37. Opowieści Z Imperium

Peter Schweighoffer

Tytuł oryginału

TALES FROM THE EMPIRE

Redakcja stylistyczna

JOANN ZŁOTNICKA

Redakcja techniczna

ANNA BONISŁAWSKA

Korekta

IWONA REMBISZEWSKA

Ilustracja na okładce

DREW STRUZEN

Skład

WYDAWNICTWO AMBER

Wydawnictwo Amber zaprasza na stron

Internetu

http://www.amber.sm.pl

http://www.wydawnictwoamber.pl

Ali rights reserved. Used under authorization.

Published originally under the title

Tales from the Empire by Bantam Books

Opowieści z Imperium

Dla Mamy, Taty i Davida, którzy podtrzymywali mnie,

gdy się potykałem, dodawali otuchy,

gdy zmagałem się z trudnościami, i uśmiechali się -

gdy udało mi się je pokonać.

Peter Schweighoffer

SPIS TRE

WSTĘP ...................................................................................................................7

Peter Schweighofer ..........................................................................................7

PIERWSZY KONTAKT.....................................................................................19

Timothy Zahn .................................................................................................19

PRÓBA OGNIA ...................................................................................................36

Kathy Tyers ....................................................................................................36

OSTATNIA SCENA ............................................................................................54

Patricia A. Jackson ........................................................................................54

STRACONA SZANSA ........................................................................................76

Michael A. Stackpole .....................................................................................76

ODWRÓT Z CORUSCANT ...............................................................................98

Laurie Burns ..................................................................................................98

PUNKT WIDZENIA .........................................................................................117

Charlene Newcomb ......................................................................................117

W BLASKU CHWAŁY.....................................................................................132

Tony Russo ...................................................................................................132

POGROMCY SMOKÓW .................................................................................152

Angela Philips..............................................................................................152

PO PIERWSZE - NIE SZKODZIĆ .................................................................164

Erin Endom ..................................................................................................164

WYPAD - CZĘŚĆ I ...........................................................................................176

Timothy Zahn ...............................................................................................176

WYPAD - CZĘŚĆ II..........................................................................................190

Michael A. Stackpole ...................................................................................190

Opowieści z Imperium

WYPAD - CZĘŚĆ III ........................................................................................206

Michael A. Stackpole ...................................................................................206

WYPAD - CZĘŚĆ IV ........................................................................................221

Timothy Zahn ...............................................................................................221

Peter Schweighoffer

W S T

GALAKTYKA PEŁNA OPOWIE

Peter Schweighofer

KaŜda ksiąŜka ma swoją historią. I nie chodzi tu o fabułę, tworzoną za pomocą

słów  zapełniających  stronice  ksiąŜki,  lecz  o  ciąg  wydarzeń,  który  doprowadził  do  jej
wydania, od pierwszego błysku wyobraźni w umyśle autora aŜ po publikację gotowego
utworu  literackiego.  Bohaterami  tej  opowieści  są  pisarze,  redaktorzy,  oryginalne
pomysły  oraz  wytęŜona  praca.  Niniejsza  antologia  nie  stanowi  wyjątku,  jednak
prawdziwa historia jej powstawania zakreśla znacznie szersze kręgi.

Nie tak dawno temu pewien wyjątkowy film sprowadził do kin nowe pokolenie

widzów.  George  Lucas,  łącząc  najnowocześniejsze  efekty  specjalne  i  fascynujące
postacie  bohaterów,  dotknął  obszaru  zbiorowej,  mitycznej  świadomości  kinomanów.
Ofiarował  widzom  zapomniane  juŜ  doświadczenia  sobotniego  seansu  filmowego:
ś

miałych bohaterów, pełne napięcia, wciskające w fotel zwroty akcji, starcia statków

kosmicznych, walkę sił Dobra przeciwko sługusom Zła. Tym filmem były Gwiezdne
Wojny: Nowa nadzieja. Nikt wcześniej nie widział podobnego.

W amerykańskich domach, jak kraj długi i szeroki, świat przedstawiony w

Gwiezdnych  Wojnach  stał  się  rzeczywistością.  Dzieci  w  kaŜdym  wieku  wracały  z  kin
do  domów,  marząc  o  tym,  by  stać  się  Hanem  Solo,  Lukiem  Skywalkerem  lub
księŜniczką  Leią.  Kupowały  figurki  bohaterów,  które  pomagały  im  wymyślać  własne
historie,  a  tym  samym  uczestniczyć  w  wojnie  przeciwko  złowrogiemu  Imperium.
Dzieciaki  wyobraŜały  sobie,  co  by  znalazły  w  Mos  Eisley,  zastanawiały  się,  jak
wyglądają  kopalnie  przyprawy  na  Kessel  czy  teŜ  kto  skrada  się  w  ruinach  świątyń
Massassów  na  Yavin  IV.  Udawały,  Ŝe  są  dzielnymi  pilotami  rebelianckich  X-
skrzydłowców  albo  pełnymi  fantazji  przemytnikami,  przedzierającymi  się  przez
imperialne blokady na pokładzie „Sokoła Millenium”.

Imperium kontratakuje i Powrót Jedi dały następną poŜywkę dla wyobraźni

Amerykanów. Powieści i komiksy prezentowały wydarzenia, które miały miejsce przed
czasem akcji kolejnych filmów lub pomiędzy nimi. W wyobraźni dzieci piwnice
stawały się Gwiazdą Śmierci, miejscem pojedynków na miecze świetlne podobnych do
tego, jaki stoczyli Ben Kenobi i Darth Vader. Dzieciaki budowały fortece ze śniegu,

Opowieści z Imperium

powtórnie staczały bitwę o Hoth za pomocą śnieŜek, hasały po parkach, wymachując
zabawkowymi blasterami i udając, Ŝe ścigają szturmowców na Endor.

Nikt nie był pewien, czy Gwiezdne Wojny to kolejny przebój jednego sezonu czy

teŜ  coś  prawdziwie  oryginalnego.  Mimo  swej  popularności  w  połowie  lat  80.  filmy
stały  się  dla  amerykańskiego  społeczeństwa  zaledwie  nikłym  zbiorowym
wspomnieniem.  Wyprodukowane  przez  firmę  Kenner  figurki  Luke’a  Skywalkera  i
Dartha  Vadera  schowano  do  szaf,  piwnicznych  schowków  lub  na  strychy.  Zdarte  od
wielokrotnego  odtwarzania  płyty  ze  ścieŜką  dźwiękową  spakowano  razem  z  innymi
starymi  nagraniami.  Wznowienia  ksiąŜek  zapełniły  półki  księgarń  obok  innych  tanich
wydań fantastyki i popadły w zapomnienie.

Zabawy figurkami bohaterów, czytanie ksiąŜek i komiksów oraz odwiedziny w

wyimaginowanej galaktyce ustąpiły miejsca innym zajęciom. Wielbiciele filmu
dorastali, szli na uniwersytety i wchodzili w „prawdziwy” świat kariery i rodziny.
ś

yjące w nich nadal dziecko ukryło się w schowkach, piwnicach i na strychach duszy.

Oczywiście ciągle jeszcze nie mogli się oderwać od telewizorów, kiedy stacje kablowe
lub satelitarne wyświetlały Gwiezdne Wojny, ale w przewaŜającej mierze fascynacja i
podniecenie, jakie towarzyszyły filmowi, stały się juŜ tylko nostalgicznym
wspomnieniem.

Wtedy zdarzyło się coś zdumiewającego.
Pojawiły się nowe opowieści ze świata Gwiezdnych Wojen.
Zapoczątkował je Timothy Zahn swoją powieścią Dziedzic Imperium. Zauroczył

fanów Gwiezdnych Wojen historią pełną złowrogich czarnych charakterów,
tajemniczych obcych ras, starć potęŜnych statków kosmicznych i oczywiście ich
ulubionych bohaterów. Dzięki niemu magia Gwiezdnych Wojen znowu odŜyła.

Po udanych powieściach Zahna przyszła kolej na komiksy wydawnictwa Dark

Horse i następne ksiąŜki. Gwiezdne Wojny wróciły nagle na usta wszystkich. Fani
szturmowali księgarnie w poszukiwaniu najnowszych wydań ksiąŜek i komiksów.

Pojawiły się pogłoski o nowych figurkach. Powróciły karty dla kolekcjonerów z

oryginalnymi, nowymi rysunkami. Ludzie zorientowali się, Ŝe jest nawet gra w role,
która pozwoli im powrócić do dni, kiedy udawali Rebeliantów walczących przeciwko
szturmowcom i łowcom nagród.

Ta nowa wizja Gwiezdnych Wojen przyciągnęła nowych fanów i obudziła starego

ducha  filmu  -  dziecko,  które  bawiło  się  figurkami  bohaterów  filmu  i  chciało  zostać
rycerzem  Jedi,  powróciło.  Odkurzono  wszystkie  pamiątki  związane  z  filmem,
przywołano  miłe  wspomnienia  i  marzenia  o  odległej  galaktyce  istniejącej  dawno,
dawno temu. Dorośli spoglądali tęsknie na rysunki Gwiazdy Śmierci, które namalowali
flamastrami  jako  dzieci.  Dumnie  pokazywali  swoje  kolekcje  figurek  bohaterów.
Przypominali sobie pierwszy raz, kiedy oglądali Gwiezdne Wojny i snuli spekulacje na
temat fascynujących obszarów, jakie pokaŜe nowa trylogia.

Przez dwadzieścia lat fani przechowywali marzenie w swoich sercach - bez nowej

trylogii czy wielokrotnych powtórek poszczególnych filmów w telewizji. Gwiezdne
Wojny to coś więcej niŜ filmy, więcej niŜ ich wielbiciele. Gwiezdne Wojny to dowód na

Peter Schweighoffer

to, Ŝe ludzie pełni wyobraźni i wiary mogą zmienić rzeczywistość wbrew wszelkim
niepokonanym trudnościom.

Wszyscy jesteśmy częścią tego fenomenu.

Przykład wydawnictwa West End Games doskonale ilustruje charakter fenomenu

Gwiezdnych  Wojen.  W  czasach  zaniku  zainteresowania  Gwiezdnymi  Wojnami  ta  mała
firma zajmująca się produkcją gier uznała, Ŝe jest to doskonały materiał na grę  w role
(ang. role-playing game). W tamtym okresie West End Games - wówczas z siedzibą w
Nowym  Jorku  -  była  producentem  znacznej  części  tego  rodzaju  gier,  jak  i  gier
wojennych.  Spółka  wypróbowała  swe  siły  na  polu  licencji  na  gry  oparte  na  filmach,
wydając  grę  przygodową  „Star  Trek”  i  grę  w  role  „Pogromcy  duchów”.  West  End
skontaktowała się więc z Lucasfilm Ltd. i podpisała umowę licencyjną.

Próba stworzenia udanej gry na podstawie filmu sprzed dziesięciu lat była

ryzykowna.  Zespół  projektantów  z  West  End  zabrał  się  jednak  do  dzieła  i  wkrótce
opracowano  regulamin  i  materiały  źródłowe  pełne  informacji  o  postaciach,  typach
statków  kosmicznych,  rodzajach  broni,  obcych  rasach  i  robotach.  Powstała  gra  „Star
Wars Role-playing Game”.

Początkowo spółka West End produkowała wiele gier, które jednak wchłonął

rynek  gry  opartej  na  „Gwiezdnych  wojnach”.  Zanim  do  tego  doszło,  trzeba  było
pokonać  wiele  przeszkód.  Zawalano  kolejne  terminy,  a  harmonogram  produkcji
wydłuŜał  się  za  sprawą  autorów,  którzy  z  opóźnieniem  dostarczali  teksty  oraz
redaktorów,  którzy  musieli  niekiedy  napisać  je  od  nowa.  Współpraca  z  zespołem
zatwierdzającym  z  Lucasfilm  Ltd.  szybko  nauczyła  West  End,  jakie  tematy  moŜna
rozwijać  w  nieskończoność:  na  przykład  czasy  Starej  Republiki,  wojny  klonów  czy
droga do potęgi Imperatora i Vadera.

Od tego czasu West End pomagała poszerzać granice galaktyki Gwiezdnych

Wojen i zachować jej ciągłość, wydając ponad 75 pozycji materiałów źródłowych,
opisów przygód i suplementów, w tym 12 „Przewodników galaktycznych”, 14
numerów magazynu „Star Wars Adventure Journal” i 10 podręczników do gry opartych
na bestsellerowych powieściach i komiksach.

CięŜka praca i wytrwałość pracowników wydawnictwa opłaciły się. Dzięki grze w

Gwiezdne Wojny West End stał się wiodącym producentem gier w role, kupując
licencje na kolejne popularne gry oparte na filmach. Spółka wydała od tego czasu gry
oparte na filmach o Indianie Jonesie, Tank Girl, Opowieściach z krypty i Facetach w
czerni. Obecnie jest to jeden z najlepszych w świecie producentów tego rodzaju gier.

Prace wydawnictwa dotyczące Gwiezdnych Wojen nie ograniczały się jednak

wyłącznie  do  problemów  gry.  Spółka  koordynowała  swoje  wysiłki  z  Lucasfilm  Ltd.  i
innymi  licencjobiorcami,  by  zagwarantować  ciągłość  świata  Gwiezdnych  Wojen  i
zachować jego ducha we wszystkich produktach opartych na tym filmie. Redaktorzy z
West  End  oferowali  swoją  pomoc  pisarzom,  odpowiadając  na  pytania,  udostępniając
podręczniki do gier, a nawet przeglądając wstępne wersje powieści. Materiały źródłowe
do  gry  dostarczyły  danych  technicznych  wykorzystywanych  do  tworzenia  nowych
zabawek  i  innych  produktów  opartych  na  statkach  kosmicznych  i  pojazdach  z

Opowieści z Imperium

Gwiezdnych Wojen. Pracownicy West End byli przewodnikami twórców „Star Wars
Customizi Card Game” firmy Decipher i gry „Monopol”, opartej równieŜ na tym
filmie, wydanej przez Parker Brothers. Gdy informacje zawarte w róŜnych produktach
idealnie do siebie pasują, wszechświat Gwiezdnych Wojen wydaje się znacznie bardziej
realny.

Kilku projektantów z firmy West End przeniosło się nawet do szerszego kręgu

wydawnictw  związanych  z  Gwiezdnymi  Wojnami.  Bill  Slavicsek  uaktualnił  Gwiezdne
Wojny  -przewodnik  encyklopedyczny.  Raymonda  Velasco,  wprowadzając  do  niego
nowe  elementy  i  nawiązania  do  powieści  Timothy  Zahna,  nowych  komiksów  i
podręczników  do  gry  wydawanych  przez  West  End.  Bill  Smith  napisał  Ilustrowany
przewodnikpo  statkach,  okrętach  i  pojazdach  Gwiezdnych  Wojen.  Inni  redaktorzy  z
West End pisali artykuły do „Star Wars Galaxy Magazine” wydawnictwa Topp i innych
czasopism.  Podobnie  jak  bohaterowie  filmu,  jego  pełni  zaangaŜowania  wielbiciele
przeszli  drogę  od  bardzo  skromnych  początków  do  współtworzenia  kształtu  galaktyki
Gwiezdnych Wojen.

Niektórzy z was mogą się zastanawiać, czym właściwie jest gra w role i dlaczego

Gwiezdne Wojny tak dobrze się do niej nadają.

Ten rodzaj gry to po prostu bardziej wyrafinowana wersja dziecięcej zabawy w

udawanie  bohaterów  filmu.  Większość  wielbicieli  Gwiezdnych  Wojen  nadal  pamięta,
jak  wymyślali  własne przygody rozgrywające się  w odległej galaktyce,  wykorzystując
figurki bohaterów, kilka pojazdów i meble w swoim pokoju. Gry w role opierają się na
tych samych procesach twórczej wyobraźni.

Polegają one na interaktywnym opowiadaniu historii. Grupa przyjaciół wybiera

sobie postaci bohaterów, których będą odgrywać, a ich decyzje i działania wpływają na
wynik opowieści.

Jeden z graczy, zwany mistrzem, opowiada pozostałym uczestnikom, co widzą i

słyszą ich bohaterowie, a takŜe opisuje postaci drugoplanowe, które spotykają na swej
drodze.  Czasami  wykorzystuje  się  mapy,  fragmenty  gier,  rekwizyty  czy  miniaturowe
pojazdy,  jednak  większość  akcji  rozgrywa  się  w  wyobraźni  uczestników  gry.  Wyniki
potyczek  na  pistolety  blasterowe,  pościgów  śmigaczami  i  innych  konfliktów  są
rozstrzygane  za  pomocą  rzutu  kostką:  im  wyŜszą  liczbę  oczek  uzyskuje  gracz,  tym
lepiej  jego  postać  wypełnia  swoje  zadanie.  Sukces  lub  poraŜka  mogą  radykalnie
zmienić zakończenie historii.

PoniewaŜ gracze tworzą własne historie rozgrywające się w świecie Gwiezdnych

Wojen,  nie  powielają  ról  prawdziwych  bohaterów  filmu.  Zamiast  nich  tworzą  własne,
choć  na  podobieństwo  tamtych.  Uczestnik  gry  moŜe  wybrać,  czy  chce  być
przemytnikiem albo Wookiem, jak Han Solo i  Chewbacca, czy pilotem  myśliwca, jak
Biggs  albo  Dutch,  czy  teŜ  udawać  przedstawiciela  obcej  rasy,  jak  admirał  Ackbar  lub
Bib Fortuna. Jako Ŝe gracze nie odtwarzają postaci z filmu, mogą odwiedzać miejsca i
uczestniczyć w  wydarzeniach „spoza ekranu”. Gra pozwala fanom Gwiezdnych Wojen
odkrywać  fascynujące  obszary  zaledwie  wspomniane  w  filmach:  zaułki  Mos  Eisley,
białe  korytarze  Miasta  w  Chmurach  czy  lasy  księŜyca  Endor.  UmoŜliwia  im

Peter Schweighoffer

przeŜywanie własnych przygód w świecie Gwiezdnych Wojen, pełnym bohaterów i
złoczyńców, planet, statków kosmicznych i obcych ras.

Podobny cel stawia sobie magazyn „Star Wars Adventure Journal” - przedstawić

wypełniające wszechświat Gwiezdnych Wojen postacie, planety i konflikty, które nie
pojawiły się na ekranie.

Kiedy West End zaczął wydawać magazyn w 1994 roku, celem było stworzenie

czasopisma wspomagającego grę w role poprzez przedstawianie ekscytujących nowych
historii, przygód i materiałów źródłowych dotyczących świata Gwiezdnych Wojen. Pod
troskliwym nadzorem Lucy Wilson, Sue Rostoni i Allana Kauscha z działu licencji
Lucasfilm Ltd. „Journal” szybko stał się forum zarówno dla renomowanych, jak i
wschodzących autorów.

Przed powstaniem tego magazynu publikowanie historii rozgrywających się w

wiecie Gwiezdnych Wojen było zastrzeŜone dla wybrańców. Wydawnictwo Bantham

zamawiało nowe powieści lub antologie tylko u autorów o uznanej renomie. Większość
z nich miała juŜ wcześniej dobre kontakty ze środowiskiem wydawniczym. Pisarzy,
którzy nie mieli w swoim dorobku co najmniej jednej lub dwóch powieści science-
fiction, w ogóle nie zapraszano do współpracy.

Podczas gdy powieści koncentrowały się na losach głównych bohaterów,

antologie  opowiadań  obracały  się  wokół  drugoplanowych  postaci  filmu.  Wszyscy
chcieli  czytać  historie  o  Luke’u,  Hanie  i  Leii,  a  pomysł,  by  oprzeć  całą  powieść  na
nowych  bohaterach,  bez  głównych  postaci  Gwiezdnych  Wojen  na  pierwszym  planie,
byłby ryzykowny. Nikt nie wiedział, czy czytelnicy to kupią.

Pozwalano pisarzom wprowadzać własne postaci, jednak z chwilą publikacji ich

utworów  wydarzenia,  o  których  opowiadały,  stawały  się  częścią  kontinuum
Gwiezdnych  Wojen.  Autorzy,  którzy  stworzyli  nową  postać,  nie  mieli  okazji  dalej  jej
rozwijać,  chyba  Ŝe  zlecono  im  napisanie  kolejnej  powieści.  Wielu  z  nich  tęskniło  do
powrotu do niezwykłego wszechświata Gwiezdnych Wojen.

Magazyn „Star Wars Adventure Journal” zmienił ten stan rzeczy.
Z czasem „Journal” stał się miejscem, gdzie wykwalifikowani pisarze mogli

publikować  oryginalne  utwory  literackie  rozgrywające  się  w  świecie  Gwiezdnych
Wojen. Bibliografia kaŜdego z nich i próbki ich prozy były uwaŜnie analizowane przez
West  End  i  Lucasfilm  -  tylko  tych,  których  prace  zaaprobowano,  zapraszano  do
współpracy. Nie  wszystkie nadesłane utwory były akceptowane. KaŜdy artykuł musiał
odpowiadać  wysokim  standardom  jakości  stawianym  przez  West  End  i  Lucasfilm.
„Journal”  nigdy  nie  był  typowym  fanzinem,  czyli  magazynem  fanów.  Był  witryną
najlepszych nowych materiałów dotyczących galaktyki Gwiezdnych Wojen.

Początkowo magazyn nie faworyzował opowiadań - dzieliły one 288 stron

czasopisma  z  opisami  przygód  i  innymi  materiałami  źródłowymi  do  gier.  Regularnie
pojawiające  się  działy,  takie  jak  „Nowości  galaktyczne”,  „Dziennik  pokładowy”  czy,
„Poszukiwany  przez  Crackena”,  wprowadzały  nowych  bohaterów,  statki  kosmiczne,
planety,  obcych  i  konflikty  w  świat  Gwiezdnych  Wojen,  podpowiadając,  jak  moŜna
wykorzystać nowe elementy podczas gry w role. Przy pierwszej publikacji kaŜdy utwór

Opowieści z Imperium

literacki zawierał informacje do wykorzystania w grze i kolumny pomocnicze,
oferujące podpowiedzi na temat tego, jak włączyć elementy opowiadania do gry.

W kolejnych numerach magazynu publikowano utwory bardziej utalentowanych

pisarzy, reprezentujące coraz wyŜszy poziom. Dzięki zachętom ze strony Lucasfilm
Ltd., a takŜe ze względu na coraz lepszą jakość nadsyłanych opowiadań, liczba
utworów literackich pojawiających się w „Star Wars Adventure Joumal” wzrosła.

Magazyn stał się źródłem opowiadań zaludnionych przez postacie inne niŜ te

znane  wielbicielom  filmu.  Był  jednym  z  niewielu  miejsc,  gdzie  początkujący  pisarze
bez  dorobku  powieściowego  mogli  oficjalnie  publikować  nową  prozę  z  kręgu
Gwiezdnych Wojen. Nowe pokolenie autorów powołało do Ŝycia własnych bohaterów:
agentów KorSeku, cynicznych przemytników, zuchwałych Ciemnych Jedi, rebelianckie
oddziały  komandosów.  Uznani  twórcy  powracali  do  swoich  ulubionych  postaci  i
wymyślali nowe. Wszyscy mieli szansę przemierzać galaktykę, którą znali i kochali.

„Journal” stworzył całą serię opowieści z kręgu Gwiezdnych Wojen,

eksplorujących nowe terytoria. Dał twórcom wyjątkową okazję pisania o miejscach
akcji swojego ulubionego filmu, a zarazem poszerzania granic galaktyki Gwiezdnych
Wojen.

Moje dzieciństwo upłynęło na zabawach figurkami postaci z Gwiezdnych Wojen,

słuchaniu  muzyki  z  filmu,  zbieraniu  kart  z  ilustracjami  oraz  czytaniu  ksiąŜek  i
komiksów.  Środki  te  oŜywiały  bohaterów  filmu  i  jego  mit  w  mojej  wyobraźni  w
czasach  gdy  wideo  rzadko  bywało  domowym  wyposaŜeniem.  Nagrania  ścieŜki
dźwiękowej  powodowały,  Ŝe  obrazy  z  filmu  stawały  mi  przed  oczami.  Karty  dla
kolekcjonerów przywracały postaci do Ŝycia. Komiksy przedstawiały bohaterów i to, co
się  z  nimi  działo  po  zakończeniu  filmu.  Figurki  bohaterów  zaś  pomagały  opowiadać
własne  historie.  Moje  zainteresowanie  Gwiezdnymi  Wojnami  przetrwało  długie  lata
oczekiwania na Imperium kontratakuje i Powrót Jedi.

Jednak w miarę, jak dorastałem, pojawiały się nowe zajęcia i nowe sposoby

spędzania  czasu.  Jednym  z  nich  było  dziwne  hobby  zwane  grą  w  role.  Kilkoro
dzieciaków  w  moim  sąsiedztwie  zaczęło  grać  w  „Dungeons  and  Dragons”  (Lochy  i
smoki),  zwaną  w  skrócie  D&D.  Widziałem  raz,  jak  grają,  i  nie  wydało  mi  się  to  zbyt
trudne.  Zamiast  się  zastanawiać,  gdzie  mógłbym  kupić  egzemplarz  podręcznika,
wymyśliłem  dla  moich  przyjaciół  własną  grę  fantasy.  Nie  była  specjalnie  pomysłowa
ani skomplikowana, ale bawiliśmy  się  świetnie. W końcu jednak  kupiłem,  „Dungeons
and  Dragons”,  a  potem  wiele  innych  gier  w  role:  fantasy,  fantastyczno-naukowych,
historycznych.  Bardzo  lubiłem  prowadzić  gry  dla  przyjaciół  i  wymyślać  własne
przygody.

Gwiezdne Wojny obudziły we mnie zainteresowanie literaturą fantasy i

fantastyczno-naukowa,  które  przetrwało  aŜ  do  czasów  szkoły  średniej.  Całe
kieszonkowe  wydawałem  na  powieści  science-fiction  w  miejscowej  księgami.
Przeczytałem serię Elryka Moorcocka, Władcę pierścieni Tolkiena i  wszystkie ksiąŜki
Larry Nivena. Lektury te inspirowały mnie do marzeń o własnych postaciach, światach

Peter Schweighoffer

i technologiach, które w końcu umieściłem w opowiadaniach science-fiction (muszę
jednak przyznać, Ŝe bardzo przeciętnych).

Połączyłem moje zainteresowania grami i fantastyką naukową, tworząc własną

prostą planszową grę science-fiction, uzupełnioną przez zawiłe mapy, sposoby liczenia
punktów i karty. Często grałem w nią z moimi przyjaciółmi, ale nie myśleliśmy, by
zajęcie to miało wielką przyszłość. Jak często bowiem zabawa staje się punktem
wyjścia do popłatnej kariery?

Kiedy szedłem na uniwersytet, byłem zdecydowany rozwijać moje umiejętności

pisarskie, by wykorzystać je w przyszłości, pisząc własną prozę fantastyczno-naukowa.
Przez  lata  spędzone  w  Hamilton  College  zajmowałem  się  science  fiction  -  duŜo
czytając  i  trochę  pisząc  (teraz  juŜ  nieco  lepiej).  Poszerzałem  teŜ  doświadczenie  jako
reporter  i  składacz  uniwersyteckiej  gazetki.  Profesorowie  twórczego  pisania  zachęcali
mnie  do  eksploracji  nowych  obszarów,  takich  jak  poezja  czy  powieść  historyczna
(która  stała  się  moim  kolejnym  hobby).  Ćwiczyłem  teŜ  talenty  organizacyjne,
koordynując prace Kółka Pisarskiego Uniwersytetu Hamilton.

Pewnego lata w czasie wakacji odkryłem na półkach z literaturą science-fiction w

miejscowej księgarni prawdziwy skarb: podręcznik do gry w role „Gwiezdne Wojny”.
Dwa z moich ulubionych zainteresowań - Gwiezdne Wojny i gra w role - stały się
jednym. Z miejsca kupiłem tę ksiąŜkę.

Podczas kolejnych kilku lat razem z przyjaciółmi zapuszczałem się od czasu do

czasu do galaktyki Gwiezdnych Wojen podczas sesji gry. Stworzyliśmy własne postaci -
bohaterów  takich  jak  wyjęty  spod  prawa  Dirk  Harkness  i  tajemniczy  łowca  nagród
Beylyssa.  W  wyobraźni  badaliśmy  nieznane  planety,  wymykaliśmy  się  ze  starannie
zastawionych  imperialnych  pułapek  i  strzelaliśmy  z  blasterów  do  szturmowców  zza
kaŜdego rogu. Przez kilka nocy przerwy międzysemestralnej Gwiezdne Wojny oŜywały
w umysłach naszej druŜyny.

Gra w role była jednak tylko grą, miłym sposobem spędzania szkolnych przerw,

zainteresowaniem  pozostałym  z  czasów  dzieciństwa.  Większość  dziecięcych  zabaw
załamuje  się  pod  onieśmielającym  cięŜarem  „prawdziwego”  świata,  a  ja  po
zakończeniu  nauki  na  uniwersytecie  byłem  gotów  poddać  się  nieuniknionej  biurowej
harówce  od  dziewiątej  do  piątej.  NiezaleŜnie  od  tego,  jak  bardzo  kochałem  Gwiezdne
Wojny  i  gry  w  role,  nie  mogły  mi  one  zapewnić  sensownej  kariery.  Nie,  Ŝebym  nie
próbował  -  rozesłałem  swój  Ŝyciorys  do  róŜnych  producentów  gier,  w  tym  do  West
End; ale, jak to często ma miejsce w podobnych sytuacjach, większość firm oczekiwała
kilkuletniego  doświadczenia  w  branŜy.  Musiałem  zacząć  od  jednego  z  niŜszych
szczebli kariery wydawniczej.

Ukończywszy studia z pierwszą lokatą z pisarstwa, byłem dobrze przygotowany

do  pracy  dziennikarza.  Zostałem  zatrudniony  w  dziale  reportaŜu  w  tygodniku
wydawanym  w  moim  rodzinnym  mieście.  Spędziłem  tam  dwa  lata.  Pisałem
sprawozdania  ze  spotkań  rady  miejskiej  i  wydarzeń  z  Ŝycia  miejscowej  szkoły  oraz
reportaŜe o ciekawych osobach  mieszkających  w okolicy. Przez ten czas przyswoiłem
sobie  umiejętności,  które  powinien  mieć  kaŜdy  pisarz  i  wydawca.  Nauczyłem  się
dotrzymywania  terminów,  poprawiania  własnych  tekstów,  tak  by  były  przejrzyste  i

Opowieści z Imperium

ciekawe, oraz dobierania słów w taki sposób, aby precyzyjnie wyrazić to, co mam do
powiedzenia.

Po dwóch latach awansowałem na redaktora naczelnego. Ta praca nauczyła mnie

kierowania  zespołem.  Oceniałem  teraz  teksty  innych  reporterów,  pomagając  im  pisać
jak  najlepsze  artykuły.  Przeszedłem  przyspieszony  kurs  public  relations,  zmuszony
radzić  sobie  z  niezliczonymi  poszukiwaczami  popularności,  których  osobiste
terminarze,  polityczne  krucjaty  i  małomiasteczkowe  spiskowe  teorie  dziejów  są
prawdziwą plagą lokalnych gazet.

Choć mieszkałem w moim rodzinnym mieście, utrzymywałem kontakt ze

znajomymi,  z  którymi  grywałem  wcześniej  w  „Gwiezdne  Wojny”.  Nadal
przeŜywaliśmy  fantastyczne  przygody  na  Terytoriach  Zewnętrznego  Pierścienia,
uwalnialiśmy  obce  rasy  z  rąk  łowców  niewolników,  infiltrowaliśmy  tajne  bazy
naukowe  Imperium  i  eskortowaliśmy  przebranych  agentów  Rebelii  na  pokładach
luksusowych gwiezdnych liniowców.

Szybko odkryliśmy, Ŝe nie jesteśmy osamotnieni w naszym zamiłowaniu do

Gwiezdnych Wojen. Powieść zatytułowana Dziedzic Imperium ogłosiła nadejście nowej
ery  Gwiezdnych  Wojen.  Zaczęły  się  takŜe  pojawiać  nowe  komiksy.  Ilekroć
dowiedzieliśmy się, Ŝe ukazała się kolejna powieść Timothy Zahna z kręgu Gwiezdnych
Wojen,  pędziliśmy  do  księgarni.  Nasza  druŜyna  wyszukiwała  materiały  dotyczące
Gwiezdnych  Wojen  w  nowych  numerach  komiksów.  Nie  byliśmy  sami  w  tym
wszechświecie - fani Gwiezdnych Wojen wszędzie budzili się z uśpienia.

Zmiana wisiała w powietrzu, zacząłem więc myśleć, Ŝe jeśli udałoby mi się

znaleźć odpowiednią pracę w branŜy gier, moŜe zdołałbym zrealizować marzenie o
połączeniu Gwiezdnych Wojen z pisarstwem i grami.

Mając roczne doświadczenie jako redaktor naczelny, spróbowałem ponownie

znaleźć dla siebie miejsce wśród producentów gier. Mój wybór padł na West End z
dwóch powodów: spółka miała siedzibę zaledwie o trzy godziny drogi od mojego
rodzinnego Connecticut i była właścicielem licencji na grę opartą na moim ulubionym
filmie.

Po wysłaniu Ŝyciorysu i kilku rozmowach telefonicznych zostałem zaproszony na

spotkanie z kierownictwem i osobami odpowiedzialnymi za rekrutacją. Odbyło się w
północno-wschodniej

Pensylwanii,

niepozornym

brązowym

magazynie

przerobionym na biuro wydawnictwa. Poszedłem tam z Ŝyciorysem i kilkoma próbkami
moich prac dziennikarskich pod pachą. A takŜe pełen optymizmu i fascynacji
Gwiezdnymi Wojnami. Tego dnia byłem juŜ redaktorem „Star Wars Adventure
Journal”.

Od tamtej chwili przed czterema laty współpracowałem z wieloma autorami.

Niektórzy okazali się. wschodzącymi talentami, inni mieli na swoim koncie powieści z
kręgu Gwiezdnych Wojen, które dostały się na listę bestselerów „New York Timesa”.
Większość z nich musiała ścierpieć moje długie, szczegółowe listy krytyczne i bezładne
rozmowy telefoniczne. Mam jednak nadzieję, Ŝe nasza współpraca pomogła im
rozwinąć umiejętności pisarskie.

Peter Schweighoffer

Współpraca z początkującymi autorami moŜe się wydawać ryzykowna. Ich teksty

wymagają  zwykle  więcej  polerowania  niŜ  utwory  doświadczonych  pisarzy,  ale
ostateczny wynik często wart jest tego wysiłku. Sukces naszego magazynu dowodzi, Ŝe
opłaca  się  podejmować  takie  ryzyko.  Ci,  którym  udało  się  przetrwać  długie  miesiące
pisania,  czekania  na  odpowiedź  wydawnictwa  i  Ŝmudnych  poprawek,  dodali  swoje
nazwiska do wydłuŜającej się listy autorów literatury z kręgu Gwiezdnych Wojen.

W tej antologii spotkacie kilkoro z nich.
Moim pierwszym zadaniem przy tworzeniu czasopisma było znalezienie uznanego

autora,  który  napisałby  opowiadanie  do  pierwszego  numeru.  Wydawnictwo  West  End
wypracowało dobre stosunki  z Timothy Zahnem,  którego  powieści zainspirowały dwa
podręczniki  do  gry.  Skontaktowałem  się  z  Timem,  który  okazał  się  bardzo  Ŝyczliwy  i
chętny do pomocy. W tym czasie nie miał w planie Ŝadnych nowych powieści na temat
Gwiezdnych Wojen - to zlecenie było zatem dla niego okazją, by powrócić do kilku ze
swych ulubionych postaci.

Mimo iŜ Tim zamierzał rozwinąć postać stworzonego przez siebie księcia

czarnych  charakterów,  wielkiego  admirała  Thrawna,  ostatecznie  zdecydował  się
napisać o początkach kariery Talona Karrde. (Na wydarzeniach z przeszłości Thrawna
oparł opowiadania zamieszczane w późniejszych wydaniach magazynu: Mist Encounter
opublikowane w numerze 7., i Decyzją z numeru 11.). Jego opowiadanie, zatytułowane
Pierwsze spotkanie, mówi o tych wydarzeniach z Ŝycia Talona Karrde, które nastąpiły
wcześniej  niŜ  perypetie  przedstawione  w  powieści  Dziedzic  Imperium.  Jest  ono
błyskotliwym  dowodem  talentu  Tima  do  prowadzenia  czytelników  przez  meandry
skomplikowanej, pełnej niespodzianek opowieści.

Później Tim uczestniczył w opracowaniu innych produktów West End Games z

kręgu  Gwiezdnych  Wojen.  Choć  nigdy  przedtem  nie  miał  do  czynienia  z  grą  w  role,
wziął  udział  w  kilku  sesjach,  z  których  dochód  został  przeznaczony  na  cele
dobroczynne,  odgrywając  role  Talona  Karrde  i  wielkiego  admirała  Thrawna.  Jego  gra
okazała się równie pełna zwrotów akcji i intryg, jak jego powieści.

Przekonanie Timothy Zahna, by napisał do naszego magazynu, było moim

pierwszym  wyzwaniem.  Do  kolejnych  naleŜało  namówienie  do  współpracy  innych
popularnych  pisarzy.  Oczywistą  kandydatką  była  Kathy  Tyers,  autorka  Paktu  na
Bakurze  i  innych  opowiadań  z  kręgu  Gwiezdnych  Wojen,  zamieszczonych  w  róŜnych
antologiach.  Kiedy  się  z  nią  skontaktowałem,  kończyła  właśnie  opowiadanie  do
przygotowywanego  wówczas  zbioru  Gwiezdne  Wojny:  Opowieści  łowców  nagród.
Chciała napisać więcej o postaci Tinian I’att, którą stworzyła na potrzeby tej antologii.

W opowiadaniu Próba ognia Kathy nie tylko zawarła wszystkie elementy typowe

dla literatury z kręgu Gwiezdnych Wojen, ale takŜe poruszyła głębsze tematy:
poświęcenia, miłości i wolności. Czytelnicy dostali przy tym przedsmak historii
zawartej w Opowieściach łowców nagród, które ukazały się dopiero po opublikowaniu
przez „Joumal” trzech opowiadań Kathy Tyers o Tinian.

Michael A. Stackpole równieŜ zaoferował do publikacji w magazynie utwór

pilotujący jego większe ksiąŜki - opowiadanie Stracona szansa pojawiło się w druku
pół roku przed wydaniem jego powieści Eskadra Łobuzów. Powieści Mike’a, tworzące

Opowieści z Imperium

serię „Star Wars X-wing”, pokazały, Ŝe losy postaci drugoplanowych mogą stać się
kanwą pełnowartościowej powieści. Mike pracował w przemyśle producentów gier od
samych jego początków, czyli od lat 70. Wymyślił wiele przygód do wykorzystania w
grach i napisał kilka powieści opartych na grach w role. Mike jest dobrym przykładem
obiecującego pisarza, który świetnie sobie radzi w pierwszoligowym towarzystwie
najlepszych firm wydawniczych.

Choć współpraca z uznanymi autorami fantastyki naukowej była ekscytująca,

największą satysfakcją przynosi odkrywanie nowych talentów. Są to zwykle ludzie,
którzy łączą pracę pisarską z pracą zawodową.

Jedną z takich osób jest Patricia A. Jackson. Poznałem ją na konwencji fantastyki

naukowej  Sci-Con  w  Virginia  Beach,  gdzie  została  prawie  zakrzyczana  w  czasie
dyskusji  panelowej  na  temat  wolnego  pisarstwa.  Po  raz  drugi  spotkaliśmy  się  na  sesji
gry  w  role  opartej  na  Gwiezdnych  wojnach.  Dwa  tygodnie  później  na  moim  biurku
pojawił  się rękopis: opowiadanie zawierające postaci i przygody z  naszej gry. Szybko
się przekonałem, Ŝe przygody przeŜywane w czasie gry - choć są świetną zabawą dla jej
uczestników - niekoniecznie przekładają się na dobre opowiadania.

Patty nie dawała się jednak zniechęcić. Jej następne opowiadanie okazało się

całkiem  niezłe,  a  po  poprawkach  nadawało  się  do  publikacji. Był  to  pierwszy  z  wielu
nadesłanych  przez  Patricię  utworów  literackich.  Jej  dumą  było  opowiadanie  Ostatnie
przedstawienie. Przenikająca je atmosfera nadciągającej katastrofy dobrze współgrała z
osobowością  głównego  bohatera,  Ciemnego  Jedi  Adalryka  Brandla.  Patty  stała  się
jednym  z  regularnych  współpracowników  magazynu.  Nadal  widujemy  się  na
konwencjach  pisarzy  fantastyki  naukowej  i  sesjach  gry,  prowadzimy  teŜ  wspólnie  co
roku warsztaty pisarskie na konferencji Sci-Con.

Jeszcze przed pojawieniem się opowiadania Punkt widzenia, Charlene Newcomb

pisywała  do  kaŜdego  numeru  „Star  Wars  Adventure  Journal”.  Jej  wcześniejsze
opowiadania koncentrowały się wokół stworzonej przez nią postaci Alex Winger, córki
imperialnego  gubernatora,  która  usiłuje  w  sekrecie  wyzwolić  swoją  planetę  spod
panowania  Imperium.  Przed  napisaniem,  „Punktu  widzenia”  Charlene  skończyła
właśnie ostatnie opowiadanie o Alex Winger i zastanawiała się, co zrobić dalej. Aby ją
zainspirować, wysłałem jej kopię ilustracji, która zdobiła kiedyś jedną z przygód gry w
Gwiezdne  Wojny.  Rysunek  przedstawiał  oficera  i  kilku  przedstawicieli  obcych  ras,
grających w hologrę na pokładzie statku kosmicznego.

Powiedziałem Charlene, Ŝeby napisała opowiadanie zawierające taką scenę.

Mógłbym  wtedy  wykorzystać  rysunek  jako  ilustrację  jej  utworu.  Charlene  zabrała  się
do pracy i wkrótce nadesłała opowiadanie Punkt widzenia, którego fabuła zawiera wiele
elementów  przedstawionych  na  obrazku.  Ilustracja  ta  ukazuje  widzianą  z  dalekiej
perspektywy  zielonkawą  mgławicę,  wirującą  w  oddali  -  niebezpieczny  sektor
przestrzeni znany jako Maelstrom. Jeden z obcych przedstawionych na rysunku trzyma
w  rękach  puchar  -  na  jego  lśniącym  szkle  odbija  się  obraz  hełmu  zbliŜającego  się
szturmowca.  W  swoim  opowiadaniu  Charlene  wykorzystała  równieŜ  materiały
ź

ródłowe o Maelstromie i gwiezdny liniowiec, który występował w grze. Opowiadanie

Peter Schweighoffer

to stanowi więc udany pomost pomiędzy wcześniej opublikowanymi materiałami
pomocniczymi do gry i literaturą.

Zazwyczaj autorzy związani z magazynem koncentrują się na jednym z obszarów:

tworzą  materiały  źródłowe,  opracowują  nowe  przygody  do  wykorzystania  w  grze  lub
piszą opowiadania. Tony Russo działa we wszystkich wymienionych dziedzinach. Jego
artykuły  źródłowe  zabierały  czytelników  na  Sevarcos,  planetę  imperialnych  więzień  i
awanturniczych  magnatów  przyprawowych,  przedstawiały  im  elitarną  druŜynę
najemnych  komandosów  i  badały  despotyczne  stosunki  SprzysięŜenia  Pięciu  Gwiazd.
Odgrywając  opracowane  przez  niego  przygody,  uczestnicy  gry  próbowali  uwolnić
przygraniczną  kolonię  spod  sprawowanej  Ŝelazną  ręką  władzy  lorda-renegata.
Opowiadanie  Tony’ego  W  blasku  chwały  zgrabnie  łączy  pasjonujące  przygody
wykorzystywane w grach z materiałami źródłowymi o druŜynie komandosów.

Erin Endom, lekarka a zarazem wykładowca na oddziale pediatrii pogotowia

ratunkowego, wykorzystała swą wiedzę medyczną w opowiadaniu dla „Star Wars
Adventure Joumal”, zatytułowanym Po pierwsze - nie szkodzić. Rozwija ono te aspekty
ś

wiata Gwiezdnych Wojen, które filmy zaledwie musnęły. Tematem wielu opowiadań

są  desperackie  ataki  oddziałów  Rebeliantów  na  siły  Imperium,  ale  ich  autorzy  rzadko
ukazują uczucia pokojowo nastawionych ludzi, którzy  muszą ranić i zabijać innych  w
bitwie. Przedstawiając wewnętrzny konflikt lekarza wojskowego, którego zadaniem jest
ratowanie,  nie  zaś  odbieranie  Ŝycia,  Erin  nadała  nową  perspektywę  wojnie  pomiędzy
Imperium a Sprzymierzeniem Rebeliantów.

Równie oryginalne jest opowiadanie Angeli Philips Pogromcy smoków, którego

bohaterka Shannon, podobne jak inni bohaterowie Gwiezdnych Wojen, próbuje wyrwać
się ze skromnego otoczenia i zmienić losy galaktyki. Utwór Angeli zasługuje na uwagę,
gdyŜ łączy baśniowy motyw walki ze smokami z pochodzącą z filmu mistyką
szlachetnego rycerza Jedi.

Laurie Burns swą przygodę z pisarstwem zaczęła od opublikowania w „Star Wars

Adventure  Journal”  opowiadania  Z  notatnika  Kelli  Rand.  Bohaterem  jej  kolejnego
utworu,  zatytułowanego  Odwrót  z  Coruscant,  jest  niezaleŜny  kurier  -  postać
wymyślona przez Laurie. Akcja rozgrywa się tuŜ przed wydarzeniami przedstawionymi
w serii komiksów wydawnictwa Dark Horse zatytułowanej Mroczne Imperium. Laurie
bardzo  umiejętnie  wplotła  własne  pomysły  w  dotychczas  opisaną  rzeczywistość
Gwiezdnych  Wojen;  w  jej  opowiadaniu  pojawiają  się  Garm  Bel  Iblis,  Mara  Jade  i
pułkownik Jack Bremen, postacie znane z trylogii Timothy Zahna.

Ten aspekt pracy w „Star Wars Adventure Journal” - poszerzanie granic galaktyki

Gwiezdnych Wojen - jest chyba najbardziej ekscytujący. PoniewaŜ pismo ma licencję
twórcy filmów, wszystkie publikowane materiały stają się oficjalnym składnikiem
ś

wiata Gwiezdnych Wojen. Gdzie indziej dzieciak obdarzony bujną wyobraźnią mógłby

zrealizować marzenia o pisaniu historii science-fiction opartych na najpopularniejszych
filmach  wszech  czasów?  Historii  rozgrywających  się  w  świecie  w  którym  sypiące
dowcipnymi  powiedzonkami  roboty  dostarczają  plany  imperialnej  superbroni,  w
którym  samolubny  przemytnik  staje  się  pełnym  poświęcenia  bohaterem,  a  zwykły
pustynny farmer okazuje się ostatnim z Rycerzy Jedi.

Opowieści z Imperium

Niniejsza antologia jest podsumowaniem czterech lat przygody. Tak jak scena w

sali tronowej zamykająca Gwiezdne Wojny, nie jest to epilog sagi, ale chwilowy triumf
przed powrotem do dalszej pracy. Jako redaktor „Star Wars Advenrure Journal” miałem
szczęście  współpracować  z  bardzo  utalentowanymi  osobami,  które  tworzą
licencjonowany  wszechświat  Gwiezdnych  wojen.  „Journal”  wiele  zawdzięcza  tym
bohaterom  zza  kulis.  Richard  Hawran,  Jeff  Kent  i  Daniel  Scott  Palter  z  wydawnictwa
West End słuŜyli pomocą i jakŜe potrzebną zachętą, gdy magazyn przechodził drogę od
pomysłu  do  288-stronicowego  kwartalnika.  Nie  udałoby  się  nam  pokonać  tej  drogi,
gdyby  nie  towarzyszyły  nam  sugestywna  wizja  i  wytrwałość  George’a  Lucasa.  Sue
Rostoni  z  Lucasfilm  Ltd.  pomogła  opracować  pierwotną  formułę  i  układ  treści
magazynu,  Allan  Kausch  zaś  niestrudzenie  stał  na  straŜy  ciągłości  świata
przedstawionego  i  jakości.  Timothy  Zahn,  Kathy  Tyers  i  Michael  A.  Stackpole
zachwycali czytelników (i redaktorów) opowiadaniami, w których powracają ukochani
bohaterowie.  Początkujący  autorzy  nadsyłali  historie,  które  poszerzyły  granice
galaktyki  Gwiezdnych  Wojen,  a  jednocześnie  spełniały  wysokie  standardy  jakości
ustanowione przez Lucasfilm.

„Star Wars Adventure Journal” to miejsce, gdzie pisarze mogą zrealizować swoje

marzenia o galaktyce Gwiezdnych Wojen. Autorzy ci mogą wpływać - choć w
niewielkim stopniu, w porównaniu z rozmiarami wszechświata Gwiezdnych Wojen - na
losy odległej galaktyki, którą tak kochają.

Niektóre z ich opowieści moŜecie teraz przeczytać.

Peter Schweighoffer

P I E R W S Z Y K O N T A K T

Timothy Zahn

Z ostatnim sykiem roztrzęsionych repulsorów kosmiczny jacht „Uwaniański

Kupiec” osiadł na lądowisku wyrąbanym w dŜungli Varonat.

- CóŜ za oaza cywilizacji. - Quelev Tapper wyjrzał przez szyby sterowni. - Jesteś

pewien, Ŝe wylądowaliśmy tam, gdzie trzeba, a nie na jakimś wysypisku chwastów?

Talon Karrde wyjrzał na zewnątrz i omiótł wzrokiem krąg bladoŜółtych drzew

otaczających polanę i jakieś trzydzieści rozpadających się budynków schowanych
pomiędzy nimi.

- Nie, to na pewno tu - zapewnił swego porucznika. - Wielka DŜungla Varonat.

Siedziba garstki trzeciorzędnych hurtowni i kilku tysięcy kolonistów, którzy nie mają
dość rozumu, by zebrać się i przenieść gdzie indziej.

- I paskudnego Krisha o nazwisku Gamgalon - dodał Tapper. - Nie wiem, Karrde.

Nadal sądzę, Ŝe powinniśmy byli wziąć ze sobą „Szalonego Karrde’a” i „Gwiezdny
Lód”, Ŝeby stała za nami przyzwoita siła ognia. Siedzimy tu wystawieni jak mynocki na
grzędzie.

- Jesteśmy tu po to, Ŝeby się rozejrzeć, a nie Ŝeby narobić sobie kłopotów -

przypomniał  mu  Karrde,  jednym  mchem  odpinając  pasy  i  wstając.  -  Gamgalon  nie
zawracałby  sobie  głowy  organizowaniem  tych  prywatnych  safari  z  polowaniami  na
morodiny,  gdyby nie chodziło o duŜe zyski.  Chcę  się tylko dowiedzieć, co zamierza i
czy nie dałoby się z tego wykroić czegoś dla nas.

- Tym bardziej powinniśmy mieć wsparcie - powiedział Tapper, wyraźnie

niezadowolony, i sprawdziwszy, czy jego blaster łatwo wychodzi z kabury, podąŜył za
Karrde’m w kierunku luku rufowego. - Ale to ty jesteś szefem.

- Święta prawda. Jesteś gotów?
Tapper wziął głęboki oddech i głośno wypuścił powietrze.
- Do roboty!
Karrde stuknął pięścią kontrolkę i rampa luku łagodnie opadła. Wciągając w

nozdrza egzotyczne zapachy, Karrde i Tapper zeszli po trapie i skierowali się przez
lądowisko w kierunku budynku, na którym wyblakły napis głosił: „Kapitanat”.

Opowieści z Imperium

Byli zaledwie w połowie drogi, gdy dwóch męŜczyzn, podpierających dotąd

ciany budynku, oderwało się od niego i ruszyło swobodnym krokiem na spotkanie

przybyszów.

- Czołem - powiedział jeden z nich, gdy znaleźli się dostatecznie blisko. - Witamy

w Tropis na Varonat. Turyści? Chcecie coś obejrzeć?

- Widoki na pewno są fascynujące - odparł grzecznie Karrde. - My jednak chcemy

tylko znaleźć mechanika, który znałby się na hipernapędzie. Mamy nadzieję, Ŝe jest tu
ktoś taki.

- Aha - odpowiedział tamten, spoglądając do tyłu na „Uwaniańskiego Kupca”. -

Nic dziwnego. Im bardziej efektowny kadłub, tym słabsze bebechy.

- Zachowaj pan tę kwiecistą mowę dla turystów - warknął Tapper. - Macie tu

mechanika czy nie?

Drugi z męŜczyzn przyglądał mu się przez chwilę, po czym odwrócił się do

Karrde’a.

- Pańskiemu przyjacielowi trochę brak ogłady - powiedział.
- Rekompensuje to licznymi talentami - odparł Karrde, wyjmując z kieszeni garść

monet o wysokich nominałach i pobrzękując nimi ostentacyjnie. - Na przykład potrafi
dotrzymywać terminów. Na Svivren czekają na nas waŜne interesy.

- Jasne, rozumiem - odpowiedział tamten. - Bez obrazy, panie...?
- Pełnomocnik Rady Sif-Uwana, Pandis Sertze - przedstawił się Karrde. - A to

mój pilot, kapitan Dusha. - Wybrał jedną z monet i podniósł ją do góry. - Trochę nam
się śpieszy.

- śaden problem - męŜczyzna uśmiechnął się szeroko, wskazując kciukiem na

portowe budynki, podczas gdy drugą ręką sprawnie zgarnął monetę z dłoni Karrde’a. -
Buzzy, leć powiedzieć, Ŝe trafił się klient. Szybka robota.

Jego towarzysz w milczeniu skinął głową i ruszył truchtem w kierunku

zabudowań.

- Nazywam się Fleck, panie pełnomocniku - ciągnął męŜczyzna. - Wygląda na to,

e utknęliście tu na parę dni. Macie jakieś plany?

Karrde rozejrzał się wymownie dookoła.
- A jest tu coś, co by warto zaplanować?
- Zdziwi się pan, ale tak - powiedział Fleck. - Jeden facet organizuje tu całkiem

przyzwoite safari. Jutro z samego rana wyruszają do dŜungli. Słyszał pan kiedyś o
polowaniach na morodiny?

- Chyba nie - odparł Karrde. - To duŜa zdobycz?
- Nie ma większych - zapewnił go Fleck. - Wielkie pełzające gady, długie na

dziesięć-dwadzieścia metrów. Doskonałe trofeum na ścianę salonu albo korytarza -
wykrzywił usta w sardonicznym uśmiechu. - Nie są teŜ ani za szybkie, ani specjalnie
złośliwe. W sam raz dla początkujących myśliwych.

- Uspokoił mnie pan. - Karrde spojrzał na Tappera. - Co o tym myślisz, Dusha?
- Nie brzmi to zbyt niebezpiecznie, proszę pana - odpowiedział Tapper z

odpowiednią nutą lekkiego niepokoju w głosie. - Mam nadzieję, Ŝe nie uda się pan tam
w pojedynkę?

Peter Schweighoffer

- Nie, zapisało się jeszcze czterech innych myśliwych - odparł Fleck. - Zresztą

szef zawsze zabiera paru ludzi jako eskortę. Bezpiecznie jak w gniazdku.

- Mimo wszystko byłbym spokojniejszy, gdyby zabrał mnie pan ze sobą - nalegał

Tapper. - Kiedyś nieźle sobie radziłem z pistoletami BlasTech A280.

- Najpierw sprawdźmy, ile to bezpieczne gniazdko będzie nas kosztować -

powiedział sucho Karrde.

- Tyle co nic - prychnął Fleck. - Drobnostka dla dŜentelmena jak pan,

dysponującego odpowiednimi środkami. Tylko po dwanaście tysięcy od osoby.

Karrde uśmiechnął się.
- Nie cieszyłbym się długo odpowiednimi środkami, gdybym szastał nimi na

prawo i lewo. Piętnaście tysięcy za nas obu.

Fleck uśmiechnął się krzywo.
- Umie się pan targować, co? Niech będzie dwadzieścia.
- Powiedziałbym raczej, Ŝe mam doświadczenie w negocjacjach - poprawił go

Karrde. - Zgoda na siedemnaście.

Fleck najpierw zmarszczył czoło, a potem się rozpogodził.
- W porządku. A więc siedemnaście.
- Bardzo dobrze - stwierdził Karrde. - Kiedy wyruszamy?
- O wpół do szóstej jutro rano - odpowiedział Fleck. - Tylko bądźcie tam na

pewno. - Powiem szefowi, Ŝe przychodzicie. Nie zapomnijcie przynieść tych
siedemnastu tysięcy. - Machnął ręką w kierunku budynków po przeciwnej stronie
lądowiska. - Ekwipunek moŜecie kupić w tamtym budynku, a pokój na noc znajdziecie
w hotelu obok. Jest, hmm, przyjemniejszy w środku, niŜ by się mogło wydawać, sądząc
z zewnątrz.

- Zapewne - zgodził się Karrde. - Mam nadzieję, Ŝe nikt się nie obrazi, jeśli

zrezygnujemy z zakwaterowania. Ci od sprzętu będą wiedzieć, czego potrzebujemy?

- Pewnie - skinął głową Fleck. - Jak mówiłem, szef stale organizuje te safari.
- Bardzo dobrze - powiedział Karrde. - Chodźmy, Dusha, zobaczmy, co mają do

zaoferowania.

Słońce Varonat zaczynało juŜ zachodzić, gdy Karrde i Tapper wrócili w końcu na

„Uwaniańskiego Kupca” z zakupami.

- Mam nadzieję, Ŝe daliśmy im dość czasu - zauwaŜył Tapper, wchodząc na

rampę.

- Jestem pewien, Ŝe tak - odpowiedział Karrde. - Przeszukanie statku tych

rozmiarów nie zajmie fachowcowi duŜo czasu. A nie przypuszczam, by Gamgalon
zatrudniał amatorów.

Nagle Tapper dotknął ramienia Karrde’a.
- Chyba jednak zatrudnia - mruknął, zniŜając głos.
Karrde zmarszczył brwi. Usłyszał stłumiony szczęk metalu na dziobie statku.
- Czy powinniśmy to sprawdzić?

Opowieści z Imperium

- Wyglądałoby podejrzanie, gdybyśmy tego nie zrobili - odparł Karrde, krzywiąc

się. Gdyby cała sprawa się wydała przez niekompetencję własnych ludzi Gamgalona... -
Teraz ostroŜnie...

Cicho przeszli centralnym korytarzem, kierując się w stronę maszynowni. TuŜ

przy drzwiach usłyszeli kolejny brzęk. Karrde pochwycił spojrzenie Tappera i skinął
głową. Tamten odpowiedział podobnie, złoŜył pakunki na pokład i ujął kolbę blastera.
Karrde zwolnił zamek i drzwi się otworzyły...

Na podłodze obok rozmontowanego panelu sterowniczego siedziała kobieta,

młoda i pociągająca, z burzą rudozłotych włosów spiętych dla wygody z tyłu głowy. Jej
twarz pozostała spokojna i skupiona mimo ich nagłego wtargnięcia. Ciało pod
roboczym kombinezonem było szczupłe, lecz silne i zgrabnie zbudowane.

W ręku trzymała hydroklucz i jedno z łączy zmiany mocy napędu

hiperprzestrzennego „Uwaniańskiego Kupca”.

- W czym mogę pomóc? - zapytała chłodno.
- Wygląda na to, Ŝe juŜ pomogłaś - powiedział Karrde, kiedy po krótkiej chwili

jego zdziwienie przeszło w ulgę. Szpiedzy Gamgalona nie spartaczyli zatem roboty. -
Rozumiem, Ŝe jesteś mechanikiem.

- Słuszny wniosek - przyznała. - Jestem Celina Marniss. Jakiś problem?
- Tylko z hipernapędem - odparł Karrde. - A co, spodziewałaś się innych

problemów?

Celina wzruszyła ramionami i z powrotem zajęła się łączem przepływu mocy.
- Znałam kiedyś męŜczyzn, którzy sądzili, Ŝe kobieta nie moŜe być jednocześnie

ładna i kompetentna.

- Osobiście uwaŜam, Ŝe to idealne połączenie - oznajmił Karrde.
Zaszczyciła go spojrzeniem, które było po części rozbawione, po części zaś pełne

wymuszonej cierpliwości.

- A więc to ty jesteś pełnomocnikiem Sertze. Zrobiłeś ogromne wraŜenie na

Buzzym.

- JakŜe miło mi to słyszeć - odpowiedział Karrde. - Nie zapytam, co go tak

oczarowało. - Wskazał na osłonę panelu. - Masz juŜ jakieś pojęcie, co nam nawaliło?

- No cóŜ, na początek: - twoje łącza przepływu mocy są o jakieś cztery stopnie

poza fazą - wyjaśniła Celina, waŜąc trzymane w ręku łącze. - Chyba długo nikt do nich
nie zaglądał. Inaczej nie straciłyby synchronizacji do tego stopnia.

- Rozumiem - odparł Karrde, a korzystne wraŜenie, jakie sprawiła na nim kobieta

w pierwszej chwili, jeszcze się umocniło. Chin zapewnił go, Ŝe sztuczka z łączem
przepływu mocy zajmie przeciętnemu mechanikowi co najmniej jeden dzień. - Muszę
porozmawiać z moją ekipą naprawczą.

- Ja bym wyrzuciła taką ekipę - powiedziała Celina. - Wykalibruję te łącza, a

potem zobaczymy, co jeszcze nie działa.

- Dobrze - zgodził się Karrde. - MoŜe Buzzy wspomniał ci, Ŝe trochę nam się

spieszy.

- Zabawnie sobie z tym radzicie - skinęła głową w kierunku pakunków w

korytarzu za nimi. - Safari Gamgalona trwa zwykle do czterech dni.

Peter Schweighoffer

- Z doświadczenia wiem, Ŝe naprawa awarii hipernapędu zajmuje przeciętnie co

najmniej sześć do dziesięciu dni.

- To prawdopodobnie kolejny powód, Ŝeby zwolnić ekipę naprawczą - odburknęła

Celina. - Przypuszczam, Ŝe mi wystarczą dwa - trzy dni.

- Skąd wiesz, Ŝe jedziemy na safari? - zapytał Tapper podejrzliwie.
- Po pierwsze, te pakunki - odpowiedziała Celina. - Poza tym widać, Ŝe nieźle się

wam powodzi, no i rozmawialiście z Fleckiem. To główny naganiacz Gamgalona. Jest
dobry w tym, co robi. - Wzruszyła ramionami, ponownie zajmując się łączem mocy. -
Zresztą co innego moŜna tutaj robić?

- Słuszny wniosek - odparł Karrde. - Ale mylisz się co do mojej zamoŜności.

Jestem po prostu szefem zaopatrzenia w Radzie Sif-Uwana.

- Powiedziałabym, Ŝe to nieistotne rozróŜnienie - skomentowała jego odpowiedź

Celina. - Biorąc pod uwagę sposób, w jaki Sif-Uwana podchodzą do kwestii
zarządzania i pieniędzy.

- Doprawdy? - powiedział Karrde, a jego podziw dla dziewczyny podniósł się o

jeszcze jedną kreskę. ZałoŜyłby się o sporą sumę pieniędzy, Ŝe na Varonat nie było
osoby, która kiedykolwiek słyszałaby o Sif-Uwana, a co dopiero wiedziała cokolwiek o
tej planecie. - Byłaś tam kiedyś?

- Raz - odpowiedziała Celina. - Kilka lat temu.
- Prywatnie czy w interesach?
- W interesach.
- A w jakich?
Uniosła brwi.
- Nie przypominam sobie, Ŝebyśmy się umawiali na przesłuchanie, panie

pełnomocniku.

- Bez obrazy - uspokoił ją Karrde. - Po prostu dziwi mnie twoja obecność w

miejscu takim jak to. Masz o wiele za wysokie kwalifikacje, by tkwić w mętnych
wodach Korytarza Izonowego. Nie wspominając juŜ o twoich innych oczywistych
walorach.

Miał nadzieję, Ŝe sprowokuje Ŝywszą reakcję z jej strony, Ŝe zetrze chociaŜ na

chwilą maskę spokoju z jej twarzy. Ale dziewczyna nie złapała przynęty. - MoŜe po
prostu lubię ciszę i spokój - odparowała. - MoŜe staram się zebrać pieniądze, Ŝeby się
stąd wyrwać. - Patrzyła przez chwilę prosto w oczy Karrde’a, który zauwaŜył
mimochodem, Ŝe jej oczy są zielone. Bardzo intensywnie zielone. - A moŜe ukrywam
się przed czymś.

Karrde zmusił się, Ŝeby wytrzymać jej wzrok. Tlił się w nich pełen goryczy ogień,

wywołany gwałtownym zawirowaniem emocji. Miał rację - nie była zwykłym
prowincjonalnym mechanikiem od hipernapędu.

- Jednak budzisz moje zaufanie - odpowiedział z trudem.
Kącik jej ust podniósł się w sardonicznym uśmiechu, a ogień w oczach nagle

zniknął, jakby go tam nigdy nie było. Albo został odegrany.

- Świetnie - odparła szybko. - MoŜe to cię nauczy trzymać się z dala od

mechaników hiperprzestrzennych i zajmować się własnymi sprawami.

Opowieści z Imperium

- Zrozumiałem aluzję - powiedział Karrde, kłaniając się lekko. - Będziemy w

salonie na dziobie, gdybyś nie wiedziała, gdzie czego szukać. Miłego wieczoru.

Skinął na Tappera i razem wycofali się z maszynowni, zbierając z powrotem

swoje paczki, gdy drzwi się zasunęły.

- Co o niej myślisz? - zapytał Karrde, kiedy przeszli na dziób statku.
- Masz racją, nie pasuje tutaj - przyznał Tapper. - Myślisz, Ŝe jest człowiekiem

Gamgalona?

- Prawdopodobnie - odparł Karnie. - Na wypadek, gdyby Fleckowi się nie udało.

Albo moŜe po prostu węszy. Mechanicy i reszta obsługi są zwykle niewidzialni.

- Być moŜe. - Tapper spojrzał do tyłu, lustrując korytarz. - Ale gdyby ktoś mnie o

to pytał, powiedziałbym, Ŝe osoba z jej talentami marnuje się w zwykłej inwigilacji.

- Zgadza się - przyznał Karrde, ściągając usta. - MoŜe jednocześnie jest

sabotaŜystką.

- Albo złodziejką - uzupełnił Tapper ponuro. - Te safari Gamgalona muszą być

przykrywką dla czegoś powaŜniejszego.

Weszli do salonu.
- No, tego jachtu łatwo nie ukradnie - przypomniał mu Karrde, rzucając paczki na

kanapę. - Jeśli zaś chodzi o sabotaŜ, powinniśmy poradzić sobie z hipernapędem w
dwadzieścia minut, jeśli będziemy musieli. A „Szalony Karrde” moŜe tu być w razie
potrzeby w ciągu czterech godzin.

- Rozumiem, Ŝe nadal zamierzasz zabrać ze sobą komunikator?
- Jak najbardziej - zapewnił go Karrde. - Ale nie sądzę, byśmy musieli go uŜyć.

Przypuszczam,  Ŝe  te  safari  to  tylko  wygodny  sposób  Gamgalona  na  organizowanie
potajemnych  spotkań  przemytników,  a  Fleck  i  spółka  mają  wyłapać  ewentualnych
urzędników imperialnych,  którzy  mogliby przeszkodzić  w tym procederze. Zabierzmy
się lepiej za ten sprzęt. Nie mamy zbyt wiele czasu do wpół do szóstej.

Pozostali uczestnicy safari byli juŜ na miejscu, kiedy Karrde i Tapper opuścili

pokład „Uwaniańskiego Kupca” tuŜ przed wpół do szóstej następnego ranka.

- Eklektyczna zbieranina - zauwaŜył Tapper, gdy podchodzili do grupy

zgromadzonej wokół trzech śmigaczy Aratech Arrow-17, które czekały obok na
lądowisku.

- Zgadza się - odpowiedział Karrde, lustrując wzrokiem członków grupy.

Thennqorczyk, Saffanin i dwóch Durosów, wszyscy z lśniącym nowością ekwipunkiem
i w kombinezonach prosto spod igły, identycznych jak te, które mieli na sobie z
Tapperem. Nieco dalej, w strojach znacznie bardziej sfatygowanych, stali Krish,
Rodianin i małomówny Buzzy.

- Eskorta teŜ dość niejednorodna - dodał.
Tapper skinął głową w kierunku Krisha.
- To chyba nie Gamgalon?
Karrde potrząsnął przecząco głową.
-  Raczej  jeden  z  jego poruczników.  Nie  sądzę,  Ŝeby  Gamgalon  sam  się  wybierał

na safari.

Peter Schweighoffer

- Ach! - wykrzyknął Krish, obdarzając ich uśmiechem tak promiennym, jak tylko

było to moŜliwe dla przedstawiciela jego rasy. - Witajcie! To zapewne pan
pełnomocnik Sertze. Jestem Falmal. Będę przewodnikiem tej ekspedycji.

- Miło mi pana poznać - skinął głową Karrde. - Mam nadzieję, Ŝe nie jesteśmy

spóźnieni?

- AleŜ skąd! - odpowiedział Falmal. - Po prostu inni przybyli przed czasem.

Pozwolą panowie, Ŝe przedstawię pozostałych myśliwych: panowie Tamish... - wskazał
na Thennqoriańczyka- ...Hav i Jivis... - przedstawił dwóch Durosów - ...i Cob-caree. -
Ostatnim z przedstawianych był Saffanin. - A oto pełnomocnik Sertze i kapitan Dusha z
Sif-Uwana.

- Miło mi panów poznać - powtórzył Karrde, patrząc po kolei na kaŜdego z nich.

adne z wymienionych imion nie brzmiało znajomo, ale to oczywiście niewiele

znaczyło. Ani on, ani Tapper nie uŜywali przecieŜ swych prawdziwych nazwisk.

- Tracimy czas - warknął Tamish. - Zacznijmy w końcu to polowanie, Falmal.
- Oczywiście - odparł Falmal. - Proszę zająć miejsca w śmigaczach.
Karrde i Tapper wybrali jeden z pojazdów i zapięli pasy. Kilka minut później

Falmal przysiadł obok ich krishańskiego pilota i wyruszyli.

- Często urządzacie te safari? - zapytał Karrde, gdy przelatywali nisko nad

falującą powierzchnią Ŝółtej dŜungli.

- Tylko kilka razy na sezon. - Falmal rzucił na niego spojrzenie. - Mieliście duŜo

szczęścia, Ŝe przylecieliście teraz.

Karrde machnął ręką w kierunku półki ze sztucerami z tyłu śmigacza.
- Uznam, Ŝe mieliśmy szczęście, jeśli coś upolujemy - powiedział. - Zapłaciłem o

wiele za duŜo jak na zwykłą przejaŜdŜkę po dŜungli.

- Na pewno pan coś upoluje - zapewnił go Falmal. - Zawsze tak jest. MoŜe pan

być spokojny.

Lecieli przez ponad godzinę, aŜ w końcu zatrzymali się na polanie na szczycie

wzgórza. Zbudowano na niej niewielki obóz - cztery budynki zamykające wypalone
lądowisko.

- Wygląda na to, Ŝe często korzystacie z tego miejsca - zauwaŜył Karrde, gdy

migacz osiadł na ziemi.

- To baza wypadowa dla wszystkich polowań - wyjaśnił Falmal. - Piloci i

migacze będą tu czekać, podczas gdy my pójdziemy dalej pieszo. Proszę wziąć bagaŜe

i sztucery. Wyruszamy natychmiast.

Dziesięć minut później maszerowali ledwie widoczną ścieŜką pomiędzy

ółtawymi drzewami i Ŝółtozielonymi zaroślami poszycia, stąpając po bladofioletowej

ciółce, która niepokojąco przypominała masę wijących się, tłustych robaków.

Prowadził  Falmal,  a  za  nim  szli  Tamish,  Karrde  i  Tapper.  Następny  był  Buzzy,  za
którym  podąŜali  Hav  i  Jivis  oraz  Cob-caree.  Pochód  zamykał  Rodianin.  Wędrowali
ponad  godzinę,  zanim  Falmal  zarządził  postój  na  małej  polanie,  która  otworzyła  się
obok ścieŜki.

- Nie za bardzo jestem w formie jak na takie ćwiczenie - sapnął Karrde,

zrzuciwszy plecak na ziemię. - Jak daleko jeszcze dziś zajdziemy, Falmal?

Opowieści z Imperium

- JuŜ jesteście zmęczeni? - zdziwił się Falmal, pokazując w krzywym uśmiechu

ostre zęby. - Nie ma się co martwić, panie pełnomocniku. Jeszcze trzy godziny, moŜe
cztery, i dotrzemy do głównych terenów łowieckich.

- Były tu morodiny - burknął z tyłu Tamish. Karrde odwrócił się i spojrzał na

niego. Thennqoriańczyk przykucnął na skraju polany, dźgając noŜem ciemną plamę
przebarwionej ściółki. - To śluz morodina - powiedział. - Musiał tu być kilka tygodni
temu.

- Trafna obserwacja - pochwalił go Falmal. - Przed dwoma miesiącami

polowaliśmy na tym terenie na morodiny podczas jednego z naszych safari. Niestety od
tego czasu, zgodnie ze swym wzorcem migracyjnym, zwierzęta oddaliły się stąd.

- Ciekawe dlaczego w takim razie nie wylądowaliśmy bliŜej ich obecnego miejsca

pobytu - mruknął Tapper.

- MoŜe śmigacze wystraszyłyby naszą zwierzynę - zasugerował Karrde,

marszcząc czoło.

Mniej więcej o metr za Tamishem, wzdłuŜ brzegu śladu pozostawionego przez

luz morodina, spośród zielonoŜółtych zarośli wyrastał równy rząd krótkich

róŜowawych pędów. A w cieniu za nimi Karrde zauwaŜył błysk metalu. Ominął
Tappera i podszedł do zarośli, Ŝeby się lepiej przyjrzeć...

- Czas ruszać! - zawołał Falmal, energicznie klaszcząc w dłonie. - Zakładajcie

plecaki. Musimy iść dalej, jeśli mamy dotrzeć na miejsce dostatecznie wcześnie, by
jeszcze dziś rozpocząć polowanie.

Karrde zastanawiał się, czy mimo wszystko nie zbadać metalowego obiektu;

zdecydował, Ŝe nie, i wrócił do miejsca, gdzie zostawił swój plecak.

- Czy jest pan botanikiem, panie pełnomocniku? - spytał go Falmal.
- Nie - odpowiedział Karrde, podczas gdy Tapper pomagał mu załoŜyć plecak. -

Dlaczego pan pyta?

- Widziałem, jak przyglądał się pan pędowi jagariańskiej aleudrupiny - rzekł

Falmal, wskazując palcem na róŜowawe łodygi. - Zobaczy pan w dŜungli wiele roślin
spoza planety. Obawiam się, Ŝe to pozostałości po poprzednich gościach, którzy niezbyt
się troszczyli o swój prowiant.

- Prowiant? - zapytał Tapper, gdy uporał się ze swoim plecakiem.
- Jagody aleudrupiny na wielu planetach są uwaŜane za delikates - wyjaśnił

Falmal. - Niektórzy uczestnicy naszych polowań upierają się, by zabierać własny
prowiant. Kilka beztrosko upuszczonych ziaren i... - zatoczył ręką. - MoŜemy tylko
mieć nadzieję, Ŝe dŜungla sama sobie poradzi z intruzami. Chodźmy, musimy ruszać.

Nie napotkali więcej pozostałości śluzu morodinów po drodze do miejsca

wybranego przez Falmala na obozowisko. A przynajmniej Karrde Ŝadnego nie
zauwaŜył. Nie dostrzegł równieŜ więcej okazów aleudrupiny. Być moŜe po tym
pierwszym przypadku nieuwaŜni turyści zostali upomniani.

- A więc... - powiedział Tapper, przynosząc dwa kubki parującego napoju

pomiędzy namioty, gdzie zmęczony Karrde oparł się o drzewo. - Co myślisz o naszych
towarzyszach?

Peter Schweighoffer

Karrde powiódł wzrokiem po pozostałych myśliwych, którzy przy pomocy

ochroniarzy zmagali się z budową szałasów.

- Biorąc pod uwagę ich narzekania w ciągu ostatniej godziny, powiedziałbym, Ŝe

są dokładnie tymi, na kogo wyglądają - znudzonymi bogaczami, szukającymi
podniecającej rozrywki i cokolwiek zniecierpliwionymi, Ŝe muszą na nią zapracować.

- Czyli innymi słowy, raczej nie wyglądają na typowych przemytników.
Karrde wzruszył ramionami.
- MoŜe to biznesmeni, z którymi Gamgalon chce wejść w jakieś półlegalne

interesy.

- W galaktyce są miliony miejsc, gdzie mógłby się z nimi umówić na dyskretne

spotkanie, nie zadając sobie przy tym tyle trudu - zauwaŜył Tapper pomiędzy jednym a
drugim łykiem napoju z kubka.

- Fakt. ZauwaŜyłeś moŜe ten kawałek metalu wetknięty w ziemię za pędami

aleudrupiny, na naszym pierwszym postoju?

- Tak. - Tapper skinął głową. - Wyglądało mi to na znacznik transponderowy.

Pewnie zostawiają je, Ŝeby oznaczyć ścieŜkę, albo moŜe śledzą szlaki migracyjne
morodinów.

- Być moŜe - odparł Karrde. - Nie mogę jednak przestać myśleć, Ŝe reakcja

Falmala, gdy skierowałem się w tę stronę, była dość gwałtowna.

- Myślisz, Ŝe to coś mniej nieszkodliwego?
- Całkiem moŜliwe - powiedział Karrde. - Prawdopodobnie to część tablicy

czujników do...

Przerwał nagle. Spomiędzy drzew doszedł ich głęboki, dudniący ryk. Falmal,

stojący po drugiej stronie obozowiska, wyprostował się gwałtownie, a Buzzy i
Rodianin wyszarpnęli z kabur karabiny blasterowe.

- To mogą być one - szepnął Karrde. Chwycił własną broń i podniósł się. -

Falmal?

- Tss... - syknął Krish. - Bo je spłoszysz. Podzielimy się na takie same grapy, jak

podczas drogi w śmigaczach.

Pospieszył w stronę Karrde’a i Tappera. Inni równieŜ zebrali się w grupy i

wszyscy ruszyli w głąb dŜungli.

- Chodźcie. Szybko i cicho.
Szli ze sztucerami gotowymi do strzału.
- Jak morodiny przeciskają się między tymi drzewami? - zapytał Tapper. -

Myślałem, Ŝe są duŜe.

- Morodiny są długie, ale smukłe - wyjaśnił Falmal, rozglądając się uwaŜnie

pomiędzy drzewami. - Bez trudu poruszają się po dŜungli. Ach! Patrzcie!

Karrde obrócił lufę sztucera. Falmal jednak pokazywał tylko na ziemię.
- ŚwieŜy ślad śluzu - powiedział Krish. - Widzisz?
- Tak - odparł Karrde, podąŜając wzrokiem za szeroką srebrzystą linią

wgniecionej ściółki, znikającą pomiędzy drzewami. Była zdumiewająco prosta,
skręcała gwałtownie tylko dla ominięcia pojedynczych drzew.

- DuŜy okaz - zauwaŜył Falmal. - Chodźmy. Pójdziemy za tropem.

Opowieści z Imperium

- To chyba niezbyt sportowe - burknął Tapper i ruszył między drzewa za

Falmalem.

- Ślad niedługo zniknie - rzucił Falmal przez ramię. - Pojawia się i znika.
Karrde tymczasem zmarszczył brwi, przyglądając się czemuś po prawej stronie

szlaku. Przez zarośla niewiele było widać, ale...

- Czy to nie drugi ślad śluzu, o tam? - zapytał Falmala. - Jakieś trzy metry od nas,

równolegle do naszego?

- Tak, morodiny zazwyczaj chodzą parami - odparł Krish. - Ale teraz cisza.

Widzicie, ślad skręca.

Przed nimi trop zakręcał ostro w lewo. Karrde wyciągnął głowę - drugi ślad

skręcał równolegle do tego, którym podąŜali.

- Bardzo ostry zakręt - mruknął Tapper. - Myślisz, Ŝe coś je wystraszyło?
- Cicho! - powtórzył Falmal.
PodąŜali za tropem w milczeniu. Zmienił kierunek jeszcze dwukrotnie w ciągu

następnych kilku minut, skrętami równie ostrymi i precyzyjnymi jak poprzedni. A
potem, ku zdumieniu Karrde’a, ślad się rozdzielił.

- Jak to moŜliwe? - zapytał.
- Dołączył do nich trzeci morodin - odparł Falmal. - Bądźcie cicho. Mogą być tuŜ,

tuŜ.

- A moŜe trzeci, czwarty i piąty - dodał Tapper, wskazując głową w prawo.
Równoległy ślad śluzu rozdzielał się tam na trzy tropy, z których dwa rozchodziły

się pod ostrym kątem trzy metry przed nimi. Karrde przełknął ślinę, uniósł wyŜej swój
blasterowy sztucer i postawił jeszcze jeden krok...

I nagle go zobaczyli: długi na piętnaście metrów stwór wzniósł nad ziemię

pierwsze trzy metry obłego, Ŝółtawego, plamistego cielska, prezentując łyŜkowaty ryj,
krótkie, grube nogi i szerokie zęby. Morodin.

- Strzelaj! - krzyknął Falmal. - Szybko!
Karrde juŜ celował w stojące przed nimi ogromne zwierzą. Morodin podniósł się

jeszcze o metr, wydając ten sam głęboki ryk, który słyszeli w obozie. Karrde patrzył
spod przymruŜonych powiek przez szczerbinkę sztucera...

- Chwileczkę - powiedział do Tappera. - Nie strzelaj! PrzecieŜ on po prostu sobie

stoi.

- To morodin - warknął Falmal. - Strzelaj, zanim będzie za późno.
Ale i tak było juŜ za późno. Z prawej strony bluznęła salwa ognia, trafiając

morodina w bok. Tamish i Cob-caree, a za nimi Rodianin, nadeszli wzdłuŜ jednej z linii
równoległego szlaku. Morodin ryknął jeszcze raz, po czym runął na ziemię z głuchym
łoskotem.

- Świetny strzał! - Falmal aŜ zapiał z zachwytu. - Wezwiemy śmigacze, a piloci

oporządzą pańską zdobycz. Wracajmy teraz do obozu, hałas zapewne odstraszył
pozostałe morodiny. - Spojrzał z zastanowieniem na Karrde’a. - MoŜe jutro będzie pan
lepiej usposobiony do zabijania, panie pełnomocniku.

Peter Schweighoffer

- MoŜe - odparł Karrde, patrząc na powalonego morodina. Więc to tak. Wielkie,

niebezpieczne polowanie na morodiny... a okazało się równie ambitne jak strzelanie do
złapanych w sieci bruallków. - Nie mogę się doczekać.

Piloci przyjechali po godzinie, a przez dwie kolejne w obozowisku panowało

zamieszanie:  rozbieranie  mięsa  ze  zdobyczy  i  nie  kończące  się  spory  z  Tamishem  i
Cob-caree’em na temat tego, jaka część głowy zwierzęcia ma przypaść kaŜdemu z nich
oraz jak chcieliby oprawić i wyeksponować swoje trofeum. Karrde przyglądał się temu
z  boku.  Wycofał  się  na  swoje  siedzisko  pod  drzewem  z  przenośną  melodyką,
zostawiając Tapperowi ich część roboty. Podsłuchał jedną czy dwie skierowane w jego
stroną dość zjadliwe uwagi na temat braku sportowego ducha, ale zignorował je. Oparł
się  o  drzewo,  przymknął  oczy  i  pozwolił,  by  otoczyła  go  muzyka.  Ukradkiem  zaś
majstrował palcami przy pokrętłach transmitera ukrytego w instrumencie.

Kiedy piloci skończyli pracę i śmigacze wyruszyły z powrotem do bazy, słońce

opadło juŜ nisko nad lasem.

- Mam nadzieją, Ŝe dobrze się pan bawił - zagaił Tapper, siadając obok Karrde’a.

Obtarł twarz rękawem kombinezonu, który zdąŜył stracić na świeŜości. - Niektórzy
myślą, Ŝe się obraziłeś.

- Nie mam wpływu na to, co myślą inni - stwierdził Karrde. - Nie rozsiadaj się,

idziemy na spacer.

- Cudownie! - jęknął Tapper, dźwigając się z powrotem na nogi. - Co ćwiczymy?
- Bawiłem się trochę transmiterem - wyjaśnił Karrde. Wstał i przewiesił pasek od

melodyki przez ramię. - Jeśli Falmal i spółka posadzili gdzieś w okolicy znaczniki
transponderowe, powinniśmy móc je znaleźć za jego pomocą. Miło i przyjemnie, nie
zwracajmy na siebie uwagi.

Wymknęli się z obozu i ruszyli w głąb dŜungli. Przeczucie Karrde’a okazało się

słuszne - prawie natychmiast zamaskowany transmiter złapał sygnał, dochodzący z
kierunku miejsca pogromu morodina. PodąŜając ponownie za śladem śluzu, szybko
dotarli do resztek ścierwa, przy którym aŜ roiło się od padlinoŜernych stworzeń.

- To tam - powiedział Tapper, wskazując grupę krzewów kilka metrów dalej. -

Znacznik transponderowy jak się patrzy. I znowu jest tuŜ obok tropu morodina.

- Tak - potwierdził Karrde, przyklękając, Ŝeby lepiej się przyjrzeć. ZauwaŜył, Ŝe

ziemia wzdłuŜ krawędzi śladu była świeŜo wzruszona. Zupełnie jakby ktoś właśnie w
niej coś zasadził.

Nagle spojrzał w górę, łapiąc wzrok Tappera. Ten skinął głową - teŜ usłyszał

ciche skrzypnięcie.

- To od strony obozu - szepnął.
Odgłos powtórzył się.
- Wrócimy naokoło - odparł Karrde, równieŜ szeptem, wskazując palcem na trop,

którym wcześniej przyszli Tarnish i Cob-caree. Wyjaśnianie Falmalowi albo jego
bandzie, dlaczego zabrał melodykę na spacer po dŜungli, mogłoby wypaść niezręcznie.
Zwłaszcza gdyby tamci odkryli, Ŝe w instrumencie ukryty jest transmiter. Zanim
odeszli, usłyszeli jeszcze jeden trzask, potem jednak odgłosy zdawały się słabnąć. Nie

Opowieści z Imperium

dalej niŜ piętnaście metrów w głąb dŜungli ślad urywał się; a kiedy zauwaŜyli jego
dalszą część jakieś trzy metry dalej, nagle pojawiły się trzy jego odnogi.

- Uuu... - mruknął Tapper. - Którędy teraz?
- Nie jestem pewien - powiedział Karrde, oglądając się za siebie. Myśl o całym

stadzie morodinów grasującym wokoło nie była zbyt przyjemna. - Spróbujmy tędy -
zdecydował, wskazując trop najbardziej na prawo. - Zostawmy jakiś znak na tych
drzewach, Ŝebyśmy w razie czego mogli się cofnąć po śladach.

- Wejdźmy najpierw trochę głębiej w dŜunglę - zaproponował Tapper. - Zawsze

moŜemy wrócić.

Karrde zmarszczył brwi.
- ZauwaŜyłeś coś?
- Mam przeczucie - odparł Tapper. - Przeczucie, nic więcej.
Karrde zacisnął wargi.
- Jak głęboko w las chcesz wejść?
- Jakieś trzysta metrów - odpowiedział Tapper. - Pamiętam, Ŝe na mapie jest tam

grzbiet wzgórza, okalający coś w rodzaju szerokiej niecki.

Karrde skrzywił się. Trzysta metrów w nieznanej dŜungli naleŜało potraktować

powaŜnie. Z drugiej jednak strony, rzadkie przeczucia Tappera prawie zawsze
okazywały się warte zbadania.

- W porządku - powiedział. - Ale nie dalej niŜ na skraj urwiska. I wracamy, jeśli

lad urwie się wcześniej.

- Zgoda. Idziemy!
Trop rozdzielił się ponownie kilka metrów dalej. Przerywał się jeszcze

dwukrotnie, by po trzech metrach pojawić się znowu z kolejnymi odnogami,
skręcającymi w róŜnych kierunkach. Karrde próbował liczyć ślady, mając nadzieję, Ŝe
zdoła się zorientować, ile zwierząt mają przed sobą. Szybko jednak zrezygnował.
Gdyby

morodiny

zrobiły

się

niegrzeczne,

róŜnica

między

sześcioma

sześćdziesięcioma byłaby czysto akademicka.

- Doszliśmy do grani - powiedział Tapper, wskazując palcem na ostatnią linię

drzew, przez którą przeświecało niebieskie niebo. - Przyjrzyjmy się temu.

Podeszli bliŜej, do krawędzi urwiska. Jakieś sto metrów pod nimi rozciągała się

szeroka dolina, którą opisał Tapper.

Po jednym z jej skrajów stało około pięćdziesięciu morodinów.
- Nie ma co, znaleźliśmy stado - odezwał się niespokojnym głosem Tapper.
Zbocze poniŜej grani było raczej strome, ale wątpił, by dla stworzenia o

rozmiarach i umięśnieniu morodina stanowiło to jakąkolwiek przeszkodę. Właściwie
był pewien, Ŝe nie stanowiło: trop, który ich tu przyprowadził, okrąŜał grań, by zejść
poniŜej zboczem w dół doliny.

- Nie patrz na morodiny - powiedział Tapper. - Spójrz na ich ślady.
- Co ci się nie podoba w ich śladach? - spytał Karrde.
- Przyjrzyj im się - nalegał Tapper. - Powiedz, Ŝe teŜ to widzisz.
Karrde zmarszczył czoło, zastanawiając się, o co moŜe chodzić Tapperowi. Dolinę

przecinały ślady śluzu. Widział je wyraźnie pomiędzy drzewami i na zdeptanym

Peter Schweighoffer

poszyciu. Linia za linią, takie same nagłe zwroty i rozgałęzienia jak te, które oglądali
po drodze...

AŜ nagle - zauwaŜył.
- Nie mogę w to uwierzyć... - wydusił z trudem.
- Sam nie wierzyłem - powiedział Tapper. - Patrz, jeden z nich tam idzie.
Jeden z morodinów odłączył się od stada i ruszył w kierunku trzymetrowej

szerokości tunelu między dwiema liniami śladów. Człapiąc szybko na krótkich łapach,
wszedł w pierwsze rozgałęzienie i skręcił w lewo.

Do pierwszej części pracowicie skonstruowanego labiryntu.
- Wracajmy -powiedział Karrde, potrząsając z niedowierzaniem głową. - Chyba

nie chcemy, Ŝeby ludzie Gamgalona nas tu znaleźli.

- Za późno - powiedział ktoś miękko.
Karrde obejrzał się ostroŜnie przez ramię. Dwa metry za nim stał Falmal i jego

dwaj pobratymcy. Nieco dalej stanął czwarty Krish.

- Rzeczywiście - przyznał Karrde, zniŜając wylot lufy swojego karabinu i

obracając się twarzą do nich. - No cóŜ, przynajmniej nie będziemy mieli problemów z
trafieniem do obozu.

- To, czy wrócimy od razu do obozu, nie jest jeszcze pewne - rzekł czwarty Krish

tym samym łagodnym tonem. - OdłóŜcie, proszę, broń. I powiedzcie mi, co tu robicie.

- Szukamy morodinów - odparł Karrde, kładąc sztucer na ziemi. - I teraz juŜ

wiemy, Ŝe nie są to zwyczajne zwierzęta. - Uniósł brwi. - To w pełni świadome istoty,
prawda, Gamgalon?

Krish uśmiechnął się.
- Trafiłeś w dziesiątkę - stwierdził. - W obu przypadkach. Wiesz, jak się

nazywam. A kim ty jesteś?

Wziąwszy pod uwagę okoliczności, nie było sensu ciągnąć maskarady.
- Talon Karrde - przedstawił się. - A to mój wspólnik, Quelev Tapper.
Falmal zasyczał.
- Czy nie jest tak, jak mówiłem, mój panie? - warknął. - Przemytnicy. I szpiedzy.
- Na to wygląda - zgodził się Gamgalon. - Co cię tu sprowadza, Karrde?
- Ciekawość - odparł Karrde. - Słyszałem o tych twoich safari. Chciałem się

dowiedzieć, co się za nimi kryje.

- I dowiedziałeś się?
- Polujecie na świadome istoty - odpowiedział Karrde. - Łamiąc imperialne

przepisy. WyobraŜam sobie, Ŝe nawet teraz urzędnicy tego, co jeszcze zostało z
Imperium, potraktowaliby was surowo, gdyby o tym wiedzieli.

Gamgalon znów się uśmiechnął.
- To źle sobie wyobraŜasz. Tak się składa, Ŝe gubernator Varonat doskonale wie,

co się tutaj dzieje. Jego udział w dochodach jest wystarczający, Ŝeby zagwarantować
nam, iŜ polowania nie wzbudzą niczyich wątpliwości.

Karrde zmarszczył brwi.
- Chyba nie przekupujesz imperialnego gubernatora ochłapami ścierwa

morodinów?

Opowieści z Imperium

- W rzeczy samej, nie o to chodzi - powiedział Gamgalon. - Ale poniewaŜ

polowania są idealną przykrywką dla sadzenia i zbioru plonów, ich kontynuowanie leŜy
w jego najlepszym interesie.

- Nie przekupisz go przecieŜ jagodami aleudrupiny - wtrącił się Tapper. - MoŜna

je kupić na wolnym rynku po trzydzieści czy czterdzieści za paczkę.

- Ach! Ale nie tej aleudrupiny! - odparł zadowolony z siebie Gamgalon. - Ta

odmiana wzrasta w ziemi przesączonej śluzem morodinów... a podczas wzrostu w
jagodach zachodzą bardzo interesujące reakcje chemiczne.

- To znaczy...?
Falmal znów syknął.
- Mój panie...?
- Nie przejmuj się - uspokoił go Gamgalon. - Przypuśćmy, Talonie Karrde, Ŝe

masz statek handlowy i dostarczasz na politycznie niestabilną planetę potrójny ładunek:
retan-K, triaxli i jagody aleudrupiny. Całkowicie nieszkodliwe, całkowicie legalne,
Ŝ

aden z towarów niewart jest podniesienia głosu ani przez imperialnych celników, ani

przez  urzędników  Nowej  Republiki.  Statek  ląduje  bez  problemów  na  powierzchni
planety, entuzjastycznie oczekiwany przez odbiorców towaru... którzy  niecałą godzinę
później przypuszczają atak na swoich  wrogów politycznych czy  militarnych. UŜywają
przy tym broni generującej ogień blasterowy równej mocy, co uzyskany tradycyjnie ze
strzeŜonego jak oko w głowie gazu Tibanna.

Karrde czuł, jak Ŝołądek zamienia mu się w bryłę lodu.
- A jagody są katalizatorem? - spytał.
- Brawo! - potwierdził Gamgalon. - Falmal miał rację. Rzeczywiście jesteś

wystarczająco inteligentny, by stanowić dla nas zagroŜenie. Dokładniej rzecz biorąc, to
pestki jagód katalizują reakcję powstawania gazu z retanu i triaxli. Sam owoc jest
zupełnie zwyczajny i przeszedłby bezpiecznie przez kaŜdy test chemiczny.

- Safari pozwala zamaskować zarówno sadzenie, jak i zbiory. - Karrde pokiwał

głową. - A znaczniki transponderowe pozwalają odnaleźć posadzone wcześniej krzewy.
Zyski jak z przemytu broni, a ryzyko - Ŝadne.

- Świetnie to pojąłeś - rozpromienił się Gamgalon. - Wiec zrozumiesz równieŜ, Ŝe

nie moŜemy sobie pozwolić na Ŝaden przeciek, Ŝadne pogłoski na ten temat.

Machnął ręką, na co jeden z pilotów wystąpił naprzód, pochylając się niezgrabnie,

by podnieść sztucery, które upuścili Karrde i Tapper.

- Oczywiście, Ŝe rozumiem - odpowiedział Karrde. - MoŜe zastanowimy się, jak

dojść do porozumienia. Moja organizacja...

- Nie będzie Ŝadnych rozmów - przerwał Gamgalon. - Ani Ŝadnych porozumień.

Proszę tędy.

Nagle Tapper rzucił się w stronę pilota, wyrywał mu sztucer i dźgnął go lufą w

pierś.  Zanurkował  za  osłonę  najbliŜszego  drzewa,  obrócił  błyskawicznie  lufę  w
kierunku  Gamgalona  i  Falmala...  i  runął  na  ziemię  w  półobrocie,  trafiony  dwoma
pociskami  z  blastera,  wystrzelonymi  zza  grani  po  jego  prawej  stronie.  Jego  ciało
wzdrygnęło się spazmatycznie, po czym znieruchomiało.

Peter Schweighoffer

- Mam nadzieję, Talonie Karrde - powiedział Gamgalon - Ŝe nie okaŜesz się na

tyle głupi, by stawiać opór w podobny sposób.

Karrde podniósł wzrok, wpatrzony wcześniej w skurczone ciało Tappera, i

zobaczył trzeciego Krisha wychodzącego zza grani z karabinem wycelowanym w jego
pierś.

- A dlaczego by nie? - zapytał. - PrzecieŜ i tak mnie zabijecie.
- Chcesz umrzeć juŜ tutaj? - odparował Gamgalon. - Tędy proszę.
Karrde wziął głęboki oddech. Tapper nie Ŝył. On zaś został sam i był

nieuzbrojony. Morodiny w dolinie zniknęły, spłoszone zapewne odgłosami ognia
blasterów.

Mimo wszystko nie chciał tu umierać. Nie, dopóki istniał choć cień szansy, Ŝe

mógłby Ŝyć dość długo, by pomścić śmierć Tappera.

- W porządku - westchnął.
Dwaj piloci podeszli, wzięli go pod ramiona i wszyscy ruszyli naprzód.
Karrde nie przypuszczał, by zamierzali zabrać go z powrotem do obozowiska -

słusznie, jak się okazało. Falmal prowadził ich w stronę jednej z polan, przez które
przejeŜdŜali po drodze do miejsca, gdzie rozbili obóz. Niewątpliwie właśnie tam czekał
ś

migacz Gamgalona.

- Jak zapewniasz sobie dystrybucję? - zapytał Karrde.
- Radzę sobie bez twojej pomocy - odparł Gamgalon, oglądając się przez ramię. -

Jak juŜ powiedziałem.

- Moja organizacja mogłaby ci się jednak przydać - zauwaŜył Karrde. - Mamy

kontakty wszędzie, gdzie...

- Bądź łaskaw zamilknąć - przerwał mu Gamgalon.
- Słuchaj, Gamgalon...
Nagle za plecami usłyszeli głęboki, dudniący ryk. Echo powtórzyło go po chwili z

obu stron.

Grupa zatrzymała się gwałtownie.
- Falmal? - rzucił ze złością Gamgalon. - Co to jest? Co tu robią morodiny?
- Nie wiem - odpowiedział Falmal głosem, w którym zabrzmiała niepewność. - To

zupełnie do nich niepodobne.

Kolejny przeciągły ryk doszedł do nich mniej więcej z tego samego kierunku, co

poprzedni.

- MoŜe znudziła im się w końcu rola zdobyczy - zasugerował Karrde, rozglądając

się wokół. - MoŜe tym razem one postanowiły zorganizować sobie safari.

- Nonsens - odburknął Falmal. Sam jednak nie przestawał rozglądać się na boki.

Zaczynał się teŜ trząść. - Mój panie, proponuję, Ŝebyśmy ruszali. I to szybko.

Znów zabrzmiał ryk morodina.
- Falmal, bierz więźnia - rozkazał Gamgalon ponurym głosem i wyciągnął blaster

spod tuniki. - Wy trzej - na boki i do tyłu. Strzelać do wszystkiego, co się rusza.

Trzej piloci nieufnie weszli w głąb dŜungli, kurczowo trzymając uniesione

karabiny. Falmal zbliŜył się do Karrde’a i zamknął jego ramię w mocnym uścisku.

- Szybko - syknął.

Opowieści z Imperium

Gamgalon podszedł do Karrde’a z drugiej strony i cała trójka pospieszyła naprzód.

Przed nimi, między drzewami, Karrde widział juŜ lśniące odbłyski słońca na kadłubie
ś

migacza. Usłyszeli jeszcze jeden chór morodinów, tym razem dokładnie zza pleców.

Dotarli do ostatniej linii drzew i juŜ mieli wyjść na polanę.

... gdy nagle Falmal, z trudem łapiąc rzęŜący oddech, puścił ramię Karrde’a,

potknął się i runął jak drugi na ziemię. Z jego boku sterczała rękojeść noŜa. Gamgalon
zawarczął i obrócił się szybko, szukając celu dla wyciągniętego w dłoni blastera.

Nigdy go jednak nie znalazł. Karrde uchylił się odruchowo, a tunikę Krisha

rozerwał na strzępy gwałtowny rozbłysk płomienia od cichego strzału blastera, który
ugodził go zgrabnie w samą pierś. Gamgalon upadł na plecy i więcej się nie poruszył.

Karrde odwrócił się. Sądził, Ŝe za osłoną drzewa, które minęli, ujrzy jednego z

pozostałych myśliwych. Jego domysły okazały się jednak niesłuszne.

- No i co tak stoisz? - warknęła Celina Marniss, opuszczając lufę miniaturowego

blastera, który trzymała w ręku. Minęła Karrde’a i skierowała się w stronę śmigacza. -
Mój śmigacz jest za daleko. Musimy wziąć ten. Chyba Ŝe chcesz poczekać, aŜ wróci
reszta Kriszów.

- Zgrabnie to załatwiłaś - zauwaŜył Karrde, gdy „Uwaniański Kupiec” przecinał

wyŜsze  warstwy  stratosfery  Varonatu  w  drodze  ku  otwartej  przestrzeni.  -  Naprawdę
wyjątkowo  zgrabnie.  ChociaŜ  muszę  przyznać,  Ŝe  jestem  trochę  rozczarowany.
Wolałbym,  Ŝeby  to  faktycznie  były  morodiny,  które  postanowiły  pomścić  swoje
krzywdy.

Siedząca obok niego Celina prychnęła.
- Biorąc pod uwagę, Ŝe morodiny najprawdopodobniej nie odróŜniłyby człowieka

od Krisha, nie mówiąc juŜ o róŜnicach między poszczególnymi osobnikami,
powinieneś uwaŜać się za szczęściarza, Ŝe ich tam nie było. Wdeptałyby cię w ziemię
tak samo jak Gamgalona i jego bandę.

- Najprawdopodobniej tak - zgodził się Karrde. - Skąd wzięłaś nagrania głosów

morodina?

- Gamgalon zabrał mnie kiedyś na safari - wyjaśniła Celina. - Wtedy jeszcze miał

nadzieję, Ŝe uda mu się skaptować mnie do tej jego organizacji.

- A więc jednak nie pracowałaś dla niego. Zastanawialiśmy się nad tym.
- Nie lubię Krishów - powiedziała bezbarwnym głosem. - Nawet tym uczciwym

nie moŜna zbytnio ufać, a Gamgalona trudno uznać za uczciwego. Poza tym, oczekiwał
ode mnie tylko szpiegowania w porcie. Niezbyt rozwojowe zajęcie.

- Tym bardziej teraz - przyznał Karrde. - Więc kiedy juŜ byłaś w dŜungli, nagrałaś

ryki morodinów?

Wzruszyła ramionami.
- Pomyślałam, Ŝe warto mieć coś takiego pod ręką. I jak się okazało - miałam

rację.

Spojrzała na niego.
- Nawiasem mówiąc, jesteś mi winien za te trzy odtwarzacze. Nie są tanie.

Peter Schweighoffer

- Jestem ci winien znacznie więcej - przypomniał jej trzeźwo Karrde. - Ale

dlaczego w ogóle poszłaś za nimi w dŜunglę?

- Och, daj spokój! - zaśmiała się. - Sertze i Dtisha? Nie wspominając o statku

zwanym „Uwaniański Kupiec”? Trochę to było wszystko za dowcipne. A pamiętam, Ŝe
słyszałam o organizacji przemytniczej, której szef ma upodobanie do dowcipnych
gierek słownych. Zaryzykowałam więc.

- I opłaciło się - podsumował Karrde. - ZasłuŜyłaś na sporą nagrodę. Wymień ją

tylko.

Odwróciła się w jego stronę, by mu się przyjrzeć tymi swoimi zielonymi oczami.
- Daj mi pracę - powiedziała.
Karrde zmarszczył brwi ze zdziwienia. Nie takiej odpowiedzi się spodziewał.
- Jaką pracę?
- Jakąkolwiek. Mogę być pilotem, Ŝołnierzem, ochroniarzem...
- Mechanikiem od hipernapędu?
- Tym teŜ - zgodziła się Celina. - Czegokolwiek potrzebujesz, mogę się tego

nauczyć. - Wzięła głęboki oddech i powoli wypuściła powietrze. - Po prostu chcę
znaleźć przyzwoite zajęcie.

Karrde uniósł brwi.
- Masz doprawdy dziwne poglądy na przemyt, jeśli uwaŜasz to za przyzwoite

zajęcie.

- Uwierz mi - powiedziała ponuro. - To jest przyzwoite zajęcie, w porównaniu z

tym, co robiłam do tej pory.

- Nie wątpię - odparł Karrde, studiując jej twarz. Uderzająca twarz, niezwykłe

ciało. Piękna i kompetentna - jego ulubione połączenie.

- Zgoda - odparł po chwili. - Dobiliśmy targu. Witaj na pokładzie.
- Dziękuję - odpowiedziała. - Nie będziesz Ŝałował, Ŝe mnie zatrudniłeś.
- Na pewno nie - uśmiechnął się lekko. - A skoro juŜ oficjalnie mamy ze sobą

pracować - wyciągnął do niej dłoń - nazywam się Talon Karrde.

Uśmiechnęła się powściągliwie, ujmując jego rękę.
- Miło mi, Talonie Karrde - powiedziała. - Nazywam się Mara Jade.

Opowieści z Imperium

P R Ó B A O G N I A

Kathy Tyers

Tinian I’att, wnuczka i dziedziczka załoŜycieli Zakładów Zbrojeniowych I’att,

zmarszczyła  nos,  starając  się  nie  wciągać  powietrza  zbyt  głęboko.  Fabryczna  sala
pokazów  śmierdziała  zwęglonym  mięsem  i  chemikaliami.  Po  zapachu  rozpoznała
pięć...  nie,  siedem  substancji  chemicznych,  składających  się  na  potencjalnie  zabójczy
koktajl.  Czasami  testowane  materiały  wybuchowe  detonowały  mocniej,  szybciej  lub
wcześniej  niŜ  ktokolwiek  oczekiwał,  a  nawet  poczwórna  warstwa  transparistali  nie
zapewniała całkowitej ochrony.

Daye Azur-Jamin, stojący obok jej dziadka Strephana, oparł rękę na sięgającej do

pasa  osłonie  antyblasterowej.  Szara  tunika  firmowa,  którą  miał  na  sobie,  potęgowała
aurę  autorytetu,  jaką  emanował  męŜczyzna.  Podobnie  jak  przypięty  do  paska
kierowniczy  komunikator.  Przedwcześnie  posiwiały  kosmyk  wyznaczał  środek  brwi
Daye’a.

- W zbroi szturmowca nie ma ewidentnych błędów konstrukcyjnych, ekscelencjo -

powiedział, a Tinian nie  mogła nie podziwiać jego samokontroli. Wiedziała, jak Daye
zapatruje  się  na  imperialne  koneksje  dziadka.  -  Ale  dobry  snajper  albo  idiota  z
blasterem  wysokiej  mocy  mogą  trafić  w  słabsze  punkty.  Nasze  pole  sprawi,  Ŝe  zbroja
stanie się całkowicie odporna.

Imperialny Moff Eisen Kerioth postukiwał o dłoń lśniącą czarną laską, którą

trzymał w drugiej ręce. Wysoki i chudy Moff Kerioth trzymał głowę mocno wysuniętą
do przodu nad piersią, której mundur zdobił zadziwiający rząd czerwonych i
niebieskich baretek. Daye, Tinian i jej dziadek spodziewali się, Ŝe na pokaz przyjedzie
kilku doradców technicznych, moŜe paru Ŝołnierzy, ale na pewno nie sam Moff Sektora
w towarzystwie eskorty szturmowców. Kerioth utykał na lewą nogę, podpierał się od
czasu do czasu swoją laską.

- To brzmi wspaniale, mój chłopcze. Dlaczego zatem wasze zerwigłówki

stchórzyły?

Stary czarny uniform imperialnego urzędnika, który miał na sobie dziadek

Strephan,  ostro  kontrastował  z  bielą  jego  gęstych  włosów.  Babcia  Augusta  ściskała
nerwowo  w  palcach  rąbek  długiej  zielonej  sukni.  Lekarze  odkryli  u  niej  niedawno
rzadki  syndrom  degeneracyjny,  który  -  nie  leczony  -  dawał  jej  tylko  kilka  miesięcy

Peter Schweighoffer

ycia. Ani w Il Avali, ani w Ŝadnym innym mieście na Druckenwell nawet najlepsi

bioimmunolodzy nie byli w stanie zapewnić babce odpowiedniej kuracji... bardzo
drogiej kuracji. Z tyłu za Augustą opierał się od niechcenia o ścianę ochroniarz rodziny
I’att, Wookie zwany Wrrlevgebev. Wrrl wymruczał pod nosem krótką uwagę. Tylko
Tinian, która znała jego język, mogła ją przetłumaczyć.

Nie zrobiła tego, choć podzielała pogardę Wookiego dla tchórzliwych

pracowników demonstracyjnych. Z ręką w kieszeni przebierała palcami po
zgromadzonych tam drobiazgach: skorupkach orzechów neka, instrumentach do
konserwacji robotów i swym sekretnym talizmanie.

Dziś będzie potrzebować wszystkiego, co moŜe przynieść szczęście. Jeśli Zakłady

Zbrojeniowe I’att zdobędą kontrakt na sprzedaŜ osobistego pola ochronnego, jej
dziadek będzie mógł przejść na emeryturę, a ona i Daye przejmą fabrykę.

Kerioth wyprostował ramiona i wyciągnął szyję. Szturchnął Strephana swoją

laską.

- No i co, I’att? Kto załoŜy tę zbroję? Przejechaliśmy kawał drogi, Ŝeby to

zobaczyć.

Najwyraźniej dziadek Tinian znał Moffa kiedyś, przed laty. KaŜdy z nich wybrał

swoją drogę, by słuŜyć Nowemu Porządkowi: Strephan, chroniąc imperialną władzę,
Kerioth zaś - sprawując ją. Kerioth skinął wykrzywionym palcem na Wrrla.

- Ty, Wookie. Podejdź no tu.
Wrrl wywinął wargi, odsłaniając ogromne zęby, a z jego gardła dobył się

modulowany skowyt. Kerioth zaŜądał, Ŝeby podczas jego wizyty Wookie pozostawał
nieuzbrojony, więc Wrrl był juŜ wystarczająco podenerwowany. Przez twarz Wookiego
biegł kosmyk rdzawozłotego filtra, koloru niemal identycznego jak półdługie włosy
Tinian. Dziwne ubarwienie, jak na Wookiego.

- Co on mówi, Tinian? - śyłka do interesów dziadka Strephana uwidaczniała się

między innymi w sposobie, w jaki odgadywał i wychodził naprzeciw oczekiwaniom
Moffa. Kerioth wydawał się przy nim taki...

Tinian spróbowała doścignąć dziadka w przenikliwości. Kerioth był nieokrzesany.

I protekcjonalny.

Spojrzała na elementy zbroi rozłoŜone na stole. Osiemnaście białych modułów

leŜało obok miękkiej tkaniny dwuczęściowego czarnego skafandra. Wrrl nie zmieściłby
się w nim ani w samym polu ochronnym.

- Jest za wysoki, ekscelencjo - przetłumaczyła. - Linie pola zbiegają się w

maksimum na wysokości jeden koma osiem metra, a wszerz - na szerokości jednego
metra.

Moff Kerioth uniósł cienkie czarne brwi.
- I’att, wyjaśnij mi jeszcze raz, dlaczego twoja wnuczka uczestniczy w ściśle

poufnym, zastrzeŜonym pokazie.

Tinian cała się zjeŜyła. Mogła być niska i chuda, ale nie była dzieckiem. Czy

Kerioth nie zauwaŜył jej uniformu z naszywkami Zakładów?

Dziadek połoŜył na jej ramieniu ciepłą dłoń.

Opowieści z Imperium

- Ekscelencjo, Tinian jest nieocenionym członkiem naszego zespołu. Ma

niebywałą smykałkę do materiałów wybuchowych.

- Sir - dobiegły nagle przefiltrowane przez hełm słowa jednego ze szturmowców,

stojącego w środku drugiego rzędu foteli. - Jeśli Wookie jest za wysoki, moŜe ona by
się nadała?

Tinian zbladła. Ona miałaby zostać.... zerwigłówkiem? Stanąć w falołapie i

pozwolić, by do niej strzelano?

- Z jednej skrajności w drugą- zaŜartował Kerioth. - Nieoceniony członek zespołu,

hę?

Dziadek Strephan cofnął się w kierunku panelu kodowania. Mógł stamtąd opuścić

osłony antyblasterowe z poczwórnej transparistali pomiędzy falołapem a czterema
szerokimi rzędami wysuwanych, chronionych foteli.

- Hm..., tak, ale przecieŜ Tinian nie jest członkiem ochotniczego zespołu

demonstracyjnego.

Kerioth podniósł się z fotela.
- Ale zmieściłaby się. Czy masz całkowitą pewność, Ŝe twoja zbroja jest odporna

na ogień blasterów?

- Całkowitą - szepnął dziadek.
- Więc udowodnij to.
- Ale... nie. Zawołam robota liniowego.
- Dostrzegam w tym pewien brak zaufania do skuteczności skafandra. - Moff

Kerioth skierował swą szyderczą uwagę w stronę szturmowców, ale Tinian wzięła ją do
siebie. Dziadek Strephan i babcia Augusta muszą dostać się do tego pozaplanetarnego
ośrodka zdrowia. Miłość dodała jej odwagi. I nadziei. Pole działało. Sama widziała
testy.

- Dziadku? - podniosła rękę. - Zgadzam się.
Dziadek Strephan, babcia Augusta i Daye otoczyli ją, mówiąc jedno przez drugie:
- Zaczekaj...
- Tinian...
- Nie...
Wrrl przymknął swe ogromne niebieskie oczy i wydyszał, Ŝe Daye z postawy

bardziej przypomina szturmowca niŜ ona.

Tinian wbiła wzrok w Moffa Keriotha. ZałoŜyłaby się, Ŝe jest taki, jak pewien

biurokrata z firmy BlasTech, którego spotkała kiedyś na przyjęciu - gdy raz coś
zaproponował, nic innego go nie zadowoli.

Uśmiech Keriotha przemieścił się powoli z jego wąskich ust do zimnych,

ciemnych oczu.

- Bardzo dobrze, eee... Tinian. Prawdziwa próba perfekcjonizmu waszych

Zakładów.

Nie dając sobie czasu na zmianę zdania, Tinian pociągnęła Wrrla do stołu, na

którym leŜały porozkładane części zbroi.

- PomóŜ mi to załoŜyć - zaŜądała.

Peter Schweighoffer

Jej firmowy uniform bez trudu zmieścił się w czarnym kombinezonie. Tinian

wybrała pancerz, napierśnik i nagolenniki, w Ŝargonie zbrojmistrzów obrazowo zwane
kubłem. Z tyłu pancerza, tam gdzie zwykle umieszczano plecak ze sprzętem, roboty
Zakładów Zbrojeniowych I’atta zainstalowały rozpraszacz ciepła i generator pola. Na
napierśniku lśnił pojedynczy przycisk kontrolny.

Zdjęła buty i wsunęła nogę do nogawki skafandra. Nigdy nie słyszała tak

absolutnej ciszy.

- Dziadku... - zaproponowała- ...powinniśmy wyjaśnić, w jaki sposób skafander

wzmacnia pole ochronne.

- Tinian... - zaczaj Strephan błagalnym tonem.
Zbyt długie nogawki skafandra tworzyły wokół jej nóg pofałdowane obwarzanki.

Wyszarpnęła ze szlufek wąski pasek, który nosiła przy firmowym kombinezonie, i
podwiązała nadmiar materiału.

- Nauczyłam się swojej lekcji - nalegała Tinian. - Mogę mówić?
Moff Kerioth oparł laskę na ramieniu.
- AleŜ proszę - mruknął.
Poczuła do niego nieoczekiwaną niechęć. Daye zawsze twierdził, Ŝe lepiej jest

zginąć w szlachetnej sprawie niŜ Ŝyć z zysków z nieszlachetnej, i miała nadzieję, Ŝe to
tylko nerwy, wyjące z głębi, w którą je zepchnęła (aby Daye nie mógł jej
powstrzymać), sprawiały, iŜ Kerioth nagle wydał jej się złowrogi.

Daye był wraŜliwy na pole energetyczne, które nazywał Mocą. Twierdził, Ŝe

wraŜliwość  na  Moc  nie  jest  dobrym  sposobem  zachowania  zdrowia  w  Nowym
Porządku  Imperatora  Palpatine’a.  Ostrzegał  teŜ  Tinian  i  jej  dziadków,  Ŝe  Imperium
potrafi stosować ostre represje wobec innych części galaktyki. Tinian nie wierzyła mu
jednak.  Zakłady  Zbrojeniowe  I’att  od  lat  zajmowały  się  dostawami  dla  Nowego
Porządku, czerpiąc z tego niezłe zyski.

Naciągnęła górną część skafandra. Zebrawszy luźne fałdy czarnej tkaniny,

opadające miękko wokół jej talii, wzięła głęboki oddech.

- Pole ochronne generuje mikrowybuchy antymaterii przesunięte w fazie w

stosunku do fali ognia blasterowego - zaczęła. - Plamki cersji, wmontowane w ten
supernowoczesny skafander... - Tinian podciągnęła powyŜej łokcia luźny rękaw. -
zwiększają natęŜenie pola. Jest to kluczowy element naszego systemu...

- Cały system zbyt często okazywał się podatny na awarie - przerwał jej Kerioth

podniesionym głosem. - Osiem lat temu eskortujących mnie szturmowców rozstrzelano
na strzępy. Od tego czasu stale muszę ciągać to za sobą. - Uderzył laską o swą lewą
nogę. - Dobrze się czujesz w tym skafandrze, dziecino?

- Doskonale. - Wyprostowała ramiona. - Przykro mi z powodu pańskiej nogi. Czy

mogę kontynuować?

- AleŜ jak najbardziej.
- Wyeliminowaliśmy słabe punkty - oznajmiła - od dawna znane w kręgach

Rebeliantów. Jestem gotowa, Wrrl.

Wookie podniósł ze stołu napierśnik i nagolenniki. Babcia Augusta splotła drŜące

dłonie przed sobą, na fałdach sukni barwy świeŜej zieleni. Daye zajął pozycję za

Opowieści z Imperium

Tinian. Domyślała się, Ŝe gdyby się zawahała czy choćby lekko wzdrygnęła, zaŜądałby,
aby to jego zakuto w zbroję.

Dźwignęła cięŜki napierśnik.
- W tę część pancerza wbudowano izolację i rozpraszacz ciepła - wyjaśniła,

podnosząc  tylną  osłonę,  Ŝeby  Moff  Kerioth  i  jego  eskorta  mogli  zajrzeć  do  środka.
Czarny  rękaw  opadł,  zakrywając  drugą  dłoń.  Podciągnęła  materiał,  zwinęła  go  i
upchnęła  ponad  łokciem.  -  Przez  kilka  mikrosekund,  zanim  pole  osiągnie  pełną  moc,
zbroja  sama  pochłania  ciepło.  Izolacja  plus  rozpraszacz  niemal  całkowicie  eliminują
poczucie dyskomfortu termicznego.

- Tak mówią - głos Keriotha brzmiał sarkastycznie.
Tinian uznała, Ŝe nic go nie zadowoli, z wyjątkiem prezentacji urządzenia w

działaniu. Tylko to zrobi na nim wraŜenie. Tylko wtedy podpisze z Zakładami
Zbrojeniowymi I’att najbardziej lukratywny kontrakt w historii firmy. Tysiące
szturmowców będą potrzebować tej osłony.

- PomóŜ mi, Wrrl.
Wrrl umocował pancerz na jej piersi i plecach, zamykając z trzaskiem zapinki na

ramionach.  Tinian  całkowicie  mu  ufała.  Pięć  lat  temu  natknęła  się  na  niego,  bitego
przez  handlarza  niewolników.  Zakrwawione  kłaki  futra  zaśmiecały  ziemię  wokół
ogromnego obcego. Tinian - wówczas zaledwie dwunastoletnia - rzuciła się do przodu,
lekcewaŜąc  protesty  babci  Augusty  (zawsze  była  szybsza  niŜ  dziadkowie),
zdecydowana uratować go od śmierci. Nie wiedziała wtedy, Ŝe stając w obronie Wrrla,
zapracowała na jego dozgonną lojalność.

Zbroja na ramionach Tinian odstawała. Dziewczyna poruszyła ramionami, Ŝeby

fragmenty pancerza wskoczyły na swoje miejsce.

Daye podniósł naramienniki swymi szczupłymi, wraŜliwymi dłońmi.
- WłóŜ takŜe to - powiedział cicho. Pasmo siwizny przecinało czoło powyŜej brwi

męŜczyzny. Zgodnie z surowymi przepisami populacji Il Avali, Tinian i Daye byli
uwaŜani za zbyt młodych do zawarcia małŜeństwa, dopóki nie zdołali dowieść swojej
finansowej niezaleŜności. Daye był smukłym męŜczyzną o Ŝywych, brązowych oczach
i wyglądzie mola ksiąŜkowego. Przybył do Il Avali, by rozpocząć samodzielne Ŝycie.

Oficjalnie pełnił funkcję zastępcy młodszego kierownika Tinian, nieoficjalnie -

stanowił  centrum  jej  wszechświata.  Pozwoliła  mu  zapiąć  naramienniki  na  swoich
barkach.  Zwisały,  zakrywając  ramię  aŜ  do  łokcia,  zamykając  jej  ciało  wewnątrz
luźnego,  niedopasowanego  pudła.  Przewody  pola  zagrzechotały  jeden  o  drugi,  kiedy
odwracała się w stronę Daye’a. Gdyby tylko umiała go uspokoić...

- Wiem, dlaczego to robisz. - Przysunął się do niej i spojrzał w oczy. - Nie podoba

mi się to, ale rozumiem. Nikomu, kto nazwie cię tchórzem, nie ujdzie to na sucho. -
Ś

cisnął jej łokieć. - Niech Moc będzie z tobą, kochanie.

Gdy odsunął się do tyłu, przekręciła kontrolkę na napierśniku. Za pierwszym

razem, kiedy obserwowała pokaz działania pola, w tym właśnie momencie zaniepokoiła
się. Pole nie syczało, nie bzyczało, nie błyszczało ani nawet lekko nie zamigotało.

- Dziadku?

Peter Schweighoffer

Jakby obudzony ze śmiertelnego snu, Strephan podniósł małą lumę. Tinian

wyciągnęła ramię. Strephan włączył lumę. Na rękawie Tinian nie pojawiła się jednak
Ŝ

adna plama światła.

- Gdy promienie energii napotykają pole antyenergetyczne... - zaczął Strephan,

odzyskawszy głos - pole uaktywnia się i wygasza ją. Wiemy teraz, Ŝe pole działa.

- Gotowa? - zapytał Moff. Jego głos był spokojny, jak gdyby zapraszał ją na

obiad, a nie stawiał przed plutonem egzekucyjnym.

Tinian podeszła do falolapu. Czuła się idiotycznie w ogromnym kuble zbroi,

naramiennikach  i  za  duŜym  skafandrze.  Ściany  i  podłoga  durabetonowej  zapory
falolapu  zbiegały  się  pod  ostrym  kątem,  by  wchłonąć  wybuchy  energii  o
niewyobraŜalnej  mocy.  Niewielkie  wgłębienia  w  ścianach  były  świadectwem
wcześniejszych pokazów.

Przynajmniej nie czuła juŜ smrodu, wypełniającego salę pokazową. Nawet bez

hełmu przestała go odczuwać kilka minut temu.

Daye ze zmarszczonym czołem stanął blisko barykady. Tinian wyprostowała się

dumnie - na tyle, na ile pozwalał jej niewysoki wzrost - i posłała mu blady uśmiech.
Wrrl stał na końcu sali, przy panelu kodowania.

Kerioth machnął laską w kierunku trzech szturmowców.
- Wy trzej - wycedził. - Karabiny.
Szturmowcy pomaszerowali do przodu. Daye miał ręce opuszczone wzdłuŜ

tułowia. Zazwyczaj trzymał jedną lub obie naraz wciśnięte do kieszeni.

Tinian spojrzała na blasterowe rusznice szturmowców. Nie były to lśniące

nowością egzemplarze pokazowe, z jakimi zwykle miała do czynienia w fabryce.

Daye spojrzał na najbliŜszego szturmowca.
- Przygotować się - rzucił Moff. - Celujcie w słabe punkty.
Kerioth utkwił wzrok w Tinian. Wydął wargi. Najwyraźniej sprawiało mu

przyjemność obserwowanie, jak rodzina I’attów poci się ze zdenerwowania.

Wiedziała, Ŝe zbroja działa. Jednak patrząc w lufy wycelowanych w nią

karabinów, momentalnie poczuła panikę.

Twarz Daye’a natychmiast odbiła jej przeraŜenie. Zwrócił się w kierunku

najbliŜszego szturmowca i niepewnie spróbował chwycić za lufę.

- Teraz! - rozkazał Kerioth.
Trzy cynobrowe strumienie energii trafiły ze świstem w pierś Tinian. Zrobiła

unik, ale nie była w stanie uchylić się dostatecznie szybko. śar oblał jej plecy i ramiona
pomimo dodatkowej izolacji pancerza. Daye zamarł i patrzył z przejęciem.

- Przerwać ogień! - Kerioth zakręcił laską.
Tinian wyprostowała się, odetchnęła głęboko, a potem uśmiechnęła się słabo do

Daye’a. Interes był praktycznie ubity. Wytrzymała, chociaŜ Ŝałowała, Ŝe nie udał jej się
unik.

Daye wsunął dłoń do kieszeni i zmarszczył czoło. Ta chwila paniki wystraszyła go

pewnie bardziej niŜ ją samą.

Kerioth wyjął komunikator z pochwy przypiętej do paska.

Opowieści z Imperium

- Plutony trzeci, czwarty i piąty, opieczętujcie wejścia. Nikomu nie wolno opuścić

budynku ani kontaktować się z nikim z zewnątrz.

- Bardzo przepraszam... - Dziadek Strephan wystąpił naprzód, najwyraźniej

równie zaskoczony jak Tinian. - Sir, co mają oznaczać te rozkazy?

Moff Kerioth poklepał go po ramieniu końcem laski.
- Moje gratulacje, I’att. Kupuję twój produkt.
- Rozkazał pan zamknąć wejścia.
Kerioth klepnął się po krzyŜu.
- Byłoby bardzo niefortunnie, gdyby elementy wywrotowe dowiedziały się, Ŝe

udało nam się stworzyć dla szturmowców zbroję, która czyni ich niepokonanymi,
nieprawdaŜ?

Nam?- zaprotestowała Tinian w myślach.
Babka Augusta przysunęła się do przodu, szeleszcząc suknią.
- Nasze środki bezpieczeństwa zawsze były niezrównane, ekscelencjo. Nie musi

się pan obawiać o...

- Naturalnie, a zatem... - ciągnął Moff Kerioth - rozumiecie, Ŝe powyŜej pewnego

szczebla  kaŜdy,  kto  pracował  nad  tym  projektem,  musi  wrócić  ze  mną  do  systemu
Doldur.  Taką  broń  naleŜy  produkować  w  ściśle  kontrolowanych  warunkach.  Nowy
Porządek  kontroluje  Doldur  aŜ  po  ruchy  cen  Ŝywności.  To  najbezpieczniejsza  planeta
do zaawansowanej produkcji zbrojeniowej.

To twoje podwórko, zrozumiała nagle Tinian. Chcesz przenieść ją tam, gdzie

mógłbyś mieć wszystko pod kontrolą.

Dziadek przymknął powieki.
- Bardzo mi przykro, ale nasza rodzina nie moŜe podróŜować. Augusta wymaga

opieki medycznej.

Tinian ścisnęła palcami obszycie czarnego rękawa skafandra.
- Po tylu latach cięŜkiej pracy zasługują na spokojną emeryturę - zaprotestowała. -

Daye i ja jesteśmy przygotowani do kierowania fabryką. My... - zawahała się, po czym
nagle podjęła decyzję. - Pojedziemy z panem na Doldur. Ale dziadek i babcia udadzą
się na Geridard.

- Nie - odparł Kerioth. - Jedziecie ze mną na Doldur. Wszyscy.
- Sir... - odezwała się Augusta. - Przepraszam, Ŝe utrudniam sprawy, ale nasze

podanie o przyjęcie do Sanatorium Geridard zostało juŜ zaakceptowane. Wpłaciliśmy
im dziewięćdziesiąt tysięcy kredytów za doŜywotnią opiekę.

Kerioth odwrócił się. Podniósł podbródek, jakby argumentacja I’attów była

wypisana na suficie. Kiedy ponownie zwrócił się w ich stronę, znów miał na ustach
protekcjonalny uśmiech.

- Więc nie pojedziecie na Doldur? Nie dacie się przekonać?
- Niestety, sir, to niemoŜliwe. - Strephan skrzyŜował ramiona na piersi,

zwracającej uwagę bogatymi zdobieniami czarnego uniformu.

- MoŜe to i dobrze. To mi pozwoli rozwiązać jednocześnie problem twoich

kłopotów zdrowotnych i twojej emerytury. - Kerioth machnął laską w kierunku
najbliŜszego szturmowca. - Bierz ich oboje.

Peter Schweighoffer

Zanim Tinian zrozumiała, szturmowiec uniósł blasterową rusznicę i dwukrotnie

wypalił. Dziadek Strephan runął na durabetonową podłogę. Augusta westchnęła, zanim
osunęła się na jego ciało.

Nie poruszyli się więcej. Zbyt zszokowana, by zaprotestować, Tinian zakryła usta

dłońmi. Daye ugiął kolana, gotowy rzucić się do przodu.

- Dlaczego to zrobiłeś? - wyszeptał.
Kerioth wycelował laskę w pierś Daye’a.
- Dopuszczę was, młodych, do tajemnicy - oświadczył. - Sponsorowałem na

Doldur  badania  nad  podobnym  antyblasterowym  polem  energetycznym.  Imperator
Palpatine  będzie  mi  bardzo  wdzięczny,  kiedy  przedstawię  ten  wynalazek  jako
własny...gdy  juŜ  usunę  z  drogi  osoby  niechętne  do  współpracy.  -  Wy  dwoje  jesteście
skłonni współpracować? - zakończył bezbarwnym głosem.

Dziadku! Babciu! Choć ogłuszona Ŝalem i przeraŜeniem, Tinian wiedziała, Ŝe

musi przeŜyć... by ich pomścić. Skinęła głową. Powiedz tak! błagała w duszy Daye’a.

Wyprostował się powoli, ale nic nie powiedział.
Kerioth wzruszył ramionami.
- Kajdanki dla chłopaka! - rozkazał drugiemu ze szturmowców. - To, jak długo i

jak wygodnie będziesz Ŝył, chłopcze, zaleŜy od tego, w jakim stopniu będziesz ze mną
współpracował.

Daye zmienił postawę, stał teraz w lekkim rozkroku. Jeden ze szturmowców

doszedł  właśnie  do  pasa  pomieszczeń  gospodarczych.  Tinian  przeniosła  wzrok  ze
szturmowca  na  Daye’a.  Daye  wskazał  jej  wzrokiem  szturmowca.  Kiedyś  nauczył  się
trochę  samoobrony  od  Wrrla.  Umiał  poruszać  się  szybciej,  niŜ  ktokolwiek
przypuszczał.

Tinian zrozumiała jego gest. Musi odwrócić ich uwagę.
Wrrl zaryczał tak, Ŝe wystraszył nawet Tinian. Uderzył panel kodowania swą

wielką łapą. Transparistalowa osłona antyblasterowa opadła z sufitu i uwięziła w
ś

rodku Keriotha i dwóch szturmowców.

Ale pozostało jeszcze czterech. Wrrl rzucił się w kierunku dwójki, która

blokowała wyjście, podniósł obu za ramiona i mocno zderzył ich ze sobą głowami.

Tinian podskoczyła w stronę drzwi.
- Biegnij na lewo! - krzyknął za nią Daye. - Wrrl, zostań z nią!
Tinian skręciła w lewo i spróbowała biec. Potknęła się o jedną z opadających

nogawek. Strzał z blastera zaświstał nad jej głową. Wrrl spróbował dźwignąć ją do góry
długimi, kosmatymi ramionami. W miejscach, którymi jej dotknął, pozostała wypalona
sierść.

- Nie! - krzyknęła.
Pole w nieprzewidziany sposób uszkadzało Ŝywe tkanki, z którymi się zetknęło.

Tinian podniosła się z trudem. Wrrl przebiegł obok zaskoczonego robota serwisowego.
Doszedł do niej swąd palonego futra.

- Daye? - zawołała. - Wrrl, gdzie...
Wrrl krzyknął w odpowiedzi coś o rozdzieleniu szturmowców.

Opowieści z Imperium

Dobiegli do windy. Tinian wskoczyła na kratę jej podłogi. Winda jednak, zamiast

uaktywnić się pod wpływem ruchu i unieść ich do góry, pozostała na miejscu.

- Wyłączyli ją! - krzyknęła.
Wrrl stanął przed nią, wyraźnie zapraszając, by wspięła się na jego plecy.
Nie było innego wyjścia z tej pułapki. Tinian wyłączyła pole generowane przez

zbroję,  podskoczyła  i  zacisnęła  ręce  wokół  szyi  Wrrla.  Miała  nadzieję,  Ŝe  nikt  nie
zacznie  do  nich  strzelać.  Przypalona,  zmatowiała  sierść  ocierała  się  o  jej  twarz.
Napierśnik,  przystosowany  do  rozmiarów  przeciętnego  szturmowca,  wgniatał  się  w
Ŝ

ołądek.

Wrrl podskoczył w górę szybu windy i wbił w durabetonowe ściany ogromne

pazury - nie przyszło jej wcześniej do głowy, Ŝe Wookie w ogóle ma pazury! PotęŜne
mięśnie napręŜyły się pod jej chwytem. Wsparła się kolanami o jego boki, starając się
rozłoŜyć wagę, tak by go nie udusić.

Wrrl wytaszczył oboje na główny poziom. W ich stronę toczył się właśnie

automatyczny ochroniarz - idealnie wywaŜona kula z czterema uzbrojonymi w blastery
ramionami i skanerami umocowanymi na szczycie. Robot powtarzał bez końca:

- Stój! Rzuć broń! Stój!...
Tinian przełknęła ślinę i wzięła głęboki oddech.
- Rozpoznanie! - krzyknęła ponad ramieniem Wrrla. Jej głos powinien wyłączyć

automat...

- Potwierdzone - robot zawrócił w miejscu. Wycofał się, nie przestając nadawać

swego komunikatu.

Przez południowo-wschodnie drzwi dla obsługi wpadało światło dnia. Przy

drzwiach kucało dwóch szturmowców; zaalarmował ich niewątpliwie Kerioth przez
komunikator.

- Nie ruszać się! - rozkazał jeden z nich.
Tinian zsunęła się z pleców Wrrla i ponownie pstryknęła kontrolkę pola. Rzuciła

się w ich stronę, zbyt podniecona płynącą w Ŝyłach adrenaliną, by się kulić czy choćby
zrobić unik.

Podczas gdy szturmowcy strzelali do Tinian, Wrrl pędził za Tinian na swych

długich, kudłatych nogach. Doskoczył do nich przed dziewczyną, cisnął ich ciała na
boki.

Nigdy wcześniej nie miała okazji zobaczyć w całej pełni sił Wookiego. Przeraził

ją.

Za drzwiami dla obsługi znajdowały się dwa chronione polem siłowym

taśmociągi, które łączyły wejście z główną recepcją Zakładów Zbrojeniowych I’att.
Wrrl warknął zachęcająco.

Tinian wskoczyła na jeden z pasów i ruszyła biegiem w stronę wolności i otwartej

przestrzeni.  Nogawki  skafandra  opadały  wokół  jej  kostek.  Zwisały,  utrudniając  ruchy
lecz  zarazem  chroniąc  nieco  stopy.  Złapała  fałdy  luźnego  materiału  nad  kolanem  i
podciągnęła  do  góry.  Trochę  pomogło,  nie  mogła  jednak  wystarczająco  zgiąć  łokci,
Ŝ

eby zrobić to naprawdę skutecznie.

Peter Schweighoffer

Zeskoczyła z taśmociągu na szary durabeton. Zakłady otaczał trzymetrowej

wysokości  mur,  zwieńczony  pomostem  dla  straŜy  i  stanowiskami  cięŜkiej  artylerii.
Tinian  spojrzała  w  górę  i  serce  w  niej  zamarło.  Kładką  nadbiegało  pięciu
szturmowców,  trzech  z  północy  i  dwóch  z  zachodu.  Kierowali  się  do  naroŜnika  na
wprost Tinian i Wrrla.

Wtedy przypomniała sobie o talizmanie.
- Czekaj! - krzyknęła. Spomiędzy warstw ubrania wyplątała mały kawałek

chepatytu, silnego materiału wybuchowego eksplodującego przy uderzeniu. Podwędziła
ten kawałek pierwszego dnia, gdy dziadek (Dziadku! - jej umysł przeszył nagły krzyk
rozpaczy) pozwolił je przepracować całą zmianę. Niemądra pamiątka i zapewne niezbyt
bezpieczna, ale Tinian nie była dość silna, by rzucając chepatytem, zdetonować go.

Co innego Wrrl.
- Łap! - krzyknęła. - Rzuć tym... o, tam! - wskazała na ogromne działo stojące w

naroŜniku muru. - Potem kryj się!

Wrrl obnaŜył kły, chwycił kulkę chepatytu i cisnął z całej siły. Pot pociekł

ciurkiem po plecach Tinian. Za chwilę się upiecze...

Kurz, Ŝwir i durabetonowe głazy eksplodowały we wszystkich kierunkach. Tam,

gdzie jeszcze przed chwilą stało działo, pojawiła się wyrwa w murze. Tinian ruszyła
sprintem w tę stronę. Jej ramiona i plecy znów oblała fala gorąca. Z tyłu musieli
nadbiec kolejni szturmowcy.

Osypisko gruzu miało ze dwa metry wysokości. Wrrl popędzał ją, kiedy wspinała

się na górę.

Tinian szarpnęła kłąb tkaniny, usiłując wgramolić się na górę.
- Jak... cięŜko... jesteś... ranny...? - wysapała.
Ryknął lekcewaŜąco.
- Wrrl...potrzebujesz... lekarza...
Potrząsnął tylko głową i biegł dalej.
Tinian wdrapała się na szczyt osypiska. Strzał z blastera ze świstem przeleciał nad

jej prawym naramiennikiem. Strzał z zewnętrznej strony muru! Tinian zatoczyła się do
tyłu, wpadając w ramiona Wrrla.

Wrrl ryknął zdumiony. Znowu go przypaliła?
Odsunął ją na bok, złapał durabetonowy głaz i zepchnął na szturmowca, który

strzelił do nich zza muru. Potem szczeknął łagodnie do Tinian, zachęcając ją do
wyjścia.

Nadlatująca z tyłu kula trafiła go. Zaryczał.
- Nic ci nie jest? - krzyknęła Tinian.
Zacharczał i wskazał ręką na zewnątrz muru.
- Bez ciebie nie idę!
LekcewaŜąc pole ochronne skafandra szturchnął ją wielką łapą. Tinian zeskoczyła

w dół osuwiska gruzu, przeturlała się i spojrzała w górę.

Wrrl stał, zasłaniając sobą wyrwę w murze. Kolejny strzał trafił go w bok. Zawył i

obrócił się, a potem zatoczył się w kierunku szturmowców wewnątrz muru obronnego.

Opowieści z Imperium

Zdruzgotana Tinian szła z trudem, potykając się przy kaŜdym kroku, przez

zachwaszczony pas nieuŜytków otaczający Zakłady Zbrojeniowe I’att. Była to strefa
bezpieczeństwa, stworzona na wypadek awarii w Zakładach i jednocześnie
umoŜliwiająca straŜnikom na murach obserwację osób oraz pojazdów, które wjeŜdŜały
na ich teren.

Dlaczego jej nie ścigają? CzyŜby Wrrl powstrzymał wszystkich?
W swoim skafandrze, wyposaŜonym w rozpraszacz ciepła, świeciłaby w

podczerwieni jak latarnia. Łatwo byłoby ją przyszpilić ogniem cięŜkiej artylerii. Pewnie
Moff Kerioth właśnie dzwoni do kosmoportu Avali.

Jak mogła tak się mylić co do Imperium? Kiedy się aŜ tak zmieniło?
Pole chwastów kończyło się przy rozsypujących się durabetonowych budynkach,

tworzących  jakby  wyszczerbione  ogrodzenie.  Tinian  wyłączyła  generator  pola
klepnięciem  dłoni  w  kontrolkę  i  potykając  się,  ruszyła  w  stronę  opuszczonego
magazynu.  Drzwi  budynku  wisiały  przekrzywione.  Dwaj  bezdomni,  moŜe  nawet
ludzkiej rasy, wczołgali się głębiej w mroczne cienie wnętrza magazynu.

Tinian spróbowała sobie wyobrazić, jak musi wyglądać w ich oczach: niczym

korpus nieuzbrojonego szturmowca bez hełmu? Ominęła magazyn i pobiegła dalej,
skręcając jeszcze dwukrotnie pomiędzy domami. Nie znalazła jednak lepszej kryjówki.
Ś

ciągnęła przez głowę luźne kawałki zbroi i wypełzła z czarnego skafandra jak gad

zmieniający  skórę.  JuŜ  miała  zostawić  skafander  i  zbroję,  gdy  uderzyła  ją  myśl
silniejsza  od  strachu:  Moff  Kerioth  tak  bardzo  chciał  zdobyć  tajemnicę  pola
ochronnego,  Ŝe  gotów  był  dla  niej  zabić.  Musi  wykorzystać  pole  tak,  Ŝeby  Eisen
Kerioth na tym ucierpiał.

Wygrzebała z jednej z licznych kieszeni kombinezonu wibroostrze. Skrupulatnie

wyłuskała kluczowe elementy urządzenia z napierśnika: trzy elektroniczne c-płytki,
kontrolkę i obwody, a potem z pancerza: izolację i sam generator.

Kątem oka dostrzegła ruch nad głową. Cichy ślizgacz repulsorowy mknął nad

dachami magazynów.

Tinian skuliła się w cieniu najbliŜszego budynku. Drobne podzespoły wetknęła do

kieszeni razem z wibroostrzem. Potem zebrała resztę wymontowanych części. Kiedy
biegła boso za róg budynku, nadepnęła na coś ostrego i omal nie upadła na stertę
ś

mieci, gotowych do zebrania przez roboty porządkowe.

To nasunęło jej pewien pomysł. Utykając, wróciła do pozostawionych resztek

zbroi. Wcisnęła fragmenty pancerza do skafandra, który wepchnęła pod stos śmieci,
gdzie trudniej było go zauwaŜyć. Potem pokuśtykała dalej, w głąb niebezpiecznych
dzielnic rozrywki Il Avali.

Gdzieś niedaleko musi być Lądowisko Szczęściarza. Razem z Daye’em

odwiedzali  czasem  ten  bar,  przebrani  dla  niepoznaki  w  robotnicze  kombinezony,
szukając  dobrej  muzyki  i  palącego  podniebienie  jedzenia.  Łut  szczęścia  i  adrenalina
doprowadziły  ją  tam  po  zaledwie  jednym  niewłaściwym  zakręcie.  Zatrzymała  się  w
drzwiach,  po  czym  zanurkowała  w  ciemne  wnętrze,  nie  dając  sobie  czasu  na
przystosowanie  wzroku  do  panującego  w  nim  półmroku.  Wnętrze  okazało  się  prawie
puste. Późne popołudnie nie było nigdy porą szczytu u Szczęściarza.

Peter Schweighoffer

Potknęła się o ławkę. Osunęła się na nią, wyczerpana i zawstydzona. Musi opuścić

Druckenwell, jedyny świat, jaki dotąd znała.

Ale jak? Sama? Wiedziała, Ŝe Daye przyjdzie tu, Ŝeby się z nią spotkać, jeśli tylko

zdoła.

Przełknęła śliną przez zaschnięte gardło. Nie mogła uŜywać rachunku

kredytowego. Sięgnęła ręką do trzeciej kieszeni kombinezonu i znalazła kilka
kredytów, wartych tyle, co szklanka elbańskiej zimnej wody. Rzuciła Ŝetony na stół.

Potem oparła spocone czoło na dłoniach i spróbowała pomyśleć. Nie zaszłaby tak

daleko, gdyby Kerioth nie wysłał większości swych szturmowców w pościg za Dayem.
A zatem Daye zapewne został uwięziony. (Znów załkała w myślach: Daye! Wrrl, och
Wrrl!).

Z drugiej strony, to ona miała na sobie bezcenny skafander. To ją powinni byli

wszyscy ścigać.

Ale przecieŜ Daye był współtwórcą pola antyenergetycznego. Potrzebowali go

ywego. Kerioth na pewno ścigał ich oboje.

Daye Azur-Jamin rozpłaszczył się na podłodze wąskiego tunelu, wstrzymując

oddech. W pierwszych chwilach bitwy strzał z blastera trafił go w lewe udo. Pulsujący
ból ustąpił kilka minut temu. Teraz noga sprawiała wraŜenie martwej.

Trzy pary białych butów przemknęły obok, za włazem do szybu.
Prędzej czy później - znajdą go.
Daye minął właz i czołgał się dalej, w stronę centrum Zakładów.
Za pomocą miniaturowego komunikatora złapał częstotliwość dowodzenia Eisena

Keriotha. Biedny Wrrl w pełni spłacił swój dług Ŝycia wobec Tinian, umoŜliwiając jej
umknięcie pogoni, ale Kerioth - który wydostał się z transparistalowej klatki,
przechodząc ze szturmowcem przez permutacje kodu - zaŜądał przysłania ślizgacza
repulsorowego. Szybko złapią Tinian, jeśli nie uda mu się odwrócić ich uwagi.

Komunikator umoŜliwiał Daye’owi podąŜanie za oddziałami szturmowców, które

go szukały. Kerioth kazał wszystkim pracownikom opuścić teren fabryki, zamierzał
bowiem uŜyć skanerów na podczerwień, więc im mniej śladów ciepła byłoby w
fabryce, tym lepiej.

A zatem wyścig. Sieć energetyczna Zakładów Zbrojeniowych I’atta leŜała pod

polem siłowym, na otwartym powietrzu. Budynki Zakładów usytuowano wokół na
planie kwadratu. Daye był w stanie w ciągu pół godziny doczołgać się do głównego
generatora. W ciągu następnych dwóch minut mógł podłączyć pole siłowe do sieci. W
ten sposób wysadziłby całe Zakłady w powietrze. Daye wzdragał się przed naraŜaniem
Ŝ

ycia postronnych osób, ale nie miał innego wyjścia.

Pewnie nie zdoła się uratować. Ale przynajmniej Eisen Kerioth nie wykradnie

I’attom planów pola antyenergetycznego - owoców pracy Daye’a i Strephana - i nie
ucieknie z nimi.

Nikt nigdy nie dowie się, co Daye zrobił - nikt z wyjątkiem Tinian. Ona znała go

zbyt dobrze, by się nie domyślić.

Opowieści z Imperium

- Kogo ja widzę! Witaj, księŜniczko Tinian.
PrzeraŜona Tinian zerwała się na równe nogi. Odetchnęła z ulgą, gdy zobaczyła

obok dwoje znajomych. Występująca aktualnie w Lądowisku Szczęściarza gwiazda
piosenki, Twilit Hearth, miała na sobie ekstrawagancką, lśniącą szafirową suknię. Jej
towarzysz, Sprig Cheever, dumnie nosił krótką, schludną kozią bródkę i niezwracający
uwagi strój. Postawił przed Tinian szklankę elbańskiej wody.

Tinian otarła łzy z oczu i łapczywie wypiła wodę.
Twilit dotknęła jej ramienia.
- Hej, co się stało?
- Ja... - Tinian przełknęła ślinę. Potrzebowała sojuszników, a Daye, trafnie

odczytujący intencje obcych, lubił tych dwoje. - Muszę się ukryć. Mam powaŜne
kłopoty.

- Hej, to chyba nie ta bit...
- To szturmowcy. Zamknęli fabrykę.
- Nie... - wyszeptała Twilit. - A gdzie jest... no wiesz, twój ksiąŜę?
- Nie wiem - jęknęła Tinian.
Twilit wzięła ją pod łokieć.
- Chodź ze mną. Nie mamy czasu do stracenia.
Twilit poprowadziła Tinian przez ciemny, zagracony korytarz na tyłach kuchni, a

potem w górę schodami do małej, ciasnej sypialni-garderoby.

- Twilit, dziękuję, ale... - zaoponowała Tinian - oni na pewno przeszukają to

miejsce.

PołoŜyła wszystkie swoje cenne rzeczy pod starą półkę na buty i przeraziła się.

Wymontowała przecieŜ z panelu sterowania zbroi trzy c-płytki. Teraz miała tylko dwie.

- Ukryjemy cię na widoku. - Twilit chwyciła lśniącą czerwoną suknię. - Ale

musimy się spieszyć. WłóŜ to szybko na siebie.

Zgubiła jedną c-płytkę! Skup się, Tinian! Po pierwsze musisz przeŜyć! Tinian

przyjrzała się okrągłościom Twilit, a potem zerknęła na własny kombinezon -
najmniejszy rozmiar.

- Twilit, przecieŜ to na mnie...
- Masz tylko kilka minut - przerwała jej piosenkarka. - Zamierzasz wejść im pod

lufy w tym kombinezonie?

Tinian wyślizgnęła się ze skafandra i ubrała się w fantazyjną kreację. Ku jej

zdumieniu, we wszystkich strategicznych miejscach sukni wszyto poduszki.
Piosenkarka miała ciało nie bardziej ponętne niŜ Tinian. Spojrzała w jedyne lustro w
pokoju. Wyjrzała z niego jej twarz nad ciałem obcej osoby.

- Nieźle - powiedziała piosenkarka. - Ale moŜe być jeszcze lepiej.
Potoczyła po podłodze w stronę Tinian parę butów i poszperała w wystrzępionym

worku.

- Zakładam, Ŝe umiesz śpiewać.
- Nie tak dobrze jak ty. - Tinian wsunęła pantofle na nogi. Były wprawdzie za

duŜe, ale zawsze to jakaś ochrona dla pulsujących bólem stóp.

Peter Schweighoffer

- Większość imperialnych nie odróŜniłaby śpiewu wróbla od grzmotu chmury

crupa. Znasz wszystkie moje piosenki - widziałam, jak ruszasz ustami, kiedy je
ś

piewam. - Twilit otworzyła słój i rozmazała coś na twarzy Tinian. NałoŜywszy jeszcze

kilka warstw makijaŜu i nastroszywszy włosy Tinian kilkoma szybkimi szarpnięciami
szczotki, oznajmiła: - Koniec przerwy, księŜniczko. Idź i pokaŜ im, co umiesz.

Tinian ponownie rzuciła okiem w lustro. Zobaczyła w nim obcą osobę.
- Dlaczego to robisz? - zapytała. Usta nieznajomej w lustrze poruszały się, kiedy

Tinian wypowiadała te słowa.

Obok obcej twarzy pojawiła się Twilit. Ogień zalśnił w jej niebieskich oczach -

tego samego koloru, co jej własne, zauwaŜyła Tinian.

- Imperium i ja mieliśmy pewne nieporozumienie, cztery czy pięć systemów temu

- wyjaśniła Twilit.- A teraz wychodź na scenę.

- Ale ty...
- Jestem śmiertelnie chora. Nie mogłabym zaśpiewać nawet jednej nuty przez co

najmniej godzinę. Idź juŜ. Cheeve i Yccakic ci pomogą.

Tinian schodziła po schodach na miękkich nogach. Teraz, gdy jej oczy

przystosowały  się  do  panującego  we  wnętrzu  mroku,  mogła  dostrzec  wnętrze  lokalu.
Dwaj  ludzie  siedzieli  przy  jednym  ze  stolików,  przy  barze  zaś  -  Devaronianin.  Na
jasnej,  trójkątnej  scenie  wzniesionej  ponad  poziomem  stolików  przykucnął  Sprig
Cheever. Rozprostował palce nad czarnymi, białymi i zielonymi klawiszami KeyBedu,
zza  którego  ledwo  go  było  widać.  Drugi  członek  zespołu,  Yccakic  z  rasy  Bithów,
szarpał  pięć  strun  swojego  kontrabasu,  dostrajając  instrument  pokrętłami  długiego,
prostego gryfu. Redd Metalflake, samodzielny automat do obróbki dźwięku, siedział z
tyłu i skubał głośno swe obwody.

- Mam..., śpiewać - wychrypiała Tinian. - Twilit źle się czuje.
Cheever posłał jej przez scenę zawadiacki uśmiech.
- Dobra jest.
Tinian wspięła się na scenę i stanęła u jego boku. Zagrał dwa akordy, które

rozpoznała - „Wszystko, co mogę zrobić” - zebrała więc całą odwagę, na jaką było ją
stać i zaczęła śpiewać. Teraz, kiedy nie musiała juŜ uciekać, wszystkie jej myśli
absorbował Daye. Jak mogła śpiewać, podczas gdy on był w śmiertelnym
niebezpieczeństwie? Jeśli w ogóle jeszcze Ŝył...

Zupełnie bez ostrzeŜenia w drzwiach frontowych Lądowiska Szczęściarza stanęło

dwóch szturmowców. Tinian przełknęła ślinę. Wypadła z rytmu i musiała
improwizować słowa piosenki, Ŝeby pokryć swój błąd. Jeden ze szturmowców spojrzał
na nią. Natychmiast jednak odwrócił wzrok w inną stronę. Poczuła ulgę, ale i ukłucie
bólu. CzyŜby była aŜ tak nieatrakcyjna w swojej prawdziwej postaci?

Szturmowcy przeciskali się od stolika do stolika. Przeszli właśnie do kuchni, gdy

budynek zadrŜał w posadach od nagiego wstrząsu sejsmicznego. Goście wślizgnęli się
pod stoły. Tinian zachwiała się. Próbowała uchwycić się czegokolwiek, aŜ natrafiła na
wyciągnięte ramię Yccakicka.

- Ze sceny! - zarządził Cheever. Yccakic odłoŜył kontrabas i poprowadził Tinian

w dół czystymi, wąskimi schodkami, a potem w zapadający mrok ulicy.

Opowieści z Imperium

Niebo na północy rozjarzyły trzy gigantyczne kule ognia, rosnące nad ziemią

dokładnie tam, gdzie znajdowały się Zakłady Zbrojeniowe I’att.

Obaj szturmowcy wypadli z Lądowiska Szczęściarza. Nie oglądając się za siebie,

pobiegli w górę ulicy. Jeden z gości, który wyszedł za Yccakickiem na ulicę, uniósł
pięść w kierunku ognistych kul na niebie.

- Precz z bogaczami! - zawył. - Precz z Imperium! Niech Ŝyje anarchia!
- Hej! - wygulgotał Yccakic. - Dobrze się czujesz, mała?
Tinian słyszała tylko dzwonienie w uszach. Kontury jej pola widzenia zaczęły się

rozmywać, aŜ mgła przesłoniła cały obraz.

Zemdlała.

TuŜ przed świtem do Lądowiska Szczęściarza trafił krzepko wyglądający

nieznajomy. Tinian, wciąŜ w stroju Twilit, osunęła się na ławkę obok Cheevera.
Przybysz zaŜądał Oddechu Wojaka, wychylił duszkiem pełną szklanicę słodkiego,
zielonoŜółtego napitku i rozejrzał się w poszukiwaniu towarzystwa. ZauwaŜył Tinian i
Cheevera i zataczając się, podszedł w ich stronę.

- To powinno pomóc - oświadczył. - Całą noc babrałem się w gruzach.
- A co się dzieje? - Cheever od niechcenia połoŜył rękę na ramieniu Tinian.
- Przez cztery godziny łapałem zbiegów dla Imperium. Dowódca oddziału zebrał

do kupy wszystkich mięśniaków w mieście.

- Ale po co?
- Mieliśmy przeczesać Zakłady Zbrojeniowe I’atta, czy co tam jeszcze z nich

zostało, i znaleźć kaŜdego, kto przeŜył.

Lokal zawirował wokół Winian.
- I co, znaleźliście kogoś? - Cheever ścisnął ją za ramię.
Osiłek potrząsnął głową.
- Udało nam się zidentyfikować tylko resztki śmigacza Wielkiego Mofra. Nic po

za tym. Totalna klapa. Wyglądało mi to na robotę od środka. - Beknął i wyszczerzył
zęby w uśmiechu. - Jakiś stuknięty kamikaze musiał baaardzo chcieć sprzątnąć coś
sprzed nosa Imperium. - Uniósł szklankę w milczącym hołdzie.

Tinian patrzyła przed siebie niewidzącym wzrokiem. Daye... nie Ŝyje? A te

wszystkie obietnice... złamane?

Nie tylko Daye, ale i dziadek, babcia i Wrrl.
Całe jej Ŝycie.
Straciła poczucie czasu. Kilka godzin później zespół odbył naradę w pokoiku nad

kuchnią.

- Czas opuścić Druckenwell. - Cheever ułoŜył swe długie nogi na starym kufrze. -

To miejsce robi się dla mnie za gorące.

- Dla mnie teŜ - wtrąciła Twilit.
- Nigdy nie uda nam się stąd uciec - lamentował metalicznym, jednostajnym

głosem Redd Metalflake, którego Cheever wtaszczył na górę i ustawił na podłodze. -
Wszyscy zawsze czepiają się muzyków.

Twilit skrzyŜowała ramiona.

Peter Schweighoffer

- WyjeŜdŜamy - powiedziała stanowczo. - Ostatnim razem, kiedy zignorowaliśmy

radę Cheevera, omal nie straciliśmy instrumentów w poŜarze apartamentu. Czy posłali
kogoś za nami, Cheeve?

- Na razie nie.
Tinian ledwie słuchała. Była w szoku. Nic mnie juŜ nigdy nie dotknie. Nic. I nikt.

Nigdy.

Przez maleńkie wargi Yccakicka przebiegła seria skurczy.
- Czy ktokolwiek z was wyglądał na zewnątrz? Mamy nad Il Avali cały dywan

poduszkowców. StraŜe będą podwojone. A kontrola celna wzmocniona nawet
trzykrotnie. A przecieŜ obiecaliśmy Tinian, Ŝe...

- Uda nam się - oświadczył proroczo Cheever.
Twilit odchrząknęła.
- Przeróbcie dla niej mój identyfikator. Ja się tu przyczaję na kilka dni.
Cheever uniósł brwi.
Twilit wzruszyła ramionami.
- Jeśli Comus jest w stanie podrasować mój identyfikator, tak Ŝeby się nadawał dla

Tinian, to moŜe teŜ bez trudu załatwić mi fałszywkę. Poradzę sobie.

Cheever poskubał swą krótką brodę.
- To się moŜe udać. Tylko ten twój, hmm... bagaŜ, księŜniczko. Nie sądzę, byśmy

mogli ryzykować jego wynoszenie pod nosem imperialnych celników.

To przerwało wewnętrzne rozterki Tinian. Nawet bez jednej c-płytki te fragmenty

mogły komuś pomóc odtworzyć generator pola antyenergetycznego.

- Chwileczkę... - zaczęła błagalnym tonem. - Celnicy nie będą mieli pojęcia, jak

powinny wyglądać wasze instrumenty, prawda?

Twilit wzruszyła ramionami.
- To muzyczni analfabeci - przyznała. - Do czego zmierzasz?
- Mam to w kawałkach - wyjaśniła Tinian. - Przymocujcie je do waszych

instrumentów!

Cheever pogładził bródkę.
- Taak - powiedział przeciągle. - Większość z nich da się zamontować tak, by

wyglądała na bebechy KeyBedu.

- Ja mogę sobie gdzieś przyczepić jedną czy dwie c-płytki - oświadczył Redd.

Głęboki pogłos dodał pewności jego deklaracji.

Tinian zastanawiała się, czy nie zwariowała. Nie dbała o to, czy przeŜyje czy

umrze, ale uparła się, Ŝeby przewieźć transmiter pola przez kontrolę celną.

- Czy nie byłoby bezpieczniej wywieźć to z Druckenwell beze mnie? Jeśli złapią

mnie z identyfikatorem Twilit, wszystkich nas ześlą do kopalni przyprawy.

Twilit delikatnie pogładziła włosy Tinian.
- Znamy pewnych ludzi poza planetą - powiedziała. - Ludzi, którzy potrafią to

wykorzystać przeciwko Imperium. Ci ludzie chętnie porozmawiają z księŜniczką I’att.
Gwarantuję.

Trzasnęły drzwi.

Opowieści z Imperium

- Była tam, a jakŜe - oświadczył Woyiq.
Daye wzdrygnął się. Gromki głos osiłka wbijał się jak sztylet w jego ranną głowę.
Drugi z ludzi - a moŜe Gotal? Daye nie miał siły zogniskować wzroku - odwrócił

się, by uciszyć wchodzącego.

- Hej, trochę ciszej!
- Przepraszam. - Woyiq podszedł na placach do łóŜka Daye’a. - Przepraszam.
Olbrzym wytaszczył Daye’a spomiędzy ostrych durabetonowych głazów, pracując

w prawie kompletnych ciemnościach na dnie nowego głębokiego krateru Il Avali.

- Naprawdę, strasznie przepraszam...
Daye ścisnął dłoń swego pomocnika.
- Czy ona...
- Zaraz - powiedział... tak, z tymi rogami na głowie to musiał być Gotal. - Podejdź

no bliŜej, ty góro mięsa.

Woyiq podsunął się bliŜej.
- śyje? - wyszeptał Daye. - Nic jej nie jest?
PotęŜny męŜczyzna połoŜył rękę na obandaŜowanym syntetyczną tkanką ramieniu

Daye’a.

Obie nogi zmiaŜdŜone, jedna ręka teŜ, nie odwaŜyli się jednak zanieść go do

lekarza.

- Była w Lądowisku Szczęściarza, z zespołem. Dobrze się pan domyślił.
Daye przełknął ślinę. Nawet ten drobny ruch go zabolał.
- Czy...
- Powiedziałem jej, Ŝe nikt nie przeŜył. Ona...
- Dzięki. Dziękuję wam obu. - Daye zamknął oczy. Nie był w stanie słuchać o

tym, jak Tinian przyjęła wiadomość o jego rzekomej śmierci. Jeszcze nie teraz. Pewną
częścią siebie pragnął zapaść się w nicość, tak by wiadomość przekazana przez Woyiga
stała się prawdą.

Najwyraźniej jednak wszechświat go oszczędził, a przynajmniej jego część,

jeszcze  na  jakiś  czas.  Nie  mógł  wciągać  Tinian  w  potajemne  Ŝycie,  jakie  postanowił
teraz  prowadzić.  Woyig  i  jego  gotalski  wspólnik  obiecali,  Ŝe  dostarczą  go  prosto  do
Rebeliantów,  kiedy  tylko  w  Il  Avali  trochę  się  uspokoi.  Powstańcy  potrzebowali  jego
talentów. MoŜe teŜ uda im się trochę go połatać...

Uznał więc, iŜ litościwiej będzie pozwolić Tinian myśleć, Ŝe zginął. Tinian z

Druckenwell, błyskotliwa i utalentowana, zacznie nowe Ŝycie.

On jednak nigdy juŜ nikogo nie pokocha.
- Do zobaczenia, Tinian - wyszeptał do ściany. - Niech Moc będzie z tobą.

Celnicy kręcili się wszędzie - było ich ze cztery razy więcej, niŜ Tinian

kiedykolwiek dotąd widziała na oczy. Zespołowi udało się jednak przejść przez
kontrolę, dokładnie tak, jak przewidział Cheever. Tinian przeszła za nim przez stęchły
korytarz na pokład czwartej klasy. Znaleźli miejsca w pobliŜu siedzenia Yccakicka.
Redd podróŜował w ładowni bagaŜowej; ochraniał tam trefne instrumenty muzyczne.

Peter Schweighoffer

Tinian opadła cięŜko na fotel, zadowolona, Ŝe pokład nie ma iluminatorów. Nie

będzie ostatniego rzutu oka na Druckenwell, który prześladowałby ją później we
wspomnieniach.

Sama w galaktyce, nie licząc dwóch praktycznie obcych jej towarzyszy podróŜy i

bagaŜu  pełnego  zakazanej  elektroniki  militarnej,  znajdzie  sposób,  by  pomóc  obalić
Nowy  Porządek.  Za  kaŜdym  razem,  gdy  dzięki  niej  Imperator  Paipatine  poniesie
choćby  najmniejszą  szkodę,  Tinian  zadedykuje  swe  małe  zwycięstwo  pamięci  Daye’a
Azur-Jamina i Ŝycia, jakie mogli prowadzić.

Niech Moc będzie z tobą, kochany. Odchylając się w tył, Tinian otarła łzy z

kącików oczu. Była gotowa do startu.

Opowieści z Imperium

O S T A T N I A S C E N A

Patricia A. Jackson

- Najiba, planeta wielkich skrajności, trwała w stanie wiecznej wiosny; pory roku

wyznaczały  zaburzenia  elektrostatyczne  i  ulewne  burze.  Ross  wpatrywał  się  w
nabierający  sił  szkwał,  zafascynowany  rysunkiem  błędnych  linii  błyskawic,  które
rozdzierały  mroczne  nocne  niebo.  Ukryty  pod  „Kierrą”,  swoim  lekkim  frachtowcem
YT-1300,  Korelianin  obserwował  burzliwe  niebo  nad  lądowiskiem  i  śledził
bezkształtne cienie majaczące ponad pokrywą cięŜkich chmur.

Podpięte z wojskową precyzją miękkie kosmyki jasnych włosów lśniły od

drobnych kropli deszczu, które zbierały się wzdłuŜ nich nad uszami. Przemytnik
ziewnął i oparł się o jeden ze wsporników statku. Zwrócił senne, niebieskie oczy z cieni
nad głową na sylwetki kilku tubylców, stłoczonych pod wiatami Doków Reuthersa.

- Sto dziewięćdziesiąt cztery?
Przycisnąwszy komunikator do policzka, Ross się zgłosił:
- Tu sto dziewięćdziesiąt cztery.
Ponętny kobiecy głos kontynuował:
- Co to za interes, Ross? Sterczymy tu od ponad godziny.
- Nudzisz się, kochanie? - draŜnił się Ross, którego przystojną twarz widoczną w

przyćmionym świetle ozdobił szeroki uśmiech.

- Naprawdę cię to obchodzi? Czy tylko chcesz znać moje zdanie? No chodź,

ptaszyno. - Jej głos brzmiał błagalnie. - Ruszajmy stąd.

- Nie masz co stroić obwodów w warkoczyki. - Czule pogłaskał ręką dolną

wieŜyczkę,  zastanawiając  się,  w  której  części  systemów  pokładowych  się  ukryła.
Nazwana  pieszczotliwie  imieniem  samego  statku,  zadziorna  sztuczna  umysłowość
miała  tendencję  do  koncentrowania  się  na  czujnikach  optycznych  z  iście  kobiecą
ciekawością.

- Ol’val, Ross - powitał go ktoś z niedaleka.
Mimo iŜ pozdrowienie zabrzmiało w dobrze znanym starokoreliańskim dialekcie,

Ross zesztywniał i odruchowo odbezpieczył blaster. Z ręką opartą na kaburze pistoletu
wpatrywał się w najbliŜsze cienie, skupiając wzrok na zgarbionej sylwetce.

- Reuther?

Peter Schweighoffer

Starzejący się nadŜibski barman wyszedł z cienia na deszcz, kuląc się pod atakiem

zimnych kropli. Pod osłoną „Kierry” wyprostował się i spojrzał spoglądając prosto w
młodą twarz Korelianina.

Jego oczy, pełne staroświeckiego uroku, lustrujące Rossa od stóp do czubka

głowy, były spostrzegawcze i wnikliwe. Napotkał psotny wzrok przemytnika i dumny
uśmiech zaigrał na jego ustach.

- Od razu widać, jak ci się udało trafić na listy gończe w Mos Eisley w zeszłym

tygodniu. Imperialni oferują pięć tysięcy kredytów za twoją głowę.

- Tylko tyle?
- Faktycznie - roześmiał się starszy męŜczyzna. - Stanowczo za mało, jak na

drania  z  twoimi  referencjami.  -  Czerwone  rękawy  tuniki,  typowego  stroju  rdzennych
mieszkańców  Najiby,  wydymały  się  jak  balony  wokół  wątłych  ramion  i  barków
Reuthera.  Zmoczone  przez  deszcz,  rzednące  siwe  włosy  okalały  piegowatą  czaszkę
ś

cisłym warkoczem.

- Dobrze cię widzieć, chłopcze - szepnął Reuther. Odkorkował misternie zdobioną

butelkę i nalał hojną porcję napoju do kryształowego pucharu, który wręczył
przemytnikowi.

- Koreliańska whisky? - zapytał Ross, delektując się gorzkim zapachem trunku. -

A co to za okazja?

- Starzejemy się - wychrypiał Reuther i nerwowo obejrzał się przez ramię. - I

ebyśmy mieli siłę wyjść na spotkanie jutra.

Ross podejrzliwie podąŜył za spojrzeniem barmana.
- Spokojna noc, Reuther? - zapytał, ostroŜnie przesuwając dłoń w stronę kabury

blastera.

Stary potrząsnął smutno głową.
- Ulice pustoszeją, gdy Dzieci Najiba wracają do domu.
Ross słyszał o Dzieciach Najiba. Zlustrował wzrokiem nocne niebo, szukając

dziwnego pasa asteroidów, który nieznanym sposobem zadomowił się na orbicie małej
planety. Równie złowieszczy jak skalne odłamki przecinające niebo nad ich głowami
był posępny ton w głosie Reuthera.

- Twoja wiadomość była podobno pilna - rzekł Ross.
Stłumiony przez ciepłe ciała stłoczone przy wąskich drzwiach baru, dobiegł ich

nagle zduszony krzyk. Pełen przygnębienia, modulowany skowyt, kakofonia szlochów,
przebił się nawet przez gwałtowny łoskot burzy.

- Tylko popatrz, chłopcze - powiedział Reuther. - Nie ściągnąłem cię tu bez

powodu.

Tłum złamał szyk, rozdzielając się na boki przy drzwiach wejściowych. Z baru

wytoczył  się  najibski  męŜczyzna,  ubrany  w  niezgrabny  beŜowy  mundur  pracownika
kontroli  portu.  Załamywał  się  pod  cięŜarem  smukłego,  nieruchomego  ciała
twi’lekiańskiej  kobiety,  którą  niósł  na  rękach.  Jej  bladoniebieska  skóra  lśniła  od
deszczu,  nieskazitelnie  gładka  mimo  igrających  na  niej  okrutnych  cieni.  Delikatne
ramiona,  wyciągnięte  nad  głową  kobiety  w  pozie  tancerki,  kołysały  się  z  gracją,

Opowieści z Imperium

podkreślając łagodny łuk ramion i szyi. Jej kruche ciało, skąpo odziane w wyblakłą
tunikę, podrygiwało konwulsyjnie w ramionach męŜczyzny.

- To Lathaam - zaczął Reuther - pracownik portu. A to... - zawahał się - to była

jego kobieta, Arruna.

Ross pozbył się napięcia mięśni ramion i karku, rozmasowując naciągnięty nerw

na szyi.

- Co się stało?
- Stał się Adalryk Brandl - odpowiedział martwym głosem męŜczyzna. -

Przywiało  go  tu  jakieś  dziesięć  godzin  temu.  ZaŜądał  pilota,  który  umiałby  strzelać
równie  dobrze  jak  latać.  -  Westchnąwszy,  ciągnął  dalej.  -  Znasz  zasady,  Ross.  Kiedy
Dzieci  Najiba  wracają  do  domu,  nie  ma  Ŝadnych  startów  ani  Ŝadnych  lądowań.
Lathaam, jak to on, niezbyt lotny, popełnił zasadniczy błąd, informując o tym Brandla.
-  Najibianin  potarł  nerwowo  miejsce  między  brwiami.  -  Lathaam  nigdy  nie  był
dyplomatą.

- Więc Brandl zabił dziewczynę?
- Nie mówię, Ŝe to zrobił. - Ukryty w bezpiecznym cieniu statku Reuther

obserwował dramatyczną scenę u drzwi baru. Niepewny, odwrócił wzrok i uniósł ręce
w geście rozpaczy.

- Widzisz, Ross, tak naprawdę to Brandl nawet jej nie tknął. - Sapnął. - A jednak

dziewczyna leŜy tam, całkiem martwa. I nikt na tej planecie mi nie powie, nawet ty, Ŝe
Brandl nie ma z tym nic wspólnego.

- Za długo mieszkasz wśród tych ludzi.
- Wiem, co sobie myślisz, chłopcze - parsknął Reuther. - Ale pamiętaj, Ŝe teŜ

kiedyś byłem łowcą nagród. Brandl nawet nie wyciągnął blastera. Bo w ogóle go nie
nosi. - Barman odchrząknął głośno i splunął w deszcz. - Tacy jak on nie potrzebują
blasterów, Ŝeby zabijać. - Wzdrygnął się i wymamrotał: - To dziesięć-dziewięćdziesiąt
sześć, albo nigdy ich nie widziałem.

- Dziesięć-dziewięćdziesiąt sześć? - zapytał ściszonym głosem Ross.
- Jeśli o nich nie słyszałeś, lepiej to sprawdź - mruknął Reuther. - Od tego moŜe

zaleŜeć twoje Ŝycie.

Ignorując cyniczną uwagę starego, Ross skrzyŜował ręce na piersi.
- I gdzie tu miejsce dla mnie?
- Brandl szuka pilota, który umie się o siebie zatroszczyć. Powiedziałem mu, Ŝe

znam co najmniej tuzin narwańców, którzy podjęliby się przelotu przez pas asteroidów
dla łatwego tysiąca kredytów. A potem wspomniałem mu o tobie.

- Daj spokój, Reuther - Ross westchnął melodyjnie. - Jeden facet przyjeŜdŜa do

miasta i juŜ wszyscy trzęsą portkami? A co się stało z waszą milicją?

- A była tu kiedyś taka? - obruszył się Reuther. Wlepił wzrok w tłum Ŝałobników i

splunął. - To farmerzy! Kmiotki, jeden w drugiego! Gotowi pokąsać kaŜdego
nieznajomego, gdyby nie to, Ŝe za bardzo się boją nadepnąć na własny ogon. Popatrz na
nich! - Wskazał grupkę ludzi zgromadzonych wokół ciała. - Łatwo jest przyglądać się
cudzemu nieszczęściu i nic nie robić.

Peter Schweighoffer

W tłumie nagle podniosły się głosy i ludzie gwałtownie cofnęli się na ulicę. Z tyłu

baru zbliŜał się ku drzwiom jakiś cień. Przysłaniając przyćmione światło sączące się z
framugi męŜczyzna przystanął w drzwiach.

- To musi być on - szepnął Reuther. - Zapłacę ci dwa tysiące kredytów oprócz

tego, co on zaproponuje. Tylko zabierz go z tej planety! - Cofnął się w strugi deszczu,
ale po chwili dodał: - Ten gość nie ma tu najlepszej prasy, Ross. UwaŜaj na siebie.

Ross ostroŜnie obserwował reakcję miejscowych, gdy Brandl mijał ich, rzucając

za sobą długi cień. Uderzony niezwykłą urodą nieznajomego przemytnik nie mógł
uwierzyć, by taki męŜczyzna byt zdolny do przemocy. Przystojny i nieco nonszalancki,
Brandl miał klasyczny profil i małe usta o wąskich wargach. Igrał na nich ledwie
dostrzegalny arogancki uśmieszek, który wzbudził podejrzenia przemytnika.

Gęste, ciemne włosy nieznajomego lśniły na deszczu, przetkane gdzieniegdzie

pasmami  siwizny,  biegnącymi  od  skroni  do  nasady  szyi.  Równie  złe  przeczucia  co
arogancki  wyraz  na  twarzy  Brandla  budził  jego  płaszcz,  który  wydawał  się  wchłaniać
otaczającą  ciemność,  a  jednocześnie  krył  ręce  męŜczyzny  i  broń,  jeśli  miał  ją  przy
sobie.

- Kapitan Thaddeus Ross?
Krzywiąc się na dźwięk swojego imienia, Ross odrzucił trzymaną w ręku szmatę,

odsłonił przy tym blaster i drugą rękę opartą na obcasie.

- Adalryk Brandl? - odparł szorstko.
Serdeczny, dystyngowany uśmiech wykwitł na bladych ustach Brandla,

uwydatniając ostro kości policzkowe.

- Powiem krótko, kapitanie. Potrzebny mi transport do systemu Trulalis.
- Trulalis? MoŜe pan złapać miejscowego skoczka za połowę ceny, której ja bym

zaŜądał. Prywatny transport pasaŜerski nie jest tani.

- Prawość nie ma ceny, kapitanie Ross, a barman zapewnił mnie, Ŝe jest pan

człowiekiem prawym.

Prostując ramiona, Brandl spojrzał badawczo w oczy przemytnika.
- Proponuję panu pięć tysięcy kredytów za transport na Trulalis, gdzie będzie mi

pan towarzyszył do osady Kovit.

- Nie ruszę się z portu za mniej niŜ sześć tysięcy - odparował Ross, mruŜąc oczy. -

A jeśli zaleŜy panu na moim towarzystwie, będzie to pana kosztowało dodatkowe tysiąc
pięćset kredytów.

- Zgoda - szepnął Brandl. Długimi palcami z wdziękiem sięgnął po opieczętowany

eton kredytowy. - Trzy tysiące teraz, reszta po zakończeniu sprawy.

Spojrzawszy na pieczęć, Ross ruszył z miejsca.
- Tędy proszę - wskazał ręką na opuszczoną rampę frachtowca. - Kierra, przygotuj

statek do startu.

- NajwyŜszy czas! - syknęła. - Myślałam, Ŝe moje przypory cumownicze

zapuszczą tu korzenie.

Ross rzucił ostatnie spojrzenie na bar, po czym zasalutował Reutherowi i

pozostałym, którzy obserwowali go bezpiecznie ukryci w cieniu. Wkładając do kieszeni
list kredytowy gestem świadczącym o pewności siebie, posłał im pokrzepiający

Opowieści z Imperium

uśmiech i wbiegł po rampie. Uruchomił zamykanie włazu i przeszedł dobrze znanym
korytarzem na mostek. Korelianin uśmiechnął się przebiegle, słysząc zaczepny głos
Kierry witający ich dziwnego gościa.

- Coś ty za jeden? - napadła na Brandla. - NiewaŜne, gdzie ja jestem. Jestem tam,

gdzie moje miejsce, ale ty...

- Kierra - powiedział cicho Ross. - Poznaj naszego nowego klienta.
Rozzłoszczona aroganckim zachowaniem Brandla, Kierra rzuciła pełną pasji

pogróŜkę:

- Halle metes, petchuk!
- Koccic sulng! - zbeształ ją Ross, zaskoczony pogardliwym starokoreliańskim

określeniem, jakiego uŜyła.

Brandl podziękował uprzejmie za opryskliwe oświadczenie i podjął rękawicę:
- Onna fulle giuth.
Zanim zdołała oddać cios, Ross zajrzał w jeden z jej czujników optycznych.
- Dość tego! - wybuchnął. - Kierra, otwórz łącze mocy i naładuj główny silnik -

polecił. - I to juŜ!

Syk wyładowania elektrostatycznego w komunikatorze zabrzmiał jak pełne

oburzenia zgrzytanie zębami.

- Potwierdzam, szefie - odpowiedziała.
SkrzyŜowawszy ręce na piersi, Ross oparł się o poszycie kadłuba i słuchał

odgłosów zapłonu silników jonowych. Spojrzał prosto w podstępne oczy Brandla i
powiedział cicho:

- Niewielu jest ludzi, którzy pamiętają starokoreliański.
- W trakcie mojej kariery musiałem posługiwać się wieloma językami - odparł

Brandl. - Byłem... jestem aktorem - dodał ostroŜnie.

- Zwykle nie przewoŜę pasaŜerów - wyznał Ross. Przechodząc przez przegrodę

kabiny, włączył oświetlenie korytarza. - Zapraszam do mojej kwatery. Proszę czuć się
swobodnie.

Brandl omiótł wzrokiem skromną kabinę pasaŜerską. Zawahał się przy wejściu i

stanął w drzwiach.

- Kiedy dolecimy na Trulalis? - spytał.
- Za jakąś godzinę. - Ross nie był pewien. Wzruszył ramionami. - Dam panu znać,

gdy tam dotrzemy.

- Dziękuję, kapitanie. Doceniam pańską gościnność.
- Taa... ZałoŜę się, Ŝe doceniasz - wymamrotał Korelianin pod nosem. Kiedy luk

kabiny zamknął się za nim automatycznie, skierował kroki na mostek.

- Kierra, ustaw system astronawigacyjny na Trulalis.
- Sprawdzam.
Ross usiadł w fotelu pilota i rzucił okiem na wskazania przyrządów pokładowych.
- Dobra, kochanie, włącz tego awaryjnego autopilota, którego zainstalowaliśmy

rano.

- Nie dziś, Ross - powstrzymała go. - Boli mnie głowa.

Peter Schweighoffer

Obserwując jego reakcję z kilku czujników optycznych, przypomniała mu

płaczliwym głosem:

- Zapomniałeś odciąć ogranicznik wspomagania, ptaszyno. Więc nie wiń mnie za

tę wpadkę.

Z komunikatora dobiegł ściszony, szyderczy śmiech.
- Nawiasem mówiąc, skąd wytrzasnąłeś to straszydło? AŜ ciarki przechodzą,

Tadziulku.

- Mówiłem ci, Ŝebyś mnie tak nie nazywała - syknął Ross. Patrząc w optyczny

czujnik, ostro otworzył przepustnicę, przez co frachtowiec zadygotał i przechylił się na
platformie startowej.

- Nie tak ostro, nie tak ostro... - zagruchała Kierra. RozdraŜniona jego czarnym

humorem dodała: - Nienawidzę, kiedy wpadasz w taki nastrój. Twoje maniery...

- Mniejsza o moje maniery! - Odzyskawszy panowanie nad sobą, wcisnął kilka

włączników startowych. Frachtowiec uniósł się w powietrze, pokonując przyciąganie
planety, wyleciał z doku.

- Pomyśl raczej o swoich manierach - upomniał ją. Sprawdził najnowsze odczyty

aktywności meteorytów i mówił dalej: - Brandl płaci za tę podróŜ osiem tysięcy
kredytów, prawie tyle co za pół ładunku przyprawy. Mogłabyś chociaŜ spróbować mu
dogodzić.

- Jak sobie Ŝyczysz, szefie.
- I skoro juŜ mnie słuchasz, sprawdź, co moŜe oznaczać kod dziesięć-

dziewięćdziesiąt sześć.

Łatwizna!

kodeksie

karnym

Imperium

oznaczenie

osoby

niezrównowaŜonej umysłowo.

- Nie, to musi być coś więcej - głośno myślał Ross. - Coś innego. Przeszukaj pod

tym kątem wszystkie martwe pliki w kodzie dziesiątkowym.

- To zajmie trochę czasu.
- Nie szkodzi! - warknął. - Chcę znać kaŜdy opis kodu dziesięć-dziewięćdziesiąt

sześć, od imperialnych baz danych po zapisy Starej Republiki.

- Potwierdzam - odparła niechętnie Kierra.
Sygnalizator hipernapędu zaczął obliczać dane niezbędne do skoku w

nadprzestrzeń. Sprawdzając systemy pokładowe, Ross zauwaŜył zwiększoną aktywność
w programach bibliotecznych, w których Kierra wyszukiwała informacje o dziwnym
kodzie dziesiątkowym.

- Uwaga, włączamy hipernapęd - oznajmił przez pokładowy interkom. Zapiął pasy

i uruchomił motywator, który pchnął statek w wielobarwną eksplozję nadprzestrzeni.

W dolnej części kadłuba statku Ross kołysał się od ściany do ściany na

obrotowym  fotelu  strzelniczym,  wciskał  od  niechcenia  przyciski  kontrolne  wieŜyczki.
Potem  zamknął  oczy  i  zaczął  masować  zesztywniałe  mięśnie  barku.  Krzywił  się,  w
miarę  jak  naciągnięte  ścięgno  napinało  się  i  rozluźniało.  Zapomniawszy  o
widowiskowym spektaklu światła i barw na wąskim ekranie, oparł się o chłodną skórę
fotela i odpłynął w spokój snu.

Opowieści z Imperium

- Wiesz... - szepnęła Kierra. - ...robisz arcysłodkie miny, kiedy śpisz.
- Nie spałem - skłamał, powstrzymując ziewnięcie.
- Głowa do góry, ptaszyno! Mam dla ciebie bardzo intrygujące informacje.
Ross wyprostował się w fotelu i roztarł uszy, by przyspieszyć krąŜenie.
- Posłuchajmy.
- No więc wygląda na to, Ŝe twój tajemniczy kod sięga czasów jeszcze sprzed

powstania kodu dziesiątkowego. Zgodnie z opisem, do którego dotarłam - a muszę
przyznać, Ŝe mnie to wprawiło w zakłopotanie - oznaczenie dziesięć-dziewięćdziesiąt
sześć pochodzi od starokoreliańskiego słowa ke’dem.

Wpatrując się w zawirowania przestrzeni, Ross wymówił w myślach to słowo.
- I co dalej?
- Dalej? - prychnęła. - To jest to! Od czasów przedimperialnych dziesięć-

dziewięćdziesiąt sześć ma dwa znaczenia: osoba niezrównowaŜona i ke’dem. - Po
chwili wahania dodała cicho: - Co to jest ke’dem!

- To zniekształcone starokoreliańskie słowo, które znaczyło „przeklęty” bądź

„upadły”.

- To by tłumaczyło współczesną terminologię.
- Taa... - mruknął cicho. - I to, co zdarzyło się tam na dole, w porcie. - SkrzyŜował

ręce na karku. - Kierra, mój skarbie, Adalryk Brandl to rycerz Jedi.

- Jedi? No tak, to by wiele wyjaśniało. - Po chwili jej czujnik optyczny ściemniał.

- Uwaga! Wyłączam hipernapęd. Trzy... dwa... jeden.

Ross wyczuł wibrację napędu jonowego, włączonego po wyjściu z nadprzestrzeni.
- UwaŜaj z cewkami zapłonowymi, Kierra.
- Nie przyjdziesz na mostek? - spytała.
- Właśnie idę - odpowiedział. - Ale najpierw muszę zgarnąć naszego niezwykłego

gościa.

Pod ochronną warstwą chmur Trulalis kryła pełne uroku krajobrazy wiosennej

zieleni.  Mozaika  falistych  łąk,  pełnych  zachęcającego  cienia  lasów  i  rozległych
oceanów  była  jak  zaproszenie  do  raju  dla  strudzonego  wędrowca  międzyplanetarnych
szlaków.  Wśród  obszarów  zdziczałej  roślinności  znajdowały  się  niezliczone  zakątki
płaskich  poletek,  idealnych  na  lądowiska  dla  niezauwaŜonych  transportowców.  Ross
uznał, Ŝe ta planeta to idealne  miejsce na przerzut przemytu. Rozejrzał się i po chwili
dostrzegł  miejsce  nadające  się  do  lądowania.  Kompensując  niewielkie  wzniesienia
powierzchni, osadził statek w pobliŜu nieduŜej wioski.

Po wylądowaniu Ross zarzucił na ramię worek podróŜny i upewnił się, Ŝe ma

zapasowe ogniwo energetyczne w kaburze. Stojąc u szczytu rampy, zajrzał niepewnie
w korytarz. Kątem oka dostrzegł Brandla.

Ekscentryczny Jedi czekał juŜ na dole, w cieniu wysokich, czarnych drzew. Jego

postać rysowała się na tle zamglonego popołudniowego słońca.

- Kierra, nadal nie jestem pewien, o co chodzi Brandlowi. Miej oczy otwarte.
- Miej otwarte łącze komunikatora - odpowiedziała. - Wesz, jak się o ciebie

niepokoję.

- Dobra dziewczyna! - zaśmiał się Korelianin.

Peter Schweighoffer

Ross podszedł do swego pasaŜera. Po raz pierwszy od opuszczenia Najiba widział

obie ręce Brandla - jedna z nich była owinięta czarnym bandaŜem. Przez szpary w
prowizorycznym opatrunku prześwitywał podraŜniony róŜ rany i Ŝółty wysięk,
wchłaniany przez grubą tkaninę.

Zanim Ross zdąŜył zapytać, Brandl odwrócił się i podąŜył ścieŜką.
- Co tamten Najibianin powiedział ci o mnie?
- Powiedział, Ŝe zabiłeś twi’lekiańską dziewczynę - wyrzucił z siebie Ross. Po

chwili dodał: - Zrobiłeś to?

Jedi odpowiedział prosto z mostu:
- Tak.
Zawahał się, słysząc potępiające prychnięcie Korelianina.
- Proszę, kapitanie. Pańska pogarda to drobna nagroda dla skruszonego

pielgrzyma.

- Nazywa pan morderstwo aktem skruchy? - Ross splunął.
- Kiedy jest to ostatnia z popełnionych zbrodni... - przerwał na chwilę. - ...tak.
Obojętny stosunek Brandla do śmierci kobiety przyprawił Korelianina o dreszcz.
- Jak to się stało? Nawet jej nie dotknąłeś. - Ross złapał Brandla za rękaw i

pociągnął. - Jak ją zabiłeś?

- Udusiłem ją.
- Udusiłeś? Na otwartym powietrzu?
- Wyrafinowana umiejętność - zadrwił Brandl. - Nie dla ludzi słabego serca.
- Wydajesz się dumny z siebie, Jedi! - Ross znów splunął pogardliwie. - Sprawiało

ci przyjemność zabicie niewinnej kobiety?

- Zło wypływa ze słabości, a słabość z ambicji; w ten sposób kaŜdy ambitny

człowiek jest zgubiony. - Jedi z premedytacją rzucił wyzwanie: - Niech mi pan powie,
kapitanie, pan teŜ jest ambitny. Który z nas jest naprawdę niewinny?

- MoŜe mam panu teraz przyklasnąć? - zadrwił Ross.
- Jeśli ma pan ochotę!
- Zanim złoŜę panu wyrazy uznania, proszę mi powiedzieć, czy naprawdę pan tak

uwaŜa, czy to tylko wymysł dla ulŜenia sumieniu?

- Jeśli chce pan dla mnie kary, kapitanie Ross, proponuję, by trzymał się pan

blisko mnie. - Skrzywił się. - MoŜe pan wkrótce mieć swoją satysfakcję.

Sprowokowany złowieszczą nutą w głosie Brandla, Ross wyciągnął blaster. Jedi

musiał to usłyszeć, bo odwrócił się wprost pod lufę. Ross wystrzelił serię w jego stronę.
Z  wprawą  byłego  łowcy  nagród  wycelował  promienie  tak,  by  eksplodowały  w
kwadracie  szerokich  barków  Brandla.  Zanim  jednak  zabójcza  energia  dotknęła  jego
ciała,  Brandl  zręcznie  odpiął  od  pasa  cylindryczny  przedmiot.  W  jednej  chwili  u  jego
podstawy  zapalił  się  wąski  snop  białego  światła.  Sparował  strzały,  kierowany
precyzyjnymi  ruchami  nadgarstka  Jedi.  Odchylone  mieczem  świetlnym  promienie
blastera trafiły w pole.

PrzeraŜony Ross mógł tylko patrzeć, jak zabójcza seria wyparowuje. Nagle poczuł

uścisk palców zaciskających się na jego gardle. Dusząc się, przemytnik opadł na
kolana. Sielski krajobraz Trulalis przed jego oczami zaczął rozpływać się we mgle.

Opowieści z Imperium

Stopniowo odzyskiwał ostrość widzenia, ale wciąŜ bolała go szyja. Krztusząc się, łapał
powietrze.

- Jest jedna zasada z teatru, która ma zastosowanie w prawdziwym Ŝyciu -

oznajmił Brandl. - Tylko bohater ginie. Złoczyńcy i tchórze pozostają przy Ŝyciu, by
dalej cierpieć. - Odwrócił się plecami do dyszącego cięŜko pilota, warknął: - A teraz
chodźmy.

Ross potrząsnął głową.
- Kolejna z pańskich mądrych myśli? - wymamrotał ospale.
Brandl zadrŜał. Był wyczerpany, wyłączył miecz świetlny z widocznym

wysiłkiem.

- Proszę to przyjąć jako ostrzeŜenie dla mniej niŜ skromnego pielgrzyma,

kapitanie.

Przypiąwszy miecz do pasa, Jedi lustrował przez chwilę wzrokiem blade niebo.
- Osada jest o niecały kilometr stąd. Lepiej chodźmy. Wkrótce się ściemni.
Ross zaklął pod nosem, wcisnął swój worek pod pachę i schował blaster do

kabury. Mijając Brandla szybkim krokiem, syknął:

- Nie rozumiem, dlaczego miałby się pan obawiać ciemności.
Otoczona potęŜnym uściskiem górskiego pasma wioska Kovit była dobrze

chroniona  przed  ostrym  klimatem  północnych  wyŜyn  i  targanych  wiatrami
nadmorskich  równin.  Spoglądając  ze  wzgórza  na  skromną  wiejską  osadę,  Ross  z
trudem dostrzegał ruch na zakurzonych ulicach. Ciągnięte przez maleńkie banthy wozy
skrzypiały na szerokich alejach. Kilkanaście osób przechadzało się ulicą, przystając, by
pogawędzić z sąsiadami lub potargować się z  handlarzem przy  ulicznych  kramach. W
bocznej uliczce trzech chłopaków pociło się nad zmaltretowanym śmigaczem, usiłując
zmusić  silniki  pojazdu,  by  odpaliły.  Rozlegający  się  wśród  sporadycznego  kasłania
repulsorowych  poduszkowców  śmiech  zdradzał  trójkę  dzieci  bawiących  się
przestarzałym robotem astromechanicznym.

Na szczycie wzgórza Brandl zawahał się. Popatrzył w dół na osadę, jakby

rozwaŜając kilka moŜliwości działania. Widać było, Ŝe z pewną niechęcią myśli o
dalszej wędrówce.

- Skąd pan pochodzi, kapitanie?
Zaskoczony nagłym pytaniem, Ross zająknął się.
- Z Korelii - odparł.
- Czy cięŜko panu tam wracać?
- Powroty do domu zawsze są trudne. - Korelianin wzruszył ramionami. -

Przynajmniej dla niektórych z nas.

Brandl nie odpowiedział. Zaczął schodzić ścieŜką w stronę osady. Niepewnie

podszedł do bram, jakby  spodziewał  się, Ŝe jakieś  niewidzialne pole  siłowe  stanie  mu
na  drodze.  Mijając  równe  rzędy  drewnianych  wiejskich  domków,  podziwiał
mistrzostwo miejscowej architektury. Trawniki przed domami zdobiły ogródki ziołowe
i ukwiecone grządki, troskliwie wypielęgnowane i staranie utrzymane. ZbliŜając się do
owalnego,  zakurzonego  rynku,  Brandl  zasłonił  oczy,  chroniąc  je  przed  blaskiem
zachodzącego słońca. Patrzył na urodzajne pola rozciągające się wokół osady.

Peter Schweighoffer

W centrum wioski wznosiła się makabryczna konstrukcja górująca nad dachami

domostw. PotęŜne przypory, które podtrzymywały sklepienie, wyglądały jak kamienne
skrzydła. Nieskazitelnie prosty obelisk obłoŜony kredowobiałym  wapieniem strzelał w
ciemniejące  niebo.  Teatr  skupiał  gasnące  promienie  słońca,  kradnąc  cały  urok
malowniczej  wioski.  Brandta  ciągnęło  do  budowli  mroczne  poczucie  przynaleŜności,
szedł więc w jej kierunku, ignorując zdziwione spojrzenia mieszkańców osady.

Gdy mijali obrzeŜa wioski, Ross obserwował prowizoryczny hangar i wystający

przez wąskie odrzwia prymitywny dziób gwiezdnego myśliwca Z-95. Choć
przytłoczony niewielkimi rozmiarami hangaru wydawał się sprawny, i chętny do walki.

Kilku męŜczyzn na widok nieznajomych przerwało pracę. Zebrali się w cieniu

rzucanym przez niewielki daszek stajni i przyglądali się przybyszom.

Odbezpieczając kciukiem blaster, Ross zapytał cicho:
- Twoi wielbiciele?
- Sąsiedzi, klienci, starzy znajomi. - Brandl zatrzymał się gwałtownie na ulicy,

jakby budząc się z zamyślenia. - Ale to było w innym Ŝyciu.

- A kim są w obecnym Ŝyciu? - warknął przemytnik.
- Nieznajomymi.
W cieniu pachnących ogrodów brukowaną, kamienną ścieŜką szła kobieta z

młodym chłopcem. Echo przyniosło ich śmiech, gdy wymieniali między sobą Ŝarciki.

Owalną twarz kobiety okalały kaskady płomiennorudych loków. Bardzo jasna

skóra

była

zaczerwieniona,

zdradzając

nieprzystosowanie

nadmiaru

promieniowania. Chłopiec, wysoki i chudy, miał nie więcej niŜ dwanaście lat. Szerokie
bary nad wątłą klatką piersiową wydawały się zbyt masywne, nie pasowały do reszty
szczupłego ciała. Rytmiczny, skoordynowany krok długich nóg zapowiadał zbliŜający
się okres gwałtownego wzrostu.

Zaskoczona pojawieniem się ciemnej sylwetki Brandla kobieta zawahała się.

Stanęła  nieruchomo,  napotkawszy  jego  beznamiętny  wzrok.  Uśmiech,  który  rozchylał
jej  pełne  wargi,  zniknął.  Dziwne  zachowanie  zdumiało  chłopca;  spoglądał  to  na  jej
kamienną twarz, to na Brandla. Po chwili oparł się o ramię  matki i szepnął jej coś do
ucha.

Kobieta przytuliła chłopca i razem poszli dalej przez błonia. Brandl westchnął ze

skruchą, a potem bez Ŝadnych wyjaśnień ruszył w stronę starego teatru. Dzikie kwiaty
juŜ przed laty wdarły się na dziedziniec teatru przez archaiczny łuk, zarastając dawniej
prostą ścieŜkę prowadzącą do potęŜnych wrót. W mrocznym przedsionku stał rząd
posągów z brązu i metalowych rzeźb.

Adalryk Brandl poruszał się z gracją wśród znajomych cieni, intuicyjnie

odnajdując drogę przez ciemne korytarze i przestronne sale. W pustej skorupie pamięci
odtwarzał kontury i sylwetki widniejące na zmurszałych gobelinach, zmatowiałe
gabloty pełne rekwizytów - mieczy i tarcz - a na końcu wielką salę, do której widzowie
przychodzili niegdyś oglądać przedstawienia teatralne.

Nie zwracając uwagi na podąŜającego za nim Korelianina, Brandl przyspieszył

kroku i wszedł do ogromnej sali. Dobrze znany odgłos oklasków i aplauzu widowni
oŜył w jego uszach, ale iluzja trwała krótko. Nie było Ŝadnej publiczności, która by biła

Opowieści z Imperium

brawa, Ŝadnych aktorów kłaniających się na scenie, Ŝadnej scenografii ani rekwizytów,
które pamiętał. Pusta scena wydawała się hańbiąco obnaŜona.

- Kto tam jest? - dobiegi z ciemności cichy głos.
Brandl zachwiał się. Oparł się o misternie zdobioną framugę drzwi.
W środkowym przejściu zamajaczyła chuda, krucha postać.
- Podejdź bliŜej - polecił miękki głos.
Ukryty w cieniu tylnej ściany widowni, Ross obserwował teatr, szukając innych

oznak ruchu. Z kciukiem na cynglu blastera czekał cicho w stęchłym bocznym
skrzydle, podczas gdy Brandl zbliŜał się w kierunku podobnej do cienia postaci.

- Adalryk Brandl, tak? To ty? - powiedział starzec zachrypniętym, ale

przyjemnym głosem.

- Mistrzu Otias... - szepnął Brandl, przyklękając u stóp swego nauczyciela. -

Wstyd mi, Ŝe zechciałeś pamiętać moje imię.

Otias zapalił latarkę i oświetlił swą łuszczącą się twarz. Ubrany był w spłowiała

szarą tunikę, poplamioną potem i olejem do lamp. Lata trudów wyrobiły mięśnie jego
ramion i zaznaczyły Ŝyły, a sylwetkę przygięły do ziemi. Mętne oczy ledwo było widać
wśród piegów i plam na twarzy.

- Od kiedy to wstyd staje pomiędzy aktorem a jego mistrzem? - Otias powiódł

drŜącą dłonią po siwych włosach i szepnął: - Długo się ciągnęło te dwanaście lat,
Adalryku. Co przywiodło cię z powrotem na scenę?

- Mistrzu Otias... - Brandl zamilkł.
- Chodź, chłopcze. Nic nie jest bardziej oczywiste niŜ aktor potrzebujący

spowiedzi.

Brandl skulił się nagle pod światłem latarki.
- Ja... Ŝywot mój... wiodę wśród wichrów!
Otias wyprostował się, promieniejąc dumą, gdy rozpoznał słynną kwestię.
- Ostatnie słowa Soveryna z czwartego aktu. Jak podobnie ułoŜyło się twoje Ŝycie.

- Stary mistrz cięŜko westchnął. Zmęczenie wielu lat pracowitego Ŝycia było widoczne
w kaŜdym jego oddechu. - Aktorzy mogą Ŝyć Ŝyciem tysiąca postaci. Ale ty, Adalryku,
wybrałeś Ŝycie tysiąca kłamstw. Jeśli przyszedłeś do mnie jako swój własny adwokat,
musisz mówić głosem płynącym z twego serca, a nie z pustki tragicznej postaci, która
nigdy się nie narodziła.

Z kącików ust Brandla popłynęła ślina.
- Nie mogę! - krzyknął wściekle.
- KaŜda tragiczna postać jest naznaczona skazą, owładnięta potrzebą uratowania

wiata lub siebie od niewybaczalnej zbrodni. Nikt nie moŜe stanąć przed obliczem

ludzkości i osądzać, nie będąc samemu osądzonym.

Otias delikatnie zdjął prowizoryczny opatrunek z lewej ręki Brandla i aŜ się

skrzywił na widok rany. Ciało było bez wątpienia przypalone mieczem świetlnym.

- Kto goni za cieniami, zawsze znajdzie ciemność - rzekł, patrząc w twarz

Brandla. Po chwili szepnął: - A wiesz dobrze, Ŝe Ciemna Strona ma swoją cenę.

- Co się ze mną stało? - zapytał Brandl błagalnie.

Peter Schweighoffer

- Zajrzałeś w zbiorową istotę wszystkich Ŝywych istot i osądziłeś ją, nie

spojrzawszy  przedtem  we  własne  serce.  Sfrustrowany,  ruszyłeś  na  poszukiwanie  swej
tragicznej  skazy  -  bezskutecznie.  Kiedy  zawołał  cię  Imperator,  nie  mogłeś  mu  się
oprzeć!  Nikt  nie  zna  ciemności  lepiej  niŜ  rycerz  Jedi,  a  nikt  nie  był  lepiej
przygotowany, by odegrać tę rolę, niŜ ty.

- Zabiłem kobietę! - wykrztusił Brandl. - Udusiłem ją! Czułem jej serce w mojej

dłoni... w moich myślach! I ściskałem, ściskałem...

- Zabiłeś wielu łudzi - oskarŜył go Otias. - Nie ma krwi na dłoniach Imperatora,

ale trzyma on całą armię takich, których ręce zostały krwią splamione.

- Otiasie, proszę, pomóŜ mi znaleźć drogę.
- Droga Mocy wprowadza równowagę w chaos Ŝycia, ale ty, Adalryku... -

potrząsnął głową potępiająco -... ty nie szukałeś równowagi. Twoja duma była tak
wielka, Ŝe zlekcewaŜyłeś moje ostrzeŜenia i poszedłeś szukać swej niewybaczalnej
zbrodni, która w nieunikniony sposób oddziela bohatera od ubogich mas. I znalazłeś ją,
czy nie tak?

Z trudem łapiąc oddech, Brandl wychrypiał:
- Tak! Była we mnie od zawsze, w moim mrocznym sercu.
- Jest w kaŜdym z nas - szepnął Otias - jeśli odwaŜymy się ją dojrzeć. - Westchnął

gorzko i ponownie przeczesał palcami rzednące włosy. - Nie mogę cię rozgrzeszyć ze
zła, które nosisz w sobie; zła, które w imię Imperatora praktykowałeś od tak dawna.
Przez ostatnich dziesięć lat obserwowałem twoje poczynania, czekając aŜ wrócisz,
przygotowując słowa, które ci wtedy powiem. Nie mogę ci dać tego, o co prosisz. Nie
ma odkupienia za twoje zbrodnie. Martwi nie przebaczają. - Zgasił latarkę, odwrócił się
od zbolałego Jedi i ruszył w kierunku sceny.

Brandl patrzył na Otiasa, uderzony prawdą jego słów. Przyciskając wilgotny

bandaŜ do zranionej dłoni, ominął scenę i skierował się w stronę ciemnych skrzydeł z
tyłu teatru. Gdy znalazł się na zewnątrz, zwrócił twarz ku ostatnim promieniom
zachodzącego słońca. WyobraŜał sobie, Ŝe bezsilna wiązka ma moc wypalenia jego
ciała.

Gniewnie sięgnął pod płaszcz i wydobył spod niego cylindryczny przedmiot. Ross

wzdrygnął  się  na  wspomnienie  traumatycznego  spotkania  z  mieczem  świetlnym.
Pewność  siebie  powróciła,  gdy  zauwaŜył,  Ŝe  przedmiot,  który  Brandl  trzymał  teraz  w
ręku,  jest  znacznie  większy  i  pokryty  maleńkimi  dźwigienkami  i  wyświetlaczami.
Jakby skręcając kark niewidzialnego wroga, Brandl przekręcił przedmiot i schował go z
powrotem w fałdach swej szaty. Usłyszał za sobą kroki przemytnika. Ross zbliŜał się z
ostroŜną dyskrecją, jakby starał się nie zakłócać myśli trapiących Brandla.

- Wolę pańską pogardę, kapitanie... - szepnął Brandl z gwałtownym błyskiem w

oku. - Pańska litość mnie mierzi. Przyśpieszył i po chwili wkroczył na dziedziniec. Nie
zwracał uwagi na pył oblepiający mu stopy.

Obramowany ciemnym kapturem korony drzew, perłowy kadłub”Kierry” lśnił jak

gładki, okrągły kieł wyrzynający się spomiędzy porastających polanę wrzosów. Zanim
Ross dotarł do statku, kilkakrotnie potknął się na rozrytej koleinami ścieŜce.

Opowieści z Imperium

- Kierra, światło! - zawołał.
Po chwili mruŜył oczy w lśniącym snopie promieni szperających. ZadrŜał z zimna

i postawił kołnierz kurtki. Silny wiatr schodził ze szczytów górskich, niosąc obietnicę
deszczu. Ross wszedł do frachtowca. Od razu poczuł ciepło zalewające wnętrze statku.

- Podładuj silniki - polecił roztargnionym głosem; zauwaŜył, Ŝe Brandl nie wszedł

za nim na pokład.

Przyzwyczajony juŜ nieco do jego przypadkowych wahań nastroju, Ross wyjrzał z

bezpiecznego ukrycia rampy wejściowej. Brandl stał nieruchomo u stóp pochylni,
wpatrując się w ciemność. Blady mglisty opar ścielił się wokół jego nóg.

- Brandl? - szepnął Ross, po czym, wiedziony intuicją przemytnika, polecił: -

Kierra, zgaś zewnętrzne światła.

- MoŜesz juŜ wyjść - powiedział cicho Brandl, gdy zgasły ostre światła. - Nikt ci

nie zrobi krzywdy.

Ross przylgnął do wewnętrznych ścian poszycia statku, podpierając rękę, w której

trzymał  blaster,  tak  by  móc  oddać  czysty  strzał.  Usłyszawszy  go,  Brandl  spojrzał  w
górę ciemnej pochylni i jednym ostrym spojrzeniem rozbroił przemytnika. Po chwili z
wrzosowiska wyłoniła się sylwetka chudego chłopaka. Ross poczuł, jak napięcie opada.
Zszedł  z  rampy.  Chłopiec,  którego  wcześniej  spotkali  w  osadzie,  nosił  ciemnozielone
ubranie,  dzięki  czemu  był  prawie  niewidoczny  na  tle  drzew.  Twarz  miał  spoconą  i
zaczerwienioną. OstroŜnie pochodził do frachtowca i obu męŜczyzn.

Cały czas patrzył na Brandla, jakby chciał zapamiętać kaŜdy moment jego

obecności.

- To prawda - szepnął. - Jesteś rycerzem Jedi.
- A ty kim jesteś? - zapytał Brandl łagodnie.
Chłopiec uśmiechnął się i spojrzał prosto w oczy ojca.
- Nie znasz mnie? - zapytał. Przeniósł wzrok na miecz świetlny zwisający u pasa

Jedi i krzyknął gniewnie: - To ty dałeś mi imię! Jaalib, pamiętasz? A na nazwisko mam
Brandl.

Brandl pogłaskał delikatnie włosy i policzki chłopca. Czuł pod opuszkami palców

gładką skórę. To nieznane wraŜenie rozpaliło kaŜdy nerw jego ciała.

- Czy to prawdziwy miecz świetlny? Jeszcze nigdy Ŝadnego nie widziałem -

powiedział chłopiec, a po chwili dodał: - Widziałem tylko rekwizyty, na scenie. Brandl
podał mu broń. Wpatrując się w miecz, Jaalib wyciągnął dłoń, ale zawahał się i w
końcu ją opuścił.

- Nie bój się - zachęcił go Brandl.
- Nie boję się - powiedział Jaalib pewnym głosem, ujmując zamiast miecza dłoń

Brandla. W kącikach jego oczu zalśniła łza. - Przyszedłem cię ostrzec - szepnął. -
Słyszałem, jak Menges rozmawiał z innymi. Są źli, Ŝe wróciłeś do wioski. Mama sądzi,
Ŝ

e nic ci nie zrobią, ale ja wiem, Ŝe Menges ma statek.

Usłyszawszy to, Ross rzucił:
- Kierra, sprawdź czujniki!
Ś

wiatła wewnętrznego korytarza nagle zgasły.

- Proponuję, Ŝebyście się wszyscy pochowali!

Peter Schweighoffer

PotęŜny huk wstrząsnął powietrzem. Pocisk wybuchł tuŜ przy rufie statku. Po

chwili  eksplodował  następny,  wystrzelony  z  nadlatującego  myśliwca.  Uchylając  się
przed gradem  kamieni, szczątków  metalu i Ŝwiru,  Ross  wturlał  się pod rampę. Iskry i
stopione  szczątki  kadłuba  przelatywały  nad  jego  głową,  przypalając  ubranie  i  włosy.
Zaczął zdzierać z siebie ubranie, odrywał płonący materiał od skóry. Nieopodal Brandl
pomagał wstać przeraŜonemu chłopcu.

- Raport o uszkodzeniach - polecił Ross.
- Trafili nas, szefie - powiedziała Ŝałośnie Kierra. - Pocisk rozpryskowy.
Nastąpiła krótka przerwa, podczas której Kierra analizowała napływające dane.
- Osłony poszły. Silniki działają w siedemdziesięciu procentach. Istnieje duŜe

niebezpieczeństwo, Ŝe cewki jonowe się zatrą, jeśli będziemy chcieli zbyt duŜo z nich
wycisnąć.

- Czy zdołamy wystartować?
- Z tobą przy sterach, ptaszyno - zagruchała - wszystko jest moŜliwe.
Przytulając chłopca, Brandl powiedział cicho:
- Tak długo, jak długo pozostaniemy niezauwaŜeni, moŜe nas minąć.
- Słuchaj... - warknął Ross - bardzo to wszystko wzruszające, ale chodziło im

właśnie o to, by się zorientować, gdzie jesteśmy. Następnym razem... - prychnął
nerwowo. - Zresztą nie zamierzam czekać do następnego razu. Zbierajcie się, juŜ!

Brandl ujął w dłonie twarz chłopca.
- Czy twoja matka wie, Ŝe tu jesteś?
- Nie.
- A zatem.... - Brandl zająknął się. - Skąd wiedziałeś?
Jaalib uśmiechnął się.
- Otias powiedział mi prawdę dawno temu. Pozwalał mi oglądać nagrania twoich

sztuk. Mamie na początku nie podobało się to, ale przychodziła ze mną i płakała przez
cały czas. - Chłopiec spojrzał w bok, unikając wzroku Brandla. - Kiedy zobaczyliśmy
cię na błoniach, zaczęła płakać, gdy tylko przyszliśmy do domu, Wiedziałem więc, Ŝe
to musisz być ty. - Chłopiec nagle zmarszczył czoło. Wiedział, Ŝe zbliŜa się chwila
rozstania. - Wrócisz kiedyś do domu?

Brandl pogłaskał syna po policzku i delikatnie pocałował go w czoło.
- Nie mogę ci tego obiecać.
Jaalib zmusił się do uśmiechu.
- Rozumiem. Otias powiedział, Ŝe masz do zagrania inne waŜne role, których taki

mały świat jak Trulalis nigdy nie mógłby ci zaoferować. Kiedy dorosnę, teŜ będę grał
na innych planetach. Otias powiedział, Ŝe mi pomoŜe. - Zawahał się. - Chcę być równie
wielki jak ty, ojcze.

W oczach chłopca znów zalśniły łzy.
- Nigdy cię nie zapomnę - wyszeptał.
Pod osłoną baldachimu leśnych drzew pobiegł w dół ścieŜki i zniknął w cieniach

nocy.

- Nigdy nie powiedzieli mu prawdy. - Brandl przełknął ślinę, desperacko starając

się zapanować nad emocjami.

Opowieści z Imperium

- Dlaczego ty mu nie powiedziałeś? - warknął Ross, plombując luk włazu.
- Wierzy pan w moją odwagę? Człowiek odwaŜny to człowiek o mocnych

przekonaniach, kapitanie Ross. - Ja straciłem moje z chwilą, gdy wybrałem wiarę w
stare legendy.

Opadłszy na fotel pilota, Ross gorączkowo włączał urządzenia startowe. Jego ręce

perfekcyjnie tańczyły nad konsoletą. Zelektryzowany groźbą pojawienia się w zasięgu
czujników wrogiego myśliwca, uruchomił zapłon. Kabinę pilota wypełniło niskie
buczenie, a wraz z nim wibracje napędu jonowego, pracowicie unoszącego frachtowiec.
Metaliczny szczęk pokryw pokładu rozchodził się po wszystkich korytarzach i w
przestronnej ładowni.

- Och! - jęknęła Kierra. - Kiepsko to brzmi.
- Mniejsza o to, jak brzmi, zajmij się lepiej naprawą tarcz!
Walcząc o utrzymanie kontroli nad statkiem, Ross zmagał się z tylko częściowo

wypełnioną strumieniem jonów przepustnicą. Starał się wycisnąć maksymalną moc z
uszkodzonych silników.

- Najtrudniej będzie przelecieć przez atmosferę - szepnął Brandl, zerkając na

odczyty wskaźników na ekranach.

- Jeśli w ogóle uda nam się oderwać od ziemi! - zrządził Ross. - Kierra, gdzie on

jest?

- Jeden Łowca Głów Z-dziewięćdziesiąt pięć, nadlatuje z przodu na prawo od nas.

Według moich odczytów, jego waga przekracza typowe wielkości dla statku tej klasy.

- To znaczy?
- To znaczy, Ŝe ma więcej pocisków rozpryskowych. Jest w pełni obciąŜony.
- Naładuj główną wieŜyczkę - wymamrotał Ross, skoncentrowany na trudnościach

z uniesieniem frachtowca. - Kiedy zacznie działać generator tarczy?

- Daj mi jeszcze pięć minut. Ciśnienie hydrauliczne rośnie do poziomu

operacyjnego.

- Pospiesz się! W tym tempie nie zdołamy opuścić atmosfery, zanim nas dopadnie.

- Ross wpatrywał się w dolne warstwy atmosfery, które skryły ich szaleńczy odlot w
nocną mgłę. - Czy moŜesz coś zrobić z napędem jonowym?

- Pomyśl o czymś wesołym - odpowiedziała. - Nie mamy ładunku. Nie mamy

dodatkowych materiałów. A poza tym... - dodała z nutą kobiecej dumy w głosie - ten
statek zawsze był lŜejszy niŜ norma dla jego klasy. Jesteśmy lŜejsi niŜ torebka
mózgowa Gamorreanina.

- Ile mamy czasu, zanim wejdziemy w jego zasięg?
- Powiem ci tylko, Ŝe właśnie włączam tarcze.
Nagle frachtowiec zatrząsł się pod kolejnym bezpośrednim trafieniem pocisku

rozpryskowego. Koziołkując od potęŜnego wybuchu, „Kierra” zanurkowała pod
chmurę, podczas gdy niszczące rykoszety energii rozpraszały się nieszkodliwie
pomiędzy rufowymi tarczami.

- Uszkodzenia? - wysapał Ross.

Peter Schweighoffer

- Tarcza wzięła na siebie strzał - odpowiedziała Kierra zmęczonym głosem, nie

przestając zbierać informacji z licznych systemów statku. - Ale poziom hydrauliki juŜ
zaczął opadać. Następnym razem nie damy rady.

Ostro pikując przez atmosferę, Łowca Głów kontynuował pościg. Przedzierał się

przez gęstą atmosferą Trulalis, podchodząc do kolejnego ostrzału.

Kierra uzbroiła dolną wieŜyczkę i sprzęgła się przez interfejs z jej działem.

Oddała kilka strzałów w stronę dziobu atakującego statku. Nie spodziewając się odwetu
ze strony uszkodzonego frachtowca, myśliwiec zboczył z kursu. Jego lewe skrzydło
objęły płomienie. By uniknąć strzałów z wieŜyczki, wykręcił beczkę i uciekał z zasięgu
działa.

- To powinno go powstrzymać na krótką chwilę.
- Za krótką! - odparował Ross. Uciekając wzrokiem od ostroŜnego spojrzenia

Brandla, mruknął: - Jeśli masz w zanadrzu jakaś sztuczkę Jedi, teraz jest najlepszy czas,
by ją zaprezentować.

Brandl skinął głową. Sięgnął pomiędzy fałdy płaszcza i znowu wyciągnął

intrygujący  cylindryczny  przedmiot.  Urządzenie  było  sprytnie  zamaskowane,  mogło
uchodzić  za  hydroklucz  czy  inne  narzędzie.  Ross  patrzył  zafascynowany  na
nieregularnie  migające  światełko  kontrolne,  czerpiące  energię  z  ukrytego  ogniwa
energetycznego.

- Co to takiego? - spytała Kierra, zaintrygowana dziwnym przyrządem. Jej czujnik

optyczny rozjaśnił się, gdy zwiększyła ogniskową.

- To transponder - odparł Brandl. - Nadaje od prawie godziny.
Jedi westchnął z wysiłkiem i opadł na szerokie oparcie fotela pilota. Na jego

przystojnej twarzy malował się wyraz zniechęcenia i rezygnacji.

Łowca Głów przerwał pościg, zawracając w stronę powierzchni planety. Silniki

rufowe jarzyły się pełnym ogniem otwartej przepustnicy, gdy myśliwiec znikał w
pokrywie gęstych chmur.

Ross podejrzliwie spojrzał na Brandla. Czuł w gardle uścisk strachu.
- I gdzie ten haczyk?
- Lepiej się przygotuj - szepnął Brandl.
Alarmy zbliŜeniowe zawyły, rozbrzmiewając ogłuszającym echem w korytarzach

i lukach frachtowca. Czujniki ukazały obraz gigantycznej sylwetki imperialnego
gwiezdnego niszczyciela, który właśnie wyłonił się z nadprzestrzeni.

Niszczyciel przesuwał się na ekranach zaledwie o sto metrów przed nimi. Ross

opadł  cięŜko  na  fotel,  pokonany,  zanim  padł  choćby  jeden  strzał.  Dziesiątki  baterii
turbolaserowych  dział  powoli  obracały  się  w  ich  stronę,  biorąc  frachtowiec  na  cel.
Powstrzymywana  przez  nadal  niesprawny  napęd  jonowy  „Kierra”  zbliŜała  się  do
gwiezdnego niszczyciela.

- Mają nas? - jęknął Ross, przecierając oczy i czoło.
- A czy Boba Fett lubi swoją pracę?
- Zdołamy ich prześcignąć?
- W tej chwili chyba tylko myślami, ptaszyno. Trzymają nas jak w kleszczach.
Ross westchnął, godząc się z nieuniknionym.

Opowieści z Imperium

- Właśnie udało ci się podpisać na mnie wyrok śmierci!
- Wręcz przeciwnie, zagwarantowałem ci ułaskawienie. - Na wargach Jedi zaigrał

przebiegły uśmiech.

- Jestem poszukiwany! Imperium wyznaczyło nagrodę za moją głowę!
- Niedługo się przekonasz, Ŝe Imperator potrafi być bardzo hojny, gdy jego

poddany uzna za stosowne zwrócić mu jego własność.

- Więc jesteś jednym z tych maniaków Imperatora? - zdziwił się Ross. - To co

robiłeś na Najibie... Uciekałeś! - Wpatrując się w sylwetkę gwiezdnego niszczyciela, z
trudem łapał oddech. - Uciekałeś od Imperium? Dlaczego?

- To juŜ niewaŜne - szepnął Brandl. - Nadszedł czas, by stanąć oko w oko z

ciemnością i przekonać się, czym jest... tylko mrowiem cieni.

- Niektóre z nich potrafią zabić!
W miarę jak frachtowiec zbliŜał się do zewnętrznego doku, otoczyła ich ciemność.
- Niech zatem śmierć oczyści wszystkich.
Ross szybko odpiął blaster, w którego pasie był schowek na detonatory termiczne

i inne nielegalne militarne drobiazgi. Potem poszedł do składziku na narzędzia tuŜ za
kabiną pilota. Wziął kilka magazynków z zasilaniem do blastera i wrócił na mostek,
gdzie znalazł Brandla zaglądającego ciekawie do schowka.

- Kierra, upewnij się, Ŝe twoje osłony pozostaną nietknięte. Nie chcę, Ŝeby

znaleźli twoje komory mocy.

- Dziewczyna ma prawo do odrobiny prywatności - zaŜartowała. - Dobry pomysł,

szefie.

Ross zamknął skrytkę i nalepił ostrzeŜenie o skaŜeniach. Jeśli Imperium zechce

przeczesać statek swoimi czujnikami, ominą to miejsce jako schowek na skaŜone
narzędzia.

wiatła w kabinie zamigotały nagle i przygasły, przechodząc na zasilanie

awaryjne.

- Wszystko wyczyszczone! - krzyknął Ross.
- Przełączyłam moje łącza mocy do komory podporządkowanej. Nawet jeśli

znajdą mój główny generator, nie będą wiedzieli, co to jest. Ale to oznacza - zaczęła się
przekomarzać - Ŝe nie będę mogła podsłuchiwać przez komunikator ani kontrolować
zbliŜenia!

- Dla własnego bezpieczeństwa - zaczął Brandl - radziłbym ci nie wspominać o

Trulalis.

Ross pomyślał o Ŝonie i synu Brandla. Skinął głową.
- Kierra, wyczyść wszystkie zapisy i dziennik podróŜy od opuszczenia Najiby.

Wprowadź dane z poprzedniego zlecenia. Co nam to daje?

- Podrzucaliśmy tego dzieciaka na Tatooine, pamiętasz?
- Nie przypominaj mi o tym - odpowiedział tęsknym głosem Ross. - Po prostu

wykasuj powody i dodaj coś o kłopotach z silnikiem nad Trulalis.

- Dobra, szefie.
- I... Kierra? Schowaj się, dobrze? Przetrząsną pewnie kaŜdy centymetr statku.
- CzyŜbym słyszała troskę w twoim głosie, ptaszyno?

Peter Schweighoffer

- Taa... - mruknął. Podszedł do głównego luku i odpieczętował zamek.
Zanim rampa wejściowa na dobre dotknęła ziemi, dwóch imperialnych

szturmowców juŜ wkraczało na pokład, wycelowując broń w Rossa. Pchnęli go na
ś

cianę z taka siłą, Ŝe zgiął się w pół, kaszląc, by złapać oddech. Co najmniej dwudziestu

szturmowców ustawiło się w szyku na zewnątrz frachtowca, z rusznicami
wycelowanymi w stronę rampy, w kierunku ciemnego Jedi.

Nie zmieszany pokazem imperialnej siły, Brandl przebiegł wzrokiem rząd

dumnych czarno-białych zbroi, aŜ poza kręgiem Ŝołnierzy zauwaŜył znajomą twarz
imperialnego oficera. Stanął z boku, pozwalając trzem szturmowcom wbiec do wnętrza
statku.

- Ufam, Ŝe będzie pan z nami współpracował - oznajmił oficer. Pompatycznym

gestem poprawił daszek czarnej czapki. - Jeśli nie dla własnego dobra, to przynajmniej
dla dobra pańskiego towarzysza.

Pełna dramatyzmu postawa Jedi kryła w sobie przeczucie klęski.
- Na czym miałaby polegać ta współpraca? - zapytał.
- Nic nie myśl. Nic nie rób. Nic nie mów, dopóki ktoś ci nie kaŜe.
Podając rękę oddychającemu z trudem Rossowi, Brandl uśmiechnął się do niego

porozumiewawczo.

- Kapitanie Grendahl, przekona się pan, Ŝe nieróbstwo wychodzi mi doskonale.
Na twarzy Grendahla pojawiła się groźba.
- Mamy się spotkać z „Inwigilatorem” za godzinę. Inkwizytor Tremayne nie moŜe

się doczekać kolejnej rozmowy z panem, lordzie Brandl. Tak, nie moŜe się doczekać.

Wskazał palcem na Rossa i polecił:
- Zabierzcie go do izolatki na przesłuchanie. Musnął końcami palców daszek

czapki i zwrócił się do Brandla:

- Bardzo proszę, lordzie Brandl. Pańska kwatera jest juŜ gotowa.
Masując puchnące siniaki na piersi i ramionach, Ross oparł czoło o klinicznie

czystą ścianę celi. Minęło kilka godzin, wyznaczanych przez kolejne sesje rutynowego
przesłuchania. Nagle drzwi się otworzyły. Do celi weszło dwóch szturmowców i
kapitan Grendahl. Oficer usiadł naprzeciw Rossa i połoŜył notes komputerowy na stole,
który ich rozdzielał.

- Czy rozpoznaje pan tego męŜczyzną? - zapytał, wskazując portret na małym

ekranie.

Ross roześmiał się, zobaczywszy szacowne rysy swej własnej fizjonomii.
- Czy pomogłoby mi, gdybym powiedział, Ŝe nie rozpoznaję?
Grendahl uśmiechnął się łaskawie.
- Nie. - SkrzyŜował dłonie na blacie stolika i dodał złośliwie: - Zakłócanie

imperialnego dochodzenia jest przestępstwem podlegającym karze więzienia.

- Imperialnego dochodzenia? - Ross zaśmiał się szyderczo. - To była zwykła

bójka, i do tego nieuczciwa - stwierdził. - Dwóch szturmowców kontra mały Jawa -
dajcie spokój!

- Stosunek sił nie ma w tym wypadku znaczenia - odpowiedział bezbarwnym

głosem Grendahl. - Nie zmienia to faktu, Ŝe wmieszał się pan w tę sprawę. Jednak...

Opowieści z Imperium

- Jednak...? - powtórzył Korelianin, przedrzeźniając oficera.
- Jednak jestem upowaŜniony do udzielenia panu szerokiej amnestii, o ile zechce

pan współpracować i odpowie na kilka pytań.

- Amnestii? - zaśmiał się Ross. Podrapał się po głowie z wyraźnym

niedowierzaniem. - Amnestia od Imperium jest mniej więcej tyle warta, co łysy karzeł
Wookie.

Grendahl

zmarszczył

czoło,

pokrywając

niezadowolenie

suchym

profesjonalizmem.

- Ma pan gwarancję samego Imperatora, kapitanie Ross. Proszę nam pomóc w

dochodzeniu, a zostanie pan oczyszczony z wszelkich zarzutów.

- On jest mi winien pieniądze! - targował się Ross.
- Nie mogę obiecać, Ŝe je pan dostanie - odparł Grendahl. - Ale ma pan prawo do

dziesięciu tysięcy kredytów. - Uśmiechając się złośliwie, obserwował zaskoczenie
przemytnika. - To dziesięć procent nagrody za oddanie w nasze ręce Brandla, całego i
zdrowego.

Zaintrygowany Ross pochylił się nad stolikiem.
- Chce pan powiedzieć, Ŝe ten facet jest wart sto tysięcy kredytów?
- Ma pan szczęście, Ŝe w ogóle pan Ŝyje. Brandl jest całkowicie

nieprzewidywalny, zdolny do niewyobraŜalnego okrucieństwa. Jednak jego wartość dla
Imperatora sprawia, Ŝe jest niezwykle cenny. Gdzie go pan znalazł?

- Na Najibie.
Grendahl nie krył zaskoczenia.
- Najiba ma surowe przepisy zakazujące przelotów przez pas asteroidów.
- Kiedy tam trafiłem - wyjaśnił Ross - nikt nie dbał o portowe grzywny. Po prostu

chcieli mieć go z głowy.

- Były jakieś kłopoty? Ktoś ucierpiał?
Korelianin obojętnie wzruszył ramionami.
- Nie wychodziłem ze statku - skłamał. - Więc tak naprawdę to nie wiem.
- I gdzie miał go pan zawieźć?
- Do Mos Eisley, ale... - Ross roześmiał się. - ...biorąc pod uwagę moją ostatnią

wizytę na Tatooine, chciałem go podrzucić nie dalej niŜ do Anchorhead. Potem byłby
zdany na siebie.

- Czy kiedykolwiek wspominał o swoich powiązaniach z Imperatorem?
- Dopiero gdy nas złapaliście promieniem ściągającym.
- A uszkodzenia na pańskim statku?
- Zaatakowali nas piraci - odpowiedział Ross. - Hipernapęd nawalił i ledwo nam

się udało tu dotrzeć.

Grendahl zawahał się.
- Prowadzi pan dokumentację bardzo dokładnie. Dziennik pokładowy i

dokumenty przewozowe potwierdzają pańską opowieść.

- Przyzwyczajenie z czasów, gdy byłem łowcą nagród - podpowiedział Ross. -

Jeśli Ŝąda pan zwrotu kosztów, nie obejdzie się bez dokładnej dokumentacji.

Peter Schweighoffer

Do pokoju zajrzał młody podporucznik. Zasalutował Grendahlowi, nie zwracając

uwagi na więźnia.

- Kapitanie Grendahl, admirał Etnam prosi pana niezwłocznie na mostek. Lord

Brandl otrzymał rozkaz odprowadzenia tego cywila do jego statku.

- Co?!
Ross ukrył przebiegły uśmiech, chowając twarz za kołnierzem kurtki. Udając

zaskoczenie, podniósł się z krzesła i pochylił nad lśniącym blatem stolika. Zastanawiał
się, jak teŜ Brandlowi udało się to zaaranŜować.

- Kapitanie Grendahl... - powiedział cichym głosem podporucznik - instrukcje

admirała Etnama były zupełnie jasne. Z niecierpliwością czeka na spotkanie z Wielkim
Inkwizytorem Tremaynem. - Jako osobisty adiutant Etnama, młody podporucznik nie
obawiał się odwetu Grendahla. Skinął głową na najbliŜszego szturmowca i polecił
cicho: - Proszę zabrać stąd więźnia.

Grendahl z trudem zachowywał spokój, zirytowany siłą wpływów Brandla, które

mimo chwilowej niełaski Imperatora nadal miały swoją wagę, nawet dla
nieustraszonego admirała Etnama. Jego nozdrza rozszerzyły się, gdy syknął przez
zaciśnięte zęby:

- Bardzo dobrze.
Następnie, aby podreperować swoje ego w obecności podkomendnych,

wyprostował zgarbione plecy i oznajmił pewnym głosem:

- Jest pan wolny, kapitanie Ross. Łaskawość Imperatora bywa szczodra i

dalekosięŜna, ale następnym razem, gdy przyjdzie panu ochota wmieszać się w
imperialne śledztwo - przerwał wymownie - moŜe się pan znaleźć po niewłaściwej
stronie imperialnej sprawiedliwości.

Splótł ręce za plecami i ruszył w górę korytarza.
- Proszę pamiętać, Ŝe następny raz byłby igraniem z losem - rzucił.
Brandl obserwował odwrót Grendahla znad wypolerowanych ramion kilku

szturmowców. Uśmiechał się drwiąco, gdy prowadził Rossa korytarzem.

- Czy jest pan człowiekiem przesądnym, kapitanie Ross?
Zaabsorbowany obecnością uzbrojonej eskorty za ich plecami, Ross odpowiedział

cicho:

- Mój dziadek powtarzał, Ŝe przesądy są protezą dla słabych umysłów.
- A zatem czeka nas zguba, bo podstawy naszej cywilizacji leŜą w rękach

kapłanów, szamanów i mnichów. - Brandl roześmiał się dobrodusznie. W jego oczach
pojawiły się wesołe błyski. - Pański dziadek był mądrym człowiekiem.

Ross wzruszył ramionami.
- Był tylko jeszcze jednym przemytnikiem, który znalazł się po niewłaściwej

stronie imperialnej sprawiedliwości. - Prychnął, przypominając sobie groźbę
Grendahla. - To dlatego zostałem łowcą nagród. Chciałem uniknąć tego, co mu się
przydarzyło.

- A potem?
- A potem mnie to znudziło. Widocznie to zajęcie nie dla mnie.

Opowieści z Imperium

- WciąŜ szukamy dla siebie roli, która naznaczyłaby koniec naszego Ŝycia choćby

chwilą chwały. Zapominamy, Ŝe sława jest niczym więcej niŜ aromatem cnoty. Nigdy
nie trwa długo.

- To kolejna pańska mądrość? - skomentował Ross kpiąco.
- Gra na scenie wymaga dogłębnej znajomości natury ludzkiej, i to było przyczyną

mojej obsesji. W miarę, jak rozwijał się mój umysł, moralność słabła, aŜ w końcu
stałem się tym, czym najbardziej gardzę.

- To znaczy?
- Człowiekiem. Nie królem, nie bohaterem, nie bogiem. Tylko człowiekiem,

złapanym w pułapkę pasji grania.

- Więc na co teraz kolej? - drąŜył Ross.
- Moje Ŝycie było ciągłym dramatem... - szepnął Brandl - i do tego tragicznym. A

ja brnąłem przez nie scena po scenie, akt za aktem, jak jakiś przeraŜony neofita. Dziś
Los woła mnie na scenę ostami raz. Nie mogę dalej Ŝyć kłamstwem.

- Wraca pan do Imperatora, tak? Po tym, co panu zrobił?
- On zaledwie wskazał mi ogólny kierunek. To ja zdecydowałem, by pójść za nim

i wypełniać jego wolę.

- A co z pana rodziną? Co z chłopakiem? Co będzie, jeśli Imperator kiedykolwiek

się o nich dowie?

- Zapewniam pana, Ŝe nie spotka ich nic złego - westchnął, po czym dodał

arliwie: - Będą bezpieczni.

Ross wyczuł, Ŝe Jedi mówi szczerze; szczerość przebijała spoza złowieszczych

cieni, które oddzielały go wcześniej od Rossa. Sam jednak wciąŜ miał wątpliwości.

- Czy jest pan naprawdę tego pewny? - spytał.
- Nigdy w Ŝyciu nie czułem się równie pewny. - Brandl wcisnął Ŝeton kredytowy

w dłoń przemytnika i zacisnął na nim jego palce. Ross zauwaŜył w dłoni Brandla coś
jeszcze; coś, co Jedi próbował ukryć, nakrywając przedmiot drugą dłonią. - Ten Ŝeton
to reszta mojej naleŜności i obowiązkowa nagroda Imperatora za schwytanie groźnego
renegata. - Wykrzywił usta w złośliwym uśmiechu, rozbawiony własnym sarkazmem.

Wsuwając Ŝeton do kieszeni kurtki, Ross zauwaŜył okrągły metaliczny przedmiot,

który trzymał Brandl, i płytkę ze znacznikami naprowadzającymi, które ktoś wytrawił
kwasem. Z oczami rozszerzonymi zrozumieniem Ross wpatrywał się w twarz Brandla.

- Proszę uwaŜać wszystkie moje długi za spłacone - szepnął Jedi. Odwrócił się na

pięcie i odszedł w dół korytarza prowadzącego do hangaru, a za nim podąŜyła eskorta
szturmowców.

Ross popędził w górę rampy, szybko otworzył zamek włazu.
- Kierra! - syknął, biegnąc tunelem komunikacyjnym na mostek. - Kierra, obudź

się!

- O co ci chodzi? - warknęła. - Silniki czekają włączone od godziny. Udało mi się

nawet wetknąć na miejsce jedną z cewek jonowych, przesuwając tarczę. - Prychnęła, co
przez komunikator zabrzmiało jak czkawka. - Skąd ten pośpiech? Główne banki danych
były czyste, a zgodnie z tym, co mówił ten mały astromech, którego mieli na
pokładzie...

Peter Schweighoffer

- Mniejsza o to! - krzyknął Ross, zapinając pasy w fotelu pilota. - Brandl ma jeden

z moich detonatorów termicznych i myślę, Ŝe zamierza...

Stłumiona eksplozja zatrzęsła korytarzami wokół doku, wdmuchując do hangaru

kłęby  dymu  i  deszcz  odłamków.  Zawyły  alarmy,  wzywając  słuŜby  medyczne  i
techników na miejsce wybuchu. Wśród chaotycznego przekrzykiwania się, wycia syren
i odgłosu kroków podkutych Ŝołnierskich butów „Kierra” w jednej chwili oderwała się
od  lądowiska.  Korytarze  przeniosły  echo  kilku  pomniejszych  eksplozji,  które
pogruchotały  przypory  cumownicze  podtrzymujące  kilka  myśliwców  typu  TIE  i
wahadłowiec.

- Co go opętało, Ŝeby puścić takie fajerwerki?
- Musiał chronić swoją rodzinę - odparł przemytnik zmęczonym głosem.
- Ale nawet teraz, po jego śmierci, nie ma Ŝadnej gwarancji, Ŝe Imperator ich nie

znajdzie. ChociaŜ z drugiej jednak strony - zastanawiała się głośno - nie ma teŜ
gwarancji, Ŝe Imperium w ogóle będzie ich szukać. - Zirytowana nieskończoną liczbą
moŜliwych wariantów, stwierdziła: - Cieszę, się, Ŝe juŜ po wszystkim.

- Nieprawda - szepnął. Skręcił ostro nad flotyllą myśliwców i wyrzutni i

wyprowadził  „Kierrę”  z  lądowiska,  stopniowo  otwierając  przepustnicę.  -  Brandl  miał
wprawdzie  swą  ostatnią  scenę,  ale  sztuka  jeszcze  się  nie  skończyła.  -  Uśmiechnął  się
nostalgicznie. Zahipnotyzowany zieloną tarczą Trulalis, obserwował wirującą planetę -
nieskaŜoną,  nieświadomą  i  niezmienną.  Westchnął,  dziwnie  uspokojony.  Nie  było
więcej cieni.

Skierował system astronawigacyjny z powrotem na Najibę i oparł się wygodnie.

„Kierra” pomknęła przez pustkę, a potem w przezroczystą świetlistość nadprzestrzeni.

Opowieści z Imperium

S T R A C O N A S Z A N S A

Michael A. Stackpole

Corran Horn uśmiechnął się szeroko, gdy stłumiony świergot robota typu R2

dotarł do niego z tylnej części prowizorycznego hangaru.

- Tak, Gwizdku, odwaliłeś kawał dobrej roboty, maskując to miejsce.
Podczas jego nieobecności robot zajął się rozrzucaniem po opuszczonym garaŜu

najprzeróŜniejszych szczątków urządzeń mechanicznych. Nikt nie domyśliłby się, Ŝe
pomiędzy nimi a porośniętym fioletowym dzikim winem djorra wejściem budynek
skrywał jedynego X-skrzydłowca na planecie Garqi.

Corran prześlizgnął się pod lśniącym nosem myśliwca i przeszedł pochylony do

tyłu, gdzie stał mały biało-zielony robot. Wszystko dookoła zostało dokładnie
poprzestawiane od czasu, kiedy ostatnio odwiedził Gwizdka, i Corran podejrzewał, Ŝe
to, co widzi, to najnowsza z licznych koncepcji dekoratorskich robota.

- Przepraszam, Ŝe nie przyszedłem wcześniej, ale całe miasto powariowało na

punkcie Rebeliantów. Wszyscy patrzą na siebie spode łba, myślałby kto, Ŝe rozsyłanie
po komputerach paru rebelianckich sloganów czy wywrotowych obrazków albo
wyświetlanie ich na publicznych ekranach to zbrodnia równa przynajmniej morderstwu.

Robot wyciągnął wtyk transmisji danych i podłączył go do portu małego notesu

komputerowego, ustawionego na denku duŜej puszki, z której wyciekała szara oleista
ciecz. Ekran oŜył, ukazując łopatką śmigła do odśrodkowej wyciągarki X-skrzydłowca.
Ś

wiergot robota przeszedł od dźwięków niskich do wysokich, gdy obracał głową od

ekranu na Corrana. Pilot poczerwieniał i potrząsnął przecząco głową.

- Nie, nie wiem, jak wydostać tę część z magazynów StraŜy Imperialnej. Z

powodu Rebeliantów straŜ jest czujniejsza niŜ zazwyczaj. Znalezienie tych części
zamiennych i torped protonowych na „Gwiezdnej Rozkoszy” to największa gratka, jaka
od lat trafiła się Imperialnym w tej dziurze. Prefekt Barris aŜ się pali, by rozbić tutejsze
podziemie. Nie wiem, komu chce zaimponować - Imperator nie Ŝyje, a na Coruscant
wszyscy są tak zajęci walką o stołki, Ŝe nie moŜna na nikogo liczyć.

Gwizd robota brzmiał jak przygana. Wizerunek łopatki śmigła zastąpił herb

Nowej Republiki.

- Nie, nie chodzi o to, czy przyłączymy się do Republiki czy nie. Tutaj nie ma

adnych Rebeliantów. Ci ich „Rebelianci” to grupka dzieciaków z uniwersytetu Garqi

Peter Schweighoffer

Ag. Nie byliby w stanie wydostać dla mnie od Imperialnych tych części, nawet gdybym
ich szkolił miesiącami. Poza tym, gdyby spróbowali, na pewno by wpadli. - Corran
potrząsnął głową nieustępliwie.

- Słuchaj, Gwizdek, to mój problem. Kapitan Nootka przywiózł tu te torpedy, bo

myślał, Ŝe ja je kupię albo będzie mógł je sprzedać swoim Rebeliantom. Złapali go,
aresztowali załogę i skonfiskowali statek. MoŜe faktycznie jestem mu coś winien, ale
próbować go z tego wyciągnąć bez sprawnego statku to nie najlepszy pomysł.

Mówiąc to, Corran przejechał dłonią po boku X-skrzydłowca. Kadłub

pomalowany był na biało i zielono, podobnie jak robot, a obu przydałoby się jeszcze
kilka pociągnięć pędzla. Myśliwiec naleŜał do Corrana w czasie słuŜby w StraŜy
Ochrony Korelii, zwanej w skrócie KorSekiem, a Gwizdek słuŜył mu za drugiego pilota
podczas niezliczonych misji, mających na celu powstrzymanie przemytników i innych
kłopotliwych gości od zakłócania spokoju systemu.

Gwizdek zgasił ekran komputera, wydając przy tym smutny dźwięk.
- Wiem, Gwizdek, mnie teŜ brakuje tych nocnych lotów.
Kiedy powiązania KorSeku z Imperium stały się nie do zniesienia, Corran odleciał

z  systemu,  zabierając  ze  sobą  statek  i  robota.  Przybył  na  Garqi,  Ŝeby  się  przyczaić  i
zarazem  nie  włazić  w  oczy  Imperialnym.  Mimo  iŜ  latanie  myśliwcem  było
niebezpieczne,  nie  mógł  się  od  niego  powstrzymać,  tak  jak  nie  mógłby  nie  oddychać.
Wszystkie loty odbywał jednak nocą, aby trudniej było namierzyć i jego, i statek.

Unikanie tutejszych oddziałów to łatwizna. Gdyby ten ptak rdava nie wleciał mi w

turbinę w czasie ostatniego lotu, nadal bym latał i nikomu nie przyszłoby do głowy, Ŝe
Garqi to siedlisko Rebeliantów. Westchnął.

- A teraz utknąłem tu, bo kilkoro dzieciaków chciało podenerwować swoich

bogatych rodziców i zaczęły odgrywać Rebeliantów. Dla nich to tylko zabawa.

Robot znowu go zbeształ ostrym gwizdem.
- Masz rację, Dynba Tesc raczej nie myśli o tym jako o zabawie, ale to jej własna

wina,  Ŝe  dała  się  złapać  wczorajszej  nocy.  Wprawdzie  tutejsi  Imperialni  to  nie
szturmowcy,  ona  jednak  zostawiła  za  sobą  taki  ślad,  Ŝe  nawet  nasz  stary  imperialny
oficer  łącznikowy  KorSeku  byłby  w  stanie  ją  wytropić.  -  Wyciągnął  rękę  i  poklepał
delikatnie  robota  po  głowie.  -  Posiedzi  trochę  w  tutejszym  więzieniu,  a  potem  ją
wypuszczą. Tak, będą ją przesłuchiwać, ale zobaczą, Ŝe nic nie wie, i puszczą ją wolno.
Jestem tego pewien.

Robot zagwizdał następne pytanie.
- Tak, gdyby naprawdę coś jej groziło, zrobiłbym, co w mojej mocy - ale nie

dlatego, Ŝe jest Rebeliantką. Nie mam nic wspólnego z Nową Republiką, a prosty fakt,
Ŝ

e Imperium nienawidzi i ich, i mnie, nie czyni z nas od razu sprzymierzeńców.

Corran zmarszczył brwi.
- Rebelianci moŜe i zabili Imperatora - podjął po chwili. - Twierdzą teŜ, Ŝe mają

po swojej stronie ostatniego Ŝyjącego Jedi, ale ciągle im daleko do pokonania
Imperium. Mój priorytet to siedzieć cicho i pozwolić im przyciągać uwagę Imperium.
Powstanie przyszło na Garqi, a to oznacza, Ŝe juŜ najwyŜszy czas wynieść się stąd.

Podniósł rękę.

Opowieści z Imperium

- Nie, Ŝadnych protestów. Nie chcę więcej słyszeć tego skrzeczenia na temat

Rebelii, jasne? Przez resztę czasu zamierzam pracować nad tym, Ŝeby nas nikt nie
znalazł, i nad ściągnięciem tu tej wyciągarki. Gdy tylko wymyślę, jak to zrobić,
wynosimy się stąd.

Corran zaczął się obracać, ale robot złapał go za rękaw wysięgnikiem z obcęgami.
- Co jest, Gwizdek?
Tym razem świergot robota brzmiał szyderczo.
- Taa... kiedyś moŜe nie byłbym taki obojętny wobec losów Dynby Tesc, ale juŜ

nie zajmuję się egzekucją prawa, tylko przed nim uciekam. - Oswobodził ramię,
spojrzał ponownie na robota i zwiesił głowę. - No dobra, niczego nie obiecuję, ale
zorientuję się, co mogę zrobić. Najpierw jednak wyjdę zająć się naszymi problemami,
zgoda?

Głowa Gwizdka zawirowała, a on sam wydał pisk triumfu.
- Tak, uratowanie Dynby i jej przyjaciół dobrze by wyglądało w moim Ŝyciorysie.

- Corran kiwnął głową na robota i wyszedł z hangaru.

Chyba Ŝe to Imperium się nim zainteresuje, pomyślał. Ale wcześniej musieliby

mnie złapać. Gdy zdobędę tę wyciągarkę, będę w stanie ich unikać. I to właśnie
chciałbym zobaczyć w swoim Ŝyciorysie.

Prefekt Mosh Barris oparł się głębiej w niewygodnym fotelu, który uznał za

prawie  równie  głęboki  i  czarny  jak  depresja,  w  jakiej  się  znajdował.  Czuł  się  stary  i
zmęczony,  jakby  znalazł  się  w  takim  punkcie  wszechświata,  skąd  wszędzie  było  pod
górę.  Jedyną  zaletą  Garqi  było  jej  oddalenie  i  praktyczna  izolacja  od  Imperium,  ale
nawet ta cienka tarcza okazała się niewystarczająca w tym roku jego urzędowania jako
wojskowego  prefekta  pod  aktualnym  -  wiecznie  nieobecnym  -  imperialnym
gubernatorem.

- Widzisz, Eamon - zaczął - nie oczekiwałem, Ŝe pójdzie nam łatwo, ale

odporność  tej  dziewczyny  na  narkoprzesłuchanie  jest  niewiarygodna.  Zdecydowanie
twierdzi,  Ŝe  nic  nie  wie  o  Rebelii  i  Ŝe  nie  ma  Ŝadnych  powiązań  z  tym  Lai  Nootką  z
„Gwiezdnej  Rozkoszy”.  Mimo  to  posiada  wręcz  encyklopedyczną  wiedzę  o
symulowanych lotach X-skrzydłowców  - jej hobby, jak utrzymuje - i dobrze rozumie,
jakie  przestępstwo  popełniła.  Ten  Xeno  to  jej  zdaniem  lider  kółka  włamywaczy
komputerowych,  do  których  naleŜy.  Co  dziwniejsze,  dziewczyna  przypuszcza,  Ŝe
naleŜał on do załogi „Rozkoszy” i udało mu się uciec.

Eamon Yzalli przytaknął skinieniem głowy i podniósł srebrną tacę z kieliszkiem

wypełnionym kasandryjskim chohollem.

- Niestety, sir. Wydaje się, Ŝe dziewczyna rzeczywiście wie tylko to, co juŜ nam

powiedziała.

Barris wziął kieliszek i przez chwilę ogrzewał trunek w dłoniach.
- Pozory często mylą, Eamon. Patrząc na nią, widzę bardziej dzieciaka niŜ dorosłą

kobietę - ale wszyscy dorośli tu tak wyglądają. Ten przeklęty świat jest cholernie
urodzajny. Wielkie kombinaty rolnicze potrzebują tylko robotów, by doglądać upraw, i
księgowych, by pilnować zysków. Mieszkańcy Garqi są gnuśni i nierealistyczni;

Peter Schweighoffer

kiepski materiał na Rebeliantów. - Pociągnął niewielki łyk kasandryjskiego napoju, aŜ
pachnący, owocowy aromat napełni smakiem całe usta. - Oczywiście, ona chce, byśmy
w to właśnie wierzyli.

- W co, mój panie?
- śe jest zbyt niewinna, by być Rebeliantką. - Barris spojrzał na swojego

zielonookiego adiutanta. - Nie uda jej się mnie oszukać. Kiedyś dawno temu nie
zrobiłem nic w sytuacji, która wymagała działania. Dałem się oszukać i płacę za to do
dziś. Opowiadałem ci juŜ o tym, prawda?

Jasnowłosy męŜczyzna podszedł do bufetu i schował tacę. Dopiero potem

odwrócił się i skinął twierdząco głową.

- Przypominam sobie, Ŝe opowiadał pan coś o incydencie z obcymi.
- Tak, incydent z obcymi. - Barris wpatrywał się posępnie w bursztynowy napój.
Obcy - inteligentny humanoid - przegonił jego i jego ludzi kilka razy wokół

planety,  która,  o  ile  to  moŜliwe,  była  jeszcze  bardziej  zapadłą  dziurą  niŜ  Garqi.  Ten
obcy  zabił  jego  ludzi,  zniszczył  myśliwca  typu  TIE,  a  nawet  uśmiercił  dwóch
szturmowców,  uŜywając  technologii  wykradzionej  Imperium  oraz  lokalnej  flory  i
fauny.  Proponowałem  zbombardować  planetę,  by  pozbyć  się  zagroŜenia  -  wspominał
Barris  -  ale  kapitan  Parck  zaprosił  to  mordercze  stworzenie  w  szeregi  Imperium.
Imperator  musiał  akurat  wtedy  zrobić  wyjątek  i  zapomnieć  o  swojej  ksenofobii.
Awansował Parcka, zaofiarował karierę temu Thrawnowi, a mnie wysłał na ścieŜkę od
jednej poniŜającej placówki do drugiej.

Barris miał nadzieję, Ŝe nienawiść, jaką Ŝywił do niego Imperator, umrze wraz z

nim. Niestety instytucjonalna pamięć Imperium wydawała się znajdować przyjemność
w spychaniu go coraz niŜej i niŜej. Człowiek, który objął poprzednie stanowisko
Barrisa, został tam zesłany za to, Ŝe pozwolił, by ostatni rycerz Jedi uciekł z Tatooine i
zamordował Imperatora. Jego kara zepchnęła Barrisa jeszcze dalej od Jądra Galaktyki,
na czerwono-fioletową planetą Garqi.

- Przysięgam, Eamon, przysięgam, Ŝe nigdy nie pozwolę, by okazja podjęcia

zdecydowanych i popartych siłą działań wymknęła mi się z rąk. Odkrycie i
rozgromienie Rebeliantów na Garqi to moja szansa.

- Jeśli pan pozwoli, sir, jest jeszcze mnóstwo czasu, Ŝeby wyciągnąć od Dynby

Tesc potrzebne wiadomości. Ma pan ją dopiero od dwóch dni. W końcu się złamie.

Barris upił większy łyk chohollu. Poczuł, jak trunek rozpala mu gardło i

wnętrzności.

- GdybyŜ to była prawda! Właśnie dostałem priorytetową wiadomość przez robota

kurierskiego,  Ŝe  Kirtan  Loor,  agent  wywiadu,  został  tu  przysłany  z  Coruscant,  aby
przeprowadzić  dochodzenie.  O  co  dokładnie  chodzi,  powie  mi  po  przylocie,  ale  obaj
wiemy,  Ŝe  dochodzenie  ma  dotyczyć  mnie.  Jeśli  uzna,  Ŝe  się  nie  sprawdzam,  wyślą
mnie na jakiś inny świat, jeszcze nędzniejszy od tego.

- Rozumiem pański niepokój, sir.
- Myślę, Ŝe rzeczywiście pan rozumie. Jesteśmy przecieŜ do siebie podobni.
- W jaki sposób, sir?

Opowieści z Imperium

- Obaj nie mamy domu. Mnie zsyłają z jednej placówki na drugą, bez praw do

adnej z nich. Ty z kolei pochodzisz z Aideraan i Ŝadnego świata nie moŜesz nazwać

własnym.

Eamon zesztywniał na chwilę, a potem skinął głową.
- Jak pan powiedział, sir, Ŝaden z nas nie ma domu.
Spojrzenie Barrisa wyostrzyło się na chwilę.
- Jest pewne pytanie, które muszę ci zadać. Proszę, nie czuj się uraŜony. Często o

tym  myślałem,  ale  nic  nie  mówiłem,  bo  byłeś  dla  mnie  doprawdy  nieocenionym
współpracownikiem.  Gdyby  mój  poprzednik  cię  nie  zostawił,  a  ty  nie  uczyniłbyś
mojego pobytu tutaj tak łatwym,  wpadłbym  w rozpacz, nie mając przed sobą Ŝadnych
perspektyw.  Ale  skoro  i  tak  pewnie  niedługo  opuszczę  to  miejsce,  chyba  niewiele
ryzykuję, zadając ci to pytanie.

- Tak, sir?
- Imperator unicestwił twoją rodzinną planetę. Jak to moŜliwe, Ŝe zadowala cię

praca w słuŜbie Imperium?

Eamon podniósł głowę.
- Sir, Alderaan była pokojową planetą. Nie miała uzbrojenia. Byliśmy pacyfistami.

Nasi przywódcy wybrali bunt. Ja - i nie ja jeden - ceniłem porządek równie mocno jak
pokój, opuściłem więc mój świat. Rebelia pozbawiła moich ziomków pokoju, a potem
takŜe Ŝycia. Ja jednak Ŝyję w pokoju i nadal szanuję porządek. Ty, mój panie,
reprezentujesz na tej planecie porządek, jestem zatem szczęśliwy i dumny, mogąc ci
słuŜyć.

- Dobrze powiedziane, Eamon. Doskonale rozumiem twoje uczucia. - Barris

pochylił się i oparł łokcie na krawędzi czarnego lakierowanego biurka. - Nadszedł czas
działania.  Najmniejsze  niepowodzenie  to  dla  Imperium  oznaka  całkowitej
niekompetencji.  Nie  mogę  sobie  na  to  pozwolić,  nie  teraz,  kiedy  przylatuje  tu  Loor.
Choć  przypomina  mi  to  zniszczenie  twego  świata  przez  Gwiazdę  Śmierci,  muszę  dla
przykładu  publicznie  stracić  Dynbę  Tesc.  Kiedy  to  zrobię,  jej  towarzysze  przestraszą
się  i  pójdą  w  rozsypkę.  Będą  wiedzieli,  Ŝe  nie  zabiłbym  jej,  gdybym  mógł  ją  jeszcze
jakoś wykorzystać. Dojdą więc do wniosku, Ŝe ich wydała. Dowiemy się, kim są, kiedy
zaczną uciekać.

Prefekt uśmiechnął się zimno.
- Niech no tylko Coruscant zaprzeczy, Ŝe to była zdecydowana akcja!
- Rzeczywiście, sir, to na pewno działanie zdecydowane, ale... - Eamon wyglądał

na cokolwiek zakłopotanego.

Barris powściągnął uśmiech. Rozeznanie Eamona Yzzali w lokalnych

uwarunkowaniach niejednokrotnie okazało się bardzo uŜyteczne; uchroniło Barrisa
przed popełnieniem róŜnych faux pas, które uczyniłyby jego urzędowanie jeszcze
trudniejszym.

- Masz jakiś pomysł?
- Tak, sir, przyszło mi coś do głowy. OtóŜ obawiam się, Ŝe skoro miejscowi

rebelianci potrafią oprzeć się narkoprzesłuchaniu - a na to wskazuje nasz brak
sukcesów z panną Tesc - mogą być dostatecznie przemyślni, by przeczekać pańską

Peter Schweighoffer

akcję. Sądzę zatem, Ŝe lepiej będzie zebrać jej towarzyszy w jednym miejscu, niŜ
pozwolić, Ŝeby się rozproszyli, co na pewno uczynią, jeśli zrobimy z niej męczennicę.

- Rozumiem, Eamon, ale jak to zrobić?
- Proszę ogłosić termin jej publicznej egzekucji, mój panie. To spowoduje

poruszenie wśród Rebeliantów. Odwiedzę Tesc potajemnie i powiem, Ŝe nie chcę, aby
została stracona, i dlatego pomogę jej w ucieczce.

Barris zmarszczył brwi tak mocno, Ŝe aŜ się zetknęły.
- Pracujesz dla mnie. Nie uwierzy ci.
- AleŜ uwierzy, sir. Nawet najbardziej cyniczny buntownik uwierzy, Ŝe ja,

Alderaaniańczyk,  odwróciłem  się  od  Imperium  i  chcę  się  zrehabilitować  za  to,  Ŝe  nie
zrobiłem  tego  wcześniej.  Zresztą,  jak  to  mówią,  sir,  czyny  mówią  więcej  niŜ  słowa.
ZaaranŜuję  ucieczkę  dla  niej  i  jej  towarzyszy,  a  potem  pomogę  im  uwolnić  załogę
„Gwiezdnej Rozkoszy”. Zwrócimy im nawet części zamienne do X-skrzydłowców oraz
amunicję.  Wszyscy  Rebelianci  zbiorą  się  na  statku,  Ŝeby  odlecieć  z  Garqi.  A  wtedy
pańskie  myśliwce  TIE  zlikwidują  rebelianckie  zagroŜenie  jednym  efektownym
fajerwerkiem.

Prefekt podniósł kieliszek i wysączył ostatnie krople chohollu.
- Czy jesteś pewien, Ŝe moi piloci poradzą sobie z zestrzeleniem statku?
- Będą w stanie to zrobić, jeśli wyłączymy ich generator tarczy. - Cień uśmiechu

zagościł na brodatej twarzy Eamona, gdy zaczął ponownie napełniać pusty kieliszek
napojem.

- I ich działo blasterowe.
- Nie, sir.
- Nie?
- Działo musi być sprawne, Ŝeby wszystko wyglądało wiarygodnie. - Eamon

zatkał  szyjkę  karafki  kryształowym  korkiem.  -  Jeśli  uciekający  z  Garqi  rebelianci
zestrzelą  jeden  z  naszych  myśliwców,  potwierdzą  tym  samym,  Ŝe  rzeczywiście
stanowili  zagroŜenie.  Natomiast  fakt,  Ŝe  usiłowali  uciec,  a  jednak  zostali  zniszczeni,
będzie lekcją dla kaŜdego, kto chciałby pójść w ich ślady.

- Rozumiem. - Barris z podziwem patrzył, jak światło migocze i lśni w złocistym

trunku. - Ale czy nie powinniśmy zatrzymać tych części do X-skrzydłowców, aby
potem udowodnić, Ŝe „Gwiezdna Rozkosz” je szmuglowała?

- Będziemy mieć oryginalne odczyty skanerów, pokazujące przemyt, sir. A

zebranie szczątków zestrzelonego frachtowca trochę potrwa. Loor będzie miał mnóstwo
pracy przez cały czas pobytu tutaj. - Eamon uśmiechnął się lekko. - Poza tym, sir,
wykorzystam dostarczenie kontrabandy jako swego rodzaju przepustkę, by dostać się
na pokład statku. W ten sposób będę wiedział, kiedy odlatuje, tak Ŝeby nasze myśliwce
mogły go zdmuchnąć z nieba.

- Ale ciebie tam nie będzie?
- Nie, sir. Umieści pan w naszym systemie komputerowym raport, który będą

mogli znaleźć ich włamywacze komputerowi. W raporcie tym znajdzie się informacja,
Ŝ

e zostałem stracony za zbrodnie przeciwko Imperium. Nie będzie powiedziane, jakie,

Opowieści z Imperium

ale oni zrozumieją, Ŝe zostałem zdemaskowany. Odlecą, gdy tylko odczytają tę
wiadomość, będziemy więc dokładnie znać ten moment.

- Wtedy zaalarmuję nasze myśliwce.
- Nie inaczej, sir. - Twarz Eamona pociemniała na chwilę. - Jedyna trudność

polega na tym, Ŝe nie moŜemy zostawić Ŝadnego śladu tego planu w naszym systemie
komputerowym.

- Tak. - Barris uroczyście skinął głową i pociągnął łyk chohollu. - Skoro ich

włamywacze potrafią wprowadzać informacje do naszych baz danych, mogą je teŜ
stamtąd wydostać. Jeśli dowiedzą się czegoś o naszej operacji, wszystko stracone.

- Właśnie, sir. Zajmę się przygotowaniami, jeśli nie ma pan nic przeciwko temu.
- Przeciwko? Nie. Ale chcę, rzecz jasna, dostawać raporty.
- Oczywiście, mój panie. - Eamon uśmiechnął się. - Raporty tylko dla pańskich

uszu, aŜ do czasu, gdy przyjdzie pora na ujawnienie, co pan osiągnął w słuŜbie dla
Imperium.

Dynba Tesc była zziębnięta i obolała, a przynajmniej tak jej się wydawało.

Zwinięta w kłębek na stalowej pryczy, z plecami wciśniętymi w gołą skałę ścian celi,
wiedziała, Ŝe ma prawo czuć się źle. Jej ciało przesyłało do mózgu informacje
ś

wiadczące o tym, iŜ rzeczywiście nie czuła się dobrze.

Problem polega na tym, Ŝe po tym wszystkim, czym mnie nafaszerowali, aby

wyciągnąć ze mnie informacje, nie jestem juŜ pewna, co wiem, a czego nie wiem, co
jest prawdziwe, a co nie.

Owinęła pasmo jasnych włosów wokół palca i zaczęła ssać ich koniuszek.

Poczucie bezpieczeństwa wróciło na chwilę, ale mimo to gniewnie odgarnęła włosy.

Nie jestem juŜ dzieckiem, więc nie mogę zachowywać się jak dziecko, Ŝeby dodać

sobie pewności siebie.

Ale tak naprawdę chciała tego, bo nigdy dotąd nie była równie przeraŜona. To

wiedziała na pewno - z czaszką pełną narkotyków czy bez nich. Zgroza, jaką napełniło
ją aresztowanie i wtrącenie do więzienia, wystarczyła, by powiedziała władzom o
wszystkim, co wiedziała.

Cała trudność polegała na tym, Ŝe nie wiedziała prawie nic.
Powstanie było dla niej odległym konfliktem, pełnym romantyzmu i bohaterskich

postaci. Ostatni prawdziwy Jedi walczący z potworami, które zgubiły jego
poprzedników, i łobuzerski przemytnik, który zdobył serce księŜniczki z nieistniejącego
juŜ świata - tyle mniej więcej wiedziała o Rebelii. Rebelianci zniszczyli Gwiazdę
Ś

mierci i zabili Imperatora, ale jedyną zmianą, jaką te wydarzenia spowodowały w jej

yciu albo w Ŝyciu jej przyjaciół z uniwersytetu, była zmiana na stanowisku

wojskowego prefekta.

Potem na Garqi przyleciała „Gwiezdna Rozkosz” i została zatrzymana przez

władze za przemyt broni dla Rebeliantów. Dynba i inni, których spotykała w sieci - na
tymczasowych obszarach wykrojonych z ogólnodostępnych miejsc i zamykanych
natychmiast po zakończeniu rozmowy - wymieniali rozmaite pogłoski o agentach
Rebelii na Garqi. Dla Dynby ta moŜliwość była elektryzująca, ale i niepokojąca. Snuto

Peter Schweighoffer

najrozmaitsze spekulacje na temat „Gwiezdnej Rozkoszy” i w naturalny sposób
skojarzono fakt jej przybycia z tajemniczymi nocnymi lotami X-skrzydłowca na Garqi.

A potem poznała Xeno. Wkradł się do jednej z tajnych rozmów - co od razu

stawiało go wyŜej w sztuce łamania kodów niŜ całą imperialną SłuŜbę Bezpieczeństwa
na Garqi. Choć nigdy nie powiedział tego wprost, jego imię i fakt, Ŝe pojawił się w
sieci dopiero po schwytaniu „Gwiezdnej Rozkoszy”, przekonały Dynbę, iŜ był jednym
z członków załogi statku, który wymknął się miejscowym władzom.

Xeno sprawił, Ŝe Dynba i jej komputerowi przyjaciele stali się zorganizowaną

grupką, której anonimowość umiał chronić. Nigdy nie wiedziała, co zobaczy na ekranie
swojego komputera po włączeniu się do planetarnej sieci, ale zawsze była to przygoda.
Xeno pokazał im, jak wszczepiać do systemu slogany i grafikę w taki sposób, by na
wszystkich ekranach komputerowych sieci w losowo wybranych momentach
pokazywały się przekazy Nowej Republiki.

Szok i oburzenie jej rodziców i przyjaciół były wspaniałe! Dynba wiele razy z

najwyŜszym  trudem  zachowywała  powaŜny  wyraz  twarzy,  gdy  jej  wściekły  ojciec
opowiadał  o  kolejnych  „okropnościach”.  Wiedziała  przecieŜ,  Ŝe  sama  ułoŜyła  dane
hasło  i  postarała  się,  aby  trafiło  najpierw  do  jego  komputera.  Takie  rzeczy  były
najpowaŜniejszym  aktem  jej  osobistego  buntu  przeciw  władzy  ojca,  a  planowanie  i
przeprowadzanie  ataków  na  jego  kody  dostępu  okazało  się  dla  niej  przeŜyciem
oczyszczającym.

Dynba przypuszczała, Ŝe Xeno sposobi ich do czegoś większego - moŜe nawet

uwolnienia „Gwiezdnej Rozkoszy” - ale chciała działać juŜ. Opuściła więc bezpieczny
wirtualny świat komputerów, wyszła na miasto i kupiła puszkę farby. DuŜymi,
czerwonymi literami napisała „Śmierć tyrana to triumf sprawiedliwości” na ścianie
budynku Imperialnego Sądu w sercu stolicy.

Dopiero później zrozumiała - wtedy, gdy miejscowy policjant nakładał jej

kajdanki - Ŝe zamówienie w sklepie ściśle określonego odcienia czerwieni i obciąŜenie
płatnością  jej osobistego  konta  to  nie  najlepszy  sposób  na  zachowanie  anonimowości.
Konstabl  myślał  chyba,  Ŝe  śmiałość  jej  czynu  oznacza,  iŜ  jest  niebezpieczna,  więc
przesłuchanie,  któremu  została  poddana,  było  bezwzględne  i  skuteczne.  Brak
konkretnych  odpowiedzi  rozwścieczał  śledczych  i  Dynba  wiedziała,  Ŝe  ma  powaŜne
kłopoty.

Drzwi do jej celi uniosły się z sykiem, a światła rozjaśniły się powoli. Niski

brodaty męŜczyzna o jasnych włosach zszedł po aŜurowych metalowych schodkach na
podłogę celi. Odwrócił się i dał znak niewidocznemu straŜnikowi. Drzwi zamknęły się
z hukiem, zostawiając ją samą z tym męŜczyzną, ubranym w mundur pracowników
prefekta. Wydawało jej się, Ŝe go poznaje, ale nie mogła dopasować do twarzy Ŝadnego
nazwiska.

Podniosła nogi, próbując wcisnąć sięjak najgłębiej w kąt celi.
- Nic więcej nie wiem.
MęŜczyzna skinął głową.

Opowieści z Imperium

- Wiem, moje dziecko. - Przykucnął i spojrzał jej w oczy. - Mam smutny

obowiązek powiadomić cię, Ŝe prefekt Barris postanowił ukarać twoją zbrodnię
ś

miercią.

- Co? - zachłysnęła się Dynba. - Nie moŜe tego zrobić!
- AleŜ moŜe. - MęŜczyzna na czas skierował spojrzenie swych zielonych oczu w

dół, dając jej chwilę na dojście do siebie, po czym podniósł wzrok. - Z drugiej jednak
strony, ja nie jestem w stanie po prostu stać z boku i patrzeć na to spokojnie.

- Co takiego? - wydawało jej się, Ŝe słyszy szczerość w jego głosie i widzi ją w

oczach męŜczyzny, ale strój, który nosił, i to, Ŝe straŜnik słuchał jego poleceń,
ś

wiadczyły przeciwko nagłemu przypływowi współczucia ze strony męŜczyzny. Sam

fakt, iŜ był tu i rozmawiał z nią nastawił ją nieufnie i kazał podejrzewać jakąś sztuczkę.
- Pracujesz dla niego. Nie pomoŜesz mi.

MęŜczyzna spuścił wzrok, a na policzki wypłynął mu rumieniec.
- Proszę cię, to i tak jest dla mnie trudne.
- W innych okolicznościach moŜe byłabym bardziej delikatna. Pracujesz dla

potwora.

- Wiem. - Dłonie męŜczyzny zwinęły się w pięści. - Jestem jego adiutantem.
- Ty?! Jesteś Eamon Yzzali?!
- Tak.
- Więc przyszedłeś tu wyprowadzić mnie w pole - rzekła gniewnym tonem. -

Powinieneś się wstydzić.

Eamon westchnął głośno.
- Wstydzę się.
- Co?
- Wstydzę się. - Z trudem przełknął ślinę. - Powinienem juŜ dawno dostrzec to, na

co postanowiłem być ślepy - Ŝe Imperium korumpuje ludzi. Zaprzeczałem tej prawdzie
i dlatego jestem współodpowiedzialny za współudział w unicestwieniu mojego świata,
Alderaanu. Przyjechałem i pracowałem w nadziei, Ŝe o tym zapomnę. Potem, kiedy
przysłali tu prefekta Barrisa, postanowiłem być buforem pomiędzy jego
rozkapryszeniem a ludnością Garqi. Nawet teraz próbowałem go nakłonić, by złagodził
twoją karę, ale bez skutku. Nie mogę pozwolić, by twoja śmierć obciąŜyła takŜe mnie,
postanowiłem więc działać przeciwko niemu, pomagając tobie.

Dynba potrząsnęła głową, jakby chciała oczyścić umysł z radosnej nadziei, jaka

zaczęła w nim gwałtownie kiełkować.

- A co moŜesz zrobić?
Twarz Eamona rozjaśnił szeroki uśmiech i w tym momencie Dynba pomyślała, Ŝe

jest nawet przystojny. Jak bohater Nowej Republiki.

- Tym, co mogę i zamierzam zrobić, jest pomóc ci w ucieczce. Będziesz miała

około dwóch dni na odbicie załogi „Gwiezdnej Rozkoszy”. Ty i twoi towarzysze
odlecicie na niej z Garqi. To juŜ nie jest dla was bezpieczne miejsce.

ZmruŜył oczy.
- Kapitan Nootka będzie potrzebował towaru, jeśli chce zaopatrzyć statek i dostać

się do Nowej Republiki. Załatwię, by kontrabanda, którą przemycał, wróciła na pokład

Peter Schweighoffer

statku. Powiem robotnikom, Ŝe dowody rzeczowe muszą wrócić na miejsce, skoro
chcemy pokazać agentowi imperialnego wywiadu, jak to wszystko wyglądało, kiedy
znaleźliśmy przemyt. Uwierzą w to.

Niebieskie oczy Dynby rozszerzyły się ze zdumienia.
- Więc ty teŜ z nami polecisz?
Eamon skinął głową.
- Jestem w stanie ukryć waszą ucieczkę, ale gdy statek odleci, nie zdołam ukryć

mojej roli w tym wszystkim. Kiedy będziecie gotowi, niech jeden z waszych speców
włamie się do imperialnej sieci i zostawi mi wiadomość, gdzie i kiedy mamy się
spotkać.

- Zrobię to sama. - Dynba opuściła nogi z pryczy, palce jej nóg dotknęły zimnej

podłogi. - Ci, którzy zginęli na Alderaan, byliby z ciebie dumni.

Eamon przymknął oczy i skinął głową.
- Mam nadzieją, Ŝe się nie mylisz. - Ujął w swoje dłonie jej zimną rękę i rozcierał

ją przez chwilą, aŜ się ogrzała. - Musisz tylko wytrzymać w tym więzieniu jeszcze parę
godzin. Potem będziesz wolna.

Mocno uścisnęła jego dłoń.
- A wkrótce będziemy wolni oboje!

Barris uniósł kieliszek.
- Twoje zdrowie, Eamonie. Wygląda na to, Ŝe wszystko układa się doskonale.
- Tak, sir. Dynba Tesc ukryła się i ściągnęła swoich współpracowników, Ŝeby

uwolnić  „Gwiezdną  Rozkosz” i jej załogę. Ma ucharakteryzować się  na Kirtanę  Loor,
imperialną agentkę  wywiadu, dzięki czemu będzie  mogła zabrać załogę „Rozkoszy” z
aresztu  bez  potrzeby  zawiadamiania  pana  o  tym.  Zorganizowałem  teŜ  kilka  śmigaczy
jako transport.

- A „Gwiezdna Rozkosz” jest gotowa?
MęŜczyzna przytaknął.
- Nie było łatwo wykorzystać pilotów naszych myśliwców jako robotników, ale

przekonałem ich, wyjaśniając, Ŝe naleŜy ograniczyć krąg osób wtajemniczonych w całą
operację. Zgodzili się, Ŝe najlepiej nadają się do tej pracy. Amunicja do X-
skrzydłowców jest juŜ na pokładzie „Rozkoszy”, ale co do części zamiennych, wygląda
na to, Ŝe ktoś je ukradł. PoniewaŜ zdolny mechanik jest w stanie przystosować takie
części do śmigacza Incom T-47, przypuszczam, Ŝe to któryś z pracowników magazynu
przyznał je sobie w nagrodę. Mam kilka tropów w tej sprawie.

- Zajmiemy się tym później - mruknął Barris. OpróŜnił kieliszek i odstawił go na

biurko. - Czy tarcze na statku są wyłączone?

- Tak, sir. Wymieniliśmy podwójny obwód na potrójny.
- Jeśli mają odpowiedni program uzupełniający, zdołają mimo to podnieść tarcze.
- Tak, sir, ale autotest przeprowadzany przed uruchomieniem statku pokaŜe, Ŝe

obwód działa. Dopiero gdy odkryją awarię, zaczną szukać trójnika. W tym momencie
znalezienie odpowiedniej sekwencji dostępu zajmie im co najmniej godzinę.

Prefekt postukał palcem o brzeg pustego kieliszka.

Opowieści z Imperium

- Godzinę, której im nie damy.
- Właśnie, sir. - Eamon napełnił kieliszek chohollem.
- Kiedy ty pracowałeś, Eamon, ja teŜ byłem zajęty. - Barris mrugnął

porozumiewawczo do swojego adiutanta. - UłoŜyłem raport na temat twojej egzekucji.

- Ale nie w sieci, sir?
Barris uśmiechnął się, słysząc napięcie w głosie Eamona.
- Nie, oczywiście, Ŝe nie. - Popukał palcami prawej dłoni w siwą skroń. - Mam go

tutaj. Zostałeś zgładzony za działalność przeciwko Imperium.

- Bardzo dobrze, sir.
- Mogę go jeszcze zmienić. Chcę, Ŝeby był doskonały.
- Na pewno juŜ taki jest, sir.
- Pomyślałem, Ŝe wpiszę go do systemu jutro wieczorem. Wszystko będzie juŜ

gotowe, prawda?

- Tak, sir. Agent Loor właśnie przyleci i zobaczy, jak świetnie pan sobie radzi z

pościgiem.

- Doskonale. - Barris sięgnął po kieliszek i uniósł go w niemym toaście. -

Zniszczenie „Gwiezdnej Rozkoszy” powinno być niezłą rozrywką. MoŜe zaproszę paru
przyjaciół, Ŝeby to zobaczyli.

Eamon powaŜnie skinął głową.
- Poleciłem juŜ, Ŝeby kuchnia przygotowała przekąski na dziesięć osób. Czy to

wystarczy, sir?

- Jak najbardziej, Eamon. - Barris pociągnął łyk chohollu i uśmiechnął się. -

Uprzedzasz nie tylko moje potrzeby, ale nawet zachcianki. Co ja bym bez ciebie zrobił?

- To pytanie retoryczne, sir. - Twarz Eamona wyraŜała spokój. - Miejmy nadzieję,

e nigdy nie będzie trzeba na nie odpowiadać.

Dynba wyszła z pierwszego śmigacza i poprawiła marynarkę munduru. Włosy

przefarbowane na brąz miała zwinięte w ciasny węzeł z tyłu głowy. Podeszła szybkim
krokiem do drzwi miejscowego wiezienia i wyjęła z kieszeni na piersi najzwyczajniej w
ś

wiecie wyglądający cylinder słuŜbowy. Z mocnym biciem serca zbliŜyła go do portu

wejściowego obok drzwi.

Jakimś cudem drzwi uniosły się do góry. Na drugim końcu krótkiego korytarzyka

zobaczyła straŜnika, który spoglądał zza transpastalowej tarczy to na nią, to na zdjęcie
na komputerze. Dynba dostrzegła, jak krew odpływa z twarzy męŜczyzny.

Jego oczywisty niepokój dał Dynbie szansę zapanowania nad własnym strachem.

Eamon  zapewniał,  Ŝe  cylinder  słuŜbowy,  który  jej  wręczył,  zidentyfikuje  ją  jako
agentkę  imperialnego  wywiadu,  przysłaną  z  Coruscant  na  Garqi  na  inspekcję.  Zrobi  z
niej  Kirtanę  Loor,  osobę,  która  nikomu  na  Garqi  nie  musi  się  opowiadać  ze  swojego
postępowania.  Jedno  jej  słowo  wystarczy,  by  zesłać  kogoś  do  kopalni  przyprawy  na
Kessel  w  oczekiwaniu  na  przesłuchanie.  „Będą  się  ciebie  bać  tak  bardzo, jak  ty  boisz
się ich. Wykorzystaj to, a zapewnisz sobie przewagę”, powiedział.

I wykorzystam to, pomyślała. Pewnie podeszła do straŜnika, rozkoszując się

stukotem skórzanych butów o kamienną podłogę.

Peter Schweighoffer

- Czy więźniowie są gotowi do podróŜy? - spytała głosem, którego melodyjna

intonacja zdradzała bywalca systemów Jądra, a ton - zniecierpliwienie.

Górna warga męŜczyzny zaczęła drŜeć.
- Do podróŜy? Nic nie wiem o...
- Oczywiście, Ŝe nie wiesz. - Powoli ściągnęła z dłoni czarną rękawicę trzepnęła

nią o drugą dłoń. - Niekompetencja urzędników na Terytoriach Zewnętrznych nie
powinna mnie dziwić, nieprawdaŜ?

- Ja, hmm...
- Chyba nie zamierzasz mi tu wygłaszać swoich opinii, hę? Nazwisko?
MęŜczyzna uśmiechnął się niepewnie.
- O których więźniów chodzi, pani?
- O załogę „Gwiezdnej Rozkoszy”. - Jej oczy zwęziły się w szparki, a nozdrza

rozszerzyły się gniewnie. - Zabieram ich na wizję lokalną. Słyszałeś, mam nadzieję, o
takiej technice śledczej?

MęŜczyzna ze złością stukał palcami w klawiaturę komputera.
- No cóŜ, ja...
- Oczywiście, Ŝe nie słyszałeś - wprowadziliśmy ją na rok przed śmiercią

Imperatora, więc tutaj jeszcze nie zdąŜyła dotrzeć. Pewnie nawet nie wiesz, Ŝe
Imperator nie Ŝyje!

- Tak, pani, to znaczy nie...
Dynba roześmiała się pogardliwie.
- Tak czy nie, trudny wybór, prawda? Doprawdy nie wiem, dlaczego Rebelianci

wybrali na obiekt ataku tych tępych kmiotków.

- Nie wiem, pani.
Drzwi po jej prawej stronie uniosły się z sykiem. W celi były trzy osoby - niska

Sullustianka,  ponury,  olbrzymi  Duros  i  Devaronianin  z  wybitym  zębem  i  złamanym
rogiem.  Nadgarstki  mieli  skute  kajdankami,  podobnie  jak  kostki  nóg.  Wszyscy
odwracali  głowy  od  gasnącego  światła  zachodzącego  słońca,  wpadającego  przez
otwarte drzwi na ulicę.

Dynba spojrzała w twarz Durosa.
- Kapitanie Lai Nootka, pan i pańska załoga zostaliście oskarŜeni o zdradę. Jestem

przedstawicielem imperialnego wywiadu i rozstrzygnięcie waszej sprawy leŜy w moich
rękach. Pójdziecie ze mną.

Wyprowadziła więźniów z budynku i przywołała ręką śmigacze. Kiedy kaŜdy z

więźniów został umieszczony w osobnym pojeździe, wyruszyli do hangaru, gdzie
umieszczono skonfiskowaną „Gwiezdną Rozkosz”.

Przez całą drogę do kosmoportu pojazdy jechały jeden za drugim. Dynba miała

ochotę powiedzieć załodze, Ŝe są bezpieczni i znajdują się w rękach przyjaciół. Nie
mogła jednak tego zrobić, gdyŜ zagroziłoby to powodzeniu całej misji. Gdyby ktoś na
trasie ich przejazdu zauwaŜył, Ŝe wyglądają na szczęśliwych, a nie pokonanych i
wystraszonych, mogłoby to zwrócić uwagę na nich i na całą operację. Eamon słusznie
zauwaŜył, Ŝe ludzie wolą nie zauwaŜać ludzi będących w tarapatach.

Opowieści z Imperium

Odgrywała więc nadal rolę agentki Loor, patrząc zaciekawionym przechodniom

prosto w oczy, aŜ sami odwracali wzrok. Nie lubię straszyć - myślała - ale to jedyny
sposób, by uratować tych ludzi i Eamona. I mnie samą. Patrzyła wokół twardo i
groźnie, aŜ śmigacze znalazły się w cieniu hangaru.

Gdy tylko śmigacz się zatrzymał, rozplotła włosy i jednym potrząśnięciem głowy

pozwoliła im się rozsypać wokół ramion.

- Zdejmij mu kajdanki. - Wskazała na Nootkę. - Statek jest gotowy do startu,

załadowany amunicją do X-skrzydłowców. Proszą zacząć procedury przedstartowe.
Jedyne, co moŜe nas teraz powstrzymać, to cztery myśliwce TIE Czy to duŜy problem?

Duros rozmasowywał nadgarstki, podczas gdy kierowca majstrował przy

kajdankach na kostkach nóg pilota.

- Jesteśmy szybsi; mamy hipernapęd, a oni nie. Mamy teŜ działo blasterowe - oni

tylko lasery. My mamy tarcze, oni nie. Myślę, Ŝe jesteśmy juŜ prawie wolni.

- Dynba, udało ci się! - Po trapie długiego koreliańskiego frachtowca typu

Gymsnor-3, produkowanego przez CorelliSpace, zbiegała z podrygującymi z
podniecenia ogonami głównymi Twi’lekianka, wymachując notesem komputerowym. -
ś

adnych alarmów, Ŝadnych śladów. Droga wolna.

- Dobrze. - Dynba spojrzała ponad ramieniem Arali Dii i zmarszczyła brwi. - Czy

są tu Eamon albo Xeno?

Arali potrząsnęła przecząco głową.
- Nie ma nikogo oprócz Sihha i mnie.
Dynba zastanowiła się przez chwilę. Przed wyjazdem do więzienia zostawiła

Eamonowi  wiadomość,  kiedy  odlatują  drugą  zaś  wysłała  do  Xeno,  zapraszając  go  do
ucieczki  na  pokładzie  „Gwiezdnej  Rozkoszy”.  Spodziewała  się  zastać  ich  obu  po
powrocie  z  więzienia.  Szczególnie  chciała  zobaczyć  wyraz  twarzy  Eamona,  gdy  ten
zorientuje się, Ŝe jego plan powiódł się doskonale.

- Arali, podłącz się do sieci i sprawdź, czy nie ma czegoś od Eamona lub Xeno.
- JuŜ się robi.
Twi’lekianka i Bothanin okazali się jedynymi nie-ludźmi w kółku

zorganizowanym przez Xeno. Cała grupa składała się z zaledwie siedmiu osób, nie
licząc Xeno, i wszystkim wydawało się śmieszne, Ŝe - choć tak nieliczni - narobili tyle
zamieszania, Ŝe Imperium zdecydowało się przysłać na Garqi agenta wywiadu z
systemów Jądra, by się nimi zajął.

Dynba wtajemniczyła wszystkich w szczegóły planu Wielkiej Ucieczki. Ze

względu na ksenofobiczne uprzedzenia Imperium ani Arali, ani Bothanin Sihha nie
byliby w stanie podszyć się pod imperialnych urzędników, zostali więc na statku.
Pozostała piątka poleciała na śmigaczach po więźniów. Teraz, po powrocie do hangaru,
wszyscy szybko wbiegli na pokład „Rozkoszy” i zajęli się przygotowaniami do startu.

- Ciekawe.
Dynba odwróciła głowę od wejścia do hangaru i spojrzała na Arali.
- Co się stało?
- Mamy wiadomość od Xeno. Do nas wszystkich. Pisze, Ŝe jego praca tutaj

jeszcze się nie zakończyła. Dogoni nas później, a wtedy wszyscy pękniemy ze śmiechu.

Peter Schweighoffer

- Wolałabym, Ŝeby był z nami. Mam nadzieję, Ŝe nie jest niezbędny, aby

uruchomić statek.

- Sihha moŜe go zastąpić. Studiował tu astronawigację.
- Dobrze. - Dynba poczuła, jak zimna ciemność rozpływa się z jej Ŝołądka do

wszystkich członków, przeszywając serce. - A od Eamona nic.

- Na wstrętne serca Sithów!
Dynba odwróciła się na dźwięk głosu Arali.
- Co znowu?
- Twi’lekianka wyciągnęła w jej stronę elektroniczny notes. Dynba wzięła

urządzenie i zaczęła czytać:

- Na rozkaz prefekta Mosha Barrisa, skutkiem rozpatrzenia przez niego działań

Eamona Yzzali, zarządzono i wykonano na wzmiankowanym karę śmierci za
działalność wrogą państwu i porządkowi publicznemu. - Jej głos obniŜał się do szeptu,
w miarę jak czytała. - On nie Ŝyje.

Notes wyślizgnął się z jej rak, ale Twi’lekianka złapała go zręcznym ruchem i

chwyciła Dynbę za ramię.

- Chodź, musimy lecieć.
Dynba wskazała na wrota hangaru.
- MoŜe to jakaś sztuczka.
- Imperium nie Ŝartuje, Dynba. Eamon nie Ŝyje. - Arali ciągnęła przyjaciółkę po

trapie. - Lećmy stad. Będziemy go opłakiwać na statku. A gdy juŜ dotrzemy do Nowej
Republiki, znajdziemy sposób, Ŝeby wyrównać rachunki z Imperium.

Barris poczuł, Ŝe komunikator przypięty do pasa wibruje niczym gorgariański

brzęczyk ostrzegający. RozłoŜył ramiona, jakby chciał nimi objąć cały tłum zebrany w
sali recepcyjnej, a następnie skierował wszystkich na wschodni balkon.

- Przyjaciele, zostałem właśnie poinformowany, Ŝe Rebelianci złapali przynętę i

wpadli w pułapkę, jaką dla nich przygotowałem. Myślę, Ŝe z przyjemnością obejrzycie
ich spektakularny koniec.

Odpiął od pasa komunikator i włączył go kciukiem.
- Garqiańskie Orły, droga wolna. Przechwycić i zniszczyć cel!

Arali usadowiła Dynbę w jednym z foteli w kokpicie i przypięła ją pasami.
- Barris ma naszego ostatniego pasaŜera, kapitanie. Lepiej ruszajmy.
Duros dał znak swojemu pilotowi. Sullustianka kartkowała startową listę

kontrolną. Niskie buczenie napędu repulsorowego wypełniało statek, który zadrŜał, gdy
silniki podświetlne zaczęły go unosić w kierunku wrót hangaru. Skierował się dziobem
na wschód, tyłem do słońca, na kursie, który w miarę oddalania się statku od planety
odepchnie go od masy centralnej gwiazdy systemu. Dzięki temu szybciej skoczą w
nadprzestrzeń, a podczas ucieczki szybkość jest najwaŜniejsza.

Dynba miała wspaniały widok na światła Pesktdy przez przednie iluminatory

kabiny. Miasto, w którym dorastała, wydało jej się z tej perspektywy wręcz piękne.
Jasne światełka mrugały tu i ówdzie, w miarę jak łagodna bryza poruszała gałęziami

Opowieści z Imperium

ciemnej kopuły drzew okrywającej zabudowania. Czuła Ŝal, Ŝe opuszcza miejsce, w
którym się urodziła, ale ten Ŝal był niczym w porównaniu z bólem, jaki sprawiła jej
wiadomość o śmierci Eamona.

„Gwiezdna Rozkosz” nabierała prędkości, zostawiając za sobą kosmoport.

Sullustiańska pilotka utrzymywała statek na stałym kursie wznoszącym. Kiedy wyszli z
cienia planety, słoneczne światło rozjaśniło niebo. Szybko jednak ciemniało, w miarę
jak rzedła atmosfera. Gwiazdy przestały migotać, wyglądały teraz jak odległe,
roziskrzone klejnoty przybite do wnętrza ogromnej czarnej misy.

Kapitan Nootka zgarbił się nad ekranem.
- Mamy za sobą cztery gwiezdne myśliwce. Pełna moc na tarcze na łuku rufy.
Sullustianka wcisnęła guzik na konsoli, ale kontrolka pozostała ciemna.
- Saricia, nie mamy tarcz.
- Odwróć statek i strzelaj - z korytarza pomocniczego nad kabiną pilotów doszedł

do nich basowy głos Devaronianina.

Dynba obróciła się i zobaczyła otwarty właz, który pozwalał przejść ponad

sufitem.

- WieŜyczka działa blasterowego jest na górze - odezwała się Arali. - Musimy

odwrócić statek na plecy, Ŝeby móc strzelać do celów nadlatujących z tyłu i z dołu.
Inaczej trafią w nasze komory ładunkowe.

- To nie najlepszy projekt, co?
Nootka odwrócił się i spojrzał ostro na Dynbę.
- To statek transportowy, a nie okręt wojenny. A Saricia jest dobra.
- Dość dobra, by ich powstrzymać?
- Tak.
- Jest pan pewien?
-  Jeśli  nie,  nie  będę  Ŝył  dość  długo,  by  móc  Ŝałować,  Ŝe  nie  miałem  racji.  -

Pstryknął jeszcze kilka przełączników na konsoli.

- Mówiłaś, Ŝe statek jest sprawny.
- Eamon powiedział... - otworzyła usta. - Ale jego tu nie ma.
Koniuszki ogonów głównych Twi’lekianki zadrŜały.
- Wpadliśmy w pułapkę, Dynba. W pułapkę zastawioną przez Eamona Yzzali. -

ObnaŜyła groźnie zęby. - Mam nadzieję, Ŝe częścią pracy, jaką Xeno ma na Garqi, jest
zabicie tego gada.

Nootka spojrzał na ekran i potrząsnął głową.
- Mamy piąty statek. Nadlatuje bardzo szybko.
Statek zatrząsł się gwałtownie, a z korytarza pomocniczego wystrzelił snop iskier,

gdy głuche dudnienie wystrzałów oddawanych przez Saricię wypełniło kabinę.

- Nasza zbroja powstrzyma ich jeszcze przez chwilę, ale nie na długo.
- Nie moŜemy skoczyć w nadprzestrzeń?
- TuŜ po starcie? Nie, nawet gdybym wiedział, dokąd lecimy i miał juŜ gotowy

kurs w komputerze nawigacyjnym. Wygląda na to, Ŝe zmierzamy prosto do grobu.

Peter Schweighoffer

Po wyjściu z atmosfery Corran Horn zwolnił przepustnice i jego X-skrzydłowiec

zaczął wznosić się coraz szybciej.

- Powinieneś był wcześniej mi o tym powiedzieć, Gwizdek. Teraz to juŜ i tak bez

znaczenia. Pogadamy o tym później. Teraz musimy dorwać te myśliwce.

Robot odpowiedział modulowanym gwizdem, który Corranowi wydał się niemal

tak samo przygnębiający jak szansa, jaką miał w tej walce. Nie tak chciałem to
załatwić, ale nie mam wyboru, pomyślał.

Wcisnął kciukiem przełącznik na drąŜku X-skrzydłowca. System naprowadzania

torped protonowych włączył się i obrysował Ŝółtym pudełkiem najwolniejszy z wrogich
myśliwców.

- To cel numer jeden. Daj mi następny najbliŜszy i oznacz jako cel numer dwa.
Gwizdek natychmiast wykonał polecenie, a potem oŜywionym głosem zadał

pytanie.

- Tak, gdy będą w zasięgu, włącz komunikator.
Corran usłyszał w słuchawkach hełmu najpierw wyładowania elektrostatyczne, a

potem ciszę, kiedy uzyskał czyste połączenie.

- „Gwiezdna Rozkosz”, aktywator waszych tarcz ma kod 349XER34, powtarzam:

349XER34.

- Kto mówi?
- Ktoś, kto właśnie oddał wam tarcze. Eamon Yzzali was sprzedał. Nie Ŝyje. To,

co on wiedział, teraz wiem ja.

Usłyszał w tle jakiś podniecony głos krzyczący „To Xeno!”. NiŜszy głos, który

zdaniem Corrana naleŜał do kapitana Lai Nootki, zagłuszył tamten.

- Kod 349XER34 uaktywni nasze tarcze?
- Właśnie. - Corran uśmiechnął się. - Powiedz swojemu artylerzyście, Ŝeby nie

strzelał do X-skrzydłowca, a ułatwię wam Ŝycie. Bez odbioru.

Gwizdek zaświergotał triumfalnie.
- Jeszcze nie, stary, jeszcze nie. Daj mi cel numer jeden i zwolnij kompensator

przyspieszenia. Chce poczuć, Ŝe ruszam do przodu. - Pchnąwszy drąŜek do góry i w tył,
umieścił  wlokący  się  z  tyłu  imperialny  myśliwiec  w  pudełku  celowniczym.  Robot
popiskiwał,  usiłując  zablokować  cel.  Pudełko  zmieniło  barwę  z  Ŝółtej  na  czerwoną  w
tym  samym  momencie,  gdy  głos  robota  przeszedł  w  ciągły  gwizd,  a  Corran  wcisnął
spust.

Torpeda wystrzelona z X-skrzydłowca zakręciła odrobinę, zanim trafiła w

półokrągłą kabinę imperialnego myśliwca. Eksplozja rozniosła w pył sześciokątne
panele baterii słonecznych trafionego statku. Ich szczątki oddalały się od rosnącej kuli
czerwono-Ŝółtej plazmy, w którą zamieniła się kabina.

- Łap cel numer dwa.
Krótkie gwizdy zlały się w jeden nieprzerwany ton, gdy Corran wcisnął pedał i

delikatnie skręcił stery, robiąc zwrot na lewą burtę. Wcisnął spust i po chwili zobaczył,
jak protonowa torpeda wybucha, uderzając w kolejny myśliwiec. Trafiła w jeden z
paneli baterii słonecznych i przebiła go na wylot. Przelatując w dół, pocisk roztrzaskał
wylot silnika jonowego na lewej burcie myśliwca i drasnął drugi z paneli słonecznych,

Opowieści z Imperium

zanim eksplodował. Statek zboczył z toru chwiejnym kursem, aŜ ciśnienie wylotowe
silników rozerwało go od środka na części.

- Dwa juŜ mamy z głowy. - Corran przełączył broń na ogień laserowy i sprzągł

lasery, by dawały podwójny wystrzał. - Gwizdek, wyrównaj tarcze.

Robot wykonał polecenie, podczas gdy Corran wykręcił ćwierć beczki, stawiając

myśliwiec  na  lewych  stabilizatorach.  Pociągnął  drąŜek  mocno  do  siebie,  podniósł
myśliwiec nosem do góry i podąŜył śladem jednego z dwóch pozostałych imperialnych
statków.  Jeden  z  nich  skręcił  w  lewo,  podczas  gdy  jego  towarzysz  odpadł  w  prawo  -
strategia,  która  dawno  wyszła  z  uŜycia,  co  potwierdziło  opinię  Corrana  o  marnym
wyszkoleniu imperialnego garnizonu na Garqi.

Corran spojrzał w górę na monitor rufowy. Nadlatuje z tyłu. Nie jest taki groźny,

jak sądziłem, pomyślał.

- Widzę go, Gwizdek. Teraz wiesz, dlaczego nie chciałem walczyć ze wszystkimi

naraz.

Myśliwiec z przodu zaczął wchodzić pętlą na sterburtę. Ruch był na tyle wolny, Ŝe

Corran czuł pokusę, by polecieć za nim, ale wiedział, Ŝe to zbyt ryzykowne. Ten z tyłu
skróciłby wtedy pętlę i wysmaŜył mój ogon. Nie jestem taki głupi.

Zmniejszył ciąg i przycisnął drąŜek mocno do piersi. Zrobił pętlę, a potem

otworzył przepustnicę i skręcił w lewo. W ten sposób wszedł na kurs ataku
imperialnego myśliwca, który jeszcze przed chwilą go gonił. Zacisnął palce na spuście i
wycelował rubinowe promienie tak, by przechodziły przez panel baterii słonecznych i
kabinę i trafiały w drugi panel wrogiego myśliwca.

Ale myśliwiec nie eksplodował. Skręcił wolno na lewą burtę, opleciony pajęczyną

błękitnych wyładowań tańczących na tysięcznych załamaniach powierzchni kadłuba.
X-skrzydłowiec strzelił zbyt daleko, więc Corran skręcił i poszybował w dół długą
pętlą, Ŝeby mieć statek na oku. Imperialny myśliwiec nie zmienił jednak kursu, wirował
tylko wokół osi, zmierzając na zabójcze spotkanie z atmosferą Garqi.

Pilot nie Ŝyje, a myśliwiec leci siłą bezwładności. Corran wzdrygnął się na myśl o

tym, jak musi się czuć człowiek przez kilka pełnych bólu ostatnich sekund Ŝycia w
dziurawej kabinie, z której wylatuje powietrze, a zamiast niego wlewa się kosmiczny
ziąb. Nie chciałbym tak umierać, pomyślał.

Oburzony świergot Gwizdka i syk laserowego ognia opływający tylną tarczę

zaskoczyły  Corrana.  Natychmiast  wcisnął  prawy  pedał  sterowniczy,  odrzucając  ogon
X-skrzydłowca na lewo, poza linię ognia. Pchnął drąŜek w lewo, obracając się na lewą
burtę,  potem  szarpnął  w  tył,  podnosząc  i  obracając  dziób,  aby  wejść  w  pętlę.  W  jej
połowie  obrócił  statek  na  prawą  burtę  i  odpadł  w  dół,  ale  czujniki  wskazywały,  Ŝe
Imperialny myśliwiec nadal za nim leci.

Dlaczego najlepsi zostają na sam koniec? Corran uśmiechnął się, zadając sobie to

pytanie. Bo kiepscy piloci giną pierwsi. Pewnie popadają w zamyślenie, tak jak ty.
Skręcił w prawo, a myśliwiec z tyłu powtórzył jego manewr.

- Gwizdek, połącz mnie znowu z „Gwiezdną Rozkoszą”.
- Nootka do X-skrzydłowca.

Peter Schweighoffer

- Kapitanie, ten facet za mną jest niezły. Opuśćcie tarcze i niech pan powie

swojemu strzelcowi, by mierzył wysoko.

- Dopiero co odzyskaliśmy tarcze.
- Wiem. Wyłączcie je.
- Nie rozumiem.
- Zrozumie pan.
Corran skręcił w lewo, a potem lekko chwycił drąŜek. Szarpiąc nim w lewo, w

prawo, do góry i w tył, wprawił statek w nieprzewidywalny taniec. Po kaŜdym
czwartym ruchu, gdy myśliwiec dryfował w lewo, pchał drąŜek w dół, potem w prawo,
w górę i znowu w prawo. Wyrównywał lot, leciał przez parę sekund prosto, a potem
powtarzał przypadkowy wzór.

Kiedy zobaczył, Ŝe pilot imperialnego myśliwca zaczyna przewidywać jego ruchy,

wycofał X-skrzydłowca wielką pętlą i zanurkował prosto kursem kolizyjnym na
„Gwiezdną Rozkosz”.

- Pełne tarcze na tył, Gwizdek!
Corran powtórzył serię manewrów. Z „Rozkoszy” wystrzeliły lasery, przelatując

nad myśliwcem zaledwie o kilkanaście centymetrów.

Imperialny myśliwiec nadal trzymał się jego ogona, gdy statek Corrana poleciał w

dół, mijając „Rozkosz” od dziobu do rufy. TIE przeleciał tuŜ pod frachtowcem,
wymykając się spod ognia.

Prawie iskry skrzesał! Niezły ten imperialny. Corran uśmiechnął się. Miejmy

nadzieję, Ŝe nie lepszy ode mnie.

Zakończywszy manewry wzoru, myśliwiec Corrana przeleciał ślizgiem wzdłuŜ osi

„Gwiezdnej Rozkoszy”. TIE podąŜył za nim, wyrównując lot, by oddać strzał. Pierwszy
strzał blastera uderzył w tylne tarcze X-skrzydłowca i zakołysał Corranem w kabinie.
Teraz albo nigdy!

Corran wyłączył ciąg i dał całą naprzód na napęd repulsorowy. Przyspieszenie

wcisnęło go w fotel, gdy X-skrzydłowiec odskoczył w górę, odbijając się od masy
frachtowca. Imperialny myśliwiec strzelił pod brzuchem ściganego i poleciał ostro w
górę, by uniknąć zderzenia z osłonami silników frachtowca.

Corran otworzył przepustnicę i wyłączył napęd repulsorowy, siedząc na ogonie

imperialnego myśliwca. Pudełko celownicze zazieleniło się. Pociągnął spust i
wpakował całą siłę ognia w ostatni z imperialnych myśliwców.

Szkarłatne rozbłyski energii rozszarpały statek, przebijając kabinę pilota i topiąc

bliźniacze silniki jonowe. Myśliwiec eksplodował. Kula rozjarzonej plazmy płonęła
niczym wybuchająca gwiazda, a potem zapadła się, pozostawiając pustkę.

- „Gwiezdna Rozkosz” do X-skrzydłowca. Czy moŜemy juŜ postawić tarcze?
- Potwierdzam. - Corran uśmiechnął się. - Kapitanie Nootka, czy naniósł pan kurs

ucieczki?

- Tak.
- Jeśli nie macie nic przeciwko temu, podporządkuję wam moją nawigację i

pociągnę za wami. W końcu nadal jestem wam coś dłuŜny za wyciągarkę.

Opowieści z Imperium

- UwaŜam dług za spłacony, ale dołącz do nas. - Corran słyszał wdzięczność w

głosie duroskiego kapitana. - Ta przygoda to materiał na całą opowieść, a ja chciałbym,
byś był przy tym, gdy będę ją opowiadać po raz pierwszy.

Prefekt Mosh Barris kłaniał się wdzięcznie, oklaskiwany przez swych gości. Seria

jasnych wybuchów i widowiskowy spektakl szczątków spadających z górnych warstw
atmosfery to więcej, niŜ oczekiwał.

Jeśli specjalnie tak to przygotowałeś, Eamon, dam ci jeszcze większą nagrodę, niŜ

planowałem, pomyślał Barris.

- Dziękuję, dziękuję wam bardzo - powiedział głośno. - Cieszę się, Ŝe podobał

wam się sposób, w jaki rozprawiliśmy się z rebelianckim zagroŜeniem na Garqi. -
Uśmiechnął się z dumą. - To ja wymyśliłem ten plan, ale kto inny wprowadził go w
Ŝ

ycie. Mój adiutant, Eamon Yzzali. Eamon, gdzie jesteś?

- Właśnie, gdzie?
Barris podniósł głowę, gdy usłyszał pytanie dochodzące z drzwi na balkon.
- Kim pan jest?
Wysoki męŜczyzna wszedł do sali i wbił w Barrisa ostre spojrzenie.
- Kirtan Loor, wywiad imperialny. Oczekiwał mnie pan?
- Oczywiście. - Barris podniósł rękę i wskazał na niebo, rozlewając przy okazji

choholl z kieliszka. - Przybył pan za późno, by zobaczyć, co się stało z Rebeliantami.

- Och, chyba juŜ wiem, co się z nimi stało. - Oficer drwiąco wykrzywił usta. - Gdy

przybyłem  do  tego  systemu,  otrzymałem  raport  tego  Eamona  Yzzali.  Pisze  w  nim,  Ŝe
zorganizował pan  ucieczkę  grupy  miejscowych  Rebeliantów  na pokładzie  „Gwiezdnej
Rozkoszy”.  Dodaje,  Ŝe  ta  akcja  była  wstępnym  krokiem  do  uzurpacji  władzy
gubernatora Tadrina i oddania Garqi rebelianckiemu Sojuszowi.

ołądek Barrisa zwinął się w węzeł. Kirtan Loor przypominał mu Wielkiego

Moffa Tarkina, a to podobieństwo w niczym nie zmniejszyło strachu, opanowującego
umysł prefekta.

- To niemoŜliwe. Eamon musiał tak to zaplanować. Niech pan go zapyta, te

oskarŜenia są nieprawdziwe.

- Zapytałbym, gdybym tylko go znalazł. - Niebieskie oczy Loora zwęziły się. - W

załączniku do raportu wspomniał, Ŝe obawia się o swoje Ŝycie. Kiedy tu przyleciałem,
przeczytałem, Ŝe zarządził pan i przeprowadził jego egzekucję. Ta wiadomość przyszła
prosto od pana, sprawdziłem to.

- Tak, ale to była cześć planu, nie rozumie pan?
Kirtan Loor powaŜnie potrząsnął głową.
- Nie widzę tego, co by pan chciał, Ŝebym zobaczył. Widzę natomiast przed sobą

kolaboranta, który mógłby mi wiele opowiedzieć o wrogu.

- AleŜ ja o nich nic nie wiem!
- Szczerze w to wątpię, Barris. - Loor uśmiechnął się z zimną wyŜszością, od

której kolana Barrisa zmiękły, a kieliszek wypadł z ręki, roztrzaskując się o podłogę. -
Wystarczy, Ŝe zaczniemy przesłuchanie, a zaczniesz Ŝałować, Ŝe nie wiesz więcej, by
móc powiedzieć mi wszystko. Zdziwisz się, ile informacji moŜna wyciągnąć z twojego

Peter Schweighoffer

„nic”. I nauczysz się bać kary za kaŜdym razem, gdy będziesz chciał zasłonić się
niewiedzą.

Corran spodziewał się zaskoczenia na twarzy Dynby, kiedy po raz pierwszy go

zobaczyła.

- Witaj, Dynba. Cieszę się, Ŝe ci się udało. Przepraszam za trudności, które

mieliście na „Rozkoszy”.

Walka przeraŜenia i radości na jej twarzy była nawet ciekawa, chociaŜ

ostatecznym zwycięzcą w tej potyczce okazał się wyraz oszołomienia.

- T-ty nie Ŝyjesz... przynajmniej tak powiedziałeś. Jesteś Eamon Yzzali, ale to

przecieŜ niemoŜliwe.

Corran uśmiechnął się krzywo, gdy usłyszał w jej głosie nie-udawany ból.
- Przepraszam za tę maskaradę. Chciałem, abyś myślała, Ŝe Barris mnie zabił, i

odleciała z Garqi. Wiedziałem, Ŝe pośle za wami swoje myśliwce TIE. Chciałem
jeszcze raz wykorzystać was do odwrócenia uwagi, Ŝebym mógł spokojnie odlecieć,
kiedy myśliwce będą zajęte wami.

Za Dynbą stanęła Arali, obejmując jej ramię ogonem głównym w geście obrony.
- Te myśliwce omal nas nie załatwiły, bo wyłączyłeś nasze tarcze - powiedziała. -

Próbowałeś nas zabić.

- Nie miałem takiego zamiaru. - Corran westchnął. - Chciałem wam wysłać

wiadomość  z  kodem  aktywatora  tarczy,  Ŝebyście  mogli  je  z  powrotem  włączyć.
Chciałem zwalić  majstrowanie z tarczą  na Barrisa, chroniąc  was jednocześnie, ale ten
stary  głupiec  zamknął  moje  konto  pocztowe,  kiedy  wpisywał  swoją  wiadomość  o
egzekucji Eamona.

Dynba przycisnęła łokieć do tułowia Twi’lekianki.
- Gdyby chciał nas zabić, nie przyleciałby za myśliwcami i nie dał nam kodu. I

bez tego mógłby uciec.

- Właśnie - przytaknął Corran. - Dokładnie tak.
- Więc co miałeś na myśli, mówiąc o odwracaniu przez nas uwagi?
- Zorganizowanie ucieczki „Rozkoszy” pozwoliło mi dobrać się do części

zamiennych, których potrzebowałem do mojego X-skrzydłowca. Powiedziałem
Barrisowi, Ŝe ktoś je ukradł z magazynu, ale tak naprawdę miałem tych paru facetów,
którzy pomogli mi załadować części. To byli piloci tych myśliwców, wiec teraz tylko
my wiemy, co stało się z częściami zamiennymi.

Dynba uśmiechnęła się.
- Oczywiście, części zamienne. Loty myśliwca-widma ustały na jakiś miesiąc

przed przylotem i zajęciem „Gwiezdnej Rozkoszy”.

- Potrzebowałem wyciągarki.
- A więc to ty jesteś Xeno. Zebrałeś nas, Ŝebyśmy wykradli dla ciebie te części.
- Nie, ja jestem Corran Horn, dawniej ze StraŜy Ochrony Korelii. - Uśmiechnął

się, widząc zbliŜającego się Gwizdka, i czule poklepał robota po wieńczącej jego
korpus kopułce. - Ten robot to Xeno.

Ogony główne Arali zadrŜały ze zdziwienia.

Opowieści z Imperium

- Robot załoŜył nasze kółko?
Gwizdek zaświergotai z emfazą, a Corran rozpromienił się.
- Pracował ze mną w KorSeku. Oprócz oprogramowania astronawigacyjnego jest

niezły w łamaniu kodów, jest teŜ przygotowany do organizowania akcji dywersyjnych.
Szykował was do wykradnięcia dla mnie tych części, ale mi o tym nie wspomniał, bo
wie, Ŝe nie chcę mieć nic wspólnego z Rebeliantami ani Nową Republiką.

- Na to juŜ chyba trochę za późno. - Kapitan Nootka podszedł do Corrana z

dwoma oficerami Nowej Republiki za plecami. - Barris domyśli się kim jesteś, i uznają
cię za Rebelianta.

- Nie sądzę. Barris sam jest teraz w tarapatach. - Corran uśmiechnął się szeroko. -

Pracowałem kiedyś z Kirtanem Loor, agentem imperialnego wywiadu przysłanym na
Garqi. Broda i farbowane włosy nie zwiodłyby go, więc musiałem się wynieść. To był
powód całej operacji. Dlatego wciągnąłem w nią ciebie i twoich przyjaciół, Dynba. Nie
robiłbym tego, gdybym nie musiał.

Potrząsnęła głową.
- MoŜesz tak myśleć, Corran, moŜesz nawet w to wierzyć, ale ja sądzę, Ŝe nie

chciałeś nas zostawiać sam na sam z gniewem Barrisa, którego nie byłbyś juŜ w stanie
dłuŜej powstrzymywać.

Powoli skinął głową.
- Loor nie jest najbłyskotliwszym z imperialnych agentów, ale zdoła rozwiązać

sprawę, którą mu ktoś poda na tacy. A na tacy, którą ja mu zostawiłem, są wskazówki
jasno prowadzące do stwierdzenia, Ŝe Mosh Barris jest zdrajcą i mordercą Eamona
Yzzali. Jestem czysty.

Jeden z oficerów Nowej Republiki wskazał na X-skrzydłowca.
- Ten myśliwiec zestrzelił cztery imperialne?
Nootka poklepał Corrana po ramieniu.
- Zabił ich na śmierć, kapitanie Dromath.
Drugi z Rebeliantów gwizdnął.
- Ani razu nie trafili w tarcze.
Corran wzruszył ramionami.
- Doładowanie tarczy jest łatwiejsze niŜ znalezienie farby do kamuflaŜu.
Pierwszy oficer pokiwał głową.
-  Słuchaj,  Horn,  słyszałem,  jak  mówiłeś,  Ŝe  nie  chcesz  mieć  nic  wspólnego  z

Rebeliantami ani Nową Republiką, ale my potrzebujemy dobrych pilotów.

- Nie zamierzam się zaciągać, kapitanie. - Corran potrząsnął głową, a potem

zmarszczył brwi i spojrzał na gwiŜdŜącego drwiąco Gwizdka. - Wszystko, czego chcę,
to by zostawiono mnie w spokoju. Wasza walka to nie moja walka.

Dromath wzruszył ramionami.
- MoŜe i nie, ale chyba wiesz, Ŝe Imperium nie zostawi cię w spokoju. Będziesz

dalej z nimi walczył. A skoro juŜ musisz z nimi walczyć, lepiej to robić z sojusznikami
niŜ w pojedynkę.

- On ma rację, Corran. - Dynba uścisnęła jego ramię. - Nowa Republika

potrzebuje cię.

Peter Schweighoffer

- No nie wiem.
- To niełatwa decyzja. - Dromath uśmiechnął się. - Ale proszę o tym pomyśleć.

Eskadra Łobuzów ma być przeformowana i znowu rzucona do walki. KaŜdy pilot,
który jest dość dobry, Ŝeby się zaciągnąć, moŜe złoŜyć podanie. A ty jesteś dostatecznie
dobry, by choćby rozwaŜyć taką moŜliwość.

Gwizdek pisnął ponaglająco.
Corran popukał kostkami palców w kopułkę robota.
- Jestem znacznie lepszy, i dobrze o tym wiesz. Mógłbym być jednym z

najbardziej ostrych pilotów, jakich mają. Oczywiście potrzebowałbym nowej jednostki
R2.

Pełna świętego oburzenia odpowiedź robota sprowokowała wszystkich do

miechu. Corran zdał sobie nagle sprawę, Ŝe przez cały czas pobytu na Garqi nie słyszał

szczerego śmiechu. Zarówno pracownicy imperialnej administracji, jak i obywatele
planety stale się pilnowali, by się z czymś nie zdradzić. Ludzie zachowywali się z
rezerwą, bo bali się, Ŝe ktoś pomyśli o nich coś złego i doniesie władzom.

Wiedział, Ŝe naprawdę chciałby, Ŝeby wszyscy zostawili go w spokoju. Ale

Dromath miał rację - Imperium nigdy mu nie popuści. Nawet jeśli nie będzie ich tam,
gdzie on akurat się znajdzie, nawet jeśli Loor nie będzie mu siedział na ogonie, cień
Imperium będzie ciągnął się za nim wszędzie. Z wyjątkiem miejsc, dokąd ten cień nie
sięga.

Miedzy Rebeliantami.
W Nowej Republice.
- Skoro pozostawienie mnie w spokoju nie wchodzi w grę, mogę przyłączyć się do

tych, z którymi jestem w stanie współpracować. - Corran uśmiechnął się i wyciągnął
dłoń do kapitana Dromatha. - Myślę, Ŝe Gwizdek i ja jesteśmy zainteresowani
wstąpieniem do Eskadry Łobuzów.

- To nie będzie łatwe, panie Horn.
- Wiem, kapitanie. Nie byłaby to Eskadra Łobuzów, gdyby łatwo było się do niej

dostać.  Ale  ja  nie  szukam  łatwych  ścieŜek.  -  Corran  mrugnął  porozumiewawczo  do
Nootki i uśmiechnął się do Dynby. - Jak pan wie, właśnie uciekłem z prowincjonalnej
planety, na której mój robot kierował grupą rebelianckich spiskowców, a ja pomogłem
w  ucieczce  wrogom  stanu.  I  cały  czas  spiskowałem  przeciwko  prefektowi
wojskowemu.  Po  tym  wszystkim  jedyne  miejsce  dostatecznie  podniecające  dla
Gwizdka  moŜe  się  znaleźć  między  ludźmi,  którzy  mają  na  swoim  koncie  zniszczenie
dwóch  Gwiazd  Śmierci.  Gdybym  chciał  się  ustatkować  wstąpiłbym  do  imperialnej
marynarki.

Kiedy straŜnicy ciągnęli Barrisa do celi przesłuchań, przyszło mu do głowy, Ŝe tak

jak on nie wierzył Dynby Tesc, gdy zapewniała, Ŝe nic nie wie, tak Loor nie wierzy
jemu. I uświadomił sobie, Ŝe jego upadek zaczął się, bo nie zrobił nic na odległym
ś

wiecie, a zakończy się, bo nie wie nic na innym, równie odległym. Chciał podzielić się

tą myślą z idącymi obok niego ludźmi, ale wiedział, Ŝe zdołałby wydobyć z gardła
tylko gorzki śmiech przerywany łkaniem.

Opowieści z Imperium

O D W R Ó T Z C O R U S C A N T

Laurie Burns

Taryn Clancy patrzyła, jak urzędniczka odnotowuje przyjęcie kart danych

piętrzących się na wózku repulsorowym, który stał obok niej. Nagle pomruk starego
centrum informacyjnego Pałacu Imperialnego zgubił się w przenikliwym wyciu syren
alarmowych.

Urzędniczka spojrzała w górę i zbladła, gdy rozpoznała sygnał ostrzegawczy.
- O nieba! -wykrzyknęła oszołomiona. - Atakują Coruscant!
Taryn teŜ była zdumiona, ale zareagowała błyskawicznie.
- Jeśli pani to podpisze, zaraz stąd uciekam - powiedziała i pchnęła wózek bliŜej

lady, przy której siedziała urzędniczka. - Poczta dla pani - dodała, podtykając jej pod
nos notes komputerowy.

Urzędniczka spojrzała na podaną tabliczkę, wcisnęła kilka klawiszy i oddała ją z

powrotem. Taryn szybko przejrzała autoryzację, wstukała własny kod, wyrwała kopię
dla urzędniczki i rzuciła ją na ladę.

- Dzięki - rzuciła przez ramię, trzy kroki od drzwi.
W korytarzu syreny nadal wyły nagląco, ale gdy Taryn wciskała się do

turbowindy,  zauwaŜyła  z  ulgą,  Ŝe  nikt  nie  wpadł  w  panikę.  ChociaŜ  Nowa  Republika
przekształciła  się  z  oddziałów  wojskowych  w  galaktyczny  rząd,  dawni  Rebelianci  nie
zapomnieli,  jak  naleŜy  reagować  na  atak  Imperium.  Taryn  przygryzła  wargę,  zdając
sobie sprawę, Ŝe nadzieja na opuszczenie planety była co najmniej optymistyczna. Jeśli
Coruscant  rzeczywiście  jest  pod  ostrzałem,  prawdopodobnie  podniesiono  planetarną
tarczą. To zaś oznacza, Ŝe ona i Del utknęli na Coruscant na nie wiadomo jak długo.

Musiała jednak spróbować. Kto chciałby tkwić na pałacowym lądowisku jak

przyszpilony mynock, podczas gdy Imperium próbuje odzyskać swoją dawną stolicę?

Nie ja, pomyślała, wychodząc na jasną, smaganą wiatrem platformą i mruŜąc oczy

przed blaskiem południowego słońca. Pogłos silników mniej więcej pół tuzina statków
wypełniał powietrze wokół niej, a stojący w oddali „Posłaniec” dodawał swój gardłowy
pomruk do mechanicznego chóru. Del trzymał rampę opuszczoną, czekając na jej
powrót. Kiedy opadła na fotel pilota, byli niemal gotowi do startu.

- Słyszałem syreny - powiedział Del, przypięty juŜ pasami do fotela drugiego

pilota. - Co się dzieje?

Peter Schweighoffer

- Odlatujemy, mam nadzieją - odparła krótko Taryn. Kolejny rzut oka na

wyświetlacze i juŜ łączyła się przez komunikator z kontrolą lotu, wciskając pierwsze
przełączniki. Poczuła skurcz Ŝołądka, gdy jej prośba o pozwolenie na start została
szorstko odrzucona.

Za późno, tarcza planetarna była juŜ włączona. Na górze - Imperium, w dole -

Nowa Republika, a oni utknęli w samym środku.

Taryn opadła się cięŜko na oparcie fotela. Chodziło nie tylko o napięty

harmonogram. Centralna SłuŜba Kurierska obiecywała szybkie usługi w obrąbie
Ś

wiatów Środka. Mieli ładownie pełne skrzynek z przesyłkami i powinni je dostarczyć

bez opóźnienia. Ale opóźnione przesyłki były niczym w porównaniu z tym, czego
Taryn obawiała się najbardziej - otwartej wojny o panowanie nad Coruscant. Pojawiły
się pogłoski, Ŝe Imperium, mimo niedawnej straty Wielkiego Generała Thrawna,
szykuje się do uderzenia w samo serce Nowej Republiki.

Wyglądało na to, Ŝe plotkarze mieli rację.
- A niech to! - powiedział Del, wyglądając na lądowisko, skąd właśnie startował

transportowiec, najwyraźniej wbrew zarządzeniom kontroli lotów. - Co teraz zrobimy?

Taryn patrzyła na odlatujący transportowiec. Gdyby „Posłaniec” naleŜał do niej,

zrobiłaby to samo. Ale mądry kapitan nie ryzykuje utraty słuŜbowego statku.

- Czekamy - zdecydowała i wyłączyła silniki. - Przynajmniej dopóki nie nadlecą

posiłki.

Jeśli w ogóle nadlecą, dodała w myślach. Imperialni zapewne najpierw odcięli

nadajniki, pozbawiając Nową Republikę moŜliwości przywołania na pomoc
rozproszonej po całej galaktyce floty. Była jeszcze obrona orbitalna, ale... Kątem oka
dostrzegła maleńki rozbłysk. Pochyliła się, by wyjrzeć przez transpastalowy iluminator
sterowni.

- Do pioruna! - szepnęła.
Del podąŜył za jej wzrokiem i zobaczył ledwie widoczne wysoko na niebie błyski

ognia turbolaserów.

- No to utknęliśmy tu na dobre.
W posępnym milczeniu spoglądali przez chwilę na niebo. Nagle Taryn zapytała:
- Jak długo moŜe wytrzymać planetarna tarcza?
- Bo ja wiem? - odpowiedział Del. - Chyba zaleŜy, z czego do niej walą. MoŜe

parę dni... a moŜe parę godzin.

Spojrzała na niego. Od trzydziestu lat pracował w słuŜbie kurierskiej i zaledwie

dni dzieliły go od emerytury. Gdy tak patrzyła na jego zmęczoną, pokrytą głębokimi
zmarszczkami twarz, uświadomiła sobie, jak bardzo jest niedoświadczona. To dopiero
jej czwarty kurs za sterami „Posłańca”. I to do niej naleŜało, by ich stąd wyciągnąć.
Poczuła się tym przytłoczona.

Przypomniała sobie słowa ojca. Mówił, Ŝe Taryn lata jako kurier, bo nie ma dość

odwagi,  by  robić  cokolwiek  innego.  Gdy  była  dzieckiem  wiele  razy  słyszała,  jak  Kal
Clancy  chwalił  się  swymi  dokonaniami  za  sterami  frachtowca.  Potem,  kiedy  dorosła,
próbował  urobić  ją  na  swój  własny  obraz  i  podobieństwo.  Nawet  nie  próbował  ukryć
rozczarowania, gdy nie spełniła jego oczekiwań.

Opowieści z Imperium

100

Znowu spojrzała na Dela. Dostarczał pocztę dłuŜej, niŜ ona Ŝyła na tym świecie, i

nigdy nie został kapitanem. A ona została. CzyŜ nie?

Przestań, nakazała samej sobie. Bycie kapitanem statku kurierskiego nie jest moŜe

zbyt ambitne, ale teŜ nie oznacza, Ŝe jestem do niczego.

Odsunęła myśli o ojcu i spróbowała się zastanowić, co będzie dalej.

Kiedy po kilku godzinach nadal nie widać było śladu imperialnych okrętów

lądujących na planecie, Taryn trochę się uspokoiła. Ale potem zapadła noc i nadal nic
się nie działo. Taryn zaczęła się niecierpliwić.

- Dosyć tego - oświadczyła, kiedy kolejna prośba o informacje z kontroli lotów

została zignorowana. - Nie pozwalają nam odlecieć i niczego nie chcą wyjaśnić. Idę się
dowiedzieć, co jest grane.

- I kogo o to zapytasz?
- Samą Mon Mothmę, jeśli nie będę miała innego wyjścia - odpowiedziała Taryn.
Del prychnął z niedowierzaniem, tymczasem dostanie się do pałacu okazało się

nadspodziewanie  łatwe.  Początkowo  dwaj  straŜnicy  Nowej  Republiki  nie  chcieli  jej
wpuścić,  ale  gdy  wyjaśniła,  Ŝe  jest  kapitanem  stojącego  na  lądowisku  frachtowca,
odprowadzili  Taryn  do  turbowindy.  Jeden  ze  straŜników  wcisnął  guzik  z  numerem
piętra.

- Powodzenia! - zasalutował jej kpiąco, gdy drzwi zaczęły się zasuwać.
Łatwo poszło, za łatwo, pomyślała. Zastanawiała się, co miał oznaczać ten salut.

Nadal łamała sobie nad tym głowę, gdy drzwi windy otworzyły się, ukazując korytarz
znacznie róŜniący się od sekcji obsługi, w której dotychczas zostawiała przesyłki.
Mimo iŜ podstawowy wystrój był taki sam, tu wyczuwało się w powietrzu aurę
wojskowej dyscypliny.

Dostrzegła dwóch Ŝołnierzy stojących naprzeciwko drzwi turbowindy. Zlustrowali

ją  czujnym  spojrzeniem,  kiedy  wychodziła,  podobnie  jak  kolejni  dwaj,  którzy  pełnili
straŜ  po  obu  stronach  windy.  Starała  się  nie  zwracać  uwagi  na  wlepione  w  siebie
spojrzenia  czterech  par  oczu,  popatrzyła  w  dół  korytarza.  Na  jego  drugim  końcu
rozsunęły się antyblasterowe grodzie, przepuszczając oficera, który podszedł do Taryn.
Zatrzymał się o jakiś metr od niej i obrzucił badawczym spojrzeniem.

- Jestem pułkownik Bremen - przedstawił się. - A pani?
- Taryn Clancy, kapitan „Posłańca”.
Skinął głową.
- Jeśli jest pani uzbrojona, musi pani zostawić broń na zewnątrz - poinformował

ją.

- Nie jestem uzbrojona - odparła, Bremen jednak omiótł ją skanerem, który

trzymał w ręku.

- W porządku - powiedział, zadowolony z wyniku badania. - Proszę za mną.
Jeden ze straŜników ruszył za nią, gdy przeszła za Bremenem przez blasterową

grodź do następnego korytarza. Z zaciekawieniem zaglądała do mijanych po drodze
otwartych sal. Nogi ugięły się pod nią, gdy rozpoznała twarz znaną z holotransmisji.
Czy to naprawdę Mon Mothma? A jeśli tak, to dokąd właściwie Bremen ją prowadził?

Peter Schweighoffer

101

Nie było czasu na dalsze spekulacje, bo pułkownik zatrzymał się obok kolejnych

drzwi i gestem zaprosił Taryn do środka. Weszła do niewielkiego biura i spojrzała na
męŜczyznę siedzącego za biurkiem. Przystojny, mniej więcej w wieku Dela, wyglądał
znajomo, ale nie mogła go dokładnie umiejscowić.

Bremen zamknął drzwi, przeszedł obok niej i zatrzymał się koło biurka.
- Mam dla pana jeszcze jedną, generale Bel Iblis. To kapitan Clancy z „Posłańca”

- powiedział.

Taryn była zdumiona. Spodziewała się, Ŝe zaprowadzają do jakiegoś pałacowego

urzędniczyny, a nie do szefa obrony planetarnej Coruscant!

- Pani kapitan. - Bel Iblis powitał ją uprzejmym skinieniem głowy. - Rozumiem,

e chciałaby pani zapoznać się z aktualną sytuacją.

- Tak, sir - odparła, usilnie próbując się rozluźnić i nie stać na baczność. - Co się

dzieje? I kiedy będę mogła odlecieć?

Bel Iblis przyglądał jej się w milczeniu. Wreszcie odpowiedział ponurym głosem:
- Coruscant jest otoczona. Nasze siły obronne zostały zmuszone do odwrotu i

szacujemy, Ŝe do rana wysiądzie planetarna tarcza.

- I co wtedy?
- Nie zamierzamy czekać tak długo, by się przekonać - odpowiedział. - Startujemy

w nocy.

- Odlatujecie?
- Nie mamy wyjścia - oznajmił Bel Iblis ponuro. - Nie zdołamy zawiadomić

naszej floty w innych sektorach. Zresztą nawet gdyby nam się to udało, nie zdąŜą tu
dolecieć, zanim wysiądzie tarcza.

- Ale co się stanie z Nową Republiką? - dopytywała się Taryn. - CzyŜby nowy

rząd zamierzał poddać się tak łatwo?

- Nowa Republika przeŜyje. Tylko dowództwo się przeniesie. - Cień bólu

przemknął przez jego twarz. - Nie chcemy unicestwić całej planety, skoro Imperium
dąŜy tylko do zniszczenia nas. Kiedy stąd odlecimy, ludność powinna być bezpieczna.

Bremen juŜ otworzył usta, by coś powiedzieć, ale zamilkł pod spojrzeniem Bel

Iblisa. Taryn patrzyła to na jednego, to na drugiego, zdając sobie sprawę z napięcia
między nimi. W końcu zwróciła się do generała.

- A pan dokąd poleci?
- Dobre pytanie - powiedział. - I tu właśnie zaczyna się twoja rola.
- Moja? - zapytała ostroŜnie.
- Do ewakuacji potrzebujemy kaŜdego statku, który uda nam się wyprosić,

poŜyczyć lub nawet ukraść - rzekł, patrząc na nią z uwagą.

Taryn zrozumiała w jednej chwili.
- „Posłaniec” jest za mały - zaprotestowała. - I zbyt wolny. Zresztą ja pracuję dla

Centralnej SłuŜby Kurierskiej, a nie dla was. Nowa Republika nie moŜe tak po prostu
porwać mojego statku!

- W zasadzie moŜe - powiedział Bel Iblis. - I zrobi to. Ale nie do tego, o czym

pani myśli. - Pochylił się do przodu z grobowym wyrazem twarzy. - Musimy
zawiadomić naszą flotę w innych sektorach, Ŝe Nowa Republika ewakuowała się z

Opowieści z Imperium

102

Coruscant i przegrupuje się w nowej bazie. Poufność jest kluczowa - nie moŜemy sobie
pozwolić, Ŝeby Imperium podsłuchało transmisję i dowiedziało się, gdzie będzie ta
baza. A zatem - rozłoŜył ręce w sugestywnym geście - rozsyłamy kurierów.

Taryn nie odpowiedziała. Przypuszczała, Ŝe nie przypadkiem uŜył słowa „kurier”.
- Normalnie wysłalibyśmy posłańca na nieoznakowanym statku wywiadowczym -

kontynuował Bel Iblis. Bremen otworzył usta, ale generał znowu posłał mu
ostrzegawcze spojrzenie. - Potrzebujemy jednak statków do ewakuacji.

- A jeśli odmówię?
- MoŜe pani pozostać na Coruscant - odpowiedział Bel Iblis. - Albo odlecieć

jednym z naszych transportów. Oczywiście zapłacimy słuŜbie kurierskiej za
skorzystanie ze statku.

TeŜ mi wybór, pomyślała Taryn. Siedzieć i czekać na szturmowców albo dołączyć

do Nowej Republiki.

Westchnęła.
- To kiedy mamy ruszać?

Taryn musiała przyznać, Ŝe wykorzystanie „Posłańca” jako przykrywki było

całkiem sprytne.

Po pierwsze, karta danych zawierająca raport o odwrocie z Coruscant i informacja

o punkcie zbornym dla floty, umieszczona w skrzynce z tysiącami innych wiadomości,
była bezpiecznie anonimowa. Zwłaszcza Ŝe w ładowni „Posłańca” znajdowały się całe
tuziny identycznych skrzynek.

Po drugie, miał z nimi lecieć pułkownik Bremen. Dotarł juŜ na pokład, wciśnięty

w o co najmniej dwa numery za mały zapasowy mundur słuŜby kurierskiej. Stał teraz w
drzwiach  kabiny  pilota,  próbując  rozluźnić  za  ciasny  kołnierzyk.  Taryn  zerknęła  na
niego  z  rozbawieniem.  Nogawki  munduru  kończyły  się  wysoko  ponad  kostkami
pułkownika.  Ale  w  następnej  chwili  kpiący  uśmieszek  zniknął  z  jej  twarzy.
Przypomniała sobie, Ŝe Bremen jest na pokładzie, by mieć oko na nią i na Dela.

Zacisnęła dłonie na drąŜkach sterowniczych.
- Proszę zapiąć pasy - poleciła Bremenowi. - Za chwilę startujemy.
Kiedy się nie poruszył, spojrzała przez ramię i zapytała:
- O co chodzi?
- Zostanę tutaj - odparł.
Wzruszyła ramionami.
- A niech robi, co chce - prychnął Del. Od czasu, gdy oficer Nowej Republiki

wszedł na pokład, nie zamienił z nim nawet pół tuzina słów, ale wyraźnie było widać,
Ŝ

e męŜczyźni nie przypadli sobie do gustu.

- Powinna pani pozwolić mi pilotować - ponowił próbę Bremen. - To nie jest

zwykle rozwoŜenie poczty.

- Nie. - Taryn była nieugięta. - Zawarliśmy układ. Nowa Republika moŜe

wykorzystać mój statek do swoich celów, ale tylko ja będę go pilotować.

Peter Schweighoffer

103

Właściwie zdziwiła się, Ŝe Bel Iblis przystał na jej warunek. Wyglądało na to, Ŝe

generał wyznaczył Bremena do tego zadania tylko po to, aby się go pozbyć.
Najwidoczniej nie przepadali za sobą. Spojrzała na Dela.

- Gotów?
- Gotów - potwierdził.
Włączyła repulsory. W miarę jak nabierali wysokości, dodające otuchy światła

Imperial City zmniejszyły się do wielkości łebka od szpilki. Bel Iblis powiedział, Ŝe
przestrzeń pomiędzy gwiezdnymi niszczycielami jest patrolowana przez mniejsze
statki, więc kaŜdy pilot musi znaleźć własną drogę ucieczki.

- Czy mamy juŜ kurs? - zapytała Dela.
- Komputer nawigacyjny pracuje nad tym - odpowiedział. Spojrzała na Bremena,

który  balansował  w  drzwiach  kabiny,  a  potem  sprawdziła  wskazania  sensorów.  Nie
było nic widać  w pobliŜu, ale musi uwaŜać. Bel Iblis chciał, by jak najwięcej statków
znalazło  się  w  przestrzeni,  gdy  opuści  tarcze.  Miał  nadzieję,  Ŝe  kiedy  wyroją  się
wszystkie  naraz,  spowodują  przynajmniej  niewielkie  zamieszanie  i  zdołają  się
przedrzeć między czekającymi na nie okrętami Imperium.

Błyski światła tańczyły w miejscach, gdzie strzały trafiały o powierzchnię

planetarnej tarczy. Opalizująca mgiełka unosiła się i marszczyła pod ostrzałem. Taryn
zmieniła nieco kurs, kierując się w miejsce wolne od trafień, i sprawdziła czas. Prawie
juŜ.

Del włączył komunikator, dostrojony do częstotliwości uciekających, a Taryn,

patrząc  na  tarczę,  zastanawiała  się,  co  spotka  ludzi  pozostawionych  na  dole.  Czy
Imperium  zadowoli  się  odzyskaniem  Coruscant  i  pozostawi  jej  mieszkańców  w
spokoju?  A  moŜe  uzna,  Ŝe  naleŜy  im  się  kara  za  to,  Ŝe  sami  nie  wygonili  Nowej
Republiki?

Tak czy owak, jej to juŜ nie dotyczyło.
- Powinna zaraz opaść - powiedział Bremen, który równieŜ obserwował iskrzenie

na tarczy atakowanej przez Imperium. - Szkoda, Ŝe ten statek nie ma praktycznie
Ŝ

adnego uzbrojenia.

Taryn zacisnęła zęby, słysząc tę uwagę. Frachtowce pocztowe nie stanowiły

łakomego kąska dla nikogo, nawet dla piratów. Zazwyczaj nie było potrzeby
pobrzękiwać oręŜem. Teraz jednak musiała przyznać, Ŝe trochę większa siła ognia
bardzo by się im przydała.

Czujniki wychwyciły kilka duŜych skupisk masy przed statkiem. Taryn nigdy nie

widziała tylu gwiezdnych niszczycieli naraz. Opadła ją kolejna fala zwątpienia. Nigdy
dotąd nie robiła nic takiego, chyba Ŝe w wyobraźni. MoŜe rzeczywiście powinna oddać
stery Bremenowi...

Ale po chwili było juŜ za późno.
- Tarcza opadła! - rozległ się z komunikatora głos Bel Iblisa. - Czystego nieba i

niech Moc będzie z wami!

Tarcza opadła i zaczęło się zamieszanie.

Opowieści z Imperium

104

Taryn kątem oka widziała strzały z działa jonowego na powierzchni planety,

osłaniające część odlatujących statków, ale trzymała się swojego kursu. Wyszła z
atmosfery i czekała na pojawienie się w zasięgu wzroku okrętów imperialnych.

I oto dostrzegła drogę do wolności - dokładnie pomiędzy dwoma gwiezdnymi

niszczycielami, z pięcioma mniejszymi pancernikami broniącymi ich flanki. Wyglądały
jak dzikie psy otoczone rozdokazywanymi szczeniakami. Taryn przełknęła ślinę i dała
całą naprzód. Nawet przy maksymalnej prędkości „Posłańca” trudno było nazwać
szybkim. Mogła tylko mieć nadzieję, Ŝe w roju statków startujących z powierzchni uda
im się przemknąć bez zwracania na siebie uwagi.

Przez chwilę wydawało się, Ŝe jej prośby zostały wysłuchane. Sterowała statek w

przesmyk między dwoma pancernikami najbardziej oddalonymi od gwiezdnych
niszczycieli. „Posłaniec” posuwał się śladem innego frachtowca, transportowca i
zgrabnego myśliwca. Obok i nieco z tyłu leciały jeszcze dwa transportowce. Pancerniki
wystrzeliły, ale przy tylu rozproszonych małych celach ogień był bezładny i większość
pocisków trafiła w pustkę przestrzeni.

Wskaźniki tarczy niezmiennie jarzyły się na zielono, mijali juŜ pancerniki. Taryn

pomyślała, Ŝe moŜe uda im się wyjść z tego cało, bez jednego zadraśnięcia. Nagle
statek szarpnął ostro. Bremen wpadł na tablicę czujników.

- Cofnij się! - krzyknęła, ale w tym samym momencie kolejne ostre uderzenie

przyszpiliło  go  do  tablicy.  Wstrząs  spowodował,  Ŝe  zobaczyła  wokół  znacznie  więcej
statków,  niŜ  było  ich  przed  chwilą.  Bez  trudu  zidentyfikowała  myśliwiec  typu  TIE,
który  z  rykiem  silników  przeleciał  obok,  ostrzeliwując  transportowiec  lecący  przed
nimi.

- Del? - zapytała.
Rozwścieczony pierwszy oficer nie potrzebował ponagleń. Wypuścił w kierunku

atakującego  transporter  myśliwca  grad  laserowego  ognia.  Głuchy  huk  z  tyłu  statku
oznaczał  kolejne  trafienie,  ale  Taryn  leciała  dalej.  Jeśli  zdoła  odbić  trochę  od
powierzchni  planety,  skoczą  w  nadprzestrzeń,  gdzie  będą  bezpieczni.  Jeden  z
transportowców  lecących  obok  eksplodował  nagle  w  gwałtownym  błysku.  Taryn
skorygowała kurs, schodząc z drogi nadlatującym odłamkom metalu, i rzuciła okiem na
wskaźniki tarcz.

Zaraz tego poŜałowała. Wskaźniki zmieniły kolor na czerwony i rozbłyskiwały

przy  kaŜdym  uderzeniu.  Na  panelu  wyświetlała  się  juŜ  wiadomość  z  systemów
diagnostycznych,  a  czujniki  zbliŜeniowe  sygnalizowały,  Ŝe  jeszcze  jeden  z  tych
przeklętych  imperialnych  myśliwców  zbliŜał  się  do  nich  od  tyłu.  Taryn  wątpiła,  czy
„Posłaniec” wytrzyma kolejne trafienia.

- Trzymaj się - ostrzegła Bremena, nadal rozciągniętego na tablicy sterowniczej, i

dała nura frachtowcem.

Strzał z imperialnego myśliwca przeleciał nad ich głowami, a gdy wyprowadziła

statek z lotu koszącego dziobem do góry, zobaczyła, Ŝe drugi zawraca w ich stronę, by
pomóc towarzyszowi.

Działo laserowe nadlatującego ku nim X-skrzydłowca wypaliło, a na czujnikach

zbliŜeniowych jedna z plamek za „Posłańcem” znikła. X-skrzydłowiec zajął się teraz

Peter Schweighoffer

105

myśliwcem TIE, któremu się wymknęli. Taryn otarła pot z czoła i zwiększyła do
maksimum moc silników. Nigdzie przed nimi nie było widać frachtowca i
transportowca. Albo zdołały uciec, albo zostały zestrzelone.

„Posłaniec” zatrząsł się od kolejnej serii strzałów. Wskaźniki tarcz znowu

rozjarzyły się czerwienią, po czym zgasły, a ekran systemu diagnostycznego zaczął
mrugać.

- Straciliśmy osłony! - krzyknęła Taryn. Szykowała się do następnego

nurkowania, gdy brzęczyk na konsoli wskazał, Ŝe są gotowi do skoku w nadprzestrzeń.

Zacisnęła dłonie na dźwigni hipernapędu i łagodnie pociągnęła drąŜek. Zobaczyła,

jak gwiazdy wydłuŜają się w linie, a potem ustępują cętkowanemu niebu
hiperprzestrzeni.

Mknąc przez hiperprzestrzeń w kierunku Coriallis, Del i Bremen mieli mnóstwo

czasu, by ugruntować wzajemną nieprzyjaźń.

Pułkownik nie ukrywał, Ŝe uwaŜa ich, jako cywili, za niekompetentnych. Jasno

dał do zrozumienia, Ŝe Bel Iblis powinien był powierzyć mu dowództwo nad
„Posłańcem”, wyrzucić ze statku załogę i zastąpić ją wojskowymi.

Turyn zbywała te aluzje wzruszeniem ramion, ale Del odgryzał się uszczypliwymi

uwagami na temat haniebnego odwrotu Nowej Republiki z Coruscant. Po kaŜdej z nich
Bremen coraz mocniej zaciskał szczęki. Taryn wydało się to dziecinną zabawą, ale
dopóki Bremen był zajęty złośliwościami Dela, nie siedział jej na karku, więc nic nie
mówiła.

Obaj zniknęli w ładowni ponad godzinę temu, a Taryn siedziała w mesie i ścierała

z rąk wazelinę. Przed Coriallis zmienią kurs, ona zaś chciała wypróbować niedawno
naprawiony system osłonowy, zanim zostanie poddany testowi praktycznemu.

Nie zdąŜyła.
Kiedy przechodziła do kabiny pilotów, „Posłaniec” zatrząsł się pod jej stopami, a

potem  zadrŜał.  Blachy  kadłuba  zapiszczały  w  proteście  przeciw  gwałtownym
napięciom,  jakim  zostały  poddane.  Taryn  chwyciła  się  grodzi,  aby  utrzymać
równowagę,  i  wpadła  do  sterowni,  gdy  nieznana  siła  zatrzęsła  gwałtownie  statkiem.
Brzęk spadających skrzynek i okrzyk dobiegły do niej z ładowni, podczas gdy przed jej
oczami cętkowane  niebo nadprzestrzeni nieoczekiwanie rozjarzyło się jasnymi liniami
gwiazd,  które  po  chwili,  po  kolejnym  przyprawiającym  o  wymioty  szarpnięciu,
przekształciły się w znajome gwiazdozbiory przestrzeni.

Zostali silą wyciągnięci z nadprzestrzeni i Taryn nie musiała nawet patrzeć na

czujniki zbliŜeniowe, by wiedzieć, jak to się stało. Na wprost, wypełniając sobą cały
iluminator, wisiał imperialny krąŜownik klasy Interdictor.

Nie byli jego pierwszą zdobyczą. Transportowiec z oznaczeniami Nowej

Republiki dryfował nieopodal z przycumowanym doń imperialnym wahadłowcem.
Taryn zastanawiała się, czy to jeden ze statków, które tak niedawno odleciały z
Coruscant.

- Co się stało? - zapytał Bremen, który właśnie pojawił się w korytarzu. Za nim

biegł Del. Miał głęboką ciętą ranę na czole. Odpowiedź nie była konieczna.

Opowieści z Imperium

106

Komunikator oŜył i przekazał energiczny głos z krąŜownika „Odwet”, rozkazujący, by
przygotowali się do przyjęcia na pokład grupy abordaŜowej.

Taryn opadła na fotel pilota, zastanawiając się gorączkowo, co ma zrobić. Karta

danych była dobrze ukryta i o ile Imperialni nie uprą się, Ŝeby przejrzeć kaŜdy z listów
zgromadzonych  w  ładowni,  raczej  jej  nie  znajdą.  Skrupulatność,  z  jaką  przeszukają
statek,  będzie  pewnie  zaleŜeć  w  duŜym  stopniu  od  tego,  jak  bardzo  wydadzą  się  im
podejrzani.  Identyfikatory  jej  i  Dela  były  w  porządku;  obecność  Bremena  trudniej
będzie  wyjaśnić,  ale  coś  wymyśli.  Czy  powinna  się  przyznać,  Ŝe  dopiero  co  uciekli  z
Coruscant, czy raczej...

- Ja będę mówił - oświadczył Bremen, przerywając jej rozwaŜania. - Wy dwoje

bądźcie cicho i pozwólcie mi to załatwić.

Wyciągnął rękę, oczekując najwyraźniej, Ŝe Taryn wręczy mu dystynkcje kapitana

przypięte na piersi do munduru. Zesztywniała.

- Nie, to ja będę mówić - rzuciła ostro. - Przeglądał się pan ostatnio w lustrze?
Imperialni nigdy nie uwierzą, Ŝe facet w niedopasowanym mundurze mógłby być

kapitanem „Posłańca”. Ignorując czerwieniejącego z gniewu Bremena, poleciła Delowi:

- Idź do śluzy i czekaj tam na grupę abordaŜową.
- Tak jest - odpowiedział rzeczowo, wychodząc z kabiny.
- Rób wszystko, co ci kaŜą - zawołała za nim. Wahadłowiec przysłany przez

„Odwet” zbliŜał się do statku, ale mieli jeszcze kilka minut. Spojrzała na Bremena,
unosząc brwi.

- Więc mówił pan, Ŝe...
- Czy pani ma pojęcie, jak powaŜna jest ta sprawa? - warknął. - Co, pani zdaniem,

zrobią po wejściu na pokład? Spojrzą na pani przepustki, będą Ŝyczyć miłego dnia i po
prostu odlecą?

- Taką mam nadzieję - odparta Taryn. - O to chyba chodziło generałowi Bel

Iblisowi, kiedy uŜył nas jako kurierów. Niech pan słucha, to ja jestem tu kapitanem i to
ja mam autentyczny identyfikator, który moŜe to potwierdzić. Ma pan jakiś lepszy
pomysł?

Jego sprzeciw był widoczny jak na dłoni, ale milczał.
- No dobrze - powiedziała Taryn. - Nie będzie się pan odzywał niepytany, zrobi

wszystko, o co poproszą Imperialni, a jeśli ma pan jakąś broń, proszę się jej pozbyć
teraz, zanim wejdą na pokład. Czy to jasne?

Twarz Bremena była pozbawiona wyrazu niczym twarz robota, a oczy rzucały

niebezpieczne błyski, ale zdołał szybko skinąć głową.

- W porządku - podsumowała Taryn i z ulgą wypuściła powietrze. Nie zdawała

sobie sprawy, Ŝe wstrzymała oddech. - Chodźmy więc powitać naszych gości.

Gdy imperialny wahadłowiec podpływał do statku, wygrzebała arkusze z

przepustkami „Posłańca”. Wystarczyło jej czasu tylko na to, by podejść do śluzy i
wyprostować się dumnie, zanim drzwi się otworzyły i do środka weszło pięciu
wojskowych.

Idący na przedzie męŜczyzna w czapce oficera marynarki zatrzymał się tuŜ przy

wejściu, a pozostali czterej Ŝołnierze ustawili się wzdłuŜ korytarza.

Peter Schweighoffer

107

- Jestem komandor Voldt - przedstawił się energicznym głosem. - Kto tu

dowodzi?

- Ja. - Taryn wystąpiła krok naprzód. - Kapitan Taryn Clancy z Centralnej SłuŜby

Kurierskiej. A to moja załoga.

Voldt powiódł wzrokiem po okrągłościach widocznych pod mundurem, a potem

spojrzał na Dela i Bremena. Zerknął na gołe kostki Bremena i zwrócił bladoniebieskie
oczy na Taryn.

- SłuŜba kurierska? Więc to statek pocztowy?
- Tak sir - odpowiedziała. - W drodze na Coriallis.
- A skąd?
Taryn juŜ wcześniej zdecydowała, Ŝe nie ma sensu kłamać. Kurs, z jakiego zostali

wyrwani z nadprzestrzeni, mówił sam za siebie.

- Naszym ostatnim planowanym przystankiem była Coruscant - wyjaśniła. - Ale

kiedy weszliśmy do systemu i zobaczyliśmy, Ŝe chyba cała imperialna flota krąŜy
wokół planety, postanowiliśmy ominąć to miejsce. Nie chcieliśmy się mieszać w coś
takiego, rozumie pan?

Powoli skinął głową, nie do końca przekonany.
- Nie dostarczyliście przesyłek? - zapytał. - CzyŜ pani pracodawcy nie gwarantują

terminowego dostarczania poczty?

- Owszem - odparła. - Ale nie na obszary objęte działaniami wojennymi.
Voldt przyjrzał się jej i prychnął. Nie wiedziała, czy z rozbawienia czy z niewiary.

Na jego niedbały ruch ręką dwaj Ŝołnierze zareagowali znikając w głębi statku, by
przeszukać ładownie.

- Zobaczmy wasze identyfikatory - odezwał się Voldt.
- Oczywiście. - Taryn wręczyła mu arkusze przepustek.
Przesłał licencję i numery rejestracyjne statku na „Odwet” do sprawdzenia, po

czym zaŜądał identyfikatorów. Uniósł brwi, gdy Bremen poinformował, Ŝe nie ma
identyfikatora.

- Przepraszam, sir. Obrabowano mnie w porcie - tłumaczył się Bremen.
Voldt zerknął na jego mundur.
- Wygląda na to, ze zabrali panu nie tylko identyfikator - zauwaŜył. - Co za pech!
Bremen skinął głową. Voldt przyglądał mu się jeszcze przez chwilę, po czym

zwrócił się w stronę dwóch Ŝołnierzy, którzy właśnie skończyli przeszukiwać statek.

- Nikogo więcej nie ma na pokładzie, sir - zameldował jeden z nich, podczas gdy

drugi wystąpił, pokazując dwa blastery.

- Do kogo to naleŜy? - zapytał Voldt.
- Ten jest mój - powiedziała Taryn, wskazując na blaster, który trzymała

schowany pod poduszką w kabinie. Spojrzała na Bremena i Dela. - Czyj jest ten drugi?

- Mój, pani kapitan. - Del wystąpił naprzód. - Wiem, Ŝe pani nie pochwala

noszenia broni na pokładzie, więc schowałem go pod koją. Przepraszam - dodał
zmieszany.

- Porozmawiamy o tym później - odparła z pogróŜką w głosie. Była ciekawa,

gdzie teŜ Bremen mógł utknąć swoją broń.

Opowieści z Imperium

108

Voldt rzucił jej nieprzeniknione spojrzenie, po czym skinął na Ŝołnierza, który

cofnął się, nadal trzymając blastery. Wręczył Taryn przepustki.

- Pani kapitan, jeśli pani pozwoli, chciałbym obejrzeć zawartość ładowni.
Mimo kurtuazyjnego sformułowania nie była to prośba.
Taryn zaprowadziła Voldta do ładowni. Po drodze zastanawiała się, czy wzbudzili

jego podejrzenia i na ile dokładnie zechce przeszukać pocztę. Rzuciła przez ramię od
niechcenia:

- Jeśli wolno zapytać, sir, dlaczego zostaliśmy zatrzymani? Czy to jakiś punkt

kontrolny?

Nie było wątpliwości, Ŝe parsknięcie tym razem wyraŜało rozbawienie.
- MoŜna tak to nazwać - odparł Voldt sucho. Nie spuszczał oczu z ciemnych

włosów Taryn spiętych na karku i kołyszących się w rytm kroków. - MoŜe to pani
nazwać punktem kontrolnym dla zdrajców.

- Dla zdrajców? - powtórzyła ostroŜnie.
- Zdrajców Imperium - powiedział, podnosząc w końcu wzrok, gdy stanęli przed

ładownią. - Rebeliantów uciekających z Coruscant. Przepędziliśmy ich stamtąd, ratując
miejscową  ludność  od  ich  terrorystycznych  rządów.  Jak  przystało  na  tchórzy,
rozpierzchli  się.  Szukają  ucieczki  tam,  gdzie,  jak  im  się  wydaje,  będą  bezpieczni.  -
Wykrzywił  usta  w  nieprzyjemnym  uśmiechu.  -  Nie  zamierzamy  pozwolić  by  uciekli
zbyt daleko.

Taryn

zastanawiała

się,

czy

Imperium

umieściło

swoje

krąŜowniki

przechwytujące przy wszystkich najczęściej uŜywanych hiperprzestrzennych trasach
wylotowych z Coruscant. Jeśli tak, większość uciekających statków niewątpliwie
wpadła prosto w imperialną pułapkę, w tym transportowiec, który napotkali wcześniej.
Niewykluczone, Ŝe ich czekało to samo.

Odsunęła od siebie tę myśl. Nie, jak na razie idzie nam doskonale, uznała. Jedyną

rzeczą, jaka ją martwiła, była karta danych, ale ta spoczywała ukryta w jednej ze
skrzynek wypełniających ładownię. Taryn otworzyła drzwi do ładowni i gestem
zaprosiła Voldta do środka.

Wszedł do ładowni i rozejrzał się dookoła, lustrując stosy zapieczętowanych

skrzynek.

- Te mają lecieć na Coriallis - zauwaŜył, przeczytawszy nalepki na najbliŜej

stojących skrzynkach.

- Tak, sir, to nasz następny przystanek - potwierdziła Taryn.
- A gdzie są przesyłki, których nie dostarczyliście na Coruscant? - obrócił się w jej

stroną z pytająco uniesionymi brwiami.

Faktycznie, gdzie? Taryn przeszedł dreszcz, gdy usłyszała to pytanie. PrzecieŜ nie

tylko dostarczyli przesyłki dla Pałacu Imperialnego, ale wyładowali równieŜ normalną
pocztę adresowaną na Coruscant. Nie miała nic na potwierdzenie, Ŝe nie wylądowali na
planecie.

Przychodziły jej do głowy najrozmaitsze wyjaśnienia, ale zanim zdąŜyła wybrać

jedno i wypowiedzieć na głos, Del wystąpił naprzód.

Peter Schweighoffer

109

- Odstawiłem je na bok, psze pani - powiedział, wskazując trzy skrzynki

ustawione w odległym kącie ładowni. KaŜda opatrzona była nalepką „Coruscant”.

Taryn wstrzymała oddech, gdy Voldt zaŜądał otwarcia wszystkich trzech

skrzynek. Wyjmując jednak na chybił trafił kolejne karty, przekonał się, Ŝe wszystkie są
zaadresowane  na  Coruscant.  Westchnęła  z  ulgą  i  rzuciła  ukradkowe  spojrzenie  na
swojego  pierwszego  oficera.  Zastanawiała  się,  czyjeŜ  to  przesyłki  wykorzystał,  aby
przygotować  tę  maskaradę.  Widocznie  Bremen  i  Del  poświęcili  tylko  część  czasu
spędzonego razem w ładowni na sprzeczki.

- Hmmm... - mruknął Voldt, nałoŜywszy pokrywę na ostatnią z rewidowanych

skrzynek,  i  rozejrzał  się  wokół,  jakby  spodziewał  się  znaleźć  samą  Mon  Mothmę
ukrywającą  się  za  podnośnikami.  Nakazał  dwóm  Ŝołnierzom,  by  zbadali  wszystkie
pozostałe  skrzynki.  Rewizja  była  jednak  pobieŜna,  polegała  po  prostu  na  otwarciu
skrzynek i potwierdzeniu, Ŝe zawierają pocztę.

Voldt polecił Ŝołnierzom opieczętować skrzynki, a Taryn i jej załodze kazał pójść

za sobą, w stronę śluzy. Połączywszy się z „Odwetem”, potwierdził, Ŝe przepustki
„Posłańca” są w porządku, po czym, z wyrazem pewnego niezadowolenia na twarzy,
poinformował Taryn, Ŝe mogą lecieć dalej.

Starała się nie pokazać po sobie ulgi, powstrzymała się teŜ od rzucenia

triumfalnego „A nie mówiłam?” Bremenowi. Czterej Ŝołnierze dołączyli do nich przy
ś

luzie i po nieoczekiwanym uścisku dłoni, w czasie którego Voldt trzymał rękę Taryn

w swojej trochę za długo jak na jej gust, Imperialni opuścili statek.

Zleciła komputerowi nawigacyjnemu obliczenie nowego kursu, obróciła

frachtowiec i zwiększyła prędkość na tyle, by móc skoczyć w nadprzestrzeń.
Spoglądała przez chwilę na uwięziony transportowiec Nowej Republiki, zastanawiając
się, jaki los czeka jego pasaŜerów.

Kiedy na konsoli zabrzęczał sygnał gotowości hipernapędu, chwyciła drąŜki,

pociągnęła płynnie do siebie i z ulgą zostawiła ten problem za sobą.

Nie obyło się jednak bez dalszych problemów, myślała kilka dni później,

wpatrując się w pustą przestrzeń przed nimi. Bremen jak zwykle zaglądał jej przez
ramię.

Dalsza część podróŜy na Coriallis przebiegła bez niespodzianek, a gdy juŜ tam

dotarli, Bremen przeprogramował komputer nawigacyjny na nowy kurs. Od tego czasu
wpadali i wypadali z nadprzestrzeni kilkanaście razy w nadziei, Ŝe napotkają nowo-
republikańską flotę bojową, znajdującą się gdzieś tu na RubieŜach.

Przynajmniej wyglądało to na RubieŜe. Nie rozpoznawała większości miejsc, w

których wyskakiwali z nadprzestrzeni, a Bremen nie widział powodu, by oświecać
Taryn w tej kwestii - ani w Ŝadnej innej. Szorstko oznajmił, Ŝe Taryn odzyska kontrolę
nad „Posłańcem”, kiedy spotkają flotę i przekaŜą wiadomość.

Dotarli na miejsce spotkania. Tylko gdzie ta flota?
- Mogą się trochę spóźnić - powiedział Bremen, marszcząc czoło. - Na pewno tu

przylecą - dodał, widząc wyraz jej twarzy.

- Jeśli nie wiedzą, Ŝe tu czekamy, po co mieliby przylatywać?

Opowieści z Imperium

110

Bremen zignorował jej pytanie; widać była to kolejna kwestia, w której nie

naleŜało ufać cywilom. PoniewaŜ wyskoczyli z nadprzestrzeni na obrzeŜach systemu i
przemykali się po jego skraju jak złodzieje, zamiast zbliŜyć się do jednej z planet,
Taryn doszła do wniosku, Ŝe Nowa Republika ma tu wysuniętą placówkę i flota
przybędzie, Ŝeby się zameldować. Bremen najwidoczniej nie chciał zbliŜyć się do niej
na tyle, by Taryn i Del mogli się zorientować, gdzie się znajdują.

Westchnęła. Mimo tygodnia spędzonego wspólnie w ciasnych kwaterach, a moŜe

właśnie dlatego, Bremen nie zrobił się łatwiejszy w obejściu. Musiała w końcu nakazać
Delowi, by skończył ze złośliwościami. Gdyby jeszcze mogła polecić Bremenowi, Ŝeby
przestał traktować ich protekcjonalnie. Jego zachowanie za bardzo przypominało jej
zachowanie ojca.

PoniewaŜ flota faktycznie mogła się spóźnić, a poza tym nie bardzo mieli dokąd

lecieć, „Posłaniec” dryfował przez kolejnych kilka godzin. Taryn siedziała w sterowni,
wpatrując się w gwiazdy i próbując sobie przypomnieć mapy astronawigacyjne
RubieŜy, gdy Bremen wszedł do kabiny i opadł na fotel drugiego pilota.

Lekko zdziwiona patrzyła, jak studiuje czujniki dalekiego zasięgu. W końcu

przestał nad nią wisieć, widocznie się upewnił, Ŝe Taryn nie włamie się do komputera
nawigacyjnego, by zobaczyć, gdzie są, jeśli tylko spuści ją z oczu na dłuŜej niŜ minutę.
Oczywiście zrobiła to, ale tylko po to, by się przekonać, Ŝe wszystkie dane o ich
poprzednich skokach zostały wykasowane.

Nie chodziło więc o zaufanie, po prostu w tej sytuacji nie miało to znaczenia.
- Nie ma pan o nas zbyt dobrej opinii, prawda? - zapytała.
Potrwało chwilę, zanim spojrzał na nią i odpowiedział:
- Słucham?
- Nie chodzi tylko o pańską Nową Republikę. Chodzi teŜ o mnie i o Dela -

powiedziała. - Jeśli pan wpadnie, my wpadniemy razem z panem. Myśli pan, Ŝe
zrobimy cokolwiek, Ŝeby spartaczyć sprawę?

- Nie, świadomie na pewno nie - przyznał. - Ale zdarzają się róŜne wypadki. Na

przykład kiedy Voldt zaŜądał obejrzenia poczty na Coruscant. - Nie pomyślała pani o
tym, prawda? Co by było, gdybyśmy nie mieli nic do pokazania?

- Te szpiegowskie zabawy w stylu płaszcza i szpady to pana działka - odparowała,

ale zdawała sobie sprawę, Ŝe Bremen ma rację. Zamiast atakować, powinna przyznać
się do błędu. - I nie usprawiedliwia to traktowania nas jak przygłupów ani ukrywania
przede mną, gdzie jesteśmy. Mam prawo wiedzieć.

ZałoŜył ręce na piersi i popatrzył na nią.
- Droga pani kapitan, to Ŝadna tajemnica, Ŝe moim zdaniem ani pani, ani Del Sato

nie powinniście uczestniczyć w tej misji. Jesteście cywilami i więcej z wami kłopotów
niŜ poŜytku. Nie moŜna oczekiwać, Ŝe będziecie umieli podjąć w ułamku sekundy
decyzje niezbędne, Ŝebyśmy nie wpadli w kłopoty.

Taryn aŜ poczerwieniała ze złości, ale zdołała powstrzymać wybuch gniew.

Bremen zaś mówił dalej:

Peter Schweighoffer

111

- Ale jesteście tu, proszą więc traktować moją niechęć do zdradzenia naszej

pozycji jako środek waszej ochrony. Jeśli niczego nie będziecie wiedzieć, niczego nie
będziecie mogli zdradzić.

- Za kogo pan mnie ma? - spytała obraŜona. - Gdybym chciała pana wydać,

uczyniłbym to, kiedy Voldt był na pokładzie. Jak pan widzi, nie zrobiłam tego.

- Nie, nie zrobiła pani tego - zgodził się. - Ale w moim fachu nieufność jest cnotą.
Taryn zastanawiała się, czy warto dalej dyskutować. Nagłe brzęczenie czujników

wybawiło ją od tej trudnej decyzji. Jakieś trzydzieści kilometrów przed nimi z
hiperprzestrzeni wyłonił się statek.

Zanim Bremen zdąŜył się poruszyć, juŜ włączała odpowiednie przełączniki,

przygotowując silniki.

- Del! - krzyknęła wychylając się na korytarz.
Starała się ustawić nieruchawego „Posłańca” frontem do nadlatującego statku.

Zidentyfikowała go jako nieco sfatygowaną kanonierkę typu Skipray. Nie miał
oznaczeń, które mogłyby wskazać, z kim mają do czynienia. Na pewno jednak nie była
to flota.

Wspaniale, pomyślała ponuro, gdy zapaliła się kontrolka komunikatora,

wskazując, Ŝe kanonierka chce nawiązać z nimi kontakt. Ledwo włączyła komunikator,
do kabiny wpadł Del. Taryn dostrzegła, Ŝe silniki są naładowane do zaledwie 1,53
mocy. Jak na razie, nie byli w stanie uciec.

Z głośnika komunikatora dobiegł chłodny kobiecy głos:
- Wzywam niezidentyfikowany frachtowiec, czy potrzebujecie pomocy?
Kanonierka usunęła się lekko na bok, schodząc z linii ostrzału laserowego działa

„Posłańca”. Taryn skorygowała połoŜenie statku, tak by nadal był ustawiony dziobem
do kanonierki.

- Mówi kapitan Clancy z pokładu „Posłańca”. Dziękuję, nie, nic nam nie jest -

powiedziała szybko, zanim Bremen zdołał się wtrącić. Podniósł się z fotela Dela i stał
teraz w ciasnej przestrzeni kabiny, ze zmarszczonym czołem wpatrując się w
kanonierkę.

- Kapitan Clancy? Właśnie pani szukaliśmy - odezwał się głos z komunikatora.
Taryn ponownie lustrowała wskaźniki. Moc silników wzrosła do 1,65. Mogli w

końcu ruszać. Zaczęła ukradkiem wycofywać statek, gdy pilotka kanonierki zapytała:

- Czy mogłabym porozmawiać z pani gościem?
Dziwna prośba, a nieznaczna zmiana tonu przy ostatnim słowie sprawiła, Ŝe Taryn

spojrzała na Bremena. Ku jej zdziwieniu, Bremen wydawał się wściekły.

- Tu Bremen - powiedział krótko.
- Witam, pułkowniku. Tu Mara Jadę - przedstawiła się pilotka. - Widzę, Ŝe

wydostał się pan z Coruscant cały i zdrowy. - Wydawała się lekko rozbawiona.

- Do rzeczy, proszę - warknął Bremen.
Taryn i Del spojrzeli na niego zaskoczeni. ChociaŜ traktował ich z góry, nigdy nie

był tak otwarcie nieuprzejmy.

- Rzecz polega na tym, Ŝe pana spotkanie z flotą RubieŜy jest odwołane -

oznajmiła, najwyraźniej nic sobie nie robiąc z jego zachowania. - Zboczyli nieco z trasy

Opowieści z Imperium

112

i nie będzie ich tu jeszcze długo. Dowództwo wysłało do nich innego kuriera, więc ma
pan wolne.

- Nie poinformowano mnie o tej zmianie - powiedział Bremen.
- Właśnie się pana informuje.
- Dlaczego wysłali akurat ciebie? - zapytał.
- Bo informacja o nowym połoŜeniu floty przyszła od moich ludzi ze

sprzymierzenia przemytników - odpowiedziała. - Tym właśnie handlujemy -
informacją.

Teraz Taryn zrozumiała przyczyny animozji Bremena do pilotki. Jeśli Mara Jade

była przemytniczką, praworządność pułkownika nie zostawiała wiele miejsca na
tolerancję.

- Masz coś na potwierdzenie tych rewelacji? - zapytał.
- Tylko nowe namiary na flotę - odpowiedziała chłodno. - Jeśli jest pan gotów,

zaczynam transmisję.

Kontrolka transmisji danych na panelu sterowniczym zapaliła się, a po ekranie

przemknęła seria liczb.

- Nie Ŝebyś ich potrzebował - dodała Mara. - Dowództwo mówi, Ŝe moŜe pan

lecieć do domu.

- Dziękują, ale pokręcimy się tu jeszcze trochę - powiedział Bremen.
Mara nie odpowiadała przez chwilę.
- A rób pan, co chcesz - rzekła w końcu.
Kontrolka komunikatora mrugnęła, gdy statek wykręcił i zaczął się oddalać.

Zanim Taryn zdąŜyła zapytać Bremena, jak długo zamierza jeszcze czekać, z
nadprzestrzeni tuŜ przed nimi wyłonił się następny statek.

Bremen zaklął szpetnie, podczas gdy Taryn rozpoznała charakterystyczną

sylwetkę krąŜownika klasy Carrack.

- Uciekaj, uciekaj! - warknął, kiedy kontrolka komunikatora rozjarzyła się

ponownie, a ostry głos rozkazał im zatrzymać się pod groźbą zestrzelenia.

Taryn obróciła statek od złowieszczej masy krąŜownika i zwiększyła ciąg.

PrzeciąŜenie wcisnęło w fotele i ją, i Dela, gdy „Posłaniec” skoczył do przodu. Bremen
zdołał utrzymać się na nogach. Kątem oka Taryn dostrzegła, Ŝe kanonierka zawraca na
poprzednią pozycję. Spojrzała na czujniki i zrozumiała dlaczego.

KrąŜownik wypuścił myśliwce typu TIE.
- A niech to, znowu? - wymamrotała pod nosem. Przy pierwszym spotkaniu z

myśliwcami „Posłaniec” miał sporo szczęścia; wątpiła, by tym razem zdołała
dotrzymać im pola. - Del, wydostań nas stąd! - rzuciła, starając się jednocześnie ocenić,
jak szybko myśliwce ich dościgną.

- Nie mogę ustawić kursu! Nawet nie wiem, gdzie jesteśmy! - krzyknął.
- A to? - Taryn wskazała na koordynaty podane przez Marę Jade, nadal świecące

na ekranie.

- Nie! - zaprotestował Bremen. - Mogła zastawić pułapkę! Ten krąŜownik nie

pojawił się tu przypadkiem! - zachwiał się, gdy uderzenie w tylną część „Posłańca”

Peter Schweighoffer

113

szarpnęło statkiem. Myśliwce ich doganiały. - Teraz wraca, by zakończyć robotę -
dodał, patrząc na kanonierkę lecącą na wprost nich.

Błysnęły lasery. Taryn nie wiedziała, czy mu wierzyć. Ale kanonierka przeleciała

nad nimi, a jedna z plamek na ekranie czujników zbliŜeniowych zgasła.

- Nie czekałabym tu dłuŜej, gdybym była na waszym miejscu! - poradziła im Mara

Jade, a Taryn doszła do wniosku, Ŝe nadszedł czas na jedną z tych podejmowanych w
mgnieniu oka decyzji, których, zdaniem Bremena, nie była w stanie podjąć.

- Skacz, gdzie mówiła! - poleciła Delowi, który juŜ zaczął wprowadzać dane do

komputera nawigacyjnego. Bremen zaprotestował, ale w tej samej chwili kolejne
uderzenie wstrząsnęło statkiem, powalając go na podłogę. Zanim zdołał wstać i zająć
miejsce za plecami Taryn, wskaźnik osłon „Posłańca” rozjarzył się groźną czerwienią.
Ś

ciskając mocno drąŜki, Taryn próbowała wymknąć się spod ognia zasypującego ich

rufę.  Stary  frachtowiec  nie  był  jednak  Ŝadną  konkurencją  dla  duŜo  szybszego
gwiezdnego  myśliwca.  Gdyby  nie  to,  Ŝe  kanonierka  Mary  Jade  nękała  myśliwce,
uniemoŜliwiając  im  skoncentrowanie  się  na  jednym  celu,  „Posłaniec”  juŜ  dawno
zostałby posiekany na kawałeczki.

Nadal zresztą mu to groziło.
Kolejne ostre szarpnięcie rzuciło Bremena o fotel Taryn. Wczepiając się palcami

w oparcie, rzucił okiem na wskaźniki i krzyknął coś. Taryn spojrzała na wskaźniki.
Zobaczyła, Ŝe krąŜownik wypuścił pozostałe dwa myśliwce, by przyłączyły się do
ataku. W tym samym momencie komputer nawigacyjny włączył sygnał dźwiękowy.

Pociągnęła do siebie dźwignie i wskoczyli w błogosławioną pustkę

hiperprzestrzeni.

Skok okazał się krótki.
Niecałą godzinę po ucieczce spod ostrzału krąŜownika rozległ się sygnał

alarmowy, oznajmiający, Ŝe za minutę wyjdą z nadprzestrzeni. Bremen przez cały czas
groził, Ŝe przerwie skok, ale nawet on nie chciał ryzykować kolejnej niespodzianki,
jaka mogła na nich czekać po wyjściu z nadprzestrzeni.

Taryn przekonywała go, Ŝe kanonierka Skipray pomogła im w ucieczce. Bremen

jednak był przekonany, Ŝe Mara Jade wydała ich w ręce Imperium. Nie widział innego
wytłumaczenia dla nagłego pojawienia się krąŜownika.

- Stary panthac nie zmienia skóry - powiedział ponuro, ale nie chciał wyjaśnić, co

dokładnie ma na myśli.

Kontrolka na konsolecie zabrzęczała ponownie. Taryn zwolniła dźwignie

hipernapędu. Cętkowane niebo pokryły w rozjarzone linie, które po chwili zmieniły się
w błyszczące punkty. Dotarli na miejsce.

W pobliŜu było pusto, ale wskaźniki długodystansowe pokazały mrowie statków z

lewej burty. Po paru chwilach mogli je zidentyfikować. Rzeczywiście była to flota
Nowej Republiki.

Taryn pozwoliła mówić Bremenowi, gdy pozdrowił ich krąŜownik Mon Calamari

„Nadzieja”. Jego kapitan potwierdził, Ŝe kurier z wiadomościami z Nowej Republiki
dotarł juŜ wcześniej.

Opowieści z Imperium

114

- Mimo wszystko cieszymy się, Ŝe przylecieliście - dodał kapitan Arboga. - Karta

danych, którą przywiózł, jest trochę uszkodzona i chcielibyśmy porównać ją z waszą,
by wypełnić puste miejsca.

Pozostało im tylko wysadzić Bremena razem z jego kartą danych. Taryn

rozpoczęła manewr podejścia. Nadal byli o kilka kilometrów od „Nadziei”, gdy Bremen
wszedł do kabiny pilotów z małą kulką w ręku.

Oczy Taryn rozszerzyły się z przeraŜenia, gdy ją zobaczyła.
- Skąd pan to wziął?
- Z ładowni - powiedział ponuro Bremen. - śeby było śmieszniej, z tej samej

skrzynki, w której była ukryta nasza karta danych. Imperialni musieli to tam włoŜyć,
kiedy przestawiali skrzynki. To w ten sposób nas znaleźli - dodał niechętnie, zmuszony
przyznać, Ŝe pojawienie się imperialnego krąŜownika nie było jednak winą Mary Jade.

Pochylił się nad Taryn i włączył komunikator.
- Kapitanie - zameldował - znaleźliśmy sygnalizator naprowadzający.
- A my znaleźliśmy tych, którzy go namierzają - przerwał mu Arboga. -

Zobaczcie, kogo macie za rufą.

Taryn spojrzała na czujniki i jęknęła. KrąŜownik, któremu tak niedawno się

wymknęli, pojawił się za nimi. Zaklęła w duchu i dała całą naprzód. Byli z Delem tak
blisko domu. A teraz znowu tkwią w samym środku bitwy pomiędzy Imperium a Nową
Republiką.

- Nie poradzą sobie z całą flotą - powiedział Del, zdziwiony, Ŝe krąŜownik nie

zaprzestaje pościgu.

- Ale bez trudu poradzą sobie z nami, jeśli nie wydostaniemy się z ich zasięgu -

rzekł Bremen ponuro. Spojrzał na Taryn. - MoŜesz wycisnąć jeszcze trochę z tej krypy?

Zacisnęła zęby. Co za duŜo, to niezdrowo.
- Zamknij się pan! - warknęła. - Gdyby zrobił pan swoje i znalazł ten przeklęty

sygnalizator, kiedy go nam wetknęli, nie mielibyśmy teraz tego problemu!

Bremen otworzył usta, ale nagłe uderzenie w rufę uniemoŜliwiło mu odpowiedź.

Wskaźnik osłon zalśnił słabo. Taryn spojrzała na ekran z informacjami z systemu
diagnostycznego a potem popatrzyła na Dela. Jego twarz ściągnęła się, gdy zobaczył, w
jak opłakanym stanie są ich tarcze. Kolejne trafienie wstrząsnęło „Posłańcem”, a
wskaźniki rozjarzyły się na czerwono i zaczęły migotać. Del przyglądał się im z ponurą
rezygnacją.

Taryn pochyliła się do przodu i wcisnęła guzik dotychczas ciemnej sekcji tablicy

sterowniczej.

- Zapasowy generator osłon - rzuciła krótko, widząc zdziwienie na twarzy Dela. -

Skończyłam go, kiedy naprawiałam główny generator po naszej ucieczce z Coruscant.

- Ale przecieŜ nie mieliśmy wszystkich części!
- Trzeba wiedzieć, gdzie szukać - powiedziała Taryn, przypominając sobie, jak

dosłownie pokroiła główny generator, by sklecić zapasowy.

Podwójne tarcze były środkiem ostroŜności, którego nauczyła się od ojca. Na

kaŜdym statku, na którym latała, instalowała zapasowe generatory. PoniewaŜ rzadko

Peter Schweighoffer

115

były potrzebne, nie spieszyła się z wbudowaniem ich na „Posłańcu”. Ale po odwrocie z
Coruscant zmieniła zdanie.

- Długo nie wytrzymają - dodała, gdy następne uderzenie trafiło frachtowiec. - Ale

moŜe wystarczy.

Wyciskając, ile się da, z silników „Posłańca” i boleśnie świadoma, Ŝe to nadal za

mało, Taryn podprowadzała statek do bulwiastej masy „Nadziei”, oznaczającej
bezpieczeństwo. Zwabiony łatwą zdobyczą krąŜownik leciał ich śladem.

Doleciał za daleko.
Właśnie w chwili, gdy kontrolka osłon znowu rozjarzyła się na czerwono, dotarli

na miejsce.

Uderzeniu turbo lasera „Nadziei” towarzyszyły strzały z dwóch innych

krąŜowników  Mon  Calamari.  Statek  imperialny  gwałtownie  zawrócił,  gdy  jego
dowódca zdał sobie sprawą, Ŝe zapędził się za daleko i jest w zasięgu ognia floty Nowej
Republiki.  Płomienie  lizały  trafione  sekcje  jego  lewej  burty,  a  niewielkie  wybuchy
oświetlały kadłub powyŜej jednej z tylnych dysz wylotowych. Uznawszy widocznie, Ŝe
odwrót  będzie  najrozsądniejszym  posunięciem,  krąŜownik  odpłynął  w  bok,  całym
ciągiem silników podświetlnych pchany w kierunku otwartej przestrzeni.

Nie dość szybko jednak.
Jaskrawa łuna eksplodującego krąŜownika rozjaśniła sklepienie sterowni

„Posłańca”.  Przez  okno  na  lewej  burcie  Taryn  dostrzegła  rozpędzoną  drobinkę  -  X-
skrzydłowiec,  który  wpakował  zabójcze  torpedy  protonowe  w  uszkodzone  obszary
krąŜownika,  powracał  teraz  do  swoje  formacji  osłaniającej  flotę.  Kula  ognia  zaczęła
znikać, gdy Taryn podpływała do doków cumowniczych „Nadziei”.

Stojący za nią Bremen nic nie mówił. Włączając repulsory i osadzając delikatnie

statek na pokładzie, Taryn czekała na jego krytykę.

- Nie powiedziała mi pani, Ŝe mamy zapasowe tarcze - usłyszała.
- Nie pytał pan.
- No tak...
Zawahał się. Taryn odwróciła się w jego stronę. Czoło miał jak zwykle

zmarszczone, ale patrzył jej prosto w oczy.

- Kiedy wysiadł główny generator, myślałem, Ŝe juŜ po nas - powiedział.
- Niewiele brakowało - przyznała. - Podziękowania naleŜą się mojemu ojcu, który

nauczył mnie, jak sobie radzić, nie mając nic poza nadzieją i odrobiną pomysłowości.
Po Coruscant pomyślałam, Ŝe dodatkowa tarcza moŜe nam się przydać.

- I rzeczywiście się przydała - zgodził się Bremen.
Znowu przerwał, tym razem na jeszcze dłuŜej.
- Niech pani posłucha - powiedział w końcu. - Wiem, Ŝe sprzeciwiałem się

waszemu udziałowi w tej misji, ale... koniec końców, poszło nam nieźle.

Nieźle? Taryn spojrzała na niego zbita z tropu. Zostali zaatakowani, wyrwani z

nadprzestrzeni, przeszukani przez Ŝołnierzy Imperium i uciekli imperialnemu
krąŜownikowi, dostarczając bezpiecznie swoją przesyłkę. To miał być komplement?

Bremen zaczerwienił się lekko, widząc wyraz jej twarzy.

Opowieści z Imperium

116

- Zawsze szukamy dobrych pilotów - powiedział - więc jeśli interesowałaby panią

zmiana pracy, ktoś taki jak pani mógłby się przydać Nowej Republice.

Nie wiedziała, co odpowiedzieć.
- Proszę to przemyśleć - dodał. - Zostawię pani kilka kontaktów, gdyby była pani

zainteresowana. Pan równieŜ - zwrócił się do Dela.

- Ja na pewno nie - odparł Del. - Przechodzę na emeryturę.
Taryn spojrzała na niego. No tak, po trzydziestu latach rozwoŜenia poczty do tych

samych starych portów wzdłuŜ tej samej starej trasy był juŜ zmęczony.

Czy naprawdę tego chciała doczekać?
- Dziękuję za propozycję - odpowiedziała Bremenowi. - Pomyślę o tym. Na razie

jednak mam jeszcze trochę poczty do rozwiezienia. No i muszę wrócić na Coriallis.

Bremen pochylił się nad ramieniem Dela.
- To powinno pomóc - rzekł, wkładając trzymany w ręku arkusz do czytnika

komputera nawigacyjnego. Przed odejściem wręczył Taryn kartę danych i powtórzył: -
Proszę to przemyśleć.

Wyprowadzając frachtowiec z doku „Nadziei”, próbowała sobie wyobrazić, co

powiedziałby jej ojciec, gdyby zrezygnowała z rozwoŜenia poczty i zaczęła latać dla
Nowej Republiki.

Czy rzuciłby jakaś kąśliwą uwagę, czy moŜe byłby zadowolony? Myślała o tym

przez chwilę i w końcu uświadomiła sobie, Ŝe nie obchodzi jej juŜ, co powiedziałby
ojciec.

Pociągnęła dźwignie hipernapędu i patrzyła, jak smugi gwiazd bledną, ustępując

miejsca wirującemu niebu nadprzestrzeni. Uśmiechnęła się. Znowu jest na właściwym
kursie.

Peter Schweighoffer

117

P U N K T W I D Z E N I A

Charlene Newcomb

- He, he, he, pani porucznik, chyba tym razem panią dopadł! - zachichotał inŜynier

Dap Nechel.

Porucznik Celia Durasha przebiegła dłonią po lufie blastera i spojrzała na

Nechela. Wiedziała, jak bardzo ten niski, brodaty obcy lubił naleŜące juŜ do rytuału
starcia pomiędzy oficerem nawigacyjnym „KsięŜniczki Kuari” a Detienem Kaileelem,
szefem ochrony statku. Ich potyczki oŜywiały rutynowe loty luksusowego liniowca na
trasie wzdłuŜ Pasa Relgim, łączącej Endoraan z Mantooine.

- Niech pan chwilę zaczeka, Dap - powiedziała Celia, chowając blaster do kabury

i pochylając się nad planszą hologry, by przestudiować rozstawienie swoich farangów i
wojów. Zmarszczyła brwi i zmruŜyła szmaragdowozielone oczy. Ostatni ruch Kaileela
rzeczywiście zapewnił mu przewagę.

Szef ochrony uśmiechał się - a przynajmniej Celii wydawało się, Ŝe widzi jego

uśmiech, bo długa trąba Kabiruńczyka prawie zakrywała jego usta.

- No, moja droga czerwonowłosa przyjaciółko - powiedział Kaileel, mocno

akcentując słowa we Wspólnym - spróbujemy jeszcze raz?

Jego ciemne, inteligentne oczy roziskrzyły się odbłyskiem zielonoŜółtego światła

padającego od hologramu. Rozparł się wygodnie, zasłaniając swym wielkim cielskiem
wypchane poduszki, które ozdabiały kanapy pokładu obserwacyjnego „KsięŜniczki
Kuari”.

Celia pokręciła głową.
- Powiedz mi, Dap - spytała inŜyniera - dlaczego przegrywam zawsze wtedy,

kiedy kręcisz się koło nas?

Dap uśmiechnął się figlarnie i mrugnął do Kaileela.
- Przynoszę szefowi szczęście!
- Chyba nie będę cię więcej zapraszać na nasze mecze - roześmiała się Celia,

opadając na kanapę. Popatrzyła na cętkowane światła gwiazd, przemykające obok nich
w nadprzestrzeni. - Szkoda, Ŝe nie mam juŜ czasu na następną rundę. Niedługo
przylatujemy na Mantooine i powinnam być na mostku.

Kaileel skinął głową, napinając mięśnie długiej szyi.

Opowieści z Imperium

118

- WyobraŜam sobie, Ŝe kapitan oczekuje od swych najlepszych oficerów, Ŝe będą

na swoich stanowiskach.

- Właśnie - zgodził się Dap.
- Będę miała trochę czasu, gdy wejdziemy na orbitę. MoŜe spotkamy się

ponownie, powiedzmy, o wpół do ósmej? - zapytała Celia.

- Nic z tego - odpowiedział szef ochrony. - Mam pewne sprawy do załatwienia na

Mantooine. Wrócę duŜo później.

- Pewne sprawy, tak? - zakpiła Celia, zbierając z kanapy swoje papiery. - To kiedy

zobaczymy tę nową dziewczynę, którą przygruchałeś sobie na Mantooine?

- A co z tymi z Aris i Vykos? - dodał Dap.
Skóra Kaileela przybrała ciemniejszy odcień zieleni. Wyprostował się.
- To nie Ŝadna dziewczyna - powiedział, pociągając za przewód mikroodbiornika,

umieszczonego w jego lewym uchu. - Tylko... przyjaciele.

- No dobra, skoro tak twierdzisz - odparła Celia i uśmiechnęła się

porozumiewawczo. Wstając, strzepnęła zabłąkany rudy włos z białego jedwabiu
munduru i poprawiła blaster w kaburze otaczającej biodra. - No cóŜ, czas iść do pracy,
panowie.

Dap dokończył drinka i zeskoczył z kanapy.
- Tak, tak - powiedział. - Praca inŜyniera nigdy się nie kończy. Vetoosh,

przyjaciele.

- Vetoosh - rzuciła Celia za odchodzącym w dół korytarza Dapem. - Szefie?
- Tak, pani porucznik?
- Są jakieś postępy w sprawie tych zaginionych miotaczy?
Kaileel potrząsnął masywną głową.
- Nie - odpowiedział. - Obawiam się, Ŝe kapitanowi nie spodoba się mój raport.

Przepytywałem moich ludzi kilkakrotnie i trudno mi uwierzyć, Ŝe któryś z nich kłamie.
Ale to juŜ trzeci raz. Wszystkie te blastery były schowane w zabezpieczonych szafkach
w naszych kwaterach. Nie widzę sposobu, by ktoś inny mógł je zabrać.

- I nie znaleźliście ich nigdzie na statku?
- Zespoły szperaczy przeszukały kaŜdy centymetr „KsięŜniczki”, chociaŜ i tak nie

spodziewałem się ich tu znaleźć - powiedział. - Obawiam się, Ŝe ta ostatnia partia
została przemycona ze statku na jednym z naszych przystanków w porcie i pojawi się w
rękach Rebeliantów, takich jak ci, których Imperium zdemaskowało na Mantooine.

- Wygląda pan na zmartwionego, szefie - zauwaŜyła Celia.
- To nie będzie dobrze wyglądać w moich papierach, pani porucznik -

przypomniał jej Kaileel.

- AleŜ szefie, twoje papiery są nienaganne! - zaprotestowała Celia. - Masz

najlepszy zespół ochroniarzy po tej stronie Pierścienia!

- I dwanaście brakujących sztuk broni! - skrzywił się. - Ale dziękuję za zaufanie,

Płomyczku.

Skinąwszy głową, Celia patrzyła, jak wstaje z kanapy, a jego olbrzymia sylwetka

góruje nad jej drobnym ciałem.

Peter Schweighoffer

119

- Porozmawiamy, kiedy wrócisz z Mantooine. - Zaczęła odchodzić, ale nagle

odwróciła się, stając z nim twarzą w twarz.

- NaleŜy mi się rewanŜ! - zawołała. - Tym razem nie wygrasz!

Pokłady „KsięŜniczki Kuari” były pełne pasaŜerów wsiadających na Mantooine,

by przez Mgławicę Maelstrom dotrzeć na Endoraan. Celia uprzejmie powitała
skinieniem głowy grupę Ithorian i trzech koreliańskich biznesmenów. Uśmiechnęła się
na widok młodej pary, udającej się w podróŜ poślubną. Nadal ubrani w ślubne stroje,
wpatrywali się w siebie, nie widząc świata dookoła.

- Bilet, proszą - stewardessa Kelsa Vilrein zwróciła się do pasaŜerki, która

wyglądała na osobę bardzo zamoŜną.

- Gdzie jest taras widokowy? - zapytała kobieta. - Nie chciałabym przegapić

wejścia w Maelstrom. Tak wiele o tym słyszałam.

- Na pokładzie Lido - odpowiedziała Kelsa. - Kapitan ogłosi, Ŝe się zbliŜamy. Wie

pani chyba, Ŝe do wejścia w Maelstrom mamy jeszcze piętnaście godzin?

- Tak, dziękuję pani, moja droga.
Kelsa powitała Celię skinieniem głowy.
- Dobry wieczór, pani porucznik.
- Jak się masz, Kelsa? - zapytała Celia przystojną szatynkę.
- Bilet, proszę - odpowiedziała, sprawdzając numer kajuty następnego pasaŜera. -

Pokład Hamthor, to będzie dwa poziomy wyŜej. - Mrugnęła do Celi. - W porządku,
pani porucznik.

- Czy naczelnik Kaileel wrócił na pokład? - pytała dalej Celia.
- Jakieś pół godziny temu. Bilet, proszę.
- Dzięki, Kelsa.
- Celia?
Głos brzmiał znajomo, ale na pewno nie słyszała go od bardzo dawna. Rozejrzała

się wokół i otworzyła szeroko oczy. Serce podskoczyło jej do gardła.

- Adion? Skąd, na wszystkie światy...
- Wszędzie rozpoznałbym tę płomienną czuprynę! - zawołał, wyciągając do niej

rękę. - Celia Durasha! Dobre nieba! Co tu robisz, tak daleko od Lankashiir?

- Jestem nawigatorem „KsięŜniczki Kuari”. Ale ty...
- No i jak ci się podobam? - zapytał i poprawił mundur.
- No cóŜ... poruczniku - odparła, lustrując od stóp do głów jego muskularną

sylwetkę. Zapomniała, Ŝe Adion Lang jest aŜ tak przystojny. MoŜe to ten mundur,
pomyślała. - Bardzo.

- Celia, wyglądasz absolutnie olśniewająco - powiedział Adion.
- Ciii! - uciszyła go i odwróciła głowę, czując, Ŝe się czerwieni. - Nie wolno

wprawiać w zakłopotanie oficera nawigacyjnego.

- Dobrze. Postaram się przestać.
- Jestem dobrą znajomą szefa ochrony, poruczniku Lang. Jeśli nie będzie się pan

przyzwoicie zachowywał, poproszę, Ŝeby zamknął pana w areszcie!

Opowieści z Imperium

120

- Tak jest, psze pani - rzekł z zawadiackim uśmiechem. - Nic się nie zmieniłaś,

Celia.

- Ani trochę! - roześmiała się. - A teraz chodźmy. Stoimy w przejściu.
Prowadząc go korytarzami statku na pokład widokowy, nie mogła nie zauwaŜyć

dwóch cieni w białych zbrojach, podąŜających dyskretnie za nimi.

- To twoi znajomi? - zapytała.
Adion obejrzał się.
- Ach, oni? Nie przejmuj się nimi. To tylko dwóch straŜników, którzy mieli dość

szczęścia, by móc mi towarzyszyć - odpowiedział z tonem przechwałki w głosie. -
Powiedz, Celia, ile to lat...?

Zastanowiła się przez chwilę.
- Chyba siedem.
- To kawał czasu - rzekł. - Opowiedz mi, co słychać u ciebie i u twojej rodziny.

Obawiam się, Ŝe straciłem kontakt z twoimi braćmi.

- No więc, Jak jest nadal w marynarce, stacjonuje na pokładzie „Nieustępliwego”.

Bern jest porucznikiem i dowodzi zbrojnym batalionem w sektorze Generis, a z Rainem
rozmawiałam nie dalej jak w zeszłym tygodniu. Jego jednostka ma być przerzucona na
Ralltiir. Jakieś lokalne kłopoty, jak sądzę. Strasznie za nimi tęsknię, zwłaszcza za
Rainem.

- To chyba naturalne. W końcu to twój brat bliźniak. Ale co z twoimi wielkimi

planami? Myślałem, Ŝe wstąpisz do Akademii, jak twoi bracia.

Celia zmarszczyła brwi, nie mogąc poradzić sobie z zalewającą ją falą emocji,

które wiązały się z tym tematem. Adion zorientował się, Ŝe dotknął czułego miejsca.

- Przepraszam - powiedział, biorąc ją za rękę. - Widzę, Ŝe powiedziałem coś

głupiego.

- Nic się nie stało - odparła Celia, czując, jak ogarnia ją gniew. - Moje podanie o

przyjęcie do Akademii nigdy nie opuściło Sektora.

- Co? Kto mógł zrobić coś takiego?
Patrząc w przestrzeń za Adionem, drŜącym głosem pełnym goryczy powiedziała:
- Komandor Reise Durasha.
- Twój ojciec?
Skinęła głową i odeszła na parą kroków. Pogładziła ręką złotą poręcz, biegnącą

wzdłuŜ bogato zdobionego korytarza.

- Ale dlaczego? - zapytał Adion, podchodząc do niej.
Zatrzymała siej skrzyŜowała ręce na piersi i spojrzała mu prosto w oczy.
- Powiedział coś w rodzaju: „Moja córka nie będzie studiować w Akademii. To

nie miejsce dla kobiet”.

Adion spuścił wzrok i przez długą chwilę wpatrywał się w podłogę. Jego

milczenie ukłuło ją mocniej niŜ uderzenie pioruna.

- Co? Ty teŜ?! Zgadzasz się z nim? - zapytała, próbując powściągnąć gniew i ból.
- Na pewno doskonale radziłabyś sobie w Akademii. Ale czy wiesz, gdzie trafia

większość kobiet po jej ukończeniu?

Peter Schweighoffer

121

Spojrzała na niego. Oczywiście, Ŝe wiedziała. Prowincjonalne planety, liche

zlecenia, Ŝadnych okazji, by się wykazać, Ŝadnych szans na awans. Ale dla niej nie to
się liczyło. Chciała słuŜyć w marynarce, jak od pokoleń robili to inni członkowie jej
rodziny.

- Ojciec chciał dla ciebie jak najlepiej - powiedział Adion.
- Jak najlepiej? Przepraszam cię bardzo, ale dlaczego miałby się tak troszczyć o

córkę, której prawie nie znał?

- A jednak chciałabyś pójść w jego ślady! Odwiedzać rodzinę raz na trzy, cztery

lata, jeśli nadarzy się okazja? Celia - upomniał ją łagodnie - jak moŜesz nadal gniewać
się na niego po tylu latach?

- Wmieszał się w moje sprawy, Adion. Nie miał prawa podejmować za mnie tej

decyzji.

- MoŜe masz rację.
- Czy moŜemy zmienić temat? - zapytała. - Nie powiedziałeś mi jeszcze, co robisz

na „KsięŜniczce Kuari”.

Adion objął ją ramieniem.
- PokaŜ mi swój statek - powiedział. - A ja opowiem ci o moim oddelegowaniu na

Aris.

- Aris? W sektorze HQ? - uśmiechnęła się, prowadząc go po szerokich schodach

wiodących na taras widokowy. - Jestem pod wraŜeniem. Ciepła posadka, nie ma co!

- Patrzysz właśnie na nowego adiutanta Moffa tego sektora - oznajmił.
- Gratuluję, Adion! To cudownie! - Stanęła i obróciła się, by wyjrzeć przez jeden z

iluminatorów. Przed nimi wyłaniała się Mantooine, a słoneczny blask rozświetlał
horyzont, gdy orbitujący statek przelatywał przez terminator z nocnej strony planety. -
Jak tu pięknie na górze - westchnęła. - Ale poczekaj tylko, jak wejdziemy do Mgławicy
Maelstrom!

- Słyszałem o niej - powiedział łagodniejszym głosem. - Ale nie moŜe być nawet

w połowie tak piękna, jak cudowne rude włosy, za które ciągnąłem na lekcjach fizyki. -
Odgarnął luźny lok, który spadł jej na twarz, i delikatnie dotknął policzka. - Tęskniłem
za tobą, Celia.

Zaczerwieniła się i odwróciła głowę. Adion ujął jej twarz w dłonie i obrócił do

siebie. Potem objął Celię i mocno przytulił. Ich usta zetknęły się powoli. Przez krótką
chwilę Ŝadne nie dostrzegało zaciekawionych spojrzeń przechodzących obok
pasaŜerów.

Wreszcie Celia odsunęła się od Adiona. Cała drŜała. Stare wspomnienia oŜyły.

Był taki czas, dawno temu, kiedy poszłaby za nim na sam kraniec galaktyki. Ale potem
Adion odleciał z ich rodzinnej planety na Raithal, by studiować w tamtejszej Akademii,
i nie odezwał się do niej stamtąd ani razu. Chyba nie spodziewał się, Ŝe tak po prostu
podejmą przerwany wątek?

Spojrzała mu w oczy. Były jakieś inne. Dostrzegła w nich coś, czego nie potrafiła

przeniknąć.

- Muszę juŜ iść, Adion. Wkrótce opuszczamy orbitę i powinnam być teraz na

mostku.

Opowieści z Imperium

122

- Spotkamy się później? - zapytał.
- Ja... zobaczymy się jutro rano - powiedziała, odwracając się od niego.
Zmieszana uczuciami, które poruszył gdzieś głęboko w niej, uczuciami, o których

myślała, Ŝe naleŜą do przeszłości, pośpieszyła na mostek. Potrzebowała czasu do
namysłu. Spokojnego portu. I wiedziała doskonale, gdzie ma go szukać.

Drzwi rozsunęły się, ukazując skromnie wyposaŜone biuro. Hologram na jednej ze

cian przedstawiał przekrój „KsięŜniczki Kuari”. Tuzin monitorów zajmował drugą

cianą, na prawo od biurka oświetlonego kilkoma włączonymi kartami danych.

Kaileel pochylał się nad terminalem komputera. Uniósł wzrok, gdy Celia weszła

do pokoju. Na jej widok wyraz zniecierpliwienia ustąpił łagodniejszej minie.

- Dobry wieczór, Płomyczku. Co mogę dla ciebie zrobić?
- Ja, hmmm, chciałam sprawdzić, czy są jakieś nowe wiadomości o tych

zaginionych blasterach - powiedziała bez przekonania.

Kaileel spoglądał na nią znad monitora, marszcząc czoło.
- Nie mam Ŝadnych nowych wiadomości, pani porucznik - odparł. - Czy coś

jeszcze?

Wzrok Celii wędrował po pokoju.
- Mam wachtę na mostku jeszcze przez godzinę, a potem moŜemy zagrać. Mam

ochotę na rewanŜ za ostatnią poraŜkę.

Kaileel postukał długimi zielonymi palcami o blat biurka.
- Chyba wiesz, Ŝe to trochę późno.
- Chcesz się wykręcić?
- Oczywiście, Ŝe nie, pani porucznik. Będę wolny za dwie godziny.
- Dobrze - odparła Celia, zadowolona, Ŝe gra odwróci jej uwagę od pewnego

przystojnego imperialnego porucznika. - W takim razie spotkamy się na pokładzie
widokowym.

Kąciki warg Kaileela pod długą trąbą uniosły się w górę.
- No, moja droga płomiennowłosa przyjaciółeczko, nie przepuściłbym okazji, by

pobić cię po raz kolejny, nawet za całą przyprawę Kessel!

- Pobić mnie? - uśmiechnęła się. - Nie licz na to, szefie!
- Wracaj na mostek, maleńka. Prowadź swój statek! Nie zbaczaj z kursu!
Celia spowaŜniała. Pochyliła się nad biurkiem.
- Wyglądasz na zmęczonego, szefie - powiedziała. - Czy wszystko w porządku?
Kaileel odchylił się na oparcie fotela.
- Tak... hmmm, no nie do końca - przyznał, widząc, jak Celia marszczy brwi. -

Dowiedziałem się na Mantooine paru nieprzyjemnych rzeczy.

- Szefie? - kolejny głos dobiegi z korytarza. - O, pani porucznik! Przepraszam, Ŝe

przeszkadzam.

- Co jest, Raban? - zapytał Kaileel oficera ochrony, podczas gdy Celia obeszła

biurko, by wyjrzeć przez iluminator.

- Zgłoszono nam bójkę pomiędzy dwoma pasaŜerami w Galerii Handlowej.
- Kto się tym zajmuje?

Peter Schweighoffer

123

- Brankton. Wysialiśmy mu wsparcie.
- Informuj mnie na bieŜąco - polecił Kaileel i odwrócił się z uśmiechem w stronę

Celii. - To moŜe być całkiem interesująca podróŜ.

- Jeszcze nawet nie opuściliśmy orbity! - zdziwiła się Celia.
- A myślałaś, Ŝe to ty masz interesującą pracę.
- Szefie, co chciałeś mi powiedzieć? Co się stało na Mantooine?
- Później, moja droga. Opowiem ci o tym później.
Celia spojrzała na przyjaciela. Najwyraźniej coś go gryzło. Ale zanim zdąŜyła o to

zapytać, przez interkom rozległ się głos kapitana.

- Kaileel, czy jest u pana porucznik Durasha?
- Tak, panie kapitanie - odparł Kaileel.
- Właśnie idę na mostek, sir - dodała Celia.
- Pani porucznik, musimy porozmawiać na osobności. Proszę przyjść do mojego

biura.

- Oczywiście, sir. JuŜ idę. Ciekawe, o co chodzi - dodała, kiedy Kaileel wyłączył

interkom. - Zobaczymy się za parę godzin, szefie.

- Kapitanie Glidrick, chciał mnie pan widzieć?
- Proszę usiąść, pani porucznik. - Stenn Glidrick był męŜczyzną w średnim wieku.

Jego brązowe włosy zaczynały się pokrywać pasemkami siwizny. Podobnie jak Celia
ubrany był w błękitne spodnie ze złotym lampasem wzdłuŜ nogawek. Białą tunikę
zdobiły medale - przypomnienie czasów, kiedy słuŜył w Imperialnej Marynarce.

- O co chodzi, panie kapitanie? Co się stało?
- Dostałem wiadomość od twojego ojca...
Celia zerwała się z poczerwieniała twarzą.
- Mój ojciec wysłał wiadomość do pana? - zapytała, nie kryjąc gniewu.
- Pani porucznik, proszę...
- Nie chcę mieć z nim nic wspólnego!
- Porucznik Durasha, proszę siadać! - rozkazał kapitan. Wziął głęboki oddech. -

Twój ojciec przesłał wiadomość przeze mnie, bo wiedział, jak zareagujesz. Chodzi o
twojego brata...

Celia zbladła.
- Co z nim? - Chwyciła się krawędzi biurka Glidricka i cięŜko opadła na krzesło.
- Nie Ŝyje - powiedział kapitan. - Bardzo mi przykro.
- Panie kapitanie, ja mam trzech braci. Który z nich?
Glidrick spojrzał w dół na ekran komputera.
- Raine - odpowiedział. - Twój ojciec powiedział, Ŝe szczegóły znajdziesz w tym

holo, dołączonym do jego wiadomości. Masz tyle czasu, ile będziesz potrzebować.
Naprawdę ci współczuję.

- Dziękuję, sir - odpowiedziała Celia w odrętwieniu, biorąc od niego hologram.
Powoli wstała z krzesła i sama nie wiedząc jak, dotarła do swojej kwatery.

Wysłuchała wiadomości. Kiedy się skończyła, zatrzymała nagranie i wpatrywała się w

Opowieści z Imperium

124

zamroŜony na hologramie wizerunek ojca. Miała wraŜenie, Ŝe pokój zamyka się wokół
niej.

Bezwiednym gestem pogładziła dłonią kaburę, a potem cholewkę miękkiego

skórzanego buta. Wyjęła z pochwy ukryty w bucie nóŜ. To był specjalny prezent on
Raine’a. Dał jej ten nóŜ ostatniej nocy przed odlotem na ostatni okres słuŜby. Siedząc
pod rozgwieŜdŜonym niebem Lankashiir, wspominali stare dobre czasy, kiedy razem
buszowali po lasach ich rodzinnej planety.

Obróciła nóŜ w ręce. Światło holograficznej wiadomości odbiło się od szarej stali

ostrza  i  zatańczyło  na  blacie  biurka.  Jej  drobna  dłoń  idealnie  wpasowywała  się  w
rękojeść,  wyrzeźbioną  z  rzadkiego  gatunku  drewna.  Celia  zapatrzyła  się  w  czerwony
klejnot osadzony  w rękojeści  tuŜ  nad ostrzem,  lśniący płomiennym blaskiem  nawet  w
przyćmionym świetle kajuty.

Miłe wspomnienia wydawały się teraz zaledwie odległym echem. Celia odłoŜyła

nóŜ i ponownie włączyła wiadomość od ojca.

- Twój brat Raine został zabity przez siły Rebeliantów na planecie Ralltiir -

odezwał się głos z hologramu. Reise Durasha wyglądał znacznie starzej, niŜ gdy
widziała go po raz ostatni. Szarozielony mundur Imperialnej Armii wisiał luźno na
zgarbionej sylwetce. Oczy okalały sine cienie. - Wiem, jak bardzo był ci bliski...

Celia ukryła twarz w dłoniach i rozpłakała się. Wyczerpana emocjonalnie,

zmartwiała ze smutku, zapadła w końcu w sen. Kiedy ponad godziną później zabrzęczał
interkom, obudziła się gwałtownie. Powoli podniosła rękę i włączyła interkom.

- Mówi Durasha - powiedziała znuŜonym głosem.
- Celia, myślałem, Ŝe umówiliśmy się na rewanŜ dziś wieczorem - usłyszała.
Popatrzyła martwym wzrokiem na panel komunikacyjny.
- Celia? - odezwał się głos Kaileela, tym razem bardziej natarczywy.
- Szefie... - zdołała w końcu powiedzieć. - Zapomniałam...
- Czy wszystko w porządku? - zapytał. - Nie musimy grać akurat dzisiaj.
- Zaraz będę, tylko daj mi pięć minut.
Kiedy dotarła na pokład widokowy, plansza do hologry była ciemna. Wysoka

szklanka z jakimś egzotycznym napojem stała na skraju stolika do gry.

- Co to takiego? - zapytała Celia, wskazując szklankę.
- Zadariańska brandy. Mam wraŜenie, Ŝe przyda ci się szklaneczka czegoś

mocniejszego - odpowiedział Kaileel.

Celia zamrugała oczami, starając się powstrzymać łzy. Sięgnęła po szklankę,

okręciła ją w dłoniach i w końcu pociągnęła długi łyk. Napój rozgrzewał, ale jego
ciepło nie zdołało zmniejszyć chłodu, który czuła w środku. Wiedziała, Ŝe szef ochrony
patrzy na nią.

- Co się stało? - zapytał.
Wydawało się, Ŝe nie usłyszała. Wpatrywała się w niewyraźne plamy gwiazd,

przemykających w nadprzestrzeni wokół nich.

- Celia? - Kaileel wstał i połoŜył rękę na jej ramieniu.
DrŜąc odwróciła się w stroną Kaileela i spojrzała mu w oczy.
- Mój brat... - zaniosła się szlochem. Płakała z twarzą wtuloną w jego pierś.

Peter Schweighoffer

125

Kaileel otoczył Celię pokrytym łuską ramieniem i mocno przytulił.
- Tak mi przykro, mój Płomyczku - szepnął.
Kiedy wyschły łzy, Celia opowiedziała przyjacielowi o zasadzce, jaką Rebelianci

zastawili na jednostkę Raine’a w kosmoporcie na Ralltiir.

Kaileel smutno potrząsnął głową.
- Jeszcze wielu zginie - powiedział cicho. - Po obu stronach.
Celia otworzyła szeroko oczy.
- Chyba nie popierasz Rebeliantów?
- Powiedzmy raczej, Ŝe nie pochwalam metod, jakimi Imperium rozwiązuje ten

konflikt.

- Co masz na myśli, szefie?
Kaileel wyjrzał przez iluminator.
- Pomyśl o Mgławicy Maelstrom, Celia - powiedział.
- Nie rozumiem?
- Jak wygląda, gdy się na nią patrzy z Mantooine?
- Jak mała plamka - odpowiedziała.
- Prawda - pokiwał głową. - Ale co się dzieje, kiedy wchodzimy w Mgławicę?
Rzuciła mu zdziwione spojrzenie.
- Co to, szefie, egzamin z astrofizyki?
- Odpowiedz, proszę - powiedział.
- No dobrze. Kiedy wchodzimy w Mgławicę, nasza łączność siada. A czujniki są

lepe. Ale co to ma wspólnego z ...?

Kaileel podniósł długi zielony palec.
- Z daleka moŜemy tylko domyślać się niebezpieczeństw, które szykuje dla nas

Mgławica.  Dlaczego  nie  widzimy  niebezpieczeństwa,  dopóki  nie  podejdziemy  bliŜej,
dopóki  nas  nie  dotknie?  Takie  właśnie  jest  Imperium,  Płomyczku.  MoŜemy  nie
wyczuwać  niebezpieczeństwa,  gdy  jesteśmy  zbyt  daleko,  by  Imperium  mogło  nas
dosięgnąć.  Ale  kiedy  juŜ  nas  dotknie,  będziemy  widzieć  i  słyszeć  tylko  to,  co  zechce
nam pokazać.

- Moja rodzina słuŜy temu Imperium, szefie. Mój brat oddał za nie Ŝycie -

przypomniała mu. - Lepiej nie opowiadaj takich rzeczy przy innych. Jeszcze by
pomyśleli, Ŝe to ty ukradłeś te... - urwała w pół zdania, siadając gwałtownie, i pochyliła
się nad planszą hologry.

Kaileel spojrzał jej w oczy.
- Dałeś blastery Rebeliantom na Mantooine? - spytała cicho. - Czy to były ta

sprawa, którą miałeś tam do załatwienia?

Zanim zdąŜył odpowiedzieć, do pokoju wpadł Dap Nechel.
- Dlaczego mi nie powiedzieliście, Ŝe będziecie grać? - zapytał głosem pełnym

cokolwiek przesadnego cierpienia.

Celia oparła się o wypchane poduszki. Przeniosła wzrok z Kaileela na Dapa, a

potem odwróciła głowę. Kaileel wyprostował się na krześle i pociągnął łyk swojego
drinka.

Opowieści z Imperium

126

- O, przepraszam! - powiedział Dap. - Wygląda na to, Ŝe przeszkodziłem w

prywatnej rozmowie. Lepiej sobie pójdę.

- Nie ma sprawy, Dap. Zostań - zaprotestowała Celia. - Właśnie ustawialiśmy

planszę.

Wcisnęła guzik z boku stolika. Zielonkawy poblask oświetlił ich twarze, a na obu

stronach planszy pojawił się tuzin wojowników, stojących na baczność, z bronią na
prawym ramieniu.

- Celia, nie musimy dziś grać... - zaczął Kaileel.
- Nic mi nie jest, szefie - powiedziała. - Twój ruch.
Dap usadowił się na kanapie obok Celii, a Kaileel przestawił pierwszego

wojownika. Celia przesunęła swojego taranga, co szef ochrony skontrował ruchem
następnego ze swych wojowników.

Celia namyślała się przez chwilę. Potem wyprostowała się, wyciągnęła blaster z

kabury i w zamyśleniu pogładziła jego lufę.

- Hmm, szefie... - powiedziała w końcu. - To nie był mądry ruch.
- CzyŜby? Myślę, Ŝe tak to wygląda tylko z twojego punktu widzenia - odparł.
- Mojego punktu widzenia? - zmarszczyła czoło.
- Otwórz oczy, Płomyczku. Popatrz, co dzieje się wokół ciebie.
Dap spoglądał zdezorientowany to na jedno, to na drugie.
- O czym wy mówicie? - zapytał. - Czy ktoś mógłby mi to wyjaśnić?
Celia odwróciła wzrok.
- Rebelianci zabili brata Celii na Ralltiir.
- O matko! To straszne, pani porucznik. Słyszałem o tym powstaniu w

holowiadomościach - powiedział. - Ale Imperium rozprawi się z Rebeliantami. JuŜ
sobie poradziło z tymi na Alderaan. Nie sprawią więcej kłopotów.

- Na Alderaan? - zapytał Kaileel.
- Dobre nieba, to wy nic nie słyszeliście? No, chyba nie, skoro siedzicie tu od

godziny.

- Co się stało na Alderaan? - powtórzyła Celia.
- SłuŜby Imperatora odkryły, Ŝe kilku przywódców Rebelii pochodzi z Alderaan -

sam Bail Organa i jego córka, księŜniczka Leia. Nasze siły zrobiły z Alderaan
pokazówkę.

- Co masz na myśli?
- Alderaan został unicestwiony.
- Co?! - krzyknęła Celia.
Kaileel potrząsnął głową ze smutkiem.
- Nie mówiłem ci tego?
- Całą planetę?
- Zostało z niej tylko kilka miliardów cząsteczek kurzu - powiedział Dap.
- Miliony ludzi potraktowanych jak pionki... - Kaileel wskazał palcem na planszę -

...przez Imperatora, który moŜe z nimi robić, co zechce.

- Ale, szefie...
- Obawiam się, Ŝe gra skończona - rzekł Kaileel miękko.

Peter Schweighoffer

127

Celia pochyliła się nad planszą, sprawdzając rozmieszczenie wojowników.
- Nie poddasz się tak łatwo - powiedziała i nagle kątem oka zauwaŜyła wyraz

zaskoczenia na twarzy Dapa.

Kaileel odetchnął głęboko. Celia uniosła wzrok. Dwóch szturmowców celowało z

blasterów do jej przyjaciela.

- Faktycznie, rebeliancki szpiegu - powiedział Adion Lang, który właśnie wyszedł

zza pleców szturmowców. - Gra skończona.

- Adion! - zawołała Celia, ostroŜnie chowając blaster do kabury. - Co to wszystko

znaczy? PrzecieŜ Kaileel to nie Ŝaden szpieg.

- Proszę cię, Celia, nie próbuj bronić zdrajcy. Wiemy wszystko o działalności

tego... - przerwał, szukając odpowiedniego słowa. - ...stworzenia. Mamy dowody, Ŝe
dostarczył broń rebelianckim agentom na Mantooine. A biorąc pod uwagą rozmowę,
którą tu przed chwila słyszałem...

- Szpiegowałeś nas! - wykrzyknął Dap.
- Taką mam pracą - odparł Adion. - Przykro mi, Celia, Ŝe ten... ten stwór cieszył

się twoją przyjaźnią. Pamiętaj, co jego przyjaciele zrobili twojemu bratu. Raine nadal
by Ŝył, gdyby nie tacy zdrajcy jak on.

Jego słowa raniły serce Celii jak wibroostrza. Straciła brata z powodu

Rebeliantów. A teraz traci najlepszego przyjaciela z powodu Imperium. Popatrzyła na
Kaileela. Nigdy nie przyszłoby jej do głowy, by winić go za śmierć Raine’a. Miała
nadzieję, Ŝe szef ochrony wyczyta to z jej oczu.

- W porządku, Płomyczku - powiedział Kaileel. - Teraz jestem jeden, ale niedługo

Imperium przekona się, Ŝe takich jak ja są setki tysięcy. Pewnego dnia nie będą juŜ w
stanie powstrzymać nas wszystkich.

- Zabrać go! - rozkazał szturmowcom Adion.
- Przepraszam, poruczniku - wtrącił Dap. - Czy mogę odejść?
- Tak, panie Nachel - odpowiedział Adion. - MoŜe później poproszę pana o

zeznanie.

- Rozumiem - rzekł Dap. - Oczywiście, jestem do pana dyspozycji. Wie pan, gdzie

mnie znaleźć.

Celia patrzyła, jak zakuwają nadgarstki Kaileela w kajdanki. Jego silne,

muskularne ramiona przebiegł nerwowy dreszcz, gdy wstawał.

- Ruszaj - warknął jeden ze szturmowców, dźgając Kaileela karabinem w pierś.
- Zabierzcie go do izolatki i nie spuszczajcie z niego oka, sierŜancie - rozkazał

Adion. - Pamiętajcie, Ŝe zna to miejsce lepiej niŜ ktokolwiek na tym statku.

- Tak jest, sir.
Celia patrzyła, jak wyprowadzają Kaileela.
- Co z nim teraz będzie, Adion?
- Celio, moja droga, nie zaprzątaj sobie tym głowy - powiedział, wyciągając do

niej rękę.

- Nie rozumiem, Adion. Myślałam, Ŝe pracujesz w administracji.
Potrząsnął głową.

Opowieści z Imperium

128

- Przepraszam, Ŝe musiałem cię okłamać. Pracuję w Imperialnym Biurze

Bezpieczeństwa. Od kilku miesięcy obserwowaliśmy waszego szefa ochrony.

- Myślałam, Ŝe dobrze go znam. Nigdy nie podejrzewałam... - ukryła twarz w

dłoniach.

Adion wziął ją w ramiona.
- No juŜ, nie płacz - powiedział. - Wszystko będzie dobrze. Chodź, usiądź tu koło

mnie.

- Szanowni państwo - rozległ się głos z głośników. - Mówi kapitan Glidrick. Za

około pół godziny „KsięŜniczka Kuari” wyjdzie z nadprzestrzeni, by znaleźć się w
Mgławicy Maelstrom. Na pewno nie chcieliby państwo przegapić tego fascynującego
widoku, który moŜna obejrzeć z okien pokładu obserwacyjnego Lido. Czekają państwa
niezapomniane wraŜenia.

- Mgławica - westchnęła Celia. Nadal miała w głowie porównanie Imperium do

mgławicy, jakiego uŜył Kaileel. „Nie widzimy niebezpieczeństwa, dopóki nas nie
dotknie”.

- Zapomnij, co mówił ci ten stary potwór. Jego myśli są niebezpieczne.
Celia spojrzała w niebieskie oczy Adiona, Były zimne i puste. Kto miał rację?

Imperium? Rebelianci? I jedni, i drudzy zadali jej ból. Nie wiedziała juŜ, co ma myśleć.

- Muszę z nim porozmawiać, Adion.
- To nie jest najlepszy pomysł, Celio.
- Proszę, pozwól mi. ChociaŜ kilka minut.
- Muszę go najpierw przesłuchać, ale zanim dotrzemy na Aris, pozwolę ci z nim

porozmawiać.

Potaknęła niepewnie i złoŜyła głowę na jego ramieniu.

Drzwi celi zamknęły się za nią. Celia stała sztywno, patrząc na Kaileela. Po ponad

dziesięciu godzinach w końcu mogła z nim porozmawiać, tak jak obiecał jej Adion
Lang.

PołoŜyła swoje notesy nawigatora na stojącej tuŜ przy drzwiach skrzyni i zaczęła

chodzić po celi w tę i z powrotem. Nerwowo stukała palcami o pustą kaburę blastera.

- Dlaczego na to pozwoliłeś? - krzyknęła w końcu do Kaileela.
- A co, twoim zdaniem, miałem zrobić? - zapytał. Zatrzymała się gwałtownie i

spojrzała na niego gniewnie.

- Skłamać!
Kaileel patrzył poza nią, jakby wyglądał przez nie istniejące okno.
- I co by mi z tego przyszło, mój drogi Płomyczku? - powiedział, zwracając na nią

wzrok. - PrzecieŜ wiem, Ŝe nie jesteś aŜ tak naiwna.

Celia zwinęła dłoń w pięść i uderzyła nią w muskularną pierś Kaileela.
- Ja po prostu tego nie rozumiem, szefie! - krzyknęła. - Co ci zrobiło Imperium?
- Nic.
- Więc po co się mieszasz w tę Rebelię?
- To, co robi Imperium, jest złe - odparł. - Niemoralne. Pamiętaj, co ci

powiedziałem o punkcie widzenia. Przestań patrzeć na Imperium z daleka. Przyjrzyj mu

Peter Schweighoffer

129

się bliŜej, Celio. KaŜdy, kto kocha pokój, wie, Ŝe to prawda. - Ujął jej dłoń i przycisnął
mocno do piersi. - W głębi serca wiem, Ŝe pewnego dnia to zrozumiesz.

Patrząc w jego ogromne czarne oczy, Celia przełknęła grudę, która zatkała jej

gardło.

- JuŜ sama nie wiem...
Drzwi celi uniosły się.
- Koniec spotkania, pani porucznik. Obawiam się, Ŝe musi pani wyjść.
- Ale to było tylko kilka minut! Czy nie mogłabym zostać jeszcze chwilkę,

sierŜancie?

- Pani porucznik, mam rozkazy.
Szturmowiec podprowadził ją do drzwi. Patrzyła na Kaileela ze zmarszczonym

czołem.

- Nadal czekam na rewanŜ, szefie - powiedziała, sięgając po notesy leŜące na

skrzyni.

Tabliczki wysunęły jej się z rąk, z trzaskiem spadając na podłogę. Pochyliła się,

by je podnieść, i ukradkiem wyciągnęła nóŜ ukryty w cholewce. Wstała gwałtownie i
dźgnęła noŜem pod hełm szturmowca, sięgając do szyi. Krzyknął z bólu, gdy wciągnęła
go do wnętrza celi i walnęła jego głową o ścianę. Trzęsącymi się dłońmi obróciła ostrze
jeszcze raz. Szturmowiec padł na ziemię.

- Szybko, szefie! - popędziła Kaileela, chowając nóŜ do pochwy. - Musimy się

stąd wydostać!

W drzwiach pojawił się drugi szturmowiec. Celia złapała rusznicę zabitego i

otworzyła ogień. Strzały uderzyły w ścianą, bo Ŝołnierz błyskawicznie wypadł z celi i
zaczął uciekać w dół korytarza. Posłała serię za szturmowcem.

- Uciekajmy, szefie! - zawołała, rzucając Kaileelowi rusznicę. Ruszył za nią,

przestępując ciała zabitych szturmowców.

- Powiedz mi, Płomyczku, czy naprawdę oczekujesz, Ŝe wyjdziemy z tego Ŝywi? -

zapytał. - Gdzie jest reszta moich ludzi?

- Dap zaaranŜował mały problem na pokładzie handlowym - odparła, podnosząc

drugą rusznicę.

- Dobry stary Dap. Myślisz, Ŝe turbowinda to najlepszy sposób, by dostać się do

hangaru?

- Powinna być puściusieńka, szefie.
- Zdumiewające.
- Masz wielu przyjaciół na pokładzie „KsięŜniczki”, staruszku!
- Czy barka...
- Gotowa. Odłączyłam autopilota i trochę pobawiłam się okablowaniem, tak

ebym mogła odlecieć.

- Prosto w Maelstrom - dokończył Kaileel.
- Będziemy tam bezpieczni.
Pół minuty później drzwi turbowindy otworzyły się, ukazując tonący w półmroku

hangar luksusowego liniowca. Wysokie pomieszczenie zajmowały dwie barki, uŜywane

Opowieści z Imperium

130

do dowoŜenia na statek i odbierania z niego pasaŜerów. Celia rozejrzała się po hangarze
i dała znak ręką Kaileelowi, by poszedł za nią.

Byli w połowie drogi, kiedy zobaczyli Adiona Langa schodzącego po trapie

najbliŜszej barki. Blaster wycelował w Kaileela, ale wzrok miał wbity w Celię.

- Rzućcie broń - rozkazał.
Celia spojrzała na blaster.
- Adion, proszę cię... - powiedziała drŜącym głosem - pozwól Kaileelowi odlecieć.
- Obawiałem się, Ŝe spróbujesz czegoś takiego, Celia. Zawsze byłaś impulsywna.

Ale chyba wiesz, Ŝe nie mogę go wypuścić. Proszą, odłóŜ miotacz. PrzecieŜ nie chcesz
mnie zabić.

Celia badała wzrokiem twarz Adiona. W jego oczach nie było emocji, Ŝadnej iskry

ycia. To nie moŜe się tak skończyć, pomyślała. Musi być jakieś wyjście.

Kaileel powoli opuszczał rusznicę.
- Przepraszam, Płomyczku - powiedział, podrywając nagle broń do góry, w stroną

Adiona.

Strzał był niecelny. Adion uniósł blaster i nacisnął spust. Trafił Kaileela w pierś.

Nacisnął spust ponownie, ale drugi strzał odbił się rykoszetem od pokrycia barki. Nie
miało to jednak znaczenia. Kaileel, śmiertelnie ranny, osunął się na zimną metalową
podłogę.

Celia rzuciła blaster i podbiegła do martwego przyjaciela.
- Nie musiałeś go zabijać! - krzyknęła do Adiona. Łzy przesłaniały jej wzrok.

Zmusiła się jednak, by je powstrzymać, i uklękła obok ciała Kaileela.

Adion podszedł do niej ostroŜnie, posyłając kopniakiem daleko po podłodze

hangaru oba karabiny.

- Dlaczego, Celio? Dlaczego pomogłaś mu uciec? - zapytał. - PrzecieŜ nie jesteś

Rebeliantką.

- To był mój przyjaciel - powiedziała cicho, ignorując pogardę, jaką usłyszała w

głosie Adiona. Zastanawiała się, co się stało z młodym męŜczyzną, którego tak kiedyś
podziwiała - którego kochała.

- Będziesz musiała pójść ze mną, Celio - rzekł Adion.
- Nie zmuszaj mnie do tego - szepnęła, nie odrywając wzroku od ciała Kaileela. -

Nie moŜesz mnie puścić?

- To mój obowiązek, Celio - rzucił zimno, wycelowując blaster w tył jej głowy. -

Jesteś aresztowana za zdradzieckie działania przeciwko Imperium.

Celia podniosła bezwładną rękę Kaileela, czule gładząc ją palcami.
- Wygląda na to, Ŝe ta gra prowadzi nas donikąd, szefie - powiedziała. - Jak teraz

mam się zrewanŜować?

Adion podszedł o krok bliŜej. Jego wysoka postać rzuciła cień na twarz Kaileela.

Dotknął nogą pleców Celii, która skuliła się, czując jego dotyk.

- Wstawaj, Celio.
Po jej policzku popłynęła ba. Odwróciła się powoli spojrzała na Adiona.

Niedostrzegalnym gestem sięgnęła dłonią w kierunku cholewki. Palce zacisnęły się
wokół rękojeści.

Peter Schweighoffer

131

- Wstawaj! - powtórzył Adion, łapiąc ją za ramię i podciągając do góry tak Ŝe ich

twarze dzieliły zaledwie centymetry. Potrząsnął głową i w tej jednej krótkiej chwili
Celii wydało się, Ŝe widzi w jego oczach cień Ŝalu. Potem zmruŜył oczy. Zaślepiony
własną nienawiścią nie zauwaŜył błysku stali, zanim Celia nie wbiła noŜa w jego ramię.

Krzyknął z bólu i skrzywił się wściekle. Blaster wypadł mu z reki i potoczył się po

podłodze, gdy Celia uderzyła ponownie. Broniąc się przed atakiem, puścił jej ramię.
Rzuciła się w stronę barki i wbiegła na trap.

Zanim klapa włazu opadła, słyszała, jak Adion woła za mą:
- Celio, nie rób tego!
Kilka sekund później barka uniosła się nad podłogą hangaru. Mały transportowiec

cicho wypłynął ku wirom Mgławicy Maelstrom.

Celia obserwowała przez iluminator „KsięŜniczkę Kuari”. Luksusowy liniowiec

robił się coraz mniejszy, w miarę jak barka oddalała się od niego i zagłębiała się w
mgławicę.

- Pat, szefie - powiedziała do siebie. W jej głos wkradła się gorycz. - Nikt nie

wygra w tej rundzie.

Opowieści z Imperium

132

W B L A S K U C H W A Ł Y

Tony Russo

KaŜdy najemnik chce, by go zapamiętano. - „SzalonyVornskr” Lex Kempo przerwał

na chwilę, gdy zielenie i brązy porastającej Gabredor III dŜungli zbliŜyły się nagle do
nurkującego frachtowca. Z sardonicznym uśmieszkiem na twarzy galaktyczny wyga
okręcił się w fotelu pilota i spojrzał na Brixie.

- Najemnik nie kończy spokojnie kariery. Nie ma Ŝadnego domu spokojnej starości

dla byłych najemników. Prawdziwy najemnik chce odejść gwałtownie, w ogniu... w
blasku chwały.

- Naprawdę? - Brixie Ergo poruszyła się nerwowo w fotelu za stanowiskiem

drugiego pilota. W zmodyfikowanym, lekkim koreliańskim frachtowcu było ciasno,
zwłaszcza na dziobie. Statek trzeszczał i trząsł się, pikując przez atmosferę planety.

Kempo wyszczerzył zęby w szerokim, złym uśmiechu.
- O, tak!
Coś pomiędzy rozkazem a warknięciem rozległo się z siedzenia drugiego pilota,

zajmowanego przez porośniętą sierścią istotę.

- Zostaw Ŝółtodzioba w spokoju. - Sully Tygrysie Oko był Trunskiem, tęgim

przedstawicielem gatunku dobrze znanego z waleczności i równie legendarnej
porywczości. Szczeciniasta brązowa sierść porastała całe jego ciało z wyjątkiem twarzy i
wnętrza dłoni. Jakby dla podkreślenia, jak bardzo jest niezadowolony z Kempo, wysunął
spod dolnej wargi dwa lśniące, ostre kły. Brixie przypomniała sobie historie, które
opowiadali jej rodzice, kiedy była mała, jak to Tninskowie bywają ozdobą karnawałowych
parad, walcząc jako gladiatorzy lub zapaśnicy.

Jeśli Sully Tygrysie Oko kiedykolwiek uczestniczył w takim pokazie, nigdy o tym

nie wspomniał. Wiedziała o nim tylko, Ŝe zdobył wiele odznaczeń jako członek elitarnej
jednostki wywiadowczej Nowej Republiki. ChociaŜ juŜ nie w szeregach Nowej
Republiki, walczył nadal pod swym dawnym pułkownikiem w grupie najemników zwanych
Czerwonymi KsięŜycami. To właśnie Tygrysie Oko został wyznaczony na dowódcą tej
misji, i nikt inny tylko on wybrał Brixie na lekarza polowego. O samej misji Brixie nadal
niewiele wiedziała. Wystarczyło jednak samo przebywanie w towarzystwie Leksa Kempo
i Sully’ego Tygrysie Oko, by niedawna studentka medycyny czuła się nieswojo, zupełnie
jakby była częścią grupy, do której tak naprawdę nie naleŜy.

Peter Schweighoffer

133

Celem najemników była Gildia Handlarzy Niewolników z Karazak, przyczajona

wśród  podmokłej  dŜungli  Gabredora  III.  Podobnie  jak  w  przypadku  tych  kilku  operacji
Czerwonych KsięŜyców, których dokumentację mogła przejrzeć podczas szkolenia, tak i
teraz  szczegółowe  informacje  o  celu  i  powodach  ataku  mieli  otrzymać  dopiero  po
wylądowaniu  na  powierzchni  planety.  Taka  procedura  chroniła  nie  tylko  KsięŜyce,  ale
przede  wszystkim  ich  zleceniodawców.  Wszystkie  te  tajemnice  wydawały  się  Brbrie
pozbawione  sensu.  Co  mogli  zdziałać  przeciwko  całemu  obozowi  handlarzy
niewolników? Kto  w ogóle  wymyślił tę błyskotliwą strategię? Po  chwili  zbeształa  samą
siebie  -  przyłączenie  się  do  najemników  w  rodzaju  Czerwonych  KsięŜyców  po  to,  by
odnaleźć rodziców, teŜ nie było specjalnie błyskotliwą strategią.

Tygrysie Oko nadal wymyślał Leksowi Kempo.
- Nie zabrałem jej tutaj, Ŝeby ci dostarczyć rozrywki. Zajmij się lepiej

pilotowaniem tej kupy złomu, jeśli nie masz nic przeciwko temu.

W przeciwieństwie do Sully’ego Tygrysie Oko, który wyglądał wprawdzie na osiłka,

ale  przejawiał  niespodziewaną  troskę  o  innych,  „Szalony  Vornskr”  Kempo  sprawiał
wraŜenie,  jakby  właśnie  wypadł  z  wyjątkowo  ponurego  sensacyjnego  holofilmu.
Utrzymywał,  Ŝe  słuŜył  w  ponad  dwunastu  róŜnych  prywatnych  armiach  i  oddziałach
ochrony, a nawet przez krótki czas jako zwiadowca w Armii Imperialnej, na dowód czego
nosił przerobioną  zbroją  imperialnego  zwiadowcy.  Lśniąca  biel  elementów  zbroi  została
starannie zmatowiona i pomalowana w barwne plamy, zapewniające idealny kamuflaŜ w
dŜungli  Gabredoru.  Liczne  dodatkowe  kabury  i  kieszenie  kryły  cały  arsenał  ostrzy  do
ciskania,  gotowych  do  strzału  miotaczy,  zapasowych  ogniw  energetycznych,  pakietów
medycznych, rac i innego niezbędnego wyposaŜenia. Z krótko przystrzyŜonymi włosami,
wąską blizną od blastera na prawym policzku i szarymi oczami, Kempo zachowywał się
jak  budzący  postrach  chodzący  arsenał,  którym  wydawał  się  być.  Mimo  wszystko
Tygrysie Oko dotknął chyba czułego punktu. Gdy statek zatrząsł się kolejny raz, Kempo
przeszedł do defensywy.

- Po prostu staram się wprowadzić naszego lekarza polowego w meandry psychiki

najemnika, nieustraszony wodzu!

Brixie natychmiast wyczuła, Ŝe Tygrysie Oko po prostu nie znosi tego przezwiska.

Trunsk odrócił się do Kempo i spojrzał na niego wyjątkowo nieprzyjaznym wzrokiem.
Trunskowie nigdy nie słynęli z serdeczności, zwłaszcza w warunkach silnego stresu.

- Czy moglibyście łaskawie przestać gadać? - odezwał się jękliwie czwarty członek

druŜyny.  Ze  wszystkich  istot  uwaŜających  się  za  członków  Czerwonych  KsięŜyców
Hugo Cutter był ostatnią osobą, o której Brixie pomyślałaby, Ŝe moŜe być najemnikiem.
Uciekinierem  ze  szpitala  dla  nerwowo  chorych  -  to  prędzej,  ale  Ŝołnierzem?  Włosy
Cuttera  były  równie  dzikie  i  nieprzewidywalne  jak  spojrzenia,  które  rzucał  wokół.  Przed
rozpoczęciem  misji  Lex  Kempo  wspomniał,  Ŝe  Hugo  Cutter  studiował  kiedyś  w
prestiŜowej  Imperialnej  Akademii  Technicznej,  skąd  jednak  szybko  wyleciał,  gdy
okazało się, Ŝe o wiele bardziej lubi wysadzać róŜne rzeczy w powietrze niŜ składać je do
kupy.  Z  drugiej  strony  jednak,  Kempo  miał  skłonności  do  przesady.  Zwłaszcza  gdy
mówił o sobie.

Opowieści z Imperium

134

Statek ponownie dał nura. Siedzący obok Brixie Cutter gwałtownie zaczerpnął

powietrza. Wyciągnęła rękę, by go uspokoić. Reakcją Cuttera było gwałtowne zaciśnięcie
palców na i tak kurczowo juŜ ściskanym tornistrze, który trzymał na kolanach.

- Nie dotykaj mnie!
- Przepraszam - wyjąkała słowa przeprosin. - Myślałam tylko, Ŝe...
- śe co? - zaczął się śmiać histerycznie. - śe mógłbym potrzebować pomocy od

kogoś takiego jak ty?

- Daj spokój - mruknął Kempo z krzywym uśmiechem.
- Cisza! Zamknijcie się wszyscy! - ostrzegł ich Tygrysie Oko, zaglądając do

kieszonkowego podręcznika nawigacyjnego, który nosił w specjalnej kieszeni jako część
wyposaŜenia bojowego. Spojrzał na Cuftera. - Zwłaszcza ty. Przestań się wiercić. Za
chwilę będziemy na dole.

Nerwowe zachowanie Cuttera wystawiało na próbę nawet jego cierpliwość.

Kolejny wstrząs targnął statkiem. Cutter zacisnął powieki.

- Wiecie, Ŝe nie cierpię lądowań!
- Wyluzuj się. Ściśnij te zgrabne ładunki jeszcze trochę mocniej, a wysadzisz nas

wszystkich w powietrze.

- Bardzo wątpliwe. - Frachtowiec pikował ostro przez gęstniejącą atmosferę

Gabredoru III. Cutter przełknął ślinę. - śeby zdetonować zogniskowane ładunki
mezonowe, potrzebny jest detonator o potrójnej częstotliwości.

- Zapamiętam to sobie - warknął kudłaty Trunsk, patrząc na Kempo. - Ile jeszcze,

zanim dotrzemy do punktu przyziemienia?

Kempo sprawdził odczyty z komputera nawigacyjnego, przelatujące przez ekran

zbyt szybko, by Brixie była w stanie je pojąć.

- Jeszcze parę minut. Maskowanie jak na razie działa. Patrol Z-95 tam na górze

nawet nie powąchał śladów po naszym przelocie.

- Poczuję się lepiej, kiedy wylądujemy. Brixie, przygotuj swój ekwipunek.
- Tak jest - rzuciła krótko i zaczęła wyplątywać się z uprzęŜy pasów

bezpieczeństwa.

Nagle silniki frachtowca zamilkły, a statek runął w kierunku ziemi. Wstrząs rzucił

Brixie prosto na jęczącego Cuttera, którego jej nagła bliskość dosłownie poraziła. Kempo
szarpał dźwigniami sterów. Stając z powrotem na nogi, Brixie starała się nie patrzeć na
Cuttera.

- Co to było? - zapytał Tygrysie Oko.
Kempo potrząsnął głową. Jedyne, co mu zaprzątało teraz głowę, to odzyskanie

kontroli nad frachtowcem. Czerwone lampki rozbłysły na panelu kontroli pracy silników.
Rozdzwoniły się sygnały alarmowe, tygrysie Oko rzucił się do przełączników - silniki
manewrowe na prawej burcie nie reagowały. Kempo zaklął przez zaciśnięte zęby.

- Skąd zaopatrzenie wygrzebało tę pordzewiałą koreliańską konserwę? Widziałem

lepsze wraki na złomowisku!

- Dasz radę wylądować?
Kempo odwrócił głowę i spojrzał prosto w oczy dowódcy.
- Chcesz uczciwej odpowiedzi?

Peter Schweighoffer

135

Brixie widziała, Ŝe tym razem Kempo nie Ŝartuje. Wszystkie systemy statku

odmawiały posłuszeństwa. Obok słyszała pochlipującego Cuttera. Ale twardziel!

Tygrysie Oko rozpiął pasy.
- Wszyscy do kapsuły ratunkowej! To nie ćwiczenia!
Wstali z foteli, łapiąc sprzęt i prowiant w kolejności przewidzianej na wypadek

awarii,  i  wrzucili  wszystko  do  kapsuły.  Brixie  zerknęła  z  zaciekawieniem  na  Leksa
Kempo.  Koreliański  tropiciel  stał  przed  tablicą  kontrolną  spadającego  frachtowca,
wykonując dziwaczne gesty złoŜonymi dłońmi. MoŜe to jakiś rytuał, znany tylko takim
łazęgom  przestrzeni  i  ich  statkom,  pomyślała.  Ostatnią  rzeczą,  jaką  zobaczyła,  zanim
zgasły światła w kabinie, był rzucony jej jak zwykle zawadiacki uśmieszek.

- Mam nadzieję, Ŝe zaciągnęłaś się na długo, Lady Brix. Od teraz moŜe być tylko

jeszcze ciekawiej.

- Wiesz - odezwał się Hugo Cutter. - Gdybyś był Hanem Solo, albo Wedge’em

Antillesem, albo jednym z setki innych pilotów, których znam, nie byłoby nas tutaj.

- Zamknij się - warknął Lex Kempo. - Jakoś nie widziałem, Ŝebyś pomagał nam

wylądować. Grupa uderzeniowa Czerwonych KsięŜyców dyndała w kapsule złapanej w
pułapkę grubego sklepienia korony drzew gabredorskiej dŜungli.

- Czy pomogłoby coś, gdybym zrobiła tak? - głos Brixie doszedł z głębi kapsuły.

Klapa pomocniczego włazu odpadła, tnąc pędy i gałęzie podtrzymujące kapsułę, która
spadła czterdzieści metrów niŜej i wylądowała na grubym konarze starego bagiennego
drzewa.

Tygrysie Oko podrapał posiniaczoną głowę, gdy wypadli z kapsuły w błoto.
- Nie - odparł.
Kempo pierwszy podniósł się z ziemi. Szybko skontrolował swój mały przenośny

arsenał. Zadowolony odwrócił się i zasalutował kpiąco.

- Czerwone KsięŜyce wylądowały - zameldował Tygrysiemu Oku.
- Dzięki za informację. Brixie?
- Tak? - Nowicjuszka wstawała powoli. Wstąpiła do Czerwonych KsięŜyców

zaledwie dwa miesiące temu. Przeszła krótkie szkolenie w dalekiej bazie, razem z innymi
rekrutami  niezadowolonymi  lub  rozczarowanymi  Nową  Republiką  i  jej  wysiłkami  w
wyzwalaniu pozostałej części galaktyki. Jej rodzice, oboje pomedycynie, zajmowali się
ratowaniem  Ŝycia,  zanim  zostali  siłą  wcieleni  do  słuŜby  wojskowej  imperialnej  frakcji
znanej  jako  SprzysięŜenie  Pięciu  Gwiazd.  Brixie  zaciągnęła  się  do  Czerwonych
KsięŜyców jako  technik  medyczny,  w  nadziei, Ŝe  uda jej siew jakiś sposób  połoŜyć  kres
niewoli rodziców.

Od dłuŜszej chwili nie mogła sobie poradzić z niedopasowanym kaskiem, który

otrzymała z działu zaopatrzenia Czerwonych KsięŜyców.

- Czy pociągnęłaś za dźwignię tego włazu?
Przygryzła dolną wargę. Były na świecie gorsze rzeczy niŜ gniew Trunska. Nie

czując się zbyt pewnie, postanowiła poddać się losowi.

- Tak jest, sir.
- A co ci wcześniej mówiłem? Przewróciła oczami.

Opowieści z Imperium

136

- Nie rób nic, dopóki ci nie powiem.
Domyśliła się, Ŝe nie gniewa się na nią, kiedy zerwał jej z głowy kask i zaczął

poprawiać wewnętrzne paski mocujące. Po chwili kask pasował jak ulał.

- A teraz uwaŜaj i trzymaj się blisko mnie.
- Tak jest, sir!
- I przestań się wygłupiać z tym „sir”.
- Tak jest... - ugryzła się w język i wróciła do wyładunku kapsuły.
- Bardzo przepraszam. - Kempo przeciągnął się. i pomasował obolały krzyŜ- Wiesz,

jak nie znoszę ci przeszkadzać w szkoleniu naszych oddziałów, ale...

Ta uwaga zdołała w końcu zirytować nawet Tygrysie Oko.
- O co ci chodzi, Kempo?
- Czy byłby pan łaskaw skierować mnie w stroną tych paskudników, których

mamy usmaŜyć, tak byśmy mogli w końcu wydostać się z tego uroczego kurortu?

- Złe pytanie. To nie jest robota na wyszukanie i zniszczenie, jak ta ostatnia, którą

sknociłeś na Dantooine. Chodzi o wyszukanie i uwolnienie. Oto dane naszych
podopiecznych.

Wręczył Kempowi elektroniczny notes. Na ekranie pojawiły się z profilu i en face

twarze dwojga młodych ludzi. Tropiciel zmarszczył czoło. Brixie zajrzała mu przez
ramię.

- Dzieciaki. Mało nie potopiliśmy się na tej kuli błota, Ŝeby uwolnić dwoje

szczeniaków? - Kempo rzucił notes w stronę Tygrysiego Oka. - Pułkownik chyba
zwariował.

- Hej! - odezwał się Cutter. - Mogę przysiąc, Ŝe pułkownik Stormcaller jest

ostatnią osobą w galaktyce o zdrowych zmysłach.

- Czapki z głów! Król Piratów z Korelii przemówił. - Kempo splunął pogardliwie,

mocując wyrzutnie granatów pod lufą „udoskonalonej” rusznicy blasterowej,
standardowego uzbrojenia imperialnych szturmowców. - Więc nasza czwórka ma
wyrwać dwójkę szczeniaków z obozu łowców niewolników bez Ŝadnego statku, którym
moglibyśmy wrócić. Wygląda na to, Ŝe to początek kolejnej słynnej akcji Czerwonych
KsięŜyców.

- Kim oni są? I dlaczego są tacy waŜni? - Brixie juŜ miała dodać „sir”, ale udało

jej się powstrzymać.

- Nic ci do tego - odpowiedział Kempo, kręcąc pistoletem DL-18 wokół palca

wskazującego. - Nasza robota nie polega na zadawaniu pytań. Od tego są dyplomaci i
poborcy podatkowi. Nam płacą za rozwiązywanie problemów, które tamci powodują. I
chcę, Ŝebyś wiedział, Trunsk, iŜ mam zamiar nieźle się obłowić za tą małą wycieczkę.

Tygrysie Oko popatrzył na niego zimno i wręczył notes Brixie.
- Obejrzyjcie ich sobie dobrze. Musimy ich wydostać Ŝywych. Całych i zdrowych.
- Ale przecieŜ nie mamy statku. Czy nie powinniśmy poczekać na ekipę

ratunkową? - spytała Brixie.

- Jesteś technikiem medycznym, tak? - Tygrysie Oko popatrzył na nią wzrokiem

twardym jak dynaszkło. - Czy mamy rannych?

Peter Schweighoffer

137

Spojrzała na Kempo i pozbawioną wyrazu twarz Hugo Cuttera. Więc to jest

właśnie Ŝycie najemników, pomyślała ponuro. Ślepe wykonywanie rozkazów.
Czołganie się po bezlitosnym świecie, wśród wrogów czających się wszędzie dokoła.
ś

adnych posiłków. śadnej pomocy. śadnych skrupułów. Powoli potrząsnęła głową.

Nad koronami drzew rozległ się warkot silników myśliwca. Po pełnej napięcia

chwili ucichł. W gęstym listowiu znowu odezwały się nawoływania i piski leśnych
stworzeń. Kempo nachmurzył się.

- Znaleźli wrak. Lepiej stąd chodźmy.
Tygrysie Oko zgodził się bez słowa sprzeciwu.
- Mogę wyznaczyć namiary i nowy kurs do obozu łowców niewolników. Kempo,

ty idziesz z przodu, ja wezmę tyły. Upewnijcie się, Ŝe macie pakiety przeŜycia i środki
owadobójcze. Łowcy nie bez powodu wybrali tę omszałą skałę. Chodzi pewnie o to, Ŝe te
porośnięte dŜunglą planety potrafią być wręcz zabójcze. W porządku. Ruszamy!

Naczelnik obozu niewolników Greezim Trentacal rozparł się wygodnie w fotelu

na  pokładzie  transportowca  „Kochanka  Atrona”  i  wachlował  twarz  kunsztownie
zdobioną  skórą  dzikiego  lexiausa.  Mroczne  kabiny  wielkiego  frachtowca  były  pełne
ozdób i błyskotek z setek rozmaitych światów. Trentacal westchnął i oparł nalaną twarz
na zgiętych  w łokciach rękach. Gibka, skąpo odziana dziewczyna poruszała się  wokół
niego  ruchami  tak  lekkimi  jak  rozchodząca  się  w  powietrzu  koronka  zapachów
przyprawy. Gestem zaproponowała Greezimowi szklankę wina. Odprawił ją machnięciem
ręki i spojrzał na ukrywający się mroku cień.

- Ile to jeszcze potrwa, Vex? Wiesz, jak nie cierpię siedzieć w tej malarycznej

dŜungli.

- Czekamy na jeszcze jeden ładunek niewolników z ostatniej ekspedycji w pobliŜu

Pierścienia. Jutro przed świtem statek powinien być pełen.

- To dobrze. - Trentacal ziewnął. Szczegóły. Nieistotne drobiazgi. Niewolnicy

stłoczeni w ładowniach jego statku to drobnica w porównaniu z kredytami, które mógłby
zarabiać. To był jeden z problemów, jakich nastręczały interesy ze SprzysięŜeniem
Pięciu Gwiazd.

Twierdzenie, Ŝe SprzysięŜenie Pięciu Gwiazd to tylko jedna z wielu wojskowych

frakcji  dawnego  Imperium,  byłoby  z  gruntu  głupie.  SprzysięŜenie  uwaŜało  się  za  ni
mniej, ni więcej, tylko za odrodzone Imperium. Przywódca SprzysięŜenia, Wielki Moffe
o  imieniu  Ardus  Kaine,  zignorował  próby  konsolidacji  sił  Imperialnych  podejmowane
przez  Wielkiego  Admirała  Thrawna,  cierpliwie  czekając,  aŜ  będzie  w  stanie  podjąć
własną kampanię przeciwko Nowej Republice.

W przeciwieństwie do pozostałych odłamów sił militarnych Imperium,

SprzysięŜenie  było  doskonale  zorganizowane  i  wyposaŜone  dzięki  korporacjom  -
potęŜnym  przedsiębiorstwom  sprzymierzonym  niegdyś  z  Imperium.  Od  kiedy  jeden  z
takich  koncernów,  a  konkretnie  Konsorcjum  PowerOn  z  Cantras  Gola,  potajemnie
zagroziło secesją i przejściem na stronę Nowej Republiki, SprzysięŜenie Pięciu Gwiazd
robiło  wszystko,  Ŝeby  do  tego  nie  dopuścić.  Zwróciło  się  zatem  do  Gildii  Łowców
Niewolników z Karazak, by ta pomogła rozwiązać problem Nowej Republiki.

Opowieści z Imperium

138

CóŜ za ironia, zastanawiał się Trentacal, Ŝe dzieci ambasadora Cantras Gola zostały

porwane przez jego łowców. Wiadomość zostawiona przez porywaczy była całkiem jasna.
Dzieci  będą  Ŝyły  dopóty,  dopóki  ambasador  powstrzyma  się  od  dalszych  rozmów  z
Nową  Republiką.  Przerwa  w  rozmowach  potrwa  dostatecznie  długo,  by  agenci
SprzysięŜenia  zerwali  wszelkie stosunki pomiędzy  Cantras Gola  a Nową  Republiką. W
rezultacie  Cantras  Gola  pozostanie  lojalna  wobec  SprzysięŜenia  Pięciu  Gwiazd,  a
karazacka  Gildia  Łowców  Niewolników  będzie  mogła  kontynuować  działalność  na
Gabredorze III bez przeszkód.

Taki sposób załatwiania interesów miał pewne korzyści - Trentacal zdecydował

się zatrzymać dzieci jako wynagrodzenie za swoją pracę. SprzysięŜenie nie miało w tej
sprawie zdecydowanego zdania; samego ambasadora miał wkrótce spotkać nieszczęśliwy
wypadek, po którym zastąpiłby go zaufany człowiek SprzysięŜenia.

Trentacal spojrzał na dzieci, przykute do ścian kabiny i pogratulował sobie

wspaniałego nabytku. Jednak wszystko ma swoją cenę. Zastanawiał się, jaką cenę będzie
musiał zapłacić za zatrzymanie tej dwójki.

Przywołał gestem niewolnicę i wziął szklanicę wina z jej delikatnych rąk. Grubymi

paluchami pogładził niewolnicę po policzku. Dziewczyna, niema od urodzenia, była
jednym z pierwszych niewolników, jakich zatrzymał dla siebie. Ujął ją za brodę i
skierował jej twarz w stronę dwójki wystraszonych więźniów.

- Niedługo będziesz ich kształcić w trudnej sztuce dogadzania mi.
Cień wystąpił krok do przodu, ledwie widoczny w mroku kajuty. Trentacal

przyglądał  się  sylwetce  swego  ochroniarza  i  zausznika.  Krępe  ciało  Veksa  z  rasy  Defel
było  porośnięte  czarnym  kędzierzawym  futrem.  Z  lekko  pochyloną  głową  uwaŜnie
nasłuchiwał  meldunków  napływających  przez  trzymany  przy  uchu  komunikator.  Dla
Trentacala  meldunki  te  brzmiały  jak  ledwie  odróŜnialny  szum  zakłóceń.  Za  oknem,
otoczona  gęstą  gabredorską  dŜunglą,  majaczyła  polana,  na  której  znajdował  się  obóz,
chroniony  przez  wieŜe  straŜnicze  uzbrojone  w  cięŜkie  powtarzalne  miotacze.  Po  obu
stronach  frachtowca  zbiry  z  Karazak  zapędzały  do  ładowni  statku  nieprzerwany
strumień  niewolników.  Cudownie  sprawna  operacja,  pogratulował  sobie  Trentacal.  W
końcu to on był tu szefem.

- Co się dzieje, Vex? - zapytał.
Defelanin był odpowiedzialny nie tylko za bezpieczeństwo szefa, ale za całość

jego operacji na Gabredorze III. Kiedy stawał w obronie swego pana, niewielu
przeŜywało, by móc opowiedzieć, jak straszny jest jego gniew.

Vex wyłączył komunikator i odwrócił się lekko. Starał się nie patrzeć na światło, w

którym skąpany był jego pan.

- Jeden z patroli Z-95 natknął się kawałek stąd na wrak lekkiego frachtowca.

Statek podchodził nisko i szybko, stosując jakiś rodzaj zagłuszania, by umknąć naszym
czujnikom długodystansowym i patrolom. Kimkolwiek byli, nie chcieli zwracać na
siebie uwagi.

- Czy to statek Nowej Republiki? - zapytał Trentacal, nagle zaniepokojony.
Szparki oczu w twarzy podobnej do trupiej maski zwęziły się, gdy Defelanin

tłumaczył:

Peter Schweighoffer

139

- Nie sądzę. Nie ryzykowaliby wchodzenia tak głęboko na terytorium SprzysięŜenia. To

by oznaczało otwartą wojnę, a wojny Nowa Republika nie chce ryzykować. Jedyny sposób,
by się dowiedzieć, to przesłuchać rozbitków. Nie znaleźliśmy jednak przy szczątkach statku
głównej kapsuły ratunkowej. Moi tropiciele nadal jej szukają.

Trentacal walnął pięścią w podłokietnik swego okazałego fotela. PrzeraŜona

słuŜąca odskoczyła do tyłu.

- A więc to musi być SprzysięŜenie. Oszukali nas! Defelanin powoli pokręcił

kędzierzawą głową.

- Nie przypuszczam, by to było SprzysięŜenie, panie. Mają ogromne zasoby. Nie

muszą się bawić w wysyłanie małych grup uderzeniowych. Gdyby chcieli, mogliby nas
zaatakować krąŜownikiem klasy „Enforcer” albo czymś podobnym.

- Więc kto?
Oczy Veksa zwróciły się w stronę odległej ściany i przykutych do niej milczących

postaci. Handlarz niewolników, zrozumiał w ułamku sekundy. Kimkolwiek byli intruzi,
przybyli o nich.

- Vex, chyba powinieneś włączyć barierę ochronną.
- JuŜ to zrobiłem, panie.

Zabierz ze mnie to świństwo! - Lex Kempo, najemnik nad najemnikami, skamlał jak

cielak banthy, próbując zerwać wieloramiennego oślizgłego stwora, który spadł mu na
głowę. Brbcie robiła, co mogła, usiłując odpędzić stworzenie wibronoŜem. Sully Tygrysie
Oko tylko im się przyglądał. W innych okolicznościach nawet by go to bawiło.

- Zdejmij to z niego, Brixie. - Trunsk wyciągnął z pochwy wibrotopór bojowy.
- PrzecieŜ próbuję!
- Czy moglibyśmy juŜ wracać do domu? - wymamrotał Hugo, przysiadając na

zwalonym pniu, zmęczony i zdenerwowany.

- Przykro mi, Ŝe się z nami nudzisz - burknął Kempo. Trzymał atakujące go zwierzą

obiema rękami i ciągnął z całych sił. Nagle stwór zamachnął się wyrostkiem ogonowym
i strzyknął mu w twarz obłok pyłu. Kaszląc i kichając odruchowo, Kempo pchnął Brixie
w krzaki. Cutter zaśmiał się.

Tygrysie Oko przeklął szpetnie. Jego cierpliwość się wyczerpała.
- Wystarczy tego dobrego! Koniec lekcji egzobiologii! Złapał stwora za

wyciągnięty ogon i zakręcił nim. Wibrotopór odciął machający na wszystkie strony
wyrostek. Trysnęła z niego zielonkawa ciecz, oblewając wszystkich. Zwierzę puściło
głowę Kempa i spadło, zdychając u ich stóp.

Brixie natychmiast otworzyła pakiet medyczny. Obejrzała głowę jęczącego

tropiciela, szukając znaków po ukąszeniu lub innych ran. Szybki test krwi stworzenia
ujawnił, Ŝe nie było niebezpieczne dla zdrowia. Niestety, nic nie była w stanie poradzić
na upadające morale grupy. Przedzierali się przez dŜunglę juŜ prawie cały dzień. Nerwy
mieli napięte jak superczułe zapalniki.

- Czuję się jak robot z kompletnie poplątanymi receptorami i skrzeczącym

serwomotorem. Dzięki, mała. - Kempo przetarł twarz wilgotną chusteczką, którą podała
mu Brixie. - Co to było?

Opowieści z Imperium

140

Tygrysie Oko zastanawiał się przez chwilę.
- Nie wiem, ale miałeś szczęście, Ŝe nie było trujące. Proponuję, Ŝebyś następnym

razem, gdy usłyszysz jakiś hałas, patrzył nie tylko na boki, ale i do góry.

Kempo nie odpowiedział, delikatnie obmacywał rosnące obrzmienie na czole.

Cutter nie przestawał chichotać.

Tygrysie Oko skierował swój gniew na eksperta od pirotechniki.
- Nie przypominam sobie, Ŝebym dawał rozkaz do odpoczynku, Hugo.
- No cóŜ, chłopcy, wyglądaliście na tak zajętych zabawą z tym zwierzakiem, Ŝe

nie chciałem wam przeszkadzać.

- Nie mamy czasu. Zrób krótki rekonesans i upewnij się, Ŝe nie czeka nas więcej

niespodzianek.

Rozczochrany inŜynier wskazał palcem we własną pierś, zaskoczony.
- Ja mam być... zwiadowcą? Sully, przecieŜ wiesz, Ŝe to nie moja działka. Ja jestem

od rozwalania rzeczy na maciupeńkie kawałeczki. Wszyscy w jednostce twierdzą, Ŝe
kiepski ze mnie zwiadowca.

- Potraktuj to jako Ŝyciową lekcje.. Brixie musi opatrzeć Kempa. Ktoś powinien nad

nią czuwać.

Hugo wstał gniewnie, pobrzękując ładunkami wypełniającymi tornister. Wyjął z

kabury blaster.

- Dobra, a kto będzie czuwać nade mną?
- Dosyć tego narzekania. Ruszaj!
Hugo przestąpił powalony pień, na którym wcześniej siedział i odszedł, nie

przestając  głośno  marudzić.  Tygrysie  Oko  potrząsnął  siwiejącą  głową.  Wyjął  mapę  i
ustalił  współrzędne  miejsca,  w którym przystanęli, porównując je z koordynatami obozu
handlarzy  niewolników.  Wkrótce  powinni  dotrzeć  do  ich  bariery  ochronnej.  Uniósł
wzrok  na  Brixie,  która  właśnie  smarowała  maścią  obrzmiałą  pręgę  na  głowie  Kempa,  i
napotkał jej spojrzenie.

- Masz jakiś problem?
- Nie, tak się tylko zastanawiałam... - zająknęła się. - Wszyscy cały czas kłócicie się

i przeklinacie. Nie zachowujecie się jak najemnicy, których dotąd widziałam. No wiesz...
zawodowcy.

Przerwała, przekonana, Ŝe ich obraziła. Ale Kempo wybuchnął śmiechem. Ku jej

zdziwieniu, nawet Tygrysie Oko nie wyglądał na uraŜonego.

- Naoglądałeś się za duŜo sensacyjnych historyjek na holo, Brixie. Nie wszyscy

udajemy wzorowych najemników, jak Kempo.

- Kto tu mówi o udawaniu? - przerwał mu zwiadowca. - Nie daj się zwieść naszym

potyczkom, mała. Znamy się od bardzo dawna. Dostatecznie długo, Ŝeby się nienawidzić
od serca, a jednocześnie być najlepszymi kumplami.

- Hugo jest twoim najlepszym przyjacielem? - Brixie wyglądała na zdezorientowaną.

- Nie zachowujecie się jak przyjaciele.

Tygrysie oko wydął wargi.

Peter Schweighoffer

141

- KaŜdy w tym towarzystwie, to znaczy kaŜdy w Czerwonych KsięŜycach, ma jakaś

historię. Weźmy na przykład twoich rodziców. Nie podoba ci się sposób, w jaki traktuje ich
SprzysięŜenie, prawda?

- SprzysięŜenie zabrało moich rodziców z kliniki i silą wcieliło do wojska jako

chirurgów polowych. To prawie tak, jakby ich uwięziło. Po prostu chciałabym ich mieć
z powrotem.

- Rodzice Cuttera naleŜeli do imperialnej arystokracji. Za czasów Imperium Hugo

mieszkał na planecie pewnej korporacji. Rodzice próbowali wszystkiego, Ŝeby
zachować nad nim kontrolą, łącznie z uwięzieniem go. Ja z kolei byłem kiedyś
traktowany jak zwierzę. Wiem, jak to jest, kiedy się jest zamkniętym. Gdy prowadzisz
takie Ŝycie, potrzebujesz czasem kogoś, kto by się tobą zajmował. Hugo troszczy się o
mnie, tak jak ja o niego.

Kempo wstał i podał jej maść.
- Pamiętaj, mała, pierwsza zasada Ŝołnierza to nie dać się zwieść pozorom.

Tygrysie  Oko  nie  wybrał  nas  do  tego  zespołu  dla  naszych  pięknych  oczu.  Ma  więcej
doświadczenia  bojowego  w  najmniejszym  pazurze  u  nogi  niŜ  większość  imperialnych
generałów. A Hugo potrafi wprawić maszynę kroczącą AT-ST w pląsawicę za pomocą
kombinerek i zwykłego detonatora termicznego. Do mnie naleŜy, byśmy się wydostali
stąd Ŝywi i mogli się później chwalić tą historyjką. A gdybyśmy się rozpadli na kawałki,
ty,  Lady  Brix,  masz  poskładać  nas  do  kupy,  Ŝebyśmy  mogli  odebrać  wypłatę,  kiedy
będzie po wszystkim.

Brixie poczuła zakłopotanie. To, co omyłkowo wzięła za otwartą wrogość między

trzema weteranami, było po prostu ich sposobem na radzenie sobie z kolejną sytuacją
bez wyjścia.

Nad powalonym pniem ukazała się nagle głowa Hugo Cuttera.
- Przepraszam bardzo, nie chciałbym przeszkadzać w plotkowaniu na mój temat,

ale wydaje mi się, Ŝe coś znalazłem.

Z daleka maszt czujników wyglądał jak chromowana metalowa kula nasadzona na

czubek słupa nieco wyŜszego niŜ otaczająca roślinność. Inne, identyczne wyrastały z
kaŜdej strony w odległości mniej więcej dwudziestu metrów. Zatrzymali się jakieś
trzydzieści metrów od tego dziwacznie wyglądającego ogrodzenia sensorowego.

- Wygląda na to, Ŝe znaleźliśmy ich barierę ochronną - mruknął Kempo do

Tygrysiego Oka przyciszonym głosem, by nie uaktywnić ewentualnych odbiorników
akustycznych. Tui za nimi czekali niespokojni Cutter i Brixie.

- Albo juŜ dawno przekroczyliśmy zakopaną linie, zewnętrzną. - Tygrysie Oko

skontrolował  instrumenty  pomiarowe.  Mimo  wyraŜonej  przed  chwilą  obawy
prawdopodobieństwo, Ŝe faktycznie tak się stało, było niewielkie. Wszechobecna wilgoć i
miejscowe  formy  Ŝycia  szybko  rozprawiłyby  się  z  wszelkimi  obiektami  z  metalu  lub
skomplikowanym  okablowaniem  zagrzebanym  w  ziemi.  Obejrzał  się  do  tyłu.  -  W
porządku, Hugo. Twoja kolej.

Opowieści z Imperium

142

Cutter zdjął kurtkę i wyrzucił na nią całą zawartość swojej pełnej skarbów torby.

Ładunki, popsute notesy komputerowe, granaty, części zamienne od robotów, kawałki c-
płytek i chipy rozsypały się na materiał. Kempo przyglądał się tym akcesoriom z pogardą.

- Nosisz ze sobą tyle śmieci, Ŝe mógłbyś zostać dostawcą Imperialnego Instytutu

Automatyki.

- Daj mi spokój - burknął Cutter, zabierając się do pracy. Brixie przyglądała mu

się z zainteresowaniem, podczas gdy

Kempo i Tygrysie Oko stanęli na warcie w pobliŜu. Nawet nie zauwaŜyła, jak

awansowała na pomocnika Cuttera, który co chwilę prosił jąo podanie tego czy innego
narzędzia i wygrzebanie określonego elementu z kupki porozrzucanych fragmentów. W
ciągu kilku minut niezwykła zbieranina płytek sensorów, chipów od automatycznych
próbników, skanerów i zagłuszaczy łączności zaczęła nabierać kształtu.

- Czy to będzie działać? - zapytała.
Cutter przerwał na chwilę pracę i usiadł, by podziwiać swoje dzieło.
- Wyrzucili mnie z Imperialnej Akademii Technicznej. Śmiali się ze mnie. A ty jak

sądzisz? Czy twoim zdaniem to wygląda na wytwór szaleńca?

Brixie przyjrzała się uwaŜnie urządzeniu. Cutter patrzył na nią, jakby próbował

wyczuć myśli przelatujące jej przez głowę. Skrzywił usta w uśmiechu.

- Nie zawracaj sobie głowy odpowiedzią.
Trzask w pobliskich zaroślach spowodował, Ŝe wszyscy zamilkli.
- Padnij! - rzucił krótko Kemp. - Ktoś właśnie zapowiedział się z wizytą.
Tygrysie Oko sięgnął po makrolornetkę. Wpatrując się w szlak, którym przyszli,

czekał przez kilka długich chwil. Dostrzegł szybkie poruszenie i zogniskował lornetkę.
Przeszukiwacz  pokazał  pokrytą  łuską  głowę  węszącą  grunt.  Powoli  przesuwając
lornetkę,  złapał  w  końcu  w  zasięgu  sylwetkę  jeźdźca  w  kamuflującym  kombinezonie,
dzięki któremu niemal idealnie wtapiał się w tło dŜungli. Jeździec w jednej dłoni ściskał
długą  pikę,  a  drugą  badał  „dzwonek”  spreparowany  przez  Kempo  -  konar  drzewa
przywiązany cienką linką w poprzek ścieŜki, którą przyszli.

- Kto to? - spytał Kempo.
- Wygląda na zwiadowcę - szepnął Tygrysie Oko. - Dosiada jakiegoś dwunoŜnego

gada.

Kempo przyjrzał się gościowi przez celownik rusznicy.
- Widzę go. W pobliŜu moŜe być drugi - rzekł cicho.
- Dragi nie sprawi wielkiej róŜnicy. Wystarczy jeden, by ściągnąć nam na głowę

cały obóz łowców niewolników.

- Mnie taki stosunek sił nie robi róŜnicy. - Kempo odpiął z pleców pochwę i

wręczył Brixie bardzo ostrą wibroszpadę, której ostrze i krawędzie sczerniały od
wielokrotnego uŜycia w walce.

- A to po co? - spytała.
- Teraz dla odmiany ty musisz zatroszczyć się o mnie. Mam juŜ dość pełzania w

błocie. - Kempo ruszył biegiem między drzewa. - Wy rozwalcie płot, ą ja się zajmę
czarnymi charakterami!

- Kempo! Nie wydałem rozkazu, Ŝebyś... - warknął Tygrysie Oko za tropicielem.

Peter Schweighoffer

143

Brixie i Cutter spojrzeli na dowódcę, nie wiedząc, co dalej robić.
- Na co czekacie? Hugo, rozbrajasz barierę. Brixie, osłaniasz go! - Ledwie to

powiedział, sam równieŜ zniknął w bujnej roślinności.

Wypadłszy spomiędzy drzew, Kempo opadł na kolano i wystrzelił z rusznicy

blasterowej w zwiadowcę. Nie trafił.

Jeździec dźgnął piętami boki gadziego wierzchowca i zaatakował. Zęby zwierzęcia

kłapnęły tuŜ nad głową Kempo, a ostre jak piła pazury próbowały rozplatać go na pół.
Kempo przyjął atak na chronioną pancerzem zbroi pierś. Silą uderzenia zwaliła go z nóg
i wytrąciła z rak rusznicę.

Jeździec uniósł pikę i pochylił się nad Kempo, by uderzyć. Nie zdąŜył. Zza drzew

wypadł  Sully  z  wibrotoporem  w  rękach.  Naparł  na  jeźdźca  i  gadzinę  i  zakręciwszy
młynka wibrotoporem, rozciął grubą skórę zwierzęcia. Zraniony gad zawył i odskoczył,
pociągając  za  sobą  jeźdźca.  Kempo  zdąŜył  chwycić  rusznicę  i  posłał  serię  za
zwiadowcą.  Rozbłysk  energii  uderzył  zwiadowcę  prosto  w  plecy,  zabijając  go,  zanim
zdołał paść na ziemię. Ryczące z bólu zwierzę, uwolnione od cięŜaru jeźdźca, zaczęło z
głośnym trzaskiem przedzierać się przez gęstwinę liści.

Tygrysie Oko zamachał wibrotoporem w stronę Kempa.
- Powinienem pozwolić temu stworowi, Ŝeby cię trochę pokąsał. MoŜe to by cię

czegoś nauczyło.

- Szło mi doskonale, dopóki się nie pojawiłeś.
- Zgaduję, Ŝe po prostu wciągałeś go w pułapkę - prychnął Trunsk. - Sprawdź

ciało. Jeśli mamy szczęście, moŜe nie zdąŜył nikogo zawiadomić.

- Nigdy nie mamy szczęścia - odparował Kempo, pochylając się nad trupem

zwiadowcy.

Hugo, podniósł sklecone naprędce urządzenie. Brixie przyglądała się z

powątpiewaniem wynalazkowi i jego twórcy, który powoli ruszył w kierunku masztu z
czujnikami, by poszukać odpowiedniego przełącznika. Nagle zatrzymał się.

- Co się stało? - zapytała Brixie półgłosem, próbując jednocześnie patrzeć na

Cuttera i rozglądać się wokół.

- Chodzi o typ tego masztu z czujnikami.
Podszedł jeszcze o krok do masztu. Łącze mocy elektronicznego notesu zaczęło

nagle buczeć, nieprzystosowane do napięcia innych komponentów urządzenia. Cutter
spojrzał na wysoki na dwa i pół metra maszt. Na jego twarzy pojawił się wyraz
zrozumienia. Zatrzymał się, przełączając coś naprędce.

- Teraz mi się przypomniało!
- Co ci się przypomniało? - spytała Brixie.
Urządzenie zaczęło głośno popiskiwać. Przed oczami Brixie pojawił się

naprzemienny wzór świateł emitowanych przez maszt. Głośno wciągnęła powietrze, gdy
pewnie wyglądające podłoŜe przed ich stopami nagie zniknęło, odsłaniając rów wielkości
ś

migacza towarowego. Na dnie odsłoniętej wyrwy w ziemi leŜały miny i inne materiały

wybuchowe. Hugo uśmiechnął się z wyŜszością.

Opowieści z Imperium

144

- Pułapka holograficzna. Bardzo podstępna. I bardzo droga. Ci handlarze

niewolników mają lepsze zabezpieczenia, niŜ myślałem. Widziałaś, jak ustawiłem emiter
wielofazowy, Ŝeby wyłączyć hologram?

Brixie wpatrywała siew Cuttera z taką uwagą, Ŝe niemal nie usłyszała szelestu

deptanych liści za swoimi plecami. Odwróciła się, mocno ściskając w dłoniach
wibroszpadę od Kempa. Drugi zwiadowca patrzył na nią z grzbietu kolejnego gada z
łakomym uśmieszkiem, jak drapieŜnik przed skokiem na ofiarę. PrzeraŜające dudnienie
dobyło się z zębatej paszczy gada, gdy jeździec pochylił pikę, celując w gardło Brixie.

- Eee, Hugo? - przełknęła ślinę.
Kobiecy krzyk przeciął powietrze dŜungli niczym wypolerowane ostrze

wibrotopora, który nosił Tygrysie Oko. Trunsk zanurkował w zieleń, z powrotem w
kierunku bariery sensorycznej.

Tygrysie Oko wpadł na polanę dokładnie w tym samym momencie, gdy Lex

Kempo skoczył z gałęzi drzewa prosto na zwiadowcę i jego gada. Zwierzę stanęło dęba,
kiedy tropiciel rzucił na głowę jeźdźca znajomo wyglądające stworzenie. Zwiadowca, nie
widząc nic poprzez śliskie macki stwora, zamachnął się dziko piką.

Cała scena wyglądała komicznie, dopóki jeździec nie pogonił gada pod sobą,

wbijając pięty w boki zwierzęcia. Wystrzał z cięŜkiego blastera Tygrysiego Oka powalił
jeźdźca, ale zwierzę, którego dosiadał, nadal szarŜowało na Brixie.

- Brixie! - ryknął Tygrysie Oko, rzucając się do przodu. Gad ucichł nagle i upadł

obok przestraszonej dziewczyny.

W pokrytej łuską piersi tkwiła wbita aŜ po rękojeść wibroszpada Kempa. Gdy

Tygrysie Oko dobiegi do Brixie, wyglądała raczej na wystraszoną niŜ ranną.

- Nic ci nie jest?
Przełknęła ślinę i przez chwilę zmagała się z własnym strachem.
- Nie... nie, w porządku.
Nawet Cutter wyglądał na oszołomionego, przyglądając się gałęzi, z której

zeskoczył Kempo.

- A myślałem, Ŝe to ja jestem stuknięty - wymamrotał pod nosem,
Kempo podniósł się z ziemi. Brixie patrzyła na niego przez chwilę, próbując

wymyślić  jakiś  sposób,  by  mu  podziękować  i  nie  popaść  zarazem  w  sentymentalizm.
Tropiciel  wzruszył  ramionami  i  jak  gdyby  nigdy  nic  odwrócił  się  do  niej  plecami,  by
sięgnąć po swą wibroszpadę. Potem podszedł do ciała martwego zwiadowcy i wyłączył
jego  komunikator.  Brixie  szybko  zebrała  swój  pakiet  medyczny  i  sprzęt.  Nie  chciała
patrzeć więcej na to miejsce.

W międzyczasie Cutter i Tygrysie Oko zajęli się rozbrojonym masztem i

odsłoniętą pułapką.

- Czy moŜemy to jakoś obejść? - Tygrysie Oko zamienił wibrotopór na

identyfikator połoŜenia.

Cutter triumfalnie podniósł swoje urządzenie.
- śaden problem. Ci zbóje pewnie drapią się teraz po głowach, zastanawiając się,

jak nam się to udało.

Peter Schweighoffer

145

- Jeśli wystarczy im czasu na zastanawianie - wtrącił Tygrysie Oko. - Mamy tylko

jedno podejście. Karazaccy łowcy niewolników nie są głupi. Gdy tylko zorientują się,
Ŝ

e przekroczyliśmy ich barierę ochronną zostawią za sobą tylko speców od mokrej

roboty, Ŝeby nas wykończyli, a sami odlecą z planety, zabierając wszystko, co ma jakąś
wartość - w tym nasze dzieciaki.

- Sully... - Brixie przerzuciła przez ramię pasek pakietu medycznego. - Zanim

pójdziemy dalej, muszę wiedzieć, kim są te dzieci. Mógłbyś nam chociaŜ powiedzieć,
dlaczego ich Ŝycie jest waŜniejsze od naszego.

- Mała ma rację - rzucił Kempo, chowając wibroszpadę do pochwy. - Dla tych

szczeniaków z pełną świadomością rzucam się głową w dół z całkowicie przyzwoitego
drzewa. Coś nam się w końcu naleŜy.

Tygrysie Oko westchnął.
- To dzieci ambasadora Cantras Gola.
- Cantras Gola to planeta korporacyjna. - Brixie poczuła, Ŝe rośnie w niej gniew. -

Planeta SprzysięŜenia. Co w tym takiego waŜnego?

- Wszystko - odparł Tygrysie Oko. - Kempo ma racją, Brixie. Jesteśmy

ołnierzami. Nie zadajemy pytań. Dostarczamy odpowiedzi. Jeśli cała planeta chce

przejść na stronę. Nowej Republiki, która nie jest gotowa na otwartą konfrontację ze
SprzysięŜeniem Pięciu Gwiazd, wtedy ktoś inny musi wkroczyć do akcji. Ten ktoś to
my.

- Myślałam, Ŝe Czerwone KsięŜyce zerwały z Nową Republiką, bo Republika robi

za mało! A teraz okazuje się, Ŝe walczymy za nich!

- Pomoc w przyłączeniu Cantras Gola do Nowej Republiki kaŜdemu przyniesie

korzyści. Czy ci się to podoba, czy nie, te dzieci mają wrócić Ŝywe do ambasadora
Cantras Gola. Musimy opanować statek łowców niewolników, zanim stąd odleci. To
jedyny sposób, by uratować dzieciaki i wydostać się z tej planety. Czy są jeszcze jakieś
pytania?

Popatrzyli na siebie wszyscy czworo. Słaba woń ozonu z blasterowej strzelaniny

nadal unosiła się w powietrzu wokół nich.

- Pewnie jest juŜ za późno, Ŝeby prosić o przeniesienie? - zauwaŜył Kempo.

Greezim Trentacal niecierpliwił się. Nerwowo spacerował od ściany do ściany

luksusowego prywatnego salonu na pokładzie „Kochanki Atrona”. Zwiadowcy wysłani
do znalezienia kapsuły ratunkowej rozbitego frachtowca nie zgłaszali się od kilku
godzin. Bez wątpienia statek krył w sobie więcej tajemnic, niŜ przypuszczał Vex.

- To musieli być Ŝołnierze. Albo jeszcze gorzej. Najemnicy. - Wzdrygnął się. Ta

sama perspektywa kredytów i fortuny, która jedne istoty skłaniała do niewolenia
drugich, innych przywodziła do walki o niemądre sprawy.

- A więc? - spojrzał na Veksa, który nadal stał nieruchomo niczym posąg obok

okien kabiny.

Defelanin wyjął z ucha komunikator.
- Zespół zwiadowczy wciąŜ nie odpowiada. Poza tym wysiadł chyba jeden z

czujników bariery ochronnej. Nie wiem jeszcze dlaczego.

Opowieści z Imperium

146

- Oni tu są! - Trentacal zakrył dłonią usta, teraz juŜ niemal w panice. - Na lordów

Atron! JuŜ tu są! Daj rozkaz do odlotu. Natychmiast!

- Mówiłem panu - rzekł Defelanin cichym, ale pewnym głosem - Ŝe nie

załadowaliśmy jeszcze ostatniej partii niewolników. - wskazał ręką na duŜy budynek z
prefabrykatów, który słuŜył do odprawiania nowo przybyłych. - Trzeba ich ometkować i
poddać skanowi medycznemu. Wielu z tych niewolników ma być sprzedanych Hurtom.
Wie pan, jacy potrafią być Huttowie, kiedy dostają towar gorszej jakości.

- MoŜesz ich zeskanować po załadunku. Rób, co ci kaŜą! Vex skłonił się lekko.
- Osobiście wydam rozkazy, panie. Odlatujemy niezwłocznie. Trentacal

pospiesznie wyszedł z kabiny i udał się do swej kajuty. Defelański Ŝywotrupiec
popatrzył na dzieci ambasadora, nadal przykute łańcuchami do ściany. Odpowiedziały
mu spojrzenia pełne trwogi i nienawiści. Dziewczyna, kilka lat starsza od chłopca,
starała się zasłonić brata przed przenikliwym, strasznym spojrzeniem Veksa.

W jednej chwili Ŝywotrupiec zniknął. Dziewczynka zamrugała powiekami,

niepewna, czy wierzyć własnym oczom. Nagle rygle u drzwi kabiny zamknęły się z
głośnym trzaskiem, pozostawiając ich znowu w ciemnościach. Jej brat zaczął pociągać
nosem. Przytuliła go, zastanawiając się w milczeniu, co ich jeszcze czeka.

Poczuła, Ŝe coś dotknęło jej ramienia. Głośno złapała powietrze, natychmiast

jednak czyjaś dłoń opadła na jej usta. Rozpoznała w ciemności zastygłą w bólu twarz
ulubionej niewolnicy Trentacala. Jak długo ukrywała się w kabinie, czekając, aŜ Vex z
niej wyjdzie? Niewolnica wcisnęła jej w dłoń kluczyk i połoŜyła palec na ustach.

Zanim dziewczynka zdąŜyła podziękować, drzwi do prywatnej kajuty Trentacala

rozsunęły się niespodziewanie, ukazując stojącą w przejściu masywną sylwetkę
handlarza niewolników. Jego twarz była ukryta w cieniu. - Co się tu dzieje?

Lex Kempo leŜał w gęstych zaroślach i obserwował przez makrolometkę polaną,

która wyłoniła się przed nimi. Pozostali przycupnęli tuŜ za nim.

- Co tam widzisz? - zapytają szeptem Brixie.
Obóz łowców niewolników składał się z kilku wieŜ straŜniczych, paru budynków z

prefabrykatów i opuszczonego w tej chwili lądowiska dla statków wielkości myśliwca.
Na środku obozu ściółka dŜungli została sprasowana, by umoŜliwić lądowanie duŜego
transportowca, który zajmował teraz to miejsce. Istoty najrozmaitszych ras były
pędzone na statek, co nie wróŜyło nic dobrego.

Kempo Ŝuł niespiesznie kawałek wafla proteinowego i uwaŜnie obserwował obóz.
- Wygląda na to, Ŝe mają nad nami przewagę siły ognia jakieś siedem do jednego.

Cztery  wieŜe  uzbrojone  są  w  działa  blasterowe,  dwa  po  naszej  stronie  i  dwa  za
transportowcem.  W  obozie  aŜ  się  roi  od  opryszków.  Widzicie  ten  bunkier  tuŜ  obok
statku?  Wszystkie  czujniki,  cała  łączność  i  obrona  są  pewnie  kontrolowane  właśnie
stamtąd.

- A te klapy z boku?
Kempo zmarszczył brwi, ogniskując makrolometkę.

Peter Schweighoffer

147

- Masz oczy jak lasery, dziewczyno! To muszą być szczeliny artyleryjskie. Ale to

i tak bez znaczenia. Ten bunkier równie dobrze mógłby być o pół roku świetlnego stąd.
Odetną nas, zanim dotrzemy do transportowca.

- Nie, jeśli ich czymś zajmę - mruknął za nimi Cutter. Kempo i Brixie obejrzeli się

jednocześnie.  Hugo  trzymał  w  ręku  jeden  z  dziwacznie  powgniatanych
zogniskowanych  ładunków  mezonowych,  przeznaczonych  do  burzenia  budowli.
Przykucnięty  obok  piromana  Sully  Tygrysie  Oko  zrobił  ręką  znak  -  dłoń  z
rozcapierzonymi palcami ścisnął w pięść. Kempo prychnął szyderczo, ale skinął głową.
Brixie spojrzała na niego pytająco.

- Nie znam tego znaku - szepnęła. - Co on pokazał?
Tropiciel

uśmiechnął

się

ponuro,

odbezpieczając

wyrzutnię

granatów

przymocowaną do szturmowej rusznicy blasterowej.

- Pokazał, Ŝe masz trzymać nisko swoją śliczną główkę.
Zamierzamy narobić trochę hałasu.

Niewolnica rzuciła się na Trentacala z wąskim metalowym noŜem w dłoni. Mimo

swej  tuszy  handlarz  niewolników  potrafił  poruszać  się  bardzo  szybko.  W  ciągu  kilku
sekund przygwoździ! ręce dziewczyny. Próbowała  się  wyrwać z  uścisku,  gryząc go  w
dłonie,  ale  Trentacal  zdołał  ją  utrzymać  dostatecznie  długo,  by  wcisnąć  guzik  alarmu.
ś

ywotrupiec i kilku uzbrojonych straŜników zjawiło się w kajucie w ciągu kilku chwil,

właśnie wtedy, gdy Trentacal cisnął dziewczyną o podłogę.

- Głupcy! Wszyscy jesteście do niczego! Mieliście mnie ochraniać! - Podniósł

nóŜ, który odebrał niewolnicy i wskazał nim na dziewczynę. - Anihilujcie to bezczelne
stworzenie i odlatujemy! I módlcie się, Ŝebym w następnej kolejności nie poprosił o
wasze durne łby na półmisku!

StraŜnicy wyciągnęli broń energetyczną! wycelowali ją w niewolnicę. Córka

ambasadora krzyknęła, zasłaniając brata, by oszczędzić mu widoku okrutnej sceny.

Stłumiony wybuch wstrząsnął statkiem. Oczy Trentacala wyszły na wierzch w

niemym zaskoczeniu, gdy ujrzał, jak dwie straŜnicze wieŜe zapadają się i przewracają
w idealnie tym samym rytmie.

Zaledwie Kempo i Brixie dotarli do prowizorycznego lądowiska, ze szczelin

bunkra dowodzenia wysunęły się długie pyski ogromnych blasterowych dział. CięŜka
artyleria bluznęła kurtyną ognia, przygwaŜdŜając ich tam, gdzie stali.

- Nie ruszaj się! - Brixie próbowała zamocować opatrunek na osmalonej lewej

nodze Kempa. Tropicie! stał się nieoczekiwanie pierwszym celem ataku cięŜkiego ognia
Masterów.

- AleŜ wielkie te działa! - Kempo mlasnął językiem. - Pewnie zakosili je z jakiegoś

imperialnego okrętu!

- Mniejsza o to! Widzisz gdzieś Hugo i Sully’ego?
Kempo wystawił ostroŜnie głową za róg i trafił straŜnika w pierś, zabijając go na

miejscu. ZauwaŜył znajomą potarganą czuprynę Cuttera, chowającego się przed ogniem

Opowieści z Imperium

148

energii wypluwanym z bunkra. Ściany z prefabrykatów, między którymi się skrywał,
nie zapewniały długotrwałej osłony.

- Hugo utknął między tamtymi budynkami - powiedział Kempo do Brixie. Raz za

razem włączał komunikator, ale nie było odpowiedzi. Potrząsnął głową. - Nie mogę
złapać Sully’ego, ale zakładam, Ŝe udało mu się dotrzeć do transportowca.

Kiedy ponownie wyjrzał zza węgła, zobaczył, Ŝe działa z bunkra nadal celują w

Cuttera. Promienie energii waliły w jego stronę, odrywając i podpalając ogromne kawały
prefabrykowanych ścian budynku. Przekrzykując kanonadę, Kempo krzyknął do Brixie:

- Hugo zamieni się zaraz w dymiącą kupkę popiołu, jeśli nie zrobimy czegoś z

tymi działami!

Brixie spojrzała na bunkier.
- Ale chyba mieliśmy przedzierać się do transportowca! To nasz jedyny ratunek!
- Mój kontrakt nie przewiduje pozostawiania towarzyszy na pewną śmierć.
Kempo cofnął się o krok i potknął się o coś. Wnęka, w której się chowali,

znajdowała się w ścianie szopy w pobliŜu lądowiska. Kempo wszedł do szopy i po
chwili wrócił z wózkiem grawitacyjnym, na którym leŜało kilka duŜych cylindrów,
oblepionych nalepkami ostrzegawczymi.

- Chyba juŜ czas, Ŝeby Czerwone KsięŜyce zgotowały gorące powitanie naszym

przyjaciołom w bunkrze.

Dwóch straŜników uzbrojonych w pałki ogłuszające stało w pobliŜu pomocniczej

rampy załadunkowej transportowca, upychając na statek jak najwięcej zniewolonych
istot. Wielu z niewolników wykorzystało okazję do ucieczki. StraŜnicy niewiele mogli
na to poradzić. Jedna za drugą unosiły się pozostałe rampy statku, przygotowującego się
do odlotu. Z komunikatorów straŜników dobiegł trzask wiadomości. Zadowoleni z faktu,
Ŝ

e są najdalej od strzelaniny, straŜnicy zaczęli wchodzić po rampie. Jeden z nich

dostrzegł niewolnika bez kołnierza paraliŜującego. Krzyknął do swojego partnera i
wskazał mu Trunska ręką.

- Hej! Zapomnieli tamtemu załoŜyć kolczatkę!
Sully Tygrysie Oko odwrócił się. Jednemu straŜnikowi wbił ostre szpony pod

brodę, w drugiego wycelował cięŜki blaster. Strzał wytrącił pałkę ogłuszającą z jego
rąk. StraŜnik odwrócił się i uciekł.

- Nie będzie więcej kolczatek. Póki Ŝyję. - Ścisnął straŜnika za szczękę i przysunął

jego twarz do swojej. - A teraz, kiedy nikt nie odwraca twojej uwagi, powiedz mi, gdzie
jest twój szef.

Kempo i Brixie pośpiesznie ułoŜyli na wózku cylindry z paliwem, które znaleźli

koło szopy, przyniesione ze sobą materiały wybuchowe i granaty. Krąg ognia z dział
blasterowych zacieśniał się wokół nich coraz bardziej.

- Teraz widzę, Ŝe nasz plan ma jeden słaby punkt - mruknął półgłosem Kempo.
- Nie mamy czasu na zastanawianie się nad słabymi punktami! - odparła Brixie,

krzywiąc się lekko, gdy kawał pobliskiego lądowiska został rozerwany pociskiem z działa
ukrytego w bunkrze.

- Jedno z nas będzie musiało pilotować ten wózek do ich drzwi.

Peter Schweighoffer

149

- Popatrzyli na siebie. Lex uśmiechnął się blado. Ujął dłoń Brixie i ucałował ją.
- Nie martw się, mała, właśnie zgłosiłem się na ochotnika. - Tropiciel wszedł na

wózek i usiadł przy panelu sterowania, chowając się jak najniŜej. Podał Brixie rusznicę
szturmową. - Zajmij się nimi, dopóki nie podjadę całkiem blisko.

Włączył napęd repulsorowy wózka. Pojazd ruszył powoli.
- Nie pozwól, Ŝeby o mnie zapomnieli! - dodał z krzywym uśmieszkiem.
Brixie potrząsnęła głową. W wyrazie jego twarzy było coś, czego nigdy

dotychczas nie widziała.

Zajęła pozycję z boku lądowiska. Odpaliła granat z wyrzutni przymocowanej do

rusznicy. Pociski odłamkowe rozprysnęły się po utwardzonej zewnętrznej skorupie
bunkra. Bnxie zdawała sobie sprawę, Ŝe niewiele zdziałają.

Wózek grawitacyjny jechał zygzakiem przez polanę. Przez krótką chwilę, która

wydawała się wiecznością, artyleria bunkra ostrzeliwała go, ale niecelnie. Wózek zbliŜył się
do bunkra. Brixie zobaczyła, jak Kempo próbuje zeskoczyć. Niestety, runął na burtę ze
stopą złapaną w pułapkę. Wózek wlókł go za sobą bezlitośnie, aŜ...

W następnej sekundzie patrzyła w górę na ciemniejące wieczorne niebo. Fala

uderzeniowa przewróciła ją na plecy.  Z trudem podniosła się na nogi. Tam, gdzie stał
bunkier,  pozostały  tylko  wyszczerbione  pozostałości  permabetonowych  fundamentów.
Wybuch osmalił nawet burty transportowca. Łowcy niewolników rozbiegli się w panice
na  wszystkie  strony.  Podeszła  bliŜej,  osłaniając  twarz  przez  palącymi  płomieniami.
Wypatrywała znajomej sylwetki.

Kempo musi w końcu stamtąd wyjść. Tak zawsze kończyły się wszystkie

holofilmy. Bohater zawsze wychodzi cało.

Ale nie tym razem.
Hugo złapał ją za ramię i zaczął ciągnąć w stronę statku.
- Nie! - krzyknęła do niego. - Nie zostawimy przecieŜ towarzysza broni! Nie

moŜemy!

Musiał wydostać ją z tego piekła siłą.

Wybuch był tak potęŜny, Ŝe wstrząsnął transportowcem i jego przyporami

ładowniczymi.

Drzwi na mostek otwarły się z trzaskiem. Tygrysie Oko pchnął straŜnika na kilku

stojących wewnątrz członków załogi. Niektórzy z nich sięgnęli po broń, ale nie dość
szybko. Promienie energii odbiły się rykoszetem od ścian kabiny. Kiedy ucichły,
Tygrysie Oko machnął blasterem na ocalałych.

- Wszyscy do kapsuły ratunkowej! Ale juŜ!
Kolejno wchodzili do kapsuły. Tygrysie Oko zaryglował właz, zamykając ich w

rodku. Zabezpieczywszy mostek, pstryknął przełącznik komunikatora.

Niepotrzebnie. Brixie i Hugo Cutter pojawili się właśnie w drzwiach - Hugo

przygarbiony, Brixie ze zszarzałą twarzą, po której ciekły łzy.

Tygrysie Oko zrozumiał od razu. Kempo. Eksplozja.
Zwinął dłonie w pięści. Chciał wyć. Chciał rozedrzeć mostek na strzępy. Złapał

straŜnika, którego wcześniej pochwycił i rzucił nim o konsoletę z taką siłą, Ŝe tablica

Opowieści z Imperium

150

kontrolna aŜ się wygięła. Podsunął męŜczyźnie przed oczy notes z twarzami dzieci
ambasadora błyskającymi na ekranie.

- Nie ma ich wśród niewolników trzymanych na dole. Wiec gdzie są? - zapytał.
StraŜnik wskazał ręką jeden z korytarzy wychodzących z mostka.
- Są tam! W kajucie pana!
Tygrysie Oko rzucił miotacz Cutterowi i wyciągnął z pochwy wibrotopór.
- Nastaw broń na ogłuszanie. Mamy dostać je Ŝywe.
- Idą z wami. - Roztrzęsiona Brixie wystąpiła krok naprzód, ściskając w garści

rusznicę Kempa.

Tygrysie Oko wskazał na straŜnika.
- Nie. Zostajesz tutaj, Ŝeby go pilnować.
Brixie obróciła się na pięcie, nastawiwszy zasięg rusznicy na ogłuszanie i strzeliła

do straŜnika. Osunął się na ziemię nieprzytomny.

- On się nigdzie nie wybiera - powiedziała krótko, wkładając dwa granaty

ogłuszające do wyrzutni rusznicy.

Tygrysie oko i Cutter popatrzyli na siebie zaskoczeni. Zza zamkniętych drzwi

usłyszeli stłumiony wystrzał z blastera, a po nim pełen bólu krzyk.

Tygrysie Oko wskazał drzwi Cutterowi.
- Otwórz je! Szybko!

Kajuta handlarza niewolników tonęła w mroku. On sam leŜał nieŜywy,

przewieszony przez fotel. Brixie natychmiast mszyła w kierunku młodej dziewczyny i
jej brata, nadal przykutych do ściany, ale Tygrysie Oko powstrzymał ją. Widząc, jak
kulą się w milczeniu, czuł, Ŝe coś jest nie w porządku.

- Jest tu ktoś jeszcze - szepnął.
- Słusznie - stwierdził głos w ciemnościach. Najemnicy weszli do kajuty.

Przechodząc obok fotela, Brixie

otarła się o coś miękkiego. Gwałtownie złapała powietrze, widząc rozszarpane

gardło martwej niewolnicy rozciągniętej na podłodze, z blasterem nadal zaciśniętym w
drobnych dłoniach. StraŜnik handlarza niewolników leŜał nieŜywy tuŜ obok.

- Zdawało jej się, Ŝe ma szansą ucieczki - wyjaśnił rzeczowo głos. - Musiałem ją

przekonać, Ŝe się. myliła. Przyjrzyjcie jej się dobrze, panowie najemnicy. Wasz los
będzie taki sam.

Cień rzucił się na Cuttera i powalił go na podłogę. W dosłownie parę sekund później

pojawił się znowu, wbijając głęboko pazury w kamizelkę ochronną Brixie. Stwór cisnął nią
o ścianą, pozbawiając oddechu. Rusznica z łoskotem potoczyła się po podłodze. Brutie
próbowała zogniskować spojrzenie. Przez krótką chwilę dostrzegła napastnika na tle
zaciemnionych okien. Natychmiast rozpoznała kudłatą istotę o skłębionej czarnej sierści.
Widziała taką na ilustracji w podręczniku medycznym. Nic dziwnego, Ŝe nie było światła.

- To Defelanin! śywotrupiec!
Tygrysie Oko znalazł kontrolkę oświetlenia i włączył przełączniki na maksymalną

moc. Kule jarzeniowe zalały kabinę światłem. Straszne stworzenie wydało okrzyk
agonii, próbując zasłonić oczy przed blaskiem.

Peter Schweighoffer

151

Otoczony i oślepiony, Defelanin miotał się w koło. Brixie podniosła rusznicę.

Hugo juŜ był z powrotem na nogach z pistoletem w dłoni i pokiereszowaną twarzą.
Tygrysie Oko dał krok naprzód, a jego oczy zwęziły się do dwóch szparek zimnej Ŝółci,
gdy wyjmował z pochwy swój wibrotopór.

- Jedyny los, którym powinieneś się teraz martwić... to twój własny.

Transportowiec z ładowniami pełnymi oswobodzonych niewolników powoli

wzlatywał w niebo Gabredoru III. PoniŜej, na zaciemnionej nocą powierzchni planety,
płonął  zniszczony  obóz  łowców  niewolników.  Tygrysie  Oko  postarał  się,  by
pozostawić  mnóstwo  znaków  Czerwonego  KsięŜyca,  tak  by  kaŜdy  mógł  je  łatwo
znaleźć.  Wiedząc,  Ŝe  ktoś  ma  ich  na  oku,  Karazacka  Gildia  Handlarzy  Niewolników
będzie  długo  szukać  nowego  miejsca  do  prowadzenia  interesów.  A  obecność  pociech
ambasadora  Gola  na  pokładzie  oznaczała,  Ŝe  SprzysięŜenie  Pięciu  Gwiazd  równieŜ
przegrało.

Brixie czuła w duszy, Ŝe było to puste zwycięstwo. Próbowali przeszukać szczątki

bunkra, ale ogień był wciąŜ zbyt mocny. Siedziała w fotelu na mostku transportowca
nie zwracając uwagi na Tygrysie Oko i Cuttera, którzy zapoznawali się z kontrolkami
systemu astronawigacyjnego statku. Pomyślała, Ŝe moŜe wreszcie zdjąć z głowy hełm. Z
cięŜkim westchnieniem odpięła paski i pozwoliła, by upadł na podłogę obok fotela.

Tygrysie Oko obejrzał się, słysząc ten dźwięk. Podczas szkolenia trudno jej było

ocenić Trunska, oddzielić jego reputację od rzeczywistości. Te same szponiaste dłonie,
które rozdarły Defelanina na części, pospiesznie rozpinały kolczatki setkom
niewolników.

W końcu zrozumiała, dlaczego wybrał ją do tej misji. Pewnych rzeczy nie moŜna

się nauczyć na szkoleniu, trzeba ich doświadczyć. Brixie poznała, czym jest braterstwo
broni i czym jest strach, widziała przemoc i śmierć, która była nieodłączną częścią Ŝycia
najemnego Ŝołnierza. Tygrysie Oko i Hugo będą opłakiwać utratę wieloletniego
przyjaciela na swój własny sposób.

Wzrok Brixie przemknął po ekranach mostka. Gabredor III powoli się oddalał.

Poczuła, Ŝe brakuje jej Leksa, zastanawiała się, jak zareagowałby na jej chrzest bojowy.
Pewnie tylko by się uśmiechnął.

Potem zobaczyła na ekranach pozostałości obozu łowców niewolników. WzdłuŜ

kręgosłupa przebiegł ją zimny dreszcz. Płomienie na dole coś jej przypomniały. W
głowie usłyszała głos Kempo. Rzeczywiście zginął tak, jak mówił - w blasku chwały.

Z wysokości kilkuset kilometrów chmura po eksplozji, która zmiotła z

powierzchni bunkier, wyglądała jak rozjarzony półksięŜyc...

Czerwony KsięŜyc.

Opowieści z Imperium

152

P O G R O M C Y S M O K Ó W

Angela Philips

BŁĘDNY KOD WEJŚCIOWY - BRAK DOSTĘPU_
BŁĘDNY KOD WEJŚCIOWY - BRAK DOSTĘPU_
BŁĘDNY KOD WEJŚCIOWY - BRAK DOSTĘPU_

„Pióropusz dymu na krańcu wąwozu zwiastował nadejście smoka. Veni

przysunęła się do swojej starszej siostry Vici, która włączyła miecz świetlny”.

BŁĘDNY KOD WEJŚCIOWY - BRAK DOSTĘPU_
BŁĘDNY KOD WEJŚCIOWY - BRAK DOSTĘPU_

„Veni zadrŜała, słysząc dudnienie dwudziestu mocarnych gadzich nóg,

zsynchronizowane z zabójczą precyzją. Ale Vici nie bała się. Choć zaledwie
szesnastoletnia, czuła w dłoniach potęŜną siłę Mocy. Smok podchodził coraz bliŜej”.

UIIIIPI DOSTĘP PRZYZNANY_

Shannon Voorson wyłączyła program narracyjny i odwróciła się w stronę

monitora.

- Nareszcie - mruknęła pod nosem. Ten kod był trudniejszy do złamania niŜ

zwykle. Mimo wszystko jednak, pomyślała, kaŜdy kod, który wygeneruje jeden
komputer, drugi jest w stanie złamać. Pierwsze Prawo Dekodowania. A teraz
zobaczmy, czy mamy tu coś ciekawego...

- O rety! - aŜ westchnęła, widząc zawartość pliku, który właśnie otworzyła: rejestr

sześciu  nowych  gwiezdnych  niszczycieli  bliskich  ukończenia  w  niedalekiej  stoczni
Kuat  Drive  Yards.  Ale  mają  głupie  nazwy,  pomyślała  -  „Nieczuły”,  „Penetrator”,
„Nieugięty”,  „Niepokonany”,  „Nieubłagany”  i  „Eksterminator”.  Gdybym  to  ja
nadawała

nazwy

gwiezdnym

niszczycielom,

nazywałyby

się

„śelazna

Ręka”,,DrapieŜca” albo „Tytania”. Ale w końcu czego moŜna oczekiwać od ludzi,
którzy mają tak mało wyobraźni, Ŝe przysyłają komputery razem z kodami dostępu?

Peter Schweighoffer

153

Przez cienkie prefabrykowane ściany pokoju Shannon usłyszała głosy; ktoś

wszedł do mieszkania, a jej rodzice witali właśnie gościa. Decydując się na małe
ś

ledztwo, zapisała plik z rejestrem gwiezdnych niszczycieli pod nazwą „głupienazwy” i

wyłączyła program dekodujący.

Voorsonowie od pokoleń pracowali na stanowiskach technicznych Portu

Przeładunkowego  Kuat.  Większość  z  nich  spędzała  całe  Ŝycie  na  pokładzie  stacji  -
rodzili  się  w  zakładowym  Centrum  Ochrony  Zdrowia,  uczyli  w  zakładowej  szkole,
odbywali  staŜ  zawodowy  w  SłuŜbach  Pomocniczych  Portu  Kuat,  a  potem  byli
zatrudniani  w  porcie.  śenili  się  z  koleŜankami  z  pracy,  wychowywali  dzieci  w
zakładowych mieszkaniach i zwykle nie opuszczali stacji nawet na krótką wycieczkę na
powierzchnię  planety.  Nie  mieli  po  co  wyjeŜdŜać  -  zakładowe  sklepy  na  stacji
zapewniały wszystko, czego mogli potrzebować, płace i świadczenia dla pracowników
PPK  naleŜały  do  najlepszych  w  całym  systemie,  a  świadomość,  Ŝe  jako  członkowie
Kombinatu  Przemysłowego  Kuat  pomagają  budować  najlepsze  gwiezdne  statki  w
galaktyce,  była  dla  nich  źródłem  dumy  i  zadowolenia.  Mimo  to  co  jakiś  czas  kolejny
członek  rodziny  postanawiał  wyjrzeć  poza  wygodne  ściany  swojego  mieszkania  i
sprawdzić, co mają do zaoferowania tysiące innych światów. Cioteczny brat Shannon,
Deen, był właśnie jednym z takich niespokojnych duchów.

- Deen! - pisnęła zachwycona na widok młodego męŜczyzny witającego się z

ojcem. - Deen, to naprawdę ty! W końcu przyjechałeś! Gdzie byłeś? Co robiłeś przez
ten czas? - Shannon skoczyła w stronę gościa.

Deen odwrócił się, by ją złapać.
- Hej, Okruszku! Ale się za tobą stęskniłem! Uff! - stęknął, próbując ją podnieść. -

Urosłaś, Okruszku! Niech no ci się przyjrzę. Jesteś teraz taka wysoka, a jakie masz
długie włosy! Kiedy wyjeŜdŜałem, byłaś małą dziewczynką z włoskami nie dłuŜszymi
niŜ do ucha, a ciocia Nell musiała ci je przewiązywać chustką na noc, Ŝeby rano nie
sterczały na wszystkie strony!

Nell Voorson przytaknęła z uśmiechem.
- Tak, a teraz muszę ją pilnować, Ŝeby nie gryzła koniuszków warkoczy.
- Och, Deen! - westchnęła Shannon. - Strasznie za tobą tęskniłam. Chodź obejrzeć

mój pokój! Wszystko się tam zmieniło. - Mam swój komputer i wszystko! - Pociągnęła
go za rękę.

Deen uśmiechnął się wyrozumiale do dziewczynki.
- Ja teŜ za tobą tęskniłem, Okruszku, ale nie sądzisz, Ŝe twoi rodzice teŜ chcieliby

ze mną porozmawiać?

- Idź z nią, Deen - powiedziała Nell. - Pogadacie, a Johan i ja przygotujemy obiad.
- Nie mogę uwierzyć, Ŝe naprawdę tu jesteś! - zawołała Shannon, podskakując na

rodku pokoju. - To całe cztery lata. Co robiłeś przez ten czas?

- Walczyłem ze smokami.
Shannon roześmiała się.
- No nie, Deen, naprawdę?
- Naprawdę! No, w pewnym sensie. Pomagałem zabijać sztuczne smoki - jako

technik. - Usiadł na krześle przy komputerze Shannon.

Opowieści z Imperium

154

- Ale gdzie?
- W wielu róŜnych miejscach - odparł, rozglądając się po pokoju. - Nadal czytasz

te stare opowieści, które dała ci babcia? - zapytał, widząc program narracyjny na
ekranie komputera.

- Mhm - odpowiedziała Shannon. - ChociaŜ Mama mówi, Ŝe powinnam juŜ z nich

wyrosnąć, jak z lalek.

- Nie widzę tu zbyt wielu lalek - stwierdził Deen.
- Teraz wolę komputery. Jestem włamywaczem. Potrafię się włamać wszędzie.
- Wszędzie? - zaśmiał się Deen.
- Wszędzie. To dla kogo teraz pracujesz? Jaką masz pracę? Czy duŜo zarabiasz?

Co naprawiasz? Roboty? Statki?

- Hej! - powiedział Deen. - Jedno pytanie na raz wystarczy! Pracuję dla przyjaciół,

których poznałem zaraz po wyjeździe stąd. Dobrych przyjaciół. Nie zarabiam wiele, ale
lubię to, co robię. Pracuję głównie na statkach...

- Jakich?
- Małych statkach gwiezdnych, ale czasem teŜ na większych. Na wszystkich, które

wymagają naprawy. Muszę być elastyczny.

- A jaką miałeś dotychczas najtrudniejszą naprawę?
Deen zamilkł na chwilę.
- No więc... - zaczął, zerkając na zamknięte drzwi do sypialni -... parę miesięcy

temu musiałem przystosować kilka śmigaczy do działania w temperaturze dwudziestu
stopni poniŜej zera...

- I działały?
- Wystarczająco dobrze... To „Vici z Alderaan”, prawda? - zapytał, wskazując na

program narracyjny.

- Mhm. To moja ulubiona opowieść. Vici jest taka dzielna.
- Ten, kto ma Moc, nie musi się bać - mruknął Deen.
- Tak mówi dziadek Vici. Powiedz - zapytała Shannon - czy miałeś okazję, Ŝeby

zwiedzić Alderaan, zanim...

Deen potrząsnął głową.
- Nie. Nigdy. Bardzo tego Ŝałuję. Ale nie było okazji.
- To nie w porządku - oświadczyła Shannon, sadowiąc się na podłodze.
- śe nigdy nie pojechałem na Alderaan?
- śe ją rozbili. Głupie Imperium. Dlaczego to zrobili? Babcia zawsze mówiła, Ŝe

Alderaan to planeta pokoju i piękna. Nie było tam Ŝadnej broni. Dlaczego to zrobili?

- Z powodu tego - powiedział Deen, pokazując palcem na ekran komputera.
- Z powodu mojego programu narracyjnego?
- Z powodu tej opowieści - odparł Deen. - Tej i innych podobnych. Opowieści z

Alderaan są bardziej niebezpieczne dla Imperium niŜ jakakolwiek broń.

- Jak opowieść moŜe być bardziej niebezpieczna od broni?
- Z powodu idei, które wyraŜa. Na Alderaan ludzie ciągle wierzyli w Moc.

Pamiętali rycerzy Jedi i Starą Republikę. Lud Alderaan pamiętał, jak wyglądała
galaktyka przed nadejściem Imperium, zanim nastały czasy strachu i nienawiści. A ich

Peter Schweighoffer

155

opowieści, biblioteki i uniwersytety przechowywały idee, które mogą zniszczyć
Imperatora - Ŝe miłość jest silniejsza niŜ nienawiść, Ŝe ludzie są silniejsi niŜ broń, Ŝe
połączone razem ludy galaktyki mają siłę, której Imperator nigdy nie zdoła pokonać. -
Oczy Deena błyszczały, kiedy to mówił.

- A więc Imperator - dopytywała się Shannon - zniszczył Alderaan, by zniszczyć

te wszystkie idee?

- Próbował - odparł Deen - ale nie udało mu się. Nigdy mu się nie uda. Jedyny

sposób, by kontrolować wszystkie idee w galaktyce, to zabić lub zniewolić ją całą, a to
jest niemoŜliwe. Nigdy nie wygra. Im więcej popełnia zbrodni, tym więcej ludzi
powstanie, by z nim walczyć...

- Deen - zapytała Shannon - czy ty jesteś Rebeliantem?
Deen zakrył jej usta dłonią.
- W porządku - szepnęła. - Nikomu nie powiem. Nawet mamie i tacie. Popatrz -

powiedziała, siadając przed komputerem. - Patrz, co dziś znalazłam. TuŜ przed twoim
przyjściem. Dam ci kopię, jeśli chcesz.

- Jak ci się udało uzyskać dostęp do tego? - zapytał Deen, patrząc na listę

gwiezdnych niszczycieli. - Czy masz jakiekolwiek pojęcie...

- Nietrudno jest się włamać do plików Imperium. Mają kody wejściowe

generowane komputerowo. Ja swoje kody wymyślam sama. Zazwyczaj nazwy
zwierząt, jak „nerf” albo „billen”, czy choćby „pies”.

- Nie mogę w to uwierzyć - powiedział Deen, nadal czytając dane z ekranu. - Czy

wiesz, ile to jest warte? Czy wiesz, co się stanie, jeśli ktoś cię na tym przyłapie?

- Nikt nigdy nie złamał moich kodów - oświadczyła dumnie Shannon.
- Pewnie dlatego, Ŝe nikomu nie przyszło do głowy, Ŝeby sprawdzać pliki

dziewięcioletniej dziewczynki - rzekł Deen. - Musisz z tym skończyć! Kręcisz stryczek
na własną szyję!

Shannon przygryzła wargi.
- Czy to znaczy, Ŝe nie chcesz kopii tych plików?
Pani Voorson zawołała ich na obiad, nie dając Deenowi czasu na odpowiedź.

Zebrana wokół kociołka duszonego billena rodzina rozmawiała o wydarzeniach

ostatnich  czterech  lat:  o  postępach  w  nauce  Shannon,  o  awansie  Nell  na  stanowisko
starszego  kierownika  doków  Portu  Przeładunkowego  Kuat,  o  pracy  Johana  i  Deena.
Johan  narzekał  na  niecierpliwych  kapitanów  statków,  oczekujących  cudów,  Deen
opowiadał  straszne  historie  o  walce  z  upałem,  mrozem,  wilgocią,  kurzem,  lodem,
agresywną  florą,  fauną  i  bakteriami  i  o  wielu  innych  zagroŜeniach,  jakie  czyhały  na
urządzenia techniczne na zapadłych planetach, których nazwy zapomniał wymienić.

- Naprawdę znalazłeś mech porastający zwoje chłodzące statku? - zapytał Johan.
- Mhm - odparł Deen. - Na dwie godziny przed startem.
- I udało wam się je usunąć na czas?
Deen uśmiechnął się szeroko.
- Pestka!
- Moc była z tobą - powiedział do niego wuj.

Opowieści z Imperium

156

Nell zmarszczyła lekko brwi.
- Dobrze, Ŝe wróciłeś, Deen, po tylu latach. Zaczynałam juŜ myśleć, Ŝe opuściłeś

nas na dobre. A tu proszę, jesteś z powrotem. Czy masz jakieś kłopoty, Deen?
Potrzebujesz czegoś?

- Nell - zaprotestował Johan - czy chłopak nie moŜe po prostu przylecieć, bez

adnego ukrytego motywu?

Deen wpatrywał się w talerz.
- Właściwie - powiedział, grzebiąc widelcem w sosie - to zastanawiałem się, czy...
- No proszę! A jednak!
- Moi przyjaciele - ciągnął Deen - ci, z którymi pracuję, mieli ostatnio trochę

problemów, stracili mnóstwo sprzętu...

- Stracili? - zapytała Nell.
- Hmm, no, tego... uszkodzili. Nie do naprawienia.
- W jaki sposób? - zapytał Johan.
- No więc... wpadli w pole asteroidów i... to długa historia, w kaŜdym razie chodzi

o to, Ŝe potrzebny jest nam generator mocy typu Colony 23669 i ja...

- Dlaczego nie skontaktujecie się z fabryką? - zapytała Nell. - Jeśli teraz złoŜycie

zamówienie, moŜecie mieć generator za sześć miesięcy, nie licząc priorytetowych
zamówień z Imperialnego Zaopatrzenia.

- Musimy mieć go znacznie szybciej, a słyszeliśmy, Ŝe w ciągu najbliŜszych

dwóch tygodni będziecie wysyłać generator dla imperialnej placówki.

- Nie rozumiem, co to ma wspólnego z tobą - powiedział Johan.
- No więc chodzi o to, Ŝe ciocia Nell nadzoruje doki, i pomyśleliśmy, Ŝe jeśli

udałoby się nam załatwić przejście przez kontrolę doków, to ciocia mogłaby po cichu
załadować ten napęd na naszą barkę zamiast na imperialną...

- Nie wierzę własnym uszom - przerwała mu Nell. - Siedzisz przy moim stole i

mówisz o porwaniu wartego dwadzieścia pięć tysięcy kredytów generatora mocy, tak
jakby chodziło o poŜyczenie śmigacza!

- Ale ciociu Nell...
- Chodzi o kradzieŜ tego generatora, tak?
- Ale... my byśmy zapłacili...
Nell zaniemówiła.
- Deen, czy ty zdajesz sobie sprawę, co proponujesz? - odezwał się Johan. - To nie

jest kolejny psikus, jak wtedy, kiedy włamałeś się do szkolnego komputera pozorując
ć

wiczenia przeciwpoŜarowe...

- To jest zdrada - dokończyła Nell. - Deen, nie chcę słyszeć ani słowa więcej na

temat tych twoich przyjaciół. PoniewaŜ jesteś moim bratankiem, nie wydam cię i
będziemy wszyscy udawać, Ŝe tej rozmowy nigdy nie było. Czy to jasne?

Reszta posiłku upłynęła w milczeniu.

W nocy Shannon nie mogła zasnąć. Słysząc głosy dochodzące z pokoju rodziców,

podkradła się pod ich drzwi, by posłuchać, co mówią.

- Sojusz potrzebuje sprzętu, Nell!

Peter Schweighoffer

157

- Myślisz, Ŝe mnie to obchodzi? Johan, ten cały Sojusz nie wyŜywi mojej rodziny

ani nie da Shannon wykształcenia, które pozwoli jej wyrwać się z tej stacji!

- Ale Imperium...
- ...trzyma w ręku ten system i wszystko, co do niego naleŜy. Nas teŜ. A na

zdrajców  zawsze  są  sposoby.  Wypadki.  Johan,  czy  naprawdę  wierzysz,  Ŝe  to  był
przypadek,  kiedy  twój  brat  zmarł  od  awarii  reaktora  niecały  tydzień  po  tym,  jak
naprawiał  statek  Rebeliantów?  Nic  nie  jest  warte  więcej  niŜ  bezpieczeństwo  mojej
rodziny, Johan - nic! Ani Sojusz, ani Alderaan...

- Ani Deen?
Shannon uciekła, by nie słyszeć odpowiedzi matki.

Deen wyjechał nazajutrz, po pełnym napięcia, milczącym śniadaniu.
- Jeśli zmienicie zdanie... - zaczął.
- Nie zmienimy - przerwała mu ciotka. - Zostaw ten temat.
- Gdyby jednak... - nalegał Deen. - Pozostanę w obrębie systemu jeszcze przez

parę dni. Macie tu sygnalizator, gdybyście chcieli się ze mną skontaktować -
powiedział, kładąc na stoliku przy drzwiach kieszonkowe urządzenie elektroniczne. -
Niech Moc będzie z wami.

- Wyrzuć ten sygnalizator - powiedziała Nell, kiedy drzwi się zamknęły.
- Ja to zrobię, mamo - zaoferowała Shannon.
Chwyciła urządzenie i machnęła ręką w stronę utylizatora odpadków. Przyjemny

dla ucha chrzęst oznaczał, Ŝe poranna porcja śmieci została usunięta. Ale sygnalizator
pozostał bezpiecznie ukryty w kieszeni Shannon.

Starsi Voorsonowie zachowywali się tak, jakby odwiedzin Deena nie było; gdy

Shannon wspominała jego przyjaciół lub prośbę o pomoc, była bez dyskusji odsyłana
do swojego pokoju.

- Nie rozumiem! - powiedziała do samej siebie przy jednej z takich okazji. -

PrzecieŜ na stacji ciągle coś ginie. Mama stale narzeka, Ŝe nie moŜna znaleźć tego czy
tamtego. Wirusy w sieci - tak zawsze mówiła. Gdyby dała Deenowi ten generator,
wszyscy by pomyśleli, Ŝe to kolejna pomyłka komputera.

Wygrzebawszy się z pościeli, Shannon włączyła komputer. Kilka minut i kilka

złamanych  kodów  później  po  ekranie  przesuwała  się  lista  wysyłanych  w  najbliŜszym
czasie  towarów.  Jest!  Generator  CC-23669,  do  odebrania  w  doku  przeładunkowym
numer 42, o 14.30, za pięć dni. Jeśli zmienię datę odbioru, pomyślała, mama na pewno
to  zauwaŜy  i  przeszkodzi  nam.  Numeru  doku  teŜ  nie  mogę  zmienić,  to  by  wywołało
zbyt  duŜo  zamieszania.  A  gdybym  tak  zmieniła  godzinę?  Ile  czasu  potrzeba  na
przywiązanie  holownika  do  barki? Tata  mówi,  Ŝe  potrafi  to  zrobić  w  niecałą  godzinę.
Dwie godziny wystarczą?

Zmieniła godzinę odbioru na 12.30, mając nadzieję, Ŝe matka nic nie zauwaŜy.

Potem wyciągnęła spod poduszki sygnalizator Deena.

- Jak się nazywasz? - zapytała straŜniczka.

Opowieści z Imperium

158

Shannon przełknęła ślinę, robiąc słodką i bezbronną minkę.
- Shannon Voorson, psze pani - odpowiedziała.
- Aaa, to ty, Shannon - powiedziała kobieta, przypominając ją sobie. - Dlaczego

nie jesteś jeszcze w szkole? Co tutaj robisz?

Shannon wiedziała, Ŝe „Uciekam, Ŝeby przyłączyć się do Rebeliantów” nie byłoby

zadowalającą odpowiedzią na to pytanie. Na szczęście miała wcześniej przygotowaną
wymówkę.

- Tatuś zapomniał drugiego śniadania, więc przyniosłam mu je po drodze.

Kanapka z billenem. O, proszę. - Odstawiła przenośny komputer, otworzyła termotorbę
i podetknęła ją straŜniczce pod nos, Ŝeby na pewno poczuła intensywny zapach
bestiniańskiego korzenia.

- Mhmm, no tak, jasne - powiedziała straŜniczka, cofając się. - Idź do taty i daj mu

kanapkę. Będzie zachwycony.

- Dzięki - rzekła Shannon i odryglowała drzwi. Pomyślała, Ŝe surowy korzeń

bestiniański śmierdzi wprawdzie jak nieszczęście, ale dzięki temu nie grozi jej, Ŝe
straŜniczka zacznie grzebać w torbie i znajdzie sygnalizator Deena.

Poszła jeszcze kilka kroków w kierunku miejsca pracy ojca, schowała się we

wnęce, wyjrzała na korytarz, by sprawdzić, czy straŜniczka sobie poszła, a potem
zawróciła w kierunku doku 42.

Techników jeszcze nie było w doku, więc Shannon nie miała najmniejszych

problemów ze złamaniem kodów kontenera za pomocą kilku kabli podłączonych do jej
przenośnego komputera. Po zaskakująco długim przeciskaniu się pod, nad i obok
generatora dotarła do czołowej płyty kontenera, gdzie usadowiła się z kilkoma chipami
ksiąŜkowymi, czekając cierpliwie na Deena.

- Jesteś pewien, Ŝe to zadziała, Deen? - zapytał Boo Rawl, kapitan powstańczej

barki holowniczej o nazwie „Długodystansowiec”.

- Ile razy jeszcze mam ci to powtórzyć, Boo? Tak! Moja ciotka jest kierownikiem

doków w tym porcie. Nie wezwałaby nas, gdyby nie zapięła wszystkiego na ostatni
guzik. Nie po to przeŜyłem ewakuację Bazy Echo, Ŝeby dać się wysadzić w powietrze
własnej rodzinie.

- Nawet w połowie nie martwię się twoją rodziną tak jak tym, co wyczyniasz z

moimi silnikami podświetlnymi - powiedział Boo.

- Nic takiego nie zrobiłem twoim ukochanym silnikom, Boo - odparł Deen. -

Dodałem raptem moduł ST, Ŝeby w porcie odczytali sygnał z naszego transpondera
jako imperialny. Standardowa procedura operacyjna, prosto z „Vademecum polowego”
Crackena. Robię to nie po raz pierwszy.

- No dobra, tylko Ŝe jak na mój gust machałeś hydrokluczem trochę za blisko

kobulatorów...

- Przestań marudzić i wywołaj port. Jesteśmy praktycznie nad nimi.
Boo Rawl wzruszył ramionami i otworzył kanał łączności.

Peter Schweighoffer

159

- Wzywam Port Przeładunkowy Kuat. Tu holownik 36DD, proszę o zgodę na

połączenie z barką w... - Boo przerwał, by zajrzeć do notesu. - ...doku przeładunkowym
numer 42.

- Wzywam holownik 36DD, twój sygnał z transpondera jest niewyraźny - odezwał

się chłodny głos ze stacji. - Proszę o ponowną transmisję waszego kodu
identyfikacyjnego.

Boo spojrzał na Deena znacząco i wysłał kod.
- Przepraszamy za ten transponder, Kuat - powiedział. - Nasz nowy technik

pokładowy naprawiał silniki podświetlne i chyba trochę mu się klucz ześlizgnął.

- Identyfikacja potwierdzona - odezwał się kontroler, zupełnie niezainteresowany

wyjaśnieniami Boo.

- Holownik DD, przylecieliście przed czasem. Technicy będą w doku dopiero o

czternastej trzydzieści.

Boo odwrócił się w stronę Deena, który gestami pokazał, Ŝe nic o tym nie wie.
- Czy jesteście pewni, Kuat? - zapytał Boo. - Moje zamówienie podaje, Ŝe

załadunek nastąpi o dwunastej trzydzieści.

- Sprawdzę to, DD. - powiedział kontroler.
Boo wyłączył komunikator.
- Czy to nie jest jeden z ludzi twojej ciotki?
Deen skinął głową.
- Więc o co chodzi?
- Nie mam pojęcia.
Kontroler portu wywołał holownik.
- Holownik DD, wygląda na to, Ŝe macie rację - stwierdził. - Jesteście zapisani na

dwunastą trzydzieści.

Deen uśmiechnął się z wyŜszością.
- Ale technicy trochę się spóźnią. W ich rozkładzie jesteście zapisani na czternastą

trzydzieści. Będziecie musieli poczekać godzinę, aŜ wrócą.

- Nie ma problemu, Kuat, zaczekamy - powiedział Boo. Ponownie wyłączył

komunikator. - I co teraz? - zapytał Deena.

- Dokładnie to, co powiedziałeś. Poczekamy, aŜ technicy wrócą z obiadu.
Boo przewrócił oczami.
- A co będzie, jeśli straŜ portowa zechce nas odwiedzić w tym czasie?
- Boo, lubisz wynajdywać sobie problemy, zupełnie jak mój przyjaciel Voren -

odparł Deen. - StraŜ teŜ poszła na przerwę.

- Tak, pograć w „Łapaj Bothanina”, albo „Calamari na huśtawce”. - Boo

westchnął. - Nienawidzę czekania.

- Nareszcie! Myślałem, Ŝe to się nigdy nie skończy! - powiedział Boo, kiedy

otrzymali sygnał, Ŝe ostatnia klamra łącząca kontener z barką holowniczą znalazła się
na swoim miejscu.

Opowieści z Imperium

160

- Kuat, tu holownik DD - wywołał Boo stację, przerywając najnowszy przebój

Billi B i Rajskich Ptaków. - Połączyliśmy się z barką. Chciałbym sprawdzić ładunek,
zanim odlecimy.

- Proszę bardzo, DD.
- W porządku, Deen - powiedział Boo, wyłączając komunikator. - Generator jest

nasz. Ostatni rzut oka i znikamy, zanim pojawi się prawdziwy holownik DD.

Deen wszedł do śluzy powietrznej łączącej właz statku z kontenerem.
- Czy z generatorem wszystko w porządku? - zapytał Boo, gdy Deen wrócił do

ładowni.

- Generator jest ogromny. Chyba nie chcesz, Ŝebym przeprowadził pełną

dwudniową inspekcję. Chwileczkę...

- Co jest?
- Chyba widziałem, jak coś się tu poruszyło...
- Cześć, Deen! - powiedziała Shannon, wychodząc z ukrycia. - Czy to taki

generator był ci potrzebny?

- Shannon!
- Kim jest ta mała? - zapytał Boo.
- To moja siostra cioteczna. Shannon, czy twoja matka wie, Ŝe tu jesteś?
- Oczywiście, Ŝe nie. Lepiej ruszajmy.
- My? - zapytał Deen. - Co to ma znaczyć?
- śe przyłączam się do Rebelii - odpowiedziała, podnosząc z podłogi swój

przenośny komputer. - Chodź juŜ, musimy lecieć.

- W Ŝadnym wypadku - zaprotestował Deen. - Ty wracasz prosto do domu.
- Ciekawe jak? - zapytał Boo. - Dok jest juŜ rozhermetyzowany, a niespecjalnie

zachwyca mnie pomysł, Ŝeby zawołać z powrotem techników, którzy odłączą holownik
od barki i wpuszczą powietrze do doku, a potem tłumaczyć się przed ochroną, skąd się
tu wziął ten dzieciak i czekać na ponowne podłączenie. Nie jestem stuknięty, Ŝeby
naraŜać małą na niebezpieczeństwo, ale nie mamy wyboru. Musi lecieć z nami.

- On ma rację - stwierdziła Shannon, wspinając się do kabiny holownika. -

Zamknij właz i lecimy!

- Ale... - zaczął Deen.
- Imperialny holownik będzie tu za niecałe pół godziny - powiedziała Shannon,

spoglądając na zegarek. - Wprowadź współrzędne do skoku w nadprzestrzeń i niech
Moc będzie z tobą, bracie - zwróciła się do Boo.

- Nazywam się Boo. A teraz bądź cicho, mała. Muszę pogadać z ludźmi twojej

mamy.

Shannon skinęła głową. Deen stał zszokowany.
- Kuat, tu barka holownicza DD. Mój ładunek jest zabezpieczony i mogę

odlatywać.

- Holownik DD, macie zgodę na odlot - powiedział kontroler. - MoŜecie opuścić

port, gdy tylko będziecie gotowi. Dziękujemy za wybranie Kombinatu Przemysłowego
Kuat. UwaŜajcie na Ŝurawie stoczni remontowych przy wyjściu z portu.

Peter Schweighoffer

161

- Będziemy uwaŜać, Kuat - rzekł Boo. - I dzięki za wszystko. - Zaczął

wyprowadzać barkę z doku. - Nie mogę uwierzyć, Ŝe poszło nam tak łatwo. Deen,
twoja ciotka jest najlepszą...

- A co ona miała z tym wspólnego? - zapytała Shannon. - PrzecieŜ to ja wszystko

zorganizowałam!

- Jak to ty? - zapytał Deen.
- Mama za bardzo się bała, Ŝeby ci pomóc. Chyba wiedziałeś o tym, prawda,

Deen? - odpowiedziała Shannon. - Więc zmieniłam godzinę odbioru.

- A ciotka Nell...
- O niczym nie wie.
Boo był zdumiony.
- Ten dzieciak załatwił nam to wszystko? Jestem pod wraŜeniem! Niezła ta twoja

siostrzyczka, Deen. ChociaŜ szkoda, Ŝe nie udało jej się wcześniej przysłać techników.

- Przepraszam, Boo, ja... eee.. zapomniałam zmienić ich harmonogram. Ile jeszcze

czasu do skoku?

- Właśnie wylecieliśmy z zasięgu promienia ściągającego. Niech no tylko ominę

tamten statek... No nie! Nie mogę w to uwierzyć!

- Co takiego? - zapytała Shannon.
- Widzisz tamten statek z przodu? To prawdziwy holownik 36DD, właśnie leci po

generator.

- Jesteś pewien? - zapytał Deen.
Lampka kontrolna komunikatora błysnęła.
- Wzywam niezidentyfikowany holownik - odezwał się kontroler. - Natychmiast

wracaj do doku.

Troje Rebeliantów spojrzało po sobie.
- Leć dalej - orzekł Deen.
- Powtarzam - powiedział kontroler. - Nieznany holownik, zawróć barkę do doku,

a nie spotka was Ŝadna krzywda.

- Mhm, na pewno... - mruknął Boo.
Imperialny holownik ustawił się między rebeliantami a drogą do gwiazd.
- Omiń go! - zawołała Shannon.
- Jak? - spytał Boo. - „Długodystansowiec” to nie myśliwiec, a podłączony do

wyładowanej barki jest równie zwrotny jak pijany Hutt...

- Jak wytrzymałe mamy tarcze? - zapytał Deen, wskazując iluminator, na którym

widać było co najmniej pół tuzina lecących na nich myśliwców typu TIE.

- No, pięknie! - jęknął Boo. - Wiedziałem, Ŝe za łatwo poszło.
Lampka kontrolki komunikatora znowu błysnęła.
- Wzywam niezidentyfikowany holownik - rozległ się znajomy kobiecy głos. -

Mówi starszy kontroler Voorson. Ostrzegam was po raz ostami. Wejdźcie na kurs
powrotny do doku 42 albo nasze siły bezpieczeństwa otworzą do was ogień.

- Cudownie! - mruknął Boo. - Deen, siadaj przy działach. Rozbij w pył wszystko,

co stanie nam na drodze do wolności.

Opowieści z Imperium

162

- Zaczekaj! - odezwał się Deen. - Mam pomysł. Shannon, idź moim tropem -

polecił, waląc dłonią w pulpit łączności.

- Kontroler Yoorson - powiedział - odwołaj atak. Mamy tu twoją córkę. -

Szturchnął Shannon.

- Mamo, mamo, to ja! Nie strzelajcie!
Pulpit łączności milczał.
- Myślisz, Ŝe to ich powstrzyma? - zapytała Shannon.
Wystrzał z blastera odbił się od tarczy holownika.
- No i masz odpowiedź! - odparł Boo. - Bierz się do dział, Deen!
Deen  wcisnął  klawisze  sterujące  ogniem.  Mały  turbolaser  zdołał  trafić  dwa

nadlatujące myśliwce, a trzy następne zostały uszkodzone przez wirujące w przestrzeni
szczątki tamtych. Deen nie przerywał ognia.

- Wzywam rebeliancki holownik! - rozległ się głos Nell Voorson, tym razem

pełen paniki. - Natychmiast zawracajcie! Siły ochrony nie pozwolą wam odlecieć!

- Nie prosimy o pozwolenie! - krzyknął Boo, nie zmieniając kursu. Jeden z paneli

baterii słonecznych nadlatującego myśliwca zahaczył o ich osłony; odbił się i stracił
sterowność, lecąc prosto na dwójkę swoich towarzyszy.

- Boo, tarcze mogą puścić w kaŜdej chwili! - zawołał Deen, nie przerywając

ostrzału.

- Wzywam rebeliancką barkę holowniczą - odezwał się głos Nell Voorson. - Nie

macie szans. Natychmiast przestańcie albo zostaniecie zniszczeni...

- Przepraszam, cioteczko, ale stąd nie ma odwrotu! - powiedział Boo.
- Wzywam rebeliancki... Deen! - błagała Neli. - Deen, zastanów się, co robisz!

Pomyśl o Shannon! StraŜ mnie nie posłucha! - krzyczała. - Nie puszczą was!

- Przepraszam, ciociu Nell... - zaczął Deen.
- UwaŜaj na myśliwce! - ostrzegł go Boo; nieprzerwany strumień maleńkich

stateczków wydawał się nie mieć końca.

- Zderzymy się z tamtym holownikiem! - krzyknęła Shannon, gdy tuŜ przed nimi

wyrosła nagle imperialna barka 36DD.

- Niekoniecznie, jeśli będą sprytniejsi od nas - powiedział Boo.
Deen przygryzł wargę, a Shannon zakryła oczy rękami, gdy dwie barki mijały się

z trudem. Dochodzący z panelu łączności głos Nell Voorson nadal błagał ich o
rozsądek. Kropla potu spłynęła po twarzy Boo.

- Chyba nie będą...
W ostatniej chwili imperialny holownik zanurkował pod „Długodystansowcem”.

Tarcze ochronne zderzyły  się z trzaskiem, odkształciły i opadły, gdy przemykali obok
statku  w  otwartą  przestrzeń  kosmosu.  Cztery  laserowe  strzały  oddane  przez  cztery
róŜne  myśliwce  minęły  „Długodystansowca”  w  chwili,  gdy  Boo  ciągnął  do  siebie
drąŜki  sterownicze.  Troje  Rebeliantów  wstrzymało  oddechy,  gdy  linie  gwiazd
połączyły się w mgłę nadprzestrzeni.

- Czy teraz juŜ jesteśmy bezpieczni, Boo? Powiedz, jesteśmy bezpieczni? -

zapytała Shannon.

Peter Schweighoffer

163

- To zaleŜy od dwóch rzeczy - odparł Boo. - Po pierwsze, czy twoja matka poprosi

Venir lub Renegg o przysłanie „Interdictora”...

- A po drugie, czy nie uderzymy w kogoś po drugiej stronie - dokończył Deen.
Shannon wspięła się na kolana ciotecznego brata i połoŜyła głowę na jego

ramieniu. Wszyscy troje czekali w napięciu, nic nie mówiąc, na śmiertelne zderzenie
lub wyrwanie z hiperprzestrzeni przez imperialną jednostkę przechwytującą.

Minuty ciągnęły się niemiłosiernie. Shannon uświadomiła sobie nagle, Ŝe

niezaleŜnie od tego, czy ucieczka się uda czy nie, nigdy juŜ nie zobaczy rodziców.
Zaczęła płakać. Deen przytulił kuzynkę i ocierał łzy z jej twarzy.

- Słuchajcie - powiedział miękko Boo - minęło juŜ pół godziny. Droga wolna.
- Uciekliśmy im? - zapytała Shannon.
Boo przytaknął.
- Jesteśmy wolni i bezpieczni. Witaj w Sojuszu, mała.
- Okruszku - zaczął Deen - tak mi przykro, Ŝe cię w to wszystko wciągnąłem...
- A mnie nie... - powiedziała Shannon, uśmiechając się szeroko. - Daj spokój,

Deen, ruszajmy na smoki...

Opowieści z Imperium

164

P O P I E R W S Z E

- N I E S Z K O D Z I

Erin Endom

Zaczęło się bez specjalnych ceregieli - wezwano mnie do biura komandora

Briessena. „Czasowe oddelegowanie”, tak to nazwał. Jasne, Ŝe zastanawiałam się, gdzie
teŜ moŜna oddelegować lekarza ze statku-szpitala, ale nie dano mi na to zbyt wiele
czasu - tylko do chwili, gdy do gabinetu wszedł porucznik Haslam.

Muszę powiedzieć, Ŝe nie wyglądał na członka elitarnej jednostki komandosów.

Parę centymetrów wyŜszy ode mnie, jasnobrązowe włosy rzednące na czubku głowy,
blade niebieskie oczy, okrągła twarz, szczupła sylwetka - wyglądał bardziej na
księgowego. Ale wtedy wśród Rebeliantów nie było juŜ chyba nikogo, kto by o nim nie
słyszał. Czego ktoś taki mógł chcieć ode mnie?

Dowiedziałam się tego bardzo szybko. Gebnerret Vibrion, polityczny przywódca

innej  powstańczej  komórki,  został  schwytany  przez  Imperialnych  i  był  teraz
przesłuchiwany  na  Selnesh,  cieszącej  się  paskudną  sławą  więziennej  planecie  w
sektorze Irishi. Wiedział zbyt  wiele, by pozostać  w  więzieniu. Imperium  musiało albo
go  złamać,  albo  szybko  zabić.  Dobra,  to  mogłam  zrozumieć.  Byłam  wprawdzie  u
Rebeliantów od niedawna, ale nawet ja wiedziałam, Ŝe mając dostatecznie duŜo czasu,
moŜna  złamać  kaŜdego.  Tortury  fizyczne,  narkotyki,  groźby  wobec  bliskich  -  na
kaŜdego  jest  sposób.  Ale  gdzie  tu  miejsce  dla  lekarza?  Jak  się  okazało,  Vibrion  był
niemłodym juŜ męŜczyzną i cierpiał na syndrom Zithroma - chorobę nerek wymagającą
regularnego  przyjmowania  clondeksu,  by  utrzymać  się  przy  Ŝyciu.  MoŜna  się  było
załoŜyć,  Ŝe  Imperialni  nie  zatroszczą  się  specjalnie  o  jego  zdrowie.  Co  więcej,  przed
ś

miercią Vibrion popadłby w malignę. I kto wie, o czym by wówczas mówił?

Zameldowałam się więc na odprawę, w miarę rozumiejąc, w czym rzecz. Nie

przyłączyłam się do Rebeliantów po to, Ŝeby przeŜywać przygody; zaciągnęłam się, by
ratować Ŝycie. (O nieba, jak to pompatycznie brzmi. Powiedzmy więc, Ŝe zaciągnęłam
się,  by  spokojnie  robić  to,  w  czym  jestem  dobra,  po  właściwej  stronie  barykady).
Poczułam się jeszcze bardziej nie na miejscu, kiedy spotkałam resztę druŜyny, samych
komandosów:  Melennę,  drobną,  wesołą,  niesłychanie  piękną  kobietę  z  burzą
rozpuszczonych  złotych  włosów  i  najzimniejszymi  niebieskimi  oczami,  jakie

Peter Schweighoffer

165

widziałam;  Gowana,  wielkiego  czarnoskórego  chłopa,  zdecydowanie  typ  milkliwego
siłacza; Enkheta, wysokiego, chudego, bladego chłopaka, który miał wypisane na czole
„włamywacz  komputerowy”;  Liaka,  stosunkowo  nieduŜego  Wookie  o  długiej,
jasnobrązowej  sierści,  emanującego  aurą  niemal  namacalnego  spokoju;  no  i  Haslama,
który mierzył nas wszystkich chłodnym, analitycznym spojrzeniem.

- Plan - powiedział po długiej chwili - jest prosty: wchodzimy, zabieramy

Vibriona i wynosimy się stamtąd tak cicho, jak się da. Nie będzie rozwalania Ośrodka
Przesłuchań. Nie będzie pogromu Imperialnych. Nie szukamy chwały. Mamy dorwać
Vibriona. Kropka.

Ton jego głosu budził we mnie niepokój.
- W jakim sensie „dorwać”? - zapytałam.
- W takim, jaki okaŜe się konieczny - odpowiedział spokojnie Haslam. - Jeśli

będziemy w stanie go ewakuować - świetnie. Jeśli nie, moŜemy zapewnić mu szybszą i
łatwiejszą śmierć niŜ Imperialni, zamykając mu usta raz na zawsze. Ma pani jakieś
zastrzeŜenia w tej kwestii, pani doktor?

W rzeczy samej, miałam zastrzeŜenia. Rozumiałam jego stanowisko: z półŜywym

podopiecznym druŜyna właściwie nie miała szans wyjść z tego cało. Z drugiej strony,
jestem lekarzem, a moja praca polega na tym, Ŝeby ratować pacjenta za wszelką cenę.
Na razie nie odezwałam się, ale ściskało mnie w Ŝołądku coraz bardziej.

- A więc - zwrócił się do pozostałych - łatwizna. Robiliście to setki razy.

Przenikniemy  do  ośrodka  incognito.  Melenna,  Liak  -  wy  będziecie  więźniami.
Standardowy  scenariusz:  „przemytnicy  podejrzani  o  sympatie  dla  Rebelii”.  Gowan  i
Enkhet będą szturmowcami,  a ja - oficerem dowodzącym. Aurin - zwrócił się  w  moją
stronę.  -  Ty  musisz  być  kolejnym  więźniem.  Leciałaś  z  Melenną  i  Liakiem  na
Sestooine,  złapali  cię  przez  pomyłkę,  nic  nie  wiesz  i  nic  nie  rozumiesz.  Nie  odzywaj
się, a wszystko pójdzie dobrze. Ile sprzętu będziesz potrzebować?

Na szczęście przewidziałam to pytanie i przygotowałam się do odpowiedzi.
- Wystarczy mi jeden pakiet medyczny - odpowiedziałam krótko. - Muszę tylko

zabrać więcej clondeksu i trochę dodatkowych narzędzi.

- Dobrze. Dostaniemy się do sektora więziennego, dowiemy się, gdzie jest

więzień, pozbędziemy się straŜników i włamiemy do jego celi. Kiedy juŜ będziemy w
ś

rodku, twoim zadaniem będzie postawić go na nogi jak najszybciej. Jeśli nie zdołasz...

No cóŜ, musimy uciec bez niego. - Pozostali skinęli głowami z pełnym zrozumieniem.
Miałam wraŜenie, Ŝe jego wahanie zostało odegrane specjalnie na mój uŜytek. - JeŜeli
będzie przytomny i na chodzie, wracamy do wahadłowca. Dostaniemy się tam przez
tunele dla obsługi technicznej.

Wcisnął guzik na stojącej na stole konsoli i ze środka stolika wyrósł holograficzny

schemat instalacji, typowej dla obiektów Imperium; kolejny guzik - i część korytarzy
zmieniła kolor na czerwony. Trasa od cel więziennych do doków była długa, kręta i
zagmatwana.

Melenna zachichotała.

Opowieści z Imperium

166

- I tu do akcji wchodzi Liak. Jego lud doskonale wspina się po drzewach. Liak

potrafi znaleźć drogę przez kaŜdy dziwaczny labirynt. To działa równieŜ w sztucznych
stacjach. Nie rozumiemy dlaczego, ale przyjmujemy za pewnik.

- Promień ściągający jest pojedynczy- ciągnął Haslam. - Kiepski projekt, świadczy

o tym, Ŝe są pewni, iŜ nikomu nie uda się stamtąd uciec. Gowan, włamiesz się do
głównego komputera i odłączysz promień, podczas gdy nasza pani doktor będzie się
zajmować Vibrionem. Na pełnym ciągu i podrasowany przez Enkheta, statek powinien
móc odlecieć dostatecznie szybko, byśmy zdąŜyli skoczyć w nadprzestrzeń. Pytania?

Jeśli ktokolwiek je miał, to nie dał tego po sobie poznać; jedyną odpowiedzią była

seria  krótkich  skinięć  głową  pozostałych  członków  druŜyny.  Ja  miałam  pytanie,  i
męczyło  mnie  ono  na  tyle,  Ŝe  nawet  nie  zareagowałam  na  interesujący  fakt,  iŜ  to
Gowan,  a  nie  Enkhet  był  specem  od  komputerów.  Haslam  rzucił  mi  ostre  spojrzenie,
ale powiedział tylko:

- Ok, spocznij. Spotykamy się przed wahadłowcem punkt szósta rano, dok

trzydziesty szósty. Prześpijcie się wszyscy. Aurin, zostań jeszcze chwilę.

Kiedy zostaliśmy sami, zapytałam:
- Nie powiedział pan wszystkiego na odprawie. A co będzie, jeśli nie uda mi się

postawić go na nogi? Nie sądzę, Ŝeby zamierzał pan po prostu odlecieć i pozostawić go
Ŝ

ywego. Kto odwali mokrą robotę?

- Szczerze mówiąc, najchętniej zabrałbym robota medycznego - odparł chłodno

Haslam. - Małe zwarcie w programatorze i zrobiłby dokładnie to, co trzeba, bez
pojawiających się w najmniej stosownej chwili wątpliwości natury moralnej. Niestety,
roboty typu MD sporo kosztują. śywi lekarze są znacznie tańsi i łatwiej ich zastąpić.

- Miło wiedzieć, Ŝe moŜecie się obyć beze mnie - wymamrotałam.
Haslam zignorował tę uwagę, ale po chwili jego twarz złagodniała, przybierając

wyraz niemal... hm, bezradności.

- Aurin, zabijanie mnie nie bawi. Mam tu pracę do wykonania, podobnie jak ty.

Chodzi o to, Ŝe nie  moŜemy  pozwolić, by  umierał  w rękach Imperium albo z powodu
tej choroby. I nie chodzi tylko oto, co moŜe im powiedzieć. Przesłuchanie to... jak by tu
powiedzieć...  nie  najprzyjemniejszy  sposób  umierania.  Chcę  go  stamtąd  wyciągnąć
równie  mocno  jak  ty,  ale  moŜe  się  okazać,  Ŝe  to  niemoŜliwe.  Pytanie  brzmi:  gdyby
faktycznie do tego doszło, czy  moŜesz  mu podać coś, dzięki czemu odejdzie szybko i
bezboleśnie?

- Prosisz, Ŝebym go zabiła. Nie mogę tego zrobić. - Tego jednego byłam pewna w

całym tym zamieszaniu. NiezaleŜnie od  wszelkich innych  kwestii, złoŜyłam przysięgę
przed  wstąpieniem  do  Akademii  Medycznej  na  Byblos.  W  największym  skrócie,
brzmiała ona: „Po pierwsze - nie szkodzić”.

Haslam nie wyglądał na zdziwionego.
- No dobrze - westchnął. - Ja za to odpowiadam. Zajmę się tym. - A potem

szepnął: - Do pioruna, Ŝe teŜ musieli mi zrobić coś takiego.

Zawahałam się. Nie podobał mi się cień myśli, która zaczęła formować się w

mojej głowie. Skoro ten facet i tak umrze - myślałam - czy twoim obowiązkiem jako
lekarza nie jest sprawienie, by odbyło się to dla niego jak najłatwiej? Jeśli nie uda nam

Peter Schweighoffer

167

się go wyciągnąć, Haslam go zastrzeli. Jeśli nie jesteś w stanie naciągnąć swoich zasad
moralnych na tyle, by przedawkować mu potas i pozwolić umrzeć szybko i
bezboleśnie, czy nie moŜesz go chociaŜ uśpić, Ŝeby umarł we śnie?

Ale to by oznaczało, Ŝe pomagam Haslamowi go zabić. Ciągną mnie na tę misję,

eby ratować Ŝycie - jeśli to w ogóle moŜliwe - a nie Ŝeby je odbierać.

Twoją misją jest słuŜyć pacjentowi jak najlepiej, czy oznacza to ratowanie mu

ycia, czy zapewnienie łatwej i szybkiej śmierci.

O nieba, nienawidzę tego!
- Mogę dać mu conerginę - usłyszałam własne słowa. Zdziwiło mnie, Ŝe mówię

płaskim, spokojnym głosem; w środku byłam jak najdalsza od spokoju. - Nie zabije go,
ale uśpi na tyle głęboko, Ŝebyś mógł zrobić, co będziesz musiał.

Haslam uniósł wzrok.
- PomoŜesz mi?
- Pomogę. Ale dopiero wtedy, kiedy uznam, Ŝe zrobiłam wszystko, co mogłam, by

postawić  go  na  nogi  i  wydostać  stamtąd.  To  problem  medyczny,  nie  wojskowy.  To
musi  być  moja  decyzja.  Nie  pańska.  -  Patrzyłam  mu  prosto  w  oczy,  czując  mdłości.  -
Jeśli nie  moŜe pan zaakceptować  takiego rozwiązania, pan i pańska  Rebelia będziecie
musieli sobie znaleźć innego lekarza. Albo robota.

- Zgoda - odparł Haslam, ściskając moją rękę, jakbyśmy właśnie dobili interesu.

Bo tak teŜ było.

Lot na Selnesh byt stosunkowo krótki, tylko cztery dni w nadprzestrzeni. Jasne, Ŝe

z  moim  dylematem  cztery  dni  to  dłuŜej  niŜ  wieczność.  Przez  cały  czas  pakowałam  i
rozpakowywałam mój pakiet medyczny, układając narzędzia i leki w takiej kolejności,
by  najłatwiej  było  po  nie  sięgnąć.  W  myśli  powtarzałam  program  reanimacji  i
przyzwyczajałam  się  do  cięŜaru  małego  blastera  przymocowanego  pod  lewą  pachą.
Melenna wręczyła mi go tuŜ po starcie.

- Zaraz! - zaprotestowałam. - Nie chcę tego. Nawet nie wiem, jak go uŜywać.
- To nic trudnego. - Melenna wzruszyła ramionami. - Celujesz i strzelasz.
- Ale ja nie chcę! Jestem lekarzem! Nie strzelam do ludzi!
- Tym razem moŜesz nie mieć wyjścia. - Z niesmakiem podciągnęła rękaw mojej

tuniki i umocowała małą kaburę wokół przedramienia, zapinając ją z trzaskiem, który
zabrzmiał jak kiepska puenta. - Jeśli nie jesteś w stanie zabić, to trudno. Tylko nie
postrzel przy okazji kogoś z nas, dobra?

Wyskoczyliśmy z nadprzestrzeni nad Selnesh po południu czwartego dnia.

Gdybym  chciała  zbudować  więzienną  planetę  od  jądra  w  górę,  tak  właśnie  by
wyglądała: szara, skalista kula w samym środku pustkowia, ze słońcem dającym blade,
sine  światło.  „Posępna”  to  za  mało  powiedziane.  Powierzchnia  planety  pozbawiona
była  jakiejkolwiek  roślinności  czy  choćby  koloru.  Sterylna,  biała  plastalowa  kopuła
więzienia tkwiła jak grzyb dokładnie poniŜej opadającego w dół statku. Na planecie nie
było ani jednego innego miejsca, które mogłoby podtrzymać Ŝycie przez choćby kilka
godzin. Wiedziałam juŜ, dlaczego nikomu nie udało się stąd uciec.

Opowieści z Imperium

168

Podczas gdy Enkhet, juŜ w zbroi szturmowca, wymieniał grzeczności i kody

identyfikacyjne z lądowiskiem, reszta stała rządkiem gotowa do oszukańczego
przedstawienia. Melenna miała na sobie typowy strój wolnego handlowca, Liak - tylko
swoje futro, a ja zwyczajną cywilną tunikę i spodnie; cenny pakiet medyczny ukryłam
wokół talii pod luźną tuniką. Wszyscy troje byliśmy zakuci w kajdanki. Gowan, teŜ w
zbroi, trzymał rusznicę blasterową wycelowaną w pokład. Haslam w szarym oficerskim
mundurze wyglądał, przynajmniej dla mnie, oficjalnie i onieśmielająco.

Korytarz wlotowy na lądowisko był ciasny; Enkhet faktycznie był tak dobrym

pilotem, jak utrzymywali pozostali. Zwinęłam dłonie w pięści, a ból wcinających się w
nadgarstki kajdanek ogłaszał: „Nie podoba mi się to. Chcę do domu. Natychmiast.
ś

ycie pełne przygód to nie dla mnie”. Wyczuwając w jakiś sposób moje

zdenerwowanie, Liak odwrócił się i warknął coś, co brzmiało całkowicie
niezrozumiale, ale podnosiło na duchu.

- Udawaj, Ŝe to tylko holofilm - poradziła mi pogodnie Melenna. - I Ŝe ty grasz

rolę więźnia. Ja tak właśnie robię. I nic nie mów. Niech tym zajmie się porucznik.

- Dzięki - wymamrotałam. Zdenerwowanie zawsze chwyta mnie za Ŝołądek, który

fikał teraz koziołki. Zresztą lepiej Ŝołądek niŜ ręce - lekarz powinien mieć ręce
spokojne, niezaleŜnie od tego, jak bardzo jest zdenerwowany.

Z kokpitu dołączył do nas Enkhet.
- Droga wolna - oznajmił od niechcenia. - śadnych problemów. Wyglądali na

znudzonych.

- To dobrze - stwierdził Haslam. - Wychodzimy.

Przejście przez odprawę na lądowisku było duŜo łatwiejsze, niŜ przypuszczałam.

Haslam, genialnie odgrywając imperialnego oficera (urywana mowa, oficjalna postawa
i tak dalej), przedstawił się jako porucznik Grallant, numer operacyjny 13398247, a nas
- jako przemytników najprawdopodobniej popierających Rebelię. Dowódca bazy, który
wyglądał, jakby słyszał tę samą historię o jeden raz za duŜo, machnął niedbale ręką w
kierunku korytarza, prowadzącego - jak się domyślałam - do właściwego więzienia.

Szliśmy gęsiego szarym korytarzem. Zakończył się wyjściem na ogromną halę, z

odchodzącymi  we  wszystkie  strony  w  regularnych  odległościach  korytarzami,  wzdłuŜ
których  usytuowane  były  cele.  Za  konsolą  centralnego  komputera  stało  czterech
szturmowców z rusznicami blasterowymi co najmniej równie duŜymi jak te Enkheta i
Gowana,  oraz  gładko  wyprasowany  oficer  z  insygniami  kapitana  na  mundurze,  który
wyglądał na znacznie bardziej czujnego niŜ jego dowódca. Oficer spojrzał w górę, gdy
wchodziliśmy, a szturmowcy jak na komendę unieśli nieco rusznice, celując wprawdzie
nie prosto  w  nas, ale zdecydowanie  w  naszą  stronę. Nagle  zaczęłam  mieć problemy z
oddychaniem.  Jakąś  częścią  umysłu  powaŜnie  rozwaŜałam  pomysł,  by  wystąpić,
powiedzieć „Ja nie wchodzą do tej gry, dziękują bardzo, ale to nie dla mnie”, zawrócić
na  pięcie  i  odmaszerować  do  statku.  To  jednak  zrujnowałoby  piękny  scenariusz
Haslama. Zresztą i tak byłam zbyt sparaliŜowana, Ŝeby się poruszyć. Zostałam więc na
miejscu, nic nie mówiąc.

Peter Schweighoffer

169

Haslam wyrecytował ponownie swą formułkę (nazwisko, stopień i numer

operacyjny)  oficerowi,  który  -  dzięki  niebiosom  -  nie  podawał  tych  danych  w
wątpliwość. Zamiast tego uczynnie  włączył komputer i przydzielił nam trojgu numery
cel.  Przesłuchanie  więźniów  odbywało  się  najwidoczniej  w  celach,  a  nie  na  otwartej
przestrzeni  -  pewnie  po  to,  aby  zmniejszyć  ryzyko,  Ŝe  więzień  ucieknie.  PoniewaŜ
właśnie o ucieczkę nam chodziło, nie była to pocieszająca wiadomość.

Enkhet szturchnął mnie w plecy lufą blastera, popychając do przodu. Kapitan Jak-

mu-tam dał krok naprzód, Ŝeby pomóc doprowadzić nas - zatwardziałych
kryminalistów - do cel na przesłuchanie. Haslam zatrzymał go, unosząc dłoń.

- Będę musiał poprosić pana i pańskich ludzi o wyjście na kilka minut.
- Słucham? - zapytał kapitan pozbawionym wyrazu głosem.
- Pan i pańscy Ŝołnierze musicie czasowo opuścić to miejsce - odpowiedział

Haslam poufałym tonem. - Pracuję dla wywiadu. Podejrzewamy, Ŝe ci więźniowie
mieli dostęp do ściśle tajnych informacji o ruchach róŜnych komórek Rebeliantów. Nie
chodzi o to, Ŝe nie mamy zaufania do lojalnych oficerów Imperium, ale obecność tych
więźniów tutaj musi być utrzymywana w ścisłej tajemnicy do czasu zakończenia
przesłuchania. Jestem pewien, Ŝe pan to rozumie.

- Czy major Caton o tym wie?
- Nie, i jest sprawą kluczową dla wysiłków wojennych, by nadal nie wiedział. Nie

mogę panu powiedzieć nic więcej. I tak powiedziałem za duŜo. Przywiozłem tych
więźniów właśnie tutaj, bo wiem, jaką reputacją cieszą się oficerowie i Ŝołnierze z tej
bazy. Nie ma bezpieczniejszego miejsca w galaktyce.

- Rozumiem - powiedział grobowym tonem kapitan i skinął ręką na szturmowców,

by poszli za nim. Najwyraźniej pochlebstwo podziałało.

- Muszę równieŜ czasowo wyłączyć kamery. Tylko dopóki ich nie przesłuchamy,

rozumie pan. Nikt nie moŜe wiedzieć, Ŝe tu są.

- Rozumiem - rzekł kapitan.
A więc jak do tej pory wszystko szło łatwo. Imperialni po prostu wyszli i

zamknęli za sobą drzwi. Gowan, zdjąwszy hełm, juŜ się włamywał do komputera; po
krótkiej chwili kamery umocowane pod sufitem zgasły.

Haslam poruszał się po pomieszczeniu, jakby czegoś szukał, podczas gdy Enkhet

zdejmował nam kajdanki. Melenna rozprostowała zesztywniałe ręce, wyciągając je
przed siebie.

- Nie musiałeś zakładać ich tak ciasno - powiedziała gderliwie. - Ręce mi całkiem

zdrętwiały.

- To tobie zaleŜało, Ŝeby wszystko wyglądało przekonująco.
Liak warknął coś tonem wymówki i sprzeczka - zapewne najnowszy odcinek

tasiemcowej sagi - skończyła się. W międzyczasie po raz kolejny sprawdziłam
zawartość pakietu medycznego, upewniając się, Ŝe Ŝadne z moich cennych narzędzi ani
fiolek nie zostało uszkodzone. Łaskotanie w mięśniach - zwykły wstęp do pełnej
gotowości przed reanimacją - zaczęło pokonywać mój strach.

- Gdzie on jest? - zapytałam ostro.

Opowieści z Imperium

170

- Właśnie patrzę - odpowiedział Gowan nieobecnym głosem; całą jego uwagę

zaprzątały obrazy przelatujące przez ekran. - Dobra, mam go. Cela 2826.

- To na co czekamy? Chodźmy!
- Aurin - powiedział spokojnie Haslam. - To ja dowodzę misją. Pójdziemy, kiedy

powiem.

- Haslam - powiedziałam podobnym tonem. - przeprowadził nas pan przez

Imperialnych. Teraz to juŜ misja medyczna. A to moja działka, pamięta pan? W jednej
z tych cel umiera człowiek. Mam zadanie do wykonania. Proszę pozwolić mi zająć się
moją pracą.

Słowa „bo inaczej...” wisiały w powietrzu. Nie byłam do końca pewna, co bym

zrobiła, gdyby się nie zgodził. Ale Haslam zrozumiał, Ŝe mówię powaŜnie. Z ni to
westchnieniem, ni to śmiechem dał sygnał do wyjścia.

Cela znajdowała się na samym końcu środkowego korytarza. Enkhet stanął na

straŜy  u  wylotu  korytarza  (Gowan  został  przy  komputerze,  Ŝeby  coś  jeszcze
poobliczać),  a  Haslam  wprowadził  skomplikowany  kod  na  klawiaturze  przy  drzwiach
celi.  Drzwi  rozsunęły  się,  ukazując,  siwego  męŜczyznę  leŜącego  na  platformie  przy
ś

cianie na wprost. Na nasz widok uniósł się nieco na łokciu z rozszerzonymi ze

zdziwienia  oczami.  Odpięłam  pakiet  medyczny  i  podeszłam  do  niego.  Był  bardzo
blady, oczy  miał zapadnięte, a usta spierzchnięte, co  wskazywało na odwodnienie, ale
był  czujny,  zwarty  i  gotowy.  Spodziewałam  się,  Ŝe  zobaczę  pacjenta  jedną  nogą  po
tamtej stronie, więc zdziwiło mnie, iŜ wygląda nie tak najgorzej.

- Czy to moja ekipa ratunkowa? - odezwał się głosem słabym i ochrypłym, nie

pozbawionym jednak nuty ironicznego humoru.

- To właśnie my. - Melenna weszła tuŜ za mną posyłając mu olśniewający

uśmiech, który, jak podejrzewam, kaŜdego męŜczyznę poderwałby z łoŜa boleści.
Pewnie dokładnie o to jej chodziło. - Wszystko dla dobra misji - oświadczyła zwięźle.

Jeśli flirtowanie z naszym podopiecznym miało mu pomóc, nie miałam nic

przeciwko temu.

- Nie myślałem... Ŝe przylecicie. Musiał przerwać to krótkie zdanie w połowie,

eby złapać oddech; tak, niewątpliwie wymagał pomocy medycznej. Szybko

rozpakowałam  mój  sprzęt.  Przytknęłam  do  klatki  piersiowej  męŜczyzny  JDD  -
jednostkę dostępu doŜylnego - i wcisnęłam przycisk aktywacji. Podczas gdy podskórny
minidren  lokalizował  duŜą  Ŝyłę  pod  obojczykiem,  prowadzącą  prosto  do  serca,
otworzyłam dwie ampułki clondeksu, jedną sterydu endogenicznego, plasterek cordiny
oraz litr substytutu  surowicy  i rozłoŜyłam to  wszystko, by  było pod ręką. Liak  kucnął
koło  mnie,  gotów  słuŜyć  pomocą,  gdybym  jej potrzebowała.  Haslam  stał  czujnie  koło
drzwi.

- Ho, ho - odezwała się Melenna - nie naleŜy nie doceniać siły kobiety.
- Jest pan w lepszym stanie, niŜ się spodziewałam - zauwaŜyłam.
- Miałem trzy fiolki... clondeksu, kiedy tu trafiłem... Brałem oszczędne dawki...

Skończył się... zaledwie dwa dni temu.

- Jak się panu udało ukryć je przed rewizją osobistą? - zaciekawiła się Melenna.
- Połknąłem je. - Mimo słabości uśmiechnął się do niej ironicznie.

Peter Schweighoffer

171

Meienna przetrawiła jego oświadczenie, doszła do jedynego logicznego wniosku i

skrzywiła  się.  To  śmieszne,  ale  nie  myślałam,  Ŝe  naleŜy  do  osób,  które  łatwo  bierze
obrzydzenie.  Przesunęłam  bioskaner  nad  ciałem  Vibriona,  zauwaŜając  zmniejszone
serce - kolejna oznaka odwodnienia, i skurczone nerki oraz nadnercza - typowy objaw
syndromu  Zithroma.  Ciśnienie  miał  trochę  za  niskie,  a  puls  nieco  za  szybki,  ale  poza
tym  wszystko  wyglądało  raczej  prawidłowo.  Pozwoliłam  sobie  na  westchnienie  ulgi.
Nie  będzie  tak  źle,  jak  przypuszczałam  -  pomyślałam.  I  pamiętaj,  następnym  razem,
gdy Briessen będzie chciał cię gdzieś posyłać, powiedz nie.

JDD zaterkotał, a do komory wejściowej wpłynęła ciemna Ŝylna krew, co

wskazywało, Ŝe dren dotarł do Ŝyły. Szybko wstrzyknęłam pierwszą porcję clondeksu i
steroidów, a potem zaczęłam wprowadzać roztwór surowicy. Musiałam z tym uwaŜać -
podając zbyt szybko duŜą ilość płynu, mogłam przedobrzyć i doprowadzić do
uszkodzenia płuc i nerek.

- Jak idzie? - zapytał Haslam. - Musimy niedługo ruszać.
- Potrzebuję jeszcze kilku minut. Zorientowali się juŜ?
- Nic na to nie wskazuje - powiedział. - Ale nie kuśmy losu. Liak, otwórz tunel

awaryjny i stań tam na warcie.

Liak podźwignął się i ruszył do drzwi. Po drodze zmierzwił mi włosy swą wielką

łapą.

Torebka z płynem była niemal pusta; ścisnęłam ją, by wtłoczyć ostatnie krople

płynu, a potem odłączyłam. Vibrion wyglądał teŜ znacznie lepiej, worki pod oczami
zmniejszyły się, a twarz zaróŜowiła. Dałam mu drugą dawkę clondeksu i nalepiłam na
szyję plaster z cordiną. Zaczerwienił się i uniósł trzęsącą się rękę do czoła, gdy
stymulator zaczął działać.

- Ból głowy ustąpi mniej więcej za minutę - powiedziałam. - To powinno postawić

pana na nogi. MoŜe pan usiąść?

Vibrion przytaknął. Skrzywił się lekko, gdy pomagałam mu usiąść. Sprawdziłam

ciśnienie - nie zmieniło się. Jak na razie nie najgorzej.

- Liak otworzył tunel - powiedział Haslam spokojnie, ale z nutą ponaglenia w

głosie.

Dźwignęłam Vibriona, a Melenna dala krok do przodu, podsuwając bark, by oparł

się o nią ramieniem. Sprawdziłam wskazania bioskanera. Puls podskoczył o 10 uderzeń
na minutę, by skompensować zmianę, pozycji ciała, ale ciśnienie było stabilne.

- W porządku? - zapytałam go.
- W porządku. - Uśmiechnął się blado. - Chodźmy.

Tunel awaryjny biegł wzdłuŜ korytarza - jasno oświetlony, zakurzony i dość

wysoki,  Ŝeby  stanąć  prosto  (choć  Liak  i  Enkhet  musieli  pochylić  głowy),  ale  szeroki
tylko na tyle, by  mogła nim  przejść jedna osoba. Melenna, Vibrion i ja, trzymając się
mocno w pasie, stanęliśmy bokiem i posuwaliśmy się krok za krokiem. Prowadził Liak,
za  nim  szli  Enkhet  i  Gowan;  Haslam  w  środku,  skąd  miał  dobry  widok  na  nas
wszystkich  jednocześnie.  Szliśmy  wolno,  początkowo  cofając  się  niekiedy,  by
skorygować  trasę.  Nie  miałam  pojęcia,  dokąd  idziemy,  i  szczerze  mówiąc,  niewiele

Opowieści z Imperium

172

mnie to obchodziło. Zrobiłam, co do mnie naleŜało, a teraz pooperacyjny odpływ
adrenaliny sprawił, Ŝe czułam się wyczerpana, oklapła i głodna. Melenna za to
wyglądała na spiętą i niespokojną.

- Za długo to trwa - syknęła do Haslama, który szedł tuŜ przed nią. - Ile czasu

twoim zdaniem, potrwa, zanim Imperialni zorientują się, Ŝe coś się kroi? Nie wszyscy z
nich są idiotami, chyba wiesz.

- Wiem o tym, Melenna - odparł Haslam z wystudiowanym spokojem. - Minęło

tylko jedenaście minut. Mamy czas.

Jedenaście minut? Jak to moŜliwe, Ŝe wszystko trwało zaledwie jedenaście minut?

Wydawało mi się, Ŝe upłynęły godziny od chwili, gdy weszłam do celi Vibriona.

Idący z przodu Liak warknął coś i ruszyliśmy dalej. Co chwila spoglądałam na

Vibriona, sprawdzając, w jakim jest stanie. Po kilku minutach ociekał potem (w tunelu
było gorąco) i zbladł, kiedy ustał dopływ cordiny, ale ściskał lekko moje ramię i szedł
do przodu. Pomyślałam, Ŝe skoro mimo swego wieku i nieuleczalnej choroby zdołał
zorganizować i prowadzić całą komórkę Rebeliantów, musi być twardszy niŜ
hartowany tytan.

Po kolejnych kilku minutach zatrzymaliśmy się na znak dany przez Liaka.

ZbliŜaliśmy  się  do  hangaru.  Plan  był  taki,  Ŝe  wrzucimy  tam  granat  udarowy,  sami
ukryci  w  tunelu;  przy  straŜnikach  pozbawionych  moŜliwości  działania  i  wyłączonym
(miejmy nadzieję) promieniu ściągającym, mieliśmy popędzić do naszego wahadłowca,
wystartować  i  wymknąwszy  się  pogoni,  odlecieć  dostatecznie  daleko,  by  móc
wskoczyć w nadprzestrzeń. Przynajmniej tak to wyglądało w teorii. Przykucnęliśmy na
zakurzonej  podłodze  tunelu.  Tylko  Vibrion  usiadł  cięŜko,  jakby  nogi  odmówiły  mu
nagle posłuszeństwa. Melenna oparła go o ścianę, podczas gdy ja grzebałam w apteczce
w poszukiwaniu kolejnego plasterka cordiny. Nie byłam pewna, czy powinnam dać mu
kolejną  dawkę  -  mogło  to  spowodować  niewydolność  serca  -  ale  chciałam,  Ŝeby  była
pod  ręką,  gdyby  jej  potrzebował.  Kątem  oka  złapałam  błysk  bieli  na  końcu
zakręcającego  korytarza.  Spojrzałam  w  górę.  Rozpłaszczony  o  ścianę  szturmowiec
wyglądał zza rogu z blasterem w ręku wycelowanym prosto we mnie.

Pułapka, pomyślałam. Czas wokół mnie zwolnił, by się zatrzymać. Nie byłam w

stanie  złapać  oddechu  -  czułam  niemal  tę  samą  duszącą,  ogłuszającą  pustkę  jak
wówczas,  gdy  w  wieku  sześciu  lat  wypadłam  z  balkonu  prosto  na  brzuch.  Jednak
umysł,  wytrenowany,  by  pracować  logicznie  w  warunkach  kryzysowych,  nadal
funkcjonował.

Nie ma czasu ostrzec Haslama, myślałam. Blokuję przejście - nie będą mogli

strzelać. Jeśli upadnę, następny w kolejce będzie Vibrion.

Ale mam przecieŜ blaster.
Prawą ręką wyszarpnęłam mały miotacz z kabury pod lewym rękawem,

wycelowałam w szturmowca i strzeliłam. Pocisk przeszedł między napierśnikiem zbroi
i  podstawą  hełmu  -  trafiłam  go  prosto  w  gardło.  Wydał  z  siebie  zdławiony  gulgot  i
osunął  się  na  kolana.  Hełm  spadł  mu  z  głowy  i  zanim  szturmowiec  runął  na  ziemię,
widziałam  przez  moment  jego  zaskakująco  młodą  twarz,  z  ciemnymi  włosami
wilgotnymi od potu i jasnymi szarymi oczami rozszerzonymi ze zdziwienia.

Peter Schweighoffer

173

Miałam tylko chwilę na zdumienie, Ŝe naprawdę go trafiłam, zanim otoczyła mnie

kanonada blasterowego ognia. Haslam i reszta zauwaŜyli, Ŝe coś jest nie tak za naszymi
plecami, i zaczęli strzelać nad moją głową. Wystrzały układały się w perfekcyjny taniec
trafień  i  rykoszetów,  który  mówił,  Ŝe  nie  pierwszy  raz  znaleźli  się  w  takiej  sytuacji.
Pozostali  szturmowcy,  zorientowawszy  się,  Ŝe  odkryliśmy  ich  obecność,  wypadli  zza
rogu  i  otworzyli  ogień.  Zaczęłam  się  odwracać,  z  mglistym  pomysłem,  by  osłonić
własnym ciałem Vibriona, ale Melenna syknęła:

- Nie wstawaj!
Jej komendę potwierdził głuchy, ale niezwykle głośny wybuch od strony hangaru,

który wstrząsnął ścianami wokół nas. Przełknęłam ślinę, by wyrównać ciśnienie w
uszach, i wystrzeliłam kilka razy w kierunku szturmowców, szukając jednocześnie po
omacku ręki Vibriona. Puls miał szybki i trochę nieregularny, ale silny; uścisnął lekko
moją dłoń, dodając mi otuchy.

Przez to wszystko zapomniałam o oddychaniu. Zachłysnęłam się głęboko, a

powietrze napływające do płuc sprawiło, Ŝe zakręciło mi się w głowie. Oparłam czoło
na ręku; niezgrabnie zwinięta w kłębek na podłodze, niewiele więcej mogłam zrobić.
Tkwiłam tak, ściskając za rękę Vibriona, aŜ ktoś ostro szarpnął mnie za ramię.

- Chodź! - usłyszałam szorstki głos. - Idziemy!
Spojrzałam w górę i zobaczyłam pochylonego nade mną Gowana, bez hełmu i z

osmaloną pręgą  wypaloną przez strzał blastera  w poprzek czoła, tam  gdzie drasnął go
ogień. Złapał mnie za nadgarstek i dźwignął do góry, a potem wepchnął do hangaru. Za
nami  pozostał  stos  trupów  w  białych  zbrojach;  szarooki  chłopak  leŜał  gdzieś  pod
ciałami  swoich  towarzyszy.  Podłoga  hangaru  była  usłana  bezwładnymi  ciałami
szturmowców i oficerów, powalonych wybuchem granatu udarowego wrzuconego tam
przez Liaka. Haslam czekał na nas przy wejściu. Chwycił mnie za ramię i wciągnął po
trapie  wahadłowca  tuŜ  za  Melenną  i  Vibrionem,  który  opierał  się  cięŜko  na  ramieniu
dziewczyny,  wyraźnie  bliski  omdlenia.  Gowan  wpadł  na  pokład  tuŜ  za  nami,  wcisnął
rygiel  zatrzaskowy  luku  i  na  łeb,  na  szyję  pognał  do  sterowni;  silniki  juŜ  warczały  w
sekwencji  przedstartowęj.  Haslam  pchnął  mnie  i  Vibriona  na  siedzenia  pasaŜerów,
szybko zapiął nam pasy, a potem odwrócił się i pobiegł za Melenną w stronę rury.

- Dokąd idziecie? - rzuciłam za nim.
- Zająć się działami! - odkrzyknął przez ramię, nie gubiąc kroku.
- Działami? Myślałam, Ŝe wahadłowce nie mają dział!
Jedyną odpowiedzią było szarpnięcie startującego statku; potem gwałtowne

przyspieszenie wcisnęło nas w fotele, gdy wahadłowiec skoczył do przodu. Kolejnych
kilka  minut  przypomniało  mi  przejaŜdŜkę  repulsorową  karuzelą  na  festynie  na
Coruscant: prosto w górę, na boki, potem korkociągiem w dół, kilka szarpnięć w róŜne
strony  i  wreszcie,  pędem  na  złamanie  karku,  wszystko  w  kompletnych  ciemnościach
(światła  kabiny  zgasły  po  drugim  z  manewrów  na  najwyŜszej  szybkości).  Dodatkową
atrakcją  był  fakt,  Ŝe  do  nas  strzelano.  Słyszałam  przytłumioną  wymianę  okrzyków
pomiędzy  Haslamem  i  Melenną  z  wieŜyczki  strzelniczej;  najwidoczniej  wahadłowiec
rzeczywiście  był  uzbrojony.  Vibrion  siedział  za  daleko,  bym  mogła  go  dotknąć;  ciało
miał bezwładne, a oczy zapadnięte, ale błyszczące. Mówi się, Ŝe lekarze pogotowia są

Opowieści z Imperium

174

uzaleŜnieni od adrenaliny, ale tego juŜ było jak dla mnie trochę za wiele. Haslam miał
rację  co  do  talentu  Enkheta  do  pilotaŜu  -  nawet  ja  wiedziałam,  Ŝe  odwala  kawał
doskonałej roboty i tylko dzięki niemu jesteśmy jeszcze cali. Atrakcje zakończyły  się,
gdy wahadłowiec, pozbawiając mnie tchu od przeciąŜenia, rozciągnął gwiazdy wokół i
skoczył  w  nadprzestrzeń.  Następnych  kilka  minut  pamiętam  jak  przez  mgłę  -
usadowiwszy  wygodniej  Vibriona,  podałam  mu  koleją  porcję  płynów  i  pół  dawki
clondeksu. Haslam dostał z blastera w prawe ramię; na szczęście strzał ominął główne
naczynia i splot nerwów. Oczyściłam i opatrzyłam jego rany. Zajęłam się teŜ Gowanen.
Melenną, choć stała na linii strzału szturmowców i nie miała na sobie zbroi ani Ŝadnej
innej ochrony, wyszła ze strzelaniny nietknięta.

- Dlatego ją tu trzymamy! - zaŜartował Enkhet, wchodząc do wspólnej kabiny ze

sterowni. - Przynosi nam szczęście.

Melenna stuknęła go lekko w głowę, a on oddał cios i pociągnął ją za jeden z

jasnych loków.

Składałam pakiet medyczny, marząc o napiciu się czegoś gorącego, gdy przyszły

dreszcze. Zawsze jestem trochę roztrzęsiona po operacji; zwykle przechodzi mi to w
ciągu minuty, ale teraz z kaŜdą chwilą było gorzej. Przyklękłam w kącie świetlicy,
twarzą do ściany. Paskudne, szydercze myśli zaczęły mi pełzać po głowie.

Strzeliłaś do tego szturmowca. Zabiłaś go. A przecieŜ miałaś być lekarzem,

pamiętasz?

Musiałam! Albo oni, albo my!
No jasne. Cale to moralizowanie o przysiędze, o tym, Ŝe po pierwsze, nie wolno

szkodzić, o świętości Ŝycia - okazało się bez znaczenia, prawda?

Nie chodziło tylko o mnie, nie tylko o moje Ŝycie. Musiałam chronić mojego

pacjenta. Musiałam chronić całą grupę.

Daj spokój! Ty miałaś ich bronić? A któŜ to cię wyznaczył na Obrońcę

Wszechświata? Nie oszukujmy się - moŜesz opowiadać o moralności, ale gdy przyszło
co do czego, wybrałaś własne Ŝycie. Nie jesteś lekarzem, jesteś mordercą.

- Aurin?
Ktoś dotknął mojego ramienia; odwróciłam się. Gowan kucnął przy mnie.

Wyglądał na potwornie zmęczonego i absurdalnie młodego, a ciemne oczy nie kryły
troski. Patrzyłam na niego bez słowa, w gardle wyrosła mi nagle wielka gula.

- Wiesz - powiedział powoli - świetnie się spisałaś.
- Zabiłam go - wykrztusiłam, ale nie zdołałam ukryć drŜenia w głosie.
- Wiem. Przykro mi, Ŝe musiałaś to zrobić... ale nie mogę powiedzieć, Ŝe Ŝałuję,

e ci się udało - rzekł spokojnym, cichym głosem. - Słuchaj, Aurin, to jest wojna.

Celem wojny jest zabicie tylu ludzi po drugiej stronie, Ŝeby ustąpili. CięŜko z tym Ŝyć.
A jeszcze cięŜej jest tym, którzy znajdą się nagle w ogniu walki, choć tak naprawdę to
nie ich miejsce. Myślę, Ŝe to właśnie jest twój przypadek.

- Powiedz mi to jeszcze raz - załkałam. - Powinnam uzdrawiać ludzi, a nie... to.
- Wiem. I dlatego to, co dziś zrobiłaś, jest tak cenne. Rebelianci nie mają nawet w

przybliŜeniu tyle wojsk, co Imperium. Jeśli nie utrzymamy się przy Ŝyciu dostatecznie
długo, by wygrać tę wojnę, będzie to oznaczać, Ŝe nasze Ŝycie poszło na marne. Spójrz

Peter Schweighoffer

175

na to od tej strony: pomogłaś utrzymać nas przy Ŝyciu trochę dłuŜej, Ŝebyśmy mogli
dalej walczyć. I ocaliłaś Vibriona, a to jeszcze waŜniejsze. On moŜe sprowadzić
innych, którzy wierzą, Ŝe nasza walka jest słuszna.

Nie spodziewałam się takiej delikatności po ciemnoskórym męŜczyźnie, który

prawie nie otworzył ust podczas całej misji. Ciasny węzeł w gardle szybko rozpuścił się
we łzach. Gowan niezgrabnie otoczył mnie ramieniem.

Napięcie i ból wypływały ze mnie powoli wraz ze łzami. Po kilku minutach

przestałam płakać. Oparłam się wyczerpana o ścianę, wytarłam oczy rękawem i
uśmiechnęłam się niepewnie do Gowana.

- JuŜ mi lepiej. Naprawdę - powiedziałam, widząc jego pytające spojrzenie. -

Przepraszam, Ŝe tak się rozkleiłam. Teraz chciałabym... zostać przez chwilę sama.

Skinął głową i wstał.
- Coś ci przynieść? Coś do picia?
- Nie teraz. Dziękuję.
Ruszył w kierunku kabiny pilota.
- Gowan?
Odwrócił się.
- Dziękuję.
Znowu skinął głową i odszedł. Siedziałam przez jakiś czas z zamkniętymi oczami,

pogrąŜona  w  myślach.  W  zasadzie  wykonałam  swoje  zadanie.  Pomogłam  wydostać
Vibriona  Ŝywego  z  więzienia;  udało  mi  się  uciec,  podobnie  jak  reszcie  druŜyny.  A  Ŝe
złamałam  przysięgę...  No  cóŜ,  moŜe  po  prostu  trzeba  się  pogodzić  z  tym,  Ŝe  czasem
trzeba zrobić coś złego w dobrej sprawie. MoŜe szczytne ideały medycyny nie do końca
sprawdzają  się  w  czasie  wojny.  Tak  czy  owak,  teraz  juŜ  nic  nie  byłam  w  stanie  na  to
poradzić...  Mogłam  tylko  prosić  w  duszy,  by  chłopak  o  szarych  oczach  połączył  się  z
Mocą,  która  spaja  nas  wszystkich  w  jedno,  i  starać  się  dalej  Ŝyć  i  pracować  najlepiej,
jak  umiem.  Westchnęłam,  wstałam  -  obolała  jak  po  ogłuszeniu  blasterem  -  i  poszłam
poszukać czegoś gorącego do picia.

Dostałam potem medal „Za osiągnięcia na polu walki” - dają taki wszystkim,

którym uda się wrócić z pierwszej akcji. Nadal go mam. Wrzuciłam go na dno szuflady
i więcej nie oglądałam. Ale wiem, Ŝe ciągle tam jest, tak jak czuje się na pół zaleczoną
ranę.

Opowieści z Imperium

176

W Y P A D - C Z

Ę Ś Ć

Timothy Zahn

Zamglona krawędź planety przesuwała się w dół iluminatora kabiny kontroli.

Haber Trell próbował wycisnąć jeszcze trochę mocy z jak zwykle kapryśnych silników
„Pasikonika”, gdy jego partnerka wróciła w końcu z oględzin rufy statku.

- Trochę ci to zajęło - zauwaŜył Trell, gdy opadła na fotel pilota. - Kłopoty?
- Nie większe niŜ zwykle - odpowiedziała Maranna Darmic, sięgając dłonią pod

posrebrzaną spinkę, która zbierała jej ciemnoblond włosy z tyłu głowy i drapiąc się
zaciekle. - Pasy mocujące ładunek jakoś przetrwały ten twój firmowy start. Ale chyba
nie pozbyliśmy się całkiem próŜniowego świerzbu.

- Mniejsza o robactwo - mruknął Trell.
Gdy następnym razem będą mieli dwadzieścia stopni nie wywaŜonego ładunku,

obiecał sobie ponuro, niech sama startuje. Ciekawe, czy zrobi to delikatniej.

- A co z pasaŜerami? - zapytał.
Maranna prychnęła.
- Myślałam, Ŝe nie chcesz słyszeć o robactwie?
- UwaŜaj, mała - ostrzegł ją Trell. - Płacą niezłe pieniądze za przemycenie tych

blasterów na Derre IV.

- I nie ufają nam ani trochę - odparowała. - Nie spuszczają ich z oka.
Trell wzruszył ramionami.
- Nie mogę powiedzieć, Ŝebym ich specjalnie winił za ostroŜność. Od czasu tej

wielkiej poraŜki, czy co to tam było w systemie Yavin, Imperium pluje ogniem w
piętnaście stron naraz. Słyszałem, Ŝe niektórzy niezaleŜni dostawcy Rebeliantów uznali,
Ŝ

e bezpieczniej jest wziąć zaliczkę, wyrzucić ładunek i spalić za sobą przestrzeń.

- Nie lubię przewozić towarów dla desperatów - powiedziała Maranna, drapiąc się

niŜej, pod karkiem. - Denerwują mnie.

- Gdyby nie byli zdesperowani, nie płaciliby tak dobrze - zauwaŜył rozsądnie

Trell. - Nie martw się, to ostatni raz, kiedy mamy z nimi do czynienia.

- Ile razy juŜ to słyszałam? - prychnęła znowu Maranna.
Czujniki zbliŜeniowe zaczęły świergotać, więc pochyliła się, by sprawdzić

odczyty.

Peter Schweighoffer

177

- Tym razem wystarczy na wymianę silników, na której ci tak zaleŜy; ale potem

zachce ci się pewnie wymiany sensorów i...

Przerwała.
- Co jest? - zapytał Trell.
- Gwiezdny niszczyciel - odparła ponuro, włączając sekcję obronną na swej

konsoli i wciskając przełączniki dopalaczy. - Doganiają nas.

- Cudownie! - warknął Trell, sprawdzając komputer nawigacyjny. Gdyby tylko

mogli skoczyć w nadprzestrzeń... ale nie, byli zbyt blisko planety. - Na jakim kursie?

- Walą prosto na nas - odpowiedziała Maranna. - Chyba za późno, Ŝeby wyrzucić

ładunek i wyglądać niewinnie.

- Frachtowiec „Pasikonik”, mówi kapitan Niriz z imperialnego niszczyciela

„Upomnienie” - zagrzmiał szorstki głos z głośników. - Chciałbym zaprosić was na
słówko na mój pokład, jeśli łaska.

Ostatnim słowom towarzyszył pojedynczy łagodny wstrząs, który przebiegł przez

pokład pod nimi, gdy promień ściągający trafił w statek.

- No tak, jest zdecydowanie za późno na wyrzucenie ładunku - westchnął Trell. -

Miejmy nadzieję, Ŝe to nic powaŜnego.

Wcisnął klawisz łączności.
- Mówi Haber Trell z pokładu „Pasikonika” - powiedział. - To dla nas zaszczyt,

kapitanie.

- No, no - zaczął kapitan Niriz. Jego głos dudnił echem w rozległej pustce

hangaru, a oczy lustrowały czwórkę stojących przed nim istot. - Bardzo ciekawe. Nasze
rejestry mówią, Ŝe „Pasikonik” ma dwoje członków załogi, nie czworo. - Zatrzymał
wzrok na Riiju Winwardzie. - Dopiero się pan zaciągnął, co?

- Nasz poprzedni statek musiał opuścić Tramanos nieco zbyt pospiesznie -

wyjaśnił  Riij,  starając  się,  by  jego  głos  brzmiał  normalnie.  Fałszywy  identyfikator,  w
który zaopatrzyli go Rebelianci, był dobry, ale gdyby Imperium postanowiło pogrzebać
głębiej  w  jego  przeszłości,  niewątpliwie  dokopaliby  się  do  niedawnych  kontaktów  z
policją  w  Mos  Eisley  na  Tatooine.  Nie  były  to  kontakty,  którymi  warto  się  teraz
chwalić.  - Musieliśmy się dostać na Shibric  - ciągnął dalej  - a poniewaŜ  kapitan Trell
właśnie tam się wybierał, był tak miły i zabrał nas ze sobą.

- Za sowitą opłatą, jak sądzę - dopowiedział Niriz, przenosząc wzrok na

muskularnego Tunrotha, który stał obok Riija. -W tych stronach Tunrothów nie widuje
się za często. Jesteś licencjonowanym łowcą, jak przypuszczam?

- Shturlan - dudniący głos Rathe’a Parlora wpadał niemal w infradźwięki.

- Jest łowcą klasy dwanaście - przetłumaczył Riij, starając się ściągnąć uwagę

Niriza z powrotem na siebie. Chlubna słuŜba Parlora w Karabinierach Churhee nie
spodobałaby się oficerowi Imperium jeszcze bardziej niŜ jego własne osiągnięcia.

- Doskonale - stwierdził Niriz. - Talenty łowcy mogą się przydać w czasie tej

misji.

Stojący na lewo od Riija Trell odchrząknął.
- Misji? - spytał ostroŜnie.

Opowieści z Imperium

178

- Tak. - Niriz skinął ręką, na co stojący obok porucznik wystąpił krok naprzód i

podał mu notes komputerowy. - Chcę, Ŝebyście dostarczyli pewną przesyłkę na Korelię.

- Słucham? - zapytał jeszcze ostroŜniej Trell, biorąc do ręki notes.- Pan chce,

ebyśmy my...?

- Potrzebuję do tego zadania cywilnego frachtowca - powiedział Niriz szorstkim

głosem, w którym Riij wyczuwał przebijający niesmak. - Którego nie mam. Wy go
macie. Nie mam teŜ czasu szukać kogoś, kto by się tym zajął. Ale mam was. Wy to
zrobicie.

Riij spojrzał na notes, teraz bardziej zaintrygowany niŜ zaniepokojony problemem

fałszywych identyfikatorów. Kapitan

gwiezdnego

niszczyciela, który prosi

kogokolwiek o pomoc a zwłaszcza byle pilota cywilnego frachtowca - takie rzeczy się
nie zdarzały. To świadczyło o pośpiechu i desperacji; a cokolwiek doprowadziło
imperialnego oficera do takiego stanu, było warte zainteresowania dobrego agenta
Rebeliantów.

- Co pan o tym sądzi? - zapytał Trella.
Trell potrząsnął głową.
- Czy ja wiem? - powiedział. - To nam całkiem rozwali harmonogram.
Riij zaklął w duchu. Niestety, Trell nie był agentem Rebeliantów, ani dobrym, ani

kiepskim, i wyraźnie nie chciał z tym mieć nic wspólnego.

- Chyba nie zajęłoby nam zbyt wiele czasu - zachęcił go ostroŜnie. - A kaŜdy

dobry obywatel ma obowiązek pomagać władzy.

- Nic z tego - powiedział twardo Trell, oddając porucznikowi notes. - Przykro mi,

kapitanie, ale naprawdę nie mamy czasu. Nasz ładunek musi trafić na Shibric...

- Wasz ładunek to sześćset skrzynek paszkińskich kiełbasek - przerwał mu zimno

Niriz. - Zakładam, Ŝe wiadomo panu, iŜ gubernator zarządził niedawno licencjonowanie
eksportu Ŝywności. Ma pan licencję?

Trell był zdumiony.
- To niemoŜliwe! - powiedział. - To znaczy inspektorzy nic mi o tym nie

wspominali.

- Kiedy wydano to zarządzenie? - zapytała podejrzliwie Maranna.
Niriz posłał jej wątły uśmiech.
- Jakieś dziesięć minut temu.
Riij poczuł skurcz Ŝołądka. W rzeczy samej, pośpiech i desperacja.

- Zostaliśmy wrobieni - mruknął do Trella.

Niriz spojrzał na Riija, a potem znów na Trella.
- Jestem jednak skłonny uchylić ten przepis tym razem - ciągnął - pod warunkiem,

e w zamian będziecie skłonni dostarczyć wasze kiełbaski trochę później.

- Albo nie dostarczymy ich wcale? - domyślił się Trell.
Niriz skinął głową.
- Coś w tym rodzaju.
Trell spojrzał na Marannę. Wzruszyła ramionami.

Peter Schweighoffer

179

- Stąd na Korelię i z powrotem będą jakieś dwa dni - powiedziała. - Dodaj do tego

czas na wyładunek i dostarczenie towaru - razem trzy dni. Będzie trochę szarpaniny, ale
myślę, Ŝe nasz harmonogram to wytrzyma.

- Nie mamy zresztą wielkiego wyboru. - Trell spojrzał z powrotem na Niriza. - Z

prawdziwą przyjemnością panu pomoŜemy, kapitanie. Jaki będzie ładunek i kiedy
moŜemy odlecieć?

- Ładunek to dwieście małych pudełek - odparł Niriz. - I to wszystko, co musicie

wiedzieć na ten temat. Jeśli chodzi o odlot, moŜecie startować, gdy tylko wyładujemy
wasze kiełbaski i załadujemy nasz towar.

Stojący obok Riija Parlor znów wydał dudniący głos, a sam Riij walczył, by jego

twarz pozostała bez wyrazu. Gdyby jakiemuś znudzonemu imperialnemu Ŝołnierzowi
przyszło do głowy zajrzeć pod trzy warstwy kiełbasek...

- Nie przejmujcie się, schowamy je w chłodni - obiecał Niriz. - Nic się nie

zepsuje.

- Jestem pewien, Ŝe będą bezpieczne - zgodził się Trell. - Dokąd dokładnie mamy

zabrać wasz ładunek?

- Szczegóły przekaŜe wam wasz przewodnik - powiedział Niriz, wskazując ręką

na kogoś za ich plecami.

Riij odwrócił się i poczuł, Ŝe brakuje mu tchu. Od strony rufy wyszedł w ich

kierunku, w poplamionej mandaloriańskiej zbroi...

Trell zaklął.
- Boba Fett.
- To nie Fett - poprawił go Niriz. - Powiedzmy po prostu, Ŝe to jego wielbiciel.
- Były wielbiciel - skorygowała postać w zbroi. - Nazywam się Jodo Kast. I jestem

lepszy od Fetta.

- To w tej chwili niewiele znaczy - stwierdził Niriz, wydymając usta. - Zawsze

uwaŜałem, Ŝe kompetentny szturmowiec poradziłby sobie z dowolnymi trzema
łowcami nagród naraz i nawet by się nie spocił.

- Nie przeciągaj struny, Niriz - ostrzegł go Kast. - W tej chwili potrzebujesz mnie

bardziej, niŜ ja potrzebuję tej roboty.

- Potrzebuję cię mniej, niŜ ci się wydaje - odparował Niriz. - Na pewno znacznie

mniej, niŜ ty potrzebujesz imperialnej łaski za ten bałagan, który zostawiłeś za sobą na
Borkyne...

- Panowie, proszę - wtrącił pospiesznie Trell. - Jestem biznesmenem i mam

terminy do dotrzymania. NiezaleŜnie od tego, co was dzieli, jestem pewien, Ŝe moŜecie
odłoŜyć to na później, aŜ wykonamy pracę.

Niriz nadal spoglądał niechętnie na Kasta, ale w końcu skinął głową.
- Nasz kupiec ma rację. MoŜecie odpocząć w pokoju odpraw, dopóki nie

załadujemy towaru. A jeśli chodzi o ciebie - wskazał palcem na Kasta - chcę cię
widzieć w sterowni. Jest parę rzeczy, które powinieneś dobrze zrozumieć.

Kast powaŜnie skinął głową.
- Oczywiście. Pójdę za panem.

Opowieści z Imperium

180

Niriz wszedł do sterowni. Okryta pancerzem postać wkroczyła tuŜ za nim. Drzwi

zasunęły się; Niriz mógł się w końcu rozluźnić.

- Obawiam się, Ŝe nie jestem w tym najlepszy, sir - powiedział. - Mam nadzieję,

e nie nawaliłem.

- Spisał się pan znakomicie, kapitanie - zapewnił go właściciel mandaloriańskiej

zbroi, odkręcając i zdejmując z głowy hełm. - Dzięki tej zbroi i twojemu
przedstawieniu wszyscy czworo są przekonani, Ŝe jestem Jodo Kastem.

- Mam nadzieję, sir - rzekł Niriz, patrząc w czerwone oczy swego rozmówcy. -

Panie admirale, muszę to powiedzieć jeszcze raz. Sądzę, Ŝe nie powinien pan tego
robić. W kaŜdym razie - nie osobiście.

- Pańska troska będzie zapamiętana - odparł Wielki Admirał Thrawn, przeczesując

dłonią w rękawicy granatowoczarne włosy. - I doceniona. Nie mogę jednak powierzyć
tego zadania nikomu innemu.

Niriz potrząsnął głową.
- Chciałbym powiedzieć, Ŝe to rozumiem.
- Zrozumie pan - obiecał Thrawn. - Zakładając, Ŝe wszystko potoczy się tak, jak

zaplanowałem, zanim wrócę, będzie pan miał pełen obraz sytuacji.

Niriz uśmiechnął się, myśląc o tych wszystkich kampaniach, przez które przeszedł

razem z Wielkim Admirałem w Odległych RubieŜach.

- Czy kiedykolwiek coś poszło niezgodnie z pańskim planem? - zapytał sucho.
Thrawn uśmiechnął się lekko.
- Niezliczoną ilość razy, kapitanie - powiedział. - Na szczęście na ogół byłem w

stanie zaimprowizować alternatywne podejście.

- Rzeczywiście tak było, sir - westchnął Niriz. - Mimo wszystko chciałbym, Ŝeby

przemyślał pan to jeszcze raz. Moglibyśmy schować pod tą mandaloriańską zbroją
jednego z moich szturmowców, a pan kierowałby nim przez komunikator skądkolwiek.

Thrawn potrząsnął głową.
- To zbyt wolne i niewygodne. Poza tym forteca Thyne’a na pewno ma

pełnozakresowy system czujników. Namierzyliby taką transmisję i albo podsłuchali,
albo zagłuszyli.

Niriz wziął głęboki oddech.
- Tak jest, sir.
Thrawn znowu się uśmiechnął.
- Niech się pan nie martwi, kapitanie. Nic mi nie będzie. Proszę nie zapominać, Ŝe

w pobliŜu jest imperialny garnizon. W razie konieczności zawsze mogę zwrócić się do
nich o pomoc.

Nasunął hełm na głowę i zatrzasnął zamki.
- Lepiej pójdę przyjrzeć się przeładunkowi. Nie chcielibyśmy, by cenne kiełbaski

naszego kupca się zepsuły. Zobaczymy się za kilka dni.

- Tak jest, sir - powiedział Niriz. - Powodzenia, panie admirale.

Bazar przy aleji Łowców Skarbów uznawany był za najbardziej egzotyczny i

eklektyczny w całym Imperium. Tysiące kramów i straganów wszelkich rozmiarów i

Peter Schweighoffer

181

pochodzenia  usadowiło  się  wzdłuŜ  alei,  a  setki  innych  rozrastały  się  w  poprzecznych
uliczkach  Coronet  City.  Przedstawiciele  ludzkiej  i  wielu  innych  ras  siedzieli  przy
otwartych  ladach  albo  przy  drzwiach  swoich  budek  i  zachwali  towary  tysiącom  istot
przepychających się wąskimi uliczkami.

W tym wibrującym Ŝyciem, ekscytującym miejscu, Trell czuł się trochę

onieśmielony. Zachwycał się gamą dostępnych tu dóbr i liczbą potencjalnych klientów,
którym przedsiębiorczy handlowiec mógłby je sprzedać. Ale jednocześnie nie czuł się
dobrze w tak wielkim tłumie. Maranny, która szła obok niego, nie trapiły podobne
rozterki. Podobnie jak dwójki agentów Rebelii, którzy podąŜali za Trellem. Jeśli chodzi
o Kasta, idącego na przedzie, nie sądził, by ktokolwiek z nich był w stanie powiedzieć,
co tamten czuje. Albo o co mu chodzi.

- Właściwie dokąd idziemy? - zapytała Maranna, podchodząc bliŜej Kasta.
- Tędy - powiedział Kast, skręcając gwałtownie w bok.
Reszta podąŜyła za nim, a po chwili cała piątka stała w wąskim przejściu między

dwiema budkami o zatrzaśniętych okiennicach.

- To tutaj? - zapytał Trell.
- Kram, o który nam chodzi, jest piąty po lewej stronie - wyjaśnił im Kast. - To

sklep z osobliwościami. Właściciel nazywa się Sajsh. Ty - wycelował palcem okrytej
rękawiczką dłoni w Trella - powiesz mu, Ŝe masz dostawę dla Borbora Criska, i
poprosisz o instrukcje, gdzie masz ją dostarczyć.

- A co z nami? - zapytał Riij.
- Ty pójdziesz pierwszy - powiedział Kast. - Nie mieszaj się do rozmowy, ale

obserwuj i słuchaj.

Trell spojrzał na przepływający tłum i poczuł dreszcz przebiegający od karku w

dół pleców. Coś mu się nie podobało, ale było za późno, by się wycofać.

- Maranna, upewnij się, Ŝe stoisz tak, byś mogła mnie kryć - powiedział.
- Nie będzie strzelaniny - zapewnił go Kast.
- Świetnie - stwierdziła Maranna. - Ale chyba nie masz nic przeciwko temu,

ebym mimo wszystko go osłaniała?

Niewidoczne oczy Kasta wydawały się świdrować ją przez wizjer hełmu.
- Jak sobie Ŝyczysz - rzeki. - Ruszajcie wszyscy.
Bez słowa jeden za drugim wmieszali się w tłum, Kast na samym końcu. Trell

policzył do pięćdziesięciu, dając im czas, by zajęli pozycje, a potem podąŜył za nimi.

Sklep z osobliwościami łatwo było znaleźć - niewielki kramik z zamkniętą budką

dobudowaną z tyłu na tyle dawno, Ŝe rozpadała się prawie tak, jak sam stragan.
Jaszczurkopodobne stworzenie nieznanej rasy opierało się o ladę, obserwując
przechodzących. Trell wziął głęboki oddech i przystanął obok kramiku.

Jaszczur przyglądał mu się z nieprzeniknionym wyrazem twarzy.
- Dzień dobry, dobry panie - powiedział bezbłędnym Wspólnym. - Jestem Sajsh,

właściciel tego skromnego przedsiębiorstwa. Czy mogę panu w czymś pomóc?

- Mam nadzieję - odpowiedział Trell. - Mam ładunek dla niejakiego Borbora

Criska. Powiedziano mi, Ŝe pan będzie mógł mnie poinformować o szczegółach
dostawy.

Opowieści z Imperium

182

Potrójnie rozwidlony język wystrzelił na moment z pokrytej łuską paszczy gada.
- Wprowadzono pana w błąd - rzekł jaszczur. - Nie znam nikogo o takim

nazwisku.

- Ach tak? - powiedział zaskoczony Trell. - Czy jest pan pewien?
Język błysnął znowu.
- Wątpi pan w moje słowa? - splunął obcy. - Czy raczej w moją pamięć lub

inteligencję?

- Nie, nie - zapewnił go Trell. - SkądŜe znowu! Po prostu mój informator był

pewny, Ŝe chodzi o to miejsce.

Sajsh szeroko otworzył paszczę.
- MoŜe niewiele się pomylił. MoŜe chodziło mu o sąsiedni sklep. - Pokazał w

prawo, na podobny kram, zamknięty w tej chwili. - Właściciel wróci o siódmej. MoŜe
pan wtedy przyjść i go zapytać.

- Tak zrobię - powiedział Trell. - Dziękuję.
Jaszczur kłapnął szczękami. Skinąwszy mu głową, Trell odwrócił się i włączył w

strumień przechodniów.

- No i jak? - zapytała Maranna, podchodząc do niego ukradkiem.
- Kast podał niewłaściwe miejsce - warknął Trell, rozglądając się wokół. Nigdzie

jednak nie zauwaŜył łowcy nagród. - Gdzie reszta?

- Jesteśmy tutaj - odparł Riij, wychodząc z tłumu za Trellem. Kast powiedział,

ebyśmy poszli prosto w dół ulicy, gdzie do nas dołączy.

- Świetnie - mruknął Trell. - Mam parę rzeczy do powiedzenia naszemu wielce

szanownemu łowcy nagród. Idziemy!

Sajsh skończył rozmowę z nieznajomym, który cofnął się w tłum kupujących i

sprzedających. Dwie budki dalej Corran Horn odłoŜył oglądany przed chwilą melon i
wmieszał się w strumień przechodniów.

Obcy nie starał się zginąć w tłumie. Zresztą kaŜda taka próba musiała się

zakończyć  niepowodzeniem,  jeśli  się  wzięło  pod  uwagę  towarzystwo,  które  do  niego
dołączyło: kompetentnie wyglądająca kobieta o twardym spojrzeniu, młody męŜczyzna
mniej  więcej  w  wieku  Corrana  i  Ŝółtoskóry  obcy  z  kilkoma  krótkimi  rogami
wyrastającymi  z  podbródka.  Przez  chwilę  cała  czwórka  rozmawiała;  potem  wszyscy
ruszyli w dół ulicy. Prowadził męŜczyzna, który rozmawiał wcześniej z Sajshem.

Kątem oka Corran zauwaŜył potęŜną postać, która dołączyła do jego boku.
- Kłopoty?
- Nie wiem, tato - odpowiedział Corran. - Widzisz tę czwórkę? Brązowa kurtka

robocza, blondyna, obroŜa z białych kolców i Ŝółtoskóry obcy?

- Tak. - Hal Horn skinął głową. - Nawiasem mówiąc, ten obcy to Tunroth. Rzadko

się ich widuje poza rodzinnym systemem; większość z tych, których moŜna dziś
spotkać, pracuje dla organizatorów elitarnych safari, najemników albo łowców nagród.

- Ciekawe - powiedział Corran. - A moŜliwe, Ŝe takŜe znaczące. Brązowa Kurtka

dopiero co odszedł od kramu Sajsha, któremu chciał dostarczyć ładunek dla Borbora
Criska.

Peter Schweighoffer

183

- Co ty powiesz? - rzekł zamyślony Hal. - Czy Crisk i Zekka Thyne pogodzili się

ze sobą, kiedy patrzyłem w drugą stroną?

- Jeśli tak, to ja teŜ nie zauwaŜyłem - odpowiedział Corran. - Albo Brązowa

Kurtka i jego kumple są bezdennie głupi, albo dzieje się tu coś bardzo dziwnego.

- Tak czy owak, nie sądzę, by Thyne przeszedł nad tym do porządku dziennego -

stwierdził Hal. - Czy Brązowa Kurtka wspomniał, jak moŜna się z nim skontaktować?

- Nie, ale Sajsh miał to opracowane - odparł Corran. - Powiedział, Ŝe moŜe im

chodzić o właściciela straganu obok, i zaproponował, by wrócili koło siódmej.

- Kiedy to zostaną zaproszeni na pogawędkę z kilkoma osiłkami z Czarnych

Słońc. - Hal wyciągnął szyję, by rozejrzeć się w tłumie. - No, no, no, atmosfera się
zagęszcza. Patrz, do kogo podłączyły się nasze niewiniątka.

Corran wspiął się na palce. ZauwaŜył Brązową Kurtkę i jego towarzyszy; a z

nimi...

- Niech mnie kule biją! - zachłysnął się. - Czy to Boba Fett?
- Nie, nie sądzę - powiedział Hal. - Raczej Jodo Kast, chociaŜ musiałbym obejrzeć

z bliska jego zbroję, Ŝeby mieć całkowitą pewność.

- Kimkolwiek by był, wygląda na to, Ŝe tym razem wdepnęliśmy w coś

większego. Mandaloriańska zbroja nie jest tania.

- Jeśli w ogóle uda się jakąś znaleźć - zgodził się starszy z Hornów. - Z minuty na

minutę to się robi coraz bardziej zagadkowe. Zakładam, Ŝe masz juŜ kilka pomysłów?

- Właściwie tylko jeden - odpowiedział Corran. Grupa znów ruszyła, więc podąŜył

wraz z ojcem za nimi. - Thyne nie będzie taki głupi, Ŝeby zabić ich wszystkich, zanim
się dowie, kim są i co ich łączy z Criskiem. A to zapewne oznacza, Ŝe zabiorą ich do
fortecy.

- A ty myślisz, Ŝe mógłbyś się wprosić razem z nimi?
- Wiem, Ŝe to dość ryzykowne...
- Nie określiłbym tego słowem „ryzykowne” - przerwał mu Hal. - Dostać się do

rodka to tylko pierwszy krok. Myślisz, Ŝe będziesz mógł tak po prostu podejść do

Thyne’a, zakuć go w kajdanki w imieniu StraŜy Ochrony Korelii i wyprowadzić?

- Jesteśmy w stanie to zrobić, wiesz o tym - przypomniał mu Corran.
- Na terenie fortecy nasza władza znaczy tyle co nic - odparował Hal. - Czy masz

jakiekolwiek pojęcie, ilu agentów CorSeku tropiło poruczników Czarnych Słońc, takich
jak Thyne, i po prostu zniknęło?

Corran skrzywił się.
- Wiem - powiedział. - Ale tym razem będzie inaczej. A nawet jeśli wejście do

fortecy to tylko pierwszy krok, trzeba przecieŜ ten pierwszy krok postawić.

Starszy z Hornów potrząsnął głową.
- Nadal twierdzę, Ŝe „ryzykowne” to za mało powiedziane. Przede wszystkim, nie

wiemy, jaką grę prowadzi Brązowa Kurtka i jego mandaloriański przyjaciel.

- W takim razie czas się o tym przekonać - odparł Corran. -Trzymajmy się w

pobliŜu, a moŜe trafi się okazja, by się im przedstawić.

Przeszli moŜe dwa kwartały, gdy usłyszeli krzyk.

Opowieści z Imperium

184

- Co to było? - zapytał Riij, rozglądając się wokół.
- Tam! - zadudnił Parlor, wskazując grubym środkowym palcem w lewo. -

Zaczyna się sprzeczka.

Trell wykręcił szyję. Zobaczył kafejkę na wolnym powietrzu, z długim barem z

tyłu i moŜe dwudziestoma małymi stolikami rozrzuconymi z przodu pod szeroką wiatą
z liści w stylu Karvisz. Wątły męŜczyzna w fartuchu właściciela stał między stolikami,
otoczony zacieśniającym się groźnie kręgiem sześciu drabów w strojach najemników.
Krzesła od najbliŜszego stolika leŜały poprzewracane na ziemi, wskazując, Ŝe siedzące
na nich wcześniej osoby wstały gwałtownie i bezceremonialnie.

- JuŜ po sprzeczce - stwierdził Trell. - Zaczęły się kłopoty.
- Chodźcie - powiedział Riij, skręcając w tamtą stronę. - Zobaczmy, co się dzieje.
- Zostaw ich - rozkazał Kast. - To nie nasza sprawa.
Ale Riij i Parlor juŜ przeciskali się przez tłum.
- Do pioruna! - warknął Trell. Głupi, idealistyczni, odmóŜdŜeni Rebelianci.... -

Maranna, idziemy.

Na skraju kafejki zaczął się juŜ formować krąg gapiów, gdy razem z Maranną

przedarł się przez strumień przechodniów. Riij i Parlor podchodzili właśnie do
najemników, którzy złamali krąg wokół oberŜysty, by stawić czoło nadchodzącym.

A Trell zobaczył coś, co wcześniej umknęło jego uwadze. Za właścicielem

kafejki, wczepiona w jego ubranie, stała przeraŜona dziewczynka. Pewnie córka, nie
mogła mieć więcej niŜ siedem lat.

Trell zaklął pod nosem. Straszenie dzieci było w jego pojęciu wyjątkowo

nikczemną formą zezwierzęcenia. Nie oznaczało to jednak, by miał pójść ślepo w ślady
Riija i zaatakować sześciu najemników jak szalony Jedi w kracjańskim odwecie.

- Osłaniaj lewe skrzydło - mruknął do Maranny. - Ja wezmę prawe.
- W porządku - odparła cicho.
Trell połoŜył dłoń na rękojeści miotacza i wkroczył między gapiów po prawej

stronie.

Walka zaczęła się tak nagle, Ŝe nawet nie zauwaŜył dokładnie kiedy.
I nie od strzałów z blastera, czego się najbardziej obawiał. Dwóch najbliŜej

stojących najemników rzuciło się znienacka na Riija i Parlora. Mając trzykrotną
przewagą liczebną, uwaŜali zapewne, Ŝe broń nie będzie potrzebna.

I tu spotkała ich nieprzyjemna niespodzianka. Riij przeszedł widać niezłe

szkolenie z walki wręcz, a Parlor był znacznie szybszy, niŜ Trell by się po nim
spodziewał. Kontratak Riija spowodował, Ŝe jego przeciwnik zatoczył się w tył; Parlor
rzucił z głośnym łoskotem na stoliki atakującego go rębajłę, który spadając,
poprzewracał krzesła.

Ktoś zaklął szpetnie. Powalony najemnik z trudem dźwignął się na nogi i dołączył

do towarzyszy, których dotychczas luźny krąg przekształcił się w śmiercionośną
formację, świadczącą o tym, Ŝe Ŝarty się skończyły. OberŜysta skorzystał z okazji, jaką
dało zamieszanie, by popchnąć córkę do tyłu w stronę baru. Pozostawiwszy ją
stosunkowo bezpieczną za kontuarem, sam wrócił, by obserwować rozwój sytuacji.

Peter Schweighoffer

185

Przez dłuŜszą chwilę walczący stali nieporuszeni naprzeciwko siebie. Trell

posuwał się na upatrzoną pozycję z oczami wbitymi w najemników i dłonią coraz
mocniej ściskającą miotacz. Czy najemnicy sięgną teraz po broń? Czy teŜ zwykła duma
kaŜe im wytoczyć krew z tak bezczelnych przeciwników gołymi rękami?

Gapie obserwujący zajście zastanawiali się chyba nad tym samym. Trell czuł ich

napięcie, podniecenie, Ŝądzę krwi...

I właśnie wtedy kątem oka zauwaŜył ruch po swojej lewej stronie. Najemnicy

równieŜ coś dostrzegli, zwrócili tam zagniewane spojrzenia.

Trell równieŜ zerknął w lewo. Jodo Kast wystąpił z kręgu gapiów.
Przez chwilę stał, w milczeniu kontemplując scenę. Potem podszedł do jednego ze

skrajnych stolików, przystawił sobie krzesło i usiadł. SkrzyŜował swobodnie nogi pod
stolikiem,  załoŜył  ręce  na  piersi  i  przechylił  lekko  głowę.  -  I  co  dalej?  -  zapytał  od
niechcenia. To przewaŜyło szalę. śaden najemnik, który miałby w sobie choć odrobinę
dumy  zawodowej,  nie  uŜyłby  broni  przeciwko  mniej  licznemu  przeciwnikowi,  który
sam  po  nianie  sięgnął.  Nie  wtedy,  gdy  obserwuje  go  łowca  nagród  tej  klasy,  co  Jodo
Kast.  Wydając  z  siebie  posępny  i  najprawdopodobniej  wulgarny  okrzyk  bojowy,
najemnicy ruszyli do ataku.

Przy pierwszym starciu Riij i Parlor mieli przewagę, bo działali z zaskoczenia.

Tym razem było inaczej. Starali się oczywiście, jak mogli - a nawet znacznie lepiej, niŜ
Trell  przypuszczałby  biorąc  pod  uwagę  przewagę  liczebną  -  ale  w  zasadzie  nie  mieli
szans.  Niecałe  półtorej  minuty  po  pierwszym  okrzyku  bojowym  i  Riij,  i  Parlor  leŜeli
rozciągnięci  na  ziemi,  obok  dwóch  powalonych  najemników.  Pozostali  czterej,  wcale
nie  tak  pewnie  trzymający  się  na  nogach,  stanęli  wokół.  Jeden  z  nich  rozejrzał  się  i
pokazał palcem na oberŜystę ukrywającego się za barem.

- Najpierw oni - wydyszał cięŜko. - Potem ty.
- Nie - powiedział Kast.
Najemnik obrócił się twarzą do łowcy, niemal tracąc równowagę, gdy uszkodzone

kolano ugięło się pod nim.

- Co nie? - zapytał.
- Powiedziałem: - nie - odrzekł Kast. Ręce miał teraz złoŜone na brzuchu pod

stołem, ale nogi nadal swobodnie skrzyŜowane. - Zabawiliście się, a teraz ja ich
potrzebuję. śywych.

- Tak? - warknął najemnik. - A co, czekasz na nagrodę za tych dwóch?
- Zabawiliście się - powtórzył Kast, ale tym razem jego głos pobrzmiewał

chłodem metalu. - Zostawcie ich i do widzenia. JuŜ!

- Tak ci się wydaje? - najemnik splunął. - A kto, twoim zdaniem, nas powstrzy...
- Błyskawicznie sięgnął dłonią do miotacza i wyszarpnął go z kabury.
Stara sztuczka, która pewnie nieraz zapewniła mu przewagę. Na jego nieszczęście,

Trell widział ją juŜ niezliczoną ilość razy. I zanim ręka tamtego dotknęła miotacza,
trzymał juŜ własny w wyciągniętej dłoni. Po drugiej stronie kręgu gapiów zobaczył, Ŝe
Maranna sięga po swój...

Najemnik miał niezły refleks. W ułamku sekudny zastygł z bronią na pół dobytą z

kabury, patrząc spod krzaczastych brwi na cztery blastery skierowane w jego stronę.

Opowieści z Imperium

186

Trell zamrugaj, gdy dotarło to do niego. Cztery miotacze?
Cztery. Trzeci miotacz trzymał potęŜnie zbudowany facet w średnim wieku

stojący nieopodal Maranny, czwarty wysunął się spomiędzy tłumu po jego stronie. I był
trzymany z równą pewnością.

Najemnik splunął.
- Więc tak to chcesz rozegrać, hę?
- Nie będziemy w nic grać - powiedział Kast lodowatym głosem. - JuŜ ci

mówiłem - zostaw to i odejdź. Bo jeśli nie...

Trell nie zauwaŜył ostrzegawczego drgnięcia, na które czekał. Ale Kast widocznie

je zobaczył. Zanim najemnik zdąŜył wyciągnąć do końca swój miotacz z kabury, spod
stolika łowcy wystrzelił jasny promień blasterowego strzału. Najemnik ryknął wściekle,
gdy kabura i lufa jego miotacza eksplodowały.

- ... to mogę ci obiecać, Ŝe poŜałujesz - dokończył Kast spokojnie. - To twoja

ostatnia szansa.

Najemnik wyglądał, jakby za moment miał wpaść w szał. Ale mimo furii i

osmalonej blasterem ręki kontrolował się jeszcze na tyle, by wiedzieć, kiedy szanse są
przeciwko niemu.

- Będę cię obserwował, łowco nagród - wysapał. - Skończymy tę sprawę kiedy

indziej.

Kast ukłonił się lekko.
- Kiedy tylko znudzi ci się Ŝycie, najemniku.
Najemnik machnął ręką na towarzyszy. Pomogli swoim poszkodowanym wstać.

Jeden z nich, choć kompletnie oszołomiony, trzymał się na nogach; drugi nadal
potrzebował mocnego podparcia. Przecisnęli się przez krąg gapiów i wmieszali się w
tłum.

Kast zaczekał, aŜ zniknęli z pola widzenia. Wtedy schował blaster i wstał.
- Przedstawienie skończone - oznajmił, rozglądając się potwarzach gapiów. -

Zostańcie i kupcie sobie drinka, albo do widzenia.

Karczmarz juŜ stał obok Parła i Riija, gdy dotarli do nich Trell i Maranna.
- Nic wam nie jest? - zapytała Maranna, podając dłoń Parlorowi. Tunfoth machnął

ręką gestem mówiącym, Ŝe nie potrzebuje pomocy.

- Nie jestem ranny - powiedział wstając. Poruszał ręką w łokciu, sprawdzając, czy

nie jest złamana. - Po prostu na chwilę zostałem unieszkodliwiony.

- Masz szczęście, Ŝe tylko czasowo - stwierdził Trell. - Nie powinieneś był się w

to mieszać.

- Jasne - powiedział Riij, któremu oberŜysta pomagał podnieść się z ziemi. -

Dzięki, Kast. Szkoda tylko, Ŝe nie zareagowałeś trochę wcześniej, zanim wzięli nas w
obroty.

- Sześciu najemników nie wycofałoby się na widok trzech blasterów - odparł Kast.

- Chciałem poprawić te proporcje, pozwalając wam wyeliminować kilku wcześniej.
Gdybym wiedział, Ŝe będziemy mieć pięć miotaczy, a nie trzy, moŜe wszedłbym do
akcji wcześniej - dodał, odwracając się w stronę gapiów.

Peter Schweighoffer

187

Trell popatrzył w ślad za wzrokiem Kasta. Dwaj męŜczyźni, którzy równieŜ

wyciągnęli broń, stali tam, obserwując ich.

- Dzięki - powiedział do nich. - Nie liczyłem na niczyją pomoc w miejscu takim

jak to.

- Nie ma za co. - Starszy męŜczyzna wzruszył ramionami. - Najemnicy z

Broomstaad uwaŜają, Ŝe normy cywilizowanego zachowania ich nie dotyczą. A ja nie
lubię, kiedy grozi się dziecku.

- Poza tym - dodał młodszy - zachciało nam się pić.
- Pić? - podchwycił szybko kramarz. - Oczywiście: zapraszam wszystkich państwa

na drinki. I na jedzenie, jeśli tylko jesteście głodni. Podamy wszystko, co najlepsze.

- Weźmiemy ten długi stolik w głębi - powiedział Kast. -Nie chcielibyśmy, by

nam przeszkadzano.

- Tak, dobry panie, w tej chwili - przytaknął mu oberŜysta. Skłoniwszy się przed

nimi, podbiegł truchcikiem do stolika, który wskazał Kast.

- A tak w ogóle to nazywam się Hal - przedstawił się starszy męŜczyzna. - A to

mój partner Corran.

Trell wymienił z nimi ukłony.
- Miło nam. Nazywam się Trell. A to Maranna, Riij, Parlori...
- Nazywaj mnie Kast - wpadł mu w słowo łowca. - Syn czy krewny?
Hal zamrugał.
- Co takiego?
- Corran to twój syn czy krewny? Bratanek albo siostrzeniec? - Kast wyjaśnił, co

miał na myśli. - Wasze oczy wskazują na rodzinne podobieństwo.

- Parę osób zwróciło nam na to uwagę juŜ wcześniej - odezwał się Corran. - Ale to

czysty przypadek. O ile wiemy, nie jesteśmy spokrewnieni.

Kast powoli skinął głową. - Mhm.
- Stolik jest chyba gotowy - stwierdził Hal, zapraszając pozostałych gestem. -

Siadajmy.

- Pewnie - powiedział Hal, sącząc drugiego juŜ drinka. - Wszyscy tu słyszeli o

Borborze Crisku. Jak na kryminalistę, to raczej płotka. Ogranicza się do działań w
obrębie systemu. Ale jeśli szukacie prawdziwie spektakularnych intergalaktycznych
gangsterów, to takich teŜ tu mamy.

- Nie interesują nas widowiskowe akcje - poprawił go Trell. - Przestępcze czy

jakiekolwiek inne. Po prostu mamy dostarczyć temu Criskowi nasz ładunek, a potem
się wynosimy.

- Tak, wspominaliście o tym - przytaknął Corran, przyglądając się Trellowi i

próbując go rozgryźć.

Nie wierzył, Ŝe ci ludzie rzeczywiście są zbłąkanymi owieczkami, na jakie chcieli

wyglądać, zwłaszcza po incydencie z najemnikami. Ale niczego więcej na razie nie był
w stanie odgadnąć. W kaŜdym razie na pewno nie patrząc z zewnątrz. Nadszedł czas,
by zaryzykować próbę wejścia głębiej.

Opowieści z Imperium

188

- Jest tylko jeden problem - ciągnął, patrząc po twarzach wokół stolika. - A

właściwie  dwa.  Po  pierwsze,  biorąc  pod  uwagę,  kim  jest  Crisk,  wasz  ładunek  jest
najprawdopodobniej  nielegalny  i  na  pewno  bardzo  cenny.  To  zaś  oznacza,  Ŝe
powinniście  się  martwić  nie  tylko  tym,  Ŝe  zgarnie  was  StraŜ  Ochrony  Korelii,  ale  i
innymi  kryminalistami,  którzy  będą  chcieli  połoŜyć  łapę  na  waszym  towarze.  A  po
drugie  -  zawahał  się  ledwo  zauwaŜalnie  -  chodzi  o  to,  Ŝe  Hal  i  ja  przylecieliśmy  na
Korelię przede wszystkim po to, Ŝeby znaleźć robotę w organizacji Criska.

- Chyba Ŝartujesz! - wtrącił się Riij. - W jakim charakterze?
- Jakimkolwiek - odpowiedział Hal. - Nasze ostatnie zajęcie nie za bardzo

wypaliło i musimy się trochę odkuć.

- To dlatego szliśmy za wami - powiedział Corran głosem, w którym próbował

odpowiednio wywaŜyć asertywność i zakłopotanie. - Podsłuchałem, jak Trell mówił o
Crisku i pomyślałem sobie, Ŝe... no...

- Pomyśleliśmy, Ŝe moŜe moglibyśmy dołączyć do was, jak będziecie iść na

spotkanie z nim dziś wieczorem - wyrzucił z siebie Hal.

Trell i Maranna wymienili spojrzenia.
- No więc...
- Tak naprawdę to nie wiemy, czy rzeczywiście się z nim spotkamy - zaznaczył

Riij. - Ten dragi sklepikarz moŜe wiedzieć o Crisku niewiele więcej niŜ Sajsh.

- Słuszna uwaga - zgodził się Trell, spoglądając na Kasta.. - To moŜe być ślepa

uliczka.

- A wtedy będziecie potrzebować pomocy, Ŝeby go znaleźć - powiedział Hal z

mistrzowsko odegraną gorliwością. - Corran i ja jesteśmy tutejsi, mamy róŜne kontakty
na tym terenie. MoŜemy wam pomóc go znaleźć.

- Jeden z was moŜe iść - odezwał się Kast.
Corran spojrzał na łowcę lekko zaskoczony. To były pierwsze słowa Kasta od

czasu, gdy zasiedli do stolika.

- Aha - powiedział. - Tylko jeden z nas?
- Tylko on. - Kast wskazał głową na Hala. - Pójdą z nim Trell i Tunroth. Ja będę

szedł za nimi jako tylna straŜ.

- A Riij i ja? - zapytał Maranna.
- Wy dwoje i Corran wrócicie na statek - odpowiedział Kast. PrzełoŜycie ładunek

na śmigacz, Ŝeby był gotowy do dostarczenia.

Trell i Maranna ponownie wymienili spojrzenia. Corran spostrzegł, Ŝe Ŝadne z

nich nie jest zbyt zadowolone z takiego układu. Było jednak równie jasne, Ŝe nie
zamierzają dyskutować z łowcą.

- W porządku - stwierdził Trell, skrzywiwszy się lekko. - Świetnie. A co zrobimy,

jeśli nikt z tego drugiego sklepu nie będzie wiedział, gdzie znaleźć Criska?

- Nie będzie takiego problemu - zapewnił go Kast. - Uwierz mi.

- Ciekawy facet, ten Jodo Kast - zauwaŜył Hal, gdy cała trójka skierowała się z

powrotem w stronę budki Sajsha. - Od dawna z nim pracujesz?

Peter Schweighoffer

189

- Pierwszy raz - odpowiedział Trell, rozglądając się wokół niespokojnie. O tej

porze kupujących było znacznie mniej i mimo wrodzonej niechęci do tłumów
stwierdził, Ŝe czuje się teraz nieprzyjemnie odsłonięty. - Właściwie to nie tyle
pracujemy z nim, co dla niego. Parlor, widzisz go gdzieś?

- Nie, nie odwracaj się - powiedział szybko Hal. - Mogą nas obserwować, a wtedy

nie warto im podpowiadać, Ŝe mamy osłonięte tyły.

Trell spojrzał na niego spod oka. Coś w głosie starszego męŜczyzny nie pasowało

mu do wizerunku włóczęgi szukającego zajęcia. Mówił władczym tonem człowieka,
który nawykł do tego, Ŝe jego rozkazy są spełniane...

Parlor odezwał się nagle dudniącym głosem:
- Kłopoty.
Trell spojrzał na sklepik Sajsha. Był juŜ zamknięty.
- Wspaniale - warknął, zatrzymując się. - Nadal nikogo tam nie ma.
- Nie zatrzymuj się - powiedział z tylu miękki głos. Trell poczuł, Ŝe serce

podchodzi mu do gardła.

- Co takiego?
- Dobrze słyszałeś - powiedział inny głos, dochodzący tym razem zza Hala. -

Idźcie dalej.

Trell zmusił się, by postąpić krok naprzód.
- Czy przysłał was Barbor Crisk?
- Raczej nie - tym razem głos prychnął. - Zachowujcie się, jak gdyby nigdy nic, i

nie próbujcie Ŝadnych sztuczek. Wolelibyśmy dostarczyć was w pełni sprawnych.

Trell z trudem przełknął ślinę.
- Dokąd idziemy?
- Na razie za budkę Sajsha - powiedział dragi głos. - A potem... zobaczycie.
- Tego jestem pewien - mruknął Trell. W uszach słyszał, jak wali mu serce. Ale

pocieszał  się  myślą,  Ŝe  jest  coś,  o  czym  porywacze  nie  wiedzą.  Jodo  Kast,  jeden  z
najprzedniejszych  łowców  nagród  w  galaktyce,  szedł  gdzieś  za  nimi.  Za  chwilę
wyskoczy  ze  swego  ukrycia,  grzmiąc  z  blastera  z  mikronową  precyzją,  i  całkowicie
odwróci  układ  sił.  Jeszcze  tylko  chwila  i  usłyszą  świst  wystrzałów.  Jeszcze  tylko
chwila...

Nadal czekał na tę chwilę, gdy porywacze wepchnęli ich do budy towarowego

migacza, zaryglowali drzwi i odjechali w gęstniejący mrok.

Opowieści z Imperium

190

W Y P A D - C Z

Ę Ś Ć

I I

Michael A. Stackpole

Corran Horn utwierdził się w przekonaniu, Ŝe coś jest nie w porządku, gdy tylko

zobaczył „Pasikonika”. Frachtowiec wyglądał tak, jakby ktoś wziął typowy koreliański
model YT-1300, przeciął go na pół wzdłuŜ linii biegnącej od dziobu do rufy, nałoŜył
jedną połowę na drugą i połatał całość kawałkami złomu, które akurat wpadły mu w
ręce. Corran widział w Ŝyciu brzydsze statki, ale od tamtych nikt nie oczekiwał, Ŝe będą
latać.

Czekał, aŜ Riij zamknie wrota hangaru, zanim wygłosił uwagę:
- Chyba przemyt nie opłaca się dziś tak jak kiedyś?
Oczy Maranny zabłysły gniewem.
- Jesteśmy handlowcami, nie przemytnikami.
Corran uniósł ręce.
-  Nazywaj  to,  jak  chcesz.  Przy  tych  wszystkich  przepisach,  jakie  wprowadziło

Imperium, podróŜ, która zaczęła się jako legalny handel, moŜe się skończyć jako
przemyt.

Na twarzy Maranny odmalowało się zaskoczenie, odwróciła się jednak szybko,

podrapała kark, i powiedziała:

- Idę po śmigacz.
Jej słowa wydały mu się zbyt pospieszne, a poza tym Corran odniósł wraŜenie, Ŝe

słyszy cień strachu w jej głosie.

Zdecydowanie coś się za tym wszystkim kryje, pomyślał. W chwili, gdy zobaczył

statek,  porzucił  wszelkie  podejrzenia,  Ŝe  ci  ludzie  mogliby  być  wysokiej  klasy
przemytnikami,  którzy  przylecieli  z  dostawą  dla  Borbora  Criska.  Tego,  czego  Crisk
potrzebuje,  by  prowadzić  swą  małą  wojną  z  Zekkiem  Thyne  i  Czarnymi  Słońcami  o
dominację  nad  przestępczym  światem  Korelii,  nikt  nie  powierzyłby  załodze
„Pasikonika”.  Zdetronizowanie  Thyne’a  przez  Criska  wymagałoby  gwiezdnego
niszczyciela, którym ten statek nie jest, i legionu szturmowców, który na pewno się tu
nie kryje.

Corran zobaczył, Ŝe Maranna znika w luku frachtowca, więc zwrócił swoją uwagę

na Riija.

Peter Schweighoffer

191

- Chyba miło jest mieć na pokładzie kogoś takiego jak ona. Przyjemnie na nią

popatrzeć. Znasz ją od dawna?

Szczupły męŜczyzna potrząsnął głową i powiódł palcami po krótkich białych

włosach.

- Zabrałem się z nimi po drodze. Jeśli na coś się przydam, dostanę zapłatę, kiedy

dotrzemy na miejsce - odparł Riij ostroŜnie. - A ty od dawna pracujesz ze swoim
partnerem?

- Od przypadku do przypadku. - Corran wzruszył ramionami. Krótkie

przesłuchanie, jakie urządził Riijowi na temat jego przeszłości, odwoływało się do
powszechnej skłonności ludzi do mówienia o sobie. To technika dobrze znana ludziom,
którzy wyciągają informacje z podejrzanych. Albo Riij był szkolony, by jej nie ulegać,
albo był bardzo skryty. Albo jedno i drugie. - Znam Hala od dawna, ale dopiero
niedawno zaczęliśmy ze sobą pracować. Wiesz, jak to jest, połączyły nas trudne czasy.
Jak ciebie i Tunrotha.

- Poznałeś, Ŝe to Tunroth?
- Hal i ja jesteśmy tutejsi, ale to nie znaczy, Ŝe nigdy nie wyściubiliśmy nosa poza

Korelię. - Corran cofnął się, gdy Maranna zaczęła opuszczać tylną rampę załadunkową
prowadzącą do ładowni „Pasikonika”. - To jakiś doŜywotni dług wdzięczności?

- DoŜywotni dług wdzięczności to sprawa Wookiech. - Riij zmarszczył brwi i

zaczął wchodzić po rampie do ładowni frachtowca. - Rathe i ja po prostu podróŜujemy
tym samym statkiem. Nic więcej nas nie łączy.

- Rozumiem. - Corran uśmiechnął się beztrosko, porządkując jednocześnie

informacje, jakich właśnie udzielił mu Riij. Wiedział, Ŝe doŜywotni dług wdzięczności
to  zwyczaj  Wookiech,  ale  wiedział  o  tym  tylko  dlatego,  Ŝe  czytał  imperialne  listy
gończe  i  nakazy  zatrzymania  rozesłane  za  Hanem  Solo  i  Wookiem,  który  z  nim
pracował.  Większość  ludzi,  myślał  Corran,  nawet  nie  wie,  Ŝe  taka  rasa  jak  Wookie  w
ogóle  istnieje,  a  w  najlepszym  przypadku  wiedzą  tyle,  Ŝe  Imperium  uŜywa  ich  jako
niewolników.  Ludzie,  którzy  wiedzą  coś  więcej  o  Wookiech,  zazwyczaj  popierają
Rebeliantów.

Wszedł za Riijem po rampie do ładowni i zaczął rozglądać się wokół, szukając

znaków,  które  tłumaczyłyby,  co  tak  naprawdę  załoga  „Pasikonika”  robiła  w  Coronet
City. Jako członek StraŜy Ochrony Korelii Corran miał dostęp do większości informacji
na  temat  Rebelii  i  jej  powiązań  z  Korelią.  W  kaŜdym  razie,  pomyślał,  mam  do  nich
dostęp,  kiedy  nie  ma  w  okolicy  tego  bezwartościowego  oficera  łącznikowego
imperialnego wywiadu. ChociaŜ prawdą było, Ŝe dwóch bohaterów Sojuszu pochodziło
z Korelii, Imperator coraz mocniej zaciskał na  niej swój uścisk  i zwiększył obsadę sił
stacjonujących  na  planecie,  co  ograniczyło  działania  Rebelii  na  tym  terenie.  Corran
wiedział  o  istnieniu  na  Korelii  komórek  Rebeliantów  i  chętnie  by  do  nich  dotarł.  Nie
sądził jednak, aby były tak aktywne i na tyle zdesperowane, by wchodzić w konszachty
z ludźmi pokroju Criska.

Corran minął opuszczony nos starego śmigacza. Podobnie jak sam statek, pojazd

wyglądał, jakby był sklecony z wielu nie do końca pasujących części. Miał tylko dwa
siedzenia, jak eleganckie śmigacze sportowe, ale za nimi doczepiono płaską platformę

Opowieści z Imperium

192

bagaŜową. Z wyjątkiem miejsc, gdzie wgniecenia pozwalały zobaczyć jasny srebrzysty
metal, cały pojazd pokryty był równą warstwą brudnobrązowego kopcia. Ani szybki,
ani mocny, pomyślał Corran, ale lepsze to niŜ dźwigać ładunek na własnym grzbiecie.

Rząd pudeł, z których Riij i Maranna zdejmowali siatkę mocującą, natychmiast

przyciągnął jego uwagę. Wszystkie były tych samych wymiarów i miały dość
nieokreślony wygląd, ale to właśnie uderzyło Corrana. Pudła były zrobione z zielonego
duraplastu ciemniejszego o parę odcieni od jego oczu, ale Ŝadne nie miało ani jednego
zadrapania czy skazy, tak częstych w przypadku duraplastowych opakowań. Na
Ŝ

adnym nie było teŜ holograficznych metek, wytrawionych napisów czy innych śladów

zuŜycia. KaŜda skrzynka była natomiast przewiązana duraplastowym kablem i
zalakowana holograficzną pieczęcią.

Kiedy podniósł pierwsze pudlo, nic we wnętrzu nie zagrzechotało, nie miał teŜ

kłopotów z wyczuciem środka cięŜkości. Potrząsnął głową.

- Skąd wam się udało wytrzasnąć „sprytne” pudła?
Maranna i Riij zatrzymali się, patrząc, jak Corran wstawia pudło na pakę

migacza. Dziewczyna zmarszczyła czoło.

- A co to są „sprytne” pudła?
- Jeśli nie wiecie, to chyba rzeczywiście nie jesteście przemytnikami. - Corran

postukał  palcem  w  pokrywę  pudła.  -  Wygląda  normalnie,  ale  ma  wbudowaną
niskonapięciową matrycę zwojów repulsorowych i źródło zasilania. Neutralizują cięŜar
zawartości. Pudło moŜe być pełne detonatorów termicznych albo całkiem puste, ale na
podstawie  cięŜaru  nie  sposób  nic  wywnioskować.  Przemytnicy  wymyślili  tę  sztuczkę,
by  oszukać  celników,  ale  w  tej  chwili  większość  robotów-celników  wie,  czego  ma
szukać.

Maranna ustawiła swoje pudło obok pudła Corrana.
- Ciekawa historia. Wygląda na to, Ŝe częściej zajmowałeś się przemytem niŜ my.
- MoŜliwe, a moŜe po prostu wiem o szmuglowaniu więcej niŜ ty - Corran

uśmiechnął się przebiegle. - Na przykład wiem, Ŝe Ŝaden przemytnik nie weźmie na
pokład ładunku, jeśli nie wie, co on zawiera. Co jest w tych pudłach?

Kobieta potrząsnęła głową. Jej jasnobrązowe włosy zafalowały.
- Nie wiem. I nie chcę wiedzieć.
- Trudno w to uwierzyć. - Corran zmarszczył brwi. Nie wiem, w co tu gracie,

pomyślał, ale wiem na pewno, Ŝe te „sprytne” pudła nie przeszłyby przez kontrolę
KorSeku. Jeśli to jakieś dostawy dla Rebeliantów, to wykryją je, a wy wpadniecie w
porządne tarapaty.

Riij zsunął swoje pudło na platformę śmigacza.
- Gdybyśmy byli Rebeliantami i wiedzielibyśmy, co jest w tych pudłach, a to coś

rzeczywiście byłoby dla Rebeliantów, to znacznie bardziej martwilibyśmy się o
Imperium niŜ o ich marionetki z Korelii.

- Myślisz, Ŝe ludzie KorSeku to marionetki Imperium? - Corran machnął ręką,

bagatelizując  tę  kwestię.  -  KorSek  zajmuje  się  wyłącznie  kwestią  integralności  tego
systemu.  Jeśli  tolerowaliby  Rebeliantów,  Imperium  zwiększyłoby  swoją  obecność  na
Korelii. A tego nikt by tu nie chciał.

Peter Schweighoffer

193

Brązowe oczy Riija zalśniły groźnie.
- Więc twierdzisz, Ŝe agenci KorSeku są skłonni zwalczyć wrogów reŜimu zła

tylko po to, Ŝeby uchronić swoje karki od buta Vadera? Gdybym to ja był Rebeliantem,
trudno byłoby mi odróŜnić agentów KorSeku od Imperialnych.

Corran zmusił się, by wziąć kolejne pudło, zamiast odwarknąć Riijowi.

Argumenty przemytnika padały często - i głośno - na Korelii. Corran, który wstąpił do
KorSeku, idąc w ślady ojca i dziadka, od dawna wierzył, Ŝe KorSek zrobiłby najlepiej,
trzymając Imperium z dala od wewnętrznych problemów bezpieczeństwa systemu.
Gdyby Korelia była w stanie sama się o siebie troszczyć i zachować neutralne
stanowisko w tej wojnie domowej, obywatele Korelii tylko by na tym zyskali.

Takie myślenie, choć sensowne i w pełni uzasadnione, było jednak bardzo

niebezpiecznie.  Dyrektorzy  KorSeku  zdołali  juŜ  zmusić  miejscowe  oddziały,  by
przyjęły  w  swoje  szeregi  oficerów  łącznikowych  Wywiadu  Imperialnego,  którzy
nadzorowaliby i koordynowali ich operacje z poczynaniami imperialnych garnizonów.
Kirtan Loor, oficer łącznikowy przydzielony do oddziału Corrana, okazał się arogancki
do  szpiku  kości  i  niemal  nie  sposób  było  z  nim  współpracować.  Nie  znosili  się  z
Corranem serdecznie.

Corran dźwignął kolejne pudło.
- Myślę, Ŝe z punktu widzenia KorSeku trudno jest odróŜnić Rebeliantów od

uczciwych przestępców, takich jak ja. Ja to umiem, bo patrzę na sprawę z odpowiedniej
perspektywy. Rebelianci nie są uczciwymi kryminalistami.

Maranna uśmiechnęła się.
- Uczciwymi kryminalistami?
- A tak, uczciwymi. Wiem, Ŝe to, co robię, jest niezgodne z prawem, ale nadal to

robię, bo na tym polega moje zajęcie. Podejmuję ryzyko. Albo zarabiam pieniądze, albo
zsyłają  mnie  na  Kessel.  Sprawa  jest  prosta  i  jasna.  -  Corran  postawił  pudło  na
poprzednim. - Natomiast Rebelianci, którzy robią to samo, co ja, twierdzą, iŜ uprawnia
ich  do  tego  fakt,  Ŝe  prawo  jest  złe  i  Ŝe  Imperium  jest  złe.  Oni  po  prostu  szukają
wymówki,  która  nadałaby  ich  działaniom  pozór  szlachetności,  a  tak  naprawdę  są
niewiele lepsi ode mnie.

- CóŜ za interesujące rozumowanie.
Corran obrócił się na dźwięk głosu dochodzącego z głębi hangaru. Jodo Kast stał

przy luku ładunkowym, zasłaniając sobą widok na większą cześć hangaru. Corran
przechylił głowę na bok, próbując spojrzeć poza łowcę, ale nic nie zobaczył.

- Gdzie Hal?
- Spodziewam się, Ŝe w tej chwili niedaleko fortecy Zekki Thyne’a.
- Co?! - okrzyk zdumionego Riija wypełnił cały hangar. - Miałeś ich chronić! Co

się stało?

Kast wszedł do ładowni i oparł się od niechcenia o ścianę.
- Ludzie Thyne’a juŜ czekali na Trella i tamtych dwóch. Było ich siedmiu, w tym

najemnicy z Brommstaad. Czekałem, dopóki nie odlecieli na wschód, a potem
wróciłem.

Corran walnął dłonią w wieko „sprytnej” skrzynki.

Opowieści z Imperium

194

- Właśnie na wschodzie Thyne ma swój mały pałac.
Kast skinął głową.
- Stąd moje przypuszczenie co do miejsca, gdzie ich wiozą.
- I nic nie zrobiłeś, Ŝeby ich powstrzymać? - Corran wycelował palec w kierunku

Kasta. - Ty, słynny łowca nagród w mandaloriańskiej zbroi, który potrafi siedząc
odstrzelić facetowi blaster z ręki, nawet nie kiwnąłeś palcem?

- Było ich siedmiu, a ja tylko j eden. JuŜ raz dyskutowaliśmy kwestie arytmetyki

przy okazji tamtej potyczki. Mogłem ich dopaść, ale wtedy oni zabiliby waszych ludzi.

Riij potrząsnął głową.
- Rathe zająłby się paroma z nich.
Maranna skinęła głową.
- Trell wyeliminowałby co najmniej jednego.
- Hal teŜ by się nie przyglądał z boku. Jednego czy dwóch...
- Jeden czy dwóch wyeliminowanych na pewno nie załatwiłoby sprawy.
- ... albo i więcej, gdyby tylko miał szansę. - Corran przeniósł wzrok od Riija i

Maranny na Kasta. - Czy naprawdę wszyscy jesteście tak naiwni, Ŝe nie wiecie, co się
stanie z naszymi ludźmi? Thyne zapyta ich o kontakty z Criskiem, a jeśli wszyscy
wiedzą tyle, co i wy, to weźmie ich w niezłe obroty, Ŝeby uzyskać odpowiedzi, którym
mógłby zaufać. Nie bardzo mi się podoba pomysł, Ŝe w ten sposób zajmie się Halem.

Kast wzruszył ramionami.
- Zawsze moŜesz znaleźć sobie nowego partnera.
- Jeśli myślisz, Ŝe zostawię Hala, to chyba będę musiał wytrząsnąć cię z tej zbroi i

wbić ci do głowy trochę rozumu.

Kast podniósł głowę i stanął prosto, milcząco podkreślając, o ile jest wyŜszy i

masywniejszy od Corrana.

- Dziwna reakcja jak na dwóch kryminalistów, których niewiele łączy.

Powiedziałbym, Ŝe przesadna. Zachowujesz się, jakby był ci bardzo bliski.

Corran spojrzał na Kasta tak zimno, jak tylko mógł. Przypominał trochę ojca, ale

był teŜ podobny do matki. Miała najbardziej niebieskie oczy, jakie kiedykolwiek
widział. Jego zielone były czymś pośrednim między jej - błękitnymi, a piwnymi oczami
ojca, a jego brązowe włosy były ciemniejsze niŜ jasny blond matki, lecz jaśniejsze niŜ
czarne włosy Hala.

- Nawet gdyby był moim klonem, zareagowałbym tak samo. To mój partner i

jestem za niego odpowiedzialny. Wiem, co oznacza taka odpowiedzialność, Kast.
Oznacza ona, Ŝe nie zamierzam zostawić Hala w łapskach bezlitosnych oprawców
Thyne’a.

Kast skrzyŜował ramiona na piersi.
- I odwaŜyłbyś się zadrzeć z Czarnymi Słońcami?
Maranna zbladła.
- Thyne jest w Czarnych Słońcach?
- To pupilek samego księcia Xizora, jeśli pogłoski, które słyszałem, są prawdziwe.

- Corran oparł się o jedno z zielonych pudeł. - Jest wyjątkowo okrutny i amoralny, ale
powoduje nim przede wszystkim Ŝądza zysku. Ten ładunek był moŜe przeznaczony dla

Peter Schweighoffer

195

Criska, ale równie dobrze moŜemy go zaoferować Thyne’owi jako okup za naszych
ludzi.

- Nie sądzę. - Kast wyciągnął z sakiewki u pasa datakartę i rzucił ją Marannie. -

Na tej karcie jest czas i miejsce naszego spotkania z Criskiem. Dostarczycie tam
ładunek, wrócicie tutaj i przygotujecie się do startu.

Maranna złapała kartę.
- Nigdzie nie odlecimy bez Habera.
- Wiem- - Kast skinął głową. - Mam zamiar udać się do fortecy Thyne’a i

zapewnić, Ŝe wasi przyjaciele zostaną uwolnieni.

Corran roześmiał się.
- Wzdragasz się przed zaatakowaniem siedmiu opryszków, ale sam jeden

uwolnisz naszych przyjaciół z fortecy Thyne’a? Coś kiepsko z twoją arytmetyką tym
razem.

- Mają znaczną przewagę liczebną, ale wróŜę mojej akcji sukces.
- Tu jest Korelia, a Korelianie nie zajmują się wróŜbami. Myślę, Ŝe byłbym

bardziej skłonny uwierzyć w twój sukces, gdybym poszedł z tobą, Ŝeby zwiększyć jego
szanse.

- Pracuję sam.
- Ha! - prychnął Corran, wskazując ruchem głowy na Riija i Marannę. - MoŜesz

pracować z nimi, to moŜesz i ze mną. - Zacisnął dłonie w pięści. - Oszczędź kłopotów
nam obu i powiedz, Ŝe się zgadzasz.

Kast zawahał się, w ładowni zaległa cisza. Najemnik studiował twarz Corrana i

chociaŜ ten nie widział jego oczu, czuł na sobie twarde spojrzenie łowcy, lustrujące go
od stóp do głów. Corran zmusił się, by patrzeć prosto w czarną szparę hełmu, gotowy
zareagować na kolejny ruch Kasta.

Łowca nagród powoli rozłoŜył skrzyŜowane ramiona.
- Pójdę poszukać dla nas śmigacza.
- Świetnie. - Corran zdał sobie sprawę, Ŝe do tej pory wstrzymywał oddech. Hal

będzie wariował, pomyślał, gdy się dowie, co zrobiłem. Przeciwstawić się łowcy
nagród tej klasy co Kast. Trzeba to było zrobić, chociaŜ mogłem to lepiej rozegrać. Nie
uciekam nigdy od walki z kimś takim, ale teŜ się do niej nie pcham.

Sylwetka Kasta rozpłynęła się w ciemności, a Corran odwrócił się i spojrzał na

dwoje pozostałych.

- Boicie się o własne głowy, tak?
Riij wzruszył ramionami.
- Nie bardzo wiem, co się dzieje, ale nie podoba mi się pomysł, by zostawić

Rathe’a w łapach zbira z Czarnych Słońc.

- Borbor Crisk jest niewiele lepszy. Znaleźliśmy się na arenie między dwoma

cyborreańskimi psami bojowymi. śaden z tych facetów nie cacka się z innymi, jak
widzicie.

Maranna machnęła datakartą.
- To co robimy? Mamy się spotkać z rym Criskiem i dostarczyć mu towar.

Opowieści z Imperium

196

- Po pierwsze sprawdźmy, co w ogóle mamy w tych pudłach. - Corran oglądał

pieczęcie na pudłach załadowanych na śmigacz. - Jest tu jedno uszkodzone.
Sprawdźcie, czy jest ich więcej.

Riij zaczął badać kolejne pudła, podczas gdy Corran wyjął z kieszeni mały

hydroklucz.

- To powinno nam wystarczyć.
Maranna podeszła do niego, marszcząc czoło.
- Co masz na myśli mówiąc, Ŝe pudło jest uszkodzone?
- Nie samo pudło, tylko pieczęć na duraplastowych mocowaniach. - Corran

pokazał jej okrągłą pieczęć spinającą taśmę. -Widzisz ten hologram zatopiony w
pieczęci? Dwie połówki hologramu nie schodzą się dokładnie. Spójrz na nie pod tym
kątem. Korony dwóch słońc nie pokrywają się ze sobą.

- Mam tu jeszcze jedno takie - oznajmił Riij.
- Świetnie, przynieś je tutaj. - Corran wsunął krawędź hydroklucza między

połówki  pieczęci.  -  Jeśli  połówki  się  nie  schodzą,  moŜna  je  rozdzielić,  podwaŜając  i
przekręcając  lekko.  -  Szarpnął  kluczem  i  skręcił  nadgarstek.  Pieczęć  rozpadła  się  na
dwie  połówki,  uwalniając  taśmy  opasujące  pudło.  -  MoŜemy  potem  z  powrotem  je
zapieczętować, gdy juŜ zobaczymy, co jest w środku.

Maranna pochyliła się, Ŝeby podnieść dwie połówki pieczęci, podczas gdy Corran

zaatakował kolejne pudło. Pieczęć rozdzieliła się łatwo. Corran odwrócił klucz i jego
drugą, płaską stroną podwaŜył wieko.

- Na czarne serce Imperatora!
Jeszcze zanim wieko odskoczyło, Corran poczuł ostry, kwaśny zapach przyprawy.

W pudle leŜało siedem kilogramowych sprasowanych kostek przyprawy, opakowanych
cięŜkim celuplastem. Zostały zanurzone w woskowej polewie, która miała
zabezpieczyć przyprawę, ale widać było, Ŝe zrobiono to w pośpiechu. Jedna z paczek
otworzyła się, a przyprawa - nie najlepszej wprawdzie jakości - wysypała się do środka
pudełka.

- Co to takiego?
Corran spojrzał na Marannę.
- śartujesz?
- Mówiłam ci, nie jestem przemytniczką.
- To przyprawa. Tak naprawdę to podły gatunek błyszczostymu. Lepsze gatunki

są krystaliczne. Jedna dawka i jesteś cała szczęśliwa, przynajmniej dopóki nie
potrzebujesz więcej, a głód narkotyku nie pali cię w Ŝyłach. To nic dobrego.

Riij skrzywił się z obrzydzeniem.
- Wiesz to z doświadczenia?
- Tak słyszałem, widziałem teŜ faceta, który próbował sprzedać płuco, Ŝeby kupić

kolejną dawkę błyszczostymu.

- Sprzedać płuco? - Maranna wzdrygnęła się.
Corran wzruszył ramionami.
- Nie swoje. Przypadkowego przechodnia. Jak mówiłem, to nic dobrego.
Riij podwaŜył pokrywę następnego „sprytnego” pudła.

Peter Schweighoffer

197

- A niech to Sith!
Sięgnął ręką i wyciągnął długi na dłoń kryształowy kolec grubości kciuka. Był

fioletowy, jasny na końcach i ciemny w środku. Kiedy Riij podniósł kamień, złapane w
nim światło wystrzeliło pomarańczowymi, Ŝółtymi i czerwonymi błyskami. Wszyscy
troje zamilkli, obserwując ten świetlisty spektakl.

Corran patrzył na klejnot przez chwilę, po czym potrząsnął głową.
- Czy to Ognie Durinda?
- Tak mi się wydaje - głos Riija załamał się, gdy przełykał ślinę. - Mój ojciec kupił

matce pierścionek z Ogniem Durinda na dwudziestą piątą rocznicę ślubu. Dopiero na
trzydziestą rocznicę go spłacił, a to był naprawdę maleńki kamień.

- Niewiele ich opuszcza Tatooine i rzadko kiedy są nieobrobione, tak jak ten. -

Maranna wzięła kamień od Riija i zwaŜyła w dłoniach. - To by wystarczyło na kupno
nowego statku.

Riij odwrócił się.
- Sprawdźmy, co jest w innych pudełkach.
- Nie, poczekaj. - Corran powstrzymał go gestem. - Nie mamy czasu, Ŝeby to

sprawdzać. OdłóŜ kamień, zapieczętujemy te dwa pudła i połoŜymy je na przednim
siedzeniu śmigacza.

Maranna niechętnie włoŜyła kamień do pudła.
- Masz jakiś pomysł?
- Będziemy potrzebować zabezpieczenia, jeśli chcemy się wydostać stąd cali i

zdrowi. Zapieczętujemy skrzynki i nikt nigdy się nie dowie, Ŝe przy nich
majstrowaliśmy. Zabierzesz te dwa pudła do Criska i powiesz, Ŝe masz takich jeszcze
sto dziewięćdziesiąt osiem. Nie zrobi ci nic, dopóki nie dostanie wszystkich.

Riij zmarszczył czoło.
- PrzecieŜ moŜe tu przyjść i je zabrać.
- Tak, ale juŜ ich tu nie będzie. Załadujemy resztę na śmigacz i schowamy w

magazynie.  -  Corran  zmarszczył  brwi,  zastanawiając  się  intensywnie.  -  JuŜ  wiem,  po
drodze  do  centrum  Coronet  City  są  magazyny  Dewback  Storage.  MoŜemy  wynająć
jakąś  szopę  i  tam  wyrzucić  nasze  pudła.  Wy  pójdziecie  na  spotkanie  z  Criskiem  i
powiecie  mu,  Ŝe  dowie  się,  gdzie  jest  reszta  towaru,  kiedy  będziecie  pewni,  Ŝe  wasi
przyjaciele  są  bezpieczni.  Ja  i  Kast  pojedziemy  do  Thyne’a,  a  jeśli  nie  wrócimy  w
określonym czasie, wykorzystacie Criska, by pomógł nas odbić Thyne’owi.

Maranna wolno potrząsnęła głową.
- Nie podoba mi się to.
- Słuchaj, mamy w tych pudłach istną fortunę. Jeśli Crisk nie będzie chciał wam

pomóc, spotkacie się z Thyne’em i zaoferujcie je jako okup.

- Ale jak mamy do niego dotrzeć?
Corran uśmiechnął się.
- Udało wam się za pierwszym razem w alei Łowców Skarbów, pamiętacie?
- Słusznie.
- Dobra, ładujemy dalej. - Corran zapieczętował pierwsze, a potem drugie pudło. -

Wiem, Maranna, Ŝe nie podoba ci się to wszystko, ale to ty powiedziałaś, Ŝe jesteś

Opowieści z Imperium

198

handlowcem. Jeśli sprawy pójdą źle, będziesz musiała kupić nasze Ŝycie. Mam
nadzieję, Ŝe uda ci się wytargować dobrą cenę.

Pułkownik Maksymilian Veers spojrzał na krzesło, które mu zaproponowano, ale

nie usiadł.

- Jest pan bardzo uprzejmy, agencie Loor, ale nie przewiduję, Ŝebym miał tu długo

zostać. Widział pan wiadomość, którą panu wysłałem.

Wysoki, szczupły męŜczyzna usiadł na krześle i w tym momencie jakaś siła

rzuciła go na blat biurka. Chwycił blat jedną ręką, a drugą poprawił kosmyk ciemnych
włosów, który opadł mu na twarz.

Veers był pewien, Ŝe męŜczyzna specjalnie tak się czesze, by uwydatnić swoje

podobieństwo do zmarłego Wielkiego Moffa Tarkina. SłuŜyłem pod Tarkinem,
pomyślał. KaŜdy, kto twierdziłby, Ŝe ten cały Loor jest podobny do Tarkina, powinien
wiedzieć, Ŝe nie fryzura tworzy człowieka.

- Coś nie tak ze spręŜynami w pańskim krześle, Loor? - spytał pułkownik.
Oficer łącznikowy prychnął.
- Mamy tu sabotaŜystów, którzy uwielbiają znajdować wciąŜ nowe sposoby, by

mnie zirytować. Majstrowanie przy moim krześle to ich najnowszy sposób ekspresji.

Wyciągnął rękę i wcisnął klawisz stojącego na biurku komputera.
- Tak, pułkowniku Veers, zgodnie z pańskim Ŝyczeniem przeanalizowałem

wiadomość, którą mi pan przesłał. Nie jestem w stanie potwierdzić jej wiarygodności.
Ustaliłem jedynie, Ŝe Zekka Thyne faktycznie ma małą fortecę we wschodniej części
Coronet City.

- Wiem o tym, Loor.
Oficer podniósł głowę.
- Ach tak? Nie zdawałem sobie sprawy, Ŝe siedziba Thyne’a jest czymś, co

mogłoby pana zainteresować, pułkowniku Veers. Nie byłem świadom, Ŝe imperialne
siły wojskowe mają powód, by uwaŜać budowle Czarnych Słońc za cele militarne.

Nozdrza Veersa rozszerzyły się ze zdenerwowania. Jedyną rzeczą, której

nienawidził  bardziej  niŜ  zadawania  się  z  aroganckimi  agentami  wywiadu,  było
przymykanie  oka  na  działalność  Czarnych  Słońc.  Zakładał,  Ŝe  Imperator  musi  mieć
jakiś powód, aby tolerować tę przestępczą organizację, ale zdaniem Veersa ta tolerancja
była szkodliwa dla Imperium. Akceptowanie przestępców naruszało rządy prawa. Jeśli
ludzie  widzieli,  Ŝe  Czarne  Słońca  to  coś  bardziej  złowrogiego  niŜ  Rebelianci,  tym
łatwej przychodziło im popieranie tych ostatnich.

- Moim obowiązkiem, agencie Loor, jest traktowanie kaŜdej twierdzy pełnej

uzbrojonych ludzi jako potencjalnego celu militarnego. W tym przypadku zostałem
poinformowany, Ŝe Thyne spotyka się z przedstawicielami rebelianckiego podziemia.

- Tak, ale nie jestem pewien źródła tej informacji. Kim jest pański informator?
- Widział pan kod kontrolny. Jest waŜny. - Veers zmarszczył czoło. - Nie ma

powodu, by podawać w wątpliwość wiarygodność moich informacji. Są prawdziwe i
zamierzam działać, kierując się nimi.

- A zatem nie wie pan, kim jest pańskie źródło.

Peter Schweighoffer

199

- Nie muszę tego wiedzieć.
Z pełnym wyŜszości uśmiechem Loor odchylił się na oparcie krzesła. Veers miał

nadziej ę, Ŝe agent straci równowagę i przewróci się do tyłu.

- Jeśli wierzy pan swojemu informatorowi, to po co przychodzi pan do mnie?
Veers miał ochotę pochylić się nad biurkiem i uderzyć Loora.
- Przychodzę do pana, agencie Loor, bo jest pan oficerem łącznikowym Imperium,

powołanym do kontaktów ze SłuŜbą Ochrony Korelii na terenie tego sektora. Chcę
wiedzieć, czy mają w otoczeniu Thyne’a swoich agentów operacyjnych.

- Czy zamierza pan potraktować próbę odbicia tych agentów jako pretekst do

ataku na Thyne’a, czy teŜ obawia się pan, Ŝe złoŜę protest przeciwko wypłaceniu im
odszkodowań?

Veers zmruŜył oczy.
- Nie ma potrzeby, by ginęli uczciwi ludzie.
Loor leniwie wzruszył ramionami.
- Jeśli zginą, zostaną bohaterami. JeŜeli dostarczy mi pan Zekkę Thyne’a, pan teŜ

moŜe zostać bohaterem.

- Sądzę, agencie Loor, Ŝe jestem w stanie znaleźć własny sposób, by zostać

bohaterem. - Veers obrócił się na obcasach i sztywnym krokiem wyszedł z pokoju.

Zastanawiał się w duchu, jak to moŜliwe, Ŝe Rebelianci jeszcze nie obalili

Imperium. Czy Imperium, które powierza waŜne sprawy ludziom takim jak Loor, ma
szansą, by w ogóle przetrwać?

Corran westchnął, kiedy zobaczył śmigacz SoroSuub X-34, pilotowany przez

Kasta.

- Kupiony czy „poŜyczony”?
Łowca nagród spojrzał na niego zza kierownicy.
- A czy to ma jakiekolwiek znaczenie?
- Jeśli juŜ mąją mnie aresztować za jazdę kradzionym śmigaczem, wolałbym, Ŝeby

to było coś nowszego i bardziej sportowego, na przykład XP-38.

- Zawsze moŜesz iść piechotą, Corran.
- Słuszna uwaga. - Przytrzymując się lewą ręką owiewki, Corran wskoczył na

miejsce pasaŜera. - A niech mnie!

Kast zakręcił kierownicą, dodał mocy i zwolnił przepustnicę.
- Jak poszedł załadunek?
- Załadunek? W porządku. - Corran wiercił się, nie mogąc usadowić się wygodnie

w zdezelowanym fotelu. - Powinni być juŜ gotowi do spotkania.

- Dobrze.
Corran usłyszał w jego głosie właściwą intonację i nacisk, ale mimo to odniósł

wraŜenie, Ŝe odpowiedź Kasta nie zabrzmiała całkiem naturalnie. Próbował sobie
uzmysłowić, co go tknęło, ale nie potrafił, i to go martwiło. W przeszłości jego intuicja
wobec takich twardzieli jak Kast graniczyła z szóstym zmysłem, ale w tym wypadku
nie był w stanie odczytać intencji zakutego w pancerz najemnika. Świadomość, Ŝe mój

Opowieści z Imperium

200

ojciec wpadł w łapy faceta, który pewnie go teraz filetuje, nie pomaga mi się
skoncentrować, pomyślał.

Kast skierował śmigacz w stronę centrum miasta. Jasne światła i zgiełk Coronet

City,  a  zwłaszcza  aleja  Łowców  Skarbów  zaczęły  działać  na  Corrana.  Jako  agent
KorSeku  uwaŜał  Rynsztok  -  jak  nazywali  aleję  agenci  -  za  miejsce  niebezpieczne.
ChociaŜ centralna część alei nie była taka zła - wielu praworządnych obywateli ubijało
tam  interesy  -  w  niektóre  miejsca  bałby  się  zapuścić  sam  Darth  Vader.  Większość  z
nich była pod kontrolą Czarnych Słońc.

Dziadek Corrana ubolewał nad zmianami, jakie zaszły w środowisku

przestępczym od czasu powstania Imperium. Rostek Horn  pamiętał czasy  Moffa Fliry
Vorru, kiedy  to naruszanie prawa było swoistą sztuką. W tamtych czasach, jak  mówił
Corranowi,  przestępcy  prowadzili  wojny  wyłącznie  z  innymi  przestępcami.
Uprowadzenie  Hala  i  Trella  nie  byłoby  na  pewno  wtedy  moŜliwe  -  osoby  postronne
musiały  być  znacznie  głębiej  zaangaŜowane  w  działania  kryminalne,  by  uznano  je  za
przeciwników.

A potem nastał okres dominacji Xizora i jego organizacji Czarne Słońca. Xizor

zdradził Vorru, wydał go Imperium i w ten sposób uzyskał przychylność Imperatora.
Traktował Korelię jako swoisty poligon dla swoich poruczników. Najbardziej
brutalnym z nich był Zekka Thyne.

Corran spojrzał w bok na magazyny Dewback Storage, które właśnie mijali.

Kiedy z powrotem skierował wzrok na drogę przed nimi, dostrzegł kątem oka, Ŝe Kast
go obserwuje.

- Coś się stało? Wygląda na to, Ŝe zauwaŜyłeś tam coś interesującego.
- Tak, rzeczywiście. - Wymyśl coś, Corran. Musisz wymyślić coś przekonującego.

- Malowidła ulicznych artystów na ścianach budynku.

- Artystów? UwaŜasz dewastowanie budynków za sztukę?
Corran wzruszył ramionami.
- Nie jest to moŜe Venthan Chassu, ale bije na głowę kłującą w oczy biel

gwiezdnych niszczycieli.

Kast przyglądał się Corranowi przez dłuŜszą chwilę.
- Skąd ktoś taki jak ty mógł słyszeć o Venthanie Chassu?
- Mógłbym skłamać i powiedzieć, Ŝe matka zabierała mnie do muzeum, ale

pewnie  byś  nie  uwierzył.  -  Corran  zmusił  się,  by  patrzeć  prosto,  gdy  od  prawdy
przeszedł  do  kłamstwa,  opowiadając  nieprawdopodobną  historię,  zasłyszaną  od
złodzieja,  którego  kiedyś  aresztował.  -  Znałem  faceta,  który  miał  klienta  nieźle
napalonego  na  sztukę  koreliańską.  Powiedział,  Ŝe  ukradł  i  sprzedał  mu  juŜ  parę
obrazów,  kilka  rzeźb  i  holograficzne  dioramy.  Klient  był  zachwycony,  ale  to  mu  nie
wystarczyło. Wydawał kredyty w takim tempie, jakby to były atomy wolnego wodoru,
więc ten facet powiedział, Ŝe planuje skok na Muzeum Sztuk Pięknych w Coronet City.
Chciał, Ŝebym brał w tym udział, więc obejrzałem sobie to miejsce.

Kast powoli skinął głową.
- Kto był tym klientem?

Peter Schweighoffer

201

- Nie mam pojęcia. Facet rozmawiał tylko z pośrednikiem, a potem namierzył go

KorSek, więc zarobił od nich tylko na bilet w jedną stronę do Akrit’tar. Tam umarł.

- A co myślisz o dziełach Chassu?
Corran zmarszczył czoło. Co moŜe takiego łowcę obchodzić sztuka, pomyślał,

albo moje zdanie na ten temat?

- Interesujące. Najbardziej podobały mi się akty Selonianek - ale nie dlatego, Ŝe

lubię goliznę. Selonianki są pokryte sierścią, więc czy kiedykolwiek bywają naprawdę
nagie? Zresztą, gdyby zachciało mi się nagiej Selonianki - machnął ręką nad owiewką -
mógłbym ją znaleźć bez problemu w alei Łowców Skarbów.

- Więc co ci się w nich spodobało?
- Chassu uchwycił dwie najbardziej charakterystyczne cechy Selonianek: ich

zmysłowe, Ŝylaste kształty i ich tęsknotę za prywatnością. Wszystkie mają twarze
ukryte w ciemności. - Wzruszył ramionami. - Niektóre inne jego prace teŜ mi się
podobały.

- A co myślisz o portrecie „Palpatine triumfujący”?
- Tron z ludzkich kości śnił mi się przez parę nocy. - Corran wzdrygnął się,

przypominając  sobie,  Ŝe  senne  koszmary  wywołał  nie  tyle  widok  tronu  z  czaszek  i
potrzaskanych  kości,  ale  wyraz  morderczej  radości  na  pełnej  uniesienia  twarzy
Imperatora.  -  Jako  ukoronowanie  pracy  spełnia  swoje  zadanie,  ale  wolałbym,  Ŝeby
Chassu wrócił do studiów Selonianek.

- Jego śmierć była wielką stratą. - Kast spojrzał na Corrana. - Wygląda na to, Ŝe

coś przede mną ukrywasz.

- Tak?
- Owszem. Po raz ostami seloniańskie akty były pokazywane w Muzeum Sztuk

Pięknych dziesięć lat temu.

Corran pokrył zaskoczenie uśmiechem.
- Niezupełnie. Dwa lata temu na Nowy Rok zostały wystawione na prywatnym

pokazie dla sponsorów muzeum. Cztery godziny, dziesięć tysięcy kredytów od osoby. -
Corran poklepał Kasta po naramienniku. - Spodobałoby ci się, tylko musiałbyś
najpierw trochę odmalować zbroję.

- A ty tam byłeś.
- Byłem. - I Hal teŜ tam był, pomyślał. Matka od tylu lat pracowała społecznie na

rzecz Muzeum, Ŝe kiedy przyszło zatrudnić dodatkowych straŜników na przyjęcie,
administracja wzięła nas dwóch. - Dam ci znać, gdy znowu zrobią taką fetę, jeśli
chcesz.

- Chętnie. MoŜe uda mi się dostać zaproszenie.
Corran roześmiał się.
- Jeśli byłbyś w stanie je zdobyć, to moŜe rzeczywiście uda ci się dostać do Zekki

Thyne’a. Jak chcesz to zrobić?

Głos Kasta doszedł echem z głębi hełmu.
- Myślałem, Ŝeby odwołać się do jego poczucia sprawiedliwości.
- Łatwiej by ci chyba było odnaleźć katańską flotę. - Corran potrząsnął głową. -

Zekka Thyne to skundlony mieszaniec ludzkiej kobiety i jakiegoś obcego, z wielkimi

Opowieści z Imperium

202

sinymi plamami na bladoróŜowym cielsku. Ma krwistoczerwone oczy z czarnymi
ź

renicami w złotych obwódkach. A takŜe ostre uszy, jeszcze ostrzejsze zęby i

najostrzejsze poczucie krzywdy w tej części galaktyki, porównywalne tylko z
Wookiem, który ma do kogoś urazę. Słyszałem, Ŝe zastrzelił przewoźniczkę przyprawy,
która powiedziała mu, Ŝe na chwilę poŜyczyła kredyty z wypłaty, ale juŜ uregulowała
ten dług wraz z odsetkami.

- A co by zrobił, gdyby mu tego nie powiedziała?
- Zabijałby ją powoli. Jest prawdziwym artystą, jeśli chodzi o wibroostrze. -

Corran zmarszczył czoło. - Braki umysłowe nadrabia wściekłą złośliwością. Ile byś
wziął za zabicie go?

Kast lekko uniósł głowę.
- Prosisz mnie, Ŝebym go zamordował?
Corran zawahał się przez chwilę.
- Nie, chyba nie. Tak się tylko zastanawiałem. Pomyślałem sobie, Ŝe gdybym to

zrobił, moŜe mógłbym odliczyć twoje wynagrodzenie od podatku, jako darowiznę na
cele charytatywne. Oczywiście gdybym w ogóle płacił podatki.

- Myśl o wyeliminowaniu Thyne’a nie jest mi niemiła, ale nie wchodzi w zakres

mojego aktualnego zadania. - Kast spojrzał na niego. - Myślę jednak, Ŝe uda mi się go
przekonać, aby się z nami spotkał. Sądzę, Ŝe podejście dyplomatyczne będzie najlepsze.

- Zgadzam się. TeŜ wolę dyplomację. - Corran poklepał się po kaburze blastera

przymocowanej pod lewą pachą. - Ale jestem równieŜ przygotowany na okoliczność,
gdybyśmy musieli zachować się niedyplomatycznie.

- To znaczy?
- To znaczy ja będę strzelał dołem, a ty górą.
Kast uroczyście przytaknął.
- Dobrze, to będzie nasz plan awaryjny.
Łowca nagród bez trudu prowadził śmigacz przez ciemne wzgórza otaczające

Coronet  City.  Rezydencja  Thyne’a  naleŜała  kiedyś  do  magnata  transportowego,  który
został  aresztowany  i  zesłany  na  Kessel  za  przemyt  przyprawy.  Thyne  kupił  ją  na
licytacji,  w  związku  z  czym  w  koreliańskim  półświatku  rozeszły  się  pogłoski,  Ŝe  on
sam  dostarczył  dowodów,  które  doprowadziły  do  skazania  magnata.  Corran  zawsze
przypuszczał, Ŝe ten podstęp zaplanował i przeprowadził raczej ksiąŜę Xizor, bo Thyne
nie wykazał się nigdy podobną przemyślnością.

Wjechali na zbocze wzgórza, a potem w dół w szeroką dolinę. Corran wskazał na

główny budynek.

- Nie wygląda specjalnie imponująco, ale pod wzgórzami są kanały, którymi

moŜna doprowadzić siły wojskowe do miejsc, gdzie Thyne ma pola minowe. Na tych
wieŜach są podobno elektroniczne siatki zdolne zmieść z powierzchni kaŜdego
Ŝ

ołnierza. Thyne ma nawet wyrzutnię, dzięki której moŜe się stąd wydostać, gdyby

pojawiły się kłopoty, co jest jednak mało prawdopodobne. Ściany podwójnej grubości,
okna z podwójnej transpastalowej tafli, pełen zestaw sensorów i czterdziestu do
pięćdziesięciu uzbrojonych oprychów sprawia, Ŝe to raczej twardy orzech do

Peter Schweighoffer

203

zgryzienia. Słyszałem, Ŝe KorSek ma nakaz na przeszukanie, ale bez pomocy
imperialnego garnizonu nikt nie jest dość głupi, Ŝeby próbować go dostarczyć.

- Nie Ŝartowałeś o tych sensorach. - Kast skierował śmigacz w kierunku dwóch

męŜczyzn, którzy wyszli z bocznej furtki, łapiąc ich w światła reflektorów pojazdu, a
potem skręcił w lewo i osadził śmigacz. - Pójdę z nimi porozmawiać. Bądź gotowy, na
wypadek gdyby coś poszło nie tak.

- Dasz mi jakiś znak? - Corran patrzył, jak łowca nagród wstaje z fotela kierowcy,

i katalogował w myśli uzbrojenie, które był w stanie dostrzec. - Głupie pytanie, jeśli
upadną, to pobiegnę.

Obserwował, jak Kast podchodzi do straŜników. Łowca rozłoŜył ręce, ale nie

podniósł ich, by go nie posądzono, Ŝe się poddaje.

Chce, Ŝeby wiedzieli - pomyślał Corran - Ŝe nie zamierza ich zabijać, ale jest

gotów  to  zrobić,  jeśli  go  sprowokują.  Trójka  męŜczyzn  spotkała  się  i  Corran  słyszał
szmer  głosów,  ale  nie  był  w  stanie  odróŜnić  poszczególnych  słów.  Jeden  z  ludzi
Thyne’a  powiedział  coś  przez  komunikator,  a  Kast  podniósł  lewą  rękę  i  wezwał
Corrana niedbałym gestem.

Corran wyszedł ze śmigacza i podszedł do męŜczyzn, naśladując postawę Kasta.

Jeden z ludzi Thyne’a zbiŜył się do niego, najwyraźniej z zamiarem zabrania mu broni,
ale Corran zmarszczył czoło.

Wydaje ci się - pomyślał - Ŝe jestem na tyle głupi, aby próbować się tu dostać albo

uciec, ostrzeliwując się z blastera?

Opryszek zawahał się, po czym wsunął ręce do kieszeni.
Drugi ze zbirów Czarnego Słońca pokazał na Corrana.
- No dalej, zabierz mu miotacz.
- Myślisz, Ŝe jest na tyle głupi, by próbować się tu dostać albo uciec, ostrzeliwując

się z blastera? - pierwszy z oprychów potrząsnął głową. - Zaprowadzimy go do szefa.
Nie kaŜmy mu czekać.

- Słusznie. Chodźcie za nami.
Przewodnicy wprowadzili ich przez główne wejście do holu, który - zdaniem

Corrana - mógłby konkurować pod względem przepychu z Muzeum Sztuk Pięknych w
Coronet  City.  RóŜowy  granit  i  czarny  marmur  splatał  się  na  posadzce  w
skomplikowany,  chaotyczny  wzór.  Kamienne  schody  prowadzące  na  drugie  i  trzecie
piętro  wiły  się  w  górę,  kierując  wzrok  ku  sklepieniu,  zdobionemu  holograficznym
wizerunkiem  nocnego  nieba.  W  małych  niszach  wokół  holu  stały  posągi,  a  ogromne
złocone  panele  na  ścianach  stanowiły  doskonałe  tło  dla  bogatej  i  zróŜnicowanej
kolekcji obrazów i oryginalnych hologramów.

Zdumiewające - pomyślał Corran - jak łatwo jest przeobrazić miejsce, które

mogłoby  by  być  tak  piękne,  w  coś  równie...  prostackiego.  Wyglądało  na  to,  Ŝe  dla
Thyne’a  pojęcie  sztuki  wiązało  się  ściśle  z  golizną,  przesadą  i  paletą  kolorystyczną
zdominowaną  przez  róŜe,  fiolety  i  denerwująco  jaskrawy  odcień  zieleni.  Niektóre
rzeźby  zostały  „poprawione”  przez  hojne  zastosowanie  tej  właśnie  palety,  a  nadmiar
farby spłynął po ścianach nisz, w których stały. Obrazy przedstawiały modelki i modeli

Opowieści z Imperium

204

w pozach, które nadawałoby się bardziej do podręczników ksenobiologii, hologramy
zaś stanowiły wizualny odpowiednik skowytu.

- Ile chciałeś mi zaproponować za zabicie go? - szepnął Kast.
- Za mało.
Idąc za przewodnikami, przecięli hol i przez ogromne dwuskrzydłowe drzwi

weszli  do  gabinetu  Thyne’a.  Tutaj  do  plastycznej  kakofonii  dołączył  nowy  element:
skłócone  ze  sobą  style  umeblowania.  Biurko  Thyne’a  zostało  wykonane  z
ciemnobrązowego  drewna  Vweliu  i  samo  w  sobie  było  dziełem  sztuki.  Otaczały  je
krzesła  i  stoliki  taśmowej  produkcji  z  duraplastu  i  fiberplastu  -  takie,  które  moŜna
zostawić w ogródku, bo Ŝadna pogoda im nie zaszkodzi. Kilka stolików z nierdzewnej
stali  ze  spiętrzonymi  na  nich  arkuszami  transpastali  dopełniało  wystroju,  a  zbieranina
lamp - z których Ŝadne dwie nie pasowały do siebie - zapewniała oświetlenie.

Corran spojrzał na Hala i zauwaŜył, jak ten dumnie skinął głową, nie bacząc na

dwie struŜki krwi wypływające z nosa. Haber Trell wyglądał gorzej, z podbitym okiem
i wibroostrzem wbitym nieruchomo w krzesło pomiędzy jego udami. śółta skóra
Tunrotha zszarzała nieco, a z nosa kapała mu niebieskawa krew, lecz poza tym Rathe
wyglądał przytomnie.

Zekka Thyne uśmiechnął się do Kasta, a Corran uznał, Ŝe jego twarz przybrała

przy tym wyraz niemal obsceniczny.

- Ach! Jodo Kast! W końcu się spotykamy. Zazwyczaj nie przyjmuję usług osób,

które nie zostały mi przedstawione, ale twoja reputacja jest powszechnie znana.
Uznałem, Ŝe nie na darmo wydałem tyle kredytów. - Przekrwione spojrzenie Thyne’a
wyostrzyło się. - Nie rozczaruj mnie.

- Nie mam takiego zamiaru. - Szybkim, łagodnym ruchem Kast wyciągnął

miotacz prawą dłonią i wbił jego lufę w lewą skroń Corrana. - Haber Trell i Tunroth są
najemnymi mordercami, których nastał na ciebie Borbor Crisk. Ich wspólnicy właśnie
teraz pilnują, by Crisk wypełnił kilka setek „sprytnych” skrzynek zapłatą za twoją
głowę.

- To nieprawda! - warknął gniewnie Haber Trell. - On kłamie!
Thyne uciszył go, waląc na odlew w twarz.
- A ci dwaj pozostali?
Kast prychnął, co niemal przypominało śmiech.
- Najęli tych dwóch miejscowych jako przewodników i dla kamuflaŜu. Kto by

pomyślał, Ŝe intergalaktyczni zabójcy będą ciągać za sobą takich wycieruchów?

Corran podniósł rękę, Ŝeby rozmasować głowę, ale Kast mocno przyciskał lufę do

jego czaszki. Corran nie wiedział, co go bardziej boli - głowa czy zraniona duma, Ŝe dał
się wyprowadzić w pole Kastowi. Oszukał mnie jak się patrzy - pomyślał - tak samo jak
resztę z nas. Szkoda, Ŝe ojciec nie był na moim miejscu. On nie dałby się wystrychnąć
na dudka.

Corran spojrzał w bok na Kasta, a potem skinął głową w stronę Thyne’a.
- Wiesz co? Naprawdę nie moŜna ufać łowcy nagród.
- Prawda, ale prędzej zaufam jemu niŜ jakiemuś lokalnemu chłopcu na posyłki

najemnych morderców.

Peter Schweighoffer

205

Kast sięgnął ręką i uwolnił Corrana od jego broni, a potem opuścił miotacz.
- Moją historię jest dość łatwo sprawdzić. Wyślij paru swoich ludzi do „Niebios

Mynocka”. To knajpa, w której kompani Trella mają się spotkać za godzinę z Criskiem,
Ŝ

eby uzgodnić szczegóły zapłaty. „Sprytne” pudła pełne wynagrodzenia znajdziesz w

magazynach Dewback Storage w pobliŜu kosmoportu. MoŜesz tam posłać kilku swoich
i zaczekać, aŜ przyjdą ludzie Criska, Ŝeby wypełnić pudła.

Corran potarł skroń.
- Domyśliłeś się tego z mojego spojrzenia, kiedy mijaliśmy to miejsce? Dobry

jesteś.

- Dlatego mnie zatrudniają. - Kast spojrzał na Thyne’a. - Zakładam, Ŝe masz tu

jakieś cele, w których moŜna by ich zamknąć.

- Piwnica na wino jest pusta. MoŜesz ich tam pozamykać.
- Dobrze. Zrobię to, a ty zajmij się pułapką na Criska. - Kast skinieniem miotacza

skierował Corrana ku drzwiom. - Kiedy wrócą twoi ludzie, będziesz wiedział, komu
ufać.

- Tak - syknął Thyne. - A ci, którzy kłamią, zapłacą za to, Ŝe ośmielili się mnie

oszukać.

Opowieści z Imperium

206

W Y P A D - C Z

Ę Ś Ć

I I I

Michael A. Stackpole

Zdopingowany dźgnięciem lufy karabinu w okolice nerek, Corran Horn potykając

się  wszedł  do  prowizorycznej  celi.  Odzyskał  kontrolę  nad  ruchami  w  samą  porę,  by
uniknąć kolizji z potęŜnym ciałem ojca i odwrócić się szybko, ale Jodo Kast juŜ zdąŜył
zamknąć  za  nim  furtę  z  kutego  Ŝelaza.  W  ten  sposób  Hornowie  znaleźli  się  sami  w
małej, zakurzonej grocie, która niegdyś kryła w sobie kolekcję najprzedniejszych win z
całego  Imperium.  Przynajmniej  tak  to  wyglądało,  pomyślał  Corran,  sądząc  z  ilości
potłuczonego szkła na podłodze.

Corran wbił w Kasta najgroźniejsze spojrzenie, na jakie udało mu się zdobyć.
- To jeszcze nie koniec między nami.
Łowca nagród spojrzał na Corrana spokojnie, ale trójka najemnych zbirów Zekki

Thyne, którzy wpychali właśnie Tunrotha i Trella do drugiej celi, roześmiała się głośno.
Ich dowódca, czerwony na gębie, rudy mięśniak, który wcześniej popchnął Corrana, nie
mógł powstrzymać się od szyderstwa.

- Ty, koleś, jesteś teraz o, taki malutki. Nie myśl, Ŝe szef da ci szansę wypróbować

tego gościa. JuŜ ja się tobą zajmę.

- Ach tak? - Corran posłał męŜczyźnie złowrogi uśmiech. - Nie wiedziałem, Ŝe

Thyne ma zwyczaj pozwalać swoim najemnym pachołkom na rozrywki. Będę do twojej
dyspozycji, gdy przyjdzie ci ochota mnie wypróbować.

- Nie będzie miał okazji. - Głos Kasta był niski i zimny. - Znosiłem twoją

paplaninę, przechwałki i groźby, Corran, i nie mam zamiaru pozwalać komuś innemu,
by pozbawił mnie moŜliwości osobistego wyeliminowania twojej uciąŜliwej osoby z
mojego Ŝycia. - Wycelował palec swej opancerzonej ręki w rudowłosego. - Spróbuj go
choćby tknąć, a wypatroszenie cię uznam za kwestię honoru.

Rudy najemnik zbladł.
- Tak jest, sir.
Drugi ze zbirów Thyne’a zamknął i zaryglował drugą furtę
- Gotowe. Chcesz postraszyć któregoś z tamtych, Nidder?
Rudy zmarszczy! brwi.
- Idź ssać próŜnię, Somms. Jeśli sądzisz, Ŝe jesteś taki dowcipny, to moŜesz sobie

wymyślać dowcipy, gdy będziesz pilnował tych pajaców.

Peter Schweighoffer

207

Jasne brwi Sommsa zjechały się w kierunku nosa.
- PrzecieŜ są zamknięci, nie trzeba ich tu pilnować.
Kast potrząsnął głową.
- Nie, tu nie, oczywiście, tylko wyŜej, na pierwszym podeście. Będziesz mógł

wtedy słyszeć, co dzieje się na dole i na górze w głównej sali, aby odpowiednio
zareagować w razie potrzeby.

Nidder rzucił Sommsowi swój karabin.
- Słyszałeś, co powiedział.
Corran uśmiechnął się.
- Dokładnie tak, jak przypuszczałem, Kast. Chcesz, Ŝeby ktoś stał między nami

dwoma.

Kast chwycił Ŝelazne kraty furty i potrząsnął nimi raz, ale mocno. Metal zagrzmiał

głośnym łoskotem i zaskoczony Corran cofnął się odruchowo. Nidder, Somms i trzeci
podwładny Czarnych Słońc wybuchnęli śmiechem, ale ich rechot nie zagłuszył
odpowiedzi Kasta.

- Nie boję się ciebie, Corran. Chętnie się z tobą spotkam, gdy juŜ uda ci się stąd

wydostać, bo jestem niemal pewien, Ŝe teraz, kiedy Thyne wysłał swoich strzelców,
Ŝ

eby złapali Marannę i Riija, tylko ja stoję pomiędzy tobą a wolnością. MoŜe i jesteś

niezły - moŜe nawet lepszy, niŜ chciałbym przyznać - ale ja jestem jeszcze lepszy.

Corran czuł pulsowanie w lewej skroni, gdzie Kast wbił lufę swego pistoletu.
- Myśl sobie tak dalej, Kast i nie zdziw się, jak ci udowodnię, Ŝe się myliłeś.
- Zobaczymy się, Corran, jeśli twoje przechwałki nie okaŜą się próŜne. - Kast

odwrócił się i wyprowadził pozostałych męŜczyzn z małego pomieszczenia. Stare
drewniane drzwi zamknęły się za nim z trzaskiem.

Corran spoglądał za nim przez chwilę, po czym odwrócił się na pięcie i zaklął.
- Na ikrę Sithów! Ten syn rancora wystrychnął mnie na dudka! - Spojrzał na ojca.

- Przepraszam, tato. Wszystko spaprałem.

- Dlaczego uwaŜasz, Ŝe nasze kłopotliwe połoŜenie jest twoją winą?
- Powinienem był wiedzieć, Ŝe coś jest nie tak. - Corran potarł dłonią policzek. -

Ten ich statek „Pasikonik”, to stary śmieć, którego Crisk nie uŜyłby nawet do
przewoŜenia trupów, a co dopiero cennych towarów. Pozostali nie mieli pojęcia, co
mają w ładowni, a okazało się, Ŝe jest pełna „sprytnych” pudeł.

Hal zmarszczył czoło.
- „Sprytne” skrzynki to dziś historia. śaden porządny przemytnik juŜ ich nie

uŜywa. Wygląda to prawie tak, jakby sami się prosili, Ŝeby ich złapać.

- Właśnie! Nie inaczej! - Corran oparł się o stojak na wina z fiberplastu,

wbudowany  w  ścianę  groty.  -  Kast  powiedział  Thyne’owi,  Ŝe  pudła  są  puste,  ale
znalazłem  kilka  z  uszkodzonymi  holopieczęciami  i  otworzyłem  je.  W  jednej  była
przyprawa  -  wprawdzie  tylko  „pył  radości”,  ale  zawsze  to  przyprawa,  a  w  drugiej  -
prawdziwa  fortuna  w  nieoszlifowanych  Ogniach  Durinda.  Nawet  jeśli  załoŜymy,  Ŝe
tylko  w  tej  jednej  skrzynce  są  klejnoty,  a  pozostałe  sto  dziewięćdziesiąt  dziewięć
zawiera  przyprawę,  Crisk  mógłby  kupić  całą  armię  w  zamian  za  te  kamienie,  a
przyprawą zalać rynek, pozbawiając Czarne Słońca zysków.

Opowieści z Imperium

208

Hal Horn usiadł na przewróconej skrzynce po winie.
- A więc twierdzisz, Ŝe mamy do czynienia z ludźmi, którzy nie są przemytnikami

i  przewoŜą  dwieście  „sprytnych”  skrzynek,  nie  wiedząc,  co  jest  w  środku.  W  dwóch
znalazłeś  klejnoty  i  przyprawę,  a  całość  transportu  jest  przeznaczona  dla  Criska.  Sam
Crisk nie byłby w stanie załatwić takiej ilości towaru, a zatem ktoś za nim stoi. Kto?

Corran zmarszczył czoło.
- Klejnoty pochodzą z Tatooine. Czy to nie tam siedzi jakiś Hutt, który handluje

przyprawą?

- Tak, jakiś Jappa czy Jadda. Jest tam dość potęŜny, ale ekspansja na Korelię? To

zbyt zuchwały ruch. - Hal otworzył usta, po czym potrząsnął głową. Odsunął syna od
krat i zajrzał do drugiej celi. - Trell, od jak dawna znasz Jodo Kasta?

Pilot „Pasikonika” wstał i chwycił kraty swojej celi.
- W ogóle go nie znam. Zabrał się z nami tylko na ten kurs.
- Tak. - Hal oparł się o ścianę i roześmiał cicho. - I o to chodzi.
Corran pokręcił głową.
- Więc myślisz, Ŝe to Kast stoi za tą przesyłką dla Criska? Ale przecieŜ to nie ma

sensu. Powiedział ludziom Thyne’a, gdzie znaleźć skrzynki z przyprawą i klejnotami.

- Nie, Corran, Kast nie jest mózgiem tego planu. On jest tym, co miało być

przemycone na Korelię.

Corran otworzył usta ze zdziwienia.
- AleŜ to nie ma sensu!
- Nie? - Hal spojrzał badawczo na syna, tak jak zwykł był patrzeć kiedyś, dając

mu do zrozumienia, Ŝe umysł chłopca pracuje zbyt leniwie. - Jak oceniasz ostatnią
uwagę Kasta?

Corran zastanowił się przez chwilę.
- Drwił ze mnie.
- Zgoda, ale co nam powiedział?
Corran westchnął ze zrozumieniem.
- Powiedział, Ŝe pomiędzy wolnością a nami stoi tylko on. A więc Ŝe ludzie

Thyne’a juŜ nie Ŝyją. Powiedział teŜ, Ŝebym go odszukał, gdy się stąd uwolnimy. -
Corran klepnął się dłonią w czoło. - Powinienem był to zauwaŜyć.

- ZauwaŜyłeś.
- Tak, ale musiałeś mnie wcześniej nakierować. - Corran potrząsnął głową i

rozgniótł nogą zalegające podłogę kawałki szkła. - Czasami mój umysł po prostu się
wyłącza.

- Nie, Corran, twój umysł pracuje jak naleŜy. - Hal wycelował palec w pierś syna.

- Musisz tylko się skoncentrować. Jesteś zły, bo dałeś się oszukać Kastowi, i myślę, Ŝe
trochę się bałeś, jak ja sobie poradzę.

- Trafiłeś bez pudła, za jednym i drugim razem.
- To zrozumiale, synu, i doceniam twoją troskę o mnie, ale nie moŜesz pozwolić,

by emocje i przypadkowe wydarzenia odwracały twoją uwagę.

- Wiem, tato, naprawdę. - Uśmiechnął się do ojca. - Staram się postępować tak jak

ty, ale zawsze jesteś lepszy.

Peter Schweighoffer

209

- Mam parę lat więcej, Corran.
- Nie chodzi tylko o wiek, tato. - Corran posłał ojcu krzywy uśmiech. - Ja nigdy

bym nie odczytał słów Kasta w taki sposób jak ty.

Oczy starszego z Hornów zaiskrzyły.
- Muszę przyznać, synu, Ŝe tym razem oszukiwałem.
- Co?
Hal wskazał palcem gdzieś za Corranem.
- Tam w górze, na prętach, które potrząsnął Kast... moŜesz zobaczyć, co to jest?
Corran odwrócił się i przyjrzał kratom. Tam, gdzie Kast chwycił jeden z prętów,

zobaczył mały czarny cylinder długości mniej więcej dłoni, o średnicy nie większej niŜ
strzał z blastera. Szarpnął za cylinder, odrywając go od kutego Ŝelaza, na którym
pozostał osad kleju. Pod kciukiem, na jednym z końców, wyczuł mały przycisk.

- OstroŜnie z tym, Corran.
Młodszy z Hornów przytaknął i wcisnął guzik. Z cylindra wysunęło się niemal

niewidoczne w półmroku celi, delikatne monomolekularne ostrze.

- Wiem, co to takiego, i pamiętam teŜ, co się przytrafiło Lefty’emu Dindo. -

Corran delikatnie skierował ostrze w dół i przeciął zasuwę zamka. Wycofał sztylet i
pchnął drzwi. - Ale uwolnienie nas z tej celi jest duŜo łatwiejsze niŜ majstrowanie
sztyletem monomolekulamym przy kajdankach, którymi był skuty Lefty.

Hal Hom zatrzymał się w drzwiach celi.
- MoŜe byś wyciął parę tych prętów. Moglibyśmy ich uŜyć jako broni. Somms

chyba nie naleŜy do najbystrzejszych z Czarnych Słońc, więc pewnie będziemy
potrzebować cięŜszych argumentów, Ŝeby go przekonać, by nas wypuścił.

- Zgoda. - Ponownie wysunąwszy ostrze, Corran wyciął dwie półmetrowej

długości sztaby z dolnej części kraty i wręczył jedną z nich ojcu.

Hal zamachnął się palką i chwycił jej koniec lewą ręką. Rozległo się mięsiste

klaśnięcie.

- Nada się. Jak zwabimy tu Sommsa?
Corran przyjrzał się zamkniętym drzwiom.
- Myślisz, Ŝe Somms natychmiast podniesie alarm, czy poczeka, aŜ będzie mógł

się pochwalić sukcesem?

- Po tym, jak Nidder postawił go na stanowisku? Najpierw będzie działał, a

dopiero potem zamelduje, co się stało.

- Oceniam go podobnie. Podest był o dziesięć stopni w górę, a to na tyle daleko od

gabinetu, Ŝe nawet jak narobimy trochę hałasu, nikt nie powinien nas usłyszeć. - Corran
uśmiechnął się. - Mogę się zająć cięŜszą robotą, jeśli chcesz sobie powrzeszczeć.

- Uwielbiam wrzeszczeć. - Hal Horn uśmiechnął się. - Bądź ostroŜny.
- W porządku. - Corran podszedł do drewnianych drzwi i ustawił długość ostrza

sztyletu prawie na głębokość drzwi, zostawiając pół centymetra zapasu. OstroŜnie
wyciął okrąg w środku skrzydła. Potem wyŜłobił rozchodzące się koncentrycznie linie,
jak na dziecięcym rysunku słońca. Na końcu wyciął półkola wokół zawiasów i zamka.

Schował ostrze i podał je ojcu.
- Dobra, to juŜ wszystko.

Opowieści z Imperium

210

- Zaczekaj!
Corran spojrzał na Habera Trella.
- Czego chcesz?
- Nie zostawiaj nas tutaj. Jeśli stąd uciekacie, weźcie nas ze sobą.
- Chyba nic z tego, Trell. - Rysy Corrana stwardniały. - Nawet jeśli jesteś dwa

razy lepszym zapaśnikiem niŜ przemytnikiem, i tak tylko byś nam zawadzał.

Hal przytaknął. Rzucił im jednak sztylet.
- Corran ma rację, lepiej, Ŝebyście nie szli z nami. Wyjdziemy stąd i zajmiemy się

Thynem. Dajcie nam parę minut, a potem szybko uciekajcie. Weźcie jeden z
airspeederów Thyne’a i lećcie prosto na statek. Na waszym miejscu zmykałbym z tego
systemu.

Trell skinął głową.
- Dzięki.
Corran zmarszczył brwi, patrząc na ojca, a potem pokiwał palcem na Trella.
- I wiesz co jeszcze? Nie wracaj po tamte skrzynki do magazynu. Lepiej, Ŝeby nikt

cię nie przyłapał na przemycie przyprawy.

Treli wzdrygnął się, a Corran uznał to za wymowną odpowiedź na jego

ostrzeŜenie.

- Jesteś gotów, tato?
- Tak.
Corran uśmiechnął się i pobiegł tyłem w stronę drzwi. Podskoczył i rzucił się

całym ciałem w sam środek. Drzwi rozpadły się w drzazgi, które rozprysły się po całej
długości korytarzyka prowadzącego do prowizorycznego więzienia. Corran upadł na
ziemię, wydając niezamierzony okrzyk zamiast zaplanowanego „uff’. Nie ma ostrych
drzazg, pomyślał, ale równe to nie jest.

Do zamierającego echa roztrzaskujących się drzwi dołączył okrzyk Hala:
- Zabierzcie ode mnie tego Tunrotha!
Spod półprzymkniętych powiek Corran zobaczył Sommsa zbiegającego pędem po

schodach na podest. Podchodząc do celi męŜczyzną, poruszał się z plecami
przyciśniętymi do muru, po czym uniósł karabin i przygotował się, by wkroczyć do
ś

rodka. Zamierzał to zrobić, obracając się na prawej pięcie, stając w przejściu, a potem

wkraczając do celi.

Gdy lewa stopa Sommsa zawirowała w piruecie, Corran chwycił ją lewą ręką.

Somms opadł do pozycji siedzącej, a wtedy Corran uderzył go pałką w miednicę.
Somms zawył, bardziej chyba z zaskoczenia niŜ z bólu, ale Hal, który właśnie nadbiegł,
szybko uciszył go ciosem pięści w głowę.

Somms upadł na ziemię i juŜ się nie poruszył.
Corran zmarszczył czoło, patrząc na ojca.
- No i po co wycinałem ci pałkę, jeśli nie miałeś zamiaru jej uŜyć?
- Nie była potrzebna. - Hal wydobył karabin blasterowy spod ciała Sommsa,

ustawił na ogłuszanie i wpakował w leŜącego błękitny strzał. MęŜczyzna wzdrygnął się
raz, a potem leŜał nieruchomo.

- Myślę, Ŝe jak się ocknie, nadal będzie czuł twoje uderzenie.

Peter Schweighoffer

211

- MoŜemy tylko mieć nadzieję. - Corran przewrócił męŜczyznę i odpiął jego pas z

blasterami. Zapiął pas na biodrach, wyjął miotacz z pochwy i sprawdził ogniwa
energetyczne. Spojrzał na ojca. - Zamierzasz zostawić broń nastawioną na ogłuszanie?

- Nie wydaje mi się, Ŝeby ogłuszanie było bardziej na niby.
- Fakt, tyle Ŝe mamy wtedy więcej papierkowej roboty, kiedy ofiary powrócą do

ycia.

- To nie jest temat do Ŝartów, Corran. - Ojciec spojrzał na niego z naganą, a pod

jego wzrokiem Corran poczuł, Ŝe kurczy się do rozmiarów sylwetki z hologramu. -
Ustaw broń na ogłuszanie, a nie będziesz musiał opłakiwać przypadkowo zastrzelonego
przyjaciela.

- Tak jest, sir. - Corran odpowiednio ustawił przełącznik przy pistolecie i wstał.

Dał ojcu znak ręką, by szedł pierwszy. - Czas na Thyne’a. Najpierw wiek, potem uroda.

- Najpierw myślenie, potem beztroska. - Hal zasalutował w stronę Trella i

Rathe’a. - śyczę wam szczęścia, ale trzymajcie głowy nisko i uciekajcie szybko. Jeśli
Thyne źle zareaguje na to, Ŝe zlekcewaŜyliśmy jego gościnność, lepiej dla was,
Ŝ

ebyście nie znaleźli się w promieniu ostrzału.

Arl Nidder próbował dotrzymać kroku Jodo Kastowi. Podziwiał łowcę nagród, a

jeszcze bardziej jego zbroję. Gdybym miał taką mandaloriańską zbroję, myślał sobie,
byłbym niezły. Zostawiłbym pozostałych bromstaadzkich chłopaków o całe lata
ś

wietlne z tyłu. Mógłbym się zatrudnić do mokrej roboty u jakiegoś Moffa, a moŜe

nawet u samego księcia Xizora.

Jego przemyślenia zostały gwałtownie przerwane, gdy weszli do biura Thyne’a.

Nidder lubił to pomieszczenie, bo jego zdaniem przypominało muzeum. Nigdy
wprawdzie nie był w prawdziwym muzeum, ale wiedział, Ŝe gromadzi się tam piękne i
cenne przedmioty. Szczycił się tym, Ŝe Thyne trzymał go na tyle blisko siebie, by mógł
chronić jego cenną własność.

Jednak nawet otoczony tym pięknem, Thyne nie wyglądał na szczęśliwego.

Holoprojektor  wbudowany  w  blat  biurka  pokazywał  widok  jego  fortecy  i  szczegóły
otaczającej ją doliny w półprzezroczystym zielonym świetle. Po terenie wokół twierdzy
poruszały  się  małe  pomarańczowe  figurki,  które  Nidder  widział  do  tej  pory  na
symulacjach  w trakcie ćwiczeń, ale tylko  wtedy, gdy przerabiali najgorszy scenariusz,
Ŝ

eby nastraszyć nowych rekrutów.

- Czy to naprawdę szturmowcy? - spytał Nidder.
Thyne potwierdził skinieniem głowy, a potem warknął przez komunikator:
- Cały personel ma się natychmiast zameldować w stacji bojowej. To nie są

wiczenia. Wrogie oddziały penetrują nasz teren od północy i wschodu. Ruszać się,

chcę, by za pół minuty cała obrona była postawiona na nogi!

Nidder i Deif ruszyli w stronę uchylonych drzwi, ale Thyne ich powstrzymał.
- Wy dwaj zostajecie - rozkazał. Nie Ŝebym ci nie ufał, Kast.
Kast uniósł ręce.
- AleŜ nie ufasz mi. Przypomnę ci to następnym razem, gdy będziemy negocjować

cenę za moje usługi. - Łowca wysunął krzesło i usadowił się w miejscu, z którego mógł

Opowieści z Imperium

212

obserwować Thyne’a po prawej stronie i drzwi po lewej. Zrobił to tak niedbale, Ŝe
Nidder potrzebował dłuŜszej chwili, by sobie to uświadomić. Kast spojrzał prosto na
niego, po czym spokojnie załoŜył jedną nogę na drugą.

Nidder odsunął się niepewnie, odnosząc dziwne wraŜenie, Ŝe jedyny sposób, by

zdobyć tę zbroję, to mieć szczęście znaleźć się w pobliŜu, gdy ktoś inny zabije Kasta.
Oczywiście ta myśl nie pojawiła się w głowie Niddera dokładnie w tej formie. Wiedział
tylko, Ŝe nie chce dokładnie tej zbroi, a po prostu podobną.

Jego chwilowe poczucie niŜszości rozwiało się, gdy zrozumiał, Ŝe Kast nie jest aŜ

tak  sprytny,  jak  myślał.  Gdyby  łowca  nieco  odwrócił  krzesło,  byłby  w  stanie  nadal
obserwować i biurko, i drzwi, a zarazem mógłby patrzeć na wiszący na ścianie obraz,
który przedstawiał baraszkujące nagie dziewczęta. Nidder mógł podziwiać dzieło - choć
nie  był  w  stanie  zrozumieć,  po  co  artysta  umieścił  na  obrazie  zupełnie  niepotrzebne
elementy  roślinne  -  a  nawet  uśmiechnąć  się  do  Kasta,  dając  mu  do  zrozumienia,  jak
wiele traci.

Hologram zmienił się, pokazując teraz schemat budynku, na którym korytarz

prowadzący do gabinetu jarzył się na Ŝółto. Thyne syknął wściekle.

- Ktoś jest w holu. Imperialni musieli się juŜ wedrzeć do budynku. - Pokazał drzwi

Nidderowi i Deifowi.

- Rzecz jasna - odezwał się Kast - rozegranie tego w sposób dyplomatyczny

byłoby najlepsze. - Łowca nagród wskazał na dwa punkty przy ścianie, skąd
bromstaadzcy najemnicy mogli ostrzeliwać drzwi morderczym krzyŜowym ogniem. - Z
drugiej jednak strony, czasami dyplomacja nie popłaca.

Nidder nie mógł wyjść z podziwu, jak przemowa Kasta zdołała zagłuszyć jego

kroki,  gdy  podchodził  do  drzwi.  Zatrzymał  się  dokładnie  tam,  gdzie  chciał  Kast,  i
wyciągnął  miotacz.  Nastawił  broń  na  zabijanie  i  czekał,  posławszy  Kastowi
porozumiewawczy  uśmieszek.  Kiedy  łowca  odpowiedział  mu  skinieniem  głowy,
Nidder  zaczął  sobie  wyobraŜać,  Ŝe  Kast  mógłby  go  wziąć  na  ucznia,  a  moŜe  nawet
partnera. PrzecieŜ widzi - roił sobie - jaki jestem dobry. Wie, co by dostał, gdyby chciał
ze mną pracować.

Eksplozja dolnej części jednego ze skrzydeł drzwi przerwała marzenia Niddera.

Poprzez  dym  i  deszcz  ostrych  szczątków  drzwi  rozpryskujących  się  wokół  wpadł  do
sali  najmniejszy  z  więźniów,  których  pozostawili  na  dole.  Ciemnowłosy  męŜczyzna
stanął  w  rozkroku,  podniósł  miotacz  i  wystrzelił  dwa  razy.  Pierwszy  z  błękitnych
promieni  nie  dotarł  do  celu,  ale  drugi  trafił  Deifa  prosto  w  brzuch,  spowijając  go
błękitnym obłokiem energii.

Nidder skierował blaster prosto w niewysokiego męŜczyznę. Nie widzi mnie,

pomyślał. Nie wie, Ŝe tu jestem. Jego błąd.

Zaczął zaciskać palec na spuście blastera, gdy poczuł, Ŝe leci do tyłu. Uderzył

barkiem i głową o ścianę. Poprzez eksplodujące wokół gwiazdy zobaczył drugi
promień

energii,

wystrzeliwany

blastera

wbudowanego

nagolennik

mandaloriańskiej zbroi.

W ciągu nanosekund, jakie upłynęły, zanim szkarłatny promień skwiercząc wbił

się w jego pierś, Nidder uświadomił sobie, Ŝe Kast obrał swoją pozycję w tak dokładny

Peter Schweighoffer

213

i przemyślany sposób, bo chciał go zabić. Nie czuł wściekłości, Ŝe pozwolił się tak
łatwo zdradzić i zabić, a w momencie agonii nie poczuł nawet odrobiny szacunku do
Kasta, który rozprawił się z nim tak chłodno. Nie, Arl Nidder, gdy konał osuwając się
na podłogę, miał w głowie jedną myśl: „Gdybym tylko miał taką zbroję...”

Corran dostrzegł czerwone promienie energii lecące z lewej strony i odwrócił się

w  tym  kierunku.  Zobaczył,  Ŝe  jego  niedoszła  ofiara  pada  na  ziemię.  Zobaczył  teŜ
Thyne’a  biegnącego  w  kierunku  czarnego  otworu,  który  ukazał  się  za  rozsuniętym
panelem  ściennym.  Zaczął  namierzać  uciekającego  gangstera,  ale  cofnął  miotacz,  gdy
głowa i ramiona Kasta zasłoniły Thyne’a. Ucieknie nam, pomyślał.

Corran spojrzał do tyłu w kierunku drzwi wejściowych.
- Droga wolna.
Hal wszedł do pokoju, spojrzał na ciało Niddera, a potem na Kasta.
- NaleŜy ci się za to kolejka.
Łowca nagród rozplótł nogi i wstał.
- Po prostu zwalczam szkodniki.
Corran wskazał na czarną czeluść w ścianie.
- Thyne uciekł tamtędy.
Hal ostroŜnie podszedł do otworu.
- Wygląda na to, Ŝe droga wolna.
Corran podniósł karabin blasterowy, który nosił postrzelony przez niego

męŜczyzna, i nastawił przełącznik na ogłuszanie.

- Chodźmy go poszukać. - Odwrócił się w stronę Kasta. - Chodź z nami. Mógłbyś

nam pomóc. Za pojmanie Thyne’a jest nagroda. Nam zaleŜy na nim samym, ale ty
mógłbyś wziąć nagrodę. - Corran rozejrzał się po pokoju. - Mogłaby wystarczyć na
zakup prawdziwych dzieł sztuki i starcie śladów pobytu w tym miejscu tej kreatury.

- To bardzo kusząca propozycja - Kast wzruszył ramionami - ale kogoś o tak

niewyrobionym smaku nie powinno być trudno złapać. Poszedłbym z wami, lecz
jestem tylko prostym łowcą nagród i mam jeszcze coś do zrobienia.

ChociaŜ Corranowi trudno było rozgryźć Kasta, wiedział, Ŝe łowca kłamie. Uniósł

brwi.

- Nie wierzę, Ŝe jesteś zwykłym łowcą głów.
- Ani ja nie wierzą, Ŝe ty i twój ojciec jesteście pospolitymi przestępcami, którzy

szukają brudnej roboty. - Kast podszedł do biurka i włączył holoprojektor. Nad
biurkiem ukazał się widok twierdzy i Corran zobaczył poruszające się wokół budowli
małe pomarańczowe figurki, od których aŜ się roiło.

- To imperialni szturmowcy. Mogą wam robić problemy, jeśli stąd nie znikniecie.

Lepiej, Ŝeby was tu nie zastali.

- Ani ciebie.
- Mnie tu nie będzie.
Corran skinął głową.
- MoŜe innym razem.
- MoŜe.

Opowieści z Imperium

214

Corran zrozumiał, Ŝe nie będzie innego razu, i nie wiedzieć czemu poczuł, iŜ ta

perspektywa napełniła go wyłącznie ulgą.

Dołączył do ojca tuŜ za wejściem do tajnego przejścia Thyne’a. Wąski korytarz,

wytopiony  w  litej  skale,  schodził  lekko  w  dół.  Co  kilkanaście  metrów  gwałtownie
zawracał,  zmuszając  Hornów  do  wyjątkowo  ostroŜnego  podejścia.  Na  tak  krótkich
odcinkach  kaŜda  strzelanina,  ze  względu  na  małą  odległość  między  przeciwnikami,
byłaby mordercza.

Corran ściskał karabin obiema rękami. Fabryczny model karabinu został nieco

zmodyfikowany  - zamontowano punktowy pręt jarzeniowy  wzdłuŜ lewej strony lufy i
dokonano kilku innych przeróbek, dzięki którym ten rodzaj broni w ulicznym Ŝargonie
zyskał sobie miano „rozpylacza”. Odpiłowano osłonę spustu, więc broń mogła wypalić
w  kaŜdej  chwili,  nawet  gdy  cyngiel  przypadkowo  zahaczył  o  ubranie  lub  został
poruszony  w  inny  sposób.  Noszenie  przy  sobie  rozpylacza  miało  wskazywać,  Ŝe  jego
właściciel  jest  prawdziwym  twardzielem,  ale  wystarczył  jeden  rzut  oka  na  ofiary
przypadkowego wystrzału, by przekonać większość ludzi, iŜ nie warto się popisywać w
tak głupi sposób.

Jasna sprawa, pomyślał Corran, Ŝe nikt nie wsadzi sobie takiego karabinu za pasek

od spodni. Uśmiechnął się lekko i skinął głową, gdy ojciec dał mu znak, Ŝe moŜe iść
dalej. Wyjrzał zza rogu korytarza i natychmiast padł na ziemię, gdy powietrze tuŜ nad
nim przeciął ze świstem czerwony promień blastera.

Strzelił dwukrotnie, ale oba błękitne promienie trafiły w skałę.
- Korytarz rozszerza się tu w rodzaj naturalnej jaskini. Jesteśmy chyba z tyłu

posiadłości.

- Dobrze, teraz powoli. Zgaś światło.
Corran wyłączył pręt jarzeniowy i zamknął oczy. Policzył do dziesięciu, dając

sobie  czas,  by  wzrok  przystosował  się  do  ciemności,  a  potem  otworzył  oczy.
Bioluminescencyjne formy Ŝycia - porosty i stworzenia, które się nimi Ŝywiły - dawały
słabą fioletowawą poświatę, która pozwalała Corranowi odróŜnić kształty w ciemności.
Niektóre były regularne i wyglądały jak duraplastowe pudła róŜnej wielkości, podczas
gdy  większe,  groźniej  wyglądające,  były  dziwacznie  powyginanymi  kamiennymi
formacjami  o  ostro  zakończonych  wystających  krawędziach.  Jaskinia  pozostała  w
stanie  niemal niezmienionym. Wskazywały na to nierówności podłoŜa i fakt, Ŝe pudła
spiętrzono  tam,  gdzie  pozwalało  na  to  naturalne  ukształtowanie  powierzchni  groty.
Zapewne  poprzedni  właściciel  pozostawił  jaskinię  w  stanie  naturalnym,  a  Thyne
przechowywał w niej najwaŜniejsze lub najcenniejsze towary, których nie powierzyłby
nikomu innemu.

Corran skradał się do przodu, nisko pochylony. Dotarł do pierwszej skrzynki i w

słabej poświacie zdołał odczytać imperialne oznaczenia, które mówiły, Ŝe skrzynia jest
pełna blasterowych karabinów. Otworzyłby ją, ale mocny zapach przyprawy
rozchodzący się w pobliŜu pudła powiedział mu, co kryje się w środku.

Albo Thyne po prostu przechowuje przyprawę w tych pudłach, albo Czarne

Słońca mają jakieś powiązania z Imperium, dzięki którym udaje im się przepchnąć to
przez cło.

Peter Schweighoffer

215

Corran gwizdnął krótko, a po chwili usłyszał, Ŝe ojciec dołącza do niego. Jak na

starszego juŜ męŜczyznę, i w dodatku postawnego, Hal poruszał się bardzo cicho.

Corran ruszył do przodu. Szedł powoli i ostroŜnie, od jednej skały do drugiej.

Starał się unikać tych z porostami, nie chcąc, by na ich tle widoczny był zarys jego
postaci.

Obejrzał się na ojca i aŜ gwizdnął, usłyszawszy zgrzyt metalu o skałę. Spojrzał w

górę i posłał strzał z karabinu blasterowego. Lazurowa błyskawica ominęła Thyne’a,
gdy zeskakiwał z duŜego dolmenu. Kopnął Corrana piętą w ramię i posłał go na ziemię.
Karabin Corrana potoczył się na bok, oddając dwa przypadkowe strzały. Corran poczuł,
jak lewe ramię Thyne’a zaciska się wokół jego szyi. Thyne szarpnął go do góry,
postawił na nogi i trzymał przed sobą jako Ŝywą tarczę.

Corran poczuł, Ŝe mięśnie ramienia oplatającego jego szyję napięły się,

pozbawiając oddechu. Porzucił wszelkie myśli o stawianiu oporu.

Thyne warknął głośno, posyłając groźne echa w głąb jaskini.
- Masz pięć sekund, Ŝeby się pokazać, albo twój partner zginie.
Corranowi te pięć sekund przeciągnęło się w wieczność, wypełnioną niekończącą

się serią wyrzutów. Gdybym tylko wsunął blaster za pasek, gdy wyjmowałem karabin.
Gdybym tylko miał sztylet. Gdybym tylko podchodził ciszej... SamooskarŜenia
wypełniły jego mózg, podsycając rosnącą rozpacz.

Nagle jego ojciec wystąpił naprzód i włączył pręt jarzeniowy przymocowany do

karabinu. Hal stał w odległości mniej więcej dwudziestu metrów, z wycelowanym
karabinem w dłoni. Pokazał się Thyne’owi z profilu, oferując cel, który miał zastąpić
Corrana. Wyraz twarzy Hala był powaŜny, a oczy wydawały się wolne od gniewu, ale
pełne intensywnego napięcia.

- Mam obowiązek poinformować cię, Zekko Thyne - rzekł głucho - Ŝe nazywam

się Hal Horn i jestem inspektorem StraŜy Ochrony Korelii. Jesteś aresztowany. Mam
waŜny nakaz zatrzymania cię za naruszenie przepisów dotyczących przemytu. Wypuść
zakładnika i nie pogarszaj swojej sytuacji.

Thyne’a zarechotał z pogardą.
- Nie, ten numer nie przejdzie. To ty zdejmiesz palec ze spustu i opuścisz miotacz.
- Nie mogę tego zrobić.
- A jednak to zrobisz. - Thyne zacisnął ramię wokół szyi Corrana jeszcze mocniej.

- Widzę dostatecznie dobrze nawet w ciemności, więc zobaczę, jeśli twój palec choćby
muśnie cyngiel. Mam teŜ niezły refleks i zanim zdąŜysz wystrzelić, wpakuję trzy
strzały w głowę twojego partnera. MoŜesz mnie dostać, ale twój partner zginie
pierwszy. Rób, co mówię! JuŜ!

Hal zmarszczył brwi.
- Zgoda. Tylko nie rób nic pochopnego.
- Nie, Hal! Strzelaj...
Thyne mocniej wbił lufę w szczękę Corrana.
- Byłeś dość głupi, by wstąpić do KorSeku, ale chyba nie aŜ tak, Ŝeby dać się dla

nich zabić.

Hal podniósł lewą rękę.

Opowieści z Imperium

216

- Dobrze, robię to, co chciałeś. Zdejmuję palec ze spustu.
Corran próbował potrząsnąć głową, chcąc powiedzieć ojcu, Ŝeby nie wypełniał

rozkazu Thyne’a. Musi wiedzieć - pomyślał - Ŝe w tej samej sekundzie, kiedy pozbawi
się broni, Thyne zastrzeli najpierw mnie, a potem jego. Pewnie jestem juŜ martwy, ale
nie ma potrzeby, Ŝeby i on zginął.

Hal Horn powoli puszczał spust karabinu. Kiedy to zrobił, Corran zobaczył

wycelowane w siebie kłykcie. To koniec, pomyślał. Obaj jesteśmy juŜ martwi, a nasze
ciała zgniją w tej pieczarze...

Wtem błękitny promień energii wystrzelił z lufy karabinu. W powietrzu rozległ się

trzask, a promień minął Corrana ze świstem. Corran opadł na kolana. TuŜ za nim ciało
Thyne’a gruchnęło o ziemię, a miotacz z łoskotem potoczył się w ciemność.

Hal przyklęknął obok syna i wpakował jeszcze jeden ogłuszający strzał w

Thyne’a.

- Dobrze się czujesz, synu?
Corran przysiadł na piętach.
- Za chwilę poczuję się lepiej. - Potarł dłonią szyję. - Zrobił mi siniaka z drugiej

strony, dla równowagi. Jakby nie wystarczył ten od Kasta. Siniaki od blastera na głowie
i szyi to doświadczenie, bez którego mógłbym się świetnie obyć.

- Lepsze to niŜ dostać prosto w łeb, jak się przed chwilą przekonał nasz przyjaciel.
Corran spojrzał na Thyne’a. Obszar wokół jego oka zaczął szybko puchnąć,

wskazując, gdzie trafił strzał. - Jak ci się udało...

Hal uśmiechnął się.
- Złota obwódka wokół jego źrenicy stanowiła doskonały cel. Po prostu

wycelowałem i strzeliłem, odsuwając na bok - na tyle, na ile byłem w stanie - troskę o
ciebie.

Corran zmarszczył brwi.
- Nie, nie o to mi chodzi. Zdjąłeś palec ze spustu, ale karabin i tak wystrzelił. Jak

ci się to udało? Opary przyprawy rozbudziły w tobie zdolności do telekinezy czy co?

- Ja miałbym coś poruszyć silą własnego umysłu? - Hal potrząsnął głową i

machnął karabinem. - PrzecieŜ to rozpylacz! W tym samym momencie, gdy
zdejmowałem ze spustu palec wskazujący, podniosłem środkowy i pociągnąłem. Nic
specjalnego ani niezwykłego. Ot, taka sobie sprytna sztuczka.

Mimo uśmiechu na twarzy ojca i zimnej logiki jego odpowiedzi Corran nie mógł

pozbyć się wraŜenia, Ŝe Hal nie powiedział mu całej prawdy. Pewnie nie chce,
pomyślał, Ŝebym wiedział, jak bardzo ryzykował, ale przynajmniej miał dość odwagi,
by to zrobić. Nie chciałbym wtedy być w jego skórze za całą przyprawę, galaktyki.

Hal wręczył Conanowi miotacz Thyne’a, a potem dźwignął bezwładne ciało i

przerzucił przez ramię.

- Czuję z przodu powiew świeŜego powietrza. Jesteśmy prawie na miejscu.
Corran podniósł własny karabin i trzymając go jak miotacz w lewym ręku,

oświetlał drogę prętem jarzeniowym przymocowanym do blastera, który nosił w
prawym ręku.

- Widzę coś z przodu. Gwiazdy i Selonię.

Peter Schweighoffer

217

Wyszli z pieczary bez większych problemów. Jej ujście było zagrodzone

kratownicą z Ŝelaznych prętów, zamkniętą drzwiami podobnymi do tych, przez które
uciekli z więzienia. Corran przestrzelił zamek i obaj wyszli na niewielką trawiastą
polankę.

Hal połoŜył Thyne’a na ziemi.
- Zobacz, czy ma komunikator. MoŜemy przywołać jakiś transport, Ŝeby się stąd

wydostać.

Corran przyklęknął przy ciele Thyne’a i zaczął je przeszukiwać, gdy nagle

usłyszał rozkaz, wydany dziwnie mechanicznym głosem.

- Rzućcie broń i ręce do góry!
Pierwszy z ósemki szturmowców wyłonił się jak duch spomiędzy drzew

otaczających polanę. Białe zbroje lśniące w świetle księŜyca czyniły z nich doskonały
cel. Jednak fakt, Ŝe kaŜdy z nich wymachiwał karabinem blasterowym, skłonił Corrana
do uniesienia rąk. Jakoś nie mogę sobie wyobrazić, pomyślał, Ŝeby mieli je nastawione
na ogłuszanie.

Hal wolno opuścił karabin.
- Jestem inspektor Hal Horn, a to mój partner, Corran Horn. Pracujemy dla

KorSeku. Właśnie pochwyciliśmy Zekkę Thyne’a.

Dowódca szturmowców podszedł do Hala.
- A mnie się wydaje, Ŝe kłamiesz, i właśnie pomagasz Thyne’owi w ucieczce.
Corran zmarszczył brwi.
- Co za głupi wniosek. Nie wiem, po co nosisz ten wielki hełm chroniący głowę,

skoro od razu widać, Ŝe nie masz w niej nic, z czego mógłbyś zrobić uŜytek.

Szturmowiec skierował broń na Corrana.
- Wstawaj, Czarna Szumowino.
Corran spojrzał na ojca.
- Wygląda na to, Ŝe jesteśmy ich więźniami.
Szturmowiec potrząsnął głową.
- Kto mówił, Ŝe mamy zamiar brać jeńców?
- Na twoim miejscu postarałbym się mieć wyraźny rozkaz od przełoŜonego, zanim

nas zastrzelisz - powiedział Hal spokojnym, ale autorytatywnym tonem. - Myślę, Ŝe w
przeciwnym razie narazisz na powaŜne niebezpieczeństwo swoją karierę, a moŜe i
Ŝ

ycie.

Szturmowiec odwrócił się w stronę Hala i przez chwilę Corran myślał, Ŝe będzie

musiał  na  niego  skoczyć,  by  go  powstrzymać  przed  zastrzeleniem  ojca.  On  byłby
następny  w  kolejce  -  widział  juŜ  niezliczoną  ilość  razy,  jak  za  znacznie  mniej
wyzywające  uwagi  ludzie  kończyli  jako  trupy.  Dostrzegł  jednak,  Ŝe  szturmowiec
przygląda  się  Halowi  tak,  jakby  rzeczywiście  dogłębnie  rozwaŜał  sens  i  wagę  jego
wypowiedzi.

Co to dziś mamy, pomyślał Corran, jakiś dzień cudów?
Z głębi hełmu szturmowca odezwał się komunikator. Nocne powietrze wypełnił

szmer rozmowy. Corran uśmiechnął się do ojca i wzruszył ramionami. Hal puścił do
niego oko i pozwolił sobie na szeroki uśmiech.

Opowieści z Imperium

218

Szturmowiec uniósł głowę.
- Musimy zaczekać minutę albo dwie.
Hal kiwnął głową i pokazał kciukiem na wlot jaskini.
- Pewnie warto by zabezpieczyć tę pieczarę. Prowadzi prosto do gabinetu

Thyne’a. Wasi ludzie mogą dostać się tamtędy do środka i zaatakować wieŜe
strzelnicze od dołu. Jeśli zacznie się strzelanina, wielu ludzi zginie, próbując zdobyć to
miejsce.

Szturmowiec zastanowił się przez chwilę, a potem wysłał połowę swego oddziału

naprzód. Pozostała trójka ustawiła się, by obserwować granice polany. Dowódca
trzymał na muszce Corrana i Hala. Ochłodziło się i Corran zdał sobie sprawą, Ŝe jest
cały spocony.

- Czy mógłbym opuścić ręce? Zaczynam marznąć.
Szturmowiec potrząsnął głową.
- MoŜesz trochę pomarznąć.
- Jaka miła noc, nieprawdaŜ? - Corran wyszczerzył się w uśmiechu i uniósł ręce

trochę wyŜej.

Wojskowy w oliwkowoszarym mundurze Cesarskiej Armii wyszedł na polanę

spomiędzy zarośli w towarzystwie dwóch kolejnych szturmowców. Baretki na
mundurze wskazywały, Ŝe jest pułkownikiem. Zlustrował szybkim spojrzeniem
brązowych oczu ojca i syna, a potem zatrzymał wzrok na bezwładnym ciele Thyne’a.

- Zekka Thyne. MoŜecie opuścić ręce. Zakładam, Ŝe jesteście funkcjonariuszami

KorSeku.

Hal przytaknął.
- Hal Horn. To mój syn, Corran. Mam dysk identyfikacyjny w obcasie buta. Na

dysku jest równieŜ nakaz przeszukania tego miejsca i aresztowania Thyne’a. Jeśli pan
sobie Ŝyczy, wyjmę ten dysk, by potwierdzić naszą toŜsamość.

- Jestem pułkownik Veers i wierzę, Ŝe jesteście tymi, za kogo się podajecie. Mój

informator dał mi znać, Ŝe będziecie się kręcić gdzieś w pobliŜu, a nawet sugerował, Ŝe
mógłbym wam pomóc w odwrocie. - Spojrzał na szturmowca, który groził im śmiercią.
- Widocznie jednak powody wysłania tego oddziału nie zostały przez wszystkich
właściwie zrozumiane.

Hal wzruszył ramionami.
- Nikomu nic się nie stało, więc nie widzę problemu.
Corran wskazał na Thyne’a.
- Najpaskudniejszy z nich jest tutaj. W środku nie pozostało wiele osób i powinni

to być juŜ tylko ludzie Thyne’a.

Hal potwierdził skinieniem głowy.
- MoŜe pan uwaŜać ten teren za strefę swobodnego ostrzału.
- Będę o tym pamiętał, jeśli dadzą nam powód, Ŝeby wkroczyć - powiedział Veers

z uśmiechem. - Nie natrafiliście przypadkiem w środku na agentów Rebelii albo na
towary dla nich?

- Nie, ale jako inspektor KorSeku sądzę, Ŝe mam swobodę w doborze

pomocników do wykonania nakazu i zatrzymania podejrzanych. - Hal spojrzał na

Peter Schweighoffer

219

wzgórza zamykające dolinę. - Powinienem to sprawdzić z moim oficerem
łącznikowym, ale obawiam się, Ŝe nie mam stąd kontaktu z Coronet City, więc jestem
zdany tylko na siebie.

Veers potrząsnął głową.
- Jaka szkoda.
- Rzeczywiście. - Hal machnął ręką w kierunku pieczary. - Pułkowniku, jeśli pan i

pański oddział zechcieliby udzielić mi pomocy, byłbym wam ogromnie wdzięczny.

- Zawsze staramy się działać w ścisłej współpracy z miejscowymi słuŜbami. -

Veers skinął Halowi głową i skierował swych szturmowców do pieczary. - Słyszeliście,
co powiedział. Nie musicie czekać, aŜ oddadzą pierwszy strzał. Mamy wolną rękę.

Szturmowcy pobiegli w kierunku jaskim z chrzęstem zbroi. Veers podał Halowi

komunikator.

- Wasz kod przejścia to słowo „majstersztyk”. Gdy dojdziecie do granicy

posiadłości, po prostu zarekwirujcie jeden z naszych śmigaczy i zabierajcie stąd
waszego aresztanta.

- Dzięki. - Hal spojrzał w otwór jaskini i wskazał palcem na strumień zielonych

laserowych strzałów padających z wieŜy. - Wygląda na to, Ŝe pańska wojna właśnie się
zaczęła.

- Więc szybko wkroczymy i zakończymy ją. - Veers zasalutował im i pobiegł za

swymi ludźmi.

- Myślałem, Ŝe Imperialni mają zwyczaj dowodzić z tylnych linii frontu -

powiedział Corran.

- Wygląda na to, Ŝe nie wszyscy. - Hal chwycił ramię Thyne’a i przewrócił jego

ciało na plecy. - Weź go za kostki, dobrze?

- Jasne. - Corran chwycił kostki nóg Thyne’a i podąŜył za ojcem. - To chyba

koniec Czarnych Słońc na Korelii?

- Wątpię. Dwaj agenci KorSeku, garstka przemytników i łowca nagród, który nie

jest  łowcą  nagród,  nie  wystarczą,  Ŝeby  rozbić  taką  organizację  jak  Czarne  Słońca.
Nawet  jeśli  pułkownik  i  jego  ludzie  zrównają  to  miejsce  z  ziemią,  ksiąŜę  Xizor  jest
dość  potęŜny  i  bogaty,  by  je  odbudować.  A  na  pewno  wie,  Ŝe  liczba  tych,  którzy
chcieliby zająć miejsce Thyne’a, jest niezliczona.

Corran wzdrygnął się.
- Tak, chyba masz rację. To przygnębiające.
- Przygnębiające? - Hal odwrócił się i spojrzał na syna. - Co w tym

przygnębiającego? Dopóki będą Hornowie, Ŝeby łapać kryminalistów, ksiąŜę Xizor
moŜe wysyłać nam, kogo zechce.

- I ta perspektywa nie wydaje ci się przygnębiająca? - Corran zmarszczył brwi. -

Jeśli nie przygnębiająca, to jaka?

- To chyba oczywiste, synu. - Hal roześmiał się pełną piersią, zagłuszając na

chwilę jęk blasterowych strzałów. - Chodzi o pewność zatrudnienia. Nie jest to
najłatwiejsza robota, czasami nawet niebezpieczna, ale polega na walce ze złem, a to
najlepsze, czemu moŜesz poświęcić Ŝycie.

Opowieści z Imperium

220

Corran skinął głową i przypomniał sobie rozmowę, którą toczył niedawno z

Riijem Winwardem.

- A co będziemy robić, jeŜeli jedynym złem, jakie pozostanie w galaktyce, będzie

Imperium?

- Dobre pytanie, Corranie, bardzo dobre pytanie. - W głos ojca wkradła się nuta

znuŜenia. - KaŜdy musi sobie na nie odpowiedzieć sam. Mam tylko nadzieję, Ŝe kiedy
przyjdzie czas na moją odpowiedź, będę dość mądry, by wybrać właściwą, i dość silny,
by postępować zgodnie z nią.

- TeŜ mam taką nadzieję.
- Nie wątpię, Corran, Ŝe tobie się to uda. - Hal mrugnął do syna i kiwnął głową. -

Będziesz umiał odróŜnić światło od ciemności, a ci, którzy się w niej kryją, poŜałują, Ŝe
stanęli na twojej drodze przez ten krótki czas, jaki im pozostanie do przeŜycia.

Peter Schweighoffer

221

W Y P A D - C Z

Ę Ś Ć

I V

Timothy Zahn

Powietrzne śmigacze Zekki Thyne’a stały w niŜszym końcu dwupoziomowej

części  dachu  fortecy,  w  podobnej  do  bunkra  budowli,  do  której  jedyne  wejście
prowadziło prosto z twierdzy, a jedyne wyjście przypominało wylot hangaru. Na warcie
stało  dwóch  straŜników,  ale  obaj  byli  całkowicie  pochłonięci  tym,  co  dzieje  się  na
zewnątrz.  Wsłuchiwali  się  w  kanonadę  blasterowych  strzałów,  które  rozlegały  się  w
lesie wokół fortecy, więc Ŝaden nie zauwaŜył wyłaniającego się z cienia cielska Rathe’a
Parlora.  Tuhroth  podszedł  do  nich  cicho  i  po  chwili  obaj  straŜnicy  na  pewien  czas
stracili zdolność zauwaŜenia czegokolwiek.

- Musisz mnie kiedyś nauczyć tej sztuczki - skomentował Trell, podchodząc do

jednego ze śmigaczy. Pojazd wyglądał typowo, ale w przyćmionym świetle Trell
zauwaŜył dodatkową deskę rozdzielczą, sterującą uzbrojeniem. Była przymocowana
obok głównego panelu sterowania po stronie pasaŜera. Idealnie. -Weźmiemy ten. Nadal
masz sztylet molekularny?

- Proszę - zagrzmiał Tunroth i wyjął spod paska cienki cylinder. - Czy nie

powinniśmy raczej wziąć jednej z tych uzbrojonych maszyn? - dodał, wskazując
rogami na podbródku trzy zaparkowane nieopodal szerokiego wylotu z hangaru
pojazdy typu KAAC Freerunner. Jednocześnie rzucił broń w kierunku Trella.

- Trochę za bardzo rzucałyby się w oczy podczas jazdy w mieście - odparł Trell,

łapiąc sztylet. Wysunął niemal niewidoczne ostrze i zaczął ostroŜnie ciąć wokół zamka
ś

migacza. - Ten ma ukryte uzbrojenie, pewnie ma więc równieŜ ukryte osłony.

Zanim Parlor dołączył do niego, drzwi śmigacza były otwarte, a sam Trell siedział

juŜ w fotelu kierowcy.

- Tak, to powinno wystarczyć - powiedział, wyciągając dodatkową tablicę

rozdzielczą, Ŝeby się jej lepiej przyjrzeć. - Czy taki łowca jak ty poradzi sobie z
nietypowym uzbrojeniem, dajmy na to z lekkim działem laserowym albo wyrzutnią
granatów udarowych?

- Shturlan poradzi sobie z kaŜdą bronią - zapewnił Parlor, rzucając zdobyczne

rusznice blasterowe na tylne siedzenie i zaglądając Trellowi przez ramię.

- Świetnie. Biorę cię - powiedział Trell, przypinając się pasami. - W takim razie ja

będę prowadzić.

Opowieści z Imperium

222

Trell nie był pewien, co dzieje się w lesie otaczającym fortecę Thyne’a. Ale

cokolwiek to było, sprawy miały się coraz gorzej. Las oŜył, rozświetlony błyskami serii
blasterowego ognia, przebijającego się z trudem przez kopułę liści z dwóch stron
twierdzy.

- Mam nadzieję, Ŝe ci na dole są zbyt zajęci, Ŝeby zajmować się nami - mruknął,

wyprowadzając śmigacz z bunkra na znajdujące się obok lądowisko. - Corran i Hal
będą mieć pełne ręce roboty, Ŝeby się przez to wszystko przebić.

- I tak nie mają najgorzej - powiedział Parlor. - Pamiętasz? Thyne wysłał

większość swoich ludzi do miasta.

Trell skrzywił się.
- Tak, pamiętam. Jedna grupa ma zabrać nasz ładunek, a druga - złapać Marannę i

Riija.

- Na zlecenie Jodo Kasta - przypomniał mu Parlor. - Jeśli Kast naprawdę jest tu po

to, by przeciwstawić się Thyne’owi, nie pozwoli, Ŝeby coś złego przytrafiło się naszym
towarzyszom.

- Jakoś mnie to nie przekonuje - warknął Trell. - Nawet jeśli Corran i Hal mieli

rację, moim zdaniem Kast nie dba o resztę z nas bardziej niŜ o odchody slorka.

- Zakładając, Ŝe mieli rację, na co nie mamy Ŝadnych dowodów. Osobiście

powiedziałbym, Ŝe wiele wskazuje na to, iŜ Thyne i Kast uknuli całą tę sprawę, Ŝeby
zdemaskować paru agentów KorSeku i wciągnąć ich w pułapkę. A to oznaczałoby, Ŝe
są juŜ martwi.

- Gdyby tak było, to samo stałoby się z nami - zauwaŜył Parlor. - Kim jesteśmy,

eby taki Kast pozwolił nam uciec?

- No cóŜ, tak naprawdę to jeszcze nie uciekliśmy - przypomniał mu cierpko Trell,

rozglądając się wokół lądowiska. Zwłoka nie zwiększała w Ŝaden sposób ich szans,
zwiększała natomiast ryzyko, iŜ ktoś w fortecy zauwaŜy ich nieobecność i podniesie
alarm.

- A poza tym - przez Kasta - Riij i Maranna właśnie wchodzili w pułapkę

zastawioną na nich w „Niebiosach Mynocka”. MoŜe nawet juŜ weszli. Nie martwił się
za bardzo o Riija - facet był agentem Rebeliantów i Trell nie czuł się za niego
odpowiedzialny. Co innego Maranna. - Była jego partnerką i okazałby się szmatą,
gdyby pozostawił ją w łapskach rzezimieszków Thyne’a.

- Tracimy tu tylko czas - zadudnił Parlor. - Nie zostawię Riija samego w

niebezpieczeństwie.

- A ja Maranny - powiedział Trell, włączając repulsory i zwiększając moc

silników.  Nie  zostawiłby  Maranny,  tak  jak  Parlor  nie  zostawiłby  Riija.  Kiedy  dach
fortecy  zostawał  za  nimi  w  dole,  zrozumiał  z  jasnością,  jaką  miewa  się  tylko  w
przebłysku  intuicji,  Ŝe  Kast  najprawdopodobniej  rozdzielił  ich,  biorąc  pod  uwagę
właśnie wzajemne związki lojalności łączące poszczególnych członków grupy.

- Tylko po co - tego nadal nie wiedział. I nawet nie był pewien, czy chce wiedzieć.
Nadal zastanawiał się nad tą kwestią, kiedy pół minuty później dwa bombowce

typu TIE zgrabnie otoczyły ich z obu stron.

Peter Schweighoffer

223

Siedzieli w „Niebiosach Mynocka” juŜ prawie pół godziny; zdaniem Riija

Winwarda, zanosiło się na kolejną klapę.

- Nie przyjdą - powiedział cicho do kobiety siedzącej po drugiej stronie

niewielkiego stolika. - Z kimkolwiek mieliśmy się tu spotkać, ten ktoś na pewno nie
przyjdzie.

- Chyba masz rację - mruknęła Maranna Darmic, drapiąc się zajadle po karku. -

Kolejne wielkie zero na rachunek arcywspanialego Jodo Kasta.

- Arcynieudolnego, chciałaś powiedzieć - poprawił ją Riij, patrząc z niesmakiem

na bukiet Ŝółtych i czerwonych kwiatów jebwa na środku stolika. Według datakarty
Kasta, to właśnie miał być znak rozpoznawczy, ale jak dotąd Ŝaden z pozostałych
klientów nie zaszczycił bukietu dłuŜszym spojrzeniem. Biorąc zaś pod uwagę klientelę
baru, lepiej było nie włazić im w oczy.

- Właśnie - zgodziła się Maranna - człowiek zaczyna się powaŜnie zastanawiać,

jak w takim układzie wyglądają jego szanse na wydostanie Trella, Parlora i tamtych
dwóch z twierdzy Thyne’a.

- Ja zaczynam się zastanawiać, czy w ogóle miał zamiar ich stamtąd wydostać -

odparł posępnie Riij.

Maranna przyjrzała mu się badawczo.
- Myślisz, Ŝe cała ta sprawa to pułapka?
- Coraz bardziej mi na to wygląda - odpowiedział Riij, z nachmurzoną miną

rozglądając się po lokalu. - Spójrz na ciąg  wydarzeń. Najpierw Kast  wysyła Trella do
niewłaściwego  straganu  w  alei  Łowców  Skarbów,  dzięki  czemu  Thyne  i  jego  ludzie
dowiadują  się,  Ŝe  szukamy  Borbora  Criska.  Potem  wysyła  tam  Trella,  Parlora  i  Hala
jeszcze  raz  i  pozwala,  by  ich  złapali.  W  końcu  sam  wybiera  się  do  fortecy  Thyne’a,
razem  z  Corranem,  a  nas  wysyła  na  tę  idiotyczną  wyprawę.  W  branŜy  Kasta  ktoś
równie niekompetentny nie przeŜyłby tak długo.

- Myślisz, Ŝe ktoś podszywa się pod Kasta? - zastanawiała się Maranna. - Bo tak

naprawdę widzieliśmy tylko jego zbroję.

- To moŜliwe - powiedział Riij. - A teraz przypomnij sobie, gdzie się to wszystko

zaczęło - na pokładzie imperialnego gwiezdnego niszczyciela.

- Którego kapitan zmusza nas, Ŝebyśmy załatwili za niego jego sprawy. - Maranna

zaklęła. - Swoją drogą, to nie do wiary, jacy byliśmy głupi.

- ZasłuŜyliśmy na parę nagród w tej dziedzinie - zgodził się Riij. - Nie wiadomo

tylko, w co grają Imperialni.

- Przypuszczam, Ŝe chodzi im o to, aby skłócić ze sobą Thyne’a i Criska -

powiedziała Maranna. - MoŜe szukają pretekstu, Ŝeby rozprawić się i z jednym, i z
drugim.

- UŜywając przyprawy i klejnotów jako przynęty - dodał Riij. - Ale niezaleŜnie od

tego, jaką grę prowadzi Kast, jest jedna rzecz, o której nie ma pojęcia.

Maranna uśmiechnęła się lekko.
- śe na pokładzie „Pasikonika” nie ma juŜ towaru.
- Właśnie. - Riij rzucił kilka monet na blat stolika i wstał. - Chodź, zabieramy się

stąd. Ludzie Criska na pewno juŜ nie przyjdą.

Opowieści z Imperium

224

- Więc jaki będzie nasz następny ruch? - zapytała Maranna, dołączając do niego.
- Myślą, Ŝe awaryjny plan Kasta - odparł Riij i ruszył w stronę drzwi. -

Zabierzemy nasze dwie skrzynki do fortecy Thyne’a i spróbujemy wykupić Trella i
Parlora.

Maranna podbiegła do niego.
- Masz zamiar postępować według planu Kasta? - zapytała z niedowierzaniem. -

Zwariowałeś?

- Nie, po prostu jestem zdesperowany - oznajmił Riij posępnie. - Nie widzę innej

moŜliwości, chyba Ŝe mielibyśmy sami we dwójkę zaatakować jego rezydencję.

- A co z twoimi... - Maranna rozejrzała się dookoła i zniŜyła głos - co z twoimi

przyjaciółmi?

Riij skrzywił się. Jego przyjaciele: Sojusz Rebeliantów. Zupełnie rozsądna prośba,

pomyślał, zwłaszcza Ŝe jedynym powodem, dla którego razem z Parlorem znaleźli się
na pokładzie „Pasikonika”, było pilnowanie ładunku blasterów dla Rebeliantów, który
Trell i Maranna zgodzili się przemycić na Derrę IV. Niestety...

- Nie mogą nam pomóc - powiedział z Ŝalem. - Nawet gdyby dowódcy się

zgodzili, zbyt wiele czasu zajęłoby zgromadzenie sił zdolnych sprostać jednocześnie
Thyne’owi, StraŜy Ochrony Korelii i tutejszemu garnizonowi Imperium.

- Jesteś pewien, Ŝe nie chodzi po prostu o to, Ŝe nie chcą zadzierać z księciem

Xizorem i Czarnymi Słońcami?

- Człowiek musi starannie dobierać bitwy, w których bierze udział - westchnął

Riij. - Osobiście sądzę, Ŝe tym razem odgryźliśmy większy kawałek, niŜ jesteśmy w
stanie przełknąć.

- Chyba masz rację - mruknęła Maranna. - Świetnie. W takim razie wypróbujmy

plan awaryjny.

Przecisnęli się przez grupę wchodzących do knajpy Durosów i wyszli w parne

powietrze nocy. Zdezelowany śmigacz z „Pasikonika” stał zaparkowany na niewielkim
placu po lewej stronie.

- Przepraszam bardzo... - odezwał się niepewny głos.
Riij odwrócił się, odruchowo kładąc dłoń na rękojeści blastera. TuŜ za nimi z

lokalu wyszedł zwalisty męŜczyzna. W mięsistej dłoni trzymał ich przywiędłe kwiatki
jebwa.

- Tak?
- Zapomnieliście swoich kwiatów - powiedział męŜczyzna, rzucając im bukiet.

Riij odruchowo wyciągnął ręce, by go złapać...

... i nagle w dłoni osiłka pojawił się mały miotacz.
- Dziecinnie proste - stwierdził męŜczyzna. - Selty?
- Robi się - odpowiedział ktoś stojący za Riijem. Usłyszeli zbliŜające się kroki, a

po chwili Riij poczuł, jak ktoś wyjmuje jego blaster z kabury. Jeszcze chwila i
podobnie rozbrojono Marannę.

- Gotowe - rzucił Selty.
- A teraz idziemy - powiedział pierwszy z męŜczyzn, gestem wskazując Riijowi i

Marannie kierunek, w jakim się pierwotnie udawali. - Obejrzymy wasz śmigacz.

Peter Schweighoffer

225

Parking był nieoświetlony i pusty. Nie na długo jednak. Gdy szli w kierunku

migacza, Riij zauwaŜył cienie wyłaniające się z mroku ze wszystkich stron.

Ktokolwiek ich dopadł, nie zamierzał w najmniejszym stopniu ryzykować.

- MoŜecie nam powiedzieć, który śmigacz jest wasz? - zapytał osiłek.
- MoŜecie nam powiedzieć, kto was nasłał? - odparował Riij.
Oczy męŜczyzny zabłysły.
- Nie przeciągaj struny, szmaciarzu - ostrzegł Riija sucho. - I bez tego macie dość

problemów.

- To musiał być Zekka Thyne - stwierdziła smutno Maranna.
- Tak, na pewno on - zgodził się Riij z bijącym sercem. A więc teraz wszystko

zaleŜy od tego, jak się uda plan awaryjny.

- To tamten brudas, o, tam.
Dwóch z nadchodzących rzezimieszków skręciło gwałtownie w kierunku

migacza, reszta utworzyła luźny, ale wystarczająco skuteczny kordon wokół więźniów

i ich eskorty.

Dwustronny krąg, zauwaŜył Riij - tyle samo osób skierowanych na zewnątrz, co

do środka. Spodziewają się kłopotów?

StraŜnicy otworzyli bagaŜnik śmigacza i postękując z zadowoleniem, wytaszczyli

z niego dwa „sprytne” pudła.

- Mam je, Grobber - sapnął jeden z nich. - Dwa „sprytne” pudła, tak jak mówił

tamten facet.

- Gotowe do napełnienia, co? - powiedział osiłek, rzucając mroczne spojrzenie na

Riija. - Więc jednak Kast miał rację.

Riij popatrzył na Marannę, która odpowiedziała podobnym spojrzeniem. Nie

mylili się. Kast najwyraźniej rozgrywał jakąś podwójną, a moŜe nawet potrójną grę.

- To Kast wam o tym powiedział? - zapytał.
- No pewnie - zapewnił go Grobber. - CóŜ to miało w nich być, pierwsza rata?
Riij potrząsnął głową.
- Przykro mi, ale nie mogę ci pomóc. Wynajęto nas, Ŝebyśmy dostarczyli te pudła

na miejsce przeznaczenia, to wszystko.

- Pewnie - warknął Grobber. - Tylko dostarczyli. A gdyby tak Crisk je napełnił,

gdy odwrócicie się plecami, to juŜ nie wasz interes, co? Promk, co, do jasnej próŜni,
tam robisz?

- A jak ci się wydaje? - odparł jeden z męŜczyzn przy śmigaczu. Postawił

pierwsze pudło na masce pojazdu i właśnie podwaŜał noŜem pieczęć. - Dwoje
spryciarzy, dwie „sprytne” skrzynki. Przyszło mi do głowy, Ŝe zabawnie byłoby wysłać
Criskowi ich głowy w tych skrzynkach.

Riij poczuł, Ŝe kołnierzyk koszuli zaciska mu się na gardle.
- Sądzę, Ŝe to nie najlepszy pomysł - powiedział, starając się, by głos mu nie

zadrŜał. - Nie wiecie, gdzie jest reszta skrzynek.

- Nie wiemy, tak? - zapytał drwiąco Grobber, sięgając po komunikator i włączając

go jednym pstryknięciem. - Skinkner? Hej, Skinkner, nie udawaj trupa!

- Ale śmieszne, Grobber! - odezwał się zniekształcony głos. - Czego chcesz?

Opowieści z Imperium

226

- Dotarliście juŜ do magazynów Dewback Storage?
- No jasne. Jeśli sądziłeś, Ŝe uda ci się zakablować Thyne’owi, Ŝe się obijamy, to

nie masz szczęścia.

- Nawet o tym nie pomyślałem - odpowiedział Grobber. - Nadal uwaŜasz, Ŝe nie

wiemy, gdzie są pudła, cwaniaku? - zadrwił.

Riij poczuł, jak ściska mu się Ŝołądek. To by było na tyle, jeśli chodzi o plan

awaryjny. To by było na tyle, jeśli chodzi o zdobycie przewagi nad Thynem i jego
gangsterami. Uratowanie Parlora i Trella było w tej chwili w rękach jego i Maranny.

Riij przyglądał się otaczającym ich zbirom, starając się, by wyglądało to niedbale.

Jednocześnie gorączkowo próbował wymyślić jakiś plan...

- O matko dymu!
Riij obejrzał się do tyłu. Stojący obok śmigacza Promk zdołał w końcu otworzyć

„sprytne” pudlo... i nawet w słabym świetle Riij zauwaŜył wyraz zdumienia na jego
twarzy.

- Grobber! Chodź no tu... co, do jasnej próŜni...?
- Co ci jest, nawąchałeś się Pyłu Radości? - zapytał Grobber, podchodząc do

niego. - Co u licha...? - zachłysnął się, pokonując jednym skokiem dystans dzielący go
od Promka.

Riij wciągnął w nozdrza nocne powietrze. Poczuł słabą woń przyprawy.
- Mówiliście coś o pustych pudłach? - zapytał.
Grobber nie zwrócił na niego uwagi.
- Otwórzcie drugie pudło - polecił, wyciągając nóŜ i ostroŜnie nabierając na jego

czubek szczyptę proszku. - Selty, chodź no tutaj. Reszta niech uwaŜa, co się dzieje
dookoła.

Selty dołączył do szefa, podczas gdy Promk przyniósł drugie pudło i zabrał się do

otwierania. Przez chwilę dwaj gangsterzy prowadzili przyciszoną rozmowę, deliberując
nad otwartą skrzynką przyprawy. Konwersację przerwał szczęk otwierającej się
pokrywy z duraplastu. MęŜczyźni zajrzeli do pudła.

Jeden z nich gwizdnął zaskoczony.
- Grobber, czy to są...?
- Ognie Durinda - powiedział Grobber, wbijając w Riija wzrok ostry jak

bliźniacze turbolasery. - Dobra, stary, załatwmy to raz a dobrze. O co, na jasną próŜnię,
chodzi w tej grze?

- JuŜ ci mówiłem - to nie nasza sprawa - odpowiedział Riij. - Wysłano nas,

ebyśmy dostarczyli przesyłkę, i tyle. Jeśli ktoś tu w coś gra, nie jestem to ja.

- Kast - warknął jeden ze zbirów.
- Albo Kast razem z Criskiem - mruknął Grobber, ponownie włączając

komunikator. - Skinkner? Obudź się, Skinkner!

- Czego chcesz? - zapytał Skinkner. - Do próŜni z tym wszystkim...
- Zamknij się i słuchaj - przerwał Grobber. - Zaglądałeś do tych skrzynek?
- Jasne, Ŝe nie. Thyne kazał ich tylko pilnować, dopóki nie przyjdą ludzie Criska,

eby je napełnić...

- Idioto! One juŜ są pełne!

Peter Schweighoffer

227

Głos z komunikatora zaklął.
- Kast!
- ZałoŜył się, Ŝe to jego sprawka - powiedział Grobber. - Zacznij zbierać

chłopców. Ja skontaktuję się z Kontrolą. - Przełączył komunikator na inny kanał. -
Kontrola? Tu Grobber. Kontrola?

- Grobber! - nowy głos ni to warknął, ni prychnął. - Próbujemy was złapać od pół

godziny. Gdzie jesteście?

- W „Niebiosach Mynocka” - odparł Grobber. - Słuchaj...
- Nie, to ty słuchaj! - przerwał mu głos z komunikatora. - Atakują nas,

próŜniojady! Macie natychmiast wracać!

- Zaraz, zaraz - powiedział Grobber. - Jaki atak? Kto was atakuje?
- A jak myślisz? WypróŜnione Imperium, nikt inny!
Zdziwiony Grobber popatrzył na Selty’ego.
- Imperium?
- Zaczęło się od jakiejś akcji przeciwko Rebeliantom - powiedział głos z Kontroli.

- Przynajmniej tak nam powiedzieli. Potem ktoś do nich strzelił i teraz wszędzie ich
pełno. Wypalają sobie drogę przez wschodnią ścianę.

- Do próŜni z tym! A gdzie Thyne?
- Nie wiem, nie moŜemy go znaleźć.
- Pewnie uciekł - mruknął Selty.
- Albo ukrył się w jakimś prywatnym bunkrze - powiedział Grobber. - Kontrola?

JuŜ do was jedziemy. Skinkner?

- My teŜ się zbieramy - potwierdził Skinkner. - Co mamy zrobić z resztą

„sprytnych” skrzynek?

- Mniejsza o skrzynki! - warknął głos z Kontroli. - Potrzebujemy was tutaj.
- Nie, zapakujcie je i weźcie ze sobą - polecił Grobber.
- Grobber...
- Są warte fortunę! - upierał się Grobber. - Thyne obetnie nam głowy, jeśli je

zostawimy. Nie przesadzajcie, ile kłopotu moŜe narobić kilku Imperialnych?

Przez komunikator doszedł ich słaby odgłos eksplozji.
- Taka odpowiedź ci wystarczy? - prychnął głos w Kontroli. - Do jasnej próŜni,

wracaj do twierdzy!

Rozległo się syknięcie i komunikator zamilkł.
- Zagłuszają nas! - warknął Grobber, chowając komunikator za pas. - Selty,

weźmiesz Promka i Bullkeya, zabierzecie tych dwoje i ich śmigacz z powrotem do
fortecy. Reszta biegiem do śmigaczy. Ruszać się!

Gangsterzy rozproszyli się.
- A wam dwojgu Ŝeby nic nie przyszło do głowy! - ostrzegł Grobber, patrząc spod

ciągniętych brwi na Riija i Marannę. - Jeszcze z wami nie skończyliśmy!

Powiedziawszy to, podąŜył cięŜkim krokiem za resztą bandy.
- Chodźcie tutaj - rzucił Selty, machając ręką na Marannę i Riija. Gdzieś w oddali

zagwizdał jakiś owad; jego głos wydawał się dziwnie nie na miejscu w miejskim
otoczeniu. - Bullkey?

Opowieści z Imperium

228

- Mam ich - doszedł głęboki głos zza pleców Riija, poparty przez blaster,

wbijający się w jego kark. - No, ruszaj się.

Riij ruszył do przodu. W tej samej chwili Maranna spojrzała na niego z ukosa i

szturchnęła łokciem.

- Przygotuj się - mruknęła tak cicho, Ŝe tylko on usłyszał.
Na polecenie Selty’ego stojący przy śmigaczu Promk podniósł pudło zawierające

Ognie Durinda, by schować je z powrotem w bagaŜniku. Dziwny owad znowu
zagwizdał i nagle, nie wiadomo dlaczego, jedna z dolnych krawędzi pudła otworzyła
się, a klejnoty rozsypały się po ziemi.

- Promk! - krzyknął zaskoczony Selty. - Ty debilu! - Skoczył do przodu i złapał

pudło, podczas gdy Promk próbował je obrócić do góry dnem. Przez chwilę obaj byli
całkowicie zaaferowani pudłem, zapominając o jeńcach.

Z tyłu za Riijem rozległ się krótki gulgot i stłumione gruchnięcie. Poczuł, Ŝe

stojąca obok Maranna szykuje się do ataku.

- Jeszcze nie - szepnął, dotykając ostrzegawczym gestem jej ramienia i

jednocześnie wydłuŜając krok.

Zajęci rozsypanymi klejnotami Selty i Promk nie zauwaŜyli jeszcze, co się święci.

Cztery kroki... trzy... jeśli tylko zajmą się skrzynką jeszcze przez kilka sekund ... jeden.

- Teraz! - Riij rzucił się do przodu, oparł się lewą dłonią o maskę śmigacza i

przeskoczył nad pojazdem, wbijając z całej siły obie stopy w pierś Promka. MęŜczyzna
runął na ziemię, a skrzynka, która wypadła mu z rąk, poleciała w ciemność. Selty
zdąŜył tylko zakląć i chwycić za pochwę blastera, zanim Maranna powaliła go na
ziemię. Jedno silne kopniecie kolanem i męŜczyzna stracił przytomność.

- Nic wam nie jest? - zadudnił z tyłu Parlor.
- Nie, jesteśmy cali i zdrowi - zapewnił go Riij, odwracając się. TuŜ za Tunrothem

trzeci z opryszków leŜał na ziemi nienaturalnie skulony.

- Ładnie sobie poradziłeś z Bulkey’em - pochwalił go Riij.
- Nie wspominając o tym, jak załatwiliście pudło - dodała Maranna, wyciągając

zza pasa Selty’ego blastery, które wcześniej im odebrał. Jeden z nich rzuciła Riijowi. -
Jak to zrobiłeś?

- Pudło to była moja robota - odezwał się Trell, wychodząc zza jednego ze

migaczy. - Jeden mały, umiejętnie rzucony sztylet molekularny i po wszystkim.

- Porozumiewacie się gwizdami i rzucacie sztyletem molekularnym. - Riij

pokręcił głową w zamyśleniu. - Macie swoje sztuczki, co?

- Sztylet dostaliśmy w prezencie - powiedział Trell, kucając przy „sprytnym”

pudle. - A niech to! Ostrze jest złamane!

- Mniejsza o ostrze - stwierdziła Maranna i przysiadła obok niego. - Zbieraj

klejnoty.

- Mniejsza o klejnoty - powiedział Riij, patrząc w stronę, w którą poszli Grobber i

spółka. Gdyby Grobberowi przyszło do głowy, Ŝeby wstąpić do nich w drodze
powrotnej do twierdzy Thyne’a, nadal mieli szansę, Ŝe skończą, uŜyźniając trawnik. -
Wynośmy się stąd.

- Ale...

Peter Schweighoffer

229

- On ma rację - rzucił Trell przez zaciśnięte zęby. - Jeśli zamieszanie w fortecy

Thyne’a nie potrwa dość długo, to nadal moŜemy zastać kolesiów Grobbera na pikniku
w ładowni „Pasikonika”. Łap pudło i idziemy.

Maranna wysyczała coś złowrogo, ale wstała z pudłem w rękach.
- Świetnie - powiedziała gorzko. - A co z przyprawą?
- Zostaw ją tutaj - powiedział jej Trell. - Corran powiedział, Ŝe lepiej, by nikt nas

nie złapał na przemycie przyprawy. Jestem skłonny się z nim zgodzić.

- MoŜemy po drodze skontaktować się z KorSekiem i powiedzieć im, gdzie znajdą

przyprawę - dodał Riij. - A teraz wynośmy się stąd.

Wsiedli wszyscy do śmigacza.
- A wracając do Corrana i KorSeku - zauwaŜył Trell, dodając gazu. - Wygląda na

to, Ŝe Corran i KorSek to jedno.

- Corran jest w StraŜy Ochrony Korelii? - zapytała Maranna, marszcząc brwi. -

Chyba Ŝartujesz.

- Tak wynikało z jego rozmowy z Halem - stwierdził Trell. -Kiedy ostatnio ich

widzieliśmy, właśnie wybierali się po Thyne’a.

Riij skrzywił się.
- W samym środku fortecy Thyne’a? Nie mają szans.
- TeŜ tak sądziliśmy - zgodził się Parlor. - Ale biorąc pod uwagę, ilu ludzi Thyne

wysłał tutaj, a takŜe tych, którzy walczą ze szturmowcami atakującymi jego twierdzę,
całkiem moŜliwe, Ŝe w samej fortecy nie został prawie nikt.

- „Prawie nikt” to moŜe być i tak za duŜo - powiedziała Maranna. - A co z

Kastem? Został w twierdzy?

- Zrezygnowałem juŜ ze zgadywania, jaką grę prowadzi Kast - odparł Trell,

skręcając ostro, Ŝeby wyminąć duŜy śmigacz towarowy. - Wiem tylko, Ŝe to on dał
Corranowi sztylet molekularny, dzięki któremu wydostaliśmy się stamtąd.

- I nie sądzimy, by była to tylko pułapka - dodał Parlor. - Gdy odlatywaliśmy z

twierdzy, natknęliśmy się na imperialne bombowce typu TIE, ale puścili nas, kiedy
powiedzieliśmy, kim jesteśmy.

- To musiała być sprawka Corrana i Hala - powiedział Trell. - Podobno KorSek

ciśle współpracuje z Imperium.

- Tak - mruknął Riij, wracając myślą do krótkiej sprzeczki z Corranem na temat

Rebelii. A teraz okazało się, Ŝe Corran jest agentem KorSeku. Czy mógł się domyślić
prawdziwych sympatii Riija na podstawie tej rozmowy?

- W końcu nas jednak puścili - przypomniał mu Parlor.
- Wiem - powiedział Riij. - Wiem teŜ, Ŝe biorąc pod uwagę wszystko inne, nie ma

to większego znaczenia. Jeśli dotrzemy bez przeszkód do „Pasikonika”, moŜe wtedy
uwierzę, Ŝe mamy to juŜ za sobą.

- Co mamy za sobą? - zapytała Maranna.
Riij rozłoŜył ręce.
- To, co tu robiliśmy, cokolwiek by to było.

Opowieści z Imperium

230

Przy „Pasikoniku” nie czekała na nich jednak Ŝadna pułapka. Ani Ŝaden z ich

poprzednich towarzyszy - Corran, Hal czy Kast. Czekała na nich tylko pojedyncza
datakarta.

- Wygląda na ten sam klej, którego Kast uŜył, Ŝeby przymocować sztylet do krat

w celi Corrana - zauwaŜył Trell, przyglądając się resztkom substancji na datakarcie. -
Przeczytamy ją tu, czy w środku?

- W środku - powiedział pewnym głosem Riij, biorąc od niego datakartę i

rozglądając się wokół. - I dopiero wtedy, gdy stąd odlecimy. Ty i Maranna zacznijcie
procedurę przedstartową. Ja z Parlorem rozejrzymy się, Ŝeby sprawdzić, czy nikt nam
nie zostawił Ŝadnych niespodzianek.

Trell uruchomił silniki, które z prychnięciem obudziły się do Ŝycia, a Maranna

zaczęła obliczać kurs w komputerze nawigacyjnym. Riij i Parlor wrócili z obchodu.

- Wygląda na to, Ŝe wszystko w porządku - oznajmił Riij, sadowiąc się w fotelu. -

Rozmawialiście juŜ z wieŜą?

- Jesteśmy trzeci w kolejce do startu - odpowiedziała Maranna. - Przeczytasz nam

teraz naszą dobranockę?

- Jasne - odparł Riij. Zdrapał resztki kleju z datakarty po czym włoŜył ją do

czytnika.

- To od Kasta - stwierdził. - „Do załogi i pasaŜerów «Pasikonika» - brawo,

wietnie wam poszło”.

- Świetnie wam poszło? - warknęła Maranna. - Co, u licha?
- Ciii... - uciszył ją Trell. - Czytaj dalej.
- „Wypełniliście z powodzeniem zadanie, które zostało wam przydzielone” -

ciągnął Riij. - „MoŜecie teraz wrócić na «Upomnienie» po swój ładunek. Niniejsza
datakarta posłuŜy równieŜ jako dowód dla kapitana Niriza, Ŝe wywiązaliście się ze
swojej misji i moŜecie z powrotem otrzymać wasze towary”. Dalej jest podpis Kasta i
coś, co wygląda na identyfikator.

- Więc on z nami nie wraca? - powiedział Trell, czując dziwne mrowienie w

ołądku. - Nie wiem, czy mi się to podoba.

- Musiał sobie załatwić odbiór wypłaty gdzie indziej - stwierdziła Maranna. -

Chyba nie za bardzo się polubili z kapitanem Nirizem.

- MoŜe jego wynagrodzenie jest w pozostałych „sprytnych” pudłach - zasugerował

Parlor.

- Nie liczyłbym na to - odparł Riij. - Jest tu postscriptum: ,,Nie wracajcie do

magazynów Dewback Storage po resztę «sprytnych» pudeł. Są puste”.

- Co? - warknął Trell, oglądając się do tyłu, by zerknąć przez ramię Riija. - No

nie, to juŜ przesada. Chcesz powiedzieć, Ŝe te dwa pudła, które zabraliśmy do „Niebios
Mynocka” były jedynymi, w których coś było? Jakie jest prawdopodobieństwo czegoś
takiego?

- Właściwie nie taki niskie - powiedziała ponuro Maranna. - Nie, jeśli wziąć pod

uwagę, Ŝe były to jedyne pudła, o których wiedzieliśmy, Ŝe zdołamy je otworzyć i
ponownie zapieczętować. Od początku do końca prowadzili nas jak po sznurku.

Peter Schweighoffer

231

- Od początku do końca - zgodził się Riij. - „Nie zawracajcie teŜ sobie głowy

Ogniami Durinda ani przyprawą. Są podrobione”.

Trell spojrzał na Marannę, by napotkać jej spojrzenie. Co mieli mówić?
Zza pleców doszedł ich kolejny szmer. Riij wyciągał datakartę z czytnika.
- Słuchajcie, jesteśmy wszyscy cali i zdrowi - przypomniał im i podał datakartę

Trellowi. - Moi instruktorzy zawsze powtarzali, Ŝe Ŝadnej misji, z której wraca się na
własnych nogach, nie moŜna nazwać fiaskiem. MoŜe kiedyś spotkamy ponownie
Corrana i Hala i dowiemy się, o co w tym wszystkim chodziło.

Trell obrócił datakartę w ręku.
- Wątpię. - stwierdził. - Moim zdaniem istnieje duŜe prawdopodobieństwo, Ŝe oni

teŜ nie wiedzieli, co jest grane.

Wsunął datakartę do schowka w tablicy rozdzielczej.
- Dobra, Maranna. Wynośmy się stąd.

- Wiem, Ŝe to dla pana krępujące - rzekł kapitan Niriz, nalewając swojemu

gościowi szklankę wyśmienitej wody mineralnej z R’alla - więc powiem to tylko raz.
Kiedy przeczytałem raporty z akcji militarnej na Korelii, martwiłem się o pańskie
bezpieczeństwo. Cieszę się, Ŝe moje obawy były bezpodstawne.

- Dziękuję, kapitanie - odparł wielki admirał Thrawn. Wziął oferowaną mu

szklankę i pociągnął łyk napoju. Nadal miał na sobie zbroję Jodo Kasta, tyle Ŝe bez
hełmu i rękawic. - Myli się pan jednak, sądząc, Ŝe krępuje mnie przyjmowanie
wyrazów troski i wsparcia. Wręcz przeciwnie, lojalność jest jedną z dwóch cech, które
najbardziej cenię u moich podwładnych i współpracowników.

- A ta druga cecha? - zapytał Niriz, nalewając sobie wodę R’alla.
- Kompetencja - odpowiedział Thrawn. - Czy załadowano juŜ z powrotem ładunek

„Pasikonika”?

- Właśnie to robią, sir - odrzekł Niriz. Pomyślał, Ŝe większość ludzi w

mandaloriańskiej zbroi wyglądałaby od razu bardziej władczo i tajemniczo. Thrawna
zaś zbroja wręcz pozbawiła części autorytetu, który aŜ bił od jego postaci. - Wydałem
rozkaz, by mostek poinformował innie, kiedy będą odlatywać. - Uniósł brwi. - To mi
przypomina, Ŝe obiecał pan wyjaśnić mi całą sprawą po powrocie.

- I mam zamiar to zrobić - zapewnił go Thrawn. - Ale czekam, aŜ dołączy do nas

jeszcze jedna osoba.

Drzwi za Nirizem rozsunęły się. Odwrócił się i juŜ otworzył usta, by zbesztać

oficera, który ośmielił się wejść bez pozwolenia do prywatnych kwater kapitana...

Chwilą później zrywał się na nogi, a słowa reprymendy uwięzły mu w gardle. Do

kabiny weszła, ze zwykłą sobie arogancją, zakuta w zbroję postać.

- Ach, lord Vader! - powiedział Thrawn, wstając. - Witam pana na pokładzie

„Upomnienia”. Jesteśmy zaszczyceni pańską obecnością.

- Podobnie jak ja obecnością pana - odpowiedział lord Vader z nutą wyzwania w

głosie. - Spóźnił się pan prawie o sześć godzin.

Opowieści z Imperium

232

- Wiem, mój panie, i przepraszam, Ŝe kazałem panu czekać - rzekł Thrawn z

pełnym szacunku skinieniem głowy. - Byłem zmuszony znacząco zmodyfikować
pierwotny plan, który panu przedstawiłem.

- Ale cel został osiągnięty? - zapytał Vader.
- Jak najbardziej, mój panie - odparł Thrawn. - Zekka Thyne i koreliańska gałąź

Czarnych Słońc księcia Xizora zostały skutecznie wyeliminowane.

Niriz spojrzał zaskoczony na Thrawna.
- Zekka Thyne? A ja myślałem, Ŝe...
- Myślał pan, Ŝe Imperator ma umowę z księciem Xizorem? - zapytał Vader,

zwracając ku niemu swą makabryczną maskę.

Niriz przełknął ślinę. Vader nie pobłaŜał oficerom, z których nie był

zadowolony... Ale z drugiej strony, Thrawn wymagał absolutnej szczerości od swych
podwładnych.

- Tak, mój panie - odpowiedział. - Tak myślałem.
Sztywność w postawie Vadera jakby nieco ustąpiła.
- W tej chwili moŜe to być prawdą. Ale takie umowy zawiera się po to, by je

zerwać. - Odwrócił się do Thrawna. - Jak rozumiem, w akcji przeciwko twierdzy
Thyne’a wzięły udział siły Imperium.

- W bardzo ograniczonym zakresie - zapewnił go Thrawn. - Zresztą potyczkę

wszczęli ludzie Thyne’a, co wykaŜą zapisy obu stron. Akta zawierać będą równieŜ
wzmiankę, iŜ wyłącznym powodem wkroczenia na teren fortecy wojsk imperialnych
była wiadomość otrzymana przez ich dowódcę, w której zasugerowano, Ŝe w pobliskim
lesie zbierają się siły Rebeliantów.

- Wiadomość, która wyszła oczywiście od pana? - zapytał Vader.
- Oczywiście - potwierdził Thrawn. - A poniewaŜ kodu weryfikacyjnego, którego

uŜyłem, nikt nie połączy z Ŝadnym z naszych informatorów ani agentów, ksiąŜę Xizor
nie będzie w stanie powiązać tajemniczego konfidenta z panem.

- Jednak siły Imperium uczestniczyły w akcji - nalegał Vader. - Pierwszą osobą,

która im przyjdzie na myśl, będę ja.

Thrawn potrząsnął głową.
- Tak naprawdę, mój panie, udział prowincjonalnego garnizonu tylko oczyści pana

w  ich  oczach.  KsiąŜę  Xizor  spodziewałby  się  raczej,  Ŝe  albo  przypuści  pan  frontalny
atak  siłami  Imperium  -  których  powiązanie  z  panem  łatwo  byłoby  wytropić  -  albo
będzie  pan  unikał  angaŜowania  sił  Imperium,  opierając  swoją  akcję  na  pańskich
potajemnych  kontaktach  wśród  łowców  nagród  lub  najemników.  Dwuznaczność  tego
zajścia  spowoduje  zamieszanie  w  jego  szeregach.  Co,  jak  sądzę,  było  jednym  z  pana
kluczowych załoŜeń.

- Rzeczywiście - powiedział Vader, nadal nie do końca przekonany. - Ale jak sam

pan powiedział, Xizor wie o moich kontaktach wśród łowców nagród. Jodo Kast nie
jest wprawdzie na mojej liście, lecz Thyne’a zabił pan, przebrany za Kasta. Ten fakt
moŜe skierować uwagę na mnie.

Thrawn uśmiechnął się.

Peter Schweighoffer

233

- Tak, ale ja nie zabiłem Thyne’a. Miałem okazję pozostawić jego los w rękach

dwóch agentów KorSeku.

Vader przechylił lekko głowę.
- Nie przypominam sobie, Ŝebyśmy kiedykolwiek wspominali o StraŜy Ochrony

Korelii w naszych rozmowach, admirale.

- Ci dwaj agenci przyłączyli się do mojej grupy - wyjaśnił Thrawn. - Od samego

początku było jasne, Ŝe przybyli do Coronet City, Ŝeby ująć Thyne’a. Nie mogłem nie
skorzystać z takiej okazji, więc zmodyfikowałem mój pierwotny plan, pozostawiając im
wyeliminowanie Thyne’a.

- Zatem Thyne Ŝyje?
Thrawn wzruszył ramionami.
- W najgorszym przypadku jest kompletnie bezsilny - powiedział. - Tak czy owak,

pozostawienie go w rękach KorSeku lepiej posłuŜy pańskim celom niŜ jego szybka
ś

mierć. KsiąŜę Xizor będzie się teraz zastanawiał, czy Korelianie nie wyciągają właśnie

z Thyne’a wiadomości, które mogłyby się okazać niebezpieczne dla niego. To mu
nieźle pomiesza szyki. A to, jak rozumiem, było kolejnym pańskim celem.

Zabrzęczał komunikator. Podszedłszy do tablicy rozdzielczej, Niriz włączył

urządzenie.

- Niriz - zgłosił się.
- Tu Kontrola Lądowiska, sir - odezwał się głos z komunikatora. - Zgodnie z

pańskim poleceniem melduję, Ŝe „Pasikonik” właśnie odleciał.

- Dziękuję - odpowiedział Niriz. - Proszę zawiadomić mostek, Ŝeby wzięli namiar

na wektor ich skoku w nadprzestrzeń.

- Tak jest, sir.
Niriz wyłączył komunikator.
- Rozumiem, Ŝe przemytnicy i ich przyjaciele Rebelianci właściwie odegrali swoje

role? - zapytał Vader.

- Jak najbardziej - zapewnił go Thrawn. - Dostarczyli mi doskonałego pretekstu do

wyprowadzenia większości ludzi z fortecy Thyne’a i oczyszczenia drogi dla agentów
KorSeku.

Niewidoczne oczy za czarną maską wydały się wbijać w twarz Thrawna.
- A druga część pańskiego planu?
Thrawn uniósł granatowoczarne brwi, patrząc na Niriza.
- Kapitanie?
- Tak jest, sir - powiedział Niriz. - Urządzenie naprowadzające zostało

zainstalowane w kaŜdym z ukrytych blasterów, które szmuglowali.

- A pudła zapakowano dokładnie tak samo, jak wcześniej.
- Co do milimetra - potwierdził Niriz. - Nie ma sposobu, by się dowiedzieli, Ŝe

pudła były otwierane, a co dopiero naruszone.

Czarny Lord skinął głową.
- Doskonale - powiedział.
Komunikator znowu zabrzęczał.

Opowieści z Imperium

234

- Kapitanie, tu mostek. „Pasikonik” właśnie wskoczył w nadprzestrzeń. Wektor

skoku wskazuje na system Shibric.

- Dziękuję. - Niriz spojrzał na Thrawna i uniósł brwi.
Wielki admirał skinął głową.
- Niech przygotują kurs z powrotem na Odległe RubieŜe - polecił. - Wykonaliśmy

nasze zadanie w tej części galaktyki.

- Tak jest, sir - Niriz wydał rozkaz i wyłączył komunikator.
- Chyba Ŝe - dodał Thrawn, spoglądając na Vadera - chciałby pan, bym osobiście

zajął się księciem Xizorem.

- To zdecydowanie kusząca myśl - powiedział Vader głosem mrocznym od skrytej

groźby. - Obcy przeciw obcemu? Ale nie. Xizor jest mój.

- Jak pan sobie Ŝyczy - rzekł Thrawn. - Osobiście wątpię, by Shibric był

ostatecznym portem przeznaczenia tych rebelianckich blasterów. Sądząc na podstawie
wektora skoku i róŜnych drobnych informacji i wskazówek, jakie zdołałem zgromadzić
podczas tej misji, powiedziałbym Ŝe odbiór przesyłki będzie miał miejsce gdzieś w
systemie Derra.

- Urządzenia naprowadzające pozwolą nam to stwierdzić z całkowitą pewnością -

powiedział Vader. - Ale krąŜą pogłoski, Ŝe w systemie Derra jest wielu Rebeliantów.
Zapewnię, Ŝe będą tam na nich czekać nasze oddziały.

- Świetnie - stwierdził Thrawn. - Ostatnia sugestia, zanim nasze drogi się rozejdą.

Dowiedziałem się, Ŝe generał dowodzący  siłami lądowymi na pokładzie „Egzekutora”
złoŜył  niespodziewanie  rezygnację  niecały  miesiąc  temu.  Przez  pewien  czas
obserwowałem  bitwę  wokół  twierdzy  Thyne’a,  czekając,  aŜ  przemytnicy  bezpiecznie
uciekną. Moim zdaniem oficer dowodzący imperialnym garnizonem na Korelii marnuje
się tam.

- Wypowiedział pan waŜką opinię - powiedział Vader. - Z czego na pewno zdaje

pan sobie sprawę. Jak nazywa się ten oficer?

- Pułkownik Veers - odparł Thrawn. - A sądząc po jego umiejętnościach

taktycznych, powiedziałbym, Ŝe od dawna zasługuje na awans. Być moŜe jego koneksje
polityczne w strukturach dowodzenia pozostawiają coś do Ŝyczenia.

- Koneksje polityczne mnie nie obchodzą - warknął Vader, podchodząc do drzwi.

- Zobaczę, co da się zrobić z tym pańskim pułkownikiem. Dziękuję, admirale.

- Cała przyjemność po mojej stronie, lordzie Vader - powiedział Thrawn,

skłaniając głową w pełnym szacunku, choć oszczędnym ukłonie. - Przysługa za
przysługę. Być moŜe będziemy jeszcze mieć okazję, by razem pracować.

Ukryte oczy wydały się sondować twarz wielkiego admirała.
- Być moŜe - odpowiedział Vader. - śegnam, admirale.
Długi czarny płaszcz zawirował za Vaderem, i juŜ go nie było.
- Ciekawe zadanie - stwierdził Thrawn, sięgając po butelkę wody R’alla i

napełniając szklanki dla siebie i Niriza. - Ale czy ja wiem? Mam wraŜenie, Ŝe ci
Rebelianci są silniejsi i lepiej zorganizowani, niŜ lord Vader przypuszcza. Mam
nadzieję, Ŝe nasze działania pomogą mu zadać Rebelii druzgocący cios.

Czerwone oczy zalśniły, gdy nabrał łyk napoju ze swej szklanki.

Peter Schweighoffer

235

- Ale to nie nasza sprawa, przynajmniej na razie. Nasze miejsce jest na Odległych

RubieŜach; czas, byśmy tam wrócili.

- Tak jest, sir. - Niriz zawahał się. - Jeśli wybaczy mi pan zuchwałość, admirale...

Z pańskiej ostatniej uwagi wynika, Ŝe otrzymał pan coś w zamian za pomoc, jakiej
udzielił pan Vaderowi w sprawie Thyne’a i Czarnych Słońc. Czy wolno mi zapytać, o
jakiej przysłudze pan mówił?

- To bardzo osobisty podarunek, kapitanie - powiedział Thrawn. - I właśnie ze

względu  na  tę  przysługę  uwaŜałem  za  stosowne,  by  osobiście  pokierować  eliminacją
Thyne’a.  Lord  Vader  przekazał  pod  moje  rozkazy  grupę  komandosów  obcej  rasy,
którzy oddali mu w minionych latach nieocenione usługi. ChociaŜ nie przydadzą mi się
zbytnio  na  Odległych  RubieŜach,  nie  wątpię,  Ŝe  kiedyś  wrócę  na  tereny  właściwego
Imperium. A wtedy... no cóŜ, zobaczymy, co będą w stanie zrobić.

- Nigdy nie słyszałem, Ŝeby Vader zatrudniał obcych - powiedział Niriz z

powątpiewaniem w głosie. - Czy jest pan pewien, Ŝe to, co panu powiedział, jest...
hmm.

- Prawdą? - Thrawn uśmiechnął się. - Tak, jestem pewien. Niech pan dobrze

zapamięta nazwę tej rasy - Noghri. Ręczę, Ŝe jeszcze pan o nich usłyszy.

Wysączył napój do dna i odstawił szklankę.
- A teraz na mostek. Wzywają nas Odległe RubieŜe. Przed nami jeszcze wiele

pracy.