Meg Cabot Pamiętnik księżniczki 06 5 Gwiazdkowy prezent

background image

MEG CABOT

GWIAZDKOWY PREZENT

PAMIĘTNIK KSIĘśNICZKI 6 i ½

Tytuł oryginału

TYTUŁ ORYGINAŁU THE PRINCESS PRESENT

background image

- Trudno było dziś być księżniczką - powiedziała. - Trudniej niż zwykłe.

Mała księżniczka

Frances Hodgson Burnett

background image

Wtorek, 22 grudnia, południe,

książęca sypialnia w Genowii

O mój Boże, oni przyjeżdżają! Tutaj! Przyjeżdżają! Będą tutaj jutro!

Dlaczego jestem jedyną osobą, którą to obchodzi? Grandmčre tylko spojrzała na mnie

znad swojego soku cytrynowego z ciepłą wodą i powiedziała do naszego kamerdynera

Antoine'a:

- Proszę przygotować błękitno - złote skrzydło.

I to by było na tyle.

Jest tak pochłonięta planowaniem Balu Gwiazdkowego (królewskie rody z całego

ś

wiata zjadą się na ten bal do Genowii), że nie może myśleć o niczym innym. Nie żeby

ktokolwiek inny z moich krewnych przejmował się tym balem. Tata zapytał nawet, czy nie

moglibyśmy raz dla odmiany spędzić świąt spokojnie, w gronie rodziny.

Grandmčre przeszyła go spojrzeniem ostrym jak sztylet i odezwała się, sortując

wszystkie odpowiedzi na zaproszenia, które dostała z pocztą:

- No cóż, jeśli książę Nikolaois z Grecji sądzi, że może do nas przyjechać ze swoim

kucykiem do gry w polo, to się grubo myli.

Tata tylko westchnął i wrócił do lektury „Wall Street Journal”.

Mówię wam, coś z tą rodziną jest nie tak.

- To wszystko! - zawołałam. - Przyszły książę Michael Moscovitz Renaldo przyjeżdża

jutro ze swoją pierwszą w życiu wizytą do kraju, którym kiedyś będzie pomagał rządzić, a ty

mówisz tylko: „Antoine, proszę przygotować błękitno - złote skrzydło”?

Na co tata uniósł głowę znad gazety.

- Zaręczyliście się, wy dwoje? - Między jego brwiami pojawiła się taka totalnie

głęboka zmarszczka. Zabawne, nigdy przedtem jej nie zauważyłam. Gdybym wetknęła w nią

background image

drobną monetę, na pewno z ust wyskoczyłoby mu opakowanie gumy do żucia. - A kiedy to

się stało?

Niestety, byłam zmuszona przyznać, że Michael jeszcze mi się nie oświadczył.

Ale jestem pewna, że to wreszcie nastąpi, bo miłość, jaka łączy Michaela i mnie, nie

zna przeszkód - nieważne, co sobie wyobrażają różne wytwórnie filmowe kręcące wszystkie

te filmy rzekomo oparte na moim życiu.

- Aha - powiedział tata. I stracił zainteresowanie tematem. Zmarszczka zupełnie

znikła. Właściwie cała jego głowa znów znikła za gazetą.

- Amelio, świeżo ścięte kwiaty zostaną ustawione we wszystkich pokojach w błękitno

- złotym skrzydle - powiedziała Grandmčre, stukając w skorupkę swojego jajka na miękko

krawędzią srebrnej łyżeczki. - Czego więcej chcesz? Gali na cześć tego młodego człowieka?

Jakbyśmy jeszcze nie mieli dość zmartwień w związku z Balem Gwiazdkowym. Dlaczego

upierasz się, żeby się zamartwiać takimi drobiazgami?

Drobiazgami? Pierwsza wizyta Michaela i Lilly w Genowii to drobiazg? To znaczy, ja

rozumiem, że oni przylatują tu tylko na tydzień... Zaledwie siedem dni... Tylko sto

sześćdziesiąt osiem godzin...

Ale spróbuję myśleć pozytywnie, jak zaleca doktor Phil.

- Tydzień to niewiele czasu, żeby nacieszyć się wszystkimi niesamowitymi widokami,

jakie oferuje ten kraj.

Tylko tyle miała do powiedzenia zgromadzonym przy śniadaniu Filomena, najnowsza

dziewczyna mojego taty. I pewnie mieliśmy się nie zorientować, że usiłuje mu się w ten

sposób podlizać. No wiecie, że niby aż tak podoba jej się Genowia. Jakby liczyła na to, że w

rewanżu tata rzuci gazetę i zawoła: „Filomeno, światło mego życia, bądź moją na zawsze!”

Nieważne.

Nie żebym nie popierała w pełni prawa każdej kobiety do wykorzystania wszystkich

danych jej przez stwórcę atutów w celu zmuszenia jakiegoś księcia do oświadczyn albo

zrobienia kariery, która opiera się na lataniu po wybiegu w stringach i z parą skrzydeł

przyczepionych do ramiączek stanika.

Ja tylko, wiecie, mam nadzieję, że ona część dochodów lokuje w jakimś porządnym

banku albo w funduszu emerytalnym.

Grandmčre zignorowała Filomenę. Tak się zwykle zachowuje wobec dziewczyn

mojego taty.

- Musisz pamiętać i poprosić Antoine'a, żeby przygotował jakiś smoking dla tego

twojego młodego człowieka - dodała. - Nie chcę, żeby pojawił się na balu w bojówkach. I

background image

powiedz Lilly, że oczekuję, iż pozbędzie się tych wszystkich okropnych bransoletek

przyjaźni, które nosi. Znoszone, złachmanione śmieci: oto, co o nich sądzę. Nie życzę sobie,

ż

eby hrabina Trevanni wzięła najlepszą przyjaciółkę mojej wnuczki za bezdomną.

Podczas całej tej przemowy Rommel, bezwłosy miniaturowy pudel Grandmčre,

totalnie wytrzeszczał oczka, z wielką nadzieją, że upadnie mu jakiś okruch tosta, na którym

rozsmarowywała ugotowaną na miękko jajową breję. Bo Rommel jest teraz na diecie i wolno

mu jadać wyłącznie specjalnie przyrządzone psie jedzenie. To dlatego, że nadworny

weterynarz zdiagnozował u niego niedawno zespół jelita drażliwego. Najwyraźniej ten zespół

jest wywołany antydepresantami, które Rommel zażywa na swoje zaburzenie obsesyjno -

kompulsywne, które objawia się tym, że wylizuje sobie do gołej skóry całą sierść.

- A rodzice twoich przyjaciół nie mają nic przeciwko temu, że ich dzieci spędzą święta

poza domem? - zapytała słodziutko Filomena.

- Nie - wyjaśniłam jej, mówiąc powoli, bo ona jest Dunką. I modelką. -

Moscovitzowie nie obchodzą Bożego Narodzenia. Są żydami.

- Ale przylatują do Genowii książęcym odrzutowcem? - spytała Filomena, unosząc

swoje idealnie wydepilowane brwi. Bo żeby przyjechać do pałacu, ona musiała pofatygować

się samolotem rejsowym - wprawdzie klasą biznes, ale zawsze - i to właśnie dlatego, że

odrzutowiec został wysłany po Michaela i Lilly.

- Niektórzy ludzie - odezwał się mój tata zza gazety - odmówili spędzenia świąt w Ge-

nowii (pod pretekstem, że ominie ich pierwsza Gwiazdka młodszego rodzeństwa), o ile nie

zostaną spełnione pewne warunki.

Filomena zrobiła niepewną minę, bo najwyraźniej nie pojęła, że tata mówi o mnie i o

awanturze, w której wyniku zmusiłam go, żeby wysłał odrzutowiec po Michaela i Lilly.

- Ależ to straszne - powiedziała Filomena z tym swoim duńskim akcentem. - Kto by

wolał zostać na święta w Ameryce, zamiast przyjechać do tego pięknego kraju?

Jak mam znosić te antyamerykańskie aluzje, których muszę się nasłuchać w tej części

ś

wiata. Czasami po prostu krew mi się od tego gotuje.

Ale nieważne.

Oni przyjeżdżają! Będą tu już za dwadzieścia cztery godziny! Muszę się zabrać do

roboty, jeśli mam zdążyć ze wszystkim przed ich przylotem.

LISTA RZECZY DO ZROBIENIA

1.

Przypilnować, żeby Michael dostał Książęcą Sypialnię - pamięci księcia Guillaume'a,

tę z panoramicznym widokiem na Zatokę Genowiańską - i wcale nie tylko dlatego, że

background image

jej balkon i mój się łączą, więc moglibyśmy wymykać się wieczorami i oglądać

wschód księżyca, trzymając się w ramionach. Michael! Moja miłość! To już całe trzy

dni, odkąd widziałam go po raz ostatni!

2.

Kazać Antoine'owi zanieść dobre mydło dla gości do ich pokojów, a nie to paskudne,

robione na genowiańskiej oliwie z oliwek, z odciskiem książęcego herbu, które w

ogóle się nie pieni.

3.

Upewnić się, że w pałacowej kuchni będą mieli ketchup Heinza, bo to jedyny, jaki lubi

Lilly.

4.

Zadbać, żeby we wszystkich pokojach był dostęp do telewizji satelitarnej!

5.

Sprawdzić, co się właściwie dzieje z moimi włosami.

6.

Zadbać, żeby w pokojach leżały ambitne pisma, takie jak „New Yorker” i „Time”, a

nie wyłącznie „US Weekly” i „Cosmo Girl”. Nie chcę, żeby Michael pomyślał sobie,

ż

e obchodzą mnie wyłącznie sławni ludzie i własny wygląd!

7.

Paski wybielające do zębów Crest. Kupić. Używać.

8.

Skórki przy paznokciach. Totalnie je zapuściłam. A teraz wyglądają okropnie i są

pozadzierane. A to wszystko dlatego, że nie widziałam swojego chłopaka całe trzy dni.

9.

Paznokcie u nóg! Obciąć je! Zaczynam wyglądać jak małpka rezus.

10.

Jeszcze raz przejrzeć listę gwiazdkowych prezentów:

Tata: Prenumerata „Golf Digest”. Załatwione.

Grandmère: Atłasowe, pikowane wieszaki do ubrań, jak zwykle. Sama powiedziała, że żadna

księżna nigdy nie ma ich zbyt wiele. Załatwione.

Filomena: Co nowoczesna księżniczka powinna kupić najnowszej lasce swojego taty? Wymy-

ś

liłam wegański balsam do ust Pussy Pucker Pots, żeby przynajmniej tata nie

spożywał szkodliwych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego za każdym

razem, kiedy się z nią całuje. Załatwione.

Mama: Spodnie do jogi. Nie żeby mama ćwiczyła jogę. Ale na tym etapie swojej walki z

nadwagą po ciąży uwielbia wszystko, co ma elastyczną talię. Załatwione.

Pan G.: Słuchawki Bose, żebyśmy nie musieli słuchać jego AC/DC. Załatwione.

Rocky: Video Baby Mozart, ponieważ badania naukowe sugerują, że istnieje związek między

słuchaniem Mozarta a rozwojem umiejętności postrzegania przestrzennego i ogólnej

inteligencji, a ja nie chcę, żeby Rocky cierpiał w taki sposób jak ja, kiedy zacznie się

uczyć geometrii. Załatwione.

Gruby Louie: Kocimiętka w skarpetce. On nie jest zbyt wybredny. Załatwione.

Lars: Odnowić prenumeratę „Guns & Ammo”. Załatwione.

background image

Tina: Podręcznik pisania romansów i znajdowania wydawcy. Załatwione.

Ling Su: Pędzle malarskie... nie ze zwierzęcej sierści. Załatwione.

Shameeka: Wszystkie odcinki The O.C. Nagrywałam je dla niej w tajemnicy, bo nie pozwa-

lają jej oglądać tego serialu. Załatwione.

Boris: Egzemplarz Gejowskiego poradnika dla heteryka - Jak się lepiej ubierać. Załatwione.

Lilly: Egzemplarz Jestem taka cudowna, dlaczego nadal nie mam chłopaka? Dziesięć

wskazówek, które raz na zawsze odmienia twoje życie miłosne. Bardzo trudno jest

wymyślić jakiś prezent dla Michaela i Lilly, bo oni obchodzą święto Chanuka, a to

oznacza po jednym prezencie na każdy z ośmiu wieczorów. My za to musimy mieć

fart, żeby dostać jednego dnia aż osiem prezentów. I chociaż Lilly twierdzi, że

prezenty, jakie dostaje, to w większości bielizna czy skarpetki, nie mogę przestać

myśleć, że żydowskim dzieciakom trafiły się o wiele fajniejsze święta niż nam.

Chociaż Lilly mówi, że to mordęga spróbować znaleźć osiem prezentów dla jej ojca,

bo ile krawatów i/lub prenumerat czasopism możesz dać jednej osobie?

Pavlov i Rommel: Zabawki do gryzienia z surowej skóry. Załatwione.

Michael: Tu miałam prawdziwy zgryz. Muszę dać Michaelowi coś naprawdę totalnie fajnego

na tę Gwiazdkę, bo prezent, który mu dałam z okazji Chanuki, był po prostu bez-

nadziejny. Sama chciałam mieć Dance Dance Revolution Party na Playstation 2, więc

po prostu założyłam, że on też chciałby to mieć. No cóż, okej, wiedziałam, że tak

naprawdę on wcale tego nie chce, ale stwierdziłam, że kiedy raz już zobaczy, jakie to

superowe, to też mu się spodoba. Ale widzę, że nigdy go nie używa, chyba że mam do

niego przyjść, bo mata na podłogę leży zawsze zwinięta dokładnie tak, jak j?

zwinęłam ostatnim razem.

Dlatego teraz muszę wymyślić jakiś świetny prezent gwiazdkowy, żeby mu

zrekompensować tę wpadkę z okazji Chanuki. Mam zamiar dać mu oryginalny, jednostronny,

klasyczny plakat z Gwiezdnych Wojen George'a Lucasa z 1977 roku, o wymiarach

siedemdziesiąt na sto centymetrów, w niemal idealnym stanie, według sprzedawcy na eBay,

od którego usiłuję go kupić. Będzie się bardzo ładnie prezentował w pokoju Michaela w

akademiku. Cena wynosi na razie dwadzieścia trzy dolary siedemdziesiąt dwa centy, ale do

końca aukcji zostały dwa dni. Wpisałam pięćdziesiąt dolarów jako górną licytowaną kwotę.

Lepiej, żeby nikt nie przebił mojej oferty, bo zbankrutuję. Musiałam sprzedać moją ukochaną

figurkę Fiesta Gilesa z Buffy - postrach wampirów, żeby uzbierać tyle kasy, żeby w ogóle

było mnie stać na ten prezent dla Michaela (a to bolało, bo poza figurką Military Xandra,

background image

której mi brakowało, miałam komplet). Poza tym za Gilesa w tym jego sombrero dostałam

tylko dwadzieścia osiem dolarów, więc wygląda na to, że będę musiała naruszyć

oszczędności.

Ale nie ma sprawy. Michael jest totaaalnie tego wart.

background image

Papeteria

JKW Amelii Renaldo

Drogi Antoine

Wiem, że jesteś zajęty szykowaniem błękitno - złotego skrzydła dla Moscovitzów,

którzy jutro przyjeżdżają. Pomyślałam tylko, że dam Ci znać o paru rzeczach, które mógłbyś

może umieścić w ich pokojach, żeby się tu czuli jak w domu.

Michael Moscovitz:

- teleskop (może być ten naprawdę duży z pałacowego planetarium)

- komputer Power Mac G5 z dwudziestocalowym monitorem Cinematic Display i

AirPort Extreme Base Station

- odtwarzacz CD i kompakt Flaming Lips: Yoshimi Battles the Pink Robots

Lilly Moscovitz:

- pojazd Segway Human Transporter

- egzemplarz systemu diagnozy Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

DSM - IV

- odtwarzacz CD i kompakt Lash: The Beautiful and the Damned

Ponadto byłabym bardzo wdzięczna za umieszczenie w ich pokojach minilodówek z

zapasem yoo - hoo i precelków w czekoladzie na późnowieczorne przekąski.

JKW Mia Thermopolis

background image

Wtorek, 22 grudnia, 11.00 wieczorem,

książęca sypialnia w Genowii

W pełni respektuję sprzeciw mojego taty wobec zakupu pojazdu Segway Human

Transporter dla Lilly. Ale nie musiał aż tak zrzędzić. Już totalnie usprawnili te transportery i

wcale nie są teraz wywrotne.

Poza tym uważam, że taki transporter bardzo by się przydawał do, na przykład,

przeglądów genowiańskich sił zbrojnych. Myślałam, że tata doceni moje wysiłki

wprowadzenia naszego pałacu w XXI stulecie. Ale chyba się pomyliłam.

I nie wiem, czemu Grandmčre narobiła tyle zamieszania nad moją listą gwiazdkowych

prezentów. Uważam, że wszystkie rzeczy, o jakie prosiłam, są całkowicie rozsądne:

LISTA śYCZEŃ MII THERMOPOLIS:

PREZENTY GWIAZDKOWE

1.

Ś

wiatowy pokój.

2.

Uratować zagrożony gatunek żółwi morskich.

3.

iPod i Power Book ze studolarowym abonamentem do internetowego sklepu

muzycznego iTunes.

4.

Powszechny zakaz palenia w pomieszczeniach mieszkalnych.

5.

TiVo.

6.

Rozwiązanie problemu światowego głodu.

7.

Figurka Military Xander z B - pw.

8.

Pojazd Segway Human Transporter.

9.

Likwidacja emisji spalin przyczyniających się do globalnego ocieplenia.

10.

Ab Roller, żebym mogła wyglądać jak Britney Spears.

background image

I co to niby za problem, chciałabym spytać? Przecież Ab Roller jest do kupienia na

kanale Home Shopping. A transportery Segway sprzedają na amazon.com!

Nieważne. Jakbym nie miała większych zmartwień. Oni tu będą już za dwanaście

godzin! Poszłam sprawdzić ich pokoje. Antoine nie zaniósł tam ani jednej rzeczy z tych, o

które go prosiłam. Zamiast egzemplarza DSM - IV położył w pokoju Lilly egzemplarz

Historii Genowii. A zamiast teleskopu zostawił w pokoju Michaela lornetkę. (Zabrałam ją

stamtąd. Ostatnia rzecz, jakiej potrzebuję, to żeby Michael odkrył, iż niemieckie turystki na

genowiańskiej plaży lubią się opalać topless. Nie potrzebuję tego typu konkurencji!).

A w minilodówkach nie było wcale yoo - hoo, tylko orangina! Jakby oranżada

pasowała do precelków w czekoladzie! Wow! Można by pomyśleć, że Antoine nigdy w życiu

nie napił się oranżady, zagryzając potem Oreo. Tak obrzydliwe połączenie może pozostawić

trwałe ślady na kubkach smakowych człowieka.

Ale to jeszcze nie jest najgorsze. Najgorsze jest to, że dzisiaj przy kolacji ciocia

Simone wypytywała mnie, czy zatańczę na balu z księciem Williamem, a kiedy

powiedziałam, że nie, Grandmčre dostała szału. Przy Filomenie i tacie, księciu René i

Sebastianie (obaj przyjechali tu na święta), przy lokajach i przy wszystkich!!!

A potem przyłączyła się do niej ciocia Jean Marie i zaczęła mówić, że w tym morzu

jest wiele ryb i że nie powinnam się ograniczać w tak młodym wieku do jednego chłopaka, a

zwłaszcza kogoś, kto sam nie ma ani kropli królewskiej krwi. Nie wiem, co odbiło tym trzem

- to znaczy Grandmčre i jej siostrom. A ciotki mają przecież swój własny pałac, Miragnac, po

drugiej stronie ulicy. Dlaczego nigdy nie posiedzą u siebie w domu? Ja rozumiem, że

Grandmčre czuje się w obowiązku krzątać się po pałacu taty jako gospodyni, skoro nie ma tu

ż

adnej innej, ale...

O mój Boże, i jak ja mam się skoncentrować, kiedy z zewnątrz dochodzą takie

okropne hałasy? Rozumiem, że ludzie się cieszą, że święta już za pasem, ale mogliby mieć

tyle szacunku dla innych, żeby nie miauczeć pod balkonami ich książęcych sypialni...

background image

Ś

roda, 23 grudnia, 1.00 w nocy,

książęca sypialnia w Genowii

Jednak to nie pijani turyści narobili tyle hałasu pod moim balkonem. To była

przesłodka, mała czarno - biała koteczka! Dlaczego ludzie nie potrafią się lepiej opiekować

swoimi domowymi zwierzątkami? Przysięgam, była zagłodzona. Kiedy wracałam do pokoju,

nadal przeżuwała ten kilogram resztek homara Thermidor, którego wykradłam dla niej z

pałacowej kuchni. Ale już udało jej się wsunąć większość kawioru.

W każdym razie na czym to ja stanęłam?

Aha, no właśnie. Na mojej totalnie żenującej rodzinie. Przysięgam, jeśli ktokolwiek z

nich wspomni chociaż słowem o tym, że powinnam zatańczyć z księciem Williamem, kiedy

Michael tu będzie, urządzę im totalną powtórkę z Córki prezydenta.

Dziesięć godzin do ich przyjazdu! Muszę trochę się przespać, inaczej jutro będę miała

podpuchnięte oczy i na dodatek tego wielkiego pryszcza. Właśnie go przed chwilą

przyuważyłam na brodzie. Pacnęłam na niego sporo pasty do zębów z nadzieją, że do rana mi

zniknie.

background image

Ś

roda, 23 grudnia, południe,

książęca toaleta w Genowii

Już tu są!

Jejku, tak strasznie dziwnie było zobaczyć Michaela i Lilly w otoczeniu palm i z

morzem w tle. Wysiedli z limuzyny, mrugając oczami w tym jasnym, śródziemnomorskim

słońcu, i tak dalej, a ja podbiegłam do nich, wołając: „Witajcie w Genowii!” A oni popatrzyli

na uzbrojoną książęcą straż na warcie przy wjeździe do pałacu i na tych wszystkich turystów,

którzy się zgromadzili przy bramie, którą właśnie przejechali, i robili zdjęcia, i nawoływali:

„O, tam jest! Księżniczka Genowii! Mort, rób zdjęcie!”

Lilly się odezwała:

- Ty tu mieszkasz? To miejsce jest większe niż całe cholerne Metropolitan Museum.

To chyba jest, no wiecie, zrozumiała reakcja. No bo ona widziała przedtem pałac tylko

na zdjęciach. A on jest, w pewnym sensie, przytłaczający, kiedy dowiadujesz się, że są tu

trzydzieści dwie sypialnie, sala balowa, dwa baseny (pod dachem i na świeżym powietrzu),

sala kinowa i kręgielnia (dziadek regularnie zaliczał powyżej dwustu punktów).

A kiedy Franco, lokaj, zszedł po schodach i próbował odebrać Lilly jej torbę Emily

Rocks (!), wyszarpnęła mu ją i rzuciła:

- To moje, pacanie.

Wtedy jej łagodnie wyjaśniłam, że Franco jest książęcym lokajem i płaci mu się za to,

ż

eby pomagał pałacowym gościom nosić bagaże.

A wtedy Lilly bardzo się ożywiła i wręczyła Francowi swoją walizkę na kółkach,

odtwarzacz CD, krótką kurtkę, książęcą genowiańską maseczkę na oczy do spania w

samolocie i docmartensy, które powiesiła sobie na szyi. Nie chciały jej się zmieścić w

walizce, a dla wygody podczas transatlantyckiego lotu na nogi włożyła buty na po nartach.

background image

Michael tylko złapał mnie w ramiona i pocałował. Mogę się założyć, że mnóstwo

turystów uwieczniło to na swoich zdjęciach. Słyszałam, jak wołają: „Szybko! Złapałeś to?

Zarobimy fortunę na sprzedaży zdjęć dla »Enquirera«!”, a ich aparaty cyfrowe co rusz

pstrykały.

Teraz Lilly i Michael „się odświeżają”, bo Grandmčre zmusza do tego natychmiast po

przyjeździe każdego bez wyjątku gościa zatrzymującego się w pałacu na noc. Sama

zaprowadziłam ich do pokojów (no cóż, Franco szedł za nami, a za nim jeszcze Antoine,

który bardzo się przejął tym potknięciem z yoo - hoo). Oboje byli chyba bardzo zadowoleni z

pokojów, jakie im wyznaczono... Zwłaszcza Michael, kiedy zwróciłam mu uwagę na to, że

nasze balkony do siebie przylegają.

Kiedy się już „odświeżą”, Antoine ma ich zabrać na zwiedzanie pałacu. Ja tymczasem

będę miała krótką sesję zdjęciową z tatą i Grandmčre, i adwentowym kalendarzem od

Fabergego w Sali Lustrzanej.

Ale potem cały dzień mamy dla siebie.

No cóż, do chwili, kiedy będę musiała jechać na plac miejski Genowii i zapalić światła

na choince.

Ale poza tym możemy robić, co nam się żywnie podoba!

Hm, tak, przynajmniej do kolacji. Niektórzy z gości zaproszonych na jutrzejszy bal już

się zaczęli zjeżdżać, a ja obiecałam tacie i Grandmčre, że pomogę zabawiać młodszych

członków rodzin królewskich.

Ale poza tym na pewno będziemy mogli się bawić do woli!

background image

Ś

roda, 23 grudnia, 11.00 wieczorem,

książęca sypialnia w Genowii

Porażka.

Po pierwsze, nie mam pojęcia, co się dzieje z Lilly. To znaczy, ja wiem, że ten pałac

jest pełen bogactw, po których sprzedaży można by wykarmić setki tysięcy głodujących ludzi.

Sam kalendarz adwentowy od Fabergego - stanowiący idealną replikę genowiańskiego

pałacu, tyle że w wersji Fabergégo, gdzie okiennice każdego okna można otworzyć, a w każ-

dym okienku ukazuje się perfekcyjnie oszlifowany klejnot, jeden na każdy dzień adwentu -

został ubezpieczony na siedemnaście milionów dolarów.

Ale uwaga! Adwentowy kalendarz Fabergégo nie jest mój. Szkice da Vinci w galerii

też nie są moje. Nie jestem właścicielką rembrandtów w Wielkiej Sieni ani rodina, który stoi

w pałacowym ogrodzie, ani nawet moneta, który wisi nad wanną w mojej własnej książęcej

łazience.

Na razie.

I dopóki nie stanę się ich właścicielką, nie mogę ich sprzedać i przekazać pieniędzy

Oxfam czy Human Rights Watch, tak jak zdaniem Lilly powinnam zrobić.

I o co chodziło z tym obrzydliwym materializmem związanym ze świętami Bożego

Narodzenia, kiedy byłyśmy na uroczystości zapalania lampek na choince? Ja tylko włączyłam

do prądu lampki na drzewku stojącym na środku miejskiego placu, a wszyscy dokoła klaskali

w dłonie. Czy to moja wina, że po ceremonii wrócili zgodnie do stolików baccarata?

Turystyka stanowi bardzo znaczącą część gospodarki Genowii, a najbardziej przyciąga

turystów hazard.

A poza tym Genowia zużywa dużą część tych dochodów na pomoc dla biednych;

wytknęłam to Lilly podczas drogi powrotnej do pałacu. My nawet nie każemy naszym

obywatelom płacić podatków.

background image

Ale Lilly dalej robiła niegrzeczne uwagi, aż Michael, który jest najbardziej

zrównoważonym mężczyzną na świecie, wreszcie się obrócił i powiedział:

- Lilly. Zamknij się.

Oczywiście, wcale go nie posłuchała. A ja wiedziałam, że będzie jeszcze gorzej,

kiedy, na kolacji, Lilly pojawiła się w Kryształowym Pawilonie, gdzie się zebraliśmy przed

posiłkiem przy kir royalach, ubrana w swój T - shirt z napisem What What Would Joan Jett

Do? i dżinsy biodrówki. Wiem z całą pewnością, że matka kategorycznie zabroniła jej

pokazywać się w tych dżinsach publicznie. Musiałam się na nią praktycznie rzucić, żeby za-

słonić Grandmčre ten widok i uratować ją przed zawałem przy koktajlu.

- Lilly - szepnęłam - co ty tu robisz w tych spodniach? Mówiłam ci, że tutejsze kolacje

to bardzo oficjalne imprezy.

- A co? - Lilly miała zdegustowaną minę. - Chcesz, żebym się ubierała jak ta

pudernica, tam? - Pokazała palcem Camillę Parker - Bowles. - śe niby różowa tafta pasuje do

mojej osobowości?

- Nie - odparłam. - Ale mogłabyś przynajmniej okazać odrobinę szacunku mojemu

tacie, który zadał sobie tyle trudu i wysłał po ciebie odrzutowiec, i będzie cię gościł przez

tydzień. Uważasz, że Michael jest szczęśliwy w tym garniturze?

Obie zerknęłyśmy na Michaela, który szarpał kołnierzyk koszuli, pogrążony w

rozmowie na temat synchrocyklotronów z księciem Andrzejem. Chociaż wyraźnie nie czuł się

w swoim garniturze swobodnie, Michael i tak wyglądał seksownie.

- Widzisz? - Obrzuciłam Lilly oburzonym spojrzeniem. - Twój brat ma na tyle

rozumu, żeby nie obrażać swoich gospodarzy. Czemu ty go nie masz?

Lilly przewróciła oczami.

- Dobra - powiedziała. - Przebiorę się. Ale musisz pokazać mi drogę do pokoju. To

miejsce jest takie wielkie, że skręciłam nie w tę stronę i trafiłam do jakiejś kręgielni...

Rozejrzałam się wkoło i zobaczyłam Franca, który mijał nas, niosąc tacę z tartinkami.

Dałam mu znak, a on natychmiast podszedł i powiedział, że z największą przyjemnością

wskaże pannie Moscovitz drogę powrotną do jej pokoju. A potem we dwoje wyszli... I w

sumie zniknęli na bardzo długo.

Ale kiedy Lilly wróciła (tuż zanim Antoine wszedł do sali i powiedział, że kolację

podano), miała na sobie sukienkę od Betsey Johnson, która przynajmniej pozbawiona była

wszelkich napisów, więc uznałam, że już wszystko będzie dobrze.

Taa. Jasne.

background image

Nie wiem, czyj to był pomysł, żeby posadzić Lilly między moim kuzynem René a

Pierre'em, trzynastoletnim hrabią de Brissakiem. Wiem tylko, że w połowie podanej na

pierwsze danie zupy René cisnął serwetkę na stół, wstał i wypadł z jadalni, mrucząc pod

nosem francuskie przekleństwa i powtarzając, że to faszyści wypędzili jego rodzinę z ich

rodowego włoskiego pałacu, a nie chów wsobny, jak najwyraźniej zasugerowała Lilly. Wrócił

dopiero na deser, a i wtedy usiadł po drugiej stronie stołu, na miejscu opuszczonym przez

pewnego starszego wiekiem księcia, który miał wyraźny problem z kontrolowaniem funkcji

fizjologicznych, i wbił ponure spojrzenie w swój budyń.

Pierre jednakże nie miał chyba nic przeciwko towarzystwu Lilly. W gruncie rzeczy

wpatrywał się w nią przez cały siedmiodaniowy posiłek z miną, która przypominała mi Setha,

kiedy gapił się na Summer we wczesnych odcinkach The O.C.

Ale atakowanie członków mojej rodziny najwyraźniej Lilly nie wystarczyło. Na

następny ogień poszła Filomena...

...co właściwie, jak się nad tym zastanowić, jest totalnie poniżej Lilly. No bo dla kogoś

z jej uzdolnieniami - a zaliczyła dwieście dziesięć punktów w internetowym teście na

inteligencję, który razem robiłyśmy w tym roku, kiedy ja zdobyłam tylko sto dwadzieścia

(chociaż w teście inteligencji emocjonalnej miałam sto dwadzieścia, a ona tylko

dziewięćdziesiąt) - znęcanie się nad Filomeną to jak strzelanie z gumek do szczurów na

torach kolejki metra.

- A więc, Filo... - zaczęła Lilly tonem swobodnej konwersacji - w swoim zawodzie

spotykasz zapewne wielu książąt?

Filomena uśmiechnęła się i odparła:

- Och, nie, nie tak znów wielu.

- A więc kiedy wreszcie już jakiegoś poznasz, naprawdę musisz się go mocno trzymać

- powiedziała Lilly tym tonem: „Och, to tylko tak między nami dziewczynami”.

- No cóż. - Filomena uśmiechnęła się, oglądając się na tatę, czy słucha. Nie słuchał.

Rozmawiał o golfie z hiszpańskim królem Juanem Carlosem. - Tak, oczywiście.

- Bo - ciągnęła Lilly tym samym porozumiewawczym tonem - skoro zarabiasz na

swoim wyglądzie i nigdy nie zadałaś sobie trudu zdobycia wyższego wykształcenia, to kiedy

tylko biust ci obwiśnie, twoja agencja modelek wykopie cię na zbity pysk i nie będziesz miała

dwóch euro przy duszy, prawda? Więc lepiej wyjdź za jakiegoś księcia, albo za gwiazdę ro-

cka, i to szybko, albo będziesz musiała się pożegnać z tym balejażem za czterysta dolarów,

racja?

background image

- Lilly. - Podniosłam się z miejsca. - Czy mogłabym zamienić z tobą słówko w

salonie?

- Nie trzeba - rzekła Lilly z czarującym uśmiechem. - O, patrz. Podano sery.

Na szczęście Filomena nie rozumie wystarczająco dobrze po angielsku - albo jest po

prostu za głupia, żeby zrozumieć, co Lilly do niej mówiła. Uśmiechnęła się tylko i zrobiła

zagubioną minę, która zwykle gości na jej twarzy.

Ale Pierre wyglądał, jakby Lilly totalnie mu zaimponowała. Nawet słyszałam, jak

mruknął nad swoim kawałkiem kremowego sera St. Andre:

- Mademoiselle, zauroczyła mnie pani.

Na co Lilly rzuciła:

- Masz roquefort na krawacie, mały.

I jakby jeszcze tego wszystkiego nie było dosyć, po kolacji, kiedy dorośli przeszli do

salonu na porto, cygara i plotki, a ja zostałam zabawiać młodsze koronowane głowy przy

fancie, bierkach i talii kart, Lilly rozejrzała się wkoło, ziewnęła i oświadczyła:

- Mam jet lag. Idę do łóżka. Do zobaczenia rano.

I znikła!

Michael i ja musieliśmy przez dwie godziny grać w bierki z Pierre'em i paroma innymi

koronowanymi głowami przed dwudziestką... Którym, przy okazji, ta gra specjalnie się nie

podobała. Simon, lord Mulberry, daleki kuzyn Windsorów, ciągle mnie pytał, czy zamiast

tego nie moglibyśmy pograć w rozbieranego pokera.

Wiecie, można by się spodziewać, że członkowie rodzin panujących będą się ze sobą o

wiele lepiej dogadywać, biorąc pod uwagę, że wszyscy co do jednego (no cóż, poza

Michaelem) dźwigają na swoich nastoletnich barkach ciężar korony, a kilkoro z nas wie, jak

to jest, kiedy robią filmy oparte na ich życiu... Filmy, które niekoniecznie oparte są na

faktach, jeśli wiecie, co chcę przez to powiedzieć, i traktują z dużą swobodą prawdziwe

wydarzenia.

Nie wiem, jak Michaelowi udało się nie zasnąć, skoro dopiero co przyleciał z zupełnie

innej strefy czasowej, i tak dalej. Wiem, że mnie oczy się same zamykały, a już miałam trzy

dni na to, żeby przywyknąć do czasu genowiańskiego. Ledwie zdołałam pocałować go na

dobranoc i zaraz padłam na łóżko w swoim pokoju.

A na domiar wszystkiego złego, ktoś przebił moją ofertę pięćdziesiąt dolarów za

plakat z Gwiezdnych Wojen dla Michaela! Skoro do końca aukcji zostało tylko dwanaście

godzin, weszłam do niej z górną kwotą siedemdziesięciu dolarów. Przy ekspresowym

transporcie, żeby plakat zdążył tu dojechać przed Gwiazdką, ledwie będę w stanie...

background image

O mój Boże. Co to? Ktoś stoi przy drzwiach mojego balkonu!

Och! Nie żaden ktoś, tylko Michael.

Nagle zupełnie odechciało mi się spać...

background image

Czwartek, 24 grudnia, 1.00 w nocy,

książęca sypialnia w Genowii

Wow! To, co się stało, nie mieści mi się w głowie! Michael i ja spędzaliśmy urocze

chwile, całując się na moim balkonie pod gwiazdami, wdychając zapach bugenwilli i ciesząc

się poświatą lampek na choince w centrum miasta, które świeciły tam wyłącznie dla nas

dwojga, kiedy nagle usłyszeliśmy jakieś niesamowite zawodzenie... Przysięgam, pomyślałam,

ż

e to duch księcia Guillaume'a, w którego sypialni ulokowano teraz Michaela, wrócił, żeby mi

zarzucić, że się całuję z kimś, kto nie jest królewskiej krwi...

Ale okazało się, że to nie był duch księcia Guillaume'a. Tylko ta mała czarno - biała

koteczka!

Ale tym razem przyprowadziła kolegę! I to nie jednego, ale... pięciu. Pięć

zaprzyjaźnionych zagłodzonych kotów!

Michael był przeciwny ich karmieniu. Powiedział, że to je tylko zachęci, żeby

przychodzić tu częściej. Ale co ja miałam zrobić, pozwolić im umrzeć z głodu na moich

oczach?

Michael powiedział, że wcale mu się nie wydają zagłodzone, i stwierdził - kiedy już

go zaciągnęłam do ogrodu, żeby im się przyjrzał z bliska - że wszystkie mają chyba normalną

wagę i że jeden nosi nawet obróżkę.

Ale po obejrzeniu tylu odcinków Miracle Pets wiem, że obróżka na szyi kota wcale

jeszcze nie znaczy, że zwierzak nie głodował przez bardzo długi czas, z dala od domu. Na

przykład, takie jedno małżeństwo zgubiło swojego kota, który wdrapał się do samochodu

wywożącego rzeczy sąsiadów w czasie przeprowadzki. Nie widzieli go potem przez trzy

miesiące, aż wreszcie zadzwonił do nich traper handlujący futrami na Alasce, pięć tysięcy

kilometrów od ich domu, który powiedział, że znalazł należącego do nich kota na drzewie

pod swoim domkiem myśliwskim, i spytał czy chcą tego kota z powrotem.

background image

Tak więc zakradliśmy się do pałacowej kuchni i zabraliśmy trochę pieczonych żeberek

i filetów z soli, żeby nakarmić te biedne, zagłodzone stworzenia.

Widać było, że naprawdę się ucieszyły, bo odgłos ich zgodnego mruczenia był niemal

tak głośny, jak szum fal rozbijających się o brzeg w zatoce.

Po tym wszystkim, oczywiście, Michael nie był już w stanie dłużej walczyć z

zaburzeniami snu wywołanymi lotem, nawet po to, żeby się całować.

Ale nie ma sprawy, bo zawsze zostaje nam jutrzejszy wieczór! Najlepszy prezent

gwiazdkowy, jakiego mogłabym sobie życzyć, to jeszcze jeden wieczór pocałunków z

Michaelem pod genowiańskim rozgwieżdżonym niebem.

I kolejna dziwna sprawa: kiedy Michael i ja wracaliśmy na górę po nakarmieniu

kotów, chyba widziałam Franca, lokaja, który wychodził z błękitno - złotego skrzydła jakiś

taki... zarumieniony.

Ciekawe, co on tam mógł robić?

No cóż, może Lilly obudziła się w środku nocy i potrzebny jej był kogel - mogel czy

coś. Zapytam ją o to rano.

W głowie mi się nie mieści, że Michael śpi w pokoju tuż za ścianą. Rozdziela nas

tylko ta jedna ściana - i łazienka z jacuzzi i całą hydrauliką do jego obsługi. Dobranoc, mój

drogi wybawco! Śpij smacznie!

O kurczę, mam nadzieję, że jeśli będę chrapała, on tego przez ścianę nie usłyszy.

background image

Czwartek, 24 grudnia, 5.00 po południu,

książęca sypialnia w Genowii

Jak na razie o wiele lepszy dzień niż wczoraj. W sumie jeden z najlepszych dni, jakie

kiedykolwiek spędziłam w Genowii!

Po pierwsze, wygrałam licytację tego plakatu z Gwiezdnych Wojen! Tak! Moja oferta

była najwyższa! Już kontaktowałam się ze sprzedawcą, a on zgodził się wysłać plakat

ekspresem lotniczym, żeby dotarł do nas w porę, na jutrzejszą Gwiazdkę.

Tak! Chcesz i masz.

I jakby nie było dość tego dobrego, Lilly była dzisiaj w naprawdę świetnym humorze.

Ś

miała się i żartowała już od śniadania. Zupełnie jakby przez jedną noc zmieniła się w

zupełnie inną osobę. Nie stawała na głowie, żeby wyprowadzić z równowagi Grandmčre albo

księcia René (który i tak trzymał się od niej z daleka; oświadczył, że idzie strzelać do rzutków

z panią Parker - Bowles i księciem Walii, i wrócił do pałacu dopiero na popołudniową

herbatę). Nie powiedziała ani słowa na widok trzech i pół kilo wędzonych śledzi na

ś

niadaniowym bufecie i nawet chyba się nieźle bawiła, maczając paski posmarowanego

masłem tosta w swoim pierwszym w życiu jajku na miękko.

A potem zdarzył się prawdziwy cud: Grandmčre - która uwijała się po pałacu z walkie

- talkie w ręku, powarkując polecenia dla Antoine'a, podczas gdy coraz więcej koronowanych

głów (szybowiec księżnej Matyldy Belgijskiej o mało nie wylądował na dachu planetarium)

zjeżdżało się tu z całej Europy i nie tylko - kazała nam wynosić się z pałacu. Powiedziała, że

męczy ją, kiedy tyle dzieci kręci jej się pod nogami. Rozkazała więc, żeby kapitan książęcego

jachtu zabrał nas na wycieczkę wzdłuż wybrzeża Genowii na resztę dnia!

No i dobrze, ale musieliśmy zabrać ze sobą inne nastoletnie - i młodsze - latorośle

królewskich rodów.

background image

Ale i tak dzień na morzu jest fajniejszy od wałęsania się po pałacu i potrząsania

prezentami ułożonymi pod sześciometrową choinką w Wielkiej Sieni, żeby dojść do wniosku,

ż

e żaden z nich nie jest dość duży, by zmieścił się w nim pojazd Segway Human Transporter.

Nie trzeba też uczestniczyć w takich nudnych świątecznych rytuałach jak ten wstrętny

zwyczaj związany z gałązką oliwną. Polega on na tym, że najmłodszy członek rodziny (to

znaczy ja) musi wziąć gałązkę namoczoną w oliwie z oliwek i wymachiwać nią we wnętrzu

kominka, mrucząc jakieś bzdury typu, żeby rodzina była zdrowa i szczęśliwa w

nadchodzącym roku, podczas gdy wszyscy inni popijają sobie grappę, czyli mocną wódkę

pędzoną z resztek winogronowych wytłoczyn pozostających przy produkcji wina.

To ja już wolę dzień na morzu.

Już teraz na pewno się domyślacie, czemu tak walczyłam, żeby móc spędzić święta w

Nowym Jorku. Jedyne świąteczne zwyczaje mojej mamy i pana G. to: ozdobienie choinki

powycinanymi zdjęciami sławnych osób, które zmarły w ciągu mijającego roku, a potem

zamówienie kaczki po pekińsku z Number One Noodle Son i zajadanie jej podczas oglądania

Christmas story po raz chyba milionowy. Raj.

W każdym razie wszyscy poszliśmy się przebrać w stroje odpowiednie na rejs (dżinsy

i sweter dla Michaela, dla mnie bojówki i wiatrówka, dla Lilly rybaczki i koszulka z napisem

Touqhtitties - ale nie ma sprawy, bo karczek rybaczek zakrył napis, więc Pierre, książę

William i Harry oraz inne koronowane głowy płci męskiej nie muszą się gorszyć - spodnie

khaki, granatowy blezer i czerwono - złoty krawat oraz kompletne zestawy od Lilly Pulitzer

dla księżniczki Yorku i kilku dziewczyn z rodziny Grimaldich, które, tak nawiasem mówiąc,

nadal udają, że wcale nie jesteśmy spokrewnione).

Tak bardzo chciałam, żeby pojechała z nami japońska księżniczka Aiko (jest moim

zdaniem zdecydowanie najsłodszą koronowaną głową, jaką kiedykolwiek miałam okazję

poznać), ale jej mama nie chciała się zgodzić, nawet kiedy wyjaśniłam, że mając w domu

młodsze rodzeństwo, potrafię się nią zaopiekować - biorąc pod uwagę, że tata Rockiego jest,

no rozumiecie, mężczyzną, a moja mama z kolei anarchistką - jestem chyba najbardziej

odpowiedzialną członkinią królewskiego rodu na tej planecie, jakiej można powierzyć małe

dziecko.

Ale księżna Masako totalnie się nie zgodziła. I kropka.

Kiedy już znaleźliśmy się przy kei, przy której przycumowany był jacht, rozdałam

wszystkim potrzebującym dramaminę przeciwko chorobie morskiej (Michael i Lilly

skorzystali z propozycji, ale nikt z arystokracji nie chciał lekarstwa. Niektórzy z Windsorów,

ich imion tu nie wymienię... - no dobra, lord Mulberry - wręcz się ze mnie śmiali. Kurczę,

background image

bardzo przepraszam. Tylko dlatego, że ktoś z was spędzał wszystkie wakacje swojego życia

na jachcie albo na nartach wodnych, to jeszcze nie powód, żeby się wyśmiewać z tych,

którym się to nie zdarzało. Chciałabym zobaczyć, jak byście sobie poradzili z przejazdem z

rogu Czternastej ulicy i Dziewiątej Alei aż do skrzyżowania Siedemdziesiątej Siódmej i Lex

na jednym bilecie metra. Ha! Coś wam jakoś rzedną miny, moje drogie Jaśnie Oświecone

Wysokości!)

Kapitan Marco w mgnieniu oka wyprowadził nas z genowiańskiego portu - mijając

wszystkie te mniejsze jachty należące do niemieckich turystów oraz olbrzymi statek

wycieczkowy, który zawinął do portu, żeby jego pasażerowie mogli spędzić Gwiazdkę w

Genowii - a potem na otwarte morze. Kiedy już mknęliśmy po przejrzyście błękitnej wodzie,

z wiatrem we włosach i promieniami słońca na twarzach, zrobiło się naprawdę bardzo

pięknie.

Oczywiście było za zimno na pływanie, ale kiedy siedzieliśmy na słońcu, popijając

oranginę i pojadając koktajlowe krewetki, zrobiło się nam całkiem ciepło. Tak ciepło, że paru

chłopców musiało zdjąć blezery. Nie spuszczałam oka z Michaela i moją uwagę totalnie mi

wynagrodził widok nagiej klatki piersiowej, która mignęła, kiedy wreszcie zaczął ściągać

sweter. Bo ze swetrem podciągnął sobie częściowo T - shirt i dopiero po chwili udało mu się

go z powrotem obciągnąć.

Wszystko razem biorąc, uroczy dzień.

Zdarzyło się też coś niezwykłego, kiedy bowiem podeszłam do leżaka Lilly, żeby ją

zapytać, czy chce trochę sałatki caprese, zobaczyłam lorda Mulberry'ego siedzącego obok

niej. Ich głowy - jej ciemna i jego rudawa - były jakoś tak blisko siebie.

A to dziwne, bo Lilly jest zajadłą przeciwniczką brytyjskiej monarchii. Pomysł

opodatkowania obywateli, żeby utrzymywać głowę państwa, która nie jest wybierana przez

obywateli, jest dla niej nie do przyjęcia i mówi, że niecierpliwie czeka na upadek angielskiej

arystokracji (twierdzi, że Genowia jest w porządku, bo my nie pobieramy podatku od naszych

mieszkańców... i dlatego aż tylu ludzi chciałoby w naszym księstwie zamieszkać).

Ale jakoś mi się nie wydawało, żeby Lilly dzieliła się swoimi opiniami z lordem

Mulberrym, który, tak się składa, jest dwudziesty w kolejce do brytyjskiego tronu. Zwłaszcza

ż

e kiedy do nich podeszłam, śmiał się z czegoś, co właśnie powiedziała, jakby w życiu nie

słyszał zabawniejszego żartu.

Ale kiedy mnie zobaczył, zamknął się w sobie jak ostryga i oświadczył:

- Muszę się z kimś zobaczyć w sprawie takiego jednego psa.

background image

A potem przeszedł na dziób jachtu. A tam byli tylko jacyś moi kuzyni z rodziny

Grimaldich; wszyscy oni mają alergię na psią sierść. A przynajmniej tak zawsze mówią

Grandmčre, ile razy prosi ich, żeby się na trochę zaopiekowali jej Rommlem.

Kiedy pytałam Lilly, o co w tym wszystkim chodzi, powiedziała tylko, że rozmawiała

z lordem Mulberrym o pogodzie.

Niemniej kiedy odeszłam, hrabia de Brissac wyskoczył zza szalupy ratunkowej i

poinformował mnie cichym głosem, że lord Mulberry przez cały dzień „zadręcza

mademoiselle Moscovitz”.

...A potem, jakby tego jeszcze było mało, dodał, że Franco, lokaj, zaczął tak często

podchodzić i pytać, czy nic Lilly nie potrzeba, na przykład masażu stóp albo „Herald

Tribune”, że on (Pierre) doszedł do wniosku, że Franco na „zbyt wiele sobie pozwala”, i

chciałby zobaczyć, jak „ten sługus dostaje chłostę za spoufalanie się z młodą damą”.

Na co jedyną sensowną odpowiedzią było:

- Pierre, ty to masz zdrowo nakopane.

Ale hrabia totalnie wziął to za komplement. Skłonił się i powiedział:

- Uważam za swój obowiązek przy każdej sposobności bronić słabszej płci.

Potem podeszłam do leżaka Lilly i zapytałam ją, czy lord Mulberry jej się narzuca i

czy Franco się z nią spoufala.

Lilly zsunęła okulary przeciwsłoneczne, żeby dobrze mnie widzieć, i odezwała się:

- Hę?

Więc jej wyjaśniłam, co powiedział mi hrabia, a Lilly parsknęła, znów nasunęła

okulary i stwierdziła:

- A to mała francuska gnida. Franco po prostu wykonuje swoją pracę. A lord Mulberry

tylko smarował mi emulsją do opalania łydki tam, gdzie nie mogłam sama dosięgnąć. -

Zauważyłam, że podwinęła nogawki swoich rybaczek. - Był naprawdę całkiem pomocny.

- No cóż... To chyba w takim razie w porządku.

Ale kiedy poszłam i powtórzyłam to Pierre'owi, on tylko zaśmiał się cynicznie i

powiedział:

- Czy kiedykolwiek zdarzyło ci się nie móc dosięgnąć z tyłu własnych łydek,

księżniczko? Bo mnie się to jeszcze nie zdarzyło.

Hm. Chyba Lilly trochę za bardzo zaczyna się podobać styl życia bogatych członków

królewskich rodów.

Ale nieważne. To i tak był miły dzień. Nikt nie został wepchnięty do wody, a jedna z

księżniczek Yorku nawet złapała rybę!

background image

Teraz wszyscy musimy się przebrać na bal. Już sprawdziłam garderobę Lilly. Ma w

niej taką totalnie przyjemną czarną sukienkę z satyny i tiulu, z różową szarfą (dzięki Bogu, że

pani Moscovitz uparła się przy wycieczce do Norman Marcus, zanim wsadziła Lilly do

samolotu). Grandmčre nie powinna mieć zastrzeżeń.

I udało mi się przez drzwi balkonowe rzucić okiem na Michaela w smokingu, (wcale

go nie podglądałam. Musiałam wyjść na balkon i sprawdzić, czy jest wystarczająco chłodno

na satynową narzutkę, która stanowi komplet z moją suknią, czy nie) i mogę tylko

powiedzieć... Orlando Bloom, spadówa.

background image

Czwartek, 24 grudnia, 11.30 wieczorem,

książęca sypialnia w Genowii

Nic mnie nie obchodzi, co mówi Grandmčre. Ja wcale nie zepsułam jej balu. Nic

podobnego.

To Lilly go zepsuła.

A przynajmniej w większej części. Przyznam, że miała trochę pomocników.

Wszystko szło świetnie, póki nie kazali mi zatańczyć z księciem Williamem. Jak

miałam pilnować Lilly, skoro okropnie się denerwowałam, że mój chłopak może w każdej

chwili dopaść następcy tronu Anglii w ataku szału z zazdrości i rozkwasić mu nos? Nie żeby

Michael w ogóle wyglądał, jakby zauważył, że tańczę z kimś innym, tak bardzo

zaabsorbowany był rozmową z księciem Karolem Filipem Szwedzkim na temat roli enzymów

i regulacji genetycznej w biotechnologii i inżynierii genetycznej.

Mimo wszystko dziewczyna może sobie pomarzyć.

W związku jednak z rozczarowaniem faktem, że Michael nie okazuje najmniejszej

zazdrości z powodu mojego tańca z najbardziej pożądanym kawalerem świata, zapomniałam

zerknąć na to, co robi Lilly...

I to właśnie wtedy Pierre wpadł ślizgiem na sam środek Sali Balowej - a poły fraka

powiewały za nim jak peleryna - wyhamował na tych swoich skórzanych trzewikach do tańca

i wrzasnął:

- Powstrzymajcie ich! Niech ktoś ich powstrzyma!

Oczywiście Grandmčre z miejsca założyła, że ktoś próbował ukraść kalendarz

adwentowy od Fabergégo. Wyrwała się z ramion faceta, z którym tańczyła - okazuje się, że to

był książę Hashem z Jordanii - i rzuciła się w stronę hrabiego, wołając:

- Tylko nie Fabergé! Wszystko, tylko nie Fabergé!

background image

Ale kiedy runęliśmy śladem Pierre'a, przekonaliśmy się, że hrabia biegnie w stronę

kręgielni, a nie do Sali Lustrzanej.

To w kręgielni zobaczyliśmy najpotworniejszy widok, jaki kiedykolwiek ujrzały moje

oczy: Lilly i mniej więcej siedmioro czy ośmioro młodych arystokratów - których tożsamości

nie odważę się zdradzić nawet we własnym pamiętniku, w razie gdyby któregoś dnia

paparazzi mieli go dorwać w swoje łapy - zajętych grą, którą można opisać tylko jako...

Rozbierane kręgle.

Jakby nie wystarczył nam widok Lilly zbijającej kręgle w bieliźnie Hello Kitty,

jeszcze bardziej przeraził nas widok rozwścieczonego Franca, który cisnął na ziemię tacę

tartinek i wyzwał jednego z powszechnie znanych męskich przedstawicieli pewnego rodu

panującego (który grał w kręgle, mając na sobie wyłącznie białe obcisłe slipki) na pojedynek

o honor Lilly!

Cała ta scena wywarła na uczestnikach balu co najmniej piorunujące wrażenie. Książę

René uśmiechnął się od ucha do ucha i podszedł bliżej, jakby sam chciał włączyć się do gry -

to znaczy, póki tata nie powstrzymał go, kładąc mu rękę na ramieniu. Hrabina Trevanni

jęknęła i zakryła oczy swojej wnuczki, żeby ochronić dziecko przed szokującą sceną. Uszy

księcia Karola poczerwieniały niczym para ulicznych świateł. Książę William natychmiast

zaczął pstrykać zdjęcia aparatem w swojej komórce, najwyraźniej z zamiarem późniejszego

szantażowania pewnego swojego krewnego. Młody hrabia wskazał palcem na Lilly i krzyknął

tonem pełnym rozpaczy:

- Ja bym cię traktował jak królową... Ale twoim popychadłem nie będę!

Koronowany młodzieniec w białych gatkach powiedział Francowi, że nie ma

najmniejszego zamiaru z nikim się bić, na co Franco zerwał z dłoni jedną ze swoich białych

rękawiczek i trzasnął go po twarzy... Rażąco łamiąc podstawowe zasady kodeksu

zawodowego genowiańskich lokajów.

Na co książę René natychmiast zaczął się kręcić między gośćmi i zbierać zakłady o

wynik bójki, a sekundę później pięść pewnego członka rodu Windsorów weszła w bliski

kontakt z mięśniami brzucha Franca. Biednego małego hrabiego trzeba było powstrzymywać

siłą - kto by pomyślał, że księżniczka Anna ma tyle pary? - bo też chciał się rzucić do bicia.

Myślę, że może wszystko by się dobrze skończyło, gdyby dwóch walczących nie po

turlało się pod stół; stał na nim kalendarz adwentowy od Fabergégo, który z hukiem runął na

posadzkę.

I wtedy Grandmčre padła zemdlona.

Dzięki Bogu, że Michael i książę Filip stali w pobliżu i zdołali ją złapać.

background image

- Musimy wynieść ją na powietrze - powiedział Michael rozkazującym tonem.

Naprawdę, on jest niezastąpiony w chwilach kryzysu. To może człowiekowi zaimponować. -

Z drogi!

Ochroniarze wszystkich gości rozstąpili się, a Michael i książę Filip - z pomocą

mojego taty - zanieśli Grandmčre do najbliższych drzwi, które, tak się złożyło, prowadziły do

ogrodu...

...tego samego ogrodu, w którym znalazłam tamtą biedną małą czarno - białą koteczkę.

Tylko że dziś wieczorem zamiast czwórki przyjaciół przyprowadziła z siedem czy

osiem kotów...

A konkretnie, dwanaście.

Cały ogród wypełniało kocie pomiaukiwanie. Koty białe. Koty szare. Koty

trójkolorowe. Grube koty. Chude koty. Koty na drzewach. Koty wylegujące się na

obramowaniu fontanny. Na szczycie kamiennego murku. W życiu nie widziałam naraz tylu

kotów w jednym miejscu.

Wszystkie, głośno miaucząc, domagały się dokładki homara Thermidor.

Ludzie stali tam i gapili się na koty w osłupiałym milczeniu, aż wreszcie jeden

zwierzak - ta mała czarno - biała koteczka, z którą pierwszą się zaprzyjaźniłam - podszedł i

zaczął ocierać się łebkiem o moje nogi przez satynę wieczorowej sukni.

I nagle Grandmčre uniosła głowę, otworzyła oczy, obrzuciła niedowierzającym

spojrzeniem całą scenę, a potem spojrzała na mnie i wrzasnęła:

- Mia!

No cóż. Przynajmniej raz na odmianę zwróciła się do mnie poprawnie.

Jestem zbyt zmęczona, żeby dalej pisać. Więcej później.

background image

Piątek, 25 grudnia, 8.00 rano,

książęca sypialnia w Genowii

Mamy już święta. Ale nie ma w nich nic wesołego.

Wczorajszy wieczór to była totalna klapa. Biorąc pod uwagę te rozebrane koronowane

głowy - nie mówiąc już o Lilly - bójkę między pewnym członkiem rodu Windsorów a

Frankiem (René był niepocieszony, bo nie dało się jasno określić zwycięzcy, jako że awanturę

szybko przerwała Genowiańska Straż Pałacowa), kalendarz adwentowy (podobno da się go

odratować... Ale nie zdążą z tym przed przyszłoroczną Gwiazdką) i te koty, Bal Gwiazdkowy

Grandmčre przejdzie chyba do historii jako najbardziej nieudana genowiańska impreza

wszech czasów.

Nawet nie mogę spać, bo ciągle mnie budzi trzaskanie drzwiczek samochodowych, to

oburzeni członkowie rodzin panujących ładują się do rolls - royce'ow i wyjeżdżają.

Większość z nich - według Jeanette, jednej z pokojówek, która właśnie przyniosła mi na tacy

czekoladę na gorąco - twierdzi, że mają uczulenie na kocią muzykę.

Widać jednak, że chcą wyjechać głównie po to, żeby ochronić dzieci przed

demoralizującym wpływem Lilly. Nawet książę i księżna z Japonii, a przecież ich mała ma

zaledwie cztery lata czy coś koło tego.

Chociaż, szczerze mówiąc, niektórzy z tych nastoletnich przyszłych władców... krótko

mówiąc, bardzo wątpię, żeby pierwszy raz większość z nich - a zwłaszcza ci z rodziny

Grimaldich - brała udział w partyjce rozbieranych kręgli.

A co mi tam. Przynajmniej teraz tata będzie miał spokojne święta, na których od

samego początku tak mu zależało.

Chyba powinnam się ubrać i iść zobaczyć, co się dzieje tam na dole. Wiem, że to nie

może być nic dobrego.

background image

Piątek, 25 grudnia, 11.00

przed południem,

genowiańska Wielka Sień

No cóż, zaczęło się rozdawanie prezentów.

Tata chyba się naprawdę ucieszył z prenumeraty „Golf Digest”. I nawet Grandmčre

nie zdołała powstrzymać zadowolonej miny, kiedy zobaczyła swoje atłasowe, pikowane

wieszaki. Przez całe śniadanie i w kaplicy trzymała fason, ani słowem nie wspominając o

tym, co się wydarzyło wczoraj wieczorem, nawet kiedy Lilly pojawiła się przy stole w dresie,

którego używa jako piżamy. Ale przynajmniej narzuciła na siebie szlafrok frotté z

emblematem pałacu Genowii, z tych, które Antoine wiesza we wszystkich pokojach gościn-

nych.

Wyglądało to trochę zabawnie do tych butów na po nartach.

Spodziewałam się, że Lilly przeprosi - nie mnie, ale przynajmniej Grandmčre. Zamiast

tego sięgnęła po kawałek tosta i zaczęła go smarować masłem. Widać nadal jest jej przykro,

ż

e tata zwolnił z pracy Franca za uderzenie członka panującego rodu.

Ale tata nie miał przecież żadnego wyboru. No bo książę Karol miał pełne prawo

zgłosić sprawę na policję. Dzięki Bogu, nie zrobił tego. Ale mógł. Zamiast tego zadowolił się

zaciągnięciem synów i lorda Mulberry'ego na weekend na Ibizę, w nadziei że spotkanie z

Paris Hilton zatrze zły wpływ Lilly.

Lilly, ze swojej strony, dowodziła, że Franco doznał chwilowego pomieszania

zmysłów ze względu na swoją namiętność do niej i że jest rzeczą niewłaściwą pozbawiać

człowieka źródła utrzymania tylko dlatego, że na moment pozwolił, żeby rządziło nim jego

id.

Ale Franco, z zadziwiającą godnością, powiedział jej, żeby nie walczyła o jego

sprawę. A potem zwrócił swoją lokajską liberię Antoine'owi i raz na zawsze opuścił pałac.

background image

Lilly rozpłakała się i powiedziała, że ją i Franca połączył związek głębszy niż

zwyczajna przyjaźń czy miłość. Ale skoro dokładnie to samo powiedziała w zeszłym roku o

tym kelnerze - nie wspominając już o lordzie Mulberrym poprzedniego wieczoru - nie

przejęłam się tym za bardzo.

Zauważyłam, że Michael też nie wyglądał na przejętego. Przez całe śniadanie nie

zwracał uwagi na siostrę, więc ja robiłam to samo. Chociaż nie było to łatwe, bo przy stole

byli tylko Michael, Lilly, tata, ciocie Simone i Jean Marie, Grandmčre, i ja. Filomena nadal

leżała w łóżku, twierdząc, że ma migrenę (co być może jest najinteligentniejszą rzeczą, jaką

mogła zrobić), książę René uciekł potajemnie z wnuczką hrabiny Trevanni, z czego hrabina

ogromnie się ucieszyła, a Sebastiano wczesnym rankiem znikł w towarzystwie księcia

Alberta. Zostawili nam stół zastawiony dla setki gości i wystarczającą ilość bekonu, żeby

zatkać arterie całemu narodowi Bułgarii.

Po kościele Grandmčre oświadczyła, że czas już na rozdawanie prezentów, więc

siedzimy teraz tutaj i otwieramy paczki. W domu, w Nowym Jorku, otwieramy wszystkie

prezenty naraz i mamy to z głowy w dziesięć minut. Tutaj, w Genowii, Grandmčre lubi

chodzić w kółeczko, zmuszając każdą osobę, żeby rozpakowała jeden prezent, a potem

pokazuje się go wszystkim i osobiście dziękuje się ofiarodawcy. Trwa to godzinami.

Oto, co dostałam do tej pory:

Różowe ocieplacze na nogi Dolce & Gabbana od Filomeny.

Pozytywkę z baletnicą od cioci Simone (której się wydaje, że nadal mam dziewięć lat).

Ciepły, zrobiony ręcznie szydełkiem szal od cioci Jean Marie. Bo wiecie, w Genowii zdarzają

się straszne chłody (średnia roczna temperatura to plus 21 stopni).

Egzemplarz Królowej Ameryki: życie Jacqueline Kennedy Onassis od Sebastiana, który

uważa Jackie Onassis za uosobienie piękna, zaraz po księżnej Di.

Elektryczną brzytwę od Paola (bardzo śmieszne, cha, cha).

Lalkę „księżniczka Mia” Madame Alexander od babci i dziadka (do nich najwyraźniej nie do-

tarło, że nie jestem specjalnie zachwycona faktem, że ktoś robi ze mnie lalkę, a w

dodatku ta lalka ma w oczach wyraz szaleństwa, ani tym, że lalka nosi rybaczki do

diademu, a na nich ma idiotyczny napis: Ratujcie wieloryby).

Oba filmy nakręcone na podstawie mojego życia na DVD od księcia René (znów bardzo

zabawne. Chyba żeby nie).

Nowy diadem od Grandmère. Bo przecież rozumiecie, że księżniczka nie może się obyć bez

dwóch; w razie gdyby jeden diadem już się nie nadawał do użytku, zawsze będzie

mogła posłać po ten drugi.

background image

Jak do tej pory dostałam tylko jedną rzecz, o którą prosiłam - PowerBooka i iPoda od

mamy i taty, i abonament do iTunes od pana G. Przynajmniej wiem, że nie będę jedyną osobą

w całym stanie Maine, która się jeszcze nie przestawiła na Maca. Nie zanosi się na to, żebym

miała dostać figurkę Military Xandra ani światowy pokój czy cokolwiek innego z mojej listy,

ale nie ma sprawy. Na tym etapie mojego życia całkiem nieźle przywykłam do rozczarowań.

Mój prezent dla Michaela dotarł specjalnym kurierem, kiedy byliśmy na mszy. Za

przesyłkę musiałam zapłacić tyle, ile za sam prezent, żeby dostać ją na czas. Ale wiem, że

totalnie było warto, bo kiedy otworzy paczkę, oszaleje z radości, widząc ten niesłychanie

rzadki kolekcjonerski rarytas.

Teraz kolej na Lilly. Otwiera prezent ode mnie. Trochę teraz żałuję, że nie dałam jej

czegoś innego, skoro w ostatnim czasie nie ma żadnych problemów ze znajdowaniem sobie

partnerów...

Ups. Lilly nie ma zbyt zachwyconej miny...

background image

Piątek, 25 grudnia, południe,

genowiańska plaża

Taa. Plaża. Aż tu musiałam zaciągnąć Lilly, żeby cały pałac nie musiał wysłuchiwać,

jak się na mnie drze.

Dlaczego ja się z nią w ogóle zadaję? To znaczy, fajnie jest z nią być, kiedy nie

zachowuje się w taki sposób.

Ale to jest już po prostu śmieszne. Ona nadal wrzeszczy na mnie, że ja nie mam

najmniejszego prawa wmawiać jej, że nie jest zdolna do znalezienia miłości, bo przecież

wiem, że ona i Boris Pelkowski chodzili ze sobą przez niemal cały rok.

Taa, zanim go rzuciła dla innego mężczyzny.

Chociaż nie mam zamiaru jej tego wytykać. Zresztą i tak nie uda mi się wtrącić ani

słowa.

Ale gdybym mogła, przypomniałabym jej, że ja też nie skaczę z radości z powodu

prezentu od niej. W przeciwieństwie do tego, co się Lilly wydaje, ja nie potrzebuję uczyć się,

Jak wyrażać swoje poglądy i ich bronić w związkach uczuciowych. To podtytuł książki

Asertywna kobieta, którą mi podarowała. Jestem totalnie asertywna. Przecież wyciągnęłam ją

z pałacu i zmusiłam, żeby zeszła ze mną na plażę, gdzie może się wydzierać, nie

przeszkadzając nikomu, nieprawdaż?

Dobrze, że wybrałam tę plażę. Nie ma na niej nikogo. Pewnie dlatego, że jest zaledwie

z jakieś dziesięć stopni, a na niebie pełno chmur. A poza tym, hm, jest Gwiazdka. Wszyscy -

pomijając nas dwie - siedzą w domach i miło spędzają czas z rodzinami, pewnie robiąc te

głupoty z wymachiwaniem gałązką oliwną albo przynajmniej oglądając Christmas story. Ale

nieważne. Nawet statek wycieczkowy szykuje się do wypłynięcia. Na zatoce podskakuje na

falach tylko jedna motorówka - z rodzaju tych, którymi przewozi się turystów ze statku na

brzeg - a w niej tylko kilka osób.

background image

Ale i tak założę się, że słyszą, jak Lilly wrzeszczy, kiedy wiatr zawiewa w

odpowiednią stronę.

- Dlaczego się do tego nie przyznasz?! - drze się właśnie. - Zazdrościsz mi, że ja w

ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin miałam trzech chłopaków, a ty w całym swoim

ż

yciu tylko jednego!

- Trzech? - W głowie mi się to nie mieści. - Liczysz Pierre'a? Lilly, on ma dwanaście

lat!

- Trzynaście. - Lilly ma wściekłą minę. - I co w tym złego, że adoruje mnie młodszy

mężczyzna? Jeśli Demi i Cameron mogą sobie na to pozwalać, to dlaczego nie ja?

- Lilly... - Naprawdę czasem nie wiem, czemu ją toleruję. - Nie o to chodzi.

- Nie, nie o to! - wrzeszczy Lilly. - Dlaczego raz wreszcie nie powiesz prawdy? Nie

pochwalasz moich związków z lordem Mulberrym i Pierre'em, bo oni są członkami

arystokratycznych rodów, a ja nie. Z kolei mojego związku z Frankiem nie aprobujesz, bo to

służący! Taka jesteś, księżniczko!

Usiłuję zachować spokój w tym oceanie jadu, który na mnie wylewa, ale nie jest to

wcale łatwe, bo mam coraz większą ochotę, żeby odwrócić się na pięcie i pójść z powrotem

do pałacu. Przecież tam jest Michael. Zamiast siedzieć na tym gruzłowatym pniaku

wyrzuconym przez morze, mogłabym być w ramionach Michaela. No cóż, gdyby tata patrzył

w inną stronę.

- To nieprawda, Lilly - mówię, mam nadzieję, że bardzo asertywnym tonem. - Nie

pochwalam twojego związku z lordem Mulberrym, bo on jest miłośnikiem polowań, jak

zapewne wiesz. A poza tym to nie ma przyszłości. Jak tylko odkryje twoje

antymonarchistyczne przekonania, ucieknie od ciebie niczym spłoszony jelonek. A twojego

związku z Pierre'em nie pochwalam dlatego, że jesteś za duża, żeby spotykać się z kimś, kto

jest taki niski, że mógłby jeździć nowojorskim metrem za darmo. A twój związek z Frankiem

nie podobał mi się, bo przeszkadzał mu w wykonywaniu obowiązków zawodowych, a teraz,

przez ciebie, chłopak stracił pracę.

- Jakbym trzymała go na muszce rewolweru i kazała mu uderzyć Simona - stwierdziła

Lilly zjadliwie.

- Masz w sobie, Lilly, pewne cechy, którym niektórzy mężczyźni, i chłopcy, nie

potrafią się oprzeć.

Nie chciałam tego mówić, bo to zabrzmiało jak komplement, a ja w tej chwili

niekoniecznie chcę prawić Lilly komplementy. Ale to prawda. To była ostatnia rzecz, jaką

hrabia de Brissac powiedział mi, kiedy rodzice ciągnęli go w stronę ich rollsa.

background image

- Twoja przyjaciółka ma w sobie coś - udało się Pierre'owi wykrztusić, kiedy ojciec

usiłował go wepchnąć na tylne siedzenie - co oszołomi każdego mężczyznę bez wyjątku.

Proszę, powiedz jej, że zawsze będę ją kochał, chociaż ludzie będą pewnie próbowali nas

rozdzielić!

- Jak sobie chcesz, wariacie - powiedziałam.

Coś w tym może być. To by wiele wyjaśniało, jeśli chodzi o - eee - urozmaicone życie

uczuciowe Lilly.

Lilly, ku mojemu niemałemu rozgoryczeniu, ma minę, jakbym jej pochlebiła.

- Naprawdę? - grucha.

Robi mi się niedobrze, kiedy na nią patrzę.

- Najwyraźniej - potakuję. - Mówiąc szczerze, ja tego nie dostrzegam. Lilly, czy ty nie

czujesz się ani odrobinę winna z powodu tego, co zrobiłaś Francowi?

- Chodzi ci o to, co Franco zrobił z miłości do mnie? - Lilly ma rozgwieżdżone oczy. -

Mia, ty się nie martw o Franca. Nic mu nie będzie. On i tak pracował jako lokaj tymczasowo,

zanim nie dostanie pracy, na której naprawdę mu zależy.

- To znaczy?

- Instruktora snowboardu w Zermatt.

- No cóż - mówię. - Będzie miał teraz mnóstwo czasu, żeby popracować nad

spełnieniem swojego marzenia, nieprawdaż?

Czy mnie się tylko wydaje, czy ci ludzie w motorówce tam na falach do nas machają?

- Ta uwaga jest tak bardzo w twoim stylu. - Lilly już nie jest taka rozpromieniona.

Teraz wydaje się naprawdę wściekła. - Oczywiście nie w stylu prawdziwej ciebie. Ale tej

zadzierającej nosa, którą się stajesz, kiedy jesteś w Genowii.

- Co? - Teraz już jestem pewna, że Lilly oszalała. Najwyraźniej mózg jej wypadł do

oceanu w czasie tego transkontynentalnego lotu odrzutowcem. - O czym ty mówisz? Ja nie

zadzieram nosa.

- I owszem. - Lilly jest naprawdę poirytowana. - Kiedy jesteś w Genowii, zadzierasz

go. Przyznaj się do tego, Mia. Jesteś naprawdę dwulicowa. W Nowym Jorku jesteś nieśmiała i

nazbyt skromna; zachowujesz się jak nastolatka cierpiąca na zaniżoną samoocenę. Ale kiedy

przyjeżdżasz do Genowii, stajesz się zupełnie inną osobą! Nie masz najmniejszych oporów

mówić ludziom, a zwłaszcza swojej tak zwanej najlepszej przyjaciółce, jak mają się

zachowywać i w co się ubierać...

Okej, teraz to już posunęła się za daleko.

background image

- Dla twojej informacji, Lilly, mnie jakoś specjalnie nie cieszy to, że muszę ci mówić,

ż

ebyś nie nosiła T - shirta z obraźliwymi napisami przy mojej babce albo że niewłaściwe jest

organizowanie partyjki rozbieranych kręgli w czasie balu w pałacu. W teście na inteligencję

zaliczyłaś dwieście dziesięć punktów. Można by się spodziewać, że będziesz umiała się

znaleźć w różnych sytuacjach. Ale najwyraźniej w takich przypadkach jak ten to inteligencja

emocjonalna się liczy, a obie wiemy, że w tym zakresie nie jesteś jakoś szczególnie

obdarzona przez los, prawda? Więc czy ja mam jakieś inne wyjście niż mówić ci, co masz

robić, skoro najwyraźniej sama nie możesz na to wpaść?

Lilly się rumieni. Ale nie ma ochoty się poddać.

- Ale kiedy wracasz do Nowego Jorku - kontynuuje - wyśmiewasz się ze swojej babki,

ż

e tak się przejmuje ciuchami i imprezami. Tam bardziej cię obchodzi globalne ocieplenie i

nadmierny przyrost naturalny niż to, czy ktoś przyjdzie na śniadanie w piżamie, czy nie.

Tutaj, wygląda na to, jakbyś gubiła samą siebie w zalewie rzeczy nieważnych, jak zapalanie

lampek na choince czy kalendarze adwentowe...

- Te rzeczy nie są nieważne - przerywam jej. - Może inaczej. Nie są tak ważne jak

globalne ocieplenie, ale to jest tradycja, Lilly. A tradycja też jest ważna. Tak samo jak

szacunek. A to jest brak szacunku, przychodzić na śniadanie w piżamie, będąc gościem w

czyimś pałacu.

Ale Lilly nadal się nie poddaje.

- Nie jestem tu jedyną osobą, którą rozstawiasz po kątach - oświadcza. - Wszystkim

mówisz, co mają robić. Francowi i Antoine'owi, i tej pokojówce, która rano przynosi ci

czekoladę na gorąco...

- Bo jestem ich szefową, Lilly - wyjaśniam. - Jak myślisz, co to znaczy być

księżniczką? To znaczy, że któregoś dnia będę szefowała całemu krajowi. śeby to robić,

czasem muszę wydawać polecenia. Ale staram się być przy tym grzeczna, mówię „proszę”,

„dziękuję”. To właśnie mają robić księżniczki. My rządzimy.

Lilly wreszcie wygląda tak, jakby się trochę zawstydziła.

- No cóż - mówi. - Nie jestem do tego przyzwyczajona. To bardzo dziwne widzieć cię,

jak tak... rządzisz.

- Mam wrażenie, że Michaelowi jakoś to nie przeszkadza - wytykam jej.

- Michael uważa, że to seksowne - mówi Lilly nie bez nutki obrzydzenia w głosie.

Wow. Michael uważa, że to seksowne, kiedy rozstawiam ludzi po kątach? Może już

czas, żebym jego spróbowała porozstawiać...

background image

O mój Boże! A motorówka z tymi wszystkimi ludźmi w środku... Ona podpłynęła

naprawdę blisko brzegu. A ci ludzie coś do nas krzyczą. Nie rozumiem, co wołają. Ale są

jacyś podenerwowani. A kilku wylewa dłońmi wodę za burtę z powrotem do morza, bo...

Bo ich łódź tonie!

background image

Piątek, 25 grudnia, 2.00 po południu,

książęca jadalnia w Genowii

Dobrze, że szef kuchni szykował lunch dla pięćdziesięciu osób. Starczy nam

wszystkiego.

Ś

wietnie, bo ci ludzie ze statku pasażerskiego są naprawdę wygłodniali.

Pochłaniają zupę z homara w takim tempie, że można by pomyśleć, że nie mieli nic w

ustach od tygodni, chociaż tak naprawdę - według Patty z Oklahomy - zjedli spore śniadanie

zaledwie parę godzin temu.

Ale pewnie los rozbitka na morzu stymuluje apetyt.

Zwłaszcza kiedy, no wiecie, zapłaciło się sto czterdzieści cztery dolce (pięćdziesiąt

cztery za dzieci poniżej dwunastego roku życia, jak poinformowała mnie Patty, która dwójkę

swoich zostawiła na statku ze względu na koszty i dlatego, że i tak wolały oglądać Christmas

Country Bear Jamboree na płatnej pokładowej kablówce) za przywilej przespacerowania się

historycznymi ulicami Genowii, z jej staroświeckimi sklepikami i bazarkami na świeżym

powietrzu, żeby się potem przekonać, że wszystkie sklepiki i bazarki są zamknięte ze względu

na święta Bożego Narodzenia.

I jakby tego jeszcze było mało, w drodze powrotnej na statek motorówka zaczyna

tonąć. Jak to powtarza co chwila Daryl z Seattle: „Człowieku, padaka!”

Całkiem nieźle podsumowuje to odczucie Joan z New Paltz w stanie Nowy Jork. Nie

wspominając już o Jessice i Mike'u z Goshen w Indianie, Ann i Ricku z Ann Arbor w

Michigan, a także Chrisie i Jake'u z San Francisco.

Ale nastrój im się zdecydowanie poprawił - jak zapewniają nas wszyscy pasażerowie

motorówki - teraz, kiedy mieli okazję zobaczyć kilka prawdziwych koronowanych głów... Nie

wspominając już, że jedzą z nimi lunch i mogli się wytrzeć do sucha pałacowymi książęcymi

genowiańskimi ręcznikami.

background image

Byłoby to spore niedopowiedzenie stwierdzić, że Grandmčre się zdziwiła, kiedy Lilly i

ja wróciłyśmy z plaży, ciągnąc za sobą ludzi ze statku wycieczkowego. Kiedy weszliśmy do

Wielkiej Sieni, gdzie nadal trwało rozpakowywanie prezentów, obrzuciła spojrzeniem grupę

ludzi stojącą za nami - dygoczących w swoich dresach i wiatrówkach - i tak mocno zacisnęła

wargi, że zupełnie znikły. Lilly później powiedziała, że słyszała, jak Grandmčre mruknęła:

- Najpierw koty, teraz Amerykanie. Co ona jeszcze przywlecze do domu?

Ale potem przeważyły naturalne odruchy gościnności i Grandmčre wysłała Antoine'a

po ręczniki, gorącą herbatę i ubrania na zmianę dla naszych gwiazdkowych gości.

Tata potraktował sprawę znacznie mniej pogodnie. Natychmiast złapał za telefon i

zaczął się domagać informacji, dlaczego linie żeglugowe nie ruszyły na pomoc własnym

pasażerom... Nie mówiąc już o tym, gdzie się podziała Genowiańska Książęca Straż

Przybrzeżna, skoro jego córka ze swoją przyjaciółką musiały same sprzątać bałagan, za który

to oni byli odpowiedzialni. (Chociaż, prawdę mówiąc, nic takiego wielkiego nie musiałyśmy

robić. Tyle że wrzeszczałyśmy: „Macie grunt! Macie grunt!”, kiedy motorówka tych ludzi ze

statku wycieczkowego wywróciła się, a oni próbowali płynąć. Byli przecież tylko ze trzy

metry od brzegu. Nawet tej małej - Olivii, córeczce Janice i Paula z Reno w Nevadzie - woda

sięgała tylko do pasa).

Ale nieważne. Książęca Genowiańska Straż Przybrzeżna była totalnie zajęta

wznoszeniem toastów ajerkoniakiem, podziwianiem zdjęcia płonących szczap na

wyświetlaczu swojego radaru i słuchaniem bożonarodzeniowych kolęd przez krótkofalówkę,

więc tej motorówki (autentycznie) nie zauważyli. Ale doprawdy, trudno mieć do nich

pretensje. Bo przecież niecodziennie w Zatoce Genowiańskiej tonie jakaś jednostka

pływająca. Właściwie to pierwszy taki przypadek, o jakim wiemy.

Teraz tata usiłuje zdecydować, co z nimi zrobić. To znaczy, z ludźmi ze statku

wycieczkowego. Kazał przyjechać Nadwornemu Lekarzowi Pierwszego Kontaktu i

sprawdzić, czy nie cierpią na hipotermię, no bo przecież zupełnie przemokli, i tak dalej. Ale

fizycznie nic im nie dolega poza tym, że niemal wszyscy mają nadwagę wskutek zbyt

częstego zaglądania do bufetu z deserami na pokładzie „Księżnej Mórz” (tak się nazywa ten

ich statek wycieczkowy).

A ponieważ wszyscy są bardzo grzeczni - o wiele grzeczniejsi niż, na przykład,

pewien nasz nowojorski gość - wspomniałam, że byliby o wiele mniej kłopotliwymi gośćmi

niż te koronowane głowy, które dopiero co wyjechały. Tata powiedział, że w zasadzie się ze

mną zgadza... Na co Grandmčre jeszcze mocniej zacisnęła wargi.

background image

Ale, będąc księżną, i tak dalej, z wdziękiem zaproponowała Budowi siódmą dokładkę

zupy z homara, którą on z radością przyjął.

Mam nadzieję, że Lilly przyjrzy się temu wszystkiemu uważnie i zrozumie, że rola

księżniczki to coś więcej niż tylko imprezy, ciuchy i rozstawianie ludzi po kątach. śe chodzi

też o gościnność i ratowanie ludzi przed potencjalnym utonięciem w wodzie o głębokości pół

metra.

Mam nadzieję, że pojmie, iż goście też mają pewne zobowiązania, a mianowicie

uprzejme zachowanie i niedoprowadzanie do utraty pracy przez domowy personel na skutek

bójek z arystokracją.

Ale może to zbyt wygórowane nadzieje, nawet jak na okres świąt Bożego Narodzenia.

Patty mówi, że od zawsze jej marzeniem było poznać jakąś prawdziwą księżniczkę,

więc pozowałam jej do zdjęcia z Budem, a Antoine obiecał, że wyśle im odbitkę pocztą, jak

tylko zdjęcia będą wywołane, bo ich własny aparat (na szczęście jeden z tych jednorazowych)

zamókł na plaży.

A potem Patty oświadczyła, że jej kolejnym życiowym marzeniem było poznać jakąś

królową. Ale miała tu na myśli Grandmčre, a nie królową Elżbietę, która odleciała stąd swoim

nadwornym helikopterem wczoraj, parę minut po wybuchu całego zamieszania. Próbowałam

jej wyjaśnić, że Genowia jest księstwem, a nie monarchią i że Grandmčre to księżna wdowa.

Ale Patty oświadczyła, że to wszystko jedno.

Zamiast tego wstała od stołu, pomaszerowała do krzesła, na którym siedziała

Grandmčre, z pełną przerażenia fascynacją obserwując brzuch Buda, i odezwała się:

- Wasza Wysokość, czy mogę prosić o autograf?

Bałam się przez sekundę, że Grandmčre może jej odmówić. Ale w ostatniej chwili

chyba jednak poddała się i powiedziała:

- Tak.

A potem naskrobała swoje imię w albumie. Patty wyjaśniła mi, że bez niego nigdzie

się nie rusza, bo nigdy nie wiadomo, kiedy można się znaleźć w sytuacji, jaką należy

uwiecznić dla potomności. Już włożyła pąk bugenwilli sprzed pałacu na swoją nową stronę

„Genowia”, razem z chusteczką higieniczną z pojemnika w łazience dla gości i kłaczkiem z

futerka Rommla, który polatywał w powietrzu.

Chyba to futerko zwróciło uwagę Grandmčre, która zaczęła przewracać kartki albumu,

pytając:

- A to co?

Patty zrobiła skromną minę.

background image

- To mój album z pamiątkami.

- Pani co? - spytała ciocia Jean Marie.

- Mój album z pamiątkami - powtórzyła Patty. A potem, kiedy zobaczyła, że wszystkie

trzy książęce siostry mają zbaraniałe miny, roześmiała się i dodała: - To wy tu nie wiecie, co

to jest album z pamiątkami? No cóż, należę do trzech klubów, które zajmują się tworzeniem

takich albumów: Lubię Albumy, Album to Album i Albumowi Albumowicze. Spotykamy się

tak ze dwa - trzy razy w miesiącu - a czasem częściej - żeby uzupełniać albumy.

Grandmčre nadal miała nic nierozumiejącą minę, a Patty ciągnęła:

- śeby wklejać tu nasze drogocenne wspomnienia, które możemy przekazywać

naszym dzieciom i wnukom.

- Taa, Grandmčre - powiedziałam, zawstydzona, że moja własna babka nie ma

zielonego pojęcia o istnieniu tego odwiecznego amerykańskiego hobby. Chociaż, oczywiście,

moja własna matka jest tak stanowczo przeciwna tworzeniu albumów z pamiątkami, że ten,

który dostała od kogoś po narodzinach Rocky'ego, zabiła gwoździami i owinęła drutem

kolczastym, żeby nikt nie mógł go nigdy otworzyć. - Jak to się stało, że ty nie prowadzisz

albumu z pamiątkami?

Grandmčre rzuciła mi gniewne spojrzenie.

- Księżne - oświadczyła majestatycznym tonem - nie prowadzą albumów z

pamiątkami.

- No cóż, to wielka szkoda - stwierdziła Patty. - To bardzo odpręża. I jeśli się pani nie

pogniewa, Wasza Wysokość, mam wrażenie, że przydałaby się pani odrobina relaksu.

Grandmčre zrobiła wtedy strasznie obrażoną minę, ale Patty tego nie zauważyła.

Zaczęła przerzucać strony swojego albumu i pokazywać Grandmčre wszystkie te miejsca,

które z Budem i dzieciakami zwiedziła w czasie rejsu tym statkiem wycieczkowym - jak do

tej pory Barcelonę, Cannes i Monte Carlo - o każdym mnóstwo jej opowiadając.

Grandmčre przez jakiś czas słuchała w milczeniu, a potem, kiedy Patty coraz bardziej

elokwentnie rozwodziła się nad tym, jak świetnie bawili się z Budem przy baccaracie w

Monte Carlo, zaczęło wyglądać na to, że dłużej nie wytrzyma.

- Przypuszczam - odezwała się Grandmčre lodowatym tonem - że wróci pani do

Ameryki i opowie wszystkim, że spośród zwiedzonych miejsc Genowia okazała się najgorsza.

Ale Patty miała zaszokowaną minę.

- Ależ skąd, Wasza Wysokość! - zawołała. - Powiem im, że Genowia okazała się

najlepsza!

Grandmčre zrobiła skonsternowaną minę.

background image

- No ale... Wasza motorówka w drodze z Genowii na statek zatonęła.

- Ach, to? - Patty z lekceważeniem machnęła ręką. - A kto by się tym przejmował?

Kiedy pokażę wszystkim pani autograf, i pani wnuczki też, przyjaciółki zzielenieją z

zazdrości.

- A poza tym - dodał Bud - kuchnia tu jest o niebo lepsza niż w Monaco. Po małżach,

które zjedliśmy w Monte Carlo, dostałem niestrawności.

Słysząc to, Grandmčre zaczęła bardzo szybko mrugać powiekami. Wiem, że to

zabrzmi nieprawdopodobnie, ale mogłabym niemal przysiąc, że zobaczyłam w jej oku łzę.

Tak właśnie. W oku Grandmčre.

Wiem za to z całą pewnością, że ujęła i ścisnęła dłoń Patty.

- Dziękuję - szepnęła. - Być może... Być może ma pani rację. Może powinnam zająć

się tym... albumowaniem.

Patty podniosła wzrok znad strony Drzewka bożonarodzeniowe nad Morzem

Ś

ródziemnym i powiedziała z uśmiechem:

- Wasza Wysokość, jestem pewna, że ma pani do tego wrodzony talent.

I jestem przekonana, że to najmilsza rzecz, jaką od rana Grandmčre usłyszała od

swoich gości. A przynajmniej sądząc po uśmiechu Grandmčre.

background image

Piątek, 25 grudnia, 4.00 po południu,

Wielka Sień, pałac w Genowii

Pasażerowie wrócili na statek wycieczkowy zdrowi i cali. „Księżna Mórz” wysłała po

nich kolejną motorówkę.

Zegnaliśmy się niemal ze łzami, odprowadzając naszych gości do limuzyn

podstawionych na pałacowy podjazd; czekały, żeby ich zabrać do portu. Chris i Jake obiecali,

ż

e napiszą. Olivia nie mogła się nacieszyć moją podobizną - lalką Madame Alexander, którą

jej podarowałam. Patty obiecała, że każdej z nas wyśle minialbum pamiątkowy z

dwugodzinnego pobytu w pałacu Genowii, o ile tylko Antoine wywiąże się ze swojej

obietnicy i prześle jej zrobione przez siebie zdjęcia.

A ponieważ to są obowiązki służbowe Antoine'a, zapewniłam Patty, że może być o to

spokojna.

Ponadto po wręczeniu pasażerom prowiantów na ich dwudziestominutową drogę

powrotną na statek - nie wspominając już o całej masie innych drobiazgów, które

podostawaliśmy na Gwiazdkę, a których wcale nie chcieliśmy, takich jak ocieplacze na nogi

Dolce & Gabbana, które podarowała mi Filomena (dobrze, że nadal leży w łóżku z migreną),

a którymi Chris i Jake totalnie się zachwycili, oraz książka Lilly o asertywności dla Ann i

moja książka o znajdowaniu idealnego mężczyzny dla Joan (obie się zgodziłyśmy, że już ich

nie potrzebujemy) - odprowadziliśmy ich do czekających limuzyn. Wtedy Patty obróciła się i

ze łzami w oczach powiedziała:

- Nie wiem, jak mamy państwu dziękować za tę niezwykłą gościnność. Jeśli wszyscy

w Europie będą tak mili, ja wy tutaj, to reszta naszej podróży będzie niezapomniana. - A

potem zwróciła się do Grandmčre: - Wasza Wysokość, oficjalne zgłoszenie członkostwa w

Lubię Albumy i podręcznik Zaczynam albumować wyślę pani pocztą, jak tylko dotrę do

domu. Pokocha pani albumy z pamiątkami. Jestem tego pewna.

background image

Następnie wszyscy wsiedli do limuzyn i pojechali w stronę portu i czekającej na nich

motorówki.

A ja odwróciłam się do Lilly.

- Widzisz?

Na co ona odparła obronnym tonem:

- Co?

A ja powiedziałam:

- To właśnie znaczy być księżniczką.

Lily tylko prychnęła i, wzburzona, zawróciła do pałacu. Kiedy poszliśmy za nią,

Michael odezwał się do mnie cicho:

- Moim zdaniem to właśnie oznacza być człowiekiem, ale nie ma sprawy.

I oczywiście ma zupełną rację. Ale cieszę się, że Lilly go nie dosłyszała.

A potem weszliśmy do środka rozpakować resztę prezentów.

Ale i tak jestem pewna, że Lilly już zrozumiała. Jest o wiele uprzejmiejsza dla

wszystkich i nawet dała Rommlowi kawałeczek bőche de Noël, tradycyjnego

bożonarodzeniowego ciasta.

Aaa, pod choinką zostały już tylko dwa prezenty... Jeden wielki (ode mnie dla

Michaela) i jeden średni (od niego dla mnie). Grandmčre właśnie poleciła Antoine'owi, żeby

je nam wręczył, i powiedziała zmęczonym głosem (i kto mógłby ją winić? Przecież wiele

przeszła w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin):

- Otwórzcie je, proszę, żebyśmy mogli pójść wszyscy na górę i zdrzemnąć się przed

obiadem.

Ale Michael, ku mojemu kompletnemu zaskoczeniu i zachwytowi, spytał:

- Wasza Wysokość, czy miałaby pani coś przeciwko temu, żebyśmy z Mią te swoje

prezenty dla siebie otworzyli na osobności?

A Grandmčre zrobiła minę, jakby jej ulżyło, i powiedziała:

- Mazel tow.

A potem poszła prosto w stronę tacy z sidecarem, z którą Antoine na nią czekał.

A więc swoje prezenty otworzymy na osobności!

Co on takiego mógł mi dać, że nie chce, żeby wszyscy to zobaczyli?

background image

Piątek, 25 grudnia, 6.00 wieczór,

książęca sypialnia w Genowii

O mój Boże! Michael jest najlepszym chłopakiem na świecie. Najlepszym.

Zabraliśmy swoje prezenty do ogrodu, gdzie nadworni ogrodnicy wreszcie pozbyli się

ostatniego z kotów, umieszczając miseczki z octem wokół wszystkich rabatek kwiatowych.

(Koty nie lubią tego zapachu i trzymają się z dala od wszelkich miejsc, w których się unosi.

Odkryliśmy to, kiedy Gruby Louie był kociakiem i mścił się, obsikując mój futon do spania

za każdym razem, kiedy wyjeżdżałam do Genowii. Przez jakiś czas stawialiśmy przy

materacu miseczki z octem i wreszcie przestał).

Więc nasze pałacowe ogrody pachniały nieco mniej bungewillą, a trochę bardziej

dressingiem sałatkowym.

Ale to mi nie przeszkadzało. Bo nic nie mogłoby zepsuć chwili tak romantycznej.

Nawet słońce wyszło zza chmur, kiedy tam siedzieliśmy, i woda tryskająca ze wszystkich

fontann mieniła się tęczami, a gdzieś w miasteczku zaczęły dzwonić kościelne dzwony na

mszę o szóstej wieczorem, a w porcie „Księżna Mórz” włączyła syrenę pokładową na

pożegnanie, ruszając w stronę Livorno. A więc to wszystko było takie znaczące...

Powiedziałam Michaelowi, żeby otworzył pierwszy, więc ściągnął papier z plakatu,

który dla niego kupiłam, a ja siedziałam na skraju fontanny, spodziewając się, że zachwyci się

moim przemyślanym i wysmakowanym prezentem, który zdobyłam dla niego z takim trudem,

i myśląc o tym wspaniałym francuskim pocałunku, jaki otrzymam w nagrodę.

Ale zamiast zachwytu na widok Luke'a i Leii na jego twarzy odmalowała się

konsternacja. A potem spojrzał na mnie i powiedział:

- Skąd to masz?

Byłam dumna ze swojej pomysłowości i powiedziałam:

- Kupiłam na eBay! To oryginalny, jednostronny plakat kinowy z 1977...

background image

- .. .w niemal idealnym stanie - dokończył Michael za mnie.

Ku mojemu niejakiemu zdziwieniu. Bo skąd wiedział, co mam zamiar powiedzieć?

Chyba że...

- Michael. - Nagle zrobiło mi się nieco niedobrze. I to wcale nie z powodu nadmiernej

porcji świątecznego ciasta. - Ty chyba nie... To znaczy, skąd miałbyś taki mieć? Nigdy go nie

widziałam u ciebie na ścianie.

- Bo wygrałem go w zeszłym miesiącu na stronie fanów Gwiezdnych Wojen -

powiedział Michael z taką miną, jakby coś go zaczynało bawić. - Stwierdziłem, że jak go

sprzedam, to będę miał dość kasy, żeby ci kupić na Gwiazdkę coś, co ci się naprawdę

spodoba.

Popatrzyłam na plakat, kompletnie zbita z tropu.

- Ale, Michael - powiedziałam. - To nie może być ten sam plakat. Przecież byłeś w

Genowii, kiedy wygrałam tę aukcję. A jeśli ty byłeś tu... To kto mi go sprzedał?

- Mój tata. Prosiłem, żeby się tym zajął.

- Twój tata? - W głowie mi się to nie mieściło. - Ale... Nie zorientował się, że adres

odbiorcy to pałac w Genowii?

- Tata łatwo gubi się w drobiazgach - oświadczył Michael, nie ukrywając rozbawienia.

- W głowie mi się nie mieści, że to ty kupiłaś mój plakat!

Spojrzałam na plakat z oburzeniem. Nie wyglądał już ani w połowie tak ładnie jak w

chwili, kiedy go pakowałam. Miałam teraz wrażenie, że księżniczka Leia uśmiecha się do

mnie szyderczo. Coś niebywałego. Najpierw Dance Dance Revolution Party, a teraz to.

Dlaczego ja nigdy nie mogę wymyślić porządnego prezentu dla swojego chłopaka?

- No to teraz ja go sprzedam - zdecydowałam, wyciągając rękę, żeby zabrać mu plakat.

- I kupię ci zamiast tego coś naprawdę fajnego, co ci się naprawdę spodoba.

- Nie ma mowy - rzekł Michael i szarpnął plakat w swoją stronę. - On jest naprawdę

fajny i naprawdę mi się podoba.

- Ale... - Czułam się okropnie. - Ja ci kupiłam coś, co już masz!

- Taa - zgodził się Michael. - I co chciałem zatrzymać. A teraz właśnie dostałem.

Odłożył plakat na bok i wyciągnął ku mnie prezent dla mnie.

- Teraz ty otwórz swój.

Nadal czując się okropnie, rozwiązałam srebrną wstążkę z paczki, którą mi postawił

na kolanach. Myślałam o swoim nieudacznictwie. Jest tylu sprzedawców na eBay... Jak ja

zdołałam kupić coś dla Michaela od Michaela? Dlaczego firma Madame Alexander nie robi

background image

lalek „księżniczka Mia” z napisem Nieudacznica zamiast Ratujcie wieloryby? Bo to by było o

wiele bardziej adekwatne.

A potem otworzyłam pudełko z prezentem od Michaela dla mnie i aż sapnęłam.

Bo w środku był Military Xander, jedyna figurka z Buffy - postrach wampirów, której

mi brakowało do kolekcji.

- Och, Michael! - zawołałam, kiedy już wreszcie odzyskałam głos. - To coś

wspaniałego!

- Naprawdę? - Uśmiechnął się szeroko. - Miałem nadzieję, że ci się spodoba. To

jedyna, której ci brakowało, prawda?

A wtedy, zupełnie jakby ktoś mnie kopnął, przypomniałam sobie.

Musiałam chyba zzielenieć czy coś, bo uśmiech Michaela zbladł, a on sam spojrzał na

mnie z nagłym niepokojem.

- Mia? - odezwał się. - Nic ci nie jest?

- Och, Michael - zdołałam wykrztusić, kiedy robiło mi się coraz bardziej niedobrze.

Oczywiście, nie chciałam mu powiedzieć.

Ale co będzie, jeśli on do mnie przyjdzie i zobaczy puste miejsce na oknie tam, gdzie

kiedyś stał Giles?

- Już nie mam pełnej kolekcji - wykrztusiłam z rozpaczą. - Ja... ja sprzedałam Fiesta

Gilesa, żeby zdobyć kasę na plakat dla ciebie.

Kąciki warg Michaela zadrżały.

- śartujesz, prawda? - spytał.

Pokręciłam głową.

- Chciałabym, żeby tak było.

Kiedy podniosłam wzrok, zobaczyłam, ze zdziwieniem, że Michael się śmieje.

- Michael - powiedziałam, oszołomiona. - Z czego się śmiejesz?

- A ciebie to nie bawi? - odpowiedział pytaniem.

- Nie, bo to twoja pierwsza Gwiazdka w Genowii. I chciałam, żeby była naprawdę

niezapomniana. A zamiast tego wszystko poszło źle! Myślałam, że chociaż dam ci naprawdę

ś

wietny prezent, i nawet to mi się nie udało.

- No cóż, ja nie mam z nimi zbyt wielkiego doświadczenia, to znaczy z prezentami

gwiazdkowymi - rzekł Michael poważniejszym tonem. - Ale muszę przyznać, że ten jest

zupełnie niezapomniany. To najlepszy prezent gwiazdkowy, jaki dostałem w życiu.

background image

- Jak to możliwe? - Za każdym razem, kiedy spoglądałam na ten głupi plakat,

ogarniała mnie coraz większa rozpacz. - To znaczy, że to najlepszy prezent, jaki dostałeś w

ż

yciu? Przecież najwyraźniej go nie chciałeś, skoro go sprzedałeś.

- śartujesz sobie? - spytał Michael, biorąc mnie w ramiona. - Sprzedanie go to ostatnia

rzecz, na jaką miałem ochotę. Zrobiłem to tylko po to, żeby zdobyć kasę na coś specjalnego

dla ciebie.

- No cóż - powiedziałam, kładąc rękę na Military Xandrze, w razie gdyby chciał mi go

odebrać, tak jak ja przedtem usiłowałam odebrać mu plakat. - Ja sprzedałam Fiesta Gilesa

tylko po to, żeby kupić coś specjalnego tobie.

- Więc jesteśmy kwita - powiedział Michael ze śmiechem. - A teraz mój plakat podoba

mi się jeszcze bardziej, bo to ty go dla mnie zdobyłaś.

Cóż innego mogłam potem zrobić, jak tylko go pocałować?

Dopiero po bardzo długiej chwili Michael uniósł głowę i stwierdził:

- Ale mina twojej babki, kiedy rozejrzała się po ogrodzie i zobaczyła te wszystkie

koty... To też był niezły prezent.

Na co jedyną rozsądną odpowiedzią mogło być:

- Michael, zamknij się już i pocałuj mnie jeszcze raz.

A on posłuchał.

background image

PODZIĘKOWANIA

Serdecznie dziękuję Beth Ader, Julie Beckham, Jennifer Brown, Barb Cabot, Sarah

Davies, Michele Jaffe, Laurze Langlie, Abigail McAden, a przede wszystkim Benjaminowi

Egnatzowi.


Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
Meg Cabot Pamiętnik Księżniczki 6 i pół Gwiazdkowy Prezent
Meg Cabot Pamiętnik Księżniczki 06 Księżniczka uczy się rządzić
Cabot Meg Pamiętnik Księżniczki i pół Gwiazdkowy prezent
Cabot Meg Pamiętnik Księżniczki i pół Gwiazdkowy prezent
Meg Cabot Pamiętnik księżniczki 08 Księżniczka w rozpaczy
Meg Cabot Pamiętnik księżniczki 07 7 Walentynki
Meg Cabot Pamiętnik księżniczki 04 Księżniczka Na Dworze
Meg Cabot Pamiętnik Księżniczki 08 Księżniczka w rozpaczy
Meg Cabot Pamiętnik księżniczki 03 Zakochana księżniczka
Meg Cabot Pamiętnik księżniczki 05 Księżniczka na Różowo
Meg Cabot Pamiętnik Księżniczki 3 Zakochana księżniczka
Meg Cabot Pamiętnik Księżniczki 07 i pół Urodziny Księżniczki
Meg Cabot Pamiętnik księżniczki 07 5 Urodziny Księżniczki
Meg Cabot Pamiętnik księżniczki 10 i ostatni Pożegnanie księżniczki
Meg Cabot Pamiętnik księżniczki 08 Księżniczka w rozpaczy
Meg Cabot Pamiętnik księżniczki 07 7 Walentynki
Meg Cabot Pamiętnik księzniczki 1 Pamiętnik księzniczki

więcej podobnych podstron