ANTOWICY 
 
 
 
 

 

S Y L A B U S   P R Z E D M I O T U 

 

NAZWA PRZEDMIOTU: 

PODSTAWY RADIOLOKACJI

 

Wersja anglojęzyczna:     

Kod przedmiotu: 

WMLAEWSI-Prad, WMLATWSI-Prad

 

Podstawowa jednostka organizacyjna (PJO):

 Wydział Mechatroniki i Lotnictwa

 

(prowadząca kierunek studiów)

 

Kierunek studiów:

 Mechatronika

 

Specjalność:          

Eksploatacja przeciwlotniczych zestawów rakietowych 

 

 

     Radioelektronika przeciwlotniczych zestawów rakietowych 

 

Poziom studiów:

 

    

studia pierwszego stopnia dla kandydatów na żołnierzy zawodowych

              

Forma studiów: 

      

studia stacjonarne

  

Język prowadzenia: 

polski

 

Sylabus ważny dla naborów od roku akademickiego: 

2012/2013

 

 
 
1. REALIZACJA PRZEDMIOTU  

 

Osoby prowadzące zajęcia (koordynatorzy): 

dr inż. Maciej PODCIECHOWSKI  

                                                               mgr inż. Jakub MIERNIK

 

PJO/instytut/katedra/zakład:

 

Wydział Mechatroniki i Lotnictwa / Katedra Mechatroniki 

 
 
2. ROZLICZENIE GODZINOWE 
 
a.  Studia stacjonarne 

 

semestr 

forma zajęć, liczba godzin/rygor 

(x egzamin,     + zaliczenie,     z zaliczenie) 

punkty 

ECTS 

razem 

wykłady 

ćwiczenia 

laboratoria 

projekt 

seminarium 

V 

60/+

 

30 

14/+ 

16/z 

 

 

5 

razem 

60/+ 

30 

14/+ 

16/z 

 

 

5 

 

 
3. PRZEDMIOTY WPROWADZAJĄCE WRAZ Z WYMAGANIAMI WSTĘPNYMI 

 



 

Fizyka – propagacja fal elektromagnetycznych w atmosferze, efekt Dopplera. 



 

Podstawy elektroniki – podstawowe układy elektroniczne w torach nadawczo – odbiorczych. 



 

Miernictwo – metody pomiaru parametrów sygnałów. 



 

Podstawy i algorytmy przetwarzania sygnałów – parametry sygnałów radiowych i wizyjnych. 



 

Urządzenia zobrazowania informacji - wskaźniki radiolokacyjne. 

"Z A T W I E R D Z A M” 

 

 
 
 

……………………………………………… 

Prof. dr hab. inż. Radosław TRĘBIŃSKI 

Dziekan Wydziału Mechatroniki i Lotnictwa 

 

         Warszawa, dnia .......................... 

2 

 

4. ZAKŁADANE EFEKTY KSZTAŁCENIA 
 

Symbol 

Efekty kształcenia 

Student, który zaliczył przedmiot,  

odniesienie do 

efektów kształce-

nia dla kierunku 

W1 

zna budowę systemów radiolokacyjnych 

K_W02, W_32T_2                   

 

W2 

ma wiedzę w zakresie metod filtracji sygnałów stosowanych w ukła-
dach radiolokacyjnych, filtr Kalmana 

K_W04

 

W3 

ma wiedzę w zakresie trendów rozwojowych w systemach radioloka-
cyjnych 

K_W06

 

U1 

potrafi obliczać podstawowe charakterystyki systemów radiolokacyj-
nych 

K_U07

 

U2 

potrafi przeprowadzić analizę funkcjonowania elementów systemów 
radiolokacyjnych  

K_U11, U_32T_7                   

 

U3 

umie korzystać z instrukcji sprzętu radiolokacyjnego  

K_U01

 

 
 
5. METODY DYDAKTYCZNE  

 



 

Zarówno wykład jak i ćwiczenia rachunkowe, laboratoryjne są prowadzone metodami aktywizującymi 
wykorzystując w szczególności: twórcze rozwiązywanie problemów, rozwijając u studentów umiejęt-
ność dyskusji na tematy zajęć, 



 

Wykłady prowadzone głównie w formie audiowizualnej, 



 

Ćwiczenia rachunkowe związane z zagadnieniami omawianymi na wykładzie, obejmują przypomnie-
nie, utrwalenie i usystematyzowanie wiedzy wcześniej nabytej, uzyskanej jako rezultat ukierunkowa-
nej pracy własnej poprzez rozwiązywanie zadań i problemów, 



 

Ćwiczenie laboratoryjne związane z zagadnieniami omawianymi na wykładzie ukierunkowano na 
praktyczne przypomnienie, utrwalenie i usystematyzowanie wiedzy wcześniej nabytej. 
 
 

6. TREŚCI PROGRAMOWE 

 

lp 

temat/tematyka zajęć 

liczba godzin 

wykł.  ćwicz.  lab.  proj.  semin. 

1 

2 

3 

4 

5 

6 

7 

1.   Wprowadzenie do radiolokacji. Radiolokacja aktywna i pa-

sywna. Metody obserwacji przestrzeni. 

2 

 

  

 

 

2.    Budowa radaru. Klasyfikacja i zastosowanie urządzeń radio-

lokacyjnych. Radar impulsowo koherentny. 

2 

 

 

 

 

3.   Propagacja fal elektromagnetycznych. Klasyfikacja fal elek-

tromagnetycznych. Rodzaje i parametry ośrodków propagacji. 
Refrakcja, tłumienie i rozpraszanie fal radiowych.  

2 

 

 

 

 

4.   Równanie zasięgu w różnych warunkach propagacji i dla roż-

nych rodzajów radiolokatorów. Powierzchnia skuteczna. Aper-
tura anteny. 

4 

6 

 

 

 

5.   Radiolokacja impulsowa i z falą ciągłą. Metody pomiaru 

odległości i współrzędnych kątowych. Rozróżnialność. Praw-
dopodobieństwo poprawnego wykrycia i fałszywego alarmu. 
Metody tworzenia obrazów o dużej rozdzielczości – SAR. 

8 

4 

8 

 

 

6.   Zakłócenia radiolokacyjne. Efekt Dopplera. Zakłócenia na-

turalne i organizowane. 

2 

 

 

 

 

 
 

3 

 

lp 

temat/tematyka zajęć 

liczba godzin 

wykł.  ćwicz.  lab.  proj.  semin. 

7.   Przeciwdziałanie zakłóceniom. Układy przeciwzakłóceniowe. 

Metody eliminacji ech stałych. Dopplerowskie filtry MTD i filtry 
TES oraz ich praktyczna realizacja.  

6 

2 

4 

 

 

8.   Etapy obróbki sygnału radiolokacyjnego. Metody przetwa-

rzania sygnałów, stosowane we współczesnych systemach 
radiolokacyjnych. Śledzenie wykrytych obiektów.  

4 

2 

4 

 

 

Razem:   30 

14 

16 

 

 

 

TEMATY ĆWICZEŃ RACHUNKOWYCH 

 

 

 

 

 

 

1  Równanie zasięgu radiolokacyjnego 

 

4 

 

 

 

2  Wyznaczanie powierzchni skutecznej obiektów 

 

2 

 

 

 

3  Dokładność pomiaru współrzędnych celu 

 

2 

 

 

 

4  Wyznaczanie prawdopodobieństwa poprawnego wykrycia                 

i fałszywego alarmu 

 

2 

 

 

 

5  Obliczanie parametrów układów przeciwzakłóceniowych. 

 

2 

 

 

 

6  Obliczanie podstawowych charakterystyk układów śledzenia 

wykrytych obiektów 

 

2 

 

 

 

Razem:    

14 

 

 

 

 

TEMATY ĆWICZEŃ LABORATORYJNYCH

 

 

 

 

 

 

1.  Badanie sygnałów w radarze z falą ciągłą. 

 

 

4 

 

 

2  Badanie własności dyskryminatora czasu. 

 

 

4 

 

 

3  Badanie własności układów TES 

 

 

4 

 

 

4 

Badanie własności układów śledzących stosowanych w urzą-
dzeniach radiolokacyjnych. 

 

 

4 

 

 

Razem:

 

 

 

16 

 

 

 
 
 
7. LITERATURA 
 
podstawowa:  

  A. Grzesiak, K. Kokot, W. Kocańda, „Podstawy radiolokacji” cz1,2,3 1982-1983 syg.: 

cz1: S-44124, cz2: S-59322, cz3: II-68563; 

  B.S. Gąsior, „Układy określania współrzędnych” 1980. syg. S-42537; 
  J. Darłak, A. Pieniężny, „Teoria radiolokacji i radionawigacji” 1983. syg. S-45127; 
  J. Szóstka, „Fale i anteny, WKŁ 2000”; syg. 61935; 

uzupełniająca: 

  A.M. Wiśniewski,  „Przetwarzanie informacji radiolokacyjnej” 1995. syg. S-52440. 
  Z. Czekała: „Parada radarów” Bellona  1999 syg.  55346; 
  S. Mroczek, „Podstawy radiolokacji : wybrane zagadnienia z termolokacji”. 1974 syg. S-37526. 

 
 
 
 
 
 

4 

 

8. SPOSOBY WERYFIKACJI ZAKŁADANYCH EFEKTÓW KSZTAŁCENIA  

 

Przedmiot zaliczany jest na podstawie średniej z pozytywnych ocen za wszystkie efekty kształcenia.                
 
Efekt W1 sprawdzany jest głównie podczas sprawdzania wiedzy teoretycznej przed ćwiczenia laborato-
ryjnymi, na ćwiczeniach rachunkowych oraz na kolokwium. 
Efekt W2 sprawdzany jest głównie podczas sprawdzania wiedzy teoretycznej przed ćwiczenia laborato-
ryjnymi,  na ćwiczeniach rachunkowych oraz na kolokwium. 
Efekt W3 sprawdzany jest na kolokwium. 
 
 

Ocena 

Opis wiedzy 

5,0 (bdb)  Bezbłędnie zna budowę, zasadę działania i samodzielnie rozumie  systemy radiolokacyjne, metody 

filtracji  sygnałów  stosowanych  w  układach  radiolokacyjnych,  filtr  Kalmana,  ma  wiedzę  w  zakresie 
trendów rozwojowych w systemach radiolokacyjnych; 

4,0 (db) 

Właściwie zna budowę, zasadę działania  i rozumie systemy radiolokacyjne, metody filtracji sygna-
łów stosowanych w układach radiolokacyjnych, filtr Kalmana, ma wiedzę w zakresie trendów rozwo-
jowych w systemach radiolokacyjnych; 

3,0 (dst) 

Poprawnie zna budowę, zasadę działania i rozumie podstawowy zakres systemów radiolokacyjnych, 
metody  filtracji  sygnałów  stosowanych  w  układach  radiolokacyjnych,  filtr  Kalmana  oraz  wiedzy                    
w zakresie trendów rozwojowych w systemach radiolokacyjnych; 

 
 
Efekt U1 sprawdzany jest na ćwiczeniach rachunkowych i ćwiczeniach laboratoryjnych. 
Efekt U2 sprawdzany jest na ćwiczeniach rachunkowych i ćwiczeniach laboratoryjnych. 
Efekt U3 sprawdzany jest na ćwiczeniach rachunkowych i ćwiczeniach laboratoryjnych.  
 
Kolokwium zaliczające przeprowadzane jest w formie pisemnej. 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 

Uzgodnienia: 

(pieczątka i podpis Dyrektora Instytutu odpowiedzialnego za kierunek/specjalność) 

Kierownik  

Katedry Mechatroniki 

 
 
 

..................................................... 

Prof. dr hab. inż. Bogdan ZYGMUNT 

 

Autor sylabusa  

 
 
 
 

................................................. 

dr inż. Maciej PODCIECHOWSKI