Podstawy dla budownictwa szkieletowego

background image

www.lech-bud.org

1. Stosuj drewno suszone i czterostronnie strugane

Właściwie przygotowane drewno to gwarancja trwałości domu drewnianego

Do budowy szkieletu należy stosować drewno sosnowe, klasy K27. Tarcica musi być suszona

komorowo i czterostronnie strugana. Drewno nie może mieć określonych normowo wad, na

przykład chorych sęków lub pęknięć, bowiem zmniejszają one jego wytrzymałość.

W drewnie suszonym komorowo nie ma żadnych zarodników pleśni i grzybów. W czasie

suszenia zabijane są także larwy owadów oraz całkowicie zatrzymany jest proces sinienie
drewna.

Wilgotność tarcicy z drewna sosnowego, z której można budować dom, powinna wynosić:

.

nie więcej niż 18% - jeśli elementy będą obudowane,

.

nie więcej niż 23% - jeśli elementy będą na otwartym powietrzu.

Drewno przywiezione na budowę nie powinno mieć wilgotności większej niż 18-19%. W
trakcie budowy -

trwającej przeważnie kilkanaście tygodni - drewno wysycha do wilgotności

około 16%, co zapewnia maksymalną wytrzymałość i niezmienność wymiarów elementów.

Drewno konstrukcyjne strugane jest bardziej odporne na działanie ognia niż niestrugane:

płomienie ognia ślizgają się po jego gładkiej powierzchni. Drewno strugane jest również

rzadziej atakowane przez owady, którym trudniej dostać się do środka elementu przez gładką

powierzchnię.

Podczas budowy szkieletowego domu drewnianego zarówno inwestor, jak i osoby nadzorujące

budowę, powinni zwrócić szczególną uwagę na jakość materiału stosowanego przez wykonawcę na
konstrukcję drewnianą budynku. Stosowanie innego drewna niż wymaga tego technologia, a więc o
wilgotności powyżej 18-19%, niesuszonego komorowo i niestruganego, świadczy zwykle o

niesolidności firmy wykonawczej, a takiej lepiej nie powierzać budowy domu.


2. Opieraj się na modułach

Konstrukcja oparta na modułach pozwala oszczędzać na materiałach i robociźnie

background image

Budownictwo szkieletowe oparte jest na modułach, które określają rozstaw słupków,
belek stropo

wych i krokwi. Główne moduły konstrukcji budynku to 40 i 60 cm. W

większości przypadkach, moduł 40 cm stosuje się dla osiowego rozstawu słupków w

budynkach piętrowych oraz belek stropowych, przy czym przyjęty moduł dla belek

stropowych wynikać musi z wielkości przyjętych obciążeń, rozpiętości stropu i

wysokości belek. Przy dużych rozpiętościach może wynosić nawet 30 cm. 60 cm

moduł stosowany może być dla rozstawu słupków ścian budynków parterowych i
krokwi.

Standardowym modułem dla płytowych materiałów poszyciowych jest 120 cm dla

szerokości, tj. 2-3 krotny moduł konstrukcji i 240 cm - dla długości, tj. 4-6 krotny

moduł konstrukcji. Płyty o takich modułach pozwalają na szybki montaż materiałów

płytowych, które pokrywają trzy lub sześć (dla 40 cm), bądź dwa lub cztery (dla 60

cm) moduły konstrukcji budynku. Stosowanie płyt o wymiarach 120 x 240 cm

ogranicza odpady płyt, a tym samym wpływa na oszczędności materiału i robocizny.

Podobne zasady montażu, opartego na modułach, obowiązują dla płyt gipsowych.
Dlate

go należy stosować płyty o szerokości 120 cm i wysokości pomieszczenia.

3. Izoluj podłogę

Unikniesz skrzypienia podłogi izolując płyty poszycia podłogi od belek stropowych

Każdy strop, po którym się chodzi, mniej lub bardziej się odkształca. W stropie o konstrukcji

drewnianej uginać się może i podłoga (czyli płyty poszycia stropu), i belki stropowe. Jeśli

strop jest bardzo sztywny, ugięcia są niezauważalne, jeśli jednak jest inaczej - poszczególne

jego elementy wyraźnie się uginają. Odkształcające się elementy ocierają się o siebie i to

właśnie słyszymy jako skrzypienie podłogi. Przyczyną może być zły projekt lub niewłaściwe

wykonanie konstrukcji stropu, niepoprawny montaż płyt podłogowych, zastosowanie

nieodpowiednich materiałów, a także przeciążenie stropu podczas budowy domu.

By uniknąć skrzypienia podłogi należy:

nie montować stropu z belek zwichrowanych, a belki z niewielkimi wykrzywieniami

układać wygięciem do góry;

background image

przekroje belek dobierać na podstawie obliczeń statycznych lub tabel do projektowania;

zwracać uwagę, by - w trakcie budowy - obciążenia stropów nawet na krótko nie były

większe od normowych dla budownictwa mieszkaniowego, czyli od tych, na jakie stropy

zostały zaprojektowane;

przy rozpiętościach belek stropowych powyżej 3,60 m (nadmierna sprężystość) stosować

przewiązki pełne - z odcinków belek stropu lub ażurowe - z listew drewnianych lub

taśmmetalowych;

stosować gwoździe odpowiedniego rodzaju i wielkości, w liczbie i rozstawie zgodnymi z

projektem. Do montażu płyt poszycia do belek stropowych powinno się używać gwoździ
karb

owanych lub skręcanych;

nie dopuszczać do przeciążenia stropu;

między płytami poszycia zostawić szczelinę szerokości około 3 mm, aby przy

nierównomiernym obciążeniu płyty nie ocierały się o siebie krawędziami;

na poszycie stosować płyty z krawędziami wyprofilowanymi we wpusty i wypusty. Innym

rozwiązaniem jest smarowanie krawędzi płyt masą uszczelniającą, uniemożliwiającą ich

bezpośredni styk. Płyty można też połączyć podbitką lub klipsami metalowymi;

płytę poszycia stropu odizolować od górnych krawędzi belek stropowych za pomocą

podkładek z kleju, filcu lub taśmy gumowej.

W krajach Ameryki Północnej jako izolację rozdzielającą belki od płyt poszycia stosuje się
specjalny klej syntetyczny o nazwie Liquid Nails, który:

eliminuje bezpośredni kontakt płyty z belką,

usztywnia dodatkowo konstrukcję budynku,

ogranicza wychodzenie gwoździ z płyty poszycia,

zmniejsza liczbę gwoździ, niezbędnych do właściwego połączenia płyt z belkami

stropowymi.
W Polsce zamiast Liquid Nails stos

uje się najczęściej gęsty klej stolarski Wikol lub podkładki

filcowe. W Skandynawii stosuje się gumowe podkładki dystansowe.

4. Buduj oszczędnie

Budując oszczędnie ograniczasz wydatki

Optymalnie zaprojektowana konstrukcja to taka, w której w możliwie największym, ale

jeszcze bezpiecznym stopniu wykorzystano wytrzymałość materiału.

Stosowanie przewiązek należy ograniczyć do miejsc, które naprawdę tego wymagają.

Przewiązki w ścianach. Na przewiązki montowane w ścianach powinno się stosować

odpadowe odcinki elementów konstrukcji. Należy je mocować:

w miejscach montażu szafek kuchennych i armatury łazienkowej,

po obu stronach otworów drzwiowych - w celu

usztywnienia znajdujących się tam słupów

i zapewnienia sztywności ościeżnicy drzwiowej,

w miejscach łączenia ścian zewnętrznych ze ścianami wewnętrznymi,

background image

w miejscach montażu puszek elektrycznych,

w ścianach zewnętrznych o słupach wysokości ponad 3 m, przy czym nie jest to

podyktowane względami konstrukcyjnymi, lecz bezpieczeństwem pożarowym,

wzdłuż policzków klatki schodowej - podobnie jak poprzednie pełnią funkcję zastawek

ogniowych.

Przewiązki w stropach. Można je wykonać: z desek szerokości równej pełnej lub niepełnej

wysokości belki stropowej, ze skrzyżowanych łat drewnianych bądź profili stalowych - takie

przewiązki nazywane są krzyżulcowymi. Przewiązki w stropach powinno się stosować:

w połowie rozpiętości stropu, jeśli jest ona większa niż 3,60 m. Przewiązki zapobiegają

skręcaniu się belek stropowych i zmniejszają ich ugięcie,

w miejscach łączenia ścian działowych ze stropem, gdy ściana montowana jest równolegle

do belek stropowych,

w miejscu ścianki działowej, na stropie, równoległej do belek stropowych. Zastosowane w

takim miejscu przewiązki zapobiegają ugięciu się płyty poszycia stropu i przenoszą

obciążenia na sąsiednie belki,

między belkami stropowymi pod i nad wewnętrznymi ścianami nośnymi.

1. W ścianach zewnętrznych w słupach wysokości ponad 3 m przewiązki zamocowane na

wysokości stropu pełnią funkcję zastawek ogniowych.

2. Przewiązki powinno się mocować w miejscach łączenia ścian zewnętrznych z

wewnętrznymi.

3. Przewiązki w stropach mogą być:
A -

pełne z desek, B - krzyżulcowe z drewna lub metalowe

4. Gdy ściana działowa montowana jest równolegle do belek stropowych,pomiędzy belkami

stropu trzeba zamontować przewiązki:
A -

zarówno nad ścianą, B - jak i pod nią,

5. Przewiązki powinny być zamontowane nad i pod wewnętrznymi ścianami nośnymi:
A -

ściana ustawiona prostopadle do belek stropowych, B - ściana ustawiona równolegle do

belek stropowych.

5. Pozwól ścianom oddychać

Prawidłowy układ warstw w ścianie zewnętrznej zapewni komfort domowi

Typowy układ warstwy ściany zewnętrznej zapewniający oddychanie ściany:

Płyty gipsowe. Są wewnętrzną warstwą wykończeniową. Otwory po śrubach lub gwoździach
i miejsca po

łączeń trzeba zaszpachlować po czym całość pomalować.

Folia polietylenowa -

zwana popularnie paroizolacją. Jest barierą dla ciepłego, wilgotnego

powietrza przenikającego z pomieszczeń na zewnątrz budynku. Poprawna nazwa brzmi

background image

"opóźniacz pary wodnej". Głównym zadaniem folii jest ograniczenie przepływu pary wodnej

do wnętrza ściany. Zaleca się, by folia miała grubość około 0,15 mm oraz maksymalną

zdolność przepuszczalności pary wodnej - około 2-20 g/m2/24h.

Materiał izolacyjny. Jest to zwykle wełna szklana lub mineralna bądź - ostatnio coraz
bardziej popularne -

izolacje oparte na włóknach celulozy. Grubość izolacji termicznej zależy

od szerokości słupków ścian zewnętrznych i zwykle powinna być jej równa. W naszej strefie

klimatycznej, by spełnić wymagania normowe, grubość izolaji cieplej winna wynosić min.
140 mm.

Poszycie zewnętrzne. Są to zazwyczaj drewnopochodne płyty o wysokiej odporności na

wilgoć; najczęściej wilgociouodpornione płyty wiórowe V-100. Poszycie takie usztywnia

konstrukcję szkieletu ścian. Stanowi także izolacje akustyczną ściany zewnetrznej, a także

podkład pod materiały elewacyjne.
Wiatroizolacja

chroni płyty poszycia i cały budynek przed woda i napływem wilgoci z

zewnątrz. Jednocześnie gwarantuje przepływ pary wodnej nagromadzonej we wnętrzu ściany

na zewnątrz budynku. Jak sama nazwa wskazuje chroni także budynek przed wychładzaniem
go przez wiatr.

Wykończenie zewnętrzne ściany. Jest to najczęściej siding winylowy czy drewniany. Siding

przybija się bezpośrednio do poszycia pokrytego wiatroizolacją. Elewację można też

wykończyć tynkiem kładzionym na styropianie. Stosując styropian, należy zapewnić

wentylację pomiędzy płytą poszycia pokrytą wiatroizolacją, a wewnętrzną stroną styropianu.

Podobnie wykańcza się elewację cegłą klinkierową; między płytą poszycia pokrytą

wiatroizolacją, a licem z cegły pozostawia się wentylowaną pustkę powietrzną.

6. Używaj wiatroizolacji

Stosując wiatroizolację ochraniasz budynek przed wilgocią i oszczędzasz na energii

Ściany szkieletowego domu drewnianego powinny być od zewnątrz pokryte wiatroizolacją.

Wykonana z odpowiedniego materiału i poprawnie ułożona chroni dom przed przewiewaniem
-

a więc utratą ciepła, a także przed wodą i wilgocią - jest zatem strażnikiem trwałości

konstrukcji domu. Jednocześnie wiatroizolacja pozwala wyprowadzenie wilgoci z wnętrza

budynku na zewnątrz.

Bez względu na rodzaj elewacji, płyty poszycia zewnętrznego należy zawsze osłaniać

wiatroizolacją. Wiatroizolacja powinna być założona na całej powierzchni ścian

zewnętrznych, z około 30-centymetrowymi zakładami, połączonymi taśmą samoprzylepną. W

miejscach otworów okiennych i drzwiowych wiatroizolację należy przeciąć po przekątnych.

Powstałe po nacięciu trójkątne kawałki wiatroizolacji należy wywinąć na ościeża - do

wewnątrz budynku. Nie osłonięte miejsca należy uzupełnić, oklejając je taśmą

samoprzylepną. Dopiero tak osłonięte drewniane ościeża otworu i płyty poszycia będą

chronione przed wodą, która mogłaby się dostać pod warstwę elewacyjną.

Cechą charakteryzującą folie wiatroizolacyjne jest jej przepuszczalność wilgoci w granicach
120-

180 g/m2/24 godz. Dostępne na rynku folie spełniające wymagania stawiane

background image

wiatroizolacji to: Wiatrostop firmy Gullfiber-Isover, Pink Wrap firmy Owens Corning i

Tyvek firmy Du Pont. Inne folie nie spełniają wymagań wiatroizolacji.

fot. 1. Budynek pokryty wiatroizolacją.

7. Stosuj styropian ryflowany

Styropian ryflowany ochroni poszycie ścian przed zawilgoceniem z zewnątrz
Poprawny sposób stosowania styropianu jako docieplenia lub

podkładu pod tynk polega na

zastosowaniu takich rozwiązań, by między wiatroizolacją, a warstwą styropianu pozostała

trwała szczelina powietrzna umożliwiająca odprowadzenie pary wodnej i wody.

Niebezpieczne bowiem dla budynku są zawilgocenia powstałe od zewnątrz budynku - przez

nieszczelności wokół okien i drzwi - gdy pod styropian dostanie woda i wilgoć z opadów
atmosferycznych.

Możliwe są dwa rozwiązania chroniące budynek przed działaniem wody i wilgoci, oba z

użyciem wiatroizolacji. W obu bardzo ważne jest zapewnienie wentylacji między płytami

poszycia pokrytymi wiatroizolacją a styropianem, przy założeniu odpowiedniej listwy

startowej; do ściany, na poziomie dolnej krawędzi styropianu, mocuje się listwę z otworami -

metalową (nierdzewną) lub plastikową. Tymi otworami powietrze dostaje się pod styropian.

Listwa ta jednocześnie chroni dolną krawędź styropianu przed uszkodzeniami

mechanicznymi. W górnej części elewacji zapewnić należy swobodny odpływ powietrza.

Jak mocować styropian do ściany drewnianej?
I

rozwiązanie - na listwach.

Szczelinę wentylacyjną pomiędzy poszyciem z wiatroizolacją, a płytami styropianowymi

można uzyskać przez przybicie do płyt poszycia listew drewnianych lub styropianowych

grubości około 1,5 cm. Odstęp między listwami zależy od rozstawu słupów konstrukcji,

zwykle stosuje się odstęp 40 lub 60 cm.

II rozwiązanie - styropian ryflowany.

Można także użyć styropianu ryflowanego (rowkowanego), który też zapewni wentylację i

odprowadzanie skraplającej się pary wodnej. Wcięcia powinny mieć głębokość około 1,5 cm,

a ich łączna powierzchnia - większa od powierzchni gładkiej. Płyty mocuje się stroną

background image

ryflowaną do wiatroizolacji. Najwygodniej jest stosować takie płyty styropianowe, których

długość jest równa wysokości elewacji. Jeśli płyty są mniejsze, należy je tak mocować, by

zachować ciągłość rowków na całej wysokości elewacji. Styropian mocuje się do słupów

kołkami z dużym plastikowym łebkiem.

8. Zapewnij prawidłową wentylację

Prawidłowa wentylacja elementów budynku zapewni trwałość konstrukcji

Największym wrogiem drewnianego budownictwa jest wilgoć. Stąd o trwałości drewnianej

konstrukcji budynku decydować będzie prawidłowo wykonana wentylacja poszczególnych

elementów budynku, której podstawowym zadaniem będzie wyprowadzenie na zewnątrz
nagromadzonej w budynku wilgoci.

Wentylacja przestrzeni podpodłogowej

By ograniczyć migrację wilgoci z gruntu należy położyć na nim grubą folię ogrodową. Na

folii układa się następnie warstwę piasku lub chudego betonu, który dociska folię do gruntu.

W ścianach fundamentowych zewnętrznych należy pozostawić otwory wentylacyjne o łącznej

powierzchni około 1/400 powierzchni przestrzeni podpodłogowej. Ich rozstaw trzeba tak

zaplanować, by nie dopuścić do powstania zastoju powietrza w miejscach słabo
wentylowanych.

Na belkach stropowych mocuje się poszycie podłogi grubości dobranej do rozstawu belek.

Pomiędzy belki wkłada się wymaganej grubości warstwę wełny izolacyjnej. Poszycie stropu

powinno być szczelne tak, aby ciepłe powietrze z wnętrza domu nie mogło przenikać do

izolacji termicznej. Można zastosować płyty sklejki łączone na wpust i wypust lub płyty

wiórowe z uszczelnionymi krawędziami. Od spodu zaleca się zakładać wiatroizolację

zewnętrzną stroną do dołu. Tak założona wiatroizolacja pozwoli na odparowanie wilgoci ze

stropu. Uchroni także izolację termiczną przed migracją zimnego powietrza.

background image

Wentylacja poddasza

Zła wentylacja poddaszy może doprowadzić do zagrzybienia elementów konstrukcji

dachowej. Ponadto niewłaściwie wentylowane poddasze latem będzie się przegrzewało. Jeśli

wentylacja jest właściwie wykonana, powietrze jest nawiewane przez otwory w okapie

poddasza, a wywiewane przez kalenicę budynku.

Jeśli nie można wykonać otworów nawiewnych w okapie, powinno się je zrobić w ścianach
szczytowych budynku.

9. Oszczędzaj instalacje

Odpowiednie ułożenie i zabezpieczenie izolacji wod-kan. uchroni je przed
awariami

Rury i przewody ele

ktryczne należy prowadzić tak, aby nie osłabić drewnianej

konstrukcji ścian i stropów oraz nie narażać na uszkodzenia przez śruby czy gwoździe,

podczas montażu płyt gipsowych.
Rury instalacji wodno-

kanalizacyjnej powinno się układać w ścianach wewnętrznych

domu. Jeśli nie ma innej możliwości i trzeba je umieścić w ścianie zewnętrznej, lepiej

ułożyć je po wewnętrznej stronie izolacji cieplnej.

W ścianach zewnętrznych można układać bezpiecznie przewody instalacji

elektrycznej. Nie zmniejszą one grubości izolacji cieplnej. Są też odporne na działanie
warunków atmosferycznych.

background image

Aby nie dopuścić do uszkodzenia rury wkrętem, odległość między rurą, a krawędzią

płyty gipsowo-kartonowej powinna być większa od długości wkręta, którym będzie

przymocowana płyta. Jeśli jednak zdarzy się, że otwór na rurę jest zbyt blisko

krawędzi, trzeba w tych miejscach blaszki ochronne, które uniemożliwią przebicie
rury.


10. Buduj bez chemii
Dom ekologiczny to dom bez chemii
Ochrona drewna przez owadami i grzybami

Większość inwestorów, budujących drewniany dom szkieletowy zainteresowana jest

zabezpieczeniem drewna przed działaniem owadów i grzybów. Nie zdają sobie zarazem

sprawy z tego, iż stosując wszelkiego rodzaju impregnaty chemiczne wprowadzają do

swojego domu chemię, która jakby nie było zawsze oddziałowuje na człowieka. By uniknąć

chemii drewniana konstrukcja musi być wykonana z drewna suszonego komorowo i

czterostronne struganego. Suszenie w wysokiej temperaturze (powyżej 60°C) eliminuje z
drewna wszelkie bakterie, zarodniki grzybów i larwy owadów. Drewno pozbawione zostaje

także substancji mogących stanowić dla nich pożywienia. Stąd drewno suszone komorowo

uważa się za uodpornione na działanie grzybów i owadów. Natomiast czterostronne struganie

nadaje drewnu gładką powierzchnię, w której owady niechętnie żerują. Taka powierzchnia

powoduje także większą odporność elementów na działanie ognia: płomienie, ślizgają się po

gładkiej powierzchni.
Ochrona drewna przed ogniem

Największa wymagana odporność ogniowa w budownictwie mieszkalnym jednorodzinnym

wynosi 30 min. Uzyskać ją można stosując jako wewnętrzne okładziny ścian płyty gipsowo-
kartonowych grub. 1

2,5 mm. Płyty te posiadają atest Instytutu Techniki Budowlanej na

odporność ogniową właśnie 30 minut. Przy zastosowaniu płyt gipsowo-kartonowych grub.

min. 12,5 mm na wewnętrzne okładziny ścian nie jest wymagana impregnacja ognioochronna
drewnianej konstru

kcji budynku. Przykładowe rozwiązania ścian ze szkieletem drewnianym

obłożone obustronnie płytą gipsowo-kartonową, opracowane przez Instytut Techniki

Budowlanej, przedstawia publikacja wydana przez tenże Instytut "Wytyczne oceny

odporności ogniowej elementów konstrukcji budowlanych" Zeszyt 221, Warszawa 1979,
Tablica 2 -

Klasa odporności ogniowej lekkich ścian działowych. Przy stosowaniu płyt

gipsowo-kartonowych jako zabezpieczenia ogniochronnego drewnianej konstrukcji budynku

zalecane jest spełnienie dodatkowych wymagań:

background image

stosowanie płyt posiadających aprobatę techniczną ITB i spełniających wymagania min.

klasy odporności ogniowej 0,5.

wyłożenie płytami gipsowymi nie tylko ścian i stropów, lecz również słupów i podciągów

oraz wnęk okiennych,

płyty gipsowe należy układać także pod boazerią,

na ścianach rozdzielających mieszkania (budynki bliźniacze i szeregowe) płyty gipsowo-

kartonowe grub. 12,5 mm układać obustronnie podwójnie.

Lp. 2.1. Ściana rusztowa (szkielet drewniany lub stalowy) grub min. 0,55 mm, dwustronnie

płyty gipsowo-kartonowe (suchy tynk) grubości 12,5 mm mocowane mechanicznie - klasa

odporności ogniowej 0,5.

Lp. 2.4.Ściana rusztowa jak w lp. 2.1. dwustronnie płyty gipsowo-kartonowe, wypełnienie -

płyty wełny mineralnej (80 kg/m3) układane szczelnie i na docisk (w celu zapobieżenia

wypadania płyt wełny po odpadnięciu okładziny) - klasa odporności ogniowej 0,5.

background image

Lp. 2.5. Ściana rusztowa jak w lp. 2.1. z żebrami 100 mm przy niecałkowitym wypełnieniu -
we

łna mineralna 150 kg/m3 - klasa odporności ogniowej 1.

Lp. 2.6. Ściana rusztowa jak w lp. 2.1., płyty gipsowo-kartonowe 12,5 mm na podwójnie
(obie warstwy mocow

ane wkrętami) - klasa odporności ogniowej 1.

materiały pochodzą ze strony

www.szkielet.com.pl


Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
Podstawy dla budownictwa szkiel Nieznany (2)
Podstawy dla budownictwa szkieletowego, Konstrukcje ciesielskie word
Podstawy dla budownictwa szkiel Nieznany
2.0. Wymagania wilgotnościowo, cieplne dla lekkiego drewnianego budownictwa szkieletowego
2 0 Wymagania wilgotnościowo cieplne dla lekkiego drewnianego budownictwa szkieletowego
11 Wymagania wilgotnościowo cieplne dla lekkiego drewnianego budownictwa szkieletowego
2010 09 09 podstawowe definicje z budownictwa, dla uczniów, I tb, podstawy budownictwa
2.0. Wymagania wilgotnościowo - cieplne dla lekkiego drewnianego budownictwa szkieletowego, Konstruk
2 0 Wymagania wilgotnościowo cieplne dla lekkiego drewnianego budownictwa szkieletowego
Niepowodzenia szkolne uczniów klas I-III szkoły podstawowej(1), Dla dzieci
Test podstawowy dla mnie papiery wartościowe
Najczęściej spotykane błędy w budownictwie szkieletowym(1)
Podstawy, Resources, Budownictwo, Mosty, Podpory mostowe i ściany oporowe pt
Mostki termiczne w stalowym budownictwie szkieletowym
podstawa dla umiarkowanego, kształcenie specjalne

więcej podobnych podstron