Waldemar Łysiak
Brak wstydu
Kiedy podczas golenia patrzę w twarz tego przystojnego faceta, który nuci sobie wakacyjny
„kawałek” Chrisa Rea: „… will I ever see Your face again?” – zastanawiam się czemu nigdy
nie wystąpił jako tenor w La Scali, lub chociaż jako gwiazdor w Kołobrzegu. Dwa właśnie
minione festiwale, sopocki (Polsat) i opolski (TVP) bezspornie bowiem dowodzą, że Stuhr
miał rację, to jest, że między Bałtykiem a Tatrami „śpiewać każdy może”, ale nie umie prawie
nikt. Również tv–konkurs „Jak oni śpiewają”, pełen notorycznie fałszujących minigwiazdek,
był obciachem rodzimego śpiewania. Polski język ma trzy soczyste wyrazy, które całkowicie
starczą za recenzję tych imprez rodem z prowincjonalno–amatorskiego wodewilu; wszystkie
na literę k, bezwzględnie (i bezpruderyjnie) tutaj właściwą: kociokwik, kakofonia i klapa. Ale
to żadna niespodzianka, bo kompromitujące międzynarodowe klęski naszych zapiewajłów
(od lat „dajemy ciała” podczas festiwalu Eurowizji) są dobrym papierkiem lakmusowym.
Słuchając tych naszych grafomanów pienia (pan Szyc i spółka) człek ma ochotę ryknąć
prawie każdej lub każdemu: „Kończ, wstydu sobie oszczędź!”. Lecz oni nie mają wstydu.
Brak wstydu jest nad Wisłą przypadłością chroniczną wskutek tradycji peerelowskiej (inna
sprawa, że piosenkarzy mieliśmy za PRL–u dużo lepszych; dzięki Krajewskiemu, Grechucie,
Osieckiej i paru innym byliśmy wokalnym Eldorado). Widać to głównie w sferze medialnej,
gdzie chrzanić każdy może co mu ślina na jęzor sprowadzi, byle nie molestował paragrafów
kodeksu, bo wtedy sąd i krewa (odszczekiwanie i grzywna). Dywagować duby smalone
wolno skolko ugodno. Do publiki telewizyjnej, parlamentarnej, wiecowej, konferencyjnej
–
wszędzie. Tysiące publicznych głupot każdego miesiąca. Jedna, świeża, dla przykładu: 18
czerwca eseldowiec Kalisz roz
wodzi się przed kamerami na temat „godności człowieka”,
której śmiertelnym wrogiem jest lustracja. Głosem płonącym cnotą i oburzeniem mówi to do
milionów ludzi bezpośredni spadkobierca totalitarnego gangu partyjnego, za którego rządów
nie tylko rutynowo gn
ojono ludzką godność kolaboranctwem, represjami, mordami (m.in.
zabójstwami księży), lecz i torturowano równie brutalnie co Gestapo czy NKWD (księdza
Isakowicza
–Zaleskiego przypalano; wielu zostało zatłuczonych pałkami; fragment zeznania,
dla komisji sejmo
wej, o zakatowaniu Mariana Bednarka: „Bito tak, że pałki nie schodziły z
niego, piętnaście minut. Wył w nieludzki sposób”; fragment wywiadu esbeckiego oprawcy,
funkcjonariusza Kmietko: „Widział pan kiedyś osobę bitą po stopach?… Słychać już nie krzyk
człowieka, ale wycie zarzynanego zwierzęcia”). A tow. Kalisz śpiewa nam o łamanej dziś
przez IPN „godności człowieka”. Bezczelny, tupeciarski, nikczemny brak wstydu.
Czasami brak wstydu motywuje też figury pracujące (przynajmniej formalnie) po drugiej
stronie
barykady. Jeżeli już wspomniałem lustrację, to weźmy jako dowód ciągłe
kwestionowanie autentyczności esbeckich dokumentów przez red. Perzynę („Tygodnik
Solidarność”) i red. Wielomskiego („Najwyższy Czas!”). Albo regularne próby wybielania
rozmaitych esbeków i esbeckich kapusiów przez Radio Rydzyk. Każda taka gierka ze strony
