•
Z Ewą Wojtyną, psychologiem i lekarzem rozmawia Renata Mazurowska
Renata:
Pewien chłopak wie, iż podoba się dziewczynie, ale on nie chce wyjść poza przyjaźń. Co ma
zrobić? Jak jej powiedziec, że nie jest zainteresowany bardziej zaangażowaną emocjonalnie
znajomością?
Ewa:
Ba! To poważna sprawa i wcale niełatwa do rozwiązania. Bo każdy jest inny i każda taka sytuacja
wymaga indywidualnego rozpatrzenia. Nie ma tu jednej jedynej recepty, która przyniesie właściwy
skutek. Można jedynie pokusić się o kilka ogólniejszych zasad - jak np. ta, że zwlekanie z
powiedzeniem prawdy rzadko się sprawdza. Najczęściej potem jest coraz trudniej. A najrzadziej
sprawa się sama rozwiązuje po drodze.
Renata:
Ale jak dać do zrozumienia, nie raniąc cudzych uczuć, że osoba bardziej zaangażowana nie
ma u nas szans?
Ewa:
Wydaje się, że zranić można jedynie wtedy, kiedy już jest się w jakiejś relacji z tą drugą osobą.
Myślę sobie, że mniej bolesne jest powiedzenie komuś, że nie ma u mnie szans, zanim jeszcze do
czegokolwiek dojdzie. Kiedy już zaczynam być z tym kimś, wtedy odrzucenie go jest już ranieniem
uczuć i wydaje mi się bardzo nie fair.
Renata:
Jak to powiedzieć, żeby było w miarę do przełknięcia?
Ewa:
Lepiej jest mówić o własnych odczuciach i o sytuacji, niż oceniać tę drugą osobę. Czyli np. "Coś
czuję, że ten związek nie ułożyłby się" zamiast "Wiesz, nie pasujesz do mnie".
Lepiej jest też odnieść się do aktualnego czasu i powiedzieć "teraz", "na chwilę obecną", niż
przekreślać daną osobę raz na zawsze. Ile razy już zdarzało się, że bardzo udane pary miały kilka
podejść do siebie, zanim zaczęły być ze sobą.
Renata:
Czasami boimy się drastycznych rozwiązań, boimy się, że ta druga osoba obrazi się na nas,
przestanie lubić, więc "dla dobra sprawy" udajemy, że tez jestesmy zainteresowani, ale
trzymamy drugą osobę na dystans. To chyba nie jest specjalnie uczciwe?
Ewa:
Powiedziałabym nawet, że to bardzo nie w porządku. Po co niepotrzebnie zwodzić tę drugą osobę.
Ostatecznie i tak jeszcze mocniej zranimy ją, kiedy prawda wyjdzie na jaw. A zwykle wychodzi. A
wtedy to raczej nie tylko ta osoba przestanie nas lubić, a wręcz znienawidzi nas.
Chyba lepiej jest naprawdę poważnie pogadać sobie o uczuciach już na początku. Czas pokaże, jak
się sprawa ułoży. Może zauroczenie stanie się wspólne. A może nie. Ale dzięki temu nie trzeba
będzie niczego udawać.
Zwłaszcza kłopotliwa może stać się sytuacja, kiedy naprawdę się w kimś zakochamy. Sytuacja
podwójnie trudna - bo trudno podrywać kogoś, kiedy całe otoczenie wie, że oficjalnie przecież już z
kimś jesteśmy, a z drugiej strony posypie się ów sztuczny układ, w jaki się uwikłaliśmy. I pojawią
się bardzo nieprzyjemne emocje.
