background image

 

oprac. Justyna Kowalczyk 

 
              Historia filozofii nowożytnej  

                                                   Ćwiczenia 5 – 6. XI. 2008r. 

                                    Dr Andrzej Stoiński  
 
 

 

1.

 

Blaise Pascal,  

 

1623 – 1662,  

 

Dzieła:  

 

„Myśli”, 

 

„Trzy rozprawy o kondycji możnych” 

 

„Prowincjałki” 

 

Biografia: Pascal był tzw. Genialnym dzieckiem. Był wybitnym matematykiem i 
naukowcem. Doświadczalnie udowodnił istnienie próżni, ponadto skonstruował 
maszynę arytmetyczną, która działała. 

2.

 

„Myśli” i poglądy Pascala: 

 

„Nędza – znać nędzę to wielkość człowieka”, 

 

„Człowiek to trzcina myśląca”, 

 

„Człowiek jest ponad wszechświatem”, 

 

„Człowiek to duch i błoto, anioł i bydle, powstał z nicości dąży do nieskończoności”, 

 

Pascal poszukuje Boga, bo jak twierdzi mu się to opłaci. Porusza problemy własnej 
nieśmiertelności. 

 

Pascal był preegzystencjalistą. Opowiadał się za filozofią sokratejską, oraz za 
Kartezjuszem i św. Augustynem, najważniejsze było poznanie siebie.  

 

Porzuca rozważania natury fizykalności, ponadto nie buduje systemów 
metafizycznych.  

 

Pascal w „Myślach” sięga do podszewki naszych zachowań, jest przy tym bardzo 
przenikliwy, sięga do zachowań, na które człowiek nie zwraca na co dzień uwagi.  

 

Pascal, zakłada relatywizm poznawczy lecz nie do końca. Twierdził że ludzkie 
poznanie z natury nie jest pełne. Człowiek nigdy nie zdobędzie pełni wiedzy, gdyż 
jest ograniczony przez intelekt. Uważał, że lepiej jest wiedzieć wszystkiego po trochu.  
Ponadto twierdził że ludzka wiedza nie odsłania dostatecznych podstaw bytu, nie 
można wiedzieć jak powstał wszechświat. Wiedza człowieka jest względna, a 
wynika to z odmienności przekonań i egoizmu,  jednak człowiek ma tą uniwersalną 
cechę poszukiwania prawdy oraz zadawania podstawowych pytań itp.  

 

Pascal twierdził że absolutny porządek moralny, należy poszukiwać w Bogu. Pascal 
twierdził że intuicja to czucie Boskiego porządku , absolutnego. Bóg jest przed 
człowiekiem ukryty, ale dzięki intuicji człowiek czuję tę obecność, i podąża jego 
nieuchwytnym śladem.  

 

Zakład Pascala na istnienie Boga – dowód na istnienie Boga. (w celi znajduje się 
człowiek, ma godzinę do zapadnięcia wyroku, i przez tą godzinę gra w grę. Wierzyć 
czy nie wierzyć w Boga .Nieśmiertelność duszy wiąże się bezpośrednio z problemem 
istnienia.) Pascal rozpatrzył dwa proste przypadki dotyczące istnienia Boga: 

1.

 

Bóg istnieje i nagradza za wiarę życiem wiecznym. 

2.

 

Bóg nie istnieje i nie istnieje życie wieczne. 

Dochodzimy zatem do wniosku że Bóg albo istnieje albo go nie ma, trzeciego wyjścia 
nie ma. Pascal nie kreuje zakładu, człowiek przyjmuje zakład żeby zacząć wierzyć. 
Człowiek może wierzyć lub nie wierzyć w istnienie Boga. Jeśli wierzy, to traci życie 
doczesne (na rzecz modlitw i czynienia dobra) i otrzymuje życie wieczne, ale tylko w 
pierwszym przypadku. Jeśli nie wierzy, to zatrzymuje życie doczesne i traci życie 

background image

 

wieczne. Pascal wywnioskował, że wiara bardziej się opłaca, ponieważ ryzykujemy 
tylko czas życia, który jest zazwyczaj krótki  a nagrodą może być życie wieczne. 

 

                                                       Zakład Pascala o istnienie Boga 

                                  Istnieje  

                            Nie istnieje  

         

Prawda 

         

Fałsz  

       

 Prawda  

         

 Fałsz  

  Zysk - nieśmiertelność          Strata – 0  

      Zysk – 0  

Strata - nieśmiertelność 

 
       Najlepszy wynik założenia to taki że Bóg istnieje, a najgorszy to że nie istnieje.  
 

 

Pascal, do kwestii  szczęścia podchodził w następujący sposób: 

1.

 

Koncepcja – szczęście leży s spokoju, 

2.

 

Koncepcja – szczęście leży w poszukiwaniu przyjemności, 

     Czy spokój przynosi szczęście? Ludzie na ogół uciekają od spokoju, ludzie są 
zaganiani, dla nich rozrywka jest ucieczką od rozpaczy, smutku. Rozrywka jest 
chwilą, ucieczką, oderwaniem od najgorszych myśli niepokoju. Uważał również że 
rozrywka bawi nas i wiedzie niepotrzebnie do śmierci. 

 

Pascal uważał że pozycja człowieka wychodzi z przypadku, że jest zależna od 
przypadku. Liczy się tylko droga, człowiek jest szczęśliwy w drodze.  

 

Pascal twierdził że człowiek nie posiada z natury nic co go wywyższa od innych. 
Uważa, że człowiek osiągnie cel tylko wtedy gdy zostanie ze sobą sam na sam. 

 

Pascal twierdził że są dwa rodzaje wielkości: 

1.

 

Wielkość umówiona – konwencjonalna, są tu uzyskane pozycje, 

2.

 

Wielkość naturalna  - są to przymioty duszy i ciała, wiedza, rozum, cnota,  

 

 Pascal twierdził że mniemania ludzi są zdrowe, a mimo to fałszywe (nie dosięgają 
istoty rzeczy) ale dobrze się kierują.   

 

Pascal uważał, że pomieszanie wielkości i wymaganie naturalnego szacunku dla 
umówionych  wartości jest złe,  uważał również za złe, wymaganie szacunku dla 
wartości naturalnych. Twierdził że cześć należy oddawać wartością umownym, a 
szanować należy wartości naturalne. Ponieważ niesprawiedliwe jest oddawanie 
czci wartością naturalnym, a szanowanie wartości umownych.  

 

Pascal twierdził, że tak naprawdę kochamy tylko siebie, a innych ludzi nie 
kochamy, gdyż ich nie znamy, znamy tylko ich przymioty i te przymioty 
kochamy. I  tak jak odbierzemy komuś jego przymioty, to przestaniemy go 
kochać. 

 

Pascal uważał że człowiek nie jest szczęśliwy, ponieważ nie jest „teraz”, a 
człowiek może być szczęśliwy tylko w tej chwili.