Draco wśród cieni

Informacje o tek

cie:

1) ostrze

enie (od autorki) PG-13 za j

zyk

2) długo

ść

opowiadania: prolog + 7 cz

ęś

3) autor: Plumeria
4) link do oryginału: http://www.debbiesfics.com/darkness00.html
5) non-canon

Betowały: Citzen, eM, Mar

, Aleksandretta

Prolog

Wychodz

c z szatni dla zawodników Draco zatrzymał si

przed lustrem,

eby po raz ostatni sprawdzi

swój wizerunek.

Chciał wygl

najlepiej, jak si

dało, nawet je

li wiatr w przeci

gu kilku minut miał rozwia

jego szaty, a

włosy zamieni

w bezładn

tanin

. I to jeszcze zanim wst

pi na boisko – jako kapitan, powinien

wygl

jak dobra partia. Godny podziwu. Szacunku. Opanowany.

Przebiegł palcami przez włosy, upewniaj

c si

niepotrzebnie,

e ka

dy srebrnoblond kosmyk jest idealnie

na miejscu, opadaj

c perfekcyjnymi – i tylko takimi – pasmami wokół jego twarzy. Skórzane ochraniacze

połyskiwały, zielone szaty gładko opływały jego ciało, stał dumny i wyprostowany, trzymaj

c swoj

Supernow

10. Tak, to wystarczy.

licznie – powiedziało jego odbicie z aprobat

. Draco u

miechn

ł si

słabo w odpowiedzi; ju

odwracał, zwołuj

c wszystkich członków swojej dru

yny.

Reaguj

c na jego wezwanie, natychmiast zebrali si

przy wyj

ciu. Zamiast marnowa

czas na jak

ąś

umoralniaj

gadk

, po prostu spojrzał ka

demu w oczy – powoli, wyczekuj

co – wiedz

e da to du

lepsze efekty ni

jakiekolwiek słowa. Potem, tu

przed jedenast

, odwrócił si

i spokojnie wypu

cił ich na

boisko.

Po raz pierwszy, odk

d sko

czył trzeci rok w Hogwarcie, meczem rozpoczynaj

cym sezon był mecz

Slytherin kontra Gryffindor; w odró

nieniu od jego trzeciego roku, tym razem zamierzali gra

według

planu.

adnych zło

liwych hipogryfów,

adnej niesprzyjaj

cej pogody –

adnych okoliczno

ci, które

wymagałyby manipulacji czymkolwiek, chocia

to akurat zawsze było zabawne. Ten mecz miał mie

wielki

wpływ na cały sezon dla obu dru

yn. I był przekonany,

e tym razem to Slytherin znajdzie si

na szczycie.

Przez boisko szła dru

yna przeciwników, wyró

niaj

ca si

błyszcz

cymi, czerwonymi szatami. Prowadził

Harry Potter; jego czarne włosy nie potrzebowały pomocy wiatru, by tworzy

bezładn

tanin

wokół

twarzy. W centrum pola utworzyli zwarty szereg, patrz

c na nich. Draco dawno zauwa

ył t

osobliw

ochot

, by anga

owa

we wzrokowe pojedynki z Harrym: blizna w kształcie błyskawicy nad oczami

chłopaka w jaki

sposób zmuszała go, by patrzył, stał z tamtym oko w oko, oddziałuj

c na niego tak samo,

jak tamten na niego, gdy wyzywali si

nawzajem werbalnie.

- Tym razem to ty przegrasz, Potter – wysyczał, kiedy wymieniali przepisowy u

cisk dłoni.

Zielone oczy zw

ziły si

- Masz na my

li,

e przegram w taki sam sposób, jak za ka

dym razem, kiedy grali

my przeciwko sobie?

Och, czekaj. To byłe

ty.

Wzruszył ramionami.
- Ka

dego czasem opuszcza szcz

ęś

cie. Dzisiaj twoja kolej.

Odpowied

Harry’ego została uci

ta przez pani

Hooch, która poinformowała obie dru

yny,

e maj

gra

fair i przygotowa

; chwil

pó

niej dmuchn

ła w gwizdek. Czternastu zawodników odbiło si

od ziemi i

wystrzeliło w powietrze.

Był pi

kny listopadowy poranek, zimny i rze

ki. Czysty, z kilkoma białymi chmurkami podkre

laj

cymi

bł

kit nieba. Kiedy Draco wzniósł si

na poziom, na którym zwykle latał, poczuł si

, jakby mógł zobaczy

wszystko, a

po kra

ce ziemi przez bezlistne drzewa. Jego przyszło

ść

rozpo

cierała si

przed nim jak

horyzont; to był jego ostatni rok. Ostatni rok,

eby cho

troch

zabawi

, zanim upomni si

o niego jego

przyszło

ść

, zanim zostanie zmuszony, by zobaczy

, gdzie presti

i mo

liwo

ść

bycia Malfoyem otwieraj

przed nim wszystkie mo

liwo

ci przewodzenia

wiatu.

To była tak

e jego ostatnia szansa, by pokona

Harry’ego Pottera. Tłuczek przeleciał obok niego,

wyrywaj

c go z zadumy, i przekl

ł sam siebie za to,

e pozwolił kilku cennym chwilom umkn

ąć

bez

wypatrywania znicza. Szukaj

cy Gryffindoru uplasował si

rodku pola; Draco podleciał niedaleko, by

zaj

ąć

tak

sam

pozycj

, na wypadek gdyby musiał zanurkowa

po mał

, złot

piłeczk

– kiedykolwiek

miała si

pokaza

- Znajd

sobie własny punkt obserwacyjny! – krzykn

ł do niego Harry ponad wrzaskami tłumu.

- Raczej nie, tutaj bardzo mi si

podoba – odpowiedział Draco leniwie, mru

Ŝą

c lekko oczy dla ochrony

przed sło

cem, kiedy przeszukiwał wzrokiem boisko. – Masz jaki

problem? Boisz si

, o ile szybsza od

twojej starej Błyskawicy oka

e si

moja Supernowa 10?

- Błyskawica nadal lata

wietnie, dzi

kuj

Draco zaryzykował krótki rzut okiem na chłopaka i ucieszył si

, widz

e Gryfon zagryzł z

by w

odpowiedzi na obelg

. Zdecydował si

na zastosowanie swojego triku, i skierował miotł

do zapieraj

cego

dech w piersiach, wywracaj

cego

oł

dek nurku. Harry, my

e co

zauwa

ył, natychmiast poleciał za

nim. Grunt zbli

ał si

bardziej i bardziej, i Draco, w momencie, gdy prawie stracił kontrol

, sekundy przed

zderzeniem idealnie wypracowanym ruchem poderwał swoj

miotł

. Wtedy zacz

ł si

mia

ze swojego

przeciwnika, który spó

nił si

, hamuj

c kilka cali za nim.

- Mówiłe

lamazaro?

Jednak zamiast odpowiedzie

na obelg

, Gryfon odwrócił si

nagle na miotle i, wykr

caj

c głow

, Draco

zdołał zobaczy

, dlaczego: wypuszczono znicza.

Natychmiast rozpocz

ł si

cig. Ka

dy chłopak zamierzał zako

czy

szybko i błyskawicznie ogłosi

zwyci

stwo swojej dru

yny.

migali slalomem przez pole w gorliwym po

cigu za mał

, uskrzydlon

piłeczk

, a kafel, tłuczki i koledzy z dru

yny przelatywali obok w szalonym p

dzie, zamieniaj

c si

rozmazane plamy. Dwa razy obaj zgubili złoty kształt w blasku niskiego listopadowego sło

ca, ale za

dym razem który

w przeci

gu sekund na nowo odnajdywał przedmiot i po

cig trwał.

Cała uwaga Draco skupiła si

na małym, złotym obiekcie; ledwo dostrzegał to, co go otaczało, kiedy

cigał go pod siedzeniami, a potem mi

dzy i przez obr

cze. Czuł Harry’ego po swojej lewej; wiedział,

czerwona plama była zdeterminowana, by udowodni

swoj

szo

ść

przynajmniej tak jak on sam.

Piłeczka była tylko kilka stóp przed nimi… bli

ej… bli

ej… unikn

li niespodziewanego tłuczka… znów

przelatywali przez p

tle… Cholera! Zatrzymała si

poza zasi

giem jego dłoni.

W akcie skrajnej desperacji Draco nagle poderwał miotł

w prawo, kiedy znicz skierował si

przed niego.

W tym momencie bardziej skupiał si

na tym, by nie podnosi

głowy, ni

na tym, by go złapa

Stuk! Mała piłeczka uderzyła dło

Draco tak mocno,

e prawie j

upu

cił. Przez jeden zamarły moment

spojrzał w szoku na swoj

. Czy to prawda? Czy naprawd

widział te małe skrzydełka, uderzaj

ce go

w nadgarstek? Tak!

Odkrycie prawdy zaj

ło mu milisekund

; kiedy tylko do niego dotarła, poruszył r

, by podnie

ść

wysoko w gór

– gest, który chciał wykona

przez sze

ść

długich lat.

Odwrócił si

, by spojrze

za siebie; widok przegranej na twarzy Gryfona był wart wszystkich tych lat, w

czasie których go

cił on na jego twarzy.

- Zgubiłe

? – zachichotał, machaj

c zniczem w powietrzu.

Pocz

tkowe zaskoczenie zmieniło si

w triumf i Draco zastygł w chwili euforii; wtedy twarz Harry’ego

nagle przybrała zupełnie nowy, niespodziewany wyraz. Strach. Strach?

- Uwa

aj! – wykrzykn

ł ciemnowłosy chłopak w chwili, gdy Draco poczuł,

e tyłem głowy trzasn

ł w co

naprawd

twardego. Ból rozprzestrzenił si

po jego czaszce i pod

ąŜ

ył w dół wzdłu

gosłupa. Znicz

lizgn

ł si

z jego palców.

I ostatni

rzecz

, któr

zobaczył, zanim ogarn

ła go ciemno

ść

, był Harry Potter, wychylaj

cy si

przodu, aby go złapa

Rozdział 1

wiat ciemno

The eyes that shone
Now dimmed and gone
~Thomas Moore

“… I wtedy, w 1752, olbrzym Melvin Markotny przypadkowo rozdeptał kilka goblinów. Przerwało to
nadchodz

rebeli

, lecz rozpocz

ło wojn

dzy goblinami a olbrzymami, która trwała siedemna

cie

lat i dwana

cie dni. Przez ten czas…”

Draco powstrzymał ch

ęć

zatrza

cia ksi

ąŜ

ki tylko po to, by uciszy

nieprzerwane i irytuj

ce buczenie.

Historia magii była wystarczaj

co nudna sama w sobie. Czy zakl

cie, które sprawiało,

e ksi

ąŜ

ki czytały

mu na głos, musiało by

równie monotonne? To rzeczywi

cie brzmiało prawie jak profesor Binns; po

pewnym czasie nawet jego podr

cznik z eliksirów wydawał si

nudny.

Potarł oczy zm

czonym ruchem. Ten odruch został, cho

one ju

nie pracowały. Ksi

ąŜ

ka terkotała dalej.

Zmusił si

eby uwa

, w przyszłym tygodniu miał test z historii z materiału, który mieli powtórzy

przez

wakacje i chciał mie

nauk

za sob

jak najszybciej. A to oznaczało dostarczanie do mózgu jak

najwi

kszej ilo

ci informacji za pierwszym podej

ciem, co minimalizowało to, ile razy musiał słucha

tych

cholernych akapitów.

Od wypadku w czasie meczu Quidditcha min

ły dwa miesi

ce, dwa miesi

ce pełne ciemno

ci. W swoim

triumfie głupio zapomniał, jak blisko p

tli leciał. Omyłka ta kosztowała go utrat

wzroku. Czarodziejskie

lekarstwa mog

wyleczy

wiele rzeczy, ale nie mog

(z przykro

poinformowali go uzdrowiciele)

odwróci

zniszcze

, które zaszły w mózgu. Rana płatu potylicznego z tyłu głowy, powiedzieli, i nie ma nic,

co mo

na by w tej sprawie zrobi

. I chocia

ojciec im groził, jego matka błagała, a on sam z

niedowierzaniem zasi

gał drugiej, trzeciej, dwunastej porady, odpowied

specjalistów magomedycyny

była zawsze ta sama: czekała go

lepota.

Trwała.

***

Harry przeszukiwał półki z tyłu biblioteki, dopóki nie znalazł ksi

ąŜ

ki, której potrzebował na zaj

cia

zielarstwa: przegl

du specjalistycznych grzybów. Otrzepał j

z kurzu, pobie

nie rzucił okiem na tre

ść

, a

potem wetkn

ł pod rami

. Było tam te

kilka ksi

ąŜ

ek, których b

dzie potrzebował pó

niej, ale postanowił,

e przyjdzie po nie jutro. Nie był Hermion

, która potrafiła przebi

przez stos antycznych, wysuszonych

ksi

g w ci

gu jednej nocy. W porównaniu z jego zwykłym wysiłkiem na dzi

wieczór ta jedna w zupełno

wystarczy. A skoro ju

o tym mowa, w przyszłym tygodniu miał by

test z historii magii, powinien zacz

ąć

uczy

, zanim Hermiona zacznie go

ciga

razem ze swoimi znaczonymi na kolorowo notatkami.

Kiedy lawirował mi

dzy regałami z powrotem, wzdłu

tylnej

ciany, usłyszał niski, monotonny głos.

Brzmiał on zupełnie jak profesor Binns, tylko jeszcze mniej interesuj

co. Zaciekawiony, wetkn

ł nos do

jednego z bocznych pokoików wyłaniaj

cych si

zza

ciany. I natychmiast si

zatrzymał.

W o

wietlonym

wieczkami pokoju siedział Draco Malfoy, z głow

opart

na pi

ęś

ci. Jego podr

cznik le

ał

otwarty przed nim na stole… i była to ksi

ąŜ

ka, która najwyra

niej potrafiła mówi

. Albo kto

jeszcze tam

był i miał Peleryn

Niewidk

, bo Draco z cał

pewno

nie mówił gło

niej ni

szeptem, a nikogo innego

nie było wida

- Kimkolwiek jeste

, powiniene

albo si

odezwa

, albo wynie

ść

. Nie ceni

sobie zbytnio, kiedy kto

na mnie gapi.
- Eee… - powiedział Harry, zaskoczony. Zobaczył, jak Draco si

odwraca – nie po to, by patrze

, lecz by

słucha

. Jego głowa obróciła si

tylko tyle,

e jego lewe ucho skierowane było w stron

drzwi, tam, gdzie

Harry stał. – To ja, Harry. Potter. Ja… hmm… nie chciałem przeszkadza

. A poza tym, sk

d wiedziałe

e tu jestem?

- Przez twoje kroki, idioto, a przez có

by innego? Szkolne buty nigdy nie poruszały si

specjalnie cicho po

kamiennych podłogach.
- Och – Harry poczuł si

głupio; o tym nie pomy

lał. – Wi

c… yy… czy to twoja ksi

ąŜ

ka mówi? I nie

musisz czyta

? Zastanawiałem si

, jak sobie z tym radzisz.

Draco westchn

ł, poirytowany.

- Tak, tak to teraz działa. Rzucam zakl

cie na ksi

ąŜ

i sama si

odtwarza. Zupełnie jak czytanie dziecku

bajki na dobranoc, tylko du

o mniej interesuj

ce. Przychodz

uczy

tutaj, wi

c głos ksi

ąŜ

ki nikomu nie

przeszkadza. Nie potrzebuj

ludzi, gapi

cych si

na mnie z powodu hałasu.

Harry wszedł do pokoiku. Teraz słyszał głos ksi

ąŜ

ki du

o wyra

niej.

- Có

, brzmi nudno. Czy wszystkie ksi

ąŜ

ki mówi

tak samo?

- Dokładnie.
- Nie mo

esz tego jako

zmieni

- Nie. – głos

lizgona był szorstki. – A teraz, je

li ju

sko

czyłe

bawi

w dwadzie

cia pyta

chciałbym wróci

do nauki.

- Wiesz – zaproponował Harry, podchodz

c, by stan

ąć

przed drugim chłopakiem. – Ja mógłbym ci

poczyta

zamiast niej.

Blondyn poruszył głow

, by wyra

niej go słysze

, i Harry poczuł si

lekko zdenerwowany swoim

pierwszym bli

szym spojrzeniem na twarz Draco od czasu wypadku; ta sama blada, spiczasta twarz, teraz

dziwnie pusta. Przyzwyczaił si

do szarych oczu, rzucaj

cych w niego sztyletami spojrze

; teraz

wygl

dały jak kamienne

ciany – płytkie i niezgł

bione, skupione na niczym.

- A niby po co? – warkn

ł blondyn. Harry poczuł si

dziwnie uspokojony faktem,

e przynajmniej głos

Malfoya nadal zawiera w sobie jakie

sztylety.

- Có

, pomy

lałem tylko,

e to mogłoby nie by

tak nudne, gdybym…

Malfoy prychn

ł.

- Nie potrzebuj

twojej lito

ci.

- To nie jest lito

ść

! To…

- To co?
- Próbuj

tylko pomóc, dobra? Co w tym takiego złego? Ty si

nudzisz, a ja proponuj

jako

nud

zmniejszy

- No tak. Jak mogłem zapomnie

? – wycedził niewidomy chłopak. – Harry Potter, bohater wszystkich.

aden problem nie jest zbyt trywialny dla naszego Cudownego Chłopca.

- Jaki masz do cholery problem, Malfoy? – Harry zaczynał si

zło

, nie był pewien, czy na siebie czy na

lizgona. Co do u diabła nakłoniło go do zaoferowania pomocy temu gnojkowi?

- Mój problem? Moim problemem jest to,

e pchasz si

, gdzie nie trzeba, i w zasadzie przeszkadzasz mi

w pracy. Teraz, je

li wybaczysz, mam mas

nauki. Id

uratowa

jak

ąś

panienk

w potrzebie, skoro tak

bardzo chcesz pomóc. – po tych słowach Draco znów pochylił si

nad ksi

ąŜ

, przewrócił stron

, która

sko

czyła si

, kiedy si

kłócili, i pozwolił jej wróci

do czytania.

Harry odszedł, w

ciekły jak nigdy.

Jednak

e ju

nast

pnego dnia był tam z powrotem. Powiedział sobie,

e poszedł odnale

źć

dodatkowe

ksi

ąŜ

ki, których potrzebował do eseju, i w zasadzie taki miał cel. Udało mu si

zignorowa

fakt,

e nie

musiał szuka

ich w tylnym korytarzu, w samych skarpetkach, z butami w r

ce,

eby go osi

ąć

. Harry

nie był zupełnie pewny, co tutaj robił i dlaczego, ale po wczorajszej wymianie zda

był ciekawy, jak Draco

sobie radzi. Od wypadku nie widywał swojego byłego nemezis zbyt cz

sto – tamten wyjechał, a potem

zamkn

ł si

w sobie. Nie dokuczał wi

cej Harry’emu i jego przyjaciołom, z nikim wła

ciwie nie rozmawiał,

nie licz

c momentów, kiedy kazał mu nauczyciel. Niby wygl

dało na to,

e jako

sobie radzi – wrócił do

szkoły, całkowicie nadrobiwszy materiał, który go omin

ł, był przygotowany na wszystkie zaj

cia i Harry

rzadko widywał, by prosił o pomoc w… czymkolwiek. Ale jak to robił?

Prze

lizgn

ł si

do małego pokoiku do nauki, zdecydowany nie da

złapa

tym razem, ale kiedy ju

tam dotarł, zrozumiał,

e wcale nie musiał zadawa

sobie trudu z ukrywaniem. Zamiast spoczywa

nadgarstku, głowa Malfoya, tym razem, oparta była na stole. Miał zamkni

te oczy i wygl

dał, jakby

zupełnie zapomniał o buczeniu otwartej przed nim ksi

ąŜ

ki do historii. Widocznie nuda zrobiła swoje. To

podsun

ło Harry’emu pomysł.

Wszedł do pokoju, wskazał ksi

ąŜ

ró

i wyszeptał: „Finite Incantatem”. Głos umilkł. Wtedy ostro

nie

odsun

ł sobie krzesło i usiadł, kład

c swoj

torb

na podłodze tak cicho, jak tylko mógł, czekaj

c, a

drugi

chłopak si

obudzi. Nie trwało to długo: najwyra

niej był zwolennikiem krótkich drzemek.

Blondyn usiadł z j

kiem,

co przecieraj

c oczy, i rozejrzał si

za ucichł

ksi

ąŜ

, jakby wystraszył si

panuj

cej w pokoju ciszy.

- Głupie zakl

cie – burkn

ł.

Harry przerwał mu, zanim Draco zd

ąŜ

ył znowu aktywowa

czar.

- Cudowny Głos dostarczył dzi

zbyt du

o wra

Malfoy podskoczył, obracaj

c głow

w kierunku Harry’ego.

- Potter, co ty do diabła tutaj robisz? Cholera, prawie przyprawiłe

mnie o zawał serca.

Harry wzruszył ramionami, zapominaj

e drugi chłopak go nie widzi.

- Byłem po s

siedzku, zobaczyłem,

pisz, i przyszedłem powtórzy

moj

propozycj

- Musimy znowu do tego wraca

? Mówiłem ci, nie…

- Tak, tak, wiem. Nie potrzebujesz lito

ci. Ale nie mog

usypia

twoje własne podr

czniki. Zobacz,

ja te

musz

uczy

na ten głupi test. Wi

c, tak długo jak robi

post

py w walce z materiałem, mog

równie dobrze powtarza

z tob

- Czemu nie powtórzysz go z twoimi małymi przyjaciółmi Gryfonami? – spytał Malfoy ostro.
- Bo Hermiona musi dzisiaj przewodniczy

na spotkaniu prefektów, a Ron wychodzi ze swoj

dziewczyn

Mandy. Słuchaj, tracimy tutaj czas. Ja musz

uczy

, ty musisz si

uczy

, a materiał jest cholernie

nudny. I, ostatecznie, przynajmniej powstrzymamy si

nawzajem od snu – Harry nie mógł odmówi

sobie

dodania pewnej zło

liwo

ci. – Wygl

da na to,

e przydałoby ci si

to jak

ąś

chwil

temu.

Draco spochmurniał.
-

wietnie – ust

pił. Pchn

ł ksi

ąŜ

w kierunku Harry’ego. – Oczywi

cie w przeciwnym razie masz zamiar

nigdy mnie nie zostawi

. Je

eli jeste

tak zdeterminowany, by ochrypn

ąć

, czytaj

c, mo

esz u

tego mojej ksi

ąŜ

ki. Ale przynajmniej spróbuj by

interesuj

cy.

Harry u

miechn

ł si

krzywo, kiedy podniósł tekst do oczu.

- W

tpi

e nawet bli

niacy Weasleyowie mogliby zrobi

interesuj

cego z wojen pomi

dzy goblinami

a olbrzymami, ale spróbuj

Cofn

ł si

o kilka stron i zacz

ł czyta

- „Po podpisaniu Traktatu Smarkotrawnego w 1796, Olfred T

py zało

ył nowe społecze

stwo obok mało

znanego miasteczka, Herringsfordu…”

***

Draco zaczynał ka

dy ranek, le

Ŝą

c w swoim łó

ku, oddychaj

c cicho i nie

piesznie, i próbuj

c ustali

, czy

obudził czy nie. Otwieranie oczu nie przynosiło efektów, wi

c zwykle ustalenie, czy jego ciało było

przytomne, a on sam

wiadom otoczenia, czyli nie

cy, zajmowało mu kilka minut. Tego ranka zi

b w

powietrzu przywrócił go do przytomno

ci bardzo szybko, wi

c si

ł po ró

, któr

dej nocy

zostawiał w tym samym miejscu na swojej szafce nocnej. Wy

wiczonym ruchem wskazał na zegarek,

który stał obok na równie konkretnym miejscu.

„Tempus” – mrukn

ł.

- Szósta dwadzie

cia trzy – powiedział mu zegar.

Usiadł, ziewaj

c, przerzucił nogi nad kraw

dzi

łó

ka i postawił stopy na zimnej, kamiennej podłodze. To

zawsze bardzo szybko go budziło. Ostro

nie poruszaj

c si

wokół łó

ka odnalazł swój kufer, ukl

ł,

znalazł swój płaszcz k

pielowy, a potem, wodz

c palcami wzdłu

ciany, skierował si

na zewn

trz, w

stron

hallu, do pryszniców. Wolał tam chodzi

wcze

niej, bo zawsze była ostra rywalizacja o ciepł

wod

Albo ludzie, którzy si

na niego gapili.

~*~*~

Kiedy magomedycy odkryli,

e z jego wzrokiem nie b

dzie ju

ani lepiej, ani gorzej i wyleczyli przewlekłe

psychiczne bóle, został wysłany do domu z nauczycielem,

eby opanowa

kilka przydatnych umiej

tno

ci.

Jak porusza

wokół. Jak lepiej u

ywa

pozostałych mu zmysłów. Jak rzuca

zakl

cia na tekst tak,

eby sam czytał mu na głos; podobne zakl

cie zostało zastosowane na male

kich tabliczkach, wszytych

w jego ubranie, aby samo mu si

opisywało. Jak kroi

składniki eliksirów bez utraty własnych palców,

ywa

ró

ki z odpowiedni

precyzj

. Oraz kilka innych sztuczek, potrzebnych, by sko

czy

szkoł

przetrwa

w realnym

wiecie. Unikał czegokolwiek, co wymagałoby pomocy innej osoby, jak tylko mógł.

Malfoy nie prosi o pomoc; Malfoy nie polega na nikim, kto mógłby go zawie

ść

. Zabraniano mu okazywania

słabo

ci przez całe

ycie; z cał

pewno

nie miał zamiaru teraz zaczyna

. Zwłaszcza,

e jego ojciec

prawie natychmiast stracił całe zainteresowanie jego osob

Nie był ju

dłu

ej przeznaczony Czarnemu Panu ani

adnym innym

ródłom mocy, skoro Lucjusz uwa

ał

go za uszkodzonego i słabego. Wła

ciwie, teraz nie miał ju

ytku z syna. Kiedy starszy Malfoy był w

pobli

u, był tak uprzejmy, jak ka

dy z magomedyków, ale to nie było to. Draco był tak bardzo

zdeterminowany, by udowodni

e nadal jest zdolny do funkcjonowania jak czarodziej – jak człowiek –

eby móc w przyszło

ci pokaza

mentalny j

zyk temu, który go odrzucił. Utrata przyszłej kariery

obchodziła go mniej; tak naprawd

, nikt nigdy nie dał mu wyboru w tej sprawie i teraz, kiedy ju

go miał,

nie wybiegał my

lami w przyszło

ść

tak daleko. Jego umysł był zbyt skupiony na tym, by z powrotem

stan

ąć

na nogi i trzyma

od wszystkich z daleka.

Tak szybko, jak tylko mógł, strz

ł z siebie troskliwe ramiona matki i Enida – ludzkiego słu

Ŝą

cego,

którego zatrudniono, by mu pomagał (skrzaty domowe były za małe, by móc go wsz

dzie zaprowadzi

Na niewielkich dystansach – dookoła swojego pokoju i w dół do toalety – radził sobie sam, id

ostro

nymi krokami, czasem z r

cianie. Na dłu

sze wycieczki dostał Przewodnika. Był on drogi,

ale za

Ŝą

dał go, kiedy tylko jego nauczyciel powiedział mu o jego istnieniu.

- Co mam zrobi

, za ka

dym razem znajdywa

kogo

, kto b

dzie mnie prowadził wsz

dzie, dok

d zechc

pój

ść

w Hogwarcie, jak małe dziecko, które nigdy nie nauczyło si

przechodzi

przez ulic

? – zagadn

którego

wieczoru podczas kolacji.

- Draco, kochanie, ale na ludziach mo

na o tyle bardziej polega

– odpowiedziała jego matka niepewnie.

– Co je

li… ten Przewodnik… co

przeoczy?

Zwrócił si

w stron

jej głosu.

- Wiesz, ile razy Enid przeoczył mały krok w gór

, kiedy kamienie s

nierówne, albo gorzej, co

mało

stabilnego? Moi koledzy b

zupełnie tacy sami. Zostaw mnie Crabbe’owi i Goyle’owi, a równie dobrze

esz od razu, tu i teraz, skr

mi kark. Jak s

dzisz, dlaczego Przewodnik tyle kosztuje? Mój

nauczyciel mówi,

e jest najlepszy.

Jego nauczyciel miał racj

. Wystarczyła odrobina praktyki, głównie po to, by nabrał pewno

ci siebie i

wiary w urz

dzenie, i wkrótce mógł podró

owa

samodzielnie niemal wsz

dzie, gdzie zapragn

ł si

uda

podaj

c tylko kierunki, jak i, w znajomych miejscach, jedynie cel w

drówki. Przewodnik, mała kula

rozmiaru mniej wi

cej pomara

czy, unosiła si

w powietrzu tu

przed nim na wysoko

ci jego głowy i była

zaprogramowana tak, by wyczuwa

przeszkody, schody, kraw

dzie i wszystko inne, co mogłoby

przeszkodzi

mu w poruszaniu si

bezpiecznie. Informował go, kiedy stan

ąć

, skr

, uwa

na stopy,

kiedy dotarł do szczytu lub ko

ca schodów oraz kiedy musiał si

zatrzyma

przed kolein

albo

skrzy

owaniem, i to we wła

ciwym czasie. Musiał tylko stukn

ąć

w niego ró

i wypowiedzie

odpowiednie zakl

cie,

eby go aktywowa

za ka

dym razem, kiedy dok

szedł, i pó

niej uwa

nie

wypełnia

jego wskazówki. Chocia

tego nie widział, wiedział,

e Przewodnik

wiecił lekko, kiedy si

poruszali,

eby ostrzega

innych dookoła. Prawie zupełnie wyeliminowało to konieczno

ść

zatrzymywania

, by nie wpada

na kogokolwiek, bo ludzie, nawet ci, którzy nie wiedzieli, do czego urz

dzenie słu

yło,

automatycznie skr

cali w bok. Nie lubił ogłaszania swojego stanu w ten sposób, ale maj

c za alternatyw

poleganie na innych, którzy prowadzili go zdecydowanie mniej uczciwie, niech

tnie to zaakceptował.

Sprawdzian nadszedł w styczniu, kiedy sko

czyła si

przerwa

teczna i wrócił do Hogwartu, po raz

pierwszy od czasu katastrofy. Jego wypadek miał miejsce w

rodku listopada, dlatego reszt

jesiennego

semestru sp

dził najpierw w szpitalu, a potem w domu, ucz

c si

technik prze

ycia w swoim nowym,

ciemnym

wiecie. Nalegał na kontynuowanie nauki – sytuacja była ju

wystarczaj

co zła w jego my

lach,

odmówił wi

c pogarszania jej jeszcze ryzykiem powtarzania roku czy zostania w tyle. Jego dodatkowi

nauczyciele przynosili mu zatem co weekend troch

materiałów, coraz wi

cej, w miar

jak poprawiały si

jego zdolno

ci nauki.

Sam profesor Snape odezwał si

kilka razy; nauczył Draco wa

najwa

niejsze eliksiry, a potem

zaproponował spotkanie ze starszym Malfoyem podczas kolacji. Draco jadał jednak w swoim pokoju tak
cz

sto, jak tylko mógł.

A wi

c, kiedy wysiadł z poci

gu po przerwie

tecznej, był mniej wi

cej gotowy, by poradzi

sobie z

kszo

przedmiotów, i teoretycznie zmotywowany do wyrównania wi

kszo

ci wyników. Jednak

jego spotkanie z rzeczywisto

nowego

ycia w Hogwarcie okazało si

troch

inne.

~*~*~

Wilgotny, ale ju

nie ociekaj

cy wod

, ubrany w szlafrok k

pielowy Draco wrócił do swojego dormitorium i

podszedł do szafy. Szarpni

ciem otworzył jej prawe skrzydło i si

ł po koszul

od uniformu, która

wisiała z tej strony wraz z innymi.

„Biała. Sztywna.” – powiedziała mu tabliczka, kiedy ju

wymówił odpowiednie zakl

cie. Chocia

nie było

zbytnich w

tpliwo

ci co do tego, czy wzi

ł wła

ciw

koszul

– był doskonale

wiadomy, jak

zorganizowane s

jego ubrania, tak samo jak tego, jakie s

w dotyku – jego

lizgo

ska cz

ęść

nie byłaby

zaskoczona, gdyby jego współlokatorzy w

lizgn

li si

do dormitorium i pozamieniali rzeczy miejscami, ot

tak, dla

artu. Wyci

ł swoje spodnie, krawat, swój „Szary. Zielone zdobienia.” sweter, hogwarck

szat

i bielizn

, po czym szybko si

przebrał.

- Twoje włosy potrzebuj

grzebienia – zestrofowało go jego odbicie; na drzwiach szafy wisiało lustro.

- Tak, tak – gderał, szukaj

c dło

mi szlufek od paska. – Daj mi minut

. – Przeci

gni

cie paska, a potem

przygładzenie wilgotnych włosów zaj

ło mu tylko kilka chwil. Mi

ęś

nie nadal pozostawały zr

czne.

- Du

o lepiej – zabrzmiała odpowied

odbicia. Draco przeci

ł powoli dło

mi w dół ciała, jeszcze raz

sprawdzaj

c swój wygl

d dotykiem. Nie wygl

dało na to, by lustro zamierzało wprowadzi

go w bł

d, ale

nadal niezupełnie wierzył oszlifowanemu szkłu. Có

, to było wszystko, co miał, patrz

c na alternatyw

pytanie kogo

codziennie rano, czy wygl

da w porz

dku, jak potrzebuj

ce dziecko albo, co gorsza,

pró

na dziewczyna. Nie, dzi

ki.

- Accio Przewodnik– wyci

ł r

i poczuł, jak gładka kula opada mu delikatnie na dło

. – Tendo –

powiedział. Usłyszał ciche brz

czenie, gdy urz

dzenie si

aktywowało, i poczuł leciutki powiew, kiedy

uniosło si

, by zawisn

ąć

w swojej zwykłej pozycji obok jego głowy. – Wielka Sala.

- Prosto.

Wyszedł za drzwi (Skr

ęć

w lewo.) Prawie nie potrzebował urz

dzenia,

eby trafi

do najcz

ęś

ciej

odwiedzanych pomieszcze

. Stawał si

dobry w zapami

tywaniu, ile jeszcze stopni, ile schodów mu

zostało i kiedy b

dzie nast

pny zakr

t. Ale nadal musiał na nim polega

, by ostrzegało go o znikaj

cych

stopniach, przeszkodach zostawionych na podłodze przez Irytka i innych zagro

eniach. Dzisiejsza podró

niadanie, jednak

e, odbyła si

bez specjalnych wydarze

. Przewodnik doprowadził go do ko

ca stołu

Slytherinu, gdzie zwykle siedział, i zaj

ł swoje zwykłe miejsce bez oklasków.

- Jajka sadzone masz przed lew

, tosty nad talerzem, i muesli po prawej od tego – powiedział mu

Blaise. – Och, a dzbanek z herbat

jest – Draco usłyszał stuk! jakby dzbanek został popchni

ty w jego

praw

stron

– obok twojego prawego łokcia.

Tutaj znajdowało si

jedyne miejsce, gdzie Draco był zmuszony prosi

o pomoc; bez osoby, która by mu o

tym powiedziała, nie miałby poj

cia o tym, co wła

ciwie zostało podane ani gdzie znajduje si

na stole.

Skrzaty domowe robiły du

o rzeczy z przyzwyczajenia tak samo, ale nawet one nie kładły potraw

precyzyjnie w to samo miejsce ka

dego dnia ani nie podawały tego samego jedzenia, a i tak przedmioty

były ju

zwykle poprzesuwane przez innych uczniów zanim on w ogóle tam dotarł. Blaise i Pansy byli

informatorami, na których w tej kwestii mo

na było polega

najbardziej; po dwóch rankach typu „mleko

jest tam” ze strony Crabbe’a i Goyle’a przestał ich pyta

- Dzi

ki – mrukn

ł, wci

ąŜ

nienawidz

c tego,

e musiał prosi

o asyst

przy czymkolwiek. Wzi

ł sobie

troch

jedzenia i zjadł w ciszy. Słuchał swoich współlokatorów potykaj

cych si

o stół, ziewaj

cych i

trajkocz

cych przed pierwsz

lekcj

, ale do nich nie doł

czył. Wiedział,

e podczas gdy kiedy

był

znanym przywódc

Domu, teraz był postrzegany jako nikt wi

cej ni

upadły król. Co mógł zrobi

niewidomy ucze

dla Domu, którego jedynym pragnieniem była pot

ga? Nie chciał te

ich lito

ci czy

pogardy - bo nie mógł lata

, bo stracił swoje złote miejsce w dru

ynie. Jego poprzednie tak zwane

przyja

nie nigdy nie były zbyt bliskie, powiedział sobie – były raczej zaniedbywane albo stanowiły cz

ęść

nieko

cej si

gry o władz

I nawet nie my

lał o jakich

romantycznych wi

ziach. Tak jak z jego karier

, dorastał, nigdy nie s

dzie miał w przyszło

ci du

o do powiedzenia. Malfoyowie zwykle

enili si

z powodów politycznych, a

nie miło

ci. Gdy Draco okazał si

gejem, w najmniejszym stopniu nie powstrzymało to Lucjusza– w ko

cu,

zawsze mo

na trzyma

kochanków na stronie. Ale chocia

lepota kupiła mu wolno

ść

, była to

lepa

uliczka; nie potrafił sobie teraz wyobrazi

, by ktokolwiek go pragn

ł.

o łatwiej było odepchn

ąć

wszystkich, zamiast samemu zosta

odrzuconym. Zamkn

ł si

w sobie,

ył

tak normalnie, jak to mo

liwe, i sam radził sobie ze swoj

prac

Có

, jakby nie patrze

, do poprzedniego dnia. Draco powiedział sobie,

e zrobił to tylko po to,

eby Gryfon

w ko

cu si

zamkn

ł, ale musiał przyzna

e uczenie si

z Harrym było zaskakuj

co przyjemne. Miał

głos naprawd

dobry do czytania. I nawet pocz

tkowe sprzeczki nie były takie złe, nie kłócili si

tak

nigdy… przedtem. To był prawdopodobnie najbardziej normalny sposób, w jaki kto

go potraktował, nawet

mimo

e sam tego nie chciał. Ich dalsze kłótnie, jednak

e, były du

o uprzejmiejsze, kiedy sprzeczali si

nad czytanym materiałem i wynikł

z niego wy

szo

niektórych er nad innymi w czasie przygotowa

testu Binnsa.

niadanie dobiegło ko

ca, zasun

ł za sob

krzesło.

- Tendo – eliksiry – powiedział swojemu Przewodnikowi, automatycznie zwracaj

c si

w prawo, gdzie

znajdowały si

drzwi. Dzisiaj przynajmniej zacznie lekcje od przedmiotu, który lubił, nawet je

li – jak

wszystko inne – był teraz dla niego du

o trudniejszy.

Rozdział 2
Nauka

It is not so much our friends’ help that helps us
As the confident knowledge that they will help us.

~Epicurus

- Gdzie byłe

wczoraj w nocy? – zapytała Harry’ego Hermiona, kiedy tylko zszedł tego ranka do pokoju

wspólnego.
- Te

ciesz

e ci

widz

– odparł z u

miechem.

Hermiona lekko si

zarumieniła.

- Przepraszam. Ale wiesz,

e si

o ciebie martwi

. Nie widziałam ci

, odk

d wróciłam ze spotkania

prefektów. Musiałe

gdzie

indziej do pó

na – skin

ła głow

Ronowi, który pojawił si

za Harrym,

ziewaj

c. – Co do ciebie, to jestem pewna,

e byłe

gdzie

indziej do pó

na. Szczerze, Ron, nocna

randka w szkole?

Ron wyszczerzył z

by w u

miechu.

- Nie bój si

, tak si

składa,

e uczyli

my si

w przerwach mi

dzy… eee… robieniem innych rzeczy.

Mandy jest Krukonk

, pami

tasz?

Harry osobi

cie był przekonany,

e Ron umawiał si

z Krukonkami, dlatego

e przypominały mu

Hermion

, ale trzymał usta na kłódk

- Och,

wietnie – powiedziała, niecierpliwie machn

wszy r

. – I prosz

, oszcz

nam opisu tych

„innych rzeczy”. A ty? – zwróciła si

do Harry’ego. – Nie byłe

gdzie

indziej te

robi

c „inne rzeczy”,

prawda? Nie zapominaj,

e ju

za kilka dni mamy ten test u profesora Binnsa.

Harry przewrócił oczami.
- Wiesz,

e akurat teraz nie jestem nikim zainteresowany. I, tak wła

ciwie, uczyłem si

Hermiona zamrugała, w oczywisty sposób nie spodziewaj

c si

takiej odpowiedzi. Zwykle musiała z

bami

i pazurami walczy

z przyjaciółmi,

eby zacz

li si

uczy

tak wcze

nie, jak ona uwa

ała za konieczne.

- Naprawd

? Gdzie byłe

- W bibliotece.
- Serio? Zwykle tego nie cierpisz.
- Có

… - Harry zawahał si

, a potem zdecydował si

po prostu powiedzie

prawd

. To w ko

cu nie była

taka wielka sprawa. – Poszedłem tam,

eby wzi

ąć

cej ksi

ąŜ

ek do swojej pracy na zielarstwo i

sko

czyłem, ucz

c si

z Malfoyem.

- Z Malfoyem? – powtórzył Ron, marszcz

c nos. Hermiona po prostu stała w miejscu z szeroko otwartymi

ustami.
- To nie była taka wielka sprawa – bronił si

Harry.

- Có

, to z pewno

nie jest normalne – odparła Hermiona, odzyskawszy głos. – Co ci

do diabła

tało,

eby to zrobi

Harry wytłumaczył, na czym polegała teraz nauka Draco, i jak poczuł si

zobowi

zany, by poł

czy

własn

nauk

z czynieniem

ycia niewidomego

lizgona odrobin

prostszym.

- Oboje byli

cie zaj

ci, a ja musiałem si

uczy

tego samego co on – czemu by nie?

- Czemu nie… - prychn

ł Ron z niedowierzaniem. – Mógłbym ci poda

kilka powodów, czemu nie…

Zapomniałe

, kto to jest, Harry?

- Có

, zeszłej nocy był wystarczaj

co zno

ny. Stoj

tutaj zupełnie nieposiniaczony, nieprawda

- Prawdopodobnie tylko dlatego,

e nie mógłby zobaczy

, gdzie ci

uderzy

– wymamrotał Ron po cichu.

Hermiona tylko potrz

ła głow

- Có

adnych ran. Tej nocy mo

emy ju

pracowa

razem – mam przygotowane wszystkie notatki i…

- Niezupełnie – przerwał jej Harry. – Ja… yy… powiedziałem,

e wróc

do biblioteki dzi

w nocy,

eby

mogli razem doko

czy

powtarzanie rozdziału.

artujesz sobie ze mnie? – głos Rona podniósł si

wraz z jego brwiami. – Wracasz tam dobrowolnie? Do

niego? Dlaczego?
- Bo powiedziałem,

e przyjd

– powiedział Harry z uporem. – Wiesz, naprawd

za bardzo to

wyolbrzymiasz. To…
- Och, zapomnijcie o Malfoyu – przerwała Hermiona, przewracaj

c oczami. – Chod

my na

niadanie,

jestem głodna i chc

pój

ść

troch

wcze

niej na eliksiry, wiecie, ile zajmuje wła

ciwe posiekanie

ledziony

nietoperza.

- Ugh, jak mo

esz w ogóle wspomina

ledzion

nietoperza i

niadanie w tym samym zdaniu? – j

Ron, kiedy popchn

ł portret, by otworzy

przej

cie. Harry, zadowolony ze zmiany tematu, u

miechn

ł si

do niego szeroko, kiedy prze

lizgiwał si

pod portretem, i cała trójka zeszła na

niadanie.

~*~*~

Kiedy Harry zjadł swojego tosta, zorientował si

e patrzy przez cał

Wielk

Sal

na stół Slytherinu. To,

samo w sobie, nie było a

tak niezwykłe – on i Draco przez lata wymienili wiele gro

nych spojrze

. Ale

Draco nie było w szkole przez ostatnich sze

ść

tygodni poprzedniego semestru, wi

c nie było tam nikogo,

na kogo mo

na by było patrze

. A potem, kiedy wrócił, prawie całkowicie zamkn

ł si

w sobie i nie

wygl

dał na skłonnego do tego, by kogokolwiek prowokowa

w sposób, w jaki robił to zazwyczaj.

Wła

ciwie w ogóle na Harry’ego nie patrzył. Tak samo Harry prawie zupełnie pozbył si

zwyczaju

prawdziwego patrzenia na Draco, poza raczej pod

wiadomym zauwa

aniem jego obecno

ci w klasie jako

innego ucznia.

Jednak

e, po nauce ze

lizgonem zeszłej nocy i złapaniu z nim kontaktu bardziej osobistego ni

…

prawdopodobnie przez cały okres ich szkolnej kariery, Harry zorientował si

e znów dokładniej

obserwuje blondyna, nagle zaciekawiony, jakie jeszcze taktyki stosuje Draco, aby zrekompensowa

sobie

swoj

strat

. Wygl

dało na to,

e ze

niadaniem radzi sobie całkiem nie

le, u

ywaj

c kromki chleba, aby

wepchn

ąć

jajka na widelec. Ale nawet mi

dzy swoimi gaw

cymi kolegami siedział, jakby był sam; z

nikim nie rozmawiał, nawet z Blaisem Zabinim, który siedział tu

obok niego. Harry zauwa

ył ju

e Draco

zwykle radził sobie sam na tych kilku lekcjach, które mieli razem, ale był lekko zaskoczony, kiedy
zobaczył,

e odnosiło si

to równie

do towarzyskich relacji. Wygl

dało na to,

lizgon w ogóle nie

nawi

zywał

adnych kontaktów, zarówno z wrogiem, jak i z przyjacielem.

Lekcja Eliksirów tego ranka tylko potwierdziła podejrzenia Harry’ego. Kiedy reszta uczniów porozumiewała
si

ze swoimi partnerami na temat dzisiejszego eliksiru cichymi szeptami, Harry dojrzał Draco,

pracuj

cego w ciszy, siekaj

cego swoj

ledzion

nietoperza ze zdumiewaj

dokładno

: jego palce

były zagi

te pod narz

d, aby unikn

ąć

skaleczenia. I był prawie tak szybki, jak Hermiona. Co

, co

wygl

dało jak samopisz

ce pióro, robiło za niego notatki, kiedy profesor Snape wykładał podczas procesu

duszenia na wolnym ogniu; Harry miał tylko nadziej

e wykonywało prac

staranniej ni

to, które

posiadała Rita Skeeter.

Tego dnia była to jedyna lekcja, któr

mieli razem ze

lizgonami. Podczas lunchu Harry był zbyt zaj

mianiem si

z historii opowiedzianej przez Deana i Seamusa, by skupi

na czymkolwiek innym, ale

przy kolacji, kiedy wszyscy zajmowali si

zadaniem domowym, przypomniał sobie o swoich planach.

Jeszcze raz zauwa

ył,

e potajemnie przypatruje si

swojemu partnerowi do nauki przez Wielk

Sal

Chłopak znowu siedział przy ko

cu stołu, cichy i odseparowany od reszty swojego Domu.

Kiedy zobaczył,

e Draco wstaje i idzie za swoj

rozjarzon

kulk

przez główne drzwi, Harry wytłumaczył

e musi i

ść

po ksi

ąŜ

ki do Wie

y Gryffindoru, a potem skierował si

prosto do biblioteki. W chwili, w

której tam dotarł, drugi chłopak siedział ju

w małym bocznym pokoiku,

wieczki płon

ły, a on sam ju

uczył. Fragment pokrytego notatkami pergaminu uprzejmie recytował wykład dnia; brzmiało to jak
numerologia.

Harry zawahał si

na progu i odchrz

ł,

eby przeczy

gardło.

- Um… to znowu ja. Harry.
Draco zdj

ł z notatek zakl

cie do czytania.

- Potter. A wi

c, znowu z powrotem?

- Powiedziałem,

e przyjd

, co nie?

- Tak, ale to zwykle nie oznacza zbyt wiele dla wi

kszo

ci ludzi. Nadal zdecydowany, by przyprawi

chryp

przez t

cał

błyskotliw

histori

Harry wszedł do pokoju i przysun

ł sobie do stołu drugie krzesło.

- Tak. Eee… to znaczy, dopóki w niczym nie przeszkadzam.
- Nie, po prostu powtarzałem troch

materiału z numerologii, ale mog

to zrobi

pó

niej – zacz

ł zwija

pergamin, ale Harry si

ł r

eby go powstrzyma

- Czekaj chwil

– Harry wyci

ł szyj

, by zajrze

. Dla niego nie miało to

adnego sensu, ale tak

wygl

dało na zupełnie rozs

dne, nie tak jak wszystkie nieprecyzyjne notatki, które robiło pióro Rity

Skeeter. – Czy to zostało zrobione samopisz

cym piórem?

- Tak – odpowiedział Draco szorstko, wyci

gaj

c mu pergamin z r

ki i zwijaj

c go. – Chocia

nie

przypominam sobie,

eby miało to cokolwiek wspólnego z histori

. – Schylił si

i wetkn

ł notatki do

plecaka obok stóp.
- Có

, przepraszam,

e spytałem – Harry, zirytowany, kopn

ł nog

swoj

torb

. – Po prostu moje

wiadczenia z tymi cholernymi rzeczami wskazywały raczej na to,

e nie s

one specjalnie dokładne,

c zastanawiałem si

, jak to mo

liwe,

e mo

na ich u

ywa

do szkolnych notatek czy czegokolwiek

takiego.
- Och, maj

ró

ne ustawienia co do prawdy, nie wiedziałe

? – odpowiedział Draco troch

bardziej

uprzejmie. – Je

eli nie musisz by

naprawd

precyzyjny, działa szybciej na ni

szym. Ale mo

esz je

ustawi

na bycie do

ść

skrupulatnym.

- Ona mogłaby u

szego ustawienia – burkn

ł Harry do siebie. Potem si

rozejrzał. – Eee… Czy

mog

ci zada

jeszcze jedno pytanie?

- Wła

nie to zrobiłe

Harry chciałby,

eby przewracanie oczami robiło na chłopaku jakie

wra

enie.

- Dlaczego m

czysz si

wieczkami? – wykonał niepotrzebny gest w stron

ogarków o

wietlaj

cych

pokój.
- Potrafisz czyta

w ciemno

ciach?

- Có

… nie. Ale zapaliłe

je tak

e wtedy, kiedy byłe

tu sam.

- Wiesz, jak na kogo

, kto przez lata powtarzał,

e chce by

normalny, bywasz czasem do

ść

grubia

ski –

odpowiedział Draco, marszcz

c brwi. – To,

e nie widz

, nie ma znaczenia, wszystko działa tak samo jak

przedtem. Ł

cznie ze

wieczkami.

Harry musiał przyzna

e miało to sens.

- Yy… dzi

ki za wytłumaczenie – wymamrotał. Nagle przyszło do głowy mu tysi

c innych pyta

, ale

wiedział,

e lepiej nie nadu

ywa

szcz

ęś

cia. Zamiast tego wyci

ł swoj

ksi

ąŜ

do historii. –

Zaczynamy? Chyba sko

czyli

my na pladze chochlików w 1803.

I ze

wieczkami, migocz

cymi w ciemno

ciach wokół nich, zabrali si

do pracy.

<*>*<*>*<*>

Draco posadził sobie

wiergotnika na ramieniu, drug

nie

wiadomie głaszcz

c piórka na jego piersi,

kiedy przysłuchiwał si

, jak Pansy i Millicenta narzekaj

na jego upierzenie, najwyra

niej o

lepiaj

ce.

Pióro wydawało z boku ciche, skrzypi

ce odgłosy, sun

c po pergaminie, kiedy notowało ich rozmow

Przypuszczalnie mógł zdoby

sensown

informacj

na temat wygl

du ptaka mi

dzy bełkotem instrukcji

Hagrida, paplanin

dziewczyn i swoj

Potworn

Ksi

Potworów, informacj

lepsz

ta, któr

mógł

zdoby

, u

ywaj

c własnych r

Ptak był tak samo cichy jak on, dzi

ki Zakl

ciu Uciszaj

cemu, które na niego rzucono – było ono

niezb

dne dla ka

dego, kto nie chciał popa

ść

w obł

d, słuchaj

c jego

piewu. Draco był zadowolony,

tym razem uciszano

ródło hałasu, zamiast osłaniania uszu potencjalnych słuchaczy. W zeszłym tygodniu

omawiali na zielarstwie zaawansowane przesadzanie dorastaj

cych mandragor i znienawidził noszenie

przepisowych nauszników. Praca bez wzroku i słuchu jednocze

nie nale

ała do koszmarnie

dezorientuj

cych.

Ale teraz nic nie zakłócało jego słuchu. Kiedy zaj

cia dobiegły ko

ca, a on zacz

ł kierowa

w stron

zamku, usłyszał - i poczuł – zbli

ce si

kroki.

- Malfoy? To Harry – znajomy głos opadł do poziomu Draco, kiedy ten ukl

ł, metodycznie upychaj

swoje rzeczy do torby.
- Wiesz, nie musisz si

przedstawia

za ka

dym razem, Potter. Po całym tym czasie całkiem nie

rozpoznaj

twój głos.

- Och. Ee… przepraszam. W ka

dym razie – tu nast

piła krótka przerwa – nie mog

dzi

z tob

uczy

Ron i ja musimy wkrótce odda

zaległy projekt z wró

biarstwa i naprawd

powinienem z nim nad tym

popracowa

Draco wzruszył ramionami.
- Odk

d napisali

my test Binnsa rano, zorientowałem si

e nasze małe spotkania i tak si

sko

czyły.

Rób, co chcesz, Potter. Nie potrzebujesz mojego pozwolenia.
- Yy, wi

c okej. Nic ci nie b

dzie?

- Zapewniam ci

– odparł Draco z nut

zniecierpliwienia –

e, nudne czy nie, mog

sobie całkiem nie

poradzi

, u

ywaj

c zwykłych zakl

ęć

czytaj

cych. Wracaj do swoich przyjaciół Gryfonów. Nic mi nie

dzie.

- Och. Oczywi

cie - Harry brzmiał, jakby poczuł si

odrzucony. – Có

, zakładam,

e do zobaczenia. –

Draco usłyszał cichy szelest, kiedy chłopak wstawał, a potem słabn

ce odgłosy jego kroków.

- Nawzajem – wymamrotał. – Czy te

, w moim przypadku, nie do ko

ca.

~*~*~

Widłow

ąŜ

Poczuł ciepły podmuch powietrza, kiedy pokój wspólny

lizgonów otworzył si

dla niego i

miało zrobił

krok do przodu, ukrywaj

c swoje zm

czenie. Ignoruj

c rozmowy kolegów – z których wielu brzmiało, jakby

wła

nie wrócili na noc – poszedł prosto do swojego pokoju i zamkn

ł drzwi. Dopiero wtedy pozwolił sobie

na okazanie znu

enia; przygotował si

do snu, dezaktywował Przewodnika i skulił si

pod kołdr

. Ale nie

zasn

ł.

Był zm

czony, owszem, ale jego umysł po prostu nie chciał si

wył

czy

. Odtworzył sobie w głowie cały

dzie

: swoj

porann

rutyn

, test z historii magii, transmutacj

, lunch, opiek

nad magicznymi

stworzeniami, OPCM, kolacj

i nauk

. Zupełnie normalny dzie

. Nawet test nie był taki zły – on i Harry

naprawd

porz

dnie si

do niego przygotowali, a to nie był jaki

kszy egzamin czy co

takiego. Po

prostu powtórka tego, co mieli zrobi

przez wakacje. Niemniej jednak był zm

czony. Wszystko, co jeszcze

trzy miesi

ce temu robił bez zastanowienia, teraz kosztowało go dwa razy wi

cej energii. Chodzenie na

lekcje, jedzenie posiłków, nauka. Bo

e, nawet chodzenie do łó

ka. Niewa

ne, jak bardzo był zm

czony

dej nocy, zawsze musiał po

czas na odwieszenie ubra

na wyznaczone miejsca w szafie, je

chciał mie

jak

kolwiek nadziej

na to,

e je pó

niej odnajdzie. Jego ró

ka musiała si

znale

źć

wyznaczonym miejscu na jego szafce nocnej. Wszystko wymagało dodatkowego wysiłku albo polecenia.

Czuł si

spi

ty do granic mo

liwo

ci przez cały czas, próbuj

c po prostu funkcjonowa

. Był

zdeterminowany, by samemu sobie poradzi

, i zrobi to. Zacisn

ł pi

ęś

ci. Zrobi to. Ale był tak cholernie

czony. Zm

czony tym,

e wszystko było teraz dla niego tylko troch

trudniejsze, kiedy inni mogli sobie

chodzi

nie

wiadomi, zachowuj

c energi

na prawdziwe wyzwania.

Nawet nauka wyko

czyła go tej nocy; mimo swojej irytuj

cej ciekawo

ci, Potter rzeczywi

cie uczynił

nauk

troszk

łatwiejsz

. Nie był ani pobła

liwy, ani protekcjonalny, a teraz odszedł, wykonawszy swój

mały poczuj-si

-lepiej obowi

zek. Wrócił do własnego

ycia. Tymczasem Draco znowu był sam w tym

małym pokoiku, słuchaj

c swoich ksi

ąŜ

ek, próbuj

c utrzyma

motywacj

, kiedy wszystko, co chciał zrobi

pod koniec dnia, to po prostu krzycze

z frustracji z powodu niesprawiedliwo

ci tego wszystkiego.

Poczuł ukłucie łzy w rogu swoich bezu

ytecznych oczu i bolesny w

zeł, tworz

cy si

w gardle. Ale

zamrugał, wzi

ł gł

boki oddech i pozbył si

tego uczucia. Nie było sensu płaka

. To by niczego nie

rozwi

zało. To nie przywróciłoby mu wzroku ani nie pomogło w odniesieniu sukcesu. Musiał by

silny.

Draco odwrócił si

na bok i zmusił si

, by oczy

umysł ze wszystkich my

li poza t

jedn

Sam odniesie sukces.

~*~*~

Dwa dni pó

niej, kiedy zmagał si

z do

ść

trudnym zadaniem z transmutacji, usłyszał kroki zbli

ce si

do jego małego pokoju do nauki. Poczuł si

niewytłumaczalnie pełen nadziei, a potem przekl

ł sam siebie

za samo my

lenie o czym

takim. Harry z nim sko

czył i to by było na tyle. I, jak sobie przypomniał,

nikogo nie potrzebował, nikogo nie chciał. Na ludziach nie mo

na było polega

. Na zakl

ciach owszem. I

kiedy kroki omin

ły jego pokój, zdał sobie spraw

z tego,

e i tak były zbyt lekkie jak na Harry’ego. Wi

e była to dziewczyna albo mo

e młodszy ucze

, dokonuj

cy sekretnych poszukiwa

na tylnych

półkach.

Głupi uczniowie.

Przygryzł warg

i spróbował z powrotem skupi

na zadaniu przed sob

. Transmutacja nigdy nie była

jego ulubionym przedmiotem, ale teraz stała si

jeszcze trudniejsza, bo musiał polega

na pozostałych

mu zmysłach,

eby wiedzie

, czy dobrze wykonał swoj

prac

. I nie wszystko chciało by

dotkni

te po

tym, jak ju

to transmutował. Dzisiaj, na przykład, zmieniali kwiat w motyla, co było raczej delikatnym

procesem, wymagaj

cy zaawansowanych i precyzyjnych umiej

tno

ci, i nie było sposobu, by upewni

e zmienił si

on zupełnie w porz

dku bez mo

liwo

ci przypadkowego zranienia. I nadal nie był pewien,

czy dobrze stworzył wymagany wzór kropek. Na szcz

ęś

cie, profesor McGonagall robiła okr

ąŜ

enia wokół

sali, komentuj

c prac

wszystkich po kolei i mógł zyska

zewn

trzne oko, by dowiedzie

jak mu

poszło, bez uczucia,

e został wykluczony.

c teraz siedział, słuchaj

c jak notatki przypominały mu o ró

nych wa

nych sylabach i intonacjach,

które tworzyły skomplikowane zakl

cie, i próbuj

c zapomnie

o d

ku zwodniczych kroków, wci

ąŜ

odbijaj

cym si

echem gdzie

w jego głowie. W rzeczywisto

ci poszło mu tak dobrze,

e był zupełnie

zaskoczony, kiedy usłyszał czyj

głos. Niezauwa

enie czyjej

obecno

ci nie zdarzało mu si

zbyt cz

sto.

- Malfoy?
Draco został gwałtownie wytr

cony ze swojego skupienia.

- Uch?
-To… có

, wiesz, to ja. Mog

… Mog

przyj

ść

znowu z tob

pouczy

Draco był podejrzliwy.
- Dlaczego? Czy

nie wykonał wystarczaj

cej liczby dobrych uczynków tygodniowo?

- Nie! To… tak naprawd

, to dla mnie – usłyszał,

e Harry wszedł do pokoju i przysun

ł sobie krzesło. –

Wiesz,

e dostali

my dzisiaj wyniki testu?

- Taa – chłopcy nie mieli tych zaj

ęć

wspólnie, ale poszczególne lekcje mieli w te same poranki.

- Có

, ten był najlepszy, jaki napisałem u Binnsa przez siedem lat. Powa

nie. Nawet Hermiona nie mogła

w to uwierzy

. Wi

c… zastanawiałem si

, czy… czy mogliby

my nadal uczy

wspólnie? W dalszym

gu b

musiał pracowa

z Ronem nad wró

biarstwem i paroma innymi rzeczami kilka razy w

tygodniu, ale co do reszty… Có

…

- Chcesz,

ebym pomógł ci si

uczy

- Raczej tak. Mam na my

li… tak samo, jak uczyli

my si

razem, ja czytam na głos, a ty zauwa

asz, co

omijam… Nie wiem: wygl

da na to,

e po prostu w ten sposób lepiej si

ucz

– roze

miał si

. –

Niedobrze,

e nie zauwa

yłem tego siedem lat wcze

niej. Tak byłoby dla mnie du

o lepiej, zwłaszcza na

SUMach.
- Nie przypominam sobie,

eby

sobie nie radził – zauwa

ył Draco. – Czy

jednak nie zaszedł tak

daleko, dziel

c jeden mózg z Weasleyem i Granger?

- Taa, było ok. Ale zbli

OWUTEMy i wiesz, jakie s

ne. A nauka w tym roku jest du

trudniejsza – nie chc

nawet my

o tym, co McGonagall zamierza kaza

nam zrobi

jutro…

- Nie, nie chcesz – prychn

ł Draco, przypominaj

c sobie motyla.

- …i skoro wygl

da na to,

e w ten sposób radz

sobie du

o lepiej, có

, po prostu pomy

lałem,

e je

eli

tobie te

to pasuje, to mo

e mogliby

my nadal pracowa

razem? Przynajmniej przez jaki

czas? – znów

usłyszał lekki

miech. – Wiesz, ostatecznie nie mog

czyta

na głos w pokoju wspólnym, nie

przeszkadzaj

c innym ludziom.

Draco przemy

lał to. Poczuł si

troch

ej na my

l o pracowaniu z Harrym ponownie, ale jednocze

nie

był przera

ony tym,

e pozwalał sobie asystowa

w czym

tak podstawowym. Ale z drugiej strony, to nie

było tak całkiem jednostronne…

- Dobra – powiedział w ko

cu Gryfonowi. – Mo

esz tu przychodzi

eby si

uczy

. Ale tak naprawd

nie

potrzebuj

pomocy, zrozumiano? – wtedy na jego twarzy pojawił si

chytry u

miech. – Z drugiej strony,

nie mog

doczeka

eby usłysze

, jak próbujesz wymówi

kilka nazw tych ro

lin z zielarstwa.

Teraz, kiedy mandragory zostały ju

przesadzone, zacz

li sadzi

rzadkie w

gierskie paprocie o bardzo

cych j

zyk nazwach.

Harry j

ł.

- Zgadzasz si

na to tylko po to,

eby

mógł si

ze mnie po

mia

, co? – wtedy ton jego głosu stał si

powa

niejszy. – Ale dzi

ki. Doceniam to.

Draco wzruszył lekcewa

Ŝą

co ramionami, popychaj

c notatki z transmutacji w kierunku Harry’ego.

- Skoro jeste

taki ch

tny,

eby si

ze mn

uczy

, mo

e mogliby

my zacz

ąć

od tego? Mógłby

zaskoczy

jutro McGonagall tym, jak du

o ju

wiesz.

My nie tyle potrzebujemy pomocy przyjaciół
co wiary,

e tak

pomoc mo

emy uzyska

~ Epikur

Rozdział 3
Pojedynek

But it was thou, a man mine equal, my guide and my acquaintance
~ Psalm 55

- A wi

c, chcesz dzisiaj popracowa

nad esejem z eliksirów? – zapytał Harry, gdy tylko pojawił si

pokoju którego

sobotniego popołudnia. On i

lizgon szybko popadli w rutyn

, pracuj

c razem w niektóre

dni i samotnie nad cz

ęś

przedmiotów w inne. Min

ło dopiero kilka tygodni, ale Harry ju

czuł,

e pewne

przedmioty rozumie du

o lepiej.

Draco był zaj

ty przetaczaniem swojej ró

ki mi

dzy palcami. Odwrócił głow

, kiedy Harry wkroczył do

pokoju.

- Nie. My

lałem o małym treningu OPCM. Te wszystkie uroki, przeciwzakl

cia i inne taktyki, których si

uczyli

my. Gotów na pojedynek? – cie

znanego u

miechu zamajaczył na jego wargach. - Czysto

przyjacielski, oczywi

cie. Tylko dla praktyki.

- Tutaj? – Harry niepewnie rozejrzał si

po pokoju.

- Nie, ty młotku – odpowiedział Draco z odrobin

rozdra

nienia. – Czy ty chcesz wzbudzi

gniew

Bibliotecznego Zwierzchnika? Reguły mo

e i s

po to, by je łama

, ale nawet ja nie jestem tak szalony.

- Pani Pince nie mo

e by

Zwierzchnikiem. Jest kobiet

– Harry nie mógł si

oprze

pokusie,

eby mu to

wytkn

ąć

- Przesta

tak głupio szczerzy

. Tak, robisz to, słysz

. I wiesz, co miałem na my

li. To jak,

wiczymy

czy nie?
- Gdzie?
- A jak s

dzisz? Na zewn

trz.

- Malfoy… - zawahał si

Harry. – Czy to nie b

dzie troch

nie fair? To znaczy, ja ci

widz

, ale…

- Potter, jestem niewidomy, nie bezu

yteczny. Moje pozostałe zmysły pracuj

po prostu idealnie,

nauczyłem si

tych samych uroków co ty – a przynajmniej przypuszczam,

e to zrobiłem, bior

c pod

uwag

e nie mamy tych zaj

ęć

razem – i nadal mog

wskaza

ró

prawie wszystko, w co chc

uderzy

. Poza tym, byłoby dobrze sprawdzi

, jak

wietnie mog

obroni

teraz, a nie wtedy, kiedy

zdecyduje si

mi zagrozi

jaki

dwumetrowy szkarłatny sługa zła, nie s

dzisz?

Harry przygryzł warg

- Przepraszam. Masz racj

. – nadal dziwnie si

z tym czuł, ale Draco miał racj

. Poza tym, chciał

wiczy

swoje zdolno

ci podczas pojedynku. – Jasne, chod

my.

wietnie – Draco zerwał si

na nogi. – Tendo: hall wej

ciowy.

Harry szedł o krok za nim, kiedy schodzili do głównych drzwi zamku. Chocia

widywał Draco

przychodz

cego i odchodz

cego podczas wspólnych lekcji i obserwował go na odległo

ść

w Wielkiej Sali,

to był pierwszy raz, gdy mógł z bliska zobaczy

Przewodnika w akcji. Był zaskoczony,

e ten sprawiał

wra

enie tak dobrze pracuj

cego i zdusił w sobie impuls, by „pomóc”. Nawet podczas ich lekcji i sesji

naukowych mógł zauwa

, jak zawzi

cie Draco starał si

radzi

sobie sam; dziwnie przypominało to

Harry’emu jego samego – z pewno

on te

zmierzył si

yciu z wieloma wyzwaniami.

Ale wiedział te

, jak bardzo czuł si

wtedy samotny.

Dotarli do głównych drzwi i zatrzymali si

- Gdzie chcesz

wiczy

? – zapytał Harry, przeszukuj

c grunty wzrokiem. – Boisko by si

nadało, ale

płaskie pole jest te

nad jeziorem i na ł

ce mi

dzy Zakazanym Lasem i chat

Hagrida.

- Nad jeziorem – szybko odpowiedział Draco. – Nie jestem w nastroju, by zbli

gdziekolwiek w

pobli

e tych błotoryjów, skoro nie musz

. – Harry zgodził si

całym sercem. Poniewa

sko

czyli nauk

wiergotnikach, Hagrid którego

dnia przedstawił ich bagiennym bestiom; kilku uczniów ledwo unikn

ło

pogryzienia.

Kiedy schodzili w stron

jeziora, Harry nie mógł si

powstrzyma

, by nie zwróci

do towarzysza z

pytaniem:
- Dwumetrowy szkarłatny sługa zła?
Draco zachichotał.
- Có

, nigdy nie masz pewno

ci. Gdzie

tu mog

przecie

. I kto wtedy b

dzie si

miał ostatni,

Potter?
- Och, ty, oczywi

cie.

- Cholerna racja, Potter. Jak zawsze.

<*>*<*>*<*>

- Czysto – zaszumiał Przewodnik tu

obok prawego ucha Draco. Wcze

niej powiedział „nierówny grunt”.

Draco przestał tak bardzo skupia

na ostro

nym stawianiu stóp.

- My

e to tutaj wygl

da na dobre miejsce – usłyszał słowa Harry’ego po swojej lewej.

- Dokładnie tutaj?
- Tak. Mo

esz zosta

wła

nie tam, gdzie teraz.

Draco od razu przestał si

porusza

. Przyzwyczaił si

do natychmiastowego wykorzystywania wskazówek

Przewodnika, aby unikn

ąć

zranienia.

- Nie kazałe

mi stan

ąć

dokładnie dwa kroki przed kraw

dzi

wody,

eby

mógł po prostu patrze

, jak do

niej wpadam i zamarzam na

mier

, prawda?

- Czy to twoje… co

do oprowadzania… pozwoliłoby ci podj

ąć

takie ryzyko?

- Nazywa si

Przewodnik – automatycznie Draco poprawił. - I przypuszczam,

e pewnie nie. – Nie był

przyzwyczajony do tego, by człowiek dawał mu wskazówki. Na chwil

zapomniał,

e urz

dzenie wci

ąŜ

mogło przemówi

, bez wzgl

du na to, co powiedział Harry. – Po prostu nie próbuj niczego podst

pnego.

- To pojedynek. Powiniene

zało

e b

podst

pny – odpowiedział Harry. Jego głos si

oddalał. –

Słyszysz mnie? – zawołał. Draco przygryzł warg

, zwracaj

c si

w kierunku Harry’ego. Spróbował

przypomnie

sobie wła

ciw

odległo

ść

pojedynkow

, której si

uczyli – w przybli

eniu około sze

ciu

metrów. Tak, to brzmiało prawdopodobnie.

- Tak – wyci

ł swoj

ró

i zaj

ł wła

ciw

pozycj

. – B

gotowy wtedy, kiedy ty, Potter.

- Rictusempra!
Draco usłyszał lekki szelest, który zawsze tworzyła p

ca magia, nadchodz

cy z jego prawej. Z

łatwo

zrobił krok w lewo. Nast

piło buch!, kiedy zakl

cie trafiło prosto w traw

- Zbyt łatwe, Potter – zakpił. – Jeste

my na siódmym roku czy na drugim? – rzucił swoje zakl

cie w

kierunku głosu Harry’ego. – Tarantallegra!
Nast

piło buch! podobne do poprzedniego i delikatny

wist trawy, kiedy jego przeciwnik si

poruszył.

- Zobacz, kto to mówi – powiedział Harry, znajduj

cy si

teraz lekko po prawej w odniesieniu do

poprzedniej pozycji. – B

dziesz musiał zrobi

cej, je

eli chcesz pokona

tego dwumetrowego

szkarłatnego sług

– roze

miał si

. – Constringo!

To nadeszło szybciej. Draco odskoczył w bok, kiedy zakl

cie uderzyło w ziemi

. Prawie natychmiast

poczuł traw

, wyci

gaj

w gór

, by zwi

jego golenie. Szybko rzucił czar rozwikłania,

eby móc

uwolni

, po czym smagn

ł ró

w kierunku chichotu Harry’ego. – Turbos!

twy i uroki przecinały powietrze, staj

c si

coraz ci

ęŜ

sze, w miar

jak obaj chłopcy próbowali

przypomnie

sobie najgorsze, jakie znali. Harry trafił Draco jednym, zaprojektowanym tak, by zmusi

do stani

cia na głowie. Ten jednak szybko zako

czył zakl

cie i z satysfakcj

uderzył Harry’ego dwie rundy

pó

niej, zmieniaj

c go w krasnoludka.

- Zapłacisz za to, Malfoy! – wrzasn

ł Harry. Brzmiał podobnie do piszcz

cego Flitwicka i był mniej wi

cej

tego samego wzrostu. Draco zagryzł wargi,

eby si

nie za

mia

, kiedy usłyszał, jak chłopak wypiskuje

czar uwalniaj

cy. W

lad za nim natychmiast pod

ąŜ

yło Tremoro! – głos Harry’ego znów był normalny.

Zdekoncentrowany, Draco spróbował unikn

ąć

nadchodz

cego zakl

cia, ale nie zd

ąŜ

ył wystarczaj

szybko przesun

ąć

w lewo. Nast

piło złowieszcze chrup!, dziwnie niepodobne do d

ku uderzenia w

ziemi

- O kurwa! – Harry zakl

ł, zanim zd

ąŜ

ył si

powstrzyma

. – My

e wła

nie rozbiłem twojego

Przewodnika.
Draco zamarł w miejscu.
- Czy on… czy jest zniszczony? – przełkn

lin

, nagle przera

ony tym, co mógł usłysze

. Po raz

pierwszy, odk

d pojawił si

w domu po powrocie ze szpitala, był poza terytorium, które znał, bez niczego,

co by go poprowadziło czy ostrzegało. Poczuł si

zagubiony, zdezorientowany - to sprawiło,

e zdał sobie

spraw

, jak niewiele mu brakowało, by sta

bezbronnym. Jak zaledwie kilka podstawowych zakl

ęć

urz

dze

utrzymywało go w pełni sił. Bez nich…

Usłyszał biegn

cego Harry’ego; jego kroki uderzały w ziemi

. Poczuł niewielk

ulg

– przynajmniej miał

, dzi

ki czemu mógł si

orientowa

. Gryfon musiał ukl

ąć

, bo kiedy znowu przemówił, jego głos

rozległ si

w pobli

u goleni Draco.

- Nie, nie s

– powiedział powoli. – Tylko pop

kany. Te rzeczy najwyra

niej nie lubi

gwałtownych

wstrz

sów. Jest mi naprawd

, naprawd

przykro z jego powodu. Czy kto

e go naprawi

- Profesor Flitwick, tak my

. – ulga Draco była ogromna. Malutki czarodziej zapewnił go na pocz

tku

semestru,

e mo

e wykona

de zaawansowane zakl

cie, którego mogłaby wymaga

naprawa czy

konserwacja urz

dzenia. Wyci

ł r

- Daj zobaczy

Poczuł, jak okr

gły ci

ęŜ

ar wypełnia mu dło

, kiedy Harry go w niej umie

cił.

- Uwa

aj, niektóre kraw

dzie s

ostre.

Draco skin

ł głow

, lekko przebiegaj

c palcami po kulce, wyczuwaj

c miejsca, w których pop

kała. Była

bez w

tpienia rozbita, ale wygl

dało na to,

e da si

naprawi

. U

miechn

ł si

gorzko.

- Powinienem nało

na niego zakl

cie ochronne. Na stałe. Nie mog

uwierzy

e nie pomy

lałem o tym

wcze

niej. Mój ojciec by… Powinienem był wiedzie

lepiej.

- Ja te

bym o tym nie pomy

lał – powiedział Harry po krótkiej przerwie. – Ale naprawd

nie celowałem w

to twoje… twojego Przewodnika. Nie mog

uwierzy

e go potłukłem! – westchn

ł. – Naprawd

przykro, Malfoy.
- Tak, ju

to mówiłe

. Spodziewasz si

e rzuc

na ciebie kl

eby ci

ukara

- Có

… - Draco słyszał niepewno

ść

w głosie Harry’ego. Prawie si

miechn

ł, kiedy wyobraził sobie

chłopaka, przest

puj

cego z nogi na nog

. Jego twarz stanowiła, niestety, raczej zaciemniony obszar. –

Gdyby to zdarzyło si

w zeszłym roku, prawdopodobnie byłbym ju

poddany wpływowi zakl

cia

ąŜą

cego, czy co

Draco roze

miał si

bez cienia rado

ci, kiedy wsun

ł nadtłuczonego Przewodnika do jednej z kieszeni

swoich szat.
- W zeszłym roku nie potrzebowałem tej cholernej rzeczy. W zasadzie ju

na siebie wkurzyłem za

niezabezpieczenie jej wcze

niej, ale spetryfikowanie siebie samego byłoby zupełnie bez sensu, dlatego

nie zamierzam rzuca

na ciebie zakl

cia wi

ąŜą

cego, bo to ty odprowadzisz mnie do mojego pokoju

wspólnego. Bez wpychania moich łydek w jakiekolwiek dziury albo wprowadzania mnie w

ciany. My

lisz,

e dasz sobie z tym rad

- Eee… Mam nadziej

. Wła

ciwie nie mam wyboru, nie?

- Nie, nie masz. Uznaj to za swoj

kar

. I moj

– słuszna konsekwencja bł

du w przezorno

ci:

przymusowa zale

ść

. – Powiem ci teraz,

e nienawidz

polega

na ludziach, dlatego na pierwszym

miejscu stawiam Przewodnika. Wi

c… spróbuj powstrzyma

mnie przed skr

ceniem sobie karku

pomi

dzy tym miejscem a pokojem wspólnym Slytherinu, a zastanowi

nad rezygnacj

ze zmienienia

w zmia

onego muchomora, kiedy ju

tam dotrzemy.

- Dobrze wiesz, jak kogo

zmotywowa

, prawda? – parskn

ł Harry. –

wietnie… co mam robi

- Sta

tutaj – Draco wskazał swoj

praw

stron

. Poczuł, jak szaty Harry’ego szeleszcz

naprzeciw niego,

kiedy chłopak zajmował pozycj

. – Pozwól mi złapa

za rami

… i

adnych

artów na temat

odprowadzania mnie do przej

cia albo mimo wszystko rozwa

Ŝę

muchomorow

- Dobrze wi

c. Ani słowa.

Draco zahaczył praw

dłoni

o lewy łokie

Harry’ego.

- Ok, dobrze, teraz idziemy. Powiedz mi, je

li na ziemi lub nad moj

głow

jakie

zagro

enia – jakie

gał

zie drzew, czy co

. Je

eli s

tu schody, daj zna

ile i czy id

w gór

, czy w dół. Je

li mamy poruszy

w lewo lub w prawo albo stan

ąć

, b

polega

na twoich ruchach,

eby wiedzie

, co robi

. Ty

poruszysz si

w jak

ąś

stron

, ja zrobi

to samo pół sekundy pó

niej. A wi

c miej to na uwadze. I nie

narób zamieszania.

Usłyszał,

e Harry mamrocze: „

adnej presji, tak?”, kiedy ruszyli, ale zignorował to. Po miesi

cach

samodzielno

ci z Przewodnikiem, Draco nagle stał si

wiadomy, jak bardzo zale

ny jest od tego

chłopaka, by dosta

z powrotem w bezpieczne miejsce w jednym kawałku. Przystosowanie si

chodzenia samodzielnie i zapami

tanie,

e z przedmiotem jest przynajmniej tak bezpieczny (a pewnie

bezpieczniejszy) jak z omylnym człowiekiem, zaj

ło mu troch

czasu. Teraz, trzymaj

c si

Harry’ego,

poczuł si

pozbawiony odwagi, w ten sposób powierzaj

c swoje zaufanie i

ycie innej osobie zamiast

Przewodnikowi, na którym zawsze mo

na było polega

Ale wygl

dało na to,

e Harry podszedł do swojego zadania bardzo powa

nie, du

o bardziej ni

jego

asystent czy matka we Dworze.
- Jest tu kilka lu

nych kamieni, wi

c si

na nich nie po

lizgnij – powiedział, kiedy szli drog

powrotn

zamku. Draco poczuł,

e skr

caj

lekko w lewo. – Błotnista kału

a – wyja

nił drugi chłopak.

Draco zdusił w sobie ch

ęć

wyja

nienia Harry’emu,

e nie musi by

tak skrupulatny; Gryfon robił w

cu to, co mu kazano, prawda?

- Jeste

my ju

prawie na schodach do zamku. Jest ich…yy…

- Osiemna

cie w gór

. Tak, pami

tam – uci

ł Draco, chc

c jako

pokaza

Harry’emu,

e nie jest zupełnie

zagubiony. Od czasu wypadku nie wychodził na zewn

trz zbyt cz

sto, ale wci

ąŜ

miał zaj

cia zielarstwa i

opieki nad magicznymi stworzeniami, na które musiał chodzi

, i wszystkie wymagały podró

owania po

tych schodach w regularnych odst

pach czasu. Poczuł,

e krok Harry’ego lekko zwalnia, kiedy doszli do

pierwszego stopnia, wtedy wspi

li si

w gór

, a

jego pomocnik ogłosił ostatni stopie

Byli ju

w połowie drogi do lochów Slytherinu, kiedy do Draco dotarło,

e powinien zapyta

- Sk

d wiedziałe

, któr

dy powinni

my i

ść

- Co?
- Pokoje Slytherinu. Nie powiniene

wiedzie

, gdzie s

- Och! Ee… yy… Crabbe i Goyle powiedzieli nam na drugim roku.
- Nam?
- Mi. Powiedzieli mi. Teraz jest klatka schodowa w dół, zaczyna si

… porusz stop

. Tak, zaczyna si

tutaj.

Wygl

da na około dziesi

ęć

stopni w dół.

- Jedena

cie. Bez w

tpienia Crabbe i Goyle nie wspomnieli o tym, kiedy wypaplali ci wszystkie nasze

sekrety – powiedział z kamienn

min

- Och, zamknij si

– odpowiedział Harry, troch

miej

c. – Zapomnij o tym.

Draco poczuł nagle łokie

Harry’ego, szturchaj

cy go w

ebra, i złapał rami

drugiego chłopaka, kiedy

nieprzewidziany kuksaniec wytr

cił go lekko z równowagi.

- Hej, co ty próbujesz zrobi

? Zrzuci

mnie ze schodów?

Poczuł,

e Harry si

ga po jego drugie rami

jak błyskawica, i szybkim u

ciskiem szukaj

cego ustawia go

z powrotem w stabilnej pozycji.
- Ee… przepraszam za to – nadszedł głos Gryfona, z powrotem całkowicie powa

ny. – Tylko

artowałem.

Nie pomy

lałem o tym… To znaczy, nie chciałem ci

szturchn

ąć

tak mocno. – nadal trzymał go za

ramiona, mimo

e Draco szybko odzyskał równowag

Nagle poczuł,

e jest zbyt zm

czony,

eby bardzo si

zezło

na bezmy

lny post

pek Harry’ego.

Wiedział,

e stał dokładnie na progu ostatniej kondygnacji schodów, i wszystko, czego chciał, to po prostu

pokona

, dosta

z powrotem do swojego dormitorium, gdzie mógł porusza

sam, wysła

sow

do Flitwicka i udawa

e cała ta sytuacja z podległo

nigdy si

nie zdarzyła.

- Zapomnij o tym, Potter – wymamrotał, kiedy Harry uwolnił jego drugie rami

. – Po prostu… miejmy ju

cówk

za sob

, dobrze?

Ruszyli w dół i w ci

gu kilku minut stali przed kamienn

cian

, gdzie usytuowane było wej

cie do

Slytherinu.
- Wystaw r

. Tu jest wej

cie – poinformował go Harry. Wtedy, pół lekko, pół nerwowo, dodał –

Przypuszczam,

e ju

za pó

no, by mie

nadziej

, ze zapomniałe

o rzuceniu na mnie kl

twy?

Draco udał,

e si

zastanawia.

- Có

, przed chwil

prawie udało ci si

skr

mi kark, i rzeczywi

cie potłukłe

mojego Przewodnika,

ale… dobrze sobie poradziłe

– przyznał. – Przynajmniej lepiej, ni

ktokolwiek inny przedtem. – Praw

otarł si

o r

kaw Harry’ego, kiedy zabierał j

z jego ramienia, drug

utrzymuj

c naprzeciw zimnego

kamienia, by zachowa

orientacj

. – S

e zapomn

o kl

twie. Przynajmniej tym razem.

- Innymi słowy, stała czujno

ść

? – roze

miał si

chłopak.

- Dokładnie, zawsze stała czujno

ść

<*>*<*>*<*>

Harry zastanawiał si

nad nagł

powag

w głosie Draco. Uwa

nie przyjrzał si

twarzy przed sob

–

przy

mione

wiatło pochodni w lochach sprawiło,

e to, i

oczy Draco „patrzyły” niewidz

co gdzie

wysoko

ść

prawego ucha Harry’ego zamiast na jego twarz, i

e w tym morzu szaro

ci nie było nic oprócz

pustki, wydawało si

mniej oczywiste.

Czasami zapominał o ułomno

ci Draco, kiedy siedzieli w bibliotece,

dyskutuj

c nad zaawansowanymi metodami przeszczepu na zielarstwo albo kłócili si

o wy

szo

ść

sproszkowanego korzenia ostrokrzewu nad utartym na eliksiry. Ale wtedy Draco odwracał swoj

twarz w

cało

ci w stron

Harry’ego jakim

w wa

nym momencie, o

ywiony, i on sam orientował si

e nagle gubi

tek, wytr

cony z równowagi przez pust

szaro

ść

, bierno

ść

tam, gdzie powinno si

znajdowa

ostre

spojrzenie. Nawet mimika jego twarzy lekko si

zmieniła – u

miechy czy gro

ne miny nigdy nie si

gały

jego oczu, jakby powoli zapominał,

e ta cz

ęść

jego twarzy w ogóle istniała.

- Potter?
- Yy? Co? – Harry zamrugał. Zaprzeczaj

c jego rozmy

laniom o mimice twarzy, jedna brew uniosła si

gór

. Bladozłota linia łapała

wiatło pochodni inaczej ni

reszta przy

mionej przestrzeni.

- Mo

esz ju

ść

– głos Draco wskazywał,

e był rozbawiony faktem,

e Harry nadal tam stał.

- Och. Okej. Nie chcesz,

ebym ci

odprowadził do twojego pokoju czy co

- Czy to jest wymówka, by zobaczy

słynny pokój wspólny Slytherinu? – dokuczył mu chłopak. – Nie, dam

sobie rad

, Potter. Ale te

nie zamierzam wypowiedzie

hasła, dopóki nie znajdziesz si

poza zasi

giem

słuchu. Wystarczaj

le,

e wiesz, gdzie jeste

my.

Harry si

skrzywił.

- Wiesz, mo

na mi zaufa

- Podałby

mi swoje hasło?

- Có

, niech

tnie… Nie.

- A wi

c, mnie nie mo

na zaufa

- Nie! To nie tak… có

, nie mo

na było, ale teraz… to tylko… - Harry westchn

ł z rezygnacj

. – Dobrze,

pójd

sobie. Dzi

ki za pojedynek treningowy i jeszcze raz przepraszam za stłuczenie twojego

Przewodnika. Do zobaczenia w poniedziałek w bibliotece, jak zwykle?

Draco wzruszył ramionami.
- Zale

y od ciebie. Ja b

tam uczył, w ka

dym razie. Flitwick powinien go naprawi

do tego czasu.

- Przyjd

Lecz jeste

nim ty, równy ze mn

, przyjaciel, mój zaufany

~ Psalm 55

Rozdział 4

Test dotykowy

touch + stone (noun): a test or criterion
for determining the quality or genuineness of a thing
~ Merriam – Webster Dictionary

Kiedy Draco był ju

znów bezpieczny w pokoju wspólnym, Harry uznał,

e powrót do biblioteki w celu

doko

czenia pozostałych zada

domowych nie ma sensu. Zamiast tego poszedł do swojego pokoju

wspólnego, by zobaczy

w jakim stanie s

Hermiona i Ron.

Jednak

e, kiedy w ko

cu wspi

ł si

przez dziur

w portrecie, w polu widzenia znajdowała si

tylko

Hermiona.
- Nie spodziewałam si

ciebie z powrotem tak szybko. Czy zwykle o tej porze nie uczysz si

jeszcze z

Malfoyem?

Harry podzielił si

z ni

skrócon

wersj

wydarze

– jak razem z Draco wybrali si

wiczy

swoje

umiej

tno

ci na OPCM, jak przypadkowo stłukł Przewodnika i jak potem odprowadził niewidomego

chłopaka do kwater Slytherinu.

- Wi

c, tak czy inaczej, postanowiłem,

e wykorzystam dodatkowy czas i w ko

cu sp

go z wami –

zako

czył, rozgl

daj

c si

. – Gdzie jest Ron?

- Z Mandy, oczywi

cie – odpowiedziała Hermiona. – Naprawd

mam nadziej

e ona zmusi go w

pewnym momencie,

eby zacz

ł powtarza

do swoich OWUTEMów. Zostało tylko troch

ponad trzy

miesi

ce!

- Nic mu nie b

dzie, Hermiono – łagodził Harry, rzucaj

c si

na wysiedziany fotel po jej prawej. Wyci

szyj

eby popatrze

na jej notatki. – Nad czym pracujesz?

- Numerologia. Niedługo mamy spor

prezentacj

, du

o ju

o tym czytałam, ale szkoda,

e nasza

biblioteka nie miała wi

cej ksi

ąŜ

ek na ten temat.

Harry ukrył u

miech, kiedy skierował wzrok na olbrzymi stos tu

za ni

- Taak, Malfoy wspominał co

o konieczno

ci zrobienia jakich

poszukiwa

i zdobycia materiałów. Nie

mam poj

cia, jak zamierza cokolwiek znale

źć

, skoro ty masz, b

co b

, wszystkie materiały

ródłowe

– roze

miał si

Hermiona wygl

dała na lekko ura

- Sko

to ju

za kilka dni i wszystkie b

z powrotem w bibliotece, zapewniam ci

. Poza tym,

kszo

ść

z nich ma wi

cej ni

jedn

kopi

. Mówisz zupełnie, jakbym mogła celowo zatrzyma

materiały,

eby jakikolwiek ucze

nie mógł ich przeczyta

. Nawet Malfoy. – zmarszczyła brwi. – A skoro

o tym mowa… chc

z tob

o nim porozmawia

, Harry.

- O czym?
- Dlaczego to robisz?
- Co robi

? Dlaczego si

z nim ucz

Skin

ła głow

- Sama widziała

, jak znacz

co poprawiłem si

u profesora Binnsa – wzruszył ramionami. – Pomy

lałem,

e si

ucieszysz,

e nadal chc

robi

post

py. Wiem,

e wy dwoje jeste

cie prawdopodobnie troch

smutni,

e nie sp

dzam tyle czasu z wami, ale przysi

gam, nadal…

Hermiona machn

ła niecierpliwie r

- Wiem o tym. Nie martwi

e wybierasz jego zamiast nas czy co

takiego. Przyznaj

e naprawd

nie rozumiem, dlaczego tak si

dzieje, dlaczego nie mo

esz uzyska

takich rezultatów z nami, ale –

wzruszyła ramionami – tak rzeczywi

cie jest. Nie udaje mi si

za to zrozumie

, jak mo

esz znie

ść

przebywanie z nim przez tyle czasu (albo w ogóle, szczerze mówi

c), bior

c pod uwag

, kim wy dwaj dla

siebie jeste

cie, ale nie w tym rzecz.

Harry zmarszczył brwi.
- Wi

c w czym?

- Rzecz w tym – przerwała, jakby uwa

nie dobierała nast

pne słowa – chc

tylko upewni

e robisz to

z wła

ciwych pobudek. Przez sze

ść

lat nie potrafisz powiedzie

o nim jednego dobrego słowa, potem on

lepnie podczas gry, w której ty grałe

, a teraz nagle oferujesz,

e b

dziesz mu czytał i odprowadzasz go

do jego pokoju wspólnego i… Po prostu b

pewien swoich motywów, Harry. To wszystko, co chc

powiedzie

- Sugerujesz,

e robi

to tylko z lito

ci i dlatego,

e czuj

winny? – zapytał, czuj

c nagły przypływ

zło

ci.

- Nie wiem! – zamachała r

kami w obronnym ge

cie – To po prostu troch

dziwnie wygl

da, wiesz? Och,

Harry, nie staram si

rozzło

. I mo

e nic w tym rodzaju nie jest twoim powodem. Wychodziłe

czyta

cały miesi

c a

do teraz, obserwujesz go za ka

dym razem, kiedy jeste

cie w tym samym

pomieszczeniu, jakby

upewniał, czy wszystko z nim w porz

dku. I wiem,

e lubisz pomaga

wszystkim, którzy s

w potrzebie. To jedna z twoich mocy i jedna z rzeczy, które w tobie kocham. Ale

e Malfoy nie jest typem, który chce ratunku. I je

li sp

dzasz z nim czas pod fałszywymi

pretekstami, próbuj

c mu pomóc jak zranionemu piskl

ciu, podczas gdy on uwa

a ci

tylko za partnera w

nauce, to nie jest to w porz

dku.

Harry skrzy

ował ramiona na klatce piersiowej.

- I kiedy zacz

ła

tak bardzo martwi

o Malfoya?

- Nie zacz

łam – odpowiedziała krótko. – Przykro mi,

e został ranny i wcale nie zazdroszcz

mu tych

wszystkich przeszkód, którym musi teraz stawi

czoła. Naprawd

. Ale pami

tam te

, jakim draniem był

dla nas wszystkich i nie stał si

nagle dla mnie niewini

tkiem tylko dlatego,

e nie widzi. Martwi

ciebie. Je

eli nie robisz tego z wła

ciwych powodów, je

eli robisz to z powodu lito

ci albo poczucia winy,

albo heroizmu czy czegokolwiek takiego, a on si

o tym dowie, mo

esz dozna

krzywdy. Wi

c… po

prostu przemy

l to, ok?

c Harry my

lał. My

lał, kiedy wczytywał si

w swoje notatki z zielarstwa, i my

lał, kiedy zeszli na

kolacj

. Tam doł

czył do nich Ron, spuszczaj

c w ko

cu wzrok ze swojej dziewczyny i w

lizguj

c si

miejsce przy stole po drugiej stronie Hermiony. Harry’emu udało si

powstrzyma

od zamy

lenia

wystarczaj

co długo, by nawi

rozmow

z członkami swojego domu, ale potem przegrał

spektakularnie z Ronem wieczorn

parti

szachów, bo nie potrafił skupi

na pionkach. I długo w nocy

nie spał, nadal my

W ciemnym dormitorium, maj

c przy łó

ku zaci

gni

te zasłony i zdj

te okulary, zastanowił si

, czy tak

wła

nie wygl

dało to dla Draco. Ka

dego dnia. Jak

lizgon to znosił – sam ze swoimi my

lami i dotykiem

koców, spi

trzonych wokół niego – nie maj

c niczego, co mogłoby zmniejszy

mrok?

Po prawej stronie Harry’ego wida

było tylko lekkie, zamazane pasmo

wiatła ksi

ęŜ

yca, tam, gdzie nie

udało mu si

zaci

ąć

zasłon do ko

ca. Był z tego zadowolony. Nagle zdał sobie spraw

e gdyby

stracił t

odrobin

widocznego

wiatła, mógłby uton

ąć

w ciemno

ci.

Zorientował si

al mu Malfoya, i zastanowił si

, czy słowa Hermiony były prawd

. Czy zachowywał

tak tylko z powodu lito

ci? Prawdopodobnie czuł przynajmniej niewielk

odrobin

poczucia winy.

Wszyscy mówili,

e to si

stało zbyt szybko,

e nic nie mogło powstrzyma

Draco od uderzenia w słup. I,

przewa

nie, wierzył im. Ale gdzie

, w gł

bi umysłu, gdzie nadal czaiło si

poczucie winy z powodu

Cedrika, był jeszcze cichy głos, którego nigdy nie udało si

Harry’emu wyciszy

do ko

ca. Mogłe

ostrzec

go wcze

niej. Przynajmniej był w stanie zapobiec dalszym urazom, łapi

c rannego chłopca, kiedy si

lizgn

ł, utrzymuj

c go półpodpartego na swojej miotle czyst

sił

i adrenalin

, dopóki nie dostali si

ziemi

. Ale nawet mimo to. Co by było, gdyby zauwa

ył niebezpiecze

stwo pół sekundy wcze

niej albo

krzyczał troch

gło

niej? Czy zrobiło by to jak

ąś

ró

nic

W ka

dym razie, nawet gdyby na pocz

tku stycznia motywowała go lito

ść

czy poczucie winy, z pewno

nie było tak teraz. Dostawał tyle samo pomocy, ile ofiarowywał. W zamian za czytanie Malfoyowi i

wiczenie zakl

ęć

, roztrz

saj

c z nim wyniki uczył si

drugorz

dnych ró

nic w zapachu, jaki wytwarza

eliksir podczas procesu duszenia na wolnym ogniu i jak u

tej informacji, by wiedzie

, kiedy nadchodzi

czas na zdj

cie go z ognia czy dodanie kolejnego składnika. Na zielarstwie radził sobie lepiej z

diagnozowaniem dolegliwo

ci ro

lin odk

d dotykał ich, zamiast tylko obserwowa

. Wszystkie jego zmysły

sprawiały wra

enie wyostrzonych, jakby dopiero teraz zacz

ł ich u

ywa

w pełnym zakresie. Wraz ze

wzbogacon

zdolno

zapami

tywania, któr

zdobył przez czytanie na głos, te poł

czone umiej

tno

dawały mu kilka najlepszych stopni, jakie kiedykolwiek miał.

I chocia

kochał Rona i Hermion

i miało tak by

zawsze, odkrył tak

e naprawd

lubi towarzystwo

Draco. Wygl

dało na to,

e wszystko, za co wcze

niej si

nawzajem nienawidzili, w jaki

sposób umacnia

ich przyja

źń

. Drwiny i sprzeczki były podobne, ale nie niosły ze sob

zło

liwo

ci z młodszych lat. Teraz był

to po prostu

ywy sposób na dodanie pikanterii nieko

cym si

wiczeniom typu szelest-i-prztyczek

oraz rozdziałom o wojnach trolli.

Czy to,

e czuł si

dobrze, bo wygl

dało na to,

e Draco tolerował jego obecno

ść

, a wszystkich innych

odrzucał, było złe? Czy dotrzymywał Draco towarzystwa z lito

ci? A mo

e tak po prostu wygl

dała

przyja

źń

? Harry pomy

lał o kilku rzeczach, które widział i słyszał: o Draco, który, najwyra

niej, wymieniał

ze swymi s

siadami przy stole podczas posiłków zaledwie kilka najprostszych słów, trzymał si

na uboczu

na lekcjach, zapewniaj

c za ka

dym razem, nawet gdy został wezwany do odpowiedzi,

e poradzi sobie

sam. Zastanawiał si

, dlaczego Draco sprawiał wra

enie w ogóle nie zainteresowanego sp

dzaniem

czasu ze swoimi współlokatorami, tymi samymi, którzy tak ch

tnie gromadzili si

wokół niego zaledwie

kilka miesi

cy temu. Czy

by si

mylił? Czy Draco nadal nawi

zywał z nimi kontakt w zaciszu pokoju

wspólnego

lizgonów? Wszystko wskazywało na to,

e nie – w przeciwnym razie cz

ęść

tych kontaktów na

pewno wyszłaby na jaw podczas posiłków czy lekcji.

Oprócz tego była jeszcze niech

ęć

, jak

Draco okazywał do wspominania swego niegdy

ubóstwianego

ojca, i te tajemnicze uwagi na temat stałej czujno

ci. W niektórych przypadkach nie zmienił si

tak bardzo.

Nadal sprawiał wra

enie złego czy zgorzkniałego, je

li co

mu si

nie udało, ale ró

nica polegała na tym,

e zatrzymywał to dla siebie, zamiast si

skar

albo próbowa

manipulacji,

eby poprawi

swoj

sytuacj

. W dodatku do tych wszystkich pozorów,

lizgon odci

ł si

od wszystkich – swojej rodziny,

współlokatorów i na wi

ksz

skal

nawet od nauczycieli. Jedyn

osob

, z któr

rozmawiał z jak

kolwiek

systematyczno

, był Harry.

Z dreszczem, Harry u

wiadomił sobie,

e jego my

li odbiegły od tematu, i zwrócił je z powrotem ku

problemowi, który miał jak na dłoni. Teraz zaczynał si

powa

nie martwi

o drugiego chłopaka, ale to nie

była lito

ść

. Tylko… obawa. Przyjacielska. Szczerze mówi

c, zaczynał zapomina

o ułomno

ci Draco na

powa

nie, dopóki co

nie sprawiło,

e stawała si

oczywista – jak na przykład połamany Przewodnik.

~*~*~

Kiedy min

ł kolejny miesi

c, pogoda ociepliła si

na tyle,

e pozwoliła im czasami uczy

na zewn

trz,

chocia

nadal potrzebowali płaszczy. Chłopcy odpoczywali nad jeziorem, obaj w bardzo dobrych

humorach – odrobili ju

dzisiejsze zadanie z eliksirów i wła

nie robili sobie przerw

przed powrotem do

innych. Dookoła nich powiewał wczesny wiosenny wietrzyk.

- Nie

ebym si

nie cieszył,

e jeste

tutaj ze mn

, ale… czy ty w ogóle nie t

sknisz za swoimi

współlokatorami? – zapytał Harry, strz

saj

c z twarzy zawiany przez wiatr kosmyk włosów.

Draco wzruszył ramionami.
- Niekoniecznie – odpowiedział.

Harry nie dowierzał.
- Jak tak mo

esz? Wygl

dało na to,

e kiedy

wietnie si

bawili

cie, razem dokuczaj

c reszcie szkoły.

Nie

ebym chciał zobaczy

, jak wracasz do tego typu rzeczy, ale… w ogóle ci tego nie brakuje?

- Słuchaj, Potter, powiedziałem,

e nie t

skni

, i nie t

skni

. Jeste

lizgonami, nie słodkimi i lepkimi

Puchonami, Krukonami o poł

czonych mózgach czy tym czym

, co wy, Gryfoni, widzicie w sobie

nawzajem. Ka

dy d

ąŜ

y do swojej własnej pot

gi, i wszystkie przyja

nie słu

Ŝą

temu, by albo zdoby

jej

cej, albo otrzyma

w zamian. Po wypadku dałem sobie z tym spokój – mała gra, zbyt głupia, by si

w ni

bawi

- Wi

c po prostu poddałe

co do nich? Nie ma nikogo, czyjego towarzystwa nadal by

pragn

ł?

- Có

, jestem teraz twoim przyjacielem, prawda?

Harry poczuł si

dziwnie mile połechtany.

- Taak, jeste

. Ale ja nie pochodz

z twojego Domu. Co robisz, kiedy wracasz do swojego pokoju

wspólnego?
-

piewam bez podkładu stare musicale. Jakie znaczenie ma to, co robi

? Potrafi

sobie poradzi

całkiem

nie

le sam, wiesz. – Draco odwrócił głow

i zamiast tego zwrócił j

w kierunku wiatru.

- Nigdy nie mówiłem,

e nie mo

esz. Po prostu sprawiasz wra

enie… osamotnionego. Za bardzo.

Draco nie poruszył si

- Powiedziałem,

e nic mi nie jest – powtórzył sztywno w kierunku jeziora. – I co ty mo

esz wiedzie

samotno

ci? Masz hord

wielbicieli, pod

ąŜ

za tob

, gdziekolwiek idziesz.

Harry zagryzł z

by.

- Sp

dziłem dziesi

ęć

lat swojego

ycia i wi

cej ni

połow

dego lata od tamtego czasu zupełnie sam,

powiem ci szczerze. Okej,

wietnie, przez pi

ęć

lat przynajmniej dostawałem listy. Ale moje codzienne

ycie składało si

z ignorancji. Je

eli nie byłem ignorowany, byłem traktowany jak brud. Oddałbym

wszystko,

eby mie

wokół siebie ludzi. Ty ich masz, dlaczego wi

c z nimi nie by

- Potter, czy kiedykolwiek przyszło ci na my

e mo

e ja nie chc

z nimi?

- Dlaczego nie, u diabła? – Harry zastanowił si

przez moment. – No dobrze, nie

ebym ja chciał by

którym

z nich, ale… radziłe

sobie z nimi po prostu

wietnie przez prawie siedem lat. Dlaczego teraz ju

nie?
- Mo

e nie chc

ich lito

ci, okej? – wyra

nie słyszalny w głosie Draco gniew odbijał si

echem od wody.

- Mo

e jedynym człowiekiem, który si

nad tob

lituje, jeste

ty sam – odwrzasn

ł Harry, sfrustrowany. – I

patrz na mnie, kiedy do ciebie mówi

Cisza.

- Nie mog

– odpowiedział Draco zimno. – A mo

e nagle zapomniałe

- Có

, mo

esz cholernie dobrze stan

ąć

ze mn

twarz

w twarz, kiedy rozmawiamy, nie? – powiedział

ostro.
- Jak

to robi ró

nic

? Słysz

równie dobrze, czy stoj

z tob

twarz

w twarz czy nie. W zasadzie

e słyszała ci

nawet wielka kałamarnica, tak gło

no krzyczałe

Harry z wysiłkiem

ciszył głos, chocia

frustracja nadal w nim pobrzmiewała.

- To nie to samo. Kiedy nie stoimy twarz

w twarz… to jest jak… jakby

nie uwa

ał. Jakby ci

to nie

obchodziło – z roztargnieniem zastanowił si

, dlaczego to było dla niego takie wa

ne.

- Słucham. Słuchałem ka

dej cholernej rzeczy, któr

powiedziałe

, odk

d zacz

my sp

dza

ze sob

czas. Słucham czy chc

, czy nie, bo nie mog

robi

nic oprócz słuchania. I słysz

znacznie wi

cej rzeczy,

tylko twoje słowa, powiem ci szczerze. – Zacz

ł je odhacza

na palcach. Harry patrzył z ciekawo

czuj

c jak cz

ęść

gniewu znika. – Masz ten dziwny pomysł,

e potrzebuj

głej adoracji i towarzystwa, a

idealnym miejscem, w którym mog

to dosta

, jest mój własny Dom. My

lisz,

e tylko dlatego,

e tak jest

w twoim przypadku, powinno si

to te

odnosi

do mnie. Lubisz uwag

- Ja n…
- Nie kłó

ze mn

. I tak, lubisz. Inaczej nie przeszkadzało by ci tak bardzo, gdyby

pomy

lał,

e nie

zwracam uwagi na twoje Pot

ęŜ

ne Słowa M

dro

ci.

Harry zmarszczył brwi i rzucił mu spojrzenie spode łba. To nie tak,

e lubi uwag

wszystkich - tylko

konkretnych ludzi. Ale musiał przyzna

: Draco był jednym z nich. Przez siedem lat był na tym lepszym

cu listy ludzi, którzy otrzymywali uwag

Draco, i nawet je

li jej wi

kszo

ść

była negatywna, był do tego

przyzwyczajony. I z pewno

zrozumiał,

e w ko

cu polubił mniej agresywne towarzystwo drugiego

chłopaka.
- Co jeszcze? – spytał niech

tnie.

Z u

miechem znawcy, Draco w ko

cu odwrócił si

, by stan

ąć

twarz

w twarz z Harrym, odhaczaj

c to na

ostatnim palcu, kiedy to zrobił.
- Mog

powiedzie

e marszczysz teraz brwi.

- Nie robi

tego! – Harry po

piesznie spróbował zetrze

ten grymas z twarzy.

- Tak, robisz. Albo robiłe

. Próbujesz to teraz zmieni

, prawda?

Złapany, Harry nie mógł si

powstrzyma

przed krzywym u

miechem.

- Udowodnij to – zadrwił.
Ku jego zaskoczeniu, Draco wyci

ł r

w jego kierunku, dotkn

ł jego ramienia i przyci

ł Harry’ego

ku sobie za r

kaw.

- Co ty robisz?
- „Patrz

” na ciebie, Potter. Zamierzam spojrze

na twoj

twarz i udowodni

e mam racj

Harry pozwolił, by Draco przyci

ł go bli

ej siebie, patrz

c, jak blade palce wyci

ły si

delikatnie,

odnalazły jego twarz i rozpocz

ły badanie – najpierw jego brwi, potem prze

lizguj

c si

po mostku jego

okularów i w dół po nosie a

do ust.

- No dobrze, mo

e nie zmarszczone – ju

nie – ale definitywna powaga.

gni

ta skóra mi

dzy twoimi

brwiami i tak dalej. Uwa

aj na to albo sko

czysz cały przedwcze

nie pomarszczony.

Harry’emu nie udało si

powstrzyma

miechu przed wymskni

ciem.

- To niekoniecznie jedno z moich najwi

kszych zmartwie

, ale b

miał to na uwadze, dzi

ki – zacz

ł si

odsuwa

, ale palce Draco kontynuowały w

drówk

przez rysy jego twarzy, prze

lizguj

c si

lekko wzdłu

brzegu jego szcz

ki, przez ko

ci policzkowe do nosa i raz jeszcze przez jego wargi.

- Wcale si

nie zmieniłe

, prawda, Potter? – wymamrotał Draco po cichu. Wygl

dało na to,

e mówił

bardziej do siebie ni

do Harry’ego.

Harry stał zupełnie nieruchomo, kiedy palce drugiego chłopaka poruszyły si

z powrotem do mostka na

jego nosie i delikatnie zdj

ły przeszkadzaj

ce okulary jedn

dłoni

. Trzymał je, czekaj

c, dopóki Harry nie

wyj

ł ich z jego r

ki, zanim wrócił do swojego obur

cznego

ledztwa. W gór

, przez i dookoła jego oczu –

zamkn

ł je automatycznie, by ochroni

przed d

gni

ciem i poczuł otarcie przez rz

sy i powieki zanim je

znowu otworzył. Dłonie przesun

ły si

w gór

do linii jego włosów i przez kilka ich kosmyków, i wtedy…

- Ach, tak. Blizna. Jak mogłem zapomnie

Harry nagle nie wiedział, gdzie patrze

, kiedy Draco nakre

lił form

jego blizny w kształcie błyskawicy.

Chciał spojrze

w gór

, na r

ce Draco, chciał patrze

na dół, w ziemi

, chciał spojrze

na twarz Draco,

nawet pomimo tego,

e płytkie, nieskupione szare oczy nadal odrobin

go denerwowały. I chciał zamkn

ąć

swoje własne i skupi

zupełnie na odczuciu,

e kto

dotyka go w tak dziwnie intymny sposób.

Przez dług

chwil

aden z chłopców si

nie poruszył. Potem

lizgon w ko

cu odsun

ł swoje dłonie i

Harry, trz

cymi si

palcami, wło

ył okulary z powrotem na twarz.

- Có

– powiedział Draco w ciszy. – Teraz, kiedy mamy ju

za sob

odrobin

melodramatu, i ustaliłem,

e faktycznie jeste

Harrym Potterem, a nie jakim

bystrym oszustem, czaj

cym si

w pobli

u z jego

głosem, mo

e powinni

my wróci

do ksi

ąŜ

ek?

Harry zamrugał.

- Eee… racja – rozejrzał si

dookoła, oszołomiony. – Mam tu mój podr

cznik do transmutacji. Masz swoje

notatki?

<*>*<*>*<*>

Kilka godzin pó

niej, Draco nadal o tym my

lał.

To było uczucie, jakby widział Harry’ego po raz pierwszy, ale te

jakby wracał do długo zagubionego

wspomnienia. Dotykanie go, wyczuwanie linii jego twarzy, rozczochranych włosów, nawet blizny, sprawiło,

e Harry stał si

realny. Realny jak nikt inny, odk

d stracił wzrok. Dotykał składników eliksirów i ksi

ąŜ

ek, i

ró

ek, ale one były przedmiotami, nie lud

mi. Dotykał Harry’ego przedtem – bior

c go za rami

kni

ciu Przewodnika, pomagaj

c mu wyczu

ró

nic

dzy dwoma podobnymi ro

linami – takie

rzeczy. Ale te r

ce i ramiona, i nawet głos mogły z łatwo

nale

do kogokolwiek, nawet b

c tak

podobne. Za to twarz była inna: to był wyra

nie, bezbł

dnie Harry, perfekcyjnie oddaj

cy to, co pami

tał o

gryfo

skim chłopcu.

Miał bardzo du

o obrazów Harry’ego w swoim umy

le – oficjalnych pojedynków i zabronionych walk oraz

wyzywaj

cych spojrze

przez Wielk

Sal

. Cał

bibliotek

wspomnie

. Obrazem, który wbił mu si

pami

ęć

najbardziej ze wszystkich, był nadal ten, który stanowił jego ostatnie spojrzenie – obraz Harry’ego,

wyci

gaj

cego si

w jego stron

. Jego ostatnie spojrzenie. Jak cz

sto wyobra

ał sobie t

chwil

umy

le? Była z nim przez cały czas, ci

gle odtwarzana jak czarodziejska fotografia, czekaj

ca, by j

wydoby

i przestudiowa

za ka

dym razem, gdy niesko

czona ciemno

ść

okazywała si

zbyt wielka.

Smakował ten ostatni prezent wzroku, nawet pomimo tego,

e szczegóły były zamazane przez szok i ból,

nawet pomimo tego,

e jego punkt centralny stanowił jego znienawidzony rywal.

Znienawidzonym rywalem był kiedy

, ale na pewno ju

nie teraz. Zupełnie jakby zobaczył albo zapami

tał

ostatni moment, w którym Draco widział, albo po prostu dlatego,

e był cholernym Gryfonem, Harry

kontynuował wychylanie si

ku niemu. Najpierw dla szkolnej pracy, a potem, jak udowodniła kłótnia nad

jeziorem, tak

e emocjonalnie. Draco nie chciał tego – nie chciał, by ludzie si

do niego wychylali, by go

rozpieszcza

albo si

nad nim litowa

. Ale, pomy

lał, nie to robił Harry. Przez wi

kszo

ść

czasu traktował

Draco fair, oczekuj

c od niego nie mniej ni

oczekiwałby przedtem. By

e na pocz

tku pojedynku

zacz

ł troch

zbyt łatwo, ale pod koniec z cał

pewno

dawał z siebie wszystko i Draco wykonał nawet

kilka udanych uderze

W rzeczywisto

ci, Harry był tym, który zawsze motywował Draco najbardziej. Oczywi

cie wcze

niej w

zajadłej, nieugi

tej konkurencji, kiedy ka

dy z chłopców starał si

prze

cign

ąć

drugiego. Teraz był to

raczej kooperatywny wy

cig równych. Ka

dy z nich wiedział, mimo wszystko, do czego zdolny był drugi.

Nawet mimo tego,

e nienawi

ść

odeszła, mi

dzy nimi nadal kr

ąŜ

yło niewypowiedziane oczekiwanie. „No

dalej, Potter, czy to najlepsze, na co ci

sta

?”, „Hej, Malfoy, zało

Ŝę

e umiem transmutowa

ten

kałamarz szybciej ni

ty!”. Draco pomy

lał o swoich innych kolegach z klasy – nikt inny nie motywował go

tak bardzo. Tylko Potter.

Widzie

go znowu – naprawd

go widzie

, nawet je

li przez dłonie, a nie oczy – było jak cofanie zegara,

dało mu co

, czego nie posiadał od czasu wypadku. Jego palce wci

ąŜ

pami

tały dotyk policzków

Harry’ego, jego podbródka, tej cholernej blizny. To był doskonały obraz Harry’ego. Dotyk zmienił si

ywy mentalny obraz i, poniewa

tyle razy patrzył na Harry’ego w przeszło

ci, Draco mógł teraz

przypomnie

sobie t

twarz du

o wyra

niej ni

prawie wszystko inne. Nie zdawał sobie sprawy, jak wiele

go omin

ło, kiedy patrzył tej jednej osobie w twarz przez prawie siedem lat. Dotykanie Harry’ego tego

popołudnia wypełniło miejsce w jego

yciu, o którym nawet nie wiedział,

e mu go brakuje.

Chciał to zrobi

ponownie.

Rozdział 5
Wzloty i upadki

Two are better than one; for they have a good reward for their labour. For if they fall, the one will lift up his
fellow; but woe to him that is alone when he falleth; for he hath not another to help him.

~ Ecclesiastes 4 : 9-11

- Nie mog

jutro z tob

uczy

– powiedział Harry przepraszaj

co, wepchn

wszy swoje pióra i atrament

z powrotem do torby.
- Och? Pełna nami

tno

ci randka? – za

artował Draco.

Harry parskn

ł.

- Cholernie nieprawdopodobne.
- Och, no tak. Zapomniałem. Dziewczyny nie lubi

szczupłych, ciemnowłosych, bystrych hetero-typów.

- Zamknij si

- Czyli to raczej kwestia „wi

cej zabawy jest z blondynami”…

- Czy ty chcesz,

ebym ci

trzasn

ł?

- Hmm... doda

„perwersyjny” do listy potterowych cech – Draco zamy

lił si

. Na jego twarzy zacz

ł si

pojawia

szeroki u

miech. – Kto by pomy

lał,

e jeste

takim masochist

- Malfoy… - uprzedził Harry. – Wiesz, nie jestem akurat zainteresowany

adn

dziewczyn

. Wi

c… do

ść

teorii o „pełnych nami

tno

ci randkach”. Nie mog

jutro z tob

zobaczy

, bo zbli

a si

mecz z

Ravenclawem i mamy zaplanowany dodatkowy trening Quidditcha.
Nast

piła przerwa.

- Och, jasne. Quidditch – ostatecznie troch

sztywno odpowiedział Draco.

Harry przygryzł warg

. Nagle przypomniał sobie,

e to była jedyna rzecz, której Draco ju

nigdy nie b

dzie

mógł robi

lizgon grał niegdy

dla swojej dru

yny z tak

dum

i zawzi

, jak Harry dla swojej a

teraz, ale nigdy ju

o tym nie wspominał.

- Przepraszam – wymamrotał Harry. – Powinienem był…
-

aden problem, Potter – przerwał Draco ze zbyt jasnym u

miechem. – Do zobaczenia w pi

tek?

- Tak, oczywi

cie, ale… - Harry popatrzył na przyjaciela z trosk

. Twarz Draco pod u

miechem wygl

dała

na raczej spi

. – Wszystko w porz

dku?

miech lekko ze

lizgn

ł si

z rysów jego twarzy.

- Nic mi nie jest – krótko odpowiedział blondyn. – I, mimo wszystko, nie mo

emy dopu

eby

przegrał,

tym razem z Krukonami, prawda? Id

trenowa

. Do zobaczenia w pi

tek – odwrócił si

i zacz

skrupulatnie pakowa

swoje ksi

ąŜ

ki i materiały do torby.

- Jasne – powiedział Harry z westchnieniem, wiedz

e nic wi

cej nie osi

gnie. Wstał i skierował si

drzwi. – Do zobaczenia w pi

tek.

~*~*~

Kiedy szedł do swojego pokoju wspólnego, zacz

ł si

zastanawia

, dlaczego nigdy wcze

niej tak

naprawd

nie zauwa

ył,

e Draco unikał jak plagi nawet wspominania o Quidditchu. I w ogóle

czymkolwiek, co by si

do niego odnosiło. Tak jakby gra ju

dłu

ej dla niego nie istniała. Harry

przypomniał sobie, jak

lizgon natychmiast odrzucił pomysł pojedynkowania si

na boisku, ale nie podał

adnego uzasadnienia; wytłumaczył tylko, dlaczego chciał unikn

ąć

terenu obok chaty Hagrida. Czy był na

ostatnim meczu Slytherinu z Hufflepuffem? Trudno było dostrzec pojedyncz

twarz w tłumie uczniów, ale

bior

c pod uwag

jego dzisiejsze zachowanie, Harry podejrzewał,

e nie. Dla Harry’ego wystarczaj

straszne było zobaczy

ciemnowłosego Laynee Gruena, graj

cego jako szukaj

cy Slytherinu zamiast

znajomego blondyna. Prawdopodobnie dla Draco przyj

ść

i słucha

, jak komentator mówi o jego zast

pcy,

byłoby zbyt bolesne. Mimo to… nie mógł unika

tego wiecznie, prawda? Quidditch znaczył zbyt wiele dla

całego czarodziejskiego

wiata.

Harry oparł si

pokusie uderzenia głow

w por

cz, kiedy wspinał si

po schodach do wie

y Gryffindoru.

Przez to,

e nie pomy

lał o uczuciach Draco wcze

niej, czuł si

teraz jak niewra

liwy idiota, ale był te

równie zły na Draco za unikanie tematu tak długo. Zbyt du

o było tego, czego unikał.

Poza tym, jak on sam by si

czuł, gdyby co

nie pozwoliło mu ju

nigdy wi

cej zagra

w Quidditcha?

trzno

ci Harry’ego zamarzły na sam

l o tym. Czy byłby w stanie chodzi

na mecze i dobrze si

bawi

jedynie jako widz? Uwielbiał ogl

gry, które go nie dotyczyły, ale tylko dlatego,

e miał pewno

ść

e b

dzie miał swoj

kolej na niebie. Co, gdyby nie na tym to polegało?

Harry westchn

ł. Tak wiele było rzeczy, które dla niego były oczywiste, a dla Draco ju

nie, a on nadal

nalegał na zachowywanie pozorów normalno

ci.

~*~*~

Dzie

, który przywitał odziane na czerwono i niebiesko dru

yny, był do

ść

pochmurny, kiedy weszli w

sobot

na boisko. Przeciwniczk

Harry’ego była Bethany, blondwłosa dziewczyna z pi

tego roku, zupełna

antyteza Cho. Zaskakuj

co oboj

tnym wzrokiem Harry ocenił,

e była raczej ładna. Jej włosy z pewno

mogły zosta

uznane za najbardziej przyci

gaj

oko cech

, z długimi, srebrzystymi pasmami

gni

tymi w warkocz wzdłu

pleców. Ale zorientował si

tak

e zupełnie nie był zainteresowany ni

jako cało

. Chocia

Ron prawdopodobnie byłby. S

c po tym, jak długo trwał jego zwi

zek z Mandy,

Harry pomy

lał,

e nie byłby zaskoczony, gdyby przyjaciel spróbował w jaki

sposób zbli

do tej

dziewczyny.

Gra si

rozpocz

ła i Harry usun

ł si

z toru akcji przy owalnych p

tlach, wypatruj

c połysku złotego

znicza. Złapał si

jednak na tym,

e od czasu do czasu rzuca okiem w dół, na kibiców, próbuj

wypatrze

, czy Draco przyszedł obejrze

spotkanie. Kilka razy zauwa

ył srebrnozłoty błysk niedaleko

siebie i jego głowa odwracała si

automatycznie tylko po to, by przypomnie

sobie,

e to była szukaj

Ravenclawu. Trybuny były pełne i trudno było dostrzec pojedyncze osoby, ale, tak jak przewidywał, Draco
w

ród hordy wrzeszcz

cych fanów nie było.

Spróbował wyrzuci

chłopaka z my

li. Cały sens dodatkowej sesji treningowej w tym tygodniu polegał na

pobiciu dobrze wyszkolonej dru

yny Ravenclawu, a ich szukaj

ca była jedn

z najbardziej uzdolnionych

graczy. Wyciszył Deana – który przej

ł rol

komentatora – tłum i tyle akcji, ile mógł zignorowa

bez

ryzyka,

e si

z czym

zderzy, i skoncentrował si

wył

cznie na wymanewrowaniu swojej przeciwniczki.

Rezultat był bli

ej ni

by sobie

yczył, bo na ko

cu jego miotły, i wystarczyło mu odpowiednio długie

gni

cie. Spocony, ale triumfuj

cy, zamkn

ł dło

wokół małej, trzepotliwej piłeczki i podniósł j

w gór

eby wszyscy zobaczyli. Zwyci

stwo!

Jego dru

yna zebrała si

wokół niego w euforii. Dzi

ki tej wygranej nadal uczestniczyli w wy

cigu o

Puchar Quidditcha, mimo swojej wcze

niejszej pora

ki ze Slytherinem. B

po prostu musieli upewni

e próg ich wygranej z Hufflepuffem jest wystarczaj

co wysoki. W powodzi

miechu, planów imprezy i

radosnego „robienia p

tli – wokół p

tli”*, wyl

dowali na ziemi, przyj

li gratulacje od swojego Domu i cał

chmar

ruszyli w stron

zamku, by zacz

ąć

towa

Bez Harry’ego.

Kiedy Dean i Seamus posadzili go sobie uroczy

cie na ramionach, Harry zauwa

ył Draco. Samego – nie

na gwałtownie pustoszej

cych trybunach, ale stoj

cego po odległej stronie boiska na neutralnym terenie.

Harry wypl

tał si

z u

cisku przyjaciół.

- Id

cie beze mnie, b

za minut

– powiedział im.

W odpowiedzi podnie

li jedne ciemne i jedne piaskowoblond brwi, a potem wzruszyli ramionami i

wyszczerzyli z

by, my

lami wróciwszy ju

towania.

- Tylko niech to nie potrwa za długo – powiedział mu Seamus. – Mama Collina i Dennisa przysłała im
ostatnio wielkie pudło słodyczy z Miodowego Królestwa i oszcz

dzali je na dzisiaj. Poza tym, co to za

impreza bez szukaj

cego?

Harry u

miechn

ł si

do niego szeroko.

- Uratuj kilka dla mnie, dobrze? I jestem pewien,

e impreza uda si

po prostu

wietnie, nasi

cigaj

zwykle

tuj

wystarczaj

co gło

no za cały Dom! – Wszyscy si

roze

miali. Wtedy, machaj

c im,

odwrócił si

i utorował sobie drog

przez szybko szczuplej

cy tłum, odbieraj

c gratulacje lub unikaj

spojrze

tych, których mijał, a

w ko

cu dotarł do samotnego

lizgona. Draco stał cicho na skraju boiska,

z twarz

odchylon

w niebo, jakby niewidoczna gra nadal si

toczyła.

- Nie byłem pewny, czy nadal przychodzisz na mecze – powiedział
Harry z wahaniem, kiedy podszedł bli

ej.

Blondyn wzruszył ramionami, wykonuj

c głow

ten niezupełnie kompletny obrót, jakby nie mógł si

zdecydowa

, czy skierowa

w stron

Harry’ego oczy czy uszy.

- Nie przychodz

. Ale dzisiaj było tak gło

no,

e wsz

dzie w zamku słyszałem wrzaski – powiedział. –

c pomy

lałem,

e skoro nie mog

uczy

, równie dobrze mog

wyj

ść

i usłysze

rzeczywisty wynik.

Harry nie mógł powstrzyma

miechu. Przypuszczał,

e Draco nie mówił zupełnie całej prawdy na temat

swoich nonszalanckich przyczyn bycia tutaj – to nie tak,

e dzisiejszy mecz był chocia

troch

gło

niejszy

dy inny. Ale nie był pewien, czy go to obchodziło. Liczyło si

e Draco tutaj był. Postawił stop

boisku. I widział – no, słyszał – jak Harry gra.
- No i co my

lisz?

Draco przerwał,

eby si

nad tym zastanowi

- To du

o mniej interesuj

ce, tylko o tym słysze

, a nie widzie

. Przez wi

kszo

ść

czasu nie miałem

poj

cia, co zamierzałe

ty albo szukaj

cy Ravenclawu, a

do samego ko

ca, kiedy

cigali

cie si

o znicz.

Opis Thomasa skupiał si

głównie na innych graczach. – wzruszył ramionami. – Było okej. Gratulacje, tak

przy okazji – obdarzył go skromnym u

miechem.

- Dzi

ki – odpowiedział Harry, próbuj

c wymy

sposób, by Draco do

wiadczył tego, co go omin

ło. –

Nie przegapiłe

zbyt du

o, naprawd

. Wiesz, jak jest: latasz w pobli

u, kr

c młynka kciukami przez

kszo

ść

gry, a potem masz pi

ęć

minut wariackich uników,

cigania si

i gwałtownego pikowania, by

pobi

drugiego szukaj

cego.

Mina Draco lekko zbladła.
- Tak – odpowiedział powoli. - Pami

tam.

Harry zagryzł warg

. Czuł si

, jakby wszystko robił

le; próbował odnie

ść

to do

wiadczenie do sytuacji, a

nie sprawi

, by

lizgon zacz

ł bardziej t

skni

. Przeszukał wzrokiem puste teraz boisko, próbuj

pomy

o czym

, co mógłby powiedzie

albo zrobi

, by przypomnie

ten dreszcz emocji. Wtedy jego

wzrok padł na Błyskawic

, nadal zaci

w jego uchwycie.

- Hej – powiedział w ko

cu drugiemu chłopakowi – czemu nie polatasz sobie ze mn

Draco nachmurzył si

- To nie jest

mieszne, Potter.

- Nie, mówi

powa

nie. Wiesz, mo

esz usi

ąść

za mn

, moja miotła jest wystarczaj

co silna. Wtedy znowu

dziesz mógł lata

. Zało

Ŝę

e nie robiłe

tego od… no wiesz… wyp…

- Nie ma mowy. – Draco przerwał mu, potrz

saj

c głow

. – Potter, nie mog

Ale Harry był zdeterminowany. Mo

e i były rzeczy, których Draco ju

nie mógł robi

– jak by

szukaj

cym

– ale latanie w duecie było z pewno

liwe. Nigdy wi

cej wymigiwania si

- Owszem, mo

esz – powiedział do Draco, ustawiaj

c miotł

na pozycji pomi

dzy nimi. – Tutaj. – Wspi

na miotł

, potem odwrócił si

i chwycił dło

chłopaka, kieruj

c j

do r

czki za sob

. – Tu jest miotła. Ja

jestem z przodu, wi

c mo

esz po prostu si

mnie przytrzyma

. Nie musisz si

martwi

kierowaniem czy

Widział, jak Draco odruchowo zamkn

ł palce wokół r

czki miotły i instynktownie przerzucił gór

nog

wietnie wi

c – powiedział Harry, szczerz

c z

by, kiedy z powrotem odwracał si

do przodu. – No to

lecimy!
I z tymi słowami odepchn

ł si

od ziemi. Wznie

li si

w gór

<*>*<*>*<*>

Kiedy miotła si

wzniosła, Draco chwycił si

dla bezpiecze

stwa ciała przed nim, trzymaj

c jedn

dło

zaci

na r

czce miotły, a drug

ciasno przyciskaj

c do torsu Harry’ego. Jak, u diabła, pozwolił si

to namówi

? Kiedy poczuł miotł

w r

ce, dosiadł jej automatycznie, nie my

c – ale była ona ostatnim

miejscem, w którym chciał si

znajdowa

To prawda,

e t

sknił za lataniem. Potrafił lata

na miotle odk

d pami

tał i był wyj

tkowo zirytowany tym,

e Harry wygrał pozycj

w dru

ynie swojego Domu jako pierwszoroczny, zwłaszcza bior

c pod uwag

wiedział, i

jego zdolno

ci były równie dobre. Kiedy tylko potrzebował chwili dla siebie albo musiał pozby

troch

frustracji (zwykle przez Harry’ego), chodził lata

. Ale od czasu wypadku nie tylko został

uziemiony, ale te

próbował całkowicie wyrzuci

latanie z głowy. Bezsensowne było rozpami

tywanie

tego, co stracił, a ka

de wspomnienie latania, które przyszło mu na my

l, zawsze ko

czyło si

chorobliwym chrz

stem i ciemno

. Unikał chodzenia na boisko czy zwracania uwagi na rozgrywki

Quidditcha i opuszczał pokój, je

li usłyszał kogokolwiek dyskutuj

cego o czymkolwiek cho

by pobie

nie

zwi

zanego z miotł

Ale tego ranka co

przyci

ło go na boisko; powiedział sobie,

e to przez hałas w zamku, ale w

rzeczywisto

ci chciał wiedzie

, jak radzi sobie Harry. Mimo całego swojego w

cibstwa i innych irytuj

cych

zwyczajów, Gryfon stał si

przyjacielem, kim

coraz wa

niejszym w

yciu Draco pomimo jego lepszego

systemu warto

ci.

A skoro mowa o sprzeciwianiu si

jego lepszemu systemowi warto

ci – teraz był tutaj, z tyłu miotły

Harry’ego, trzymaj

c si

, jakby od tego zale

ało jego

ycie. Odkrywał,

e przebywanie w powietrzu z

niemo

widzenia było niewiarygodnie dezorientuj

ce. Na ziemi przynajmniej wiedział, w jakim szedł

kierunku, tutaj nie miał w ogóle

adnych czuciowych wskazówek oprócz tego, co mogło mu przekaza

jego skonsternowane i przepracowane ucho wewn

trzne. Przy pierwszym skr

cie, który zrobił Harry,

powieki Draco automatycznie si

zacisn

ły. Je

li nie mógł widzie

, mógł przynajmniej udawa

e było to

celowe. Jako

czyniło to łatwiejszym do zniesienia, ni

trzymanie oczu otwartych, łzawi

cych na wietrze,

bezskutecznie próbuj

c dostarczy

informacje zdezorientowanemu mózgowi.

- Wszystko w porz

dku tam, z tyłu? - usłyszał, jak Harry woła przez wiatr.

- Czułem si

lepiej. Nie skr

caj tyle – j

ł, kiedy poczuł,

e miotła znowu si

obróciła. – Chyba si

pochoruj

Poczuł,

e poziom lotu si

obni

a i jego wewn

trzne ucho wreszcie si

dopasowało.

- Przepraszam za to – dobiegł go głos Gryfona. Draco przyciskał cały bok twarzy do pleców chłopaka;
wibracje przebiegły mu koło policzka. – Czy tak jest lepiej?
- Troch

. Powiedz mi, je

li planujesz jeszcze co

zabawnego – czuł bicie serca chłopaka pod swoimi

palcami, jego własne dudniło szale

czo z przera

enia pod swetrem. Ekstrawaganckie ruchy nie tylko go

oszołomiły, ale tak

e przypominały mu o jego ostatnim dzikim po

cigu – epizodzie, który sko

czył si

dla

niego strzaskaniem głowy. Nie miał poj

cia, czy były jakiekolwiek przeszkody, poj

cia, jak wysoko lecieli

czy czegokolwiek o ich pozycji w ogóle. Ale kiedy lot si

wyrównał i nic wielkiego si

nie wydarzyło, zacz

minimalnie rozlu

nia

- Malfoy, musz

zawróci

, zbli

am si

za bardzo do Zakazanego Lasu – znowu zawołał Harry. – Mam

zamiar zrobi

zwrot w prawo. Gotowy?

- Taa, tak my

– odpowiedział Draco, przygotowuj

c si

na wi

ksz

dezorientacj

. Ale ta nigdy nie

nadeszła. Z ostrze

eniem Harry’ego zorientował si

e przechyla si

w dokładnie odpowiednim kierunku,

zachowuj

c mentalne drogowskazy, z której strony był „dół”. Jeszcze nie mógł naprawd

powiedzie

, jak

y był to zakr

t, ale kiedy miotła si

wyprostowała, usiadł razem z ni

i do

wiadczył tylko krótkiego

momentu niepewno

ci, zanim znów zadziałał jego własny balans. Otworzył oczy.

Nico

ść

Draco nagle uderzyło, jak wiele po prostu tracił. Nie tylko było trudniej utrzyma

równowag

ze wszystkimi

kierunkami otwartymi na ruch, ale był te

cały wizerunek

wiata, który zablokował w swojej pami

ci. I

teraz sobie przypominał.

adnych widoków wierzchołków drzew,

adnych kolorowych malutkich

krajobrazów pod nim.

adnych wy

cigów pomi

dzy ptakami dookoła wie

zamku czy podziwiania morza

bieli po

nie

ycy.

Znowu zamkn

ł oczy. Jego mózgowi nie robiło to ró

nicy, ale tak jak wcze

niej, było jako

łatwiej

pogodzi

z brakiem, je

li udawał,

e był tylko stan przej

ciowy, pod jego kontrol

– opuszczone

powieki, nie zniszczone komórki nerwowe.

Z zamkni

tymi oczami i Harrym, krzycz

cym do niego przed ka

zmian

kierunku, któr

wykonywał,

Draco zacz

ł zwraca

ksz

uwag

na poczucie lotu.

mig przemykaj

cego obok wiatru był

rozlu

niaj

cy; uczucie miotły poni

ej wygodne, nawet je

li do

wiadczenie nie mogło by

kompletne. To

tutaj zawsze uwielbiał przebywa

. W powietrzu.

I tym razem z Harrym, który, chocia

Draco zawsze to wy

miewał, dawał poczucie bezpiecze

stwa – t

cholern

osobowo

„bohatera”, któr

zawsze roztaczał. Rozlu

nił swój paniczny u

cisk na chłopaku,

ale pozostawił rami

dookoła niego dla dodatkowej równowagi, czuj

e jego serce dopasowuje si

bardziej do lekkich uderze

pod jego r

; dr

Ŝą

ce pod wpływem lotu, ju

nie wal

ce z przera

enia. Harry

nadal miał na sobie swoj

szat

do Quidditcha – Draco rozpoznał materiał dru

ynowych szat i swetra – i

nadal był troch

spocony po wy

cigu o znicz. Przechylony w kierunku ciepła Gryfona, wdychaj

c znany

zapach ci

ęŜ

kiej gry, Draco znów zacz

ł czu

bardziej sob

. Po kilku nast

pnych zakr

tach i paru lekko

odwa

niejszych ruchach zdecydował,

e był zdolny do czego

cej.

- Zanurkuj – zawołał.
Poczuł,

e Harry lekko odwraca si

do tyłu, jakby próbował na niego spojrze

- Jeste

pewien?

- Taa. Tylko mi powiedz, kiedy masz zamiar to zrobi

- Okej – w jego głosie nadal było troch

niepewno

ci, ale Draco wiedział,

e Harry uwielbia odwa

ruchy; nie było mowy,

eby nie skorzystał z okazji. Gryfon powiedział „trzymaj si

, daj mi tylko wróci

boisko, nie wyobra

am sobie nurkowania w pobli

u jeziora” wystarczaj

co pewnie.

Min

ło kilka minut, podczas których Harry wykrzyczał jeszcze kilka zmian kierunku. Draco prawie ich teraz

nie potrzebował, był zupełnie skupiony na poczuciu miotły pod sob

i orientacyjnych wskazówkach, które

dawało mu skr

caj

ce przed nim ciało Harry’ego.

- Dobra – nadeszło ostrze

enie. – Lecimy… teraz!

Dno

oł

dka Draco cofn

ło si

, kiedy poczuł miotł

przechylaj

stromo w przód i wyrywaj

ziemi. To,

e nie wiedział, jak du

o zostało mu do uderzenia, było troch

denerwuj

ce, ale prawie go to

nie obchodziło. Na dnie jego umysłu znajdowało si

niewypowiedziane przera

enie,

e si

o co

roztrzaska, ale jego ufno

ść

w umiej

tno

ci latania Harry’ego je przemogła. Po prostu si

trzymał,

pozwalaj

c grawitacji przycisn

ąć

zupełnie do ciała przed nim, zachwycaj

c si

prze

yciem, chocia

przez cztery długie miesi

ce zmuszał si

, by o nim nie my

miesznie krótkim czasie poczuł,

e miotła wyrównuje poziom i nagle zwalnia.

- Mam zamiar si

teraz zatrzyma

– powiedział Harry, nie musz

c ju

krzycze

, teraz, kiedy wylecieli ju

wiatru. – Równie dobrze mog

, skoro i tak jeste

my ju

tak nisko.

Draco po prostu skin

ł głow

, zapominaj

c na chwil

e Harry siedzi plecami do niego i nie mógł tego

zobaczy

. Jego uszy nadal wypełniał szum wiatru i nagle przestał ufa

swojemu głosowi,

e uda mu si

przemówi

Otworzył oczy i rozlu

nił swój uchwyt wokół chłopaka, kiedy Harry zsiadł, czuj

c nagły chłód po utracie

kontaktu z drugim ciałem. I wtedy Gryfon był ju

obok niego, bior

c dło

Draco i kład

c j

na swoim

ramieniu,

eby da

mu poczucie, jak wysoko nad ziemi

znajdowała si

miotła, i on sam zsiadał –

trz

cy si

i przytłoczony, i niepewny, czy chce mu si

mia

czy płaka

- Dzi

ki, Potter – powiedział, dr

Ŝą

odgarniaj

c sobie włosy z oczu.

aden problem – nadeszła odpowied

. – Wiem,

e w zasadzie ci

do tego zmusiłem, ale wygl

da na to,

e poradziłe

sobie całkiem nie

le. Chciałby

kiedy

zrobi

to jeszcze raz?

Chciał, ale…
- Jestem pewny,

e masz do roboty lepsze rzeczy ni

zabieranie mnie na przeja

– Draco

odpowiedział ze wzruszeniem ramion, kiedy rzeczywisto

ść

nagle zdusiła ekscytacj

, któr

wła

nie czuł. –

A poza tym, ju

ść

dla mnie zrobiłe

- Wi

c? To oferta. I ty te

o dla mnie robisz, wiesz. Moje stopnie si

poprawiły i odk

d z tob

pracuj

mam wi

ksze szanse na zdanie moich OWUTEMów.

Zlekcewa

ył argument Harry’ego.

- To nie to samo. Przecie

nigdy w ogóle nie radziłe

sobie a

tak

le. Ale robisz dla mnie pewne rzeczy,

których ja nie mog

zrobi

dla ciebie, i tego nienawidz

… - przerwał i zni

ył głos. – Bez urazy, Potter. Ale

po prostu nie mog

prosi

o robienie czegokolwiek wi

cej.

- Powtórz

– to oferta.

wietnie si

bawiłem; nigdy przedtem nie latałem w duecie, poza jednym razem z

Hermion

, i du

o wi

cej zabawy było z lataniem z tob

, z kim

, kto to rozumie.

- Z kim

, kto próbuje połama

ebra, chciałe

powiedzie

– odci

ł si

, przypominaj

c sobie, raczej z

zakłopotaniem, w jaki sposób

ciskał Harry’ego niczym przera

one dziecko.

- Tylko przez kilka minut. W ka

dym razie, to i tak była moja wina, bo nie powiedziałem ci, co robi

. Sam

mi mówiłe

, wtedy, kiedy ci

odprowadzałem,

e musisz wiedzie

, co si

dzieje, a ja zapomniałem.

- Ale nie powiniene

musie

mi mówi

! – dłonie Draco nagle zacisn

ły si

w pi

ęś

ci. – Latałem tak dobrze

jak ty, a teraz spójrz na mnie! Potrzebuj

pomocy ze wszystkim!

- To nieprawda, ty…
- To prawda – powtórzył uparcie. Cz

ęść

jego umysłu zastanawiała si

, dlaczego mówi Harry’emu to

wszystko, ale nagle to w nim zawrzało, niemo

liwe do powstrzymania. – Nawet kiedy robi

sam,

umo

liwia mi to jakie

zakl

cie, eliksir albo – parskn

ł na to okre

lenie – technika zast

pcza. O

wszystkich tych rzeczach, które ty robisz bez zastanowienia, ja musz

! Bez pomocy nie mog

nic zrobi

adnego pisania,

adnego chodzenia,

adnego latania – potrz

ł głow

, kiedy powróciło do

niego wspomnienie wznoszenia si

wie

e i jasne, z tej popołudniowej przygody. – Zwłaszcza latania –

wyszeptał. – W ogóle nawet nie próbowałem wsi

ąść

na miotł

od wypadku, ale wcze

niej latałem przez

cały czas i… - nagle jego krta

zacisn

ła i musiał sił

wydoby

słowa. – A teraz nie mog

i…

To wszystko było zbyt wiele. Pobyt z powrotem w powietrzu, robienie czego

, co kochał tak zawzi

cie,

otworzyło co

gł

boko w jego wn

trzu, poczucie straty, które tak długo próbował zdławi

. Opadł na

ziemi

, kiedy jego ci

ęŜ

ko zdobyte opanowanie zupełnie si

rozpadło.

- Dlaczego? – krzykn

ł, a krzyk rozpłyn

ł si

w szloch.

W całym swoim

yciu nigdy nie czuł si

bardziej beznadziejny, nawet kiedy lekarze powiedzieli mu o

swoich rokowaniach. Nie pozwolił na to. Po prostu przełkn

ł wiadomo

ść

i ci

ęŜ

ko pracował,

eby wróci

normalno

ci. Tylko

e nie wrócił. Ju

nigdy nie b

dzie normalnie. Przez reszt

ycia b

dzie ograniczony –

przez magi

, przez rzeczy, przez ludzi – zamiast by

dumnym, pot

ęŜ

nym człowiekiem, na którego był

wychowywany.

Harry spróbował co

powiedzie

, ale Draco uci

ł to, niezdolny do zaprzestania płaczu, nie chc

c słysze

adnych słów, które chłopak chciałby powiedzie

. Mijały długie momenty w czasie których w

ciekał si

niesprawiedliwo

ść

tego wszystkiego, w ko

cu wylewaj

c z siebie wszystko, co tłumił: swoje uczucie

pora

ki i zm

czenie, i zło

ść

W ko

cu, jednak

e, kiedy zabrakło mu łez, poczuł,

e Harry kl

ka po jego boku i ciepła r

ka dotkn

ła jego

ramienia.
- C

śśś

. No dalej, Draco – wymamrotał Gryfon. – Wszystko b

dzie dobrze.

Draco uchylił si

od oferowanej mu wygody.

- Nie! Nie, nie b

dzie! B

taki ju

zawsze, zawsze b

z tym borykał! – spróbował odepchn

ąć

Harry’ego, odbiec i uciec w

alu i upokorzeniu, ale chłopak szybko go przytrzymał.

- Draco, prosz

! – błagał Harry. – Prosz

, po prostu… zosta

tutaj i mów do mnie. Nikogo tu nie ma.

Nikogo oprócz nas, i obiecuj

e nikomu nie powiem. – przerwał. – Posłuchaj, ja… masz racj

, ja nie

wiem, jak to jest. Ale ty nie musisz zatrzymywa

tego dla siebie. Powiedz mi wi

cej o tym, jak to jest.

e… Mo

e to ci troch

pomo

Potrz

ł głow

, grzebi

c w kieszeni w poszukiwaniu swojej chusteczki.

- To niczego nie naprawi. Mógłbym mówi

dopóty, dopóki Longbottom nie zrobiłby jakiego

eliksiru

wła

ciwie, i nadal nie byłbym zdolny do… - przetarł nos i wzi

ł gł

boki oddech, próbuj

c pozbiera

kupy. – Wiesz, to niczego by nie zmieniło.
Kolejna przerwa. Draco chciałby móc zobaczy

, co robi chłopak: odniósł wra

enie,

e Harry my

li. Jego

dło

nadal wygodnie spoczywała na ramieniu Draco, i Draco zauwa

ył nieobecnie,

e w którym

momencie Harry musiał zdj

ąć

swoje r

kawice. Jeszcze jedna rzecz, której nie był w stanie zobaczy

- Nie dam ci twojego wzroku z powrotem, to prawda – powiedział w ko

cu Gryfon. – Ale… wiem te

wiadczenia,

e milion razy trudniej jest robi

samemu ni

z przyjaciółmi. Kiedy Ron był na mnie

ciekły podczas Turnieju Trójmagicznego… có

… powiem tylko,

e du

o trudniej było stawi

czoła

pierwszemu zadaniu ni

innym, kiedy ju

pogodzili

my. Po prostu czu

e ludzie ci

rozumiej

, albo

e mo

esz si

komu

poskar

, kiedy czujesz si

, jakby

ycie ju

nie mogło by

gorsze… Wiesz, tak jak

powiedziałem wcze

niej, ty masz ludzi dookoła siebie. Je

li nie chcesz rozmawia

ze mn

, mo

e mógłby

porozmawia

z jednym ze swoich współdomowników.

Draco wydał z siebie krótki

miech pozbawiony rado

ci.

artujesz? Tak jak powiedziałem wcze

niej, jeste

lizgonami. Nie s

, aby ktokolwiek z nas w

ogóle zwierzał si

komukolwiek innemu z czego

naprawd

osobistego. Przez cały czas, odk

d tu jestem.

No, mo

e poza plotkami, kto z kim sypia.

- A twoi rodzice?
Kolejne prychni

cie.

- Mój ojciec nie zrobił nic oprócz zdradzenia mnie, teraz, kiedy moim przeznaczeniem nie jest ju

zosta

miercio

erc

. My

e przygotowuje innego chłopaka do zaj

cia mojego miejsca – jakiego

czwartorocznego, którego rodzice wyl

dowali w Azkabanie.

- Powinienem był wiedzie

e zamierzałe

zosta

miercio

erc

– wymamrotał Harry. A potem dodał z

ciekawo

– a co z twoj

matk

- Moja matka stała si

kompletn

paranoiczk

– Draco skrzywił si

. – A jak my

lisz, dlaczego jestem taki,

jaki jestem? Zmuszam si

, by udowodni

mojemu ojcu,

e nie potrzebuj

go, by osi

ąć

sukces i

uchroni

moj

matk

przed posiadaniem chimerów, czy jakkolwiek to, u diabła, nazywaj

Harry zachichotał.
- Przepraszam, ale… „chimery”? Czy ludzie tak jeszcze mówi

- Niektórzy – odpowiedział Draco ze wzruszeniem ramion. Nagle poczuł si

bardzo zm

czony.

Przez kilka minut siedzieli w ciszy. Wtedy nagle Harry wybuchn

ł:

- Przepraszam.

Draco odwrócił si

w stron

głosu chłopaka.

- Za co? – zapytał, pragn

c po raz milionowy móc naprawd

go widzie

, a nie tylko musie

odgadywa

jego min

i mow

ciała na podstawie głosu.

- Za zaproponowanie ci latania. Powiedziałe

nie, a ja i tak ci

do tego zmusiłem. Pomy

lałem,

e b

dzie

zabawnie… co

ci zwróci

, wiesz? – w jego głosie kryła si

rezygnacja. – Nie chciałem sprawi

dziesz my

lał o wszystkich złych rzeczach.

- Nic nie zrobiłe

– odpowiedział Draco ze zm

czeniem. – wi

c mo

esz przesta

czu

winnym. Jestem

po prostu zagubiony, to nie twoja wina. Mam ju

zwyczajnie dosy

ogranicze

… to znaczy, nie mog

nawet zobaczy

ciebie, a siedzisz tu

obok. – podci

ł si

na nogi. – A teraz, skoro ju

zrobiłem z

siebie totalnego głupka, s

e zamierzam wróci

do swojego pokoju i spróbowa

zbyt wiele nie

- Czekaj. – usłyszał,

e Harry gramoli si

na nogi. – Mo

esz.

Odwrócił si

- Co mog

- Mo

esz mnie zobaczy

. Pami

tasz? – poczuł,

e chłopak łapie jego praw

dło

i podnosi j

do swojej

twarzy. – W ten sposób.

Draco zamarł, z dłoni

na policzku Harry’ego. Była tam, znowu, ta stała, realna, znajomo kanciasta twarz.

Jak wiele razy od czasu tego pierwszego chciał znowu „zobaczy

” Harry’ego, zamiast polega

jedynie na

pami

ci? Mnóstwo. Ale to było co

, co mo

na zrobi

tylko raz, czy

nie? Tylko po to, by udowodni

e w

tamtej chwili wiedział, jaka była mina Harry’ego. Nie mógł po prostu zacz

ąć

od „wi

c, co my

lisz o

ostatnim zadaniu z OPCMu, i, tak przy okazji, mog

znowu dotkn

ąć

ebym mógł zobaczy

, jak teraz

wygl

dasz?”. Ale Harry tu był, oferuj

c mu szans

, by go zobaczył. Znowu. Palce Draco wst

pnie

przesun

ły si

po linii szcz

ki Harry’ego, w dół ku dziwnie w

skiemu podbródkowi. Poczuł i usłyszał, jak

Harry unosi r

ce i zdejmuje okulary; zauszniki klikn

ły, kiedy je zło

ył. Potem, z tym dodatkowym

przyzwoleniem, Draco nagle poczuł si

upowa

niony do wykorzystania okazji, któr

mu dano – jego

dłonie w

drowały przez cał

twarz Gryfona, przez jego brwi i cz

ęść

jego niesfornej grzywki, prze

lizguj

wzdłu

blizny, a potem w dół nosa. Muskaj

c wierzchołki rz

s, które, jak pami

tał, były czarne, i przez

spierzchni

te od wiatru wargi. Usta były teraz nieruchome i powa

ne, ale pami

tał,

e widział je

miej

i wykrzywiaj

ce w grymasie, opadaj

ce z zaskoczenia i zaci

te w determinacji. To wszystko –

włosy, szcz

ka, usta, nos, blizna – uzupełniało wspomnienie Harry’ego, które nosił w pami

ci,

przywracaj

c obrazy w jego umy

le do pełnej ostro

ci,

ywe pod opuszkami jego palców.

- Mog

spróbowa

? – wyszeptał Harry.

Zaskoczony, Draco zabrał r

ce.

- Spróbowa

czego?

- Mog

… ci

dotkn

ąć

? Zobaczy

dło

mi, tak jak ty widzisz mnie?

- Ale ty ju

mnie widzisz.

- To nie to samo. Powiedziałe

e nie wiem, jakie to dla ciebie jest. Có

… chc

spróbowa

. Czy to b

dzie

w porz

dku?

Draco zawahał si

, a potem złagodniał.

- Dobrze – wyszeptał. – Zamknij oczy.

Przypuszczał,

e Harry tak zrobił, poniewa

nast

rzecz

, jak

poczuł, był dotyk palców niepewnie

muskaj

cych bok jego szyi, jakby nie były pewne, dok

d zmierzaj

. Draco zamarł w zupełnym bezruchu,

kiedy drugi chłopak si

orientował, czuj

c dłonie Harry’ego przemykaj

ce po jego twarzy i pod

ąŜ

cie

podobn

do tej, któr

on wytyczył w swoich własnych badaniach. W gór

czoła Draco i przez jego

brwi,

ledz

c brzeg jego nosa i wgł

bienie nad jego warg

. Zimniejsza

cie

ka pojawiała si

tam, gdzie

palce Harry’ego zostawiły smug

po kilku pozostałych łzach z jego policzków. Miał delikatny dotyk, ale

odciskał on swoje pi

tno nawet gł

boko w

oł

dku Draco, jakby Harry gładził jego dusz

tak samo jak

jego powieki. Czy dla Harry’ego te

wygl

dało to w ten sposób?

- Masz sp

kane wargi – wymamrotał wreszcie Gryfon, przesuwaj

c jednym palcem po jego ustach.

- Ty te

– u

miechn

ł si

Draco, próbuj

c nie ugry

źć

Harry’ego w palec, kiedy mówił. – To od latania.

- Taa, prawdopodobnie… - dło

cofn

ła si

na jego policzek i zatrzymała si

tam, wn

trzem ocieraj

c si

o bok jego twarzy. Potem ust

piła.

Cisza rozci

gała si

dookoła nich i Draco nie był pewny, czy chciał j

przerwa

, czy nie. To była chwila,

kiedy nic innego nie istniało.

adne kłopoty,

adni ludzie. Tylko oni.

- My

… My

e powinni

my ju

wraca

– mrukn

ł Harry po dłu

szej chwili. – Robi si

zimno.

Draco nagle u

wiadomił sobie zi

b; zastanawiał si

, czy si

zachmurzyło, skoro wcze

niej było cieplej.

- Tak, s

e tak.

Usłyszał delikatne klikni

cie rozkładanych okularów Harry’ego, które ten przypuszczalnie zało

ył na nos.

Spróbował nie by

zazdrosny,

e chłopak znowu mógł mie

jaki

ytek ze swoich oczu.

- A wi

c, dowiedziałe

czego

? – spytał, kiedy ruszyli drog

powrotn

do zamku.

- Eee… twój nos odchyla si

lekko w prawo.

Niespodziewana riposta wywołała cztery razy bardziej niespodziewany chichot.
-

wietnie,

wietnie, wytykaj mi moje wady.

- To nie jest wada – uparcie powiedział Harry. – Tylko nigdy wcze

niej nie zwróciłem na to uwagi.

Razem dotarli do ko

ca drogi, rozł

czaj

c si

w pustym holu wej

ciowym.

- Do zobaczenia w poniedziałek, jak przypuszczam. – W niedziele uczyli si

osobno.

- Jasne – odparł Draco. Nagle poczuł,

e mógłby spa

do poniedziałku, tak zm

czony był

wydarzeniami tego popołudnia. – Hej, Potter, je

li chodzi o dzisiaj… Mo

emy po prostu zapomnie

e to

w ogóle wydarzyło?

- Je

li chcesz – odpowiedział Harry powoli. – Ale… có

, nie bierz tego do siebie, ale jestem z tego troch

zadowolony. Z cał

pewno

bardzo wiele zaprz

ta ci głow

Draco potrz

ł głow

. Nadal bardzo pragn

ł,

eby całe to rozklejanie si

w ogóle nie miało miejsca.

- Tak s

– wymamrotał. Skierował si

w stron

lochów Slytherinu, ale nagle odwrócił si

w stron

odgłosu kroków Harry’ego. – Hej, Potter?
- Tak?
- Dzi

ki. Za lot, za wysłuchanie, za to,

e pozwoliłe

mi si

zobaczy

- Drobiazg.
-------------------------------------------------------------------------------

Lepiej jest dwom ni

jednemu, gdy

maj

dobry zysk ze swej pracy. Bo gdy upadn

, jeden podniesie

drugiego. Lecz samotnemu biada, gdy upadnie, a nie ma drugiego, który by go podniósł.

~Ksi

ga Koheleta 4:9-11

*oryg. Loop-the-loops

Rozdział 6
My

The thoughts of the day become the dreams of the night
~ Chinese proverb

Harry patrzył, jak Draco przechodzi przez klatk

schodow

, pod

ąŜ

c za swoj

mał

naprowadzaj

kulk

, a potem wspi

ł si

po swoich stopniach do wie

y Gryffindoru. Na jego szcz

ęś

cie, schody

postanowiły dzi

pozosta

w swojej zwykłej pozycji – był zbyt zaj

ty my

leniem o tym, czego do

wiadczył,

eby zwraca

jak

kolwiek uwag

na to, dok

d idzie. Zamiast tego pozwolił swoim stopom automatycznie

wybiera

kierunki, a

dotarł do znajomego portretu Grubej Damy.

- Hasło?
- D

ubd

ub ptakoj

k*.

Portret odchylił si

w tył.

ciana

wiatła i d

ku, która powitała Harry’ego, prawie go przewróciła.

Impreza. Zupełnie zapomniał. Spojrzał w dół i troch

zaskoczyło go,

e nadal jest w swoich szatach do

Quidditcha. Gra wydawała si

odby

tak dawno…

- Harry, gdzie

ty był? – Ron podbiegł do niego, kiedy właził przez dziur

od portretu. – Impreza trwa ju

całe wieki!
- Co…? Och, ja… eee… co

mi wypadło i musiałem si

tym zaj

ąć

Brwi Rona zmarszczyły si

z trosk

- Co

ci wypadło? Wszystko w porz

dku?

- Tak, tak, nic mi nie jest. Po prostu musiałem co

zrobi

i trwało to dłu

ej ni

lałem, przepraszam. –

miechn

ł si

lekko. – Ale ju

jestem. Daj mi tylko minut

na wydostanie si

z tego pancerza, dobra?

- No jasne – Ron zlustrował go z góry na dół, lekko marszcz

c brwi. – Tak, lepiej id

przebra

. Jeste

pewny,

e wszystko w porz

dku? Wygl

dasz na wyko

czonego.

Harry zbył go machni

ciem r

ki.

- Nic mi nie jest. Wróc

za minut

. – wspi

ł si

po schodach do swojego dormitorium, słysz

c krzyki Rona

„Hej, wszyscy! Harry w ko

cu przybył!” i odpowiadaj

ce mu wrzaski rado

ci odbijaj

ce si

echem w

pokoju wspólnym. Upu

cił miotł

i przebrał si

tak szybko, jak tylko mógł, a potem poszedł do łazienki, by

ochlapa

twarz wod

. Zatrzymał si

jednak na widok swojego odbicia w lustrze, uwa

nie przygl

daj

c si

swoim rysom. Co widział Draco, kiedy go dotkn

ł? Z zamkni

tymi oczami przesun

ł mokrymi palcami po

twarzy, przypominaj

c sobie dotyk drugiego chłopaka. Woda na jego dłoniach przypomniała mu, jak starł

z policzków Draco kilka mimowolnych łez, a pó

niej o kompletnym załamaniu tamtego, którego był

wiadkiem.

Z pokoju wspólnego podniósł si

gło

niejszy ryk

miechu, przerywaj

c jego zadum

. Racja. Impreza.

Otrz

wszy si

z my

li, Harry osuszył swoje dłonie i twarz, przesun

ł raz szybko grzebieniem po

włosach i po

pieszył po schodach w dół.

Osaczono go w tej samej minucie, w której pojawił si

w pokoju wspólnym. „

wietna gra, Harry!”, „Harry,

uratowali

my dla ciebie troch

słodyczy od Mamy!”, „Harry, wła

nie omawiamy najwa

niejsze momenty:

opowiedz nam o tym skr

cie z korkoci

giem pod koniec gry.” Kto

rzucił mu przemycon

butelk

kremowego piwa, kto

inny wcisn

ł mu w dłonie wi

cej jedzenia. Mimo

e impreza trwała ju

od jakiego

czasu, powrót brakuj

cego gracza w jaki

sposób napełnił Gryfonów now

energi

. Zorientował si

jest ci

gany od jednej grupy do drugiej, dyskutuje o grze, unika fajerwerków Filibustera i przyjmuje raczej

rozchichotane wyrazy podziwu od grupy trzeciorocznych dziewczyn.

Jednak

e jego umysł w ogóle nie skupiał si

towaniu i prawie niemo

liwe wydawało mu si

zaanga

owanie w jakikolwiek rodzaj spójnej konwersacji, maj

c tyle my

li przetaczaj

cych si

przez

mózg. Strz

wszy z siebie dziewcz

ta, ze

lizgn

ł si

na krzesło i usiadł, poci

gaj

c długi łyk swojego

kremowego piwa. Patrzył, jak współmieszka

cy jego domu

miej

i rozmawiaj

, przedstawiaj

c sob

obraz idealnej rado

ci, i zamiast tego pomy

lał o pewnym chłopcu, który płakał z rozpaczy.

Przypuszczał ju

wcze

niej,

e Draco tłumi swoje emocje, ale nigdy by nie pomy

lał, jak bardzo

gwałtownie zachowa si

, kiedy w ko

cu p

knie. To był moment zupełnej słabo

ci. W

tpił,

e ktokolwiek

kiedy

widział – albo jeszcze zobaczy – t

stron

Draco. Chocia

Harry podejrzewał te

e to on sam,

poprzez zabranie go lata

, niechc

cy spowodował p

kni

cie i w efekcie rozpad tej tamy. Nadal czuł si

ogłuszony faktem,

e był tam i wzi

ł w tym udział. I je

li miał by

ze sob

szczery, raczej si

cieszył,

lizgon powiedział mu, jak si

czuje. Przynajmniej troch

Cała ta sytuacja wzi

ła Harry’ego kompletnie z zaskoczenia. Draco bywał wkurzony ju

przedtem, jak

wtedy, kiedy kłócili si

przy jeziorze, ale zawsze panował nad swoimi emocjami. Tym razem jednak

załamał si

całkowicie i z pocz

tku Harry nie wiedział, co powinien był powiedzie

czy zrobi

. Gdyby to

była Hermiona, zamkn

łby j

w u

cisku. Gdyby Ron, natychmiast poło

yłby mu r

na ramieniu. Ale

Draco był inny – nadal emitował t

niebezpieczn

aur

dumy, barier

ochronn

, która nie zapraszała do

dotyku nawet pod wpływem skrajnych emocji. A bior

c pod uwag

to,

e musiał wyrzuci

z siebie tak

o, lepszym pomysłem wydawało si

po prostu pozwoli

mu kontynuowa

i zbli

dopiero potem.

- Hej, Harry, zobacz! Wła

nie sko

czyłem wywoływa

zdj

cia z gry. – Colin Creevey stał koło łokcia

Harry’ego ze stosikiem fotografii w dłoni. Harry, który patrzył gdzie

w ogie

, zagubiony w my

lach,

podskoczył na d

k głosu młodszego chłopca.

- Hmm? Och, to super, Colin – powiedział nieobecnym tonem. Z wysiłkiem skupił uwag

na zdj

ciach. –

To co, poogl

damy je?

Promieniej

c, Colin pokazał mu obrazy. Mały entuzjasta aparatu opanował ostatecznie skomplikowany

proces czarodziejskiej fotografii na trzecim roku i zaledwie rok pó

niej dorobił si

tym sposobem posady

oficjalnego fotografa dru

yny.

- My

e ta jest najlepsza – ekscytował si

, wyławiaj

c jedn

ze sosu i kład

c j

na wierzchu. Było to

zbli

enie Harry’ego pod koniec gry, efekt zoomu Colina. Zobaczył, jak jego fotograficzne ja zmarszczyło

brwi z koncentracj

, a potem rozlu

niło si

i u

miechn

ło szeroko z triumfem, kiedy złapał znicza.

- Bardzo ładne – wymamrotał, po

piesznie przerzucaj

c pozostałe zdj

cia. Zbli

enia nadlatuj

cych graczy

interesowały go mniej ni

ksze zdj

cia tłumu; prawdopodobnie które

mogłoby wskaza

, w którym

momencie gry pojawił si

Draco. Niestety,

adne z uj

ęć

Colina nie było skierowane we wła

ciw

stron

Ukrywaj

c swoje rozczarowanie, Harry przykleił u

miech do twarzy i pochwalił młodszego chłopca, a

potem obserwował, jak z powrotem przedziera si

przez tłumy, by podzieli

swoimi skarbami z reszt

członków dru

yny.

Kiedy Colin odszedł, pomy

lał o zdj

ciu samego siebie z przybli

enia, w szczególno

ci o ró

nych

wyrazach twarzy, wy

wietlonych na fotografii. Przypomniał sobie, jak Draco po raz pierwszy dotkn

ł go,

by udowodni

e mo

e powiedzie

, jaki wyraz twarzy przybrał Harry. To było do

wiadczenie czysto

akademickie, ale jego wpływ na Harry’ego był uderzaj

cy. Drugi raz… dzisiaj… było tam jeszcze co

zupełnie innego. I chocia

to on sam go zainicjował, kład

c r

Draco na swoim policzku, nadal czuł,

na sam

l łapie nagły wdech.

Ale nic nie przygotowało go na to, jakim uczuciem b

dzie samemu dotkn

ąć

Draco. Okr

ąŜ

anie rysów jego

twarzy z zamkni

tymi oczami było zdumiewaj

co intymnym do

wiadczeniem. Odkrywał ró

ne rzeczy o

twarzy, o której my

lał,

e zna j

tak dobrze; twarzy, w któr

warczał jako młodszy chłopiec i uwa

nie

obserwował nad ksi

ąŜ

kami i piórami przez kilka ostatnich miesi

cy. Jego oczy mówiły mu,

e skóra Draco

była blada,

e jego usta mogły by

uformowane w co

innego ni

szyderstwo,

e te szare oczy nadal

uderzały, pomimo swojej pustki. Ale jego palce powiedziały mu o małym odchyleniu w jego nosie, i jak
drobne były jego rz

sy, i jak ciepły i

ywy był nadal on sam, pod cał

swoj

powierzchown

pow

gliwo

. Efekt ko

cowy był intensywny, w jaki

sposób bardziej osobisty ni

załamanie

emocjonalne, którego

wiadkiem był Harry. Kiedy Harry poło

ył dło

na policzku Draco, zwalczył nagł

ęć

, by si

pochyli

i pocałowa

drugiego chłopca; to sprawiało wra

enie naturalnej kolei rzeczy, któr

powinno si

zachowa

Potrz

ł głow

, upominaj

c si

. Miał wtedy zamkni

te oczy – mógł dotyka

dego. Ka

dej

dziewczyny, ka

dego chłopaka. Nie było

adnego powodu, by my

e w tym nagłym pragnieniu co

było. Oczywi

cie, gdyby jego oczy były otwarte, gdyby widział, kogo dotyka, nie pomy

lałby o niczym

takim.

Harry my

lał ju

wcze

niej o całowaniu, seksie i innych tego typu czynno

ciach – pod tym wzgl

dem był

normalnym nastoletnim chłopcem. Ale w wi

kszo

ci odbywało si

to przy okazji

miechu, chwil zło

liwo

ze swoimi przyjaciółmi (głównie płci m

skiej), słuchaj

c o ich wyczynach albo dokuczaj

c im co do tych

przyszłych. Pocałował kilka dziewczyn tu i tam, ale nigdy nie czuł koszmarnie silnego pragnienia, by
samemu i

ść

o dalej. Przypuszczał,

e mo

e by

lekko opó

niony, mentalnie wzruszaj

c ramionami. W

jaki

sposób realia

ycia sprawiały wra

enie mie

warto

ść

jakiekolwiek romantyczne relacje.

Przez lata podziwiał kilka dziewczyn, a raz nawet chłopaka – obro

Ravenclawu o imieniu Benjamin,

który uko

czył szkoł

rok temu. Harry, jednak

e, przypisał to podziwowi dla sposobu, w jaki drugi chłopak

grał, i nigdy długo nad tym nie my

lał.

To, co poczuł wcze

niej z Draco, było czym

zupełnie innym. Ale mimo to nie oznaczało tak naprawd

chciał go pocałowa

, prawda? Mo

e jego ciało było po prostu zdezorientowane sposobem, w jaki Draco

przycisn

ł si

tak blisko do niego w czasie lotu…

- Harry, wszystko w porz

dku?

- Hmmm? – spojrzał w zmartwion

twarz Hermiony, a potem si

rozejrzał. Impreza powoli zanikała i wielu

uczniów pojawiło si

z powrotem z ksi

ąŜ

kami, zostawiaj

c tylko kilka niereformowalnych osób w rogu, by

dalej paplały o zwyci

stwie dru

yny. Zauwa

ył Rona, który zmierzał w ich stron

, rozpakowuj

c jedn

ostatnich ocalałych czekoladowych

ab.

- Cały czas pocierasz usta; przeszkadzaj

ci twoje wargi? – zapytała. – Mam jeszcze garnuszek tego

balsamu, który dała mi pani Pomfrey, je

eli ci

przewiało.

Harry po

piesznie zabrał palce z ust, po których najwyra

niej nie

wiadomie je przesuwał.

- Nie, Hermiono, nic mi nie jest. Po prostu si

zamy

liłem.

- Jeste

pewny?

Roze

miał si

lekko.

- Brzmisz jak Ron. Tak, jestem pewny.
- Kto brzmi jak Ron? – zapytał Ron.
- Najwyra

niej ja – odparła Hermiona. – Czy

pytał go wcze

niej, czy wszystko w porz

dku?

Ron wzruszył ramionami.
- Wygl

dał na troch

wyko

czonego, to wszystko. – spojrzał na Harry’ego. – Jaki

problem, kumplu?

Ostatnio nie mówisz zbyt wiele.
- Wszystko w porz

dku. Naprawd

. Po prostu kilka rzeczy mnie zastanawia, ale to nic, czym powinni

cie

martwi

. – Harry przeci

ł si

. – Ale jestem te

wyko

czony. My

e pójd

wcze

niej do łó

ka.

Hermiona uniosła brew.
- A co z kolacj

- Przecie

wiesz,

e prawie nigdy nie schodzimy na kolacj

po zwyci

stwie, za du

o jedzenia jest na

imprezie – odparł Ron.
Hermiona, k

tem oka łowi

c zmia

one opakowanie

aby w jego r

ce, niech

tnie przyznała mu racje.

- A poza tym – dodał Harry – je

li obudz

pó

niej i czego

zechc

, zawsze mog

zakra

ść

na dół i

poprosi

skrzaty domowe.

- One te

potrzebuj

snu – Hermiona prychn

ła automatycznie, a potem przewróciła oczami. – Tak, wiem.

„Ale one lubi

nas obsługiwa

.” – jej ton na

ladował to, co on i Ron przez lata tyle razy próbowali

zaznaczy

. –

wietnie, id

c. Wygl

dasz na troch

czonego. – znowu spojrzała na niego z trosk

– Jeste

pewien,

e wszystko w porz

dku?

- Tak – powtórzył stanowczo. – po prostu to był długi dzie

. Zobaczymy si

rano, ok? – i z u

miechem, by

rozproszy

obawy przyjaciół, Harry zwlókł si

z krzesła i wszedł po schodach do swojego pokoju. To nie

było kłamstwo - naprawd

był zm

czony. Wszystkie te emocjonalne wzloty i upadki dzisiejszego dnia:

najpierw zwyci

stwo z Ravenclawem i latanie w duecie z Draco, potem patrzenie bezradnie, jak

lizgon

załamał, a na ko

cu wzajemny dotyk, pozostawiły go wyczerpanym.

Wrócił na gór

i ze znu

eniem wyci

ł pi

, szykuj

c si

do łó

ka. Ale nagle, w

rodku

rozsznurowywania butów, zatrzymał si

. „Nie wiesz, jak to jest”, usłyszał echo głosu Draco w swojej

głowie. I była to prawda – nie miał poj

cia, jak to było by

lepym. Nawet pomimo tego,

e Harry nie mógł

funkcjonowa

dobrze bez swoich okularów, nadal widział przynajmniej nieostre kształty i mógł mniej

cej powiedzie

, co ogólnie dzieje si

wokół niego. Zdj

ł swoje buty i popatrzył na nie. Jak trudne

byłoby, tak naprawd

, wykona

proste zadanie rozebrania si

i wej

cia do łó

ka bez u

ycia wzroku?

Nagle zdecydował,

e spróbuje, zaciskaj

c oczy. Jak na ironi

, nadrz

kwesti

stało si

zdj

cie

okularów,

eby o nic nie zahaczyły, kiedy b

dzie

gał ubranie. Zsuni

cie ich było łatwe, ale musiał

pomaca

teren dookoła,

eby znale

źć

swoj

szafk

, na któr

mógł je bezpiecznie odło

. Teraz… gdzie

była jego pi

ama? Przecie

miał j

minut

temu – poło

ył j

na łó

ku, prawda? Grzebi

c nerwowo pod

zasłonami, przywalił goleni

w ram

. Auu!

Powieki Harry’ego, reaguj

c na ból, natychmiast si

rozwarły. I, z zamazanym widokiem czy bez,

natychmiast dostrzegł swoj

przerzucon

przez kolumienk

łó

ka, gdzie j

zostawił - ja

niejsza

plama na purpurowej pierzynie. Tylko o stop

dalej od miejsca, w którym szukał. Z westchnieniem

zako

czył swoje przygotowania do snu jak zwykle, z otwartymi oczami. Był naprawd

zbyt zm

czony, by

spróbowa

czego

innego, ale nawet ta krótka lekcja… có

… otworzyła mu oczy. Jego podziw dla Draco

wzrósł jeszcze bardziej.

Bo to było wła

nie to, prawda? Podziw.

<*>*<*>*<*>

Draco spał przez wi

kszo

ść

tego popołudnia, zm

czony emocjonuj

cym

dniem. Obudził si

w porze kolacji i pierwszym, o czym pomy

lał, było wysłanie wiadomo

ci do skrzata

domowego, by przyniósł mu troch

jedzenia.

Ciepło zarumieniło jego policzki na my

l o tym, co powiedział Harry’emu, jak bardzo musiał on by

tym

skr

powany, i po prostu nie był pewien, czy b

dzie mógł stan

ąć

z chłopakiem twarz

w twarz tak szybko.

Nawet, pomimo tego,

e siedzieli po przeciwnych stronach Wielkiej Sali, nadal byliby w jednym

pomieszczeniu, i o ile Harry nie zmienił swoich zwyczajów przez cztery ostatnie miesi

ce, Gryfon zawsze

siedział twarz

w jego stron

. I wtedy przypomniał sobie gr

. Wiedział,

e wygrywaj

ca dru

yna raczej

rzadko pokazywała si

na kolacji tego dnia, gdy

byli zaj

towaniem. Imprezy Slytherinu cz

sto

ły si

do pó

nej nocy albo dopóki Snape nie przyszedł, by rzuci

im piorunuj

ce spojrzenie.

Decyduj

c si

zaryzykowa

, Draco ze znu

eniem wstał na nogi i przygładził włosy i ubranie, os

dzany

przez swoje odbicie, przygryzaj

c warg

, kiedy przypomniał sobie swój wcze

niejszy wybuch. „Potrzebuj

pomocy ze wszystkim!”; ale wtedy, kiedy jego dłonie upewniły go, ze ka

dy włos był dokładnie na swoim

miejscu, nagle zachichotał ze zm

czeniem – porównuj

c dotyk swoich gładkich pasm z dzikimi str

kami

Harry’ego. On mógł przynajmniej wyszykowa

tak,

eby wygl

odpowiednio. Z nieposłuszn

szop

Harry’ego nie pomogłoby nic, co mogło powiedzie

jego odbicie.

Lekko pocieszony ta wizj

, Draco zszedł na kolacj

i zaj

ł swoje zwykłe miejsce przy ko

cu stołu. Pansy

pokierowała go do wieczornego gulaszu wieprzowego, rogalików i masła, i zjadł w ciszy, jak zwykle. Tego
wieczoru rozmowa dotyczyła, jak mo

na si

było spodziewa

, gry, a dokładniej Krukonów, jako ze

nast

pny grał z nimi Slytherin. Draco pocz

tkowo zamierzał sko

czy

gulasz i wyj

c tak szybko, jak to

liwe; był wyczerpany, a słuchanie rozmowy o Quidditchu, w który ju

nigdy nie b

dzie mógł zagra

nadal było bardzo trudne. Ale wtedy usłyszał imi

Harry’ego, wspomniane z typow

lizgo

pogard

, i

nagle pomy

lał,

e wolałby jednak zosta

- Powinni

my łatwo wygra

. Nawet Potter zdołał j

wyrolowa

Uszy Draco podniosły si

, kiedy jego współbiesiadnicy wspominali strz

py gry, w jaki

sposób czyni

c j

o ja

niejsz

komentarze Deana Thomasa; by

e było tak dlatego,

e teraz mieli czas wolny, by

rozło

na cz

ęś

ci pierwsze prawie cał

akcj

, zamiast próbowa

wyłapa

główne punkty wtedy, kiedy

miały miejsce. Ignoruj

c ci

gły ból utraty, słuchał, jak imi

Harry’ego wyłoniło si

kilka razy, wyobra

sobie Gryfona sun

cego przez powietrze tak, jak pó

niej robił to z Draco. Przypomniał sobie poczucie

Harry’ego pod swoj

dłoni

, spoconego i zamarłego w dreszczu emocji lotu, przypomniał sobie ciepło jego

ciała i sposób, w jaki do siebie pasowali. To było jakby byli jedn

lataj

osob

i, w poł

czeniu z opisem

gry, jaki zapewnili mu jego współlokatorzy, prawie jakby mimo wszystko jednak grał w Quidditcha.

- Czy Potter tutaj jest? – zapytał nagle, przerywaj

c zjadliw

krytyk

cigaj

cych Ravenclawu. Przy stole

zapanowała cisza. Draco przekl

ł si

za bezmy

lno

ść

; od swojego powrotu nie wypowiedział do nikogo

cej ni

dziesi

ciu słów, a teraz pewnie wszyscy oni na niego patrzyli, nie tylko z powodu przemówienia,

ale tak

e zadania tak dziwnego pytania.

- Eee… nie – powiedział kto

(Malcolm Baddock, s

c po głosie.) – prawie nikogo nie ma przy ich stole.

Pewnie wszyscy zostali na zwyci

imprezow

herbatk

czy co

. – wokół stołu rozległy si

rozmaite

prychni

cia. – Czemu pytasz?

- Z ciekawo

ci – wzruszył ramionami, próbuj

c brzmie

lekcewa

Ŝą

co. Tak czy owak, wła

ciwie dlaczego

go to obchodziło? Ledwie pół godziny temu próbował unika

Harry’ego. Przecie

nie zamierzał nagle do

niego podej

ść

i… co? Znowu go dotkn

ąć

? Znowu polata

we dwóch? Z cał

pewno

powinien wróci

znowu pój

ść

spa

eby móc logicznie my

- Chciałby

przypomnie

Potterowi, jak go zmia

yłe

ostatnim razem? – tym razem przemówił Blaise. –

To by go powstrzymało przed staniem si

zbyt zarozumiałym.

cej

miechu dookoła stołu.

- Co

w tym stylu – wymamrotał Draco, nadal dziwnie si

czuj

c, kiedy mówił do ludzi tak zwyczajnie po

całym tym czasie. Có

, przypominał sobie ostatni raz, kiedy latał – tyle

e z Harrym, nie przeciwko niemu.

Potem konwersacja znowu potoczyła si

bez niego i słuchał ich paplania chwil

dłu

ej przed udaniem si

do swojego pokoju. Chocia

nadal było wcze

nie, Draco był na tyle zm

czony,

e postanowił podarowa

sobie wszelk

nauk

, któr

mógłby si

zaj

ąć

. Zamiast tego, wydobył swoj

, bezwypadkowo

przeszedł przez wieczorne rytuały i z powrotem wspi

ł si

na łó

ko. My

lał,

e natychmiast zapadnie w

sen, ale odkrył,

e w nieruchomo

ci pokoju nie ma nic, co odwróciłoby jego uwag

od przytłaczaj

cych

prze

tego dnia. Jego łó

ko nagle wydało mu si

bardzo zimne i puste, i przez moment jego

osamotnienie i niedola zagroziły,

e pochłon

go raz jeszcze. Ale przełkn

lin

, przypomniał sobie

sposób, w jaki Harry pozwolił mu znowu si

„zobaczy

”. Sposób, w jaki si

czuł, kiedy Harry dotkn

ł jego

w odpowiedzi.

Nadal był zakłopotany przez załamanie si

przed drugim chłopakiem. Wolałby raczej załama

samotno

ci… wolałby raczej w ogóle si

nie załamywa

. Lecz, z wszystkimi swoimi zapewnieniami,

e nie

cierpi polega

na ludziach, i pomimo swojego zakłopotania, Draco musiał przyzna

… był zadowolony,

Harry pojawił si

w jego

yciu. W Gryfonie było ciepło, za

yło

ść

, która przes

czała si

przez jego skór

jakby przez cały czas dawał z siebie wszystko. Draco zorientował si

e odpowiada na to ciepło, pragn

cej mimo swoich l

ków.

I z r

owini

wokół poduszki,

nił o lataniu.

<*>*<*>*<*>

Niedziela min

ła dla Harry’ego do

ść

normalnie. Poszedł na

niadanie z

Ronem i Hermion

, potem zrobił z nimi troch

pracy domowej, na wyra

ne pro

Hermiony. Chocia

wci

ąŜ

lał o nadzwyczajnych wydarzeniach poprzedniego dnia, zdołał popracowa

z Ronem nad ich

zadaniem z tarota na wró

biarstwo bez wi

kszego problemu.

- Okej, Sze

ść

Mieczy – powiedział Harry, pokazuj

c kart

w odczytaniu Rona – wskazuje specjaln

wiedz

– po raz kolejny zajrzał do swojej ksi

ąŜ

ki. – Kiedy ukryte powi

zania stan

widoczne, z

zaskoczeniem zdasz sobie spraw

z tego,

e były aktywne przez cały czas. Musisz najpierw przestawi

swój umysł, aby dokładnie zobaczy

czynniki, które zwykle uwa

asz za pewnik. Najwyra

niej je

spojrzysz w gł

b siebie i przestudiujesz sytuacj

, b

dziesz wiedział, co zrobi

, i masz ju

rodki, aby to

uczyni

Ron j

ł.

- I to ma mi pomóc odkry

, czym si

zaj

ąć

po uko

czeniu szkoły? „Spogl

danie w gł

b siebie” jest mniej

cej tak łatwe, jak „relaksowanie wewn

trznego oka” i wszystkie te inne głodne kawałki, którymi karmi

nas profesor Trelawney. – westchn

ł, patrz

c jak posta

na karcie ta

czy wokoło, wymachuj

c broni

. –

Có

, przypuszczalnie je

eli ju

mam

rodki, aby to uczyni

, czymkolwiek to jest, my

e spokojnie

emy wykluczy

karier

we wró

biarstwie.

- Tak, to raczej bezpieczny zakład – roze

miał si

Harry, zbieraj

c karty Rona. – Hmm… dobrze sobie

radzisz ze zwalczaniem byków i innych takich – pami

tasz, kiedy miałe

zamiar „ocali

” mnie przed

Syriuszem? – dumał. – I wygl

da na to,

e uwielbiasz beznadziejne przypadki. Jak Armaty z Chudley.

Albo ja. – Ron, który ju

miał zacz

ąć

broni

Armat, roze

miał si

na ten komentarz z dezaprobat

dla

samego siebie. – Mo

e powiniene

zaj

ąć

OPCM, jak Lupin – sko

czył Harry.

- Nie wiem – wzruszył ramionami rudy chłopak. – Czy to nie jest raczej twoja działka?

Harry skrzywił si

- Wygl

da na to,

e zajmuj

tym wystarczaj

co, czy chc

, czy nie. My

e raczej wolałbym nie

wybiera

tego jako codzienn

prac

Ron podał mu tali

i zacz

ł tasowa

- Nie zapomnij my

o swoim pytaniu – podpowiedział.

- Eee… dobra. Po prostu pomy

o zbli

cych si

zaj

ciach – odpowiedział Harry wymijaj

co. Nie był

do ko

ca pewny, jak to uj

ąć

, ale miał na my

li sytuacj

z Draco. Podejrzewał,

e chciał tylko mie

lepsze

poj

cie o tym, co si

działo, i jak sobie z tym poradzi

Podzielił karty tak, jak poinstruowała profesor Trelawney; Ron rozdał je i zacz

ł pomaga

Harry’emu

tłumaczy

ich odczytanie.

- …no i, w miejscu Sytuacji – powiedział, w połowie drogi do ko

ca – masz „

mier

”.

- Trelawney byłaby zachwycona – odparł Harry, przewracaj

c oczami. Obaj zacz

li wertowa

swoje

ksi

ąŜ

ki, „Wszystko Jest W Kartach: Tłumaczenie Tarota”, w poszukiwaniu tej konkretnej interpretacji.

- Huh. Prawd

mówi

c, mo

esz mimo wszystko rozczarowa

starego nietoperza – powiedział Ron po

chwili. – Wygl

da na to,

e ona nie ma w ogóle nic wspólnego ze

mierci

Harry przebiegł palcem wzdłu

strony, czytaj

c na głos:

- Id

dalej i przyjmij nastawienie konieczne, by poradzi

sobie z t

now

sytuacj

. Karta

mierci w tej

pozycji sugeruje,

e siła natury albo zmiana autorytetu mo

e ci

zmusza

, by

zmienił swoje

przyzwyczajenia zwi

zane z robieniem ró

nych rzeczy.

Ron u

miechn

ł si

szeroko.

- Widzisz? O ile „zmie

swój sposób robienia ró

nych rzeczy” nie oznacza „nie b

dziesz mógł zrobi

nic,

bo b

dziesz martwy”, nie masz si

czym martwi

Chłopcy roze

miali si

ponownie, a potem próbowali dopasowa

interpretacje do reszty kart.

- Czyli, eee… zmiana, cierpliwo

ść

i odpowiedzialno

ść

, i co

, co najwyra

niej oznacza zarówno szcz

ęś

cie,

jak i potrzeb

dalszej pracy w d

ąŜ

eniu do szcz

ęś

cia – powiedział Harry, przegl

daj

c rezultaty. – Bóg

jeden wie, w jaki sposób uda mi si

to poskłada

w jaki

rodzaj sensownego wypracowania.

- Taa. A co z moim? Kozioł ofiarny, praca zespołowa, „ ju

masz to w sobie” i troch

innego badziewia. Ma

to mniej wi

cej tyle sensu, co ta cała tyromancja*, której musieli

my si

nauczy

w zeszłym semestrze.

Nie mogłem potem spojrze

na kawałek sera przez całe tygodnie. Ugh.– mówi

c, wyci

gał paczk

kart do

Eksploduj

cego Durnia. – Co powiesz na partyjk

, zanim ruszymy dalej? Nie było okazji przez wieki.

- Chłopaki! – wtr

ciła si

Hermiona, patrz

c na nich znad góry swoich prac.– Podobno mieli

cie

pracowa

- My pracujemy – zapewnił Ron, całkowicie niewinnie. – Tylko zrobili

my sobie krótk

przerw

. Wiesz,

eby przeczy

nasze wewn

trzne oko, zanim napiszemy nasze wypracowania. – Hermiona przewróciła

oczami. – A poza tym – ci

ł – zawsze mo

emy powiedzie

profesor Trelawney,

e siedzieli

my nad

kartami całe popołudnie. Po prostu nie powiemy, którymi kartami.
- Och, no dobrze – westchn

ła. – Ale lepiej niech to b

dzie jedna albo dwie gry. Nadal mam zamiar

sprawdzi

wasze prace jeszcze dzi

wieczór, zanim je oddacie, wi

c mam nadziej

e zamierzacie je

sko

czy

do kolacji. Chc

powtórzy

kilka pyta

do OWUTEMów z zielarstwa praktycznego.

Ron skrzywił si

- Ale ja miałem po kolacji spotka

z Mandy!

- Ronaldzie Weasley, twoja dziewczyna mo

e i jest Krukonk

, ale nawet przez minut

nie wierzyłam,

masz zamiar wieczorem si

z ni

uczy

– Hermiona spojrzała na niego ostro. – I dobrze wiesz,

OWUTEMy si

zbli

: musimy si

przygotowa

Ron poddał si

i westchn

ł, rozdaj

c karty do Eksploduj

cego Durnia z entuzjazmem odrobin

mniejszym

ten, który okazywał kilka minut wcze

niej.

- Rozchmurz si

– powiedział przyjacielowi Harry, kiedy zacz

li gra

. – Przynajmniej zobaczysz j

kolacji.

Sam te

nie mógł si

doczeka

kolacji. Jego ostatnie zerkni

cie na Draco w porze obiadowej nagle

wydawało si

mie

miejsce wieki temu.

<*>*<*>*<*>

Draco sp

dził cały dzie

w tym samym co zwykle pokoju w bibliotece, pracuj

c nad zadaniem domowym z

numerologii i robi

c wst

powtórk

z trudniejszych przedmiotów. Bez Harry’ego pokój był opustoszały i

zdał sobie spraw

, ze nadal pół ucha miał skierowane na zewn

trz, aby usłysze

kroki Gryfona, nawet

mimo

e wiedział,

e tego dnia chłopak b

dzie w swoim pokoju wspólnym.

eby odwróci

od tego swoj

uwag

, rzucił si

w wir pracy, w ko

cu odpływaj

c, kiedy jego

oł

dek zacz

ł zrz

dzi

- Tempus – wymamrotał, wskazuj

c ró

na zegarek.

- Osiemnasta-pi

ęć

dziesi

t – zaczarował swoje zegarki, aby u

ywały dwudziestoczterogodzinnego

czasomierza, bo nie mógł u

ywa

obecno

ci lub braku

wiatła dziennego, by oddzieli

dziewi

rano od

dziewi

tej wieczorem.

Czas na kolacj

– i szansa, by nareszcie zrobi

sobie przerw

. Z ziewni

ciem zasun

ł krzesło i

przeci

ł si

, krzywi

c z powodu obolałych mi

ęś

ni. Wczorajszy lot obudził bóle w jego plecach, nogach

i brzuchu; w mi

ęś

niach, których nie u

ywał od wypadku. W zasadzie było to raczej miłe uczucie. Mo

jednak mógłby poprosi

Harry’ego,

eby kiedy

znowu zabrał go w gór

. Mo

Schodz

c w dół do Wielkiej Sali, pomy

lał o kolacji poprzedniego wieczoru. Chocia

nie miał zamiaru

przemówi

, jego komentarz nie spotkał si

ani z pogard

, ani z lito

; pomijaj

c pocz

tkow

pauz

, jego

najbli

si współbiesiadnicy odpowiedzieli raczej normalnie. Mo

e Harry miał racj

, by

e rzeczywi

cie

niepotrzebnie si

odizolował. Mo

e nie był ju

dłu

ej widziany jako pełny pot

gi lider, ale nawet mniej

istotni

lizgoni mieli jakich

kompanów. Nie czuł si

wystarczaj

co komfortowo, by mówi

dzisiaj zarówno

podczas

niadania jak i obiadu, ale pomy

lał, zach

cony wzrostem samotno

ci z powodu braku

Harry’ego,

e teraz mo

e spróbowa

ponownie.

Usiadł na swoim zwykłym miejscu przy ko

cu, jedz

c kurczaka i pasztetow

, i słuchał. Tym razem,

jednak

e, słuchał po to, by wzi

ąć

w tym udział, uwa

niej ni

jako outsider, czyli w sposób, w jaki czynił to

przez te wszystkie miesi

ce, kiedy całkowicie zamkn

ł si

w sobie.

- W przyszły weekend jest wizyta w Hogsmeade – pisn

ł chłopiec kilka siedze

dalej. – Kto idzie? – Draco

nie mógł od razu umiejscowi

głosu; prawdopodobnie jeden z młodszych uczniów. Ale była to dla niego

na informacja: nie mog

c zobaczy

notatki o Hogsmeade i nie maj

c nikogo, kto by mu powiedział o

tym,

e notatka tam jest, to wyj

cie było pierwszym, o którym wiedział.

Dał si

słysze

chór głosów, wskazuj

cych swoje plany na weekendowy wypad.

- Nie ja – zrz

dził Blaise tu

za Draco. – Pieprzone OWUTEMy. Musz

zacz

ąć

powtarza

- Och, no dalej, Blaise – namawiała Pansy z drugiej strony stołu. – Na pewno mo

esz po

jeden

dzie

Draco przypuszczał,

e Blaise musiał potrz

ąć

głow

, bo ci

ł bez słownej odmowy.

- Zwiałem ju

ze zbyt wielu weekendów tego semestru. Ojciec mówi,

e mo

e załatwi

mi dobr

prac

li si

sprawdz

z ocenami: miejsce, gdzie mog

zarobi

kup

galeonów, i, jak mówi, szybko si

porusza

. Wi

c – westchn

ł – musz

uczy

. W tym semestrze jest całkiem sporo materiału, którego

zupełnie nie rozumiem.
- A wy, chłopaki? – zapytała Pansy.
Do których „chłopaków” mówiła, natychmiast stało si

jasne.

- Nie wiem – nadeszło powolne cedzenie Crabbe’a. – Mo

e b

potrzebował wi

cej kwachów. Ty,

Goyle?
- Taa. Karaluchowy blok sko

czył si

wieki temu. No i w pubie b

dziewczyny.

Draco praktycznie słyszał, jak oblizuje si

z po

Ŝą

daniem. Współczuł jakimkolwiek dziewczynom, które

mogłyby si

znajdowa

na złym ko

cu niezdarnych dłoni Goyla. Jakimi dziwkami by nie były, nie

zasługiwały na to.
- A co z tob

, Pansy? – wst

pnie zaryzykował Draco. – Wybierasz si

- Och, nie wiem – odpowiedziała. – Mo

e pójd

na chwil

, ale przez zeszłe cztery lata byli

my tam tyle

razy,

e to si

robi raczej nudne, nie s

dzisz?

Draco wzruszył ramionami w sposób, który miał nadziej

e wygl

dał wymijaj

co. Tak, by

e widział

wszystko, ale te

nie wyobra

ał sobie znale

źć

wiele do roboty teraz, kiedy nie widział w ogóle.

- Pewnie te

uczył – powiedział, zastanawiaj

c si

, czy Harry zostanie, czy raczej wyjdzie razem

z innymi swoimi przyjaciółmi.
- Hmmm… - odpowiedziała Pansy. – Nie planowałam jeszcze wielu powtórek. Hej, Blaise – za

artowała. –

Czy twój ojciec ma jeszcze inne prace do zaoferowania? Te

chciałabym tak

pozycj

, wiec mog

pokaza

tam ze swoj

starsz

siostr

- Sorry, Pans, rad

sobie sama. Tak czy inaczej, jakbym zamierzał pozwoli

ci ubiega

o moj

prac

–

parskn

ł Blaise. – Pewnie by

my si

pozabijali.

- Bo

e, jakim bukietem przegranych stali

my si

wszyscy – wtr

ciła si

Millicenta swoim

charakterystycznym nosowym j

kiem. – Swego czasu wszyscy pokazaliby

my temu miastu, kto rz

dzi

szkoł

, troch

nimi wstrz

li. A teraz patrzcie. Mole ksi

ąŜ

kowe i po

eracze łakoci.

- I dziewczyn – zadudnił Goyle.
- Cokolwiek – odpowiedziała lekcewa

Ŝą

co Millicenta. – Spójrzcie tam. Zało

Ŝę

e nawet ci porz

dniccy

Gryfoni bawi

teraz lepiej ni

my. Widzicie, Idealny Potter i jego mali kumotrzy te

miej

, podczas

gdy my rozmawiamy tylko o szkole i pracy.

ałosne.

Draco przygryzł warg

w nagłej ch

ci, by broni

Harry’ego. Nie był to najlepszy sposób, by złagodzi

swój

powrót do atmosfery społecznej Slytherinu. Mimo to, komentarz Millicenty ogrzał go w

rodku; wiedział na

pewno,

e Harry tu był, w tym samym pomieszczeniu co on. I nawet chocia

nie siedzieli przy tym samym

stole, podejrzewał,

e Harry siedzi twarz

do niego, bior

c pod uwag

jego wcze

niejsze zwyczaje i to,

Millicenta mogła od razu powiedzie

, co robi.

Kiedy jego współdomownicy zacz

li si

sprzecza

o wy

szo

ść

domowej dumy nad poszkolnymi

ambicjami, Draco powrócił do swojego posiłku i si

miechn

ł.

_______________________________________________________________
My

li za dnia staj

snami w nocy

- Chi

skie przysłowie.

Rozdział 7

Nil

But love is blind, and lovers cannot see
The pretty follies that themselves commit
~ Shakespeare (The Merchant of Venice)

- Transforma furca.
Harry patrzył, jak Draco pracuje nad transmutowaniem skarpetki w widelec.

wiczyli „transmutacje

niepowi

zane” - zamian

przedmiotu w co

zupełnie innego zarówno pod wzgl

dem kształtu, jak i

sposobu zastosowania.

- Hmm… - wymamrotał Draco, przesuwaj

c palcami wzdłu

powstałego przedmiotu. – Wydaje si

okej. Tym razem zdecydowanie metalowy, z ostrymi z

bkami. Czego nie zauwa

am? –

lizgon zawsze

nalegał,

e b

dzie samodzielnie oceniał, czy transmutacja była kompletna, ale jednocze

nie doceniał

działaj

par

oczu, która obejmowała wszystkie aspekty.

- Có

, nie jest to widelec do wełny, jak ten poprzedni. Ale nadal ma szlaczek w polo - Harry u

miechn

szeroko.

- Szlag. – Draco machni

ciem ró

ki odwrócił zakl

cie i przygotował si

, by spróbowa

ponownie.

Harry rozparł si

na krze

le, podczas gdy drugi chłopak powtarzał

wiczenie. Jak dot

d była to dobra

sesja naukowa. Był zadowolony,

e wrócił do swojej rutyny z Draco po tej rozł

ce. A

dziwne, jak szybko

uczenie si

lizgonem stało si

bardziej normalne ni

nauka z jego własnymi współlokatorami.

Jego wzrok powoli przesun

ł si

na twarz Draco; oczy były stosunkowo oboj

tne, jak zwykle, ale jego usta

były zaci

te na znak koncentracji. Harry przypomniał sobie, jak poprzedniego wieczoru zamiast tego

wyrazu zobaczył u

miech. Był wła

nie w

rodku wyja

niania bardzo zakłopotanemu Neville’owi jak działa

telewizja,

miej

c si

z tego, jak bł

dne wnioski wyci

ł on z mugolskiej ksi

ąŜ

eczki dla dzieci, kiedy

podczas jednego ze swoich zwykłych zerkni

ęć

na stół Slytherinu, zauwa

ył go. Draco nie u

miechał si

sto – a przynajmniej nie w taki zrelaksowany, szczery sposób. Czasami dokuczał Harry’emu z

wymuszonym grymasem i okazjonalnie chichotał, ale wszystkie typowe u

miechy zwykle zawierały w

sobie nut

goryczy. Ten u

miech był zupełnie rozlu

niony i ogrzał Harry’ego przez cał

Wielk

Sal

Jednocze

nie znowu go zaniepokoił. W niedziel

chłopak nie był emocjonalnie niestabilny tak, jak w

sobot

, ale u

miech miał na niego dokładnie taki sam wpływ. Mo

e chodziło o rzadko

ść

widywania takiej

rzeczy? Z pewno

był zadowolony,

e Draco czuł si

lepiej i

e istniało co

, co sprawiało,

e si

miechał, cokolwiek to było.

- Teraz – głos Draco wdarł si

w jego zadum

. – Ten w jaki

sposób sprawia wra

enie troch

ęŜ

szego.

Czy to znaczy,

e kolor te

jest poprawny?

Harry nachylił si

i wyj

ł widelec ze szczupłych palców Draco.

- Tak, zupełnie metalowy – powiedział, obracaj

c go w dłoniach. – Bez

ladu polo, tweedu czy

czegokolwiek w tym rodzaju.
- Nareszcie! – mrukn

ł Draco. – Cholera, ten przedmiot po wypadku stał si

o wiele trudniejszy. Ju

prawie zrezygnowałem na tyle,

eby je

ść

widelcami we wzorki i w jaki

sposób przekona

McGonagall,

wiem,

e tak jest, i

e tego chciałem.

Harry zacz

ł si

mia

, odwracaj

c si

, by spojrze

na drugiego chłopaka. I wtedy przestał. Po wielu

przekle

stwach i szarpaniu si

z tym zadaniem, samozadowolenie na twarzy

lizgona stanowiło jasny

kontrast. Zamiast zaci

cia, jego wargi rozci

ły si

w lekki u

miech, ze

ladem wymuszonego

grymasu z powodu swojego

artu.

Pochylony tak blisko Draco, Harry poczuł nagł

, nieodpart

ęć

, by wyci

ąć

i dotkn

ąć

go znowu,

pogratulowa

mu jego dokonania, i gdzie

na granicy tej my

li nadeszło pragnienie, by równocze

nie go

pocałowa

Odsun

ł si

nagle, a jego krzesło przejechało kilka cali po kamieniu. Okeeeej… Nie był do ko

ca pewny,

co si

dzieje, ale dystans nagle wydawał si

dobrym pomysłem.

Głowa Draco obróciła si

na ten hałas.

- Idziesz gdzie

- Co? Nie, ja tylko… eee… straciłem na chwil

równowag

– odpowiedział Harry, nadal podenerwowany.

– Wi

c… yyy… czym powinni

my si

zaj

ąć

teraz?

- My

lałem,

e mogliby

my popracowa

nad zapami

tywaniem składników i instrukcji z listy eliksirów,

któr

dał nam profesor Snape.

Coraz cz

ęś

ciej wymagano od uczniów, aby pracowali z pami

ci; Draco uczył Harry’ego kilku technik

zapami

tywania, u

ywanych przez siebie. Stosował je, by ograniczy

liczb

razów, ile co

musiało by

przeczytane.

Zacz

li dyskutowa

o ró

nych eliksirach z listy, zamieniaj

c si

kolejkami, wracaj

c i posuwaj

c si

dalej

z tym, co sobie przypominali. Ale Harry uwa

ał tylko połowicznie. Kiedy drugi chłopiec mówił, Harry odkrył,

e jego usta przyci

gaj

oczy, niezale

nie, jak bardzo próbował to ukróci

. Nagle był zadowolony,

tamten nie mógł zobaczy

, jak si

gapi.

Pomy

lał o tym, jak blisko siebie siedzieli przy stole, w tym małym bocznym pokoju, gdzie nikt nigdy nie

wchodził. Pomy

lał o rozmawianiu i uczeniu si

, i o otarciu si

o dło

lizgona swoj

własn

. O

wyci

gni

ciu si

, zwyczajnie, i pocałowaniu Draco, kiedy mówił, czuj

c, jak to jest dotyka

tych warg

własnymi wargami, nie palcami. Wyobraził sobie przyci

gni

cie drugiego chłopca bli

ej, przebiegni

cie

dłoni

przez srebrnoblond włosy albo po jego skórze.

Obrazy w jego głowie stały si

wyra

niejsze, ja

niejsze, tak realne,

e odkrył, i

trudno mu uwierzy

tak naprawd

nie pochyla si

, by pocałowa

Draco. I był tak niebezpiecznie blisko, by po prostu to zrobi

Jego zahamowania wydawały si

dłu

ej nie funkcjonowa

i miał kłopoty z przypomnieniem sobie,

e drugi

chłopak prawdopodobnie byłby zszokowany, zdegustowany i jedynie Bóg wie, co by to zrobiło z ich
przyja

. Wdychaj

c mocno, Harry wbił paznokcie w swoje dłonie i zamkn

ł oczy, próbuj

c przej

ąć

kontrol

nad rzeczywisto

- Wszystko w porz

dku?

Oczy Harry’ego otworzyły si

gwałtownie. Draco odwrócił si

w jego stron

, lekko marszcz

c czoło.

- Tak, n-nic mi nie jest. Czemu? – przełkn

lin

, z oczami ponownie przyklejonymi do twarzy chłopaka.

Te usta.
- Przez kilka ostatnich minut dziwnie mówiłe

, a na moje ostatnie pytanie nie odpowiedziałe

w ogóle.

Spróbował zatrzyma

dezorientuj

orgi

w swoim umy

le.

- Przepraszam, jakie?
- O eliksir wykrywaj

cy trucizny. Nie mogłem sobie przypomnie

, czy marrantill* miał by

dodany jako

napar czy wywar.
- Napar – wykrztusił Harry. Nie był pewien, jak długo jeszcze b

dzie zdolny si

powstrzymywa

, zanim

zrobi co

w niezgodzie z samym sob

. Co si

z nim działo? Przez cały rok nie był nikim zainteresowany. I

zdecydowanie nigdy nie był zainteresowany

adnym chłopakiem, chyba

e policzysz obro

Ravenclawu, i to nie było nic nawet prawie tak intensywnego jak to. Sp

dzał z Draco za du

o czasu. Tak,

musiało chodzi

o to. Zbyt du

o czasu – stał si

zdezorientowany. Musi st

d odej

ść

, pomy

lał

gor

czkowo, umie

dzy nimi troch

przestrzeni, dopóki nie przypomni sobie, jak by

blisko kogo

bez bycia do niego niewła

ciwie przyci

ganym.

- Przepraszam – powiedział szorstko, przerywaj

c recytacj

Draco na temat przechowywania i u

ywania

eliksiru. Odepchn

ł swoje krzesło, tym razem celowo, i zacz

ł na

lepo wpycha

swoje rzeczy z powrotem

do torby. – Zapomniałem… Musz

ść

- Teraz? – zapytał Draco, wygl

daj

c na zmieszanego. – Co si

stało?

- Nic… Wszystko w porz

dku! Ja tylko… to… ja tylko musz

ść

. – do tego momentu Harry był ju

bliski

paniki. – Porozmawiamy pó

niej, dobrze?

I mówi

c to, złapał swoj

torb

, i wyfrun

ł przez drzwi.

~*~*~

Pobiegł prosto do sanktuarium pokoju wspólnego Gryffindoru, gdzie okazało si

e Hermiona odpytuje

Rona z zielarstwa.

- Harry! Co ty tu robisz tak wcze

nie? – zapytała, patrz

c na niego znad ksi

ąŜ

ki, kiedy potkn

ł si

wchodz

c przez dziur

za portretem.

- Ja… - Harry nagle odkrył,

adne słowa nie przychodziły mu na my

l. Ani prawda, ani wymówki. Jakby

jego mózg zupełnie przestał pracowa

. – To nic. – zdołał wykrztusi

, opadaj

c na najbli

szy fotel i

rozpraszaj

co przesuwaj

c r

przez włosy.

- Nie wygl

da jak nic – odparła Hermiona. – Czy co

stało?

Harry zwalczył ch

ęć

, by ukry

twarz w dłoniach.

- Nie chc

o tym rozmawia

. Ja tylko… Ja tylko zamierzam znowu przez jaki

czas uczy

z wami,

okej?
Patrzył, jak przygryza warg

, maj

c nadziej

e nie ka

e mu tłumaczy

dalej.

- Jasne, Harry – odpowiedziała w ko

cu. – Cieszymy si

e do nas wróciłe

. Znacznie fajniej b

dzie

znowu uczy

razem.

- Nie wierz

e to mówi

, ale prawdopodobnie z Malfoyem byłoby ci lepiej – j

ł Ron, smutno zezuj

na swoj

szachownic

. – Hermiona maglowała mnie w kwestii technik

cinania gał

zi ro

lin mi

ernych

przez ostatni

godzin

- Tak, có

, było raczej oczywiste,

e tego potrzebowałe

, nie sadzisz? – odwróciła si

do Harry’ego, który

pocierał skronie. – Jeste

pewien,

e wszystko w porz

dku?

- Wiesz, b

dzie w porz

dku, je

li przestaniesz wierci

mu dziur

w brzuchu. Jego przepytaj z tematów na

zielarstwo, je

li tak bardzo chcesz zadawa

miliony pyta

Harry rzucił Ronowi wdzi

czne spojrzenie.

- Taa, wszystko okej. Chciałem tylko sp

dzi

cej czasu z wasz

dwójk

, to wszystko.

W my

lach nadal miał Draco, ale teraz, kiedy si

od niego fizycznie odseparował, Harry zacz

ł czu

e mógłby by

zdolny do ponownego przej

cia kontroli nad własnymi uczuciami.

- No dobrze – odpowiedziała troch

niepewnie. – Có

, jak mówił Ron, powtarzamy zielarstwo. Chcesz,

ebym ciebie te

sprawdziła?

Zupełnie nie był pewien, jak zdoła si

skupi

, ale była jaka

szansa,

e nauka bardziej przykuje jego

uwag

. Dzielnie przekopuj

c si

przez swoj

piesznie spakowan

torb

, Harry wyci

ł swoj

ksi

ąŜ

i westchn

ł.

- Och, jasne, czemu nie?

~*~*~

Kilka nast

pnych dni było dla Harry’ego niezno

ne. Unikał przyjaciela na ka

dej wspólnej lekcji i ka

wieczór sp

dzał w pokoju wspólnym w Gryffindorze, zako

czywszy swoje sesje naukowe nagle i bez

adnego wytłumaczenia. Ale mimo jego wysiłków, jego pełen nadziei plan, by wyrzuci

Draco z my

przez odseparowanie si

od niego, nie okazał si

sukcesem. W czasie posiłków, jego oczy nadal były

skierowane przez cał

długo

ść

Wielkiej Sali, niewa

ne jak bardzo starał si

przyci

ąć

je z powrotem. I

dej nocy, kiedy usadowił si

nad ksi

ąŜ

kami z Ronem i Hermion

, zastanawiał si

, co robi

lizgon.

Pytania Hermiony, zamiast odwróci

jego uwag

, za bardzo przypominały mu o sposobie, w jaki pracował

z Draco - sp

dził cały ten czas, porównuj

c mentalnie ich metody powtarzania i t

skni

c za chłopakiem

jeszcze bardziej. Dlatego te

po tym pierwszym wieczorze wykr

cił si

i tylko usiadł obok, z ksi

ąŜ

kolanach, pozwalaj

c im pracowa

bez niego. Przez wi

kszo

ść

czasu nie zdołał w ogóle zacz

ąć

uczy

, zamiast tego przez długie godziny wpatrywał si

w ogie

, zagubiony w my

lach. Kiedy tylko

Ronowi udało si

namówi

go na okazjonaln

parti

szachów, jego wie

e cz

sto ko

czyły schodzeniem z

planszy tupi

c, zupełnie zdegustowane nieuwag

Harry’ego.

Trzeciego dnia Ron i Hermiona zaci

li go do dormitorium chłopców z siódmego roku zaraz po tym, jak

wrócili z kolacji, i za

Ŝą

dali wiedzy o tym, co si

dzieje.

- No dobra – Hermina skrzy

owała ramiona, kiedy Harry usiadł ostro

nie na skraju łó

ka. – Co

jest nie

tak. Co to takiego?
- Nic, ju

wam mówiłem…

Ron machn

ł niecierpliwie r

- Daj spokój, Harry! Dziwnie si

zachowujesz, odk

d do nas wróciłe

, zupełnie nienormalnie.

Harry spojrzał na nich.
- Co si

stało z niechceniem, by inni wiercili mi dziur

w brzuchu? – zapytał Rona.

- No wiesz, taki ju

los facetów,

e musz

trzyma

razem, nie wiedziałe

? – Ron zignorował uniesion

brew Hermiony. – No i to było zanim przestałe

do wszystkich odzywa

, zrobiłe

całkiem

przygn

biony, zacz

łe

zapomina

ść

przez połow

czasu i znowu patrze

na Malfoya przez Wielk

Sal

. Nie grałe

w szachy tak beznadziejnie, odk

d byli

my pierwszorocznymi.

- Harry – powiedziała bardziej delikatnie Hermiona, podchodz

c, by usi

ąść

obok niego na łó

ku. – Po

prostu si

o ciebie martwimy.

- Czy on ci co

zrobił? – przerwał Ron.

- Kto?
- Malfoy. Czy on ci co

zrobił? Czy to dlatego przestałe

z nim uczy

? Wiedziałem,

e to był zły

pomysł. I nie obchodzi mnie, czy jest

lepy, czy nie. Je

li ci

skrzywdził, ja… - Ron uderzył pi

ęś

w dło

- Ron – ostrzegła Hermiona. A potem odwróciła si

do Harry’ego. – Wiem, mówiłe

e nie chcesz o tym

rozmawia

, ale co

wyra

nie jest nie tak i chcemy pomóc. Tak robi

przyjaciele, pami

tasz?

Harry przygryzł warg

. Przyjaciele.

- Mog

was o co

zapyta

? – spytał, patrz

c na nich oboje.

- Oczywi

cie – odpowiedziała Hermiona.

- Okej, jeste

my przyjaciółmi. Dobrymi przyjaciółmi. Zgadza si

? – kiwn

li głowami. – Czy… czy które

was kiedykolwiek my

lało o pocałowaniu jednego z nas?

Ron si

roze

miał.

- Mog

uczciwie pomy

e nigdy nie chciałem pocałowa

ciebie, Harry. Bez urazy.

Harry si

miechn

ł.

- Bez obaw. – odwrócił si

do Hermiony. – A jak u ciebie?

Poci

ła za kosmyk włosów, co Harry rozpoznał jako oznak

e my

li.

- Podejrzewam,

e ten pomysł przemkn

ł mi przez my

l, kiedy byli

my młodsi – odpowiedziała powoli. –

Ale wiedziałam,

e wy i ja zawsze b

dziemy lepsi jako przyjaciele. Wi

c… nie, raczej nie. – wtedy

zmarszczyła brwi. – Harry, czy to ma co

wspólnego z Malfoyem?

- Có

… - Harry zawahał si

, patrz

c na zmian

na swoich przyjaciół. Potem wzi

ł gł

boki wdech i opu

cił

oczy na podłog

. Ju

nie było ucieczki. – Tak – wyszeptał.

- Pocałowałe

Malfoya?! – wrzasn

ł Ron. – Fuuj!

- Ron, prosz

! – wtr

ciła si

Hermiona. Harry poczuł jej dło

na swoim podbródku i uniósł głow

, by

spojrze

w jej zaniepokojone oczy. – Harry?

- Nie, nie zrobiłem tego. – powiedział im. Potem przełkn

lin

. – Ale chciałem.

Pobie

nie wytłumaczył, co wydarzyło si

tamtej nocy w pokoju do nauki. Ron zmarszczył lekko brwi.

- Chcesz powiedzie

e jeste

gejem?

- Nie wiem! – za

enowany, Harry zeskoczył z łó

ka i zacz

ł przemierza

pokój z r

koma zwini

tymi w

ęś

ci. – To znaczy, lubiłem Cho. Bardzo. I były te

inne dziewczyny. Ale potem był Benjamin…

- Benjamin? – przerwał mu znowu Ron. – Ten obro

ca Ravenclawu?

Harry skin

ł głow

ponuro.

- Ale my

lałem,

e to nie było na powa

nie, tylko… nie wiem. Podziw stylu, w jakim grał, czy co

. Tyle,

z Malfoyem jest inaczej. Naprawd

le… Nie wiem, co jest ze mn

nie tak. My

e sp

dzałem z nim za

o czasu, czy co

, dlatego musiałem uciec.

- Niekoniecznie co

jest z tob

„nie tak”, Harry. – powiedziała koj

co Hermiona. – Niektórzy ludzie s

wła

nie tacy, biseksualni. – podeszła i poło

yła mu r

na ramieniu. – A teraz pozwól mi zada

to samo

pytanie, jakie ty zadałe

nam. Czy kiedykolwiek chciałe

pocałowa

które

z nas?

- Nie – odpowiedział natychmiast.
Hermiona zachichotała, przewracaj

c oczami.

- Dobrze wiedzie

e chocia

ciłe

temu my

l – powiedziała trze

wo. – Ale widzisz? Nasza trójka

dziła ze sob

o wi

cej czasu - sze

ść

i pół roku i cz

ęść

niektórych wakacji - i nic si

nigdy nie

wydarzyło, prawda?
- Oprócz tych wszystkich prawie u

miercaj

cych do

wiadcze

, ma na my

li – powiedział Ron.

Harry u

miechn

ł si

szeroko mimo woli.

- Oprócz nich, nie.
- Wi

c… to dlatego my

e to, co czujesz do Malfoya, nie ma nic wspólnego z liczb

czasu, jaki z nim

dzasz.

- Och. – opadł z powrotem na łó

ko, pokonany.

- Harry, mówisz powa

nie? – spytał Ron z niedowierzaniem. – Ty naprawd

… lubisz… Malfoya?

Spojrzał w pełn

emocji twarz przyjaciela.

- Znienawidzisz mnie, je

li powiem,

e tak?

Ron westchn

ł.

- Có

, nie nienawidz

za to,

e jeste

… za to,

e najwyra

niej lubisz i chłopców, i dziewczyny. Ale

musz

przyzna

e te

niespecjalnie chwytam. Mama i tata maj

kilku przyjaciół gejów… My

e to nie

taka wielka sprawa, nawet je

li nadal sprawia wra

enie nieco dziwnej. – przeszedł kilka kroków wokół

pokoju, z nieco pochmurniej

min

. – Chodzi tylko o to… Malfoy? Czy to musi by

Malfoy? Nie mog

uwierzy

e zakochałe

w tym gnojku!

- To nie tak,

e to zaplanowałem – odpowiedział Harry obronnym tonem. – I, tak czy inaczej, on jest teraz

inny. Ju

wcale nie przypomina tej paskudnej osoby, co kiedy

. Po wypadku po prostu… zacz

ł zostawia

ludzi w spokoju i powiedział mi,

e jego ojciec… - Harry zawahał si

, chc

c chroni

prywatno

ść

Dracona –

có

, nie idzie do Voldemorta ani nic – zako

czył.

- No, jestem szcz

ęś

liwa,

e to słysz

– odpowiedziała Hermiona. – I mog

zapewni

e od wypadku

nie powiedział do mnie nawet dwóch słów, ani miłych, ani nie. Ale nadal nie wiem, jak mo

esz tak po

prostu zapomnie

sze

ść

lat zniewagi, Harry. Przez te lata zrobił ci kilka naprawd

okropnych rzeczy.

- I wam dwojgu tak

e – Harry wyraził swoim głosem to, co Hermiona zostawiła niedopowiedziane;

wiedział,

e i tak wszyscy o tym my

. – Wiem, wiem – westchn

ł. – Ale… to tak, jakby on był teraz inn

osob

, a tym draniem był kto

zupełnie inny. Jeste

my teraz przyjaciółmi.

- No dobrze – Hermiona westchn

ła po chwili. – Có

, b

dziemy musieli trzyma

za słowo. – a potem

spojrzała na niego bardziej stanowczo. – Ale musisz z nim porozmawia

- Co? – Harry wzdrygn

ł si

na sam

l. – Nie. Nie, nie mog

- Harry, musisz. Je

eli naprawd

jeste

cie przyjaciółmi tak, jak mówisz, to nie mo

esz tak sobie

przeskoczy

czego

takiego. Zało

Ŝę

e nie powiedziałe

mu nawet, dlaczego uciekłe

. Prawda?

- I co mam powiedzie

? „Sorry, nie mog

z tob

uczy

, bo wolałbym si

z tob

migdali

”?

- Za du

o informacji – wymamrotał Ron.

- Có

, musisz co

powiedzie

– nalegała.

Harry tylko potrz

ł głow

- Nie mog

<*>*<*>*<*>

Draco Malfoy był w

ciekły.

Najpierw był zdezorientowany. Potem zraniony. Teraz przeszedł do w pełni rozwini

tego gniewu.

Zachowanie Harry’ego na pocz

tku tygodnia było dziwne. Chocia

po niedzielnych wydarzeniach

wydawał si

raczej normalny, a ich spotkanie na opiece nad magicznymi stworzeniami w poniedziałek

odbyło si

zbyt powierzchownie, by to ocenia

, do tego wieczora stawał si

coraz bardziej sztuczny. A

potem nagle znikn

ł w potoku słów, które nie miały

adnego sensu i stanowczo nie wystarczały na

wytłumaczenie.

Na pocz

tku si

zmartwił. Czy Harry był chory? Co

stało? Koszmary? Mo

e miał kłopoty? Tego

wieczoru Draco sko

czył prac

sam, jednym k

tem umysłu cały czas odtwarzaj

c od nowa, co stało si

tej nocy w pokoju do nauki, i zastanawiaj

c si

, co było nie tak. Dobrze si

czuł w towarzystwie drugiego

chłopaka; zgodnie z obietnic

, Harry nie wspominał o jego emocjonalnym załamaniu w niedziel

i Draco

zorientował si

e zamiast uczyni

wszystko niezr

cznym, to wydarzenie w jaki

sposób spowodowało,

e poczuł si

bli

szy Harry’emu. Jakby dzielili ze sob

sekret. I mie

go znowu obok… to sprawiło,

Draco czuł si

dobrze. Ale wtedy tamten nagle wyj

kał jakie

puste wymówki i wybył, gwałtownie

cichn

cymi krokami, zostawiaj

c za sob

ogłuszaj

pustk

Na eliksirach raczej rzadko była okazja do rozmowy, bo profesor Snape przewa

nie skutecznie zmuszał

ich do pracy. Poza tym, Harry siedział z przyjaciółmi przy stole za Draco, pozostawiaj

c małe szanse na

nawi

zanie bezpo

redniego kontaktu. Ale podczas zaj

ęć

nast

pnego dnia zauwa

ył,

e Harry był

dokładnie przed nim w kolejce po składniki od Snape’a, bo usłyszał jak Gryfon odpowiada na pytanie
profesora. Oceniaj

c szanse, zdecydował si

chwyci

pierwsz

rzecz, jak

napotkał, która okazała si

ramieniem Harry’ego.

- Wszystko w porz

dku? – wyszeptał, kiedy drugi chłopak odwrócił si

eby odej

ść

. – Dok

d wtedy

poszedłe

Ale Harry wyszarpn

ł si

z uchwytu i znikn

ł z zasi

gu bez słowa, sprawiaj

e Draco pocz

tkowo

tpił w swoje rozpoznanie. Był prawie pewny,

e złapał wła

ciw

osob

; ciepło, promieniuj

ce z jego

skóry, ta charakterystyczna aura, która go otaczała, były wyczuwalne nawet przez szaty. A głos, który
wcze

niej słyszał, z cał

pewno

nale

ał do Harry’ego.

A mimo to… zawsze istniała mo

liwo

ść

e obok Harry’ego znajdował si

inny ucze

, i mo

e chwycił

niewła

ciw

osob

. Nie było innej okazji,

eby wyłoni

chłopaka z reszty klasy, ale kiedy Harry nie zdołał

pojawi

w ich zwykłej porze nauki, stało si

Ŝą

co jasne,

e chłopak go unika. Czemu?

Zastanawiał si

, czy to mimo wszystko nie przez sobot

. Wygl

dało na to,

e Harry wzi

ł to wszystko z

dystansu, ale przypuszczalnie Draco powiedział za du

o, był za słaby. Harry był Gryfonem, mimo

wszystko, odwa

nym i silnym, i posiadał wszystkie inne cechy, które zachwalała Tiara Przydziału. Nie było

miejsca na słabo

ci. Skrytykował ju

Draco za u

alanie si

nad sob

na długo przed tym, zanim sam

Draco zdołał si

do tego przyzna

. Czy o to chodziło? Czy opu

cił Draco dlatego,

e zacz

ł mie

ść

konieczno

ci radzenia sobie z nim i jego ułomno

Ale co z dotykaniem twarzy? Ten niesamowity moment pomi

dzy nimi – a przynajmniej tak niesamowity

dla niego. Nie s

dził,

e mógł wtedy

le zinterpretowa

uczucia Harry’ego… nie było kłamstwa dla dotyku.

Harry nigdy nie był dobry w utrzymywaniu emocji z dala od twarzy, wi

c przypuszczalnie nawet wtedy,

gdyby czuł co

negatywnego, Draco powinien by

zdolny do pochwycenia tego własnymi dło

mi.

Z drugiej strony, ten moment nast

pił zaraz po innych wydarzeniach. Gryfon wła

nie zagrał pełen mecz

Quidditcha, potem zabrał Draco na lot, do

wiadczył jego wybuchu i zaraz przeszedł do dotykania go.

e dopiero półtora dnia pó

niej rozwa

ył ponownie swoj

pozycj

Tu zagnie

dził si

ból. Draco wmówił sobie stanowczo,

e nie b

dzie na nikim polegał, nie oka

e słabo

ci,

nie otworzy si

. A i tak to zrobił. Pozwolił Harry’emu sobie pomóc, nawet je

eli chłopak zapewniał,

niemo

liwo

byłoby to równa

z pomoc

, któr

otrzymywał w zamian. Powiedział mu rzeczy, których

nigdy nie powiedział nikomu. Dotykał go, latał z nim jak jedna osoba, czuł bicie jego serca pod palcami…
a teraz on odszedł.

Reakcj

Draco, kiedy tylko zagnie

dziło si

w nim zrozumienie, było odizolowa

ponownie. Zamkn

ł w

sobie pierwsze plany kroków, które miał zamiar poczyni

w kierunku swoich

lizgo

skich znajomych, i

znowu sp

dził cały dzie

, nie rozmawiaj

c z nikim, o ile nie było to konieczne. Poniewa

jednak

spróbował chocia

tej odrobiny towarzystwa swoich współdomowników i sp

dził cały ten czas z

Gryfonem, nagła samotno

ść

była rozdzieraj

ca. Ale ju

zdecydował. Ponownie przekonał si

do swojej

determinacji, by poradzi

sobie samemu, bez nikogo. Nikogo. Nawet Harry’ego. Zwłaszcza Harry’ego.

Ale nie mógł przesta

o Harrym. Im dłu

ej my

lał, przez wszystkie godziny siedzenia w

samotno

ci, tym bardziej stawał si

zły. Harry zawsze powtarzał Draco,

e powinien wi

cej mówi

. Mówi

do ludzi, zamiast si

izolowa

, mówi

o swoich problemach, mówi

, mówi

. A teraz Harry wycofał

bez jednego pieprzonego słowa wyja

nienia. Draco odsłonił si

przed nim, wyznaj

c wszystko, co

działo si

w jego wn

trzu. Harry mógł si

przynajmniej wytłumaczy

. Zmusił Draco, by stawił czoła

niektórym swoim demonom – na przykład lataniu – a teraz uciekł od swojego obecnego problemu,
czymkolwiek, kurwa, był.

Có

wietnie. Draco go nie potrzebował. Nigdy go nie potrzebował. I tylko po to,

eby udowodni

sobie

samemu,

e był lepszy ni

on, pod koniec tygodnia zdecydował si

mimo wszystko wróci

do społecznej

sfery Slytherinu. Nie otworzyłby si

przed nimi tak, jak przed Gryfonem, ale zdecydował,

e w doł

czaniu

do nich raz na jaki

czas dla jakiej

wewn

trzdomowej bitwy było niewiele krzywdy. Zastanawiał si

, czy

Harry nadal siedzi twarz

lizgonów; miał nadziej

e tak. Niech zobaczy Draco, rozmawiaj

cego z

Blaisem,

miej

cego si

z głupich

artów Malcolma i dogaduj

cego si

z nimi po prostu

wietnie.

Ale pó

no w nocy, w

wiecie pod kloszem z jego zasłonek przy łó

ku,

miech cz

sto zmieniał si

w łzy.

Łzy zło

ci na siebie i Harry’ego. I łzy utraty, za czym

nienazwanym, co si

podkradło i uczyniło jego

ycie

lepszym, co dało mu kilka razy ujrze

w przelocie jasno

ść

w swoim ciemnym wszech

wiecie. Jego r

przesuwały si

po jego własnej twarzy, przez wilgotne rz

sy i nieruchome usta, próbuj

c przypomnie

sobie moment, w którym delikatne palce Harry’ego dotkn

ły nie tylko jego twarzy, ale całego jego

jestestwa. I wszystko, co mu zostało, to głucha pustka, w której rozchodziło si

echo nienazwanej emocji.

Ale takie uczucia dawno zostały usuni

te z jego słownika i nie pozwoliłby sobie zrozumie

, czym było to,

czego pragn

ł.

____________________________________________________________________-

Ale
Miło

ść

jest

lepa; kochankowie nigdy

Nie widz

szale

stw, jakie popełniaj

;

~ Szekspir, Kupiec wenecki

Rozdział 8

Kroki

Love looks not with the eyes, but with the mind;
And therefore is winged Cupid painted blind
~ Shakespeare (A Midsummer Night’s Dream)

Ten tydzie

wydawał si

nie mie

ca dla Draco, który sp

dził go próbuj

c ignorowa

Harry’ego na

zaj

ciach tak bardzo, jak bardzo był ignorowany przez niego, i ucz

c si

do pó

na w nocy. Raz po raz

zastanawiał si

, o co chodziło Gryfonowi, i dlaczego odszedł. W ko

cu jednak nadeszła niedziela, dzie

wizyty w Hogsmeade. Oczywi

cie o pój

ciu z Harrym nie było mowy i Draco, pomimo zaproszenia

Millicenty do wspólnego stołu i kilku gł

bszych w Trzech Miotłach, postanowił zosta

w zamku. Nie był w

nastroju, by uczestniczy

w jej desperackich wysiłkach, aby pozostawi

w mie

cie znak

lizgonów, i nie

miał

adnej konkretnej sprawy, któr

naprawd

musiałby si

zaj

ąć

, a której nie mogła du

o szybciej

załatwi

sowa.

Przypuszczał,

e Harry poszedł do miasta jako cz

ęść

Wielkiej Trójcy i poczuł jednocze

nie ulg

i pustk

na my

e dzi

nie b

dzie musiał sobie radzi

z niewidzialn

obecno

chłopaka.

dził poranek, ucz

c si

w samotno

ci (jak zwykle), a potem przeszedł (jak zwykle) do (innej ni

zwykle) cichej Wielkiej Sali, kiedy nadszedł czas obiadu. Jedynym innym siódmorocznym

lizgonem,

który został, był Blaise i kiedy jedli, rozmawiał z Draco przelotnie o eliksirach.

- Mog

o co

spyta

? – zapytał nagle Blaise z ustami pełnymi jedzenia.

Draco wzruszył ramionami.
- Jasne – odparł, spodziewaj

c si

kolejnego pytania o trudny proces przygotowywania Veritaserum.

- Co

ty zrobił Potterowi?

- Co? – głowa Draco podskoczyła gwałtownie. – Jak to?
- Gapi si

na ciebie przez cały posiłek. W sumie to gapi si

na ciebie od kilku dni, ale teraz, kiedy nie ma

koło siebie tego swojego kumoterstwa, wydaje si

to bardziej oczywiste.

Nawet po tym całym czasie bez wzroku, jego pierwszym odruchem było odwrócenie si

eby spojrze

zweryfikowa

to własnymi oczami.

- Potter jest sam? – spytał, z wysiłkiem kontroluj

c swój głos i bezsensowny odruch.

- Taa. Najwyra

niej nie jeste

my jedynymi nieudacznikami, których ominie wizyta w Hogsmeade –

powiedział Blaise,

miej

c si

. – No, to co mu zrobiłe

? Co mogłe

mu zrobi

Draco zignorował bezmy

lny komentarz. Gniew powrócił nagle z cał

moc

. Czyli Harry nie mógł

powiedzie

do niego dwóch słów, ale mógł siedzie

i gapi

na niego przez cały weekend? Nie,

wytłumaczy mu si

, i to teraz. Nie było

adnych osób postronnych, które mogły wle

źć

mu w drog

adnych lekcji, na które mógłby uciec. Odepchn

ł swoje krzesło.

- Tendo: Stół Gryffindoru. – powiedział Przewodnikowi, pod

ąŜ

c za jego wskazówkami tak szybko,

gdyby ktokolwiek stan

ł na jego drodze, kula nie byłaby zdolna ostrzec go na czas.

- U celu – nadszedł głos Przewodnika. Nie mógł on rozpoznawa

konkretnych ludzi, jedynie miejsca. A

c teraz był przy stole, nie maj

c poj

cia gdzie dokładnie jest Harry. Zacz

ł i

ść

wzdłu

stołu, po

zewn

trznej stronie, gdzie chłopak musiał siedzie

, skoro na niego patrzył.

- Potter, musimy porozmawia

. Teraz. – powiedział cicho, ale wyra

nie, jedn

dłoni

muskaj

c oparcia

krzeseł, kiedy szedł w stron

rodka stołu.

Bez odzewu.
- Chcesz,

ebym podniósł głos i powiedział to całej sali?

- Przesta

– sykn

ł Harry; ostry ton doszedł z tyłu, z miejsca, gdzie Draco ju

min

ł. Cofn

ł si

w stron

ku, a

powstrzymała go dło

na jego nadgarstku. Wiele mówi

ce ciepło Harry’ego prawie

natychmiast przenikn

ło przez jego skór

. Draco odwrócił głow

- Chcesz,

ebym przestał?

wietnie. Masz zamiar rozmawia

Nast

piła przerwa.

- Nie tutaj – zabrzmiał w ko

cu Gryfon, puszczaj

c jego nadgarstek. Usłyszał skrzypi

ce krzesło. – Na

zewn

trz. Hol wej

ciowy.

Kroki zacz

ły si

od niego oddala

, kiedy podawał swojemu Przewodnikowi okre

lony kierunek.

<*>*<*>*<*>

Zap

dzony w kozi róg, Harry przekroczył hall wej

ciowy kilka razy w ci

gu tych paru chwil, które zaj

ły

Draco doł

czenie dla niego. Tego ranka zbył Rona i Hermion

, zapewniaj

e jest zbyt zm

czony,

eby

doł

czy

do nich w Hogsmeade i

e musi odrobi

zadanie. W

tpił, i

którekolwiek z przyjaciół uwierzyło w

jego wymówki, ale zgodzili si

, zostawiaj

c go samego, by rozmy

lał i obserwował.

Draco wszedł do hallu i zatrzymał si

na chwil

, wyra

nie próbuj

c okre

pozycj

Harry’ego.

- Słysz

kroki - uprzedził, kiedy tylko ci

ęŜ

kie drzwi si

za nim zamkn

ły. – Je

li masz zamiar mi si

lizgn

ąć

, Potter, to nie zadziała.

Harry przestał spacerowa

- Jestem dokładnie tutaj, wi

c mo

esz sko

czy

z gro

bami. – Patrzył, jak drugi chłopak zmierza w jego

kierunku, zatrzymuj

c si

, gdy jego Przewodnik ostrzegł o zbli

cej si

kolizji. – Czego chcesz? –

wypalił, ostrzej ni

zamierzał.

- A jak my

lisz? Chc

wiedzie

, co si

z tob

, kurwa, dzieje.

Harry przygryzł warg

. Powinien był wiedzie

e Draco w ko

cu za

Ŝą

da wyja

nie

- Ze mn

? Czuj

wietnie – odparł, całkowicie zmieniaj

c taktyk

i zmuszaj

c si

do lekkiego,

niefrasobliwego tonu.
- Có

, nie wydawałe

czu

wietnie, w zeszły poniedziałek, kiedy wyszedłe

tak nagle – odgryzł si

Draco. – I nie rozmawiasz ze mn

od tygodnia. Zawsze zmuszałe

mnie do mówienia. Teraz twoja kolej.

Wytłumacz si

Oprócz znajdowania si

na złym ko

cu zło

lizgona, Harry zorientował si

e po raz kolejny

niekorzystnie wpływa na niego blisko

ść

chłopaka. Wzi

ł gł

boki oddech i odwrócił wzrok na lewo od

Draco, unikaj

c spogl

dania na niego bezpo

rednio.

- Po prostu zdałem sobie spraw

, jak bardzo brakowało mi Rona i Hermiony – skłamał. – Chciałem

dzi

z nimi wi

cej czasu. To wszystko.

Draco zrobił krok w tył.
- Nie wierz

ci.

Harry wzruszył ramionami, maj

c nadziej

e Draco nie słyszy, jak szale

czo jego serce wali w klatce

piersiowej.
- Co jest takie niewiarygodne? Jeste

my przyjaciółmi od wieków, to zupełnie naturalne,

e zacz

łem za

nimi t

skni

- I prawie trzy miesi

ce zaj

ło ci zauwa

enie tego? A kiedy to zrobiłe

, było to takim zagro

eniem,

musiałe

uciec bez odpowiedniego wyja

nienia?

- No to co było przyczyn

twoim zdaniem? – rzucił wyzwanie Harry, desperacko odbijaj

c piłeczk

na pole

Draco.
- Och, nie wiem, mo

e po prostu jeste

miertelnie zm

czony i nie masz jaj,

eby mi o tym

powiedzie

? – Harry zobaczył, jak chłopak odwrócił głow

, pozwalaj

c włosom opa

ść

dzy nich, jakby

nie chciał by

widziany. –

wietnie grałe

rol

kogo

, kto rozumie, ale kiedy w ko

cu to do ciebie dotarło,

nie mogłe

znie

ść

całego tego gówna. – wzi

ł oddech. – Podległo

ci, załamania… wszystkiego.

- Och, nie, Draco - automatycznie odpowiedział Harry, chc

c natychmiast wymaza

obrzydzenie do

samego siebie, które pod blond pasmami zobaczył na twarzy chłopaka.
Głowa Draco podskoczyła.
- Jak

miesz?!

- Co?
- Moje imi

. To ju

drugi raz, kiedy u

ywasz mojego imienia. Nie o

mielaj si

ywa

go, by mn

manipulowa

, nie je

li zdecydowałe

e nasza przyja

źń

– zauwa

ył – jest tak nieistotna,

e nawet nie

esz powiedzie

mi prawdy.

Harry zakl

ł po cichu. W ogóle nie pomy

lał, zanim otworzył usta - to po prostu wy

lizgn

ło si

odpowiedzi na emocj

, któr

zobaczył.

- Mówi

prawd

– powiedział. – Przysi

gam: to nie ma w ogóle nic wspólnego z tym,

e jeste

niewidomy.

- No to z czym ma? Bez kłamstw, Potter.
- Ju

ci mówiłem, po prostu t

skniłem…

Zanim zd

ąŜ

ył mrugn

ąć

, dło

Draco wystrzeliła do przodu i chwyciła przód jego swetra. Tylko chwil

zaj

ło

szybkim palcom zorientowanie si

wystarczaj

co, by wspi

ąć

na twarz Harry’ego.

- Co robisz? – j

ł, próbuj

c go odepchn

ąć

. Ale jedna dło

lizgn

ła si

za jego szyj

, przytrzymuj

go w miejscu.
- „Patrz

” na ciebie. Dowiaduj

prawdy. Twoje słowa, twój głos - nie mówi

tego samego i dla mnie to

nie ma sensu. Ale nigdy nie byłe

dobry w utrzymywaniu z dala od swojej twarzy prawdy o tym, co

naprawd

czujesz.

Harry’ego sparali

owało uczucie dłoni Draco na jego skórze, ciepło ich blisko

ci. Jedna wpl

tała si

jego włosy na karku, druga przesuwała si

przez jego brwi, wargi, wsz

dzie. Twarz Draco wypełniła całe

jego pole widzenia, i ch

ęć

, by pochyli

w stron

trza tej dłoni, które obj

ło teraz jego policzek, była

naprawd

przytłaczaj

ca. Nie mógł znie

ść

wiele wi

cej.

- Prosz

, nie – wyszeptał.

Dło

nie poruszyła si

- Podaj mi jeden dobry powód, dlaczego nie.
- Poniewa

… - Harry wzi

ł gł

boki oddech. Kciuk

lizgona ze

lizgn

ł si

lekko po jego policzku; jego usta

były zaledwie kilka milimetrów dalej. Czas wydawał si

zwalnia

i czuł, jak

ciany dookoła niego si

wal

…

- Poniewa

– powtórzył lekko trz

cym si

głosem – sprawiasz,

e chc

zrobi

to.

I, bior

c twarz Draco we własne dłonie, pochylił si

i zło

ył na ustach chłopaka mi

kki pocałunek.

A potem wykr

cił si

z u

cisku Draco i pofrun

ł do pokoju wspólnego.

Nie był do ko

ca pewien, czy jeszcze kiedy

stamt

d wyjdzie.

<*>*<*>*<*>

Draco stał u wylotu korytarza, zastanawiaj

c si

, czy ma zamiar zaraz rozpocz

ąć

wielki po

cig.

Kiedy Harry pocałował go tego rana i znikn

ł, Draco pozostał nieruchomy, ogłuszony. Dopiero kiedy

usłyszał, jak z Wielkiej Sali wyłaniaj

jacy

uczniowie, szepcz

c z ciekawo

i bezmy

lno

o jego

konfrontacji z Harrym, jakby stracił nie tylko wzrok, ale i słuch, wycofał si

do biblioteki, by pomy

. Czuł

, jakby ostatnio nie robił nic oprócz my

lenia o tym wszystkim, co przydarzyło si

jemu i im. Im. Odk

stracił wzrok, Draco starannie unikał koncepcji „ich”. Sam do

ść

tpił w siebie, a ju

zupełnie nie

wyobra

ał sobie,

e kto

jeszcze kiedy

dzie chciał by

„nimi” z nim. Ale kto

najwyra

niej chciał. Harry.

Przynajmniej przypuszczaj

e ten pocałunek co

oznaczał. I je

eli było co

, z czym Harry radził sobie

beznadziejnie, to był to podst

p. Co oznaczało,

e rzeczywi

cie pragn

ł Draco.

I Draco tak

e pragn

ł jego. Pierwszy raz pozwolił sobie w ogóle kontemplowa

takie rzeczy i, kiedy

przezwyci

ęŜ

ył szok, instynktownie zorientował si

e pragn

ł Harry’ego od jakiego

czasu. Przypomniał

sobie, jak do siebie pasowali na miotle, jakim uczuciem było ciepło Harry’ego pod jego dło

mi. Jak

popychali jeden drugiego, jak byli sobie równi, nawet chocia

jego

lepota zwykle sprawiała,

e czuł u

siebie dysfunkcj

. Nie wiedział, co b

dzie, je

li zmieni ich przyja

źń

, ale nie było mo

liwo

ci,

e zostawi ten

pocałunek bez odpowiedzi. Nawet teraz czuł mi

kkie wargi przyci

te do jego własnych ust.

Problemem było to,

e Gryfon najwyra

niej wyparował. Draco zdawał sobie spraw

e Harry si

boi; sam

zbyt dobrze znał ch

ęć

odepchni

cia od siebie sytuacji, w których brali udział inni ludzie, ludzie, których

reakcjom nie mo

esz ufa

. I Harry z cał

pewno

nie znał uczu

Draco. Do

ść

rozs

dne, skoro on sam

dopiero je zidentyfikował. No. Teraz jest czas, by go znale

źć

i mu powiedzie

. Tylko… gdzie on jest?

Harry nie zszedł na kolacj

. Draco nawet nie musiał pyta

– kiedy tylko usiadł, Blaise zachichotał, z serca

gratuluj

c mu przypuszczalnego zwyci

stwa w walce, która, jak s

dził, miała miejsce. Draco nie zadał

sobie trudu,

eby go poprawi

. Zamiast tego siedział cicho, prze

uwaj

c swój posiłek i zastanawiaj

c si

gdzie jest Harry. Wystarczaj

co trudne było szukanie kogo

w tym gigantycznym zamku, kiedy jeszcze

widział. Szukanie na

lepo, dosłownie, wydawało si

prawie niemo

liwe.

Logiczne wydawało si

jednak rozpocz

ąć

poszukiwania od domu Harry’ego, i wła

nie dlatego tu teraz stał,

u wylotu pewnego wschodniego korytarza obok Wielkiej Sali. Nie był nawet pewien, czy mo

e znale

źć

pokój wspólny Gryffindoru – nigdy wcze

niej tam nie był, i nie miał bladego poj

cia, jak si

tam dosta

, nie

licz

c wspomnienia,

e Gryfoni zawsze przychodzili i wychodzili tymi schodami. Jego Przewodnik został

zaprojektowany specjalnie dla niego, wi

kszo

ść

stałych pokojów w Hogwarcie skartografowano

wewn

trznie, ale nie był pewny, jak obszerne były te informacje, bior

c pod uwag

e nikt nie

podejrzewał,

e b

dzie zmierzał do jakiegokolwiek domu innego ni

jego własny.

- Eee… tendo pokój wspólny Gryffindoru – powiedział Przewodnikowi, spodziewaj

c si

e nie rozpozna

on komendy.
Ale urz

dzenie nie wahało si

- Dwadzie

cia siedem stopni w gór

– wskazało.

I, modl

c si

, by rzeczywi

cie okazało si

to prawd

, a celem urz

dzenia nie stało si

zgubienie go w

gł

biach zamku, przyspieszył, by pod

ąŜ

za wskazówkami.

Bardzo rzadko chodził w jakie

nieznane miejsce, i podobnie jak lot w duecie, uznał to za zdumiewaj

dezorientuj

ce. Jego klasy, pokój wspólny – wszystkie były miejscami, które kiedy

widział, a to sprawiało,

e zaufanie Przewodnikowi i robienie sobie w głowie mentalnej mapy, kiedy szedł, było du

o prostsze.

Teraz naprawd

szedł na

lepo, do miejsca z którego (gdyby co

poszło nie tak) nie miał szans si

wydosta

bez widz

cej osoby. Przypuszczaj

e zdołałby jak

ąś

znale

źć

Szedł w gór

i w gór

, potem w dół rozbrzmiewaj

cego echem korytarza, a potem znowu w gór

schodach. Nic dziwnego,

e Longbottom zeszczuplał przez lata, pomy

lał. Te wszystkie schody ka

demu

zapewniłyby zdrow

porcj

wicze

. Tajemnic

było, dlaczego tacy chudzielce jak Weasleyowie nie

znikn

li zupełnie.

I wła

nie kiedy zaczynał by

przekonany,

e Przewodnik został skonfundowany, a on sam sko

czy gdzie

na jakim

dachu, ten poinformował go,

e dotarł do celu.

Co teraz? Był „tam”, nie maj

c poj

cia, gdzie owo „tam” le

ało, jak wygl

dało, i co miał wokół siebie.

Przez długi czas nie czuł si

tak zagubiony i bezradny, i przez chwil

lał nad poddaniem si

obmy

leniem jakiego

innego planu. Jego postanowienie wzmocniła jednak potrzeba porozmawiania z

Harrym, bycia z nim. Je

li musi, po prostu b

dzie stał tu, w tym miejscu, a

jaki

Gryfon b

dzie t

przechodził.

- Hasło? – głos starszej kobiety nagle przemówił ponad nim, poparty ziewni

ciem.

Prawie wyskoczył ze skóry na ten d

- Co? – czy

by mieli jakiego

rodzaju dozorc

- Musisz mi poda

hasło, kochanie. Bez niego nie mog

wpu

Draco zrobił krok w stron

głosu z jedn

przed sob

- Kim jeste

? Prosz

, po prostu musz

zobaczy

Harry’ego. Mogłaby

mu powiedzie

e tu jestem?

- Przykro mi… w dormitoriach nie ma

adnych portretów. Musisz poda

mi hasło.

ciana – ostrzegł Przewodnik w momencie, gdy r

ka Draco odnalazła róg rze

bionej ramy. Powróciły do

niego wcze

niejsze słowa rozmówcy.

- Jeste

portretem? – zapytał.

- Tak, kochanie, a czym innym miałabym by

? A teraz zamierzasz poda

mi hasło czy nie?

Có

, teraz przynajmniej wiedział, na czym stoi. Nie był pewny, czy mówi

cy obraz był bardziej czy mniej

irytuj

cy ni

bezpłciowa kamienna

ciana. Bywały dni, kiedy nie zwracał uwagi na kroki i omin

ł o kilka

decymetrów wej

cie do Slytherinu, a znalezienie go ponownie zawsze nastr

czało trudno

ci.

- Nie… nie mog

– powiedział portretowi. - Ja… Czy to b

dzie w porz

dku, je

li tylko tu poczekam?

- Naturalnie – nadeszła odpowied

. – A teraz, je

li nie masz nic przeciwko, my

e wróc

do mojej

drzemki…

I Draco raz jeszcze znalazł si

zupełnie otoczony cisz

. Został tam, gdzie był, licz

e inny ucze

nadejdzie, by wej

ść

lub wyj

ść

, i b

dzie wystarczaj

co wspaniałomy

lny, by pozwoli

mu wej

ść

o pó

niej usłyszał, jak portret odchyla si

ze skrzypni

ciem i natychmiast si

odwrócił, maj

c nadziej

e to kto

, kogo zna.

- Co ty tu robisz? – dobiegł go chłopi

cy głos. Có

, oni z cał

pewno

znali jego, ale Draco nie mógł od

razu zidentyfikowa

mówi

cego.

- Mógłby

poprosi

Pottera? Chc

mu co

powiedzie

– powiedział, modl

c si

, by, ktokolwiek to był,

okazał si

tny do współpracy.

- Słyszałem,

e wyzwałe

go na obiedzie czy co

takiego. Próbujesz zakra

ść

rodka,

eby

doko

czy

robot

? – szydził nieznajomy chłopak.

Draco wstrzymał j

zyk, powstrzymuj

c si

przed najl

ejsz

ripost

- Gdybym próbował si

zakra

ść

, nie prosiłbym ci

o wst

p, prawda? – wypu

cił oddech. – Wiesz, to

ne. Prosz

W odpowiedzi dobiegło go westchnienie.
- No dobra, daj mi minut

. Wróc

i zobacz

, gdzie jest. Nie widziałem go cały dzie

Zamykany portret znowu zaskrzypiał, zostawiaj

c Draco, by stał tam cał

wieczno

ść

i zastanawiał si

, czy

chłopakowi nie b

dzie wygodniej o nim zapomnie

. Jednak nie musiał czeka

długo: po kilku minutach

wej

cie zaskrzypiało raz jeszcze. Ale nie był to Harry.

- Malfoy, co ty tu robisz?
- Granger. – Przynajmniej jej głos był łatwo rozpoznawalny. – Musz

powiedzie

Potterowi, mo

esz

go poprosi

- Nie mog

- Nie mo

esz? Dlaczego, kurwa, nie?

- Bo nie zejdzie na dół. Nawet dla nas.
- Co?! – To si

robiło niedorzeczne. - No dobra, wystarczy – powiedział Hermionie, przygotowuj

c si

przepchni

cia obok niej, je

li b

dzie musiał. – Jedynym powodem, dla którego w ogóle tu jestem, jest to,

e on si

mnie czepiał.

ebym przestał si

tak izolowa

. Sprawił,

e było mi zajebi

cie przykro i kazał

przynajmniej spróbowa

wróci

wiata. Wi

c niech b

przekl

ty, je

li pozwol

mu teraz bawi

chowanego.

Nast

piła przerwa.

- No dobra – powiedziała.
- No dobra?
- No dobra, mo

esz wej

ść

Draco nie czekał, a

zmieni zdanie. Spróbował poruszy

do przodu, ale Przewodnik niemal

natychmiast gło

no ostrzegawczo zabrz

czał – przeszkoda na drodze. Stan

ł w miejscu,

skonsternowany.
- Przeszkoda? Granger, co to jest?
- Wej

cie jest dziur

około sze

ść

dziesi

ciu centymetrów nad ziemi

– wyja

niła. Poczuł chłodn

dło

chwytaj

go za nadgarstek i ci

jego rami

w dół, a

dotkn

ł brzegu wej

cia. Z jej pomoc

wdrapał si

rodka.

- Gdzie on jest? – zapytał, kiedy znowu był wyprostowany.
- W swoim dormitorium, tak s

dzimy. Ron widział jego okulary na szafce nocnej, a raczej

nieprawdopodobne, by wy

lizgn

ł si

gdzie

bez nich. Ale – dodała mi

kkim głosem – nie chce

rozmawia

adnym z nas. Jakie masz powody, by my

e przemówi do ciebie?

- B

dzie do mnie mówił – warkn

ł Draco. – Po tym wszystkim, co… có

, jest kilka rzeczy, które powinien

wiedzie

. I, jak powiedziałem, ma wobec mnie kilka długów. Nie b

dzie si

chował. Nie przede mn

Malfoy… - znowu przerwała. – Wiesz, nie wiem, co dokładnie si

dzi

stało. Poszli

my z Ronem do

Hogsmeade, a on nie chciał. Jednak

e kilku ludzi, którzy te

zostali, powiedziało,

e mi

dzy wami doszło

do czego

w rodzaju konfrontacji. Harry pokonał ci

cej ni

raz i tylko dlatego pozwoliłam ci wej

ść

Ale je

li go skrzywdzisz…

- Przysi

gam,

e nie przyszedłem tu,

eby go otru

– odparł. Zawahał si

przez moment, w ko

decyduj

c si

zaryzykowa

i powiedzie

jej wi

cej. Chocia

słyszał w głosie dziewczyny,

e nadal nie ma

o nim najlepszego zdania, przynajmniej pomagała. – Nie jestem idealny, Granger, ale nie jestem te

taki,

jaki byłem kiedy

. Wierz mi – dodał z drwi

cym u

miechem – je

eli kiedykolwiek stracisz cz

ęść

siebie, te

zobaczysz

wiat inaczej. Nie prosz

o pomoc. Nigdy nie prosiłem. I nigdy nie poprosz

. Ale całe moje

ycie przewróciło si

do góry nogami i Potter, w swój denerwuj

cy, bohaterski sposób wpakował si

w nie

z buciorami i uczynił je… lepszym. Jest wiele rzeczy, które zrobił, a o nich nie wiesz, ale one musz

zosta

przedyskutowane. I mog

zało

e wszyscy Gryfoni w tym pomieszczeniu wła

nie si

mnie gapi

, wi

c je

li mogłaby

mi powiedzie

, gdzie jest jego pokój, to ju

bym si

zwijał.

Ku jego uldze, Hermiona roze

miała si

w odpowiedzi.

- Nie mam poj

cia, sk

d wiesz, ale masz racj

. Chcesz,

ebym zaprowadziła ci

osobi

cie, na wypadek

gdyby kto

próbował zrobi

innego ni

gapi

- Nie. – odpowiedział krótko - nadal miał naturaln

skłonno

ść

do odmawiania ka

dej niepotrzebnej asysty,

a pomysł bycia chronionym jak inwalida bardzo mu dokuczał. – Poradz

sobie. I, dzi

ki Potterowi, nadal

mog

rzuca

na ludzi najlepsze kl

twy, jakie znam. Kierunki poprosz

- Dobrze, dobrze. – odwróciła go lekko w lewo. – Jakie

sze

ść

metrów przed tob

schody. Id

nimi na

sam

gór

, po prawej b

dziesz miał drzwi. I, Malfoy… - przerwała. – Dzi

kuj

Odwrócił głow

w stron

jej głosu.

- Za co?
- Za to,

e najwyra

niej jeste

takim przyjacielem, jakim Harry mówił,

e jeste

Zastanawiał si

, co tak naprawd

powiedział o nim Harry, ale pozwolił sobie odpowiedzie

na t

uwag

jedynie skinieniem głowy. Tak naprawd

w ogóle nie chciał rozmawia

z Hermion

. Cał

drog

przeszedł dla Harry’ego.

Wyruszył, by pokona

schody do ostatniej kondygnacji.

<*>*<*>*<*>

Harry le

ał w ciemnym pokoju, skulony pod kocami, po raz milionowy zastanawiaj

c si

, co go op

tało,

eby faktycznie pocałowa

Draco Malfoya. My

lał o tym, marzył o tym zarówno we

nie, jak i na jawie.

postanowił trzyma

z dala od

lizgona tak długo, a

pozb

dzie si

go z głowy. A im wi

cej o tym

lał, tym bardziej sensowna wydawała si

hipoteza Hermiony o tym,

e był biseksualny. To nadal było

raczej nowe i do

ść

kłopotliwe, ale teraz, gdy min

ł prawie tydzie

, wiedział te

e prawdziwe. Uznał,

przypuszczalnie przyzwyczai si

do tego, tak jak przyzwyczaił si

do bycia czarodziejem. Nie, problemem

był konkretnie jego poci

g do Draco – tak ci

ęŜ

ko pracował, by wydoby

niewidomego chłopaka z jego

skorupy i stworzy

dziwn

i ryzykown

przyja

źń

, tak inn

od tej mi

dzy nim a Ronem i Hermion

. I sam

zrujnował swoim głupim po

Ŝą

daniem. Dzi

ki Bogu,

e nigdy nie chciał pocałowa

Hermiony ani Rona –

nie był pewny, czy zniósłby utrat

którego

z nich.

No i nie

eby był szcz

ęś

liwy z powodu utraty Draco. Nawet mimo tego,

e to on nalegał na zachowanie

odległo

ci, t

sknił za przekomarzaniem si

w sposób, w jaki motywowali si

nawzajem bez bycia

wyniosłym, jak Hermiona, czy rozleniwionym jak Ron. Przypomniał sobie jak dzielili jedn

miotł

, sposób,

w jaki razem latali. Przypomniał sobie gł

bok

intymno

ść

dotyku, która znowu skierowała jego my

li na

pocałunek. Słodki, gorzki i głupi, głupi, głupi. Przycisn

ł nasady dłoni do oczu, pragn

c wymaza

obraz,

który wci

ąŜ

od nowa odtwarzał si

w jego umy

le. Obraz dłoni Draco, si

gaj

cej, by go dotkn

ąć

Drzwi do jego dormitorium zaskrzypiały. Le

ał nieruchomo, maj

c nadziej

e ktokolwiek to był, we

mie

po prostu to, czego potrzebuje, i pójdzie swoj

drog

. Ron wszedł ju

raz, wołaj

c go, ale Harry odmówił

odpowiedzi. Po prostu nie mógł. Nie mógł wytłumaczy

tego, co zrobił, ani jak ten pocałunek był

jednocze

nie cudowny i okropny. To było zbyt osobiste. A on był zbyt nieszcz

ęś

liwy.

Kroki dosi

ły łó

ka i usłyszał d

k rozsuwanych zasłon.

- Ron, mówiłem ci, po prostu nie mog

ci po…

- To nie Weasley.
Harry błyskawicznie usiadł w łó

ku. Miał zdj

te okulary, a pokój za zasłonami jego łó

ka był ciemny, ale

mógł dojrze

słabe cienie w ciemno

ci.

- Malfoy, jak si

tu dostałe

- Olbrzym wrzucił mnie przez okno. A jak my

lisz, jak si

tu dostałem? Wlazłem po tych dziesi

ciu

milionach schodów do waszego pokoju wspólnego i Granger pozwoliła mi wej

ść

. A nawiasem mówi

c, czy

wy, Gryfoni, nie mogliby

cie wymy

adnej bardziej dystyngowanej metody wchodzenia, innej ni

wdrapywanie si

przez dziur

za portretem?

- Czy

przeszedł cał

drog

po to,

eby zniewa

mój dom?

Z cienia dobiegło westchnienie.
- Nie. Przyszedłem tu z tob

porozmawia

Materac wygi

ł si

, kiedy Draco wspi

ł si

na łó

ko, potem zasłony zostały zasuni

te i znikn

ły nawet

rozmyte cienie. Harry podci

ł kolana pod brod

, daleko od ci

ęŜ

aru Draco, tworz

c barier

- Nie chc

rozmawia

- Potter, wi

kszo

ść

kilku ostatnich miesi

cy sp

dziłe

, przypominaj

c mi,

e odpychanie nie jest

rozwi

zaniem. Dlatego tu jestem. Ostatnio rozmawiałem z kilkoma moimi współlokatorami, dzi

wieczór

rozmawiałem z Granger i kurewsko du

o rozmawiałem z tob

. Mógłby

przynajmniej posłucha

własnej

rady. Nie pozwoliłe

mi od tego uciec, a teraz ja nie pozwol

uciec tobie. Nie b

dziesz si

wiecznie

ukrywał. B

dziesz rozmawiał.

- Bo

e, stworzyłem potwora – j

ł Harry. Potem ci

ęŜ

ko przełkn

lin

. – Słuchaj, je

li chodzi o

pocałunek, na szcz

ęś

cie mog

powiedzie

niewiele. Przepraszam i przysi

gam,

e nigdy ju

tego nie

zrobi

. Czy teraz mnie zostawisz?

- Nie.
- Czego jeszcze ode mnie chcesz? – krzykn

ł Harry. Nie mógł uwierzy

e Draco tak to przeci

ga.

Nast

piła króciutka przerwa.

- Co je

li chc

eby

zrobił to ponownie?

- Co?
- Pocałunek. – Materac przesun

ł si

, gdy Draco przysun

ł si

bli

ej. Wyci

ł dło

i odnalazł jego nog

– Chciałe

go?

Harry przycisn

ł czoło do kolan, znowu pragn

c zablokowa

to wspomnienie.

- Tak – wykrztusił ledwo słyszalnym głosem. – Ja nie… To znaczy, próbowałem si

powstrzyma

, ale nie

mogłem, po prostu nie mogłem, i… - dotyk był szokiem dla jego organizmu. Chciał si

odsun

ąć

, ale

jednocze

nie nie zniósłby utraty kontaktu, którego tak pragn

ł. – Prosz

– jego szept brzmiał prawie jak

k. – Nie pomagasz.

Dło

nie poruszyła si

- A ty nie słuchasz – powiedział mi

kko Draco. – Tak, musimy porozmawia

o tym, co si

dzi

wydarzyło.

Ale nie dlatego,

e ci

nienawidz

. Ja… podobało mi si

. A ty – Harry usłyszał, jak bierze wdech –

chciałbym,

eby

zrobił to jeszcze raz. Czy ty nadal… nadal jeste

zainteresowany?

Harry nie poruszył si

. Jego serce waliło gdzie

w gardle.

- Nie mo

esz mie

tego na my

li.

- Harry, spójrz na mnie.
Podniósł głow

, ale niczego nie zobaczył.

- Ja… nie mog

. Tu jest kompletnie ciemno, a poza tym nie mam okularów.

W ciemno

ci rozległ si

kki

miech.

- Naprawd

? Có

, wi

c jeste

my na równym poziomie, co?

Dło

na jego nodze przemkn

ła po kocach a

znalazła jego rami

, a potem dło

- No to… spójrz na mnie tak, jak ja na ciebie patrz

. Swoimi palcami. Zobaczysz, jaka jest prawda.

Harry poczuł, jak jego dło

jest ci

gni

ta do przodu, a

dotkn

ł twarzy Draco. Mi

ęś

nie twarzy chłopaka

były zrelaksowane, bez

ladu napi

cia czy podst

pu. Rz

sy szeptały cicho pod jego palcami, wargi

wykrzywiały si

w lekkim u

miechu.

lizgon pochylił si

w stron

jego dłoni, kiedy otoczył ni

lekko

zaro

ty policzek i przesun

ł kciukiem po mi

kkich ustach. J

zyk Draco wysun

ł si

, by zaznaczy

wskazówk

, i Harry gwałtownie złapał powietrze na male

ki wstrz

s, który poczuł.

- Widzisz? Rozumiesz? – to był najl

ejszy szept, mówi

cy o tyle wi

cej.

Został pokonany. Nie było słów, które wyraziłyby jego uczucia, jego zachwyt, jego po

Ŝą

danie. Ale

wygl

dało na to,

e Draco rozumie jego cicho

ść

. Dookoła jego szyi owin

ła si

ka, która przyci

ła go

bli

ej, i całowali si

, z pocz

tku niezr

cznie, próbuj

c znale

źć

nawzajem w odpowiadaj

cej im obu

ciemno

ci. Ale potem ich usta si

dopasowały, wargi rozdzieliły, a pocałunki stały si

silniejsze,

pewniejsze.

Ich j

zyki przej

ły rol

dłoni w odkrywaniu, poznawaniu nowych sekretów smaku, tekstury, ciepła. Je

eli

wcze

niejszy pocałunek był pytaniem, ten stanowił odpowied

. Tak.

Kiedy w ko

cu si

rozdzielili, Harry odkrył,

e nadal nie wie, co powiedzie

- Wi

c… ty te

jeste

bi? – wyrzucił w ko

cu z siebie.

Draco roze

miał si

- Nie, prawd

mówi

c uwa

am si

za oczywistego geja. Wiedziałem to od wieków. Najwyra

niej moi

przyjaciele s

bardziej godni zaufania, ni

dziłem - w lochach był to raczej otwarty sekret.

- Och – wymamrotał Harry, zakłopotany. – Có

, ja… ja dopiero odkrywam pewne rzeczy. I – podniósł

głow

, chocia

nadal było zbyt ciemno,

eby co

zobaczy

– prawd

mówi

c, słyszałem plotki… plotki,

zamierzasz po

lubi

jak

ąś

Niemk

z czarnomagicznej rodziny. Sk

d miałem wiedzie

e tak naprawd

jeste

gejem?

Głos w ciemno

ci stał si

niespodziewanie powa

ny.

- To była prawda. Malfoyowie

eni

dla polityki, moja orientacja w ogóle nie była brana pod uwag

jako co

odstraszaj

cego. Wszystko było zaaran

owane.

Jego serce uton

ło.

- Och – powiedział znowu. – Wi

c, my

e to oznacza…

- Wesele odwołano – przerwał Draco,

miej

c si

ostro. – My

lisz,

e Gegenfurtnerowie chcieli mie

powi

zania z bezsilnym,

lepym chłopcem?

- Nie jeste

bezsilny! – zaprotestował Harry.

- Dla nich jestem – spokojnie odpowiedział Draco. – Cokolwiek zrobi

w ko

cu ze swoim

yciem, nie

dzie to słu

ba Czarnemu Panu ani nic nawet odrobin

do tego podobnego. Nie chcieli mie

ze mn

nic

wspólnego po wypadku. – zni

ył głos do szeptu, łapi

c lekko powietrze. – Nie s

dziłem,

e kto

mnie

jeszcze kiedy

zapragnie. Nie w ten sposób.

Harry si

ł ostro

nie w przód, znajduj

c rami

chłopaka i przesuwaj

c po zgi

ciu jego szyi w gór

do włosów. Przesun

ł przez palce kilka gładkich pasm.

- Ja ciebie pragn

. Takim, jakim jeste

Poczuł,

e Draco ujmuje jego r

i całuje wn

trze jego dłoni.

- I ja pragn

ciebie. Mo

e i od dłu

szego czasu wiedziałem, kim jestem, ale straciłem zdolno

ść

, by nim

. Kiedy straciłem wzrok, zacz

łem wierzy

e ju

zawsze b

sam i „chc

” nie istniało. Ale kiedy

pocałowałe

mnie dzisiejszego popołudnia, wszystko si

zmieniło: pozwoliłem sobie poczu

zainteresowanie i było tam, czekało. Wi

c, w pewien sposób, ja te

tylko odkrywam pewne rzeczy.

- Ja tylko chciałem wiedzie

cej, ni

to w ogóle mo

liwe – westchn

ł Harry. – To dlatego ja…

spanikowałem, pewnie tak by

to nazwał. My

lałem,

e mój poci

g do ciebie zrujnuje nasz

przyja

źń

, i

eli na jaki

czas si

od ciebie odseparuj

, mog

naprostowa

. Nie wiedziałem, co robi

- A wszystko, co ja wiedziałem, to to,

e nagle straciłem jedyn

osob

, któr

wydawałem si

obchodzi

, i

to bez

adnego wyja

nienia.

Harry poczuł, jak jego policzki oblewaj

czerwieni

- Przepraszam.
- Có

, nie powiem,

ebym ju

całkiem si

z tego otrz

ł, ale niewiele mi brakuje. – Delikatne palce

przemkn

ły po zewn

trznej stronie jego dłoni. – Musiałem nauczy

sporo ufno

ci przez te kilka

ostatnich miesi

cy, czego

, w czym nigdy nie byłem specjalnie dobry. Ufa

Przewodnikowi,

e nie

wprowadzi mnie w

cian

, ufa

piórom,

e zrobi

odpowiednie notatki, ufa

temu, co ludzie mówili mi o

otoczeniu - wszystkiemu. Ale ty sprawiłe

e ci zaufałem. Przychodziłe

, kiedy mówiłe

e przyjdziesz,

odprowadziłe

mnie w jednym kawałku, ponownie posadziłe

mnie na miotle i… widziałe

rzeczy, których

nie widział nikt inny. Teraz twoja kolej. Obiecaj,

e b

dziesz mi ufał i rozmawiał ze mn

, je

li co

stanie, zamiast znika

Harry nie wahał si

- Obiecuj

Wiedział,

e czasem słowa s

prostsze ni

czyny; zbyt wielu ludzi składało obietnice i nigdy ich nie

dotrzymywało. Ale Harry, który dorastał, nie maj

c powodu, by ufa

komukolwiek, zdawał sobie spraw

jak wa

ne to było. Czy nie zło

ył obietnicy na samym pocz

tku -

e dotrzyma swoich obietnic, by uczy

z Draco? Potrz

ł mentalnie głow

, rozgoryczony,

e sam złamał swoje własne zasady swoim

zachowaniem z poprzedniego tygodnia.

Nigdy wi

cej. Draco wi

cej ni

raz zaufał mu całym sob

Tym, co Harry przynajmniej mógł zrobi

, było zaufanie mu całym sercem.

Głos Draco przerwał cisz

- O czym my

lisz?

Harry zamkn

ł jego dło

w swojej i przyci

ł chłopaka do siebie.

- Chod

i sam zobacz.

They say love is a blindness of heart; I say not to love is blindness. ~ Victor Hugo