background image

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                   Mikis Theodorakis                                                                                  

Był człowiekiem wysokim,                                                                                
Barczystej postawy,                                                                                                                 
Wydała gp Kreta,                                                                                                                                                                        
I fantazja sławy,                                                                                                                                                
Miał falujące włosy,                                                                                                                                                                                  
Co spływały przy skroniach,                                                                                                                                                                               
A batutę i nuty,                                                                                                                                                                                                                           
Trzymał w swoich dłoniach,                                                                                                                                         
A z nich niczym poeta,                                                                                                  
Splatał – bezsłowne – poematy,                                                                                                                                               
I oprawiał nimi,                                                                                                                                                                                                     
Filmowe dramaty,                                                                                                                                        
Takie jak :                                                                                                                                                                 
„Grek Zorba” i „ Nigdy w niedzielę”,                                                                                                                                                              
A za swe ludzkie,                                                                                                                                                                                                                              
I piękne poglądy,                                                                                                                                                                                                                   
Nosił na plecach – za to,                                                                                                                                       
Tylko same razy,                                                                                                                                                                          
Niczym – garb – wielbłądy,                                                                                                                                                                   
Lub planeta głazy.                                                                                                                                       
Lecz nic go nie złamało,                                                                                                                                            
Nawet  rola – samego – wygnańca,                                                                                                                                                                  
Który nie wierzył w boga,                                                                                                                                                                              
Nie nosił różańca,                                                                                                                                                
Tylko nosił w sercu,                                                                                                                                                 
Dramat  swej „Nostalgii”,                                                                                                                                         
Niczym  - losu –przedziwnego sploty,                                                                                                                               
By na pięciolinii,                                                                                                                                                                                                           
 

 

 

 

 

 

 

 

 

background image

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

R

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                

Zrobić z niej przepiękną,                                                                                                                                                        
Melodię tęsknoty.                                                                                                                          
 

                                                                                                                

 

*                                                                                                                                                                                                                      

 

                                                                                                                

Tak, nic go nie złamało,                                                                                                                                                                
Na żadnym walki polu,                                                                                                                                                                                            
I przez Paryż i Moskwę,                                                                                                                                                                                                
Powrócił do Aten,                                                                                                                                                                                
Pod cień Akropolu,                                                                                                                        
Aby dalej układać swoje poematy,                                                                                                       
Ale nie słowami,                                                                                                                                                    
On pisał je muzyką,                                                                                                                                                                                                                          
Pisał je nutami,                                                                                                                                   
I słał je pod nieba,                                                                                                                                                         
Szafirowe łuki,                                                                                                                                          
Na dźwiękach instrumentu,                                                                                                                                          
Zwanego – buzuki.                                                                                                                                                                                      
 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                                                                                     

A dziś, gdy stał się,                                                                                                                                                     
Historycznym cieniem,                                                                                                                                         
I jak by nie było,                                                                                                                                     
Odległym wspomnieniem,                                                                                                                                                                                                              
Fale egejskie,                                                                                                                                                                
Głośniej uderzają,                                                                                                      
O wysp swoje skały,                                                                                                                         
W rytm jego melodii,                                                                                                                               
Piękny… , doskonały… 

 

               I. Iwańska   2015-07-30