Przestrzenny wymiar gospodarki 

Geografia ekonomiczna  

jako nauka zajmuje się opisem  

i badaniem struktur przestrzennych działalności 

gospodarczej różnego rodzaju, jak również organizacji 

przestrzennej gospodarki poszczególnych regionów, 

krajów i ich ugrupowań integracyjnych.   

Geografia ekonomiczna bada te struktury i jednostki 

przestrzenne zarówno w ujęciu statycznym,  

jak i dynamicznym.  

Filary geografii ekonomicznej 

– najważniejsze pola 

badawcze 

Pola badawcze 

Studia nad  

zróżnicowaniem  

przestrzennym  

gospodarki 

Badanie  

zmian zachodzących  

w gospodarce  

poszczególnych 

 

krajów, regionów  

i w skali globalnej 

Badanie  

aspektów  

instytucjonalnych  

organizacji  

gospodarki 

Źródło:  opracowanie   na podstawie:  Geografia  ekonomiczna,  red. K. Kuciński,  Oficyna a Wolters Kluwer  Bussines,  Kraków  2009,  s. 20. 

 
Przedmiotem badań geografii  ekonomicznej jest:  
 

 

rozmieszczenie poszczególnych podmiotów gospodarczych w 

przestrzeni geograficznej  

 

kształtowanie się wzajemnych powiązań  między podmiotami 

gospodarczymi  
formowanie się skupisk podmiotów gospodarczych  
 

różnicowanie się form, typów  

  

i efektów działalności podmiotów gospodarczych.  

 

 

 

Główne kierunki geografii ekonomicznej: 

 

Kierunek regionalny - 

do głównych jego zadań należy 

dostarczanie uporządkowanego opisu zmiennego charakteru 

powierzchni Ziemi. Zmienność jest uogólniana przez 

wyodrębnianie jednostek terytorialnych - regionów –  

  

o w miarę jednorodnym charakterze i zwartych przestrzennie  

 

Kierunek ekologiczny 

– zajmuje się badaniem wzajemnego 

oddziaływania środowiska przyrodniczego i społeczeństwa. 

 

Kierunek przestrzenny - bada przestrzenne struktury i procesy 

oraz ich współzależności 

 

 

 

Nowa geografia 

Analizuje gospodarkę poszczególnych regionów w kontekście 
całej gospodarki 
Bada przepływy dóbr między poszczególnymi regionami 
danego kraju i ich wpływ na rozmieszczenie produkcji 
Bada siły dośrodkowe i odśrodkowe przyczyniające się do 
koncentracji i rozpraszania lokalizacji działalności 
gospodarczej 
Bada mechanizmy przenoszenia działalności gospodarczej 

Paul Robin Krugman 

Paul Robin Krugman  

    (ur. 28 lutego 1953 w Nowym 

Jorku) 

–   twórca tzw. nowej 

geografii ekonomicznej - 
teorii wyjaśniającej m.in. 
zjawiska związane z 
procesem globalizacji - a 
także nowej teorii handlu 
międzynarodowego.   
W 2008 r. otrzymał nagrodę 
Nobla w dziedzinie ekonomii. 

Źródło:  http://ceoworld.biz/ceo/2009/09/21/new-york-times-columnist-nobel-prize-winner-paul-krugman-end-of-world-postponed 

Pytanie 

 

1.

Jakie są kierunki rozwoju współczesnej geografii 
ekonomicznej? 

2.

Jakie zmiany i dlaczego następowały w kierunkach 
badawczych geografii ekonomicznej?  

3. Co oznacza nowa geografia ekonomiczna?  

 

  

 

 

Przestrzeń i miejsce 

 

Typy przestrzeni: 

 

Przestrzeń geodezyjna - wynika z pomiarów wielkości i kształtu 
kuli ziemskiej 

 

 

Przestrzeń geograficzna – rzeczywista, niejednorodna 

powierzchnia Ziemi 

 

Przestrzeń ekonomiczna - część przestrzeni geograficznej, na 

której człowiek żyje i prowadzi stale (ekumena) lub okresowo 

(subekumena) swą działalność produkcyjną, usługową, 

konsumpcyjną i społeczną.  

     

W obrębie przestrzeni ekonomicznej rozmieszczone są 

wszystkie osiedla ludzkie oraz wszelka działalność produkcyjna 

i nieprodukcyjna człowieka.  

 

 

Działalność ta może mieć różne formy przestrzenne: 

 

 punktowa 

 liniowa 

 powierzchniowa 

 

 

 

Galeria Mokotów w Warszawie i Elektrownia Opole to przykłady 

punktowego zagospodarowania przestrzeni

  

Linie kolejowe w Polsce to przykład liniowego zagospodarowania 

przestrzeni 

Źródło: 

http://www.pkp.com.pl/cop/mapa

   

Pole uprawne 

– przykład powierzchniowego zagospodarowania 

przestrzeni 

Źródło:  http://www.agricultureinformation.com/mag/?p=3073 

 

 

Struktura przestrzenna

  

 

 

Struktura przestrzeni ekonomicznej ma charakter hierarchiczny. 

Stosując metodę regionalizacji gospodarczej przestrzeń ekonomiczną 
można podzielić, na regiony typu: 

–  loco (lokalne)  

–  mikro (mikroregiony)  

–  submezo (submezoregiony)  

–  mezo (mezoregiony)  

–  makro (makroregiony) przy czym najwyższym szczeblem 

hierarchicznym jest tu na ogół państwo.  

 

Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego we 

Wrocławiu opracowywane w latach 1998–2003

  

 

 

Źródło:  http://www.eko.org.pl/wroclaw/miasto/gospodarka1.html 

Od 01.01.2004 
–do dziś 
obowiązują  

I 

– plany 

uchwalone po 
01.01.1995 

II- plany 

uchwalone po 
10.07.2003  

Urząd m.st. Warszawy 

Studium 

uwarunkowań  

i kierunków 

zagospodarowania 

przestrzennego 

m.st. Warszawy 

Urząd m.st. Warszawy 

Urząd m.st. Warszawy 

Planowany  

układ  

drogowy 

 Warszawy 

Urząd m.st. Warszawy