JASER ARAFAT (1929-2004)
Komentarze aktualnych wydarzeń:
Inne:
Wielki mufti Jerozolimy
Haj Muhammed Amin al-Husseini
spotkał się z Hitlerem,
podczas wizyty w Niemczech
- 28 listopada 1941 r.
W 1943 r. wielki mufti Jerozolimy
Haj Muhammed Amin al-Husseini
wizytował serbskie oddziały
"Hanjar Division",
specjalnie rekrutowanej dla Waffen SS.
- Czasy i fakty
- Raport o terroryzmie - 2006
- Raport o terroryzmie - 2005
- Czy Izrael uderzy na Iran?
- Irański program nuklearny
- Raport o terroryzmie - 2004
- Kim był Jaser Arafat?
- Raport o terroryzmie - 2003
- Sprawa "muru bezpieczeństwa"
- Finanse
Autonomii Palestyńskiej
- Zwodzenie mas
- Europa i "sprawa Ŝydowska"
- Masakra w Jeninie?
- Ciekawe linki
W rzeczywistości Jaser Arafat nazywał się Abd al-Rahman abd al-Bauf Arafat al-Qud
al-Husseini. Skrócił imię, aby ukryć swoje pokrewieństwo ze złej sławy nazistą i byłym
muftim Jerozolimy, Haj Muhammedem Amin al-Husseinim. Mufti był jednym z
inicjatorów systematycznej eksterminacji europejskich śydów, był współpracownikiem
Eichmanna i Himmlera w przeprowadzaniu tego planu. Był dobrym przyjacielem
Eichmanna i stale pobudzał go do przyśpieszenia tempa eksterminacji.
Jaser Arafat nie narodził się w Palestynie, lecz w mieście Kair w Egipcie, 24 sierpnia
1929 roku. Jego ojciec był nauczycielem w szkole w Gazie, jednakŜe wyjechał z rodziną
do Egiptu i nigdy nie był palestyńskim uchodźcą. Pod wpływem Islamu młodemu
Arafatowi nadano imię Abu Ammar. Arafat zawsze mówił językiem arabskim z
wyraźnym akcentem egipskim.
Matka osierociła go kiedy miał pięć lat. Do Palestyny pierwszy raz przybył w 1934
roku, kiedy rodzina wysłała go do krewnych zmarłej matki w Jerozolimie. Jedynym
wspomnieniem z dzieciństwa, o którym Arafat opowiedział dziennikarzom, był
wtargnięcie brytyjskich Ŝołnierzy do jerozolimskiego domu jego wuja (Palestyna
rządziła wtedy Wielka Brytania).
W 1939 roku młody Arafat powrócił do Egiptu i rozpoczął studia inŜynierii w Kairze.
Przerwał jednak studia w 1948 roku, kiedy wybuchła izraelsko-arabska wojna o
niepodległość państwa Izraela. W Strefie Gazy 20-letni Arafat pomagał egipskim
wojskom w walce z śydami i tam przeŜył pierwsze wielkie rozczarowanie arabską
solidarnością. Po powrocie na uczelnię w Kairze, Egipcjanie aresztowali go za
przynaleŜność do Bractwa Muzułmańskiego. W latach 1952-56 był przewodniczącym
Unii Palestyńskich Studentów w Kairze. W 1956 roku Arafat uzyskał dyplom inŜyniera
na Uniwersytecie w Kairze.
W 1956 roku Izrael przeprowadził rozległą operację wojskową zajmując cały
Półwysep Synaj i dochodząc do Kanały Sueskiego. W tej kolejnej wojnie
bliskowschodniej Arafat, jako oficer i ekspert w sprawach materiałów wybuchowych
znów walczył po stronie Egiptu. Po przegranej przeŜył wielkie rozczarowanie i wyjechał
jako specjalista budowlany do Kuwejtu.
7 marca 1957 roku Izrael pod naciskiem mocarstw światowych wycofał swoje wojska
z Półwyspu Synaj i ze Strefy Gazy. W zamian za ustępstwa, na granicy izraelsko-
egipskiej rozlokowano siły pokojowe ONZ, które miały być gwarantem bezpieczeństwa
dla państwa Izraela.
W 1958 roku Jaser Arafat powrócił z Kuwejtu i osiadł w Gazie. Wraz z grupą
arabskich współtowarzyszy z wojen arabsko-izraelskich w latach 1948 i 1956, załoŜyła
tajną organizację polityczno militarną al-Fatah. Al-Fatah to skrót arabskiej nazwy
Harakat at-Tahrir al-Watani al-Filastinijj - Palestyński Ruch Wyzwolenia
Narodowego. Jej celem było prowadzenie walki zbrojnej z państwem izrael, aŜ do
utworzenia niepodległego państwa palestyńskiego. Jednym z załoŜycieli Fatah był Jaser
Arafat.
W 1963 roku palestyńscy aktywiści przekształcili strukturę organizacyjną al-Fatah na
typ komandoski, przystosowując ją do realizacji róŜnorodnych zadań terrorystycznych.
25 maja 1964 roku z inicjatywy Egiptu i Jordanii powstała w Kairze Organizacja
Wyzwolenia Palestyny (OWP) - Munazzamat at-Tahrir al-Filastinijja.
28 maja 1964 roku Kongres OWP wyłonił Palestyńską Radę Narodową. Uchwalona
wówczas Palestyńska Karta Narodowa stwierdzała nielegalność powstania państwa
Izraela i konieczność wojny o wyzwolenie Palestyny spod syjonistycznej okupacji.
Celem działalności OWP było zintegrowanie działalności ugrupowań palestyńskich
(głównie tajnych). OWP nie uznawała rezolucji ONZ z 1948 roku o podziale Palestyny
Page 1 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html
Młody Arafat
(źródło: AP)
na dwa państwa: arabskie i Ŝydowskie. OWP na przestrzeni długich lat odrzucała
jakiekolwiek
próby
pokojowego
uregulowania
konfliktu
arabsko-izraelskiego,
propagowała walkę militarną i polityczną z państwem Izraela aŜ do jego likwidacji, a
następnie budowę jednego wielonarodowego państwa arabskiego obejmującego całą
Palestynę. OWP otrzymywała rocznie 400 milionów dolarów od państw naftowych na
swoją terrorystyczną działalność.
Pod koniec 1964 roku grupy Fatah rozpoczęły atakowanie terytorium Izraela z Syrii.
W grudniu 1964 roku wysadzono izraelską stację pomp. Palestyńska aktywność nie
ograniczała się wyłącznie do atakowania celów izraelskich, lecz takŜe angaŜowała się w
wewnętrzne sprawy Syrii. Z tego powody, w 1966 roku syryjskie siły bezpieczeństwa
aresztowały Jasera Arafata, który ukrywał się pod pseudonimem Abu Ammar.
W 1967 roku Izrael wykonał wyprzedzające uderzenie i w Sześciodniowej Wojnie
rozbił armie Egiptu, Jordanii i Syrii. Izraelczycy ponownie zajęli Strefę Gazy i Półwysep
Synaj, oraz dodatkowo Wzgórza Golan i terytoria obecnie nazywane Zachodnim
Brzegiem Jordanu (Judea i Samaria). Na zajętych przez Izrael ziemiach mieszkało w
Strefie Gazy 381 tys. Arabów, a na Zachodnim Brzegu Jordanu około 586 tys. Arabów.
Jedną z konsekwencji przegranej wojny, było ograniczenie moŜliwości swobodnego
działania OWP. Izraelska armia energicznie zaangaŜowała się w rozbijanie struktur
podziemnych organizacji palestyńskich, aresztując lub zmuszając do emigracji ich
członków. Do stycznia 1968 roku rozbito dowództwo al-Fatah w Nablusie oraz
zniszczono liczne komórki w innych miastach. W tej wielkiej operacji zginęło ponad 200
palestyńskich aktywistów, a 1.100 zostało osadzonych w więzieniach. W ten sposób
zniszczono infrastrukturę palestyńskich organizacji militarnych w Judei i Samarii, oraz
zablokowano kanały przemytu broni z Jordanii. Aktywność OWP była jeszcze moŜliwa w
Strefie Gazy.
W takiej sytuacji Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP) wykorzystała powojenne
osłabienie Jordanii i przy pomocy Syrii stworzyła pod koniec 1967 roku w zachodniej
części Jordanii własne "państwo" w państwie. Największą,
najliczniejszą
i
najzamoŜniejszą palestyńską organizacją był wówczas al-Fatah, który stopniowo
zdobywał decydujące wpływy. Bazy al-Fatah znajdowały się w większości obozów
palestyńskich uchodźców rozrzuconych w Libanie, Syrii i Jordanii. W następnych trzech
latach na granicy izraelsko-jordańskiej doszło do 5.840 incydentów zbrojnych, w
większości ostrzału artyleryjskiego i moździerzowego Izraela z terytorium Jordanii.
21 marca 1968 roku izraelscy komandosi przeprowadzili odwetowy atak na bazę
palestyńskich terrorystów al-Fatah w jordańskiej wiosce Karameh. Doszło wówczas do
regularnej bitwy z jordańską armią. Izraelczycy stracili 28 zabitych i 90 rannych
Ŝołnierzy, oraz kilkanaście czołgów i samolot. Jordańska armia straciła 100 zabitych i
90 rannych. Natomiast po stronie palestyńskiego al-Fatah było 170 zabitych. Izraelscy
komandosi uprowadzili takŜe 170 palestyńskich terrorystów. To właśnie po tej bitwie
wzrosła rola ruchu al-Fatah i samej osoby Jasera Arafata, który stał na czele al-Fatah.
Mówiono o nim "zwycięzca spod Karameh". Palestyńskie media gloryfikowały
Arafata.
W lutym 1968 roku al-Fatah zawarł porozumienie z Organizacją Wyzwolenia
Palestyny i i wszedł w jej skład jako zbrojne ramię organizacji. Al-Fatah był największą
organizacją w OWP, dlatego miał dominującą pozycję.
NajwyŜszym organem OWP była Palestyńska Rada Narodowa, która zatwierdziła w
1968 roku Palestyńską Kartę Narodową (dokument programowy ruchu) i statut OWP.
Rada Narodowa wybierała Komitet Wykonawczy (14-18 członków), kierujący 15
departamentami oraz Centralną Radą (około 95 osób, w tym członkowie Komitetu
Wykonawczego), reprezentującą Palestyńską Radę Narodową między sesjami. OWP
powołała Armię Wyzwolenia Palestyny (15 tys. Ŝołnierzy, pod dowództwem Jasira
Arafata) i Palestyński Fundusz Narodowy dla finansowania działalności (wpływy z
opodatkowania 3-6% rocznego dochodu kaŜdego pracującego Palestyńczyka oraz
pomoc finansowa krajów arabskich), ponadto Palestyński Czerwony KrzyŜ, Ośrodek
Planowania, SAMED (Palestyńskie Towarzystwo Pracy) i WAFA (Palestyńska Agencja
Wiadomości).
W owym czasie państwa członkowskie Ligii Arabskiej pobudziły Organizację
Wyzwolenia Palestyny do wzmoŜenia aktywności terrorystycznej wymierzonej
przeciwko Izraelowi. Był to sposób kontynuowania arabskiej wojny z Izraelem.
22 lipca 1968 roku był dniem, w którym Palestyńczycy wkroczyli na drogę
terroryzmu międzynarodowego. Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (w 1967 r.
odłączył się od OWP) porwał izraelski samolot El Al w Rzymie (Włochy), lot do Algierii.
Dramat porwanych 32 Ŝydowskich pasaŜerów trwał przez 5 tygodni. 26 grudnia 1968
Page 2 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html
roku terroryści z LFWP dokonali ataku na izraelski samolot El Al na lotnisku w
Atenach (Grecja). 18 lutego 1969 roku terroryści zaatakowali izraelski samolot El Al,
na lotnisku w Zurychu (Szwajcaria).
Równocześnie Organizacja Wyzwolenia Palestyny, rozpoczęła kampanię terroru
wewnątrz Izraela. Bomby wybuchały w zatłoczonych miejscach Tel Awiwu, Hajfy i
Jerozolimy. W 1968 roku zginęło 177 Izraelczyków, a 700 zostało rannych. W wyniku
działań odwetowych zginęło oraz zostało rannych 681 Palestyńczyków.
Pod koniec 1968 roku al-Fatah rozpoczął rozbudowę infrastruktury nowych baz
terrorystycznych na południowo-zachodnich stokach Góry Hermon, w południowym
Libanie - w regionie później nazwanym "Fatahland". Był to umocniony region, z
zaopatrzeniowymi wioskami i liniami komunikacyjnymi połoŜonymi w trudno
dostępnym górzystym terenie. Ulokowano tutaj ośrodki szkoleniowe oraz bazy
wypadowe dla grup aperacyjnych atakujących Izraela.
W lutym 1969 roku przewodniczącym Komitetu Wykonawczego OWP został
Jaser Arafat (przywódca al-Fatah). Koordynował on ataki wymierzone w państwo
Izraela. W samym tylko 1969 roku palestyńscy terroryści działający z południowego
Libanu przeprowadzili 97 operacji przeciwko Izraelowi. Równocześnie OWP zwiększyła
swoją aktywność w Strefie Gazy. Na przestrzeni 1969 roku doszło tu do ponad 700
zbrojnych zbrojnych incydentów. Jaser Arafat powoli stawał się groźnym przeciwnikiem
dla Izraela.
W październiku 1969 roku doszło w Kairze (Egipt) do zawarcia tajnego porozumienia
pomiędzy rządem Libanu i przedstawicielami Organizacji Wyzwolenia Palestyny. OWP
uznała zwierzchność władzy libańskiej nad "Fatahlandem", natomiast rząd w Bejrucie
zagwarantował swobodę dla operacji terrorystycznych wymierzonych przeciwko
Izraelowi. W ten sposób pojawił się państwowy terroryzm, który wymierzony był
przeciwko Izraelowi.
W październiku 1969 roku, gdy Jaser Arafat przebywał w stolicy Jordanii, Ammanie,
przyszedł na jego adres list z ładunkiem wybuchowym, który w ostatniej chwili
unieszkodliwiono. O próbę zabicia ich przywódcy Palestyńczycy oskarŜyli wtedy wywiad
izraelski, Mosad.
Na początku 1970 roku aktywność Organizacji Wyzwolenia Palestyny w Strefie Gazy
osiągnęła swój kulminacyjny punkt. W łonie palestyńskiego ruchu oporu doszło jednak
do rozłamu. Marksistowsko-leninowski Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (załoŜony
w 1967 roku przez George Habasha) zdołał przejąć kontrolę nad miastem Shati i
kilkoma obozami uchodźców w Strefie Gazy. Doszło do gwałtownych walk
bratobójczych o strefy wpływów i władzę. W toku tej wewnętrznej walki zabijano
Arabów podejrzanych o współpracę z Izraelem oraz członków rywalizujących grup
terrorystycznych.
Przez ten cały czas OWP organizowała ze swych baz w Jordanii operacje militarne i
akcje terrorystyczne przeciwko Izraelowi, co powodowało odwetowe ataki komandosów
izraelskich na obozy uchodźców palestyńskich w Jordanii. Jaser Arafat stworzył własne
"państwo w państwie" wewnątrz Jordanii. Palestyńscy bojownicy starali się uzyskać
kontrolę nad wszystkimi strategicznymi punktami państwa, włączając w to rafinerię
ropy naftowy w pobliŜu Az Zarq. Przeciwstawiały się temu jordańskie siły
bezpieczeństwa. W 1970 roku Jaser Arafat posunął się do próby obalenia jordańskiej
monarchii i przejęcia pełnej kontroli nad całą Jordanią. JednakŜe jordańskiemu królowi
Husajnowi wierności dochowała jordańska armia. Podczas cięŜkich walk tzw.
"czarnego września" (16 września 1970 roku) jordańska armia spacyfikowała
obozy uchodźców palestyńskich, zabijając ponad 3 tys. bojowników OWP. Arafata
aresztowano i osadzono w więzieniu, za próbę obalenia monarchii jordańskiej i
podporządkowania państwa Palestyńczykom.
27 września 1970 roku w Kairze (Egipt) osiem państw arabskich podpisało
porozumienie dotyczące rozwiązania problemu Organizacji Wyzwolenia Palestyny w
Jordanii. Na mocy tego porozumienia OWP przeniosła swoje bazy z Jordanii do Libanu.
Jaser Arafat został zwolniony i drogą lotniczą dostał się do Syrii, a następnie pojechał
do Libanu.
W Libanie znalazło się około 300 tys. palestyńskich uchodźców. Rządzące Libanem
elity chrześcijańskie zepchnęły Palestyńczyków do rangi ludności drugiej klasy, dlatego
tak łatwo poddali się oni wpływom Organizacji Wyzwolenia Palestyny. OWP dysponując
rocznym funduszem w wysokości 400 milionów dolarów od państw naftowych,
zbudowała na południu Libanu państwo w państwie - "Fatahland". Wybudowano cały
system opieki społecznej z siecią szpitali i przychodni lekarskich. Tworzono
palestyńskie przedsiębiorstwa, agencje prasowe, urzędy pocztowe, banki i rozgłośnie
Page 3 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html
(źródło: Reuters)
radiowe. Na tym terenie działały zbrojne grupy al-Fatah i Ludowego Frontu
Wyzwolenia Palestyny, które razem dysponowały około 15 tys. uzbrojonych ludzi. Te
oddziały regularnie ostrzeliwały terytorium Izraela i często przechodziły przez granicę
do Galilei by organizować tam zamachy i porwania. W obozach szkoleniowych OWP
szkolili się terroryści z całego świata - z Czerwonych Brygad, Frakcji Czerwonej Armii,
Akcji Bezpośredniej i innych.
W 1970 roku Palestyńska Rada Narodowa powołała Centralny Komitet Ruchu Oporu
(przekształcony w KC OWP), mający koordynować walkę i wytyczać cele tego ruchu.
Jego pracą kierował Generalny Sekretariat KC OWP (6 członków z Jaserem Arafatem na
czele). Centralny Komitet Ruchu Oporu reprezentował palestyńskie ugrupowania
terrorystyczne:
- Ruch Wyzwolenia Narodowego Palestyny - Fatah (powstały około 1956 r.);
- Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny - LFWP (powstały w 1967 r.), marksistowsko-
leninowski;
- Ludowo-Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny - L-D FWP (który w 1969 r.
odłączył się od LFWP), marksistowski, przywódca N. al-Hawatma, popierany przez
Syrię;
- Front Wyzwolenia Arabskiego (powstały w 1969 r.), przywódca M. Isma'il,
popierany przez Irak;
- Palestyński Front Walki Ludowej (powstały w 1967 r.), przywódca S. Ghusza;
- Palestyńska Partia Ludowa (dawna Palestyńska Partia Komunistyczna), sekretarz
generalny S. NadŜdŜab;
- Palestyński Front Wyzwolenia (w 1977 r. oddzielił się od LFWP-Dowództwo
Ogólne), przywódca Abu Abbas (popierany przez Syrię i Libię).
Wraz z lepszą organizacją palestyńskiego terroryzmu coraz groźniejsze stawały się
ataki terrorystyczne. Były one dokonywane na terytorium Izraela, jak i poza jego
granicami (między innymi w 1970 roku seria uprowadzeń samolotów pasaŜerskich, w
1972 roku zamordowanie izraelskich sportowców na igrzyskach olimpijskich w
Monachium, w 1973 roku porwanie w Austrii pociągu z Ŝydowskimi imigrantami z
ZSRR).
W październiku 1971 roku, kiedy Jaser Arafat samochodem dokonywał inspekcji baz
palestyńskich w rejonie "Fatahlandu" (w pobliŜu Wzgórz Golan), wpadł on w zasadzkę.
Zginął wówczas jego kierowca.
W owym czasie Jaser Arafat często trafiał do arabskich więzień. Libańczycy osadzili
go za planowanie nieskoordynowanych ataków przeciw Izraelowi, Syryjczycy za
"opozycyjną działalność przeciw syryjskiej armii".
13 kwietnia 1973 roku Arafat przeŜył w Bejrucie (stolica Libanu) nocny atak
izraelskiego komanda, które nadleciało śmigłowcem i zdołało zabić trzech jego
współpracowników, nie odszukało jednak przywódcy Organizacji Wyzwolenia Palestyny.
W otoczeniu Arafata mówiono wtedy o jego "cudownym ocaleniu".
Arafat był nieustannie zagroŜony zamachami na swoje Ŝycie. Z tego powodu nigdy
nie sypiał dwie noce pod rząd w tym samym miejscu i nie przebywał więcej niŜ kilka
godzin pod tym samym adresem. Nigdy nie wiadomo było z góry, dokąd się udaje.
Towarzysze walki nazywali go Abu Ammar albo "Stary".
W 1973 roku armie Egiptu, Syrii i Jordanii jednocześnie zaatakowały terytorium
Izraela. W wojnie Jom Kippur Izraelczycy powstrzymali wrogie uderzenie, a następnie
przystąpili do kontrofensywy rozbijając arabskie armie. Po tej klęsce państwa arabskie
zaczęły być skłonne do zawarcia porozumienia z Izraelem. JednakŜe palestyńscy
terroryści Jasera Arafata byli nieustępliwi i przystąpili do aktywnej kampanii terroru,
operując głównie z południowego Libanu. W krótkim okresie czasu Palestyńczycy
przeprowadzili zamachy w Kiryat Shemona, Maalon, Tel Awiwie, Jerozolimie i innych
izraelskich miastach. Ataki te były barbarzyńskie, połączone z porwaniami zakładników
i mordowaniem niewinnych przypadkowych cywilów (w tym dzieci).
Pod koniec 1973 roku OWP powołało komitet do sprawy wyzwolenia Palestyny i
podjęło decyzję o podjęciu aktywności dyplomatycznej. Od tego momentu Arafat
rozpoczął zręczną manipulację zachodnimi mediami, starając się pokazać jako ofiara, a
Izrael przedstawiając jako oprawcę palestyńskiego narodu.
W Ŝyciu Jasera Arafata bardzo duŜo zmieniło się po 1974 roku. Wówczas to na
konferencji przywódców państw arabskich w Rabacie (Maroko) Organizacja Wyzwolenia
Palestyny została uznana za jedynego reprezentanta wszystkich Palestyńczyków oraz
uzyskała status obserwatora Organizacji Narodów Zjednoczonych.
W listopadzie 1974 roku na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ wystąpił
przewodniczący OWP Jaser Arafat. Wystąpił trzymając w ręku gałązkę oliwną, a
przy jego boku zwisała kabura pistoletu. Mówi ł wówczas: "Przybyłem do was trzymając
Page 4 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html
Arafat przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ
(źródło: AP)
w jednym ręku gałązkę oliwną, a w drugim ręku karabin. Chcę pokoju w Palestynie.
Wyciągam gałązkę oliwną i apeluję do was: zróbcie wszystko, by ta gałązka nie została
odrzucona." śydom proponował Ŝycie we wspólnym, demokratycznym państwie, które
"będzie szanować róŜnice narodowe i religijne". Jednocześnie potępił terroryzm i
przyrzekł zaniechać go poza terytorium Izraela.
Przyjęcia Arafata w ONZ było entuzjastyczne. Miał on duŜe poparcie, gdyŜ 100 na
138 członków Zgromadzenia Ogólnego uznawało Organizację Wyzwolenia Palestyny.
Były to najczęściej kraje Trzeciego Świata, jak i państwa znajdujące się w strefie
polityki radzieckiej. Wystąpienie w ONZ otwarło Arafatowi drogę na światowe salony. To
wtedy zyskał miano obrońcy uciśnionych i "ofiary Ŝydowskiego militaryzmu".
Choć Izrael wyśmiał deklarację Arafata przypominając, Ŝe nie moŜna jednocześnie
wymachiwać gałązką oliwną i karabinem, to świat bezkrytycznie uwierzył słowom
palestyńskiego przywódcy. TakŜe i Izrael w zamian za deklarację potępiającą
terroryzm, wyraził zgodę na wizytę Arafata na terytoriach okupowanych. W listopadzie
1974 roku przywódca OWP Jaser Arafat odwiedził terytoria okupowane. Zachęcał on
wówczas Palestyńczyków do aktywności i organizowania się. Powstała wtedy
palestyńska Narodowa Rada Przywódców Lokalnych Społeczności.
Od tych wydarzeń nikt z arabskich polityków nie waŜył się podnieść na Arafata ręki.
10 listopada 1975 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło rezolucję (72 głosy za,
35 głosów przeciw, 32 głosy wstrzymujące się) uznającą syjonizm za odmianę rasizmu.
Był to wynik wielkiej kampanii antysyjonistycznej prowadzonej przez Organizację
Wyzwolenia Palestyny (OWP).
W latach 1975-1976 Liban zaczął pogrąŜać się w wojnie domowej. Przeciwko
palestyńskim oddziałom OWP wystąpiła libańska armia rządowa. Jednocześnie bojówki
muzułmańsko-druzyjsko-palestyńskie (wspierane przez Syrię) rozpoczęły walkę z
falangami chrześcijańskimi, które zwróciły się z prośbą o pomoc do Izraela. W
odpowiedzi na prośbę, Izrael zaczął kierować do Libanu dostawy broni i amunicji,
głównie zdobytej w wojnach na Arabach. W Libanie wybuchła wojna domowa. Podczas
tych bratobójczych walk, palestyńskie bojówki OWP dowodzone przez Jasera Arafata,
dokonały mordu chrześcijańskich mieszkańców libańskiej wioski Damour. Zginęło
wówczas 582 libańskich chrześcijan.
Ogółem w całym 1976 roku w Libanie zginęło ponad 40 tysięcy ludzi, a około 100
tysięcy zostało rannych. Szacuje się, Ŝe ponad 1 milion Libańczyków wyemigrował z
kraju. Kraj został zniszczony i znajdował się w strasznym stanie.
W kwietniu 1976 roku do rozdartego wojną domową Libanu wkroczyły wojska
syryjskie. Syria działała na mocy mandatu Ligii Arabskiej, jako siła pokojowa i
rozjemcza pomiędzy zwalczającymi się ugrupowaniami. W krótkim czasie Syryjczycy
narzucili siłą rozejm, przerywając wojnę domową. Liban został podzielony na strefy
wpływów. Organizacja Wyzwolenia Palestyny otrzymała część Bejrutu i południe Libanu.
Szyici umocnili się w Dolinie Beka, gdzie równieŜ rozlokowały się wojska syryjskie.
Druzowie otrzymali górzyste pasma Libanu. Sunici znajdowali się w Trypolisie,
zachodniej części Bejrutu i Sydonie. Chrześcijańska Falanga otrzymała północną część
Bejrutu.
Następnie, w 1976 roku Organizacja Wyzwolenia Palestyny została pełnoprawnym
członkiem Ligii Państw Arabskich i otworzyła oficjalne przedstawicielstwa w wielu
państwach. Jaser Arafat czuł coraz bardziej własną siłę i uwaŜał się za prawdziwego
przywódcę Palestyńczyków. Przez cały czas nie godził się na Ŝadne ustępstwa
względem Izraela oraz nawoływał do walki z syjonistycznym wrogiem.
W 1976 roku palestyńscy terroryści porwali samolot z Ŝydowskimi pasaŜerami do
Ugandy. Później terroryści przeprowadzili atak na terminal El Al na lotnisku w
Istambule (Turcja).
Izrael konsekwentnie odmawiał oficjalnych kontaktów z OWP jako organizacją
terrorystyczną.
Gdy w listopadzie 1977 roku prezydent Egiptu Anwar Sadat ogłosił gotowość podjęcia
negocjacji pokojowych z Izraelem, kraje arabskie zamroziły stosunki dyplomatyczne z
Egiptem. Syria dała wówczas "wolną rękę" działania palestyńskim organizacjom
militarnym w południowym Libanie. Oddziały palestyńskich terrorystów z Organizacji
Wyzwolenia Palestyny (dowodzonej przez Jasera Arafata) zaczęły przenikać morzem do
Izraela i organizować tam zamachy oraz porwania. Północna Galilea znalazła się pod
ostrzałem palestyńskich wyrzutni Katiusz.
W 1978 roku al-Fatah zorganizował zamach na autobus w centrum Tel Awiwu.
W odwecie, 15 marca 1978 roku izraelska armia rozpoczęła operację "Litani". Ponad
8 tysięcy izraelskich Ŝołnierzy zaatakowało pozycje Organizacji Wyzwolenia Palestyny
(OWP) w południowym Libanie. We wspólnych działaniach operowały siły lądowe,
Page 5 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html
Arafat na terenie zbombardowanego
Uniwersytetu Arabskiego - Bejrut 1982 r.
(źródło: AP)
powietrzne i morskie, atakując cele w całym południowym Libanie, za wyjątkiem
Tyru. Przez ponad trzy miesiące te tereny znajdowały się pod pełną kontrolą izraelskiej
armii, która ostatecznie wycofała się pod presją ZSRR i USA. Izraelczycy wycofując się
z południowego Libanu, pozostawili ten teren podzielony na dwie części. Pierwsza część
była patrolowana przez jednostki lokalnych chrześcijańskich milicji (uzbrojonych i
wyszkolonych przez Izrael). Drugą strefę patrolowały międzynarodowe siły UNFIL.
W 1978 roku w rozmowach pokojowych izraelsko-egipskich w Camp David interesy
Palestyńczyków reprezentował Egipt. Organizacja Wyzwolenia Palestyny zajęła
negatywne stanowisko wobec przyjętej tam koncepcji rozwiązania problemu
palestyńskiego (tzw. palestyńska autonomia administracji na Zachodnim Brzegu
Jordanu i w Strefie Gazy). Zerwano wówczas rozmowy egipsko-izraelskie dotyczące
autonomii Palestyńczyków.
W 1980 roku Jaser Arafat przeprowadził reorganizację struktur Organizacji
Wyzwolenia Palestyny (OWP) w Libanie. Wojskowy pion OWP podzielono na brygady,
na których uzbrojenie wprowadzono artylerię i czołgi, szykując się do regularnej wojny.
Udoskonalone metody maskowania stanowisk artyleryjskich i baz zaopatrzenia,
utrudniły Izraelowi wykrywanie i niszczenie tych przez lotnictwo. Udoskonalono równieŜ
same metody ataków terrorystycznych. Fala międzynarodowego terroryzmu zalała cały
świat.
Z powodu nieustających ataków, w 1982 roku Izrael podjął trudną decyzję o
interwencji zbrojnej w Libanie. Izraelska armia uderzyła na południowy Liban i bardzo
szybko zajęła pozycje wokół Bejrutu. Jesienią 1982 roku izraelski snajper miał Arafata
na celowniku optycznym, oczekując z palcem na spuście na radiowy rozkaz zastrzelenia
palestyńskiego przywódcy, który jednak nie nadszedł. Po wielotygodniowych walkach
dowództwo Organizacji Wyzwolenia Palestyny i większość oddziałów palestyńskich
(około 1 tys. bojówkarzy) została zmuszona do opuszczenia terytorium Libanu. 30
sierpnia 1982 roku pod eskortą izraelskich Ŝołnierzy na pokład greckiego
promu "Atlantis" wsiadł przywódca OWP, Jaser Arafat.
Nową siedzibą dowództwa Organizacji Wyzwolenia Palestyny został Tunis, natomiast
bazy szkoleniowe OWP przeniesiono do róŜnych krajów arabskich. Arafat podróŜował po
licznych krajach.
W nocy z 23 na 24 czerwca 1983 roku eskorta Jasera Arafata została ostrzelana na
trasie z Trypolisu do Damaszku przez uzbrojone po zęby komando, ale sam Arafat w
ostatniej chwili pojechał inną trasą i uniknął śmierci.
W 1983 roku w szeregach Organizacji Wyzwolenia Palestyny doszło do rozłamu - od
al-Fatah odłączyła się grupa przeciwników dotychczasowej polityki kierownictwa Jasera
Arafata, którego określono jako zbyt umiarkowanego i ugodowego. W listopadzie w
Trypolisie doszło do starć pomiędzy zwolennikami i przeciwnikami Arafata. Pomimo
narastającej przeciw niemu opozycji i rozłamu w al-Fatah, pozostał on nadal
przewodniczącym Organizacji Wyzwolenia Palestyny.
Na czele al-Fatahu stoi Komitet Centralny (liczący około 20 osób) - przewodniczącym
jest Jaser Arafat, sekretarzem generalny F. Chaddumi, kadrowym organizacji
wojskowej Al-Asifa.
W 1985 powstał Front Wyzwolenia Narodowego, grupujący organizacje przeciwne
polityce Arafata, w skład którego wchodziły:
- Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny - Dowództwo Ogólne (odłączył się od LFWP),
popierany przez Syrię, przywódca A. DŜibril;
- Sa'ika (Awangarda Ludowa Wojny Wyzwoleńczej), załoŜona w 1967 roku,
popierana przez Syrię, przywódca Isam al-Kadi;
- Palestyńska Rewolucyjna Partia Komunistyczna, związana z rządem syryjskim,
sekretarz generalny Arbi Awad;
- Fatah - Rada Rewolucyjna (odłączyła się od Fatah w 1973 roku), przywódca Abu
Nidal - połączyła się ona w 1985 roku z grupą Abu Musy, który w 1983 roku wystąpił z
Fatahu (w 1990 roku ugrupowanie Abu Nidala poddało się siłom Fatahu w Libanie w
obozie Ar-Raszidija).
W walce przeciwko Izraelowi Palestyńczycy powszechnie stosowali metody
terrorystyczne, zarówno na terenie Izraela, jak i poza jego granicami. Między innymi w
1985 roku przeprowadzili zamachy bombowe na lotniskach w Wiedniu i Rzymie, oraz
porwali włoski statek "Achille Lauro". W Istambule zamordowano modlących się śydów
w synagodze Neveh Shalom. Liczne zamachy terrorystyczne przeprowadzono w samym
Izraelu.
Pobyt Arafata na emigracji w Tunezji nie uchronił go od niebezpiecznych sytuacji.
Wyszedł on cało z kilku wypadków samochodowych. 1 października 1985 roku jego
Page 6 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html
Arafat z Saddamem Husseinem
- Bagdad 1988 r.
(źródło: Reuters)
kwatera główna usytuowana na południowym przedmieściu Tunisu została całkowicie
zniszczona w czasie ataku lotnictwa izraelskiego. Sam Jaser Arafat, który tam się
udawał, zawrócił słysząc wybuchające bomby.
W grudniu 1987 roku w na terytoriach okupowanych przez Izrael wybuchła
palestyńska Intifada. Był to palestyński ruch sprzeciwu wobec izraelskiej okupacji na
Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy. Palestyńskie osiedla zostały otoczone
barykadami, za którymi ukrywali się młodzi bojówkarze atakujący kamieniami izraelskie
posterunki. Mieszkańcy osiedli mogli się cieszyć chwilową wolnością nie ograniczoną
obecnością izraelskich Ŝołnierzy, którzy nie mogli dostać się na ich teren. Działaniami
kierowali lokalni przywódcy religijni wywodzący się z Centrum Islamskiego w Gazie.
Wsparcie zapewniali dysydenci OWP i ekstermistyczne organizacje islamskie działające
poza granicami kraju. Organizowano przemyt broni i szkolenie bojówkarzy. Celem
Intifady było stworzenie suwerennego państwa Palestyna.
Abu DŜihad na konferencji prasowej OWP w Algierze, w 1988 roku mówił: "To, co
czynimy, nie jest niczym innym jak realizacją naszej strategii dwóch faz. DąŜy ona do
utworzenia państwa palestyńskiego sąsiadującego z Izraelem, aby następnie
wykorzystać ją jako bazę, z której zniszczymy to, co jeszcze pozostanie z Izraela. Aby
osiągnąć pierwsze stadium musimy przekonać świat o naszej dobrej wierze, Ŝe nie
zamierzamy przeprowadzić drugiej fazy."
W 1988 roku w Strefie Gazy uaktywniły się skrajne muzułmańskie ugrupowania
fundamentalistyczne (posługujące się głównie metodami terrorystycznymi) - Hamas
(Muzułmański Ruch Oporu) oraz Islamski DŜihad popierany przez Iran, które
rywalizowały z Organizacją Wyzwolenia Palestyny o wpływy wśród Palestyńczyków.
Hamas odrzucał moŜliwość rozmów pokojowych z Izraelem i uznawał jedynie walkę, aŜ
zostanie uwolniona cała Palestyna. Jaser Arafat przebywając na przymusowej emigracji
nie miał moŜliwości bezpośredniej konfrontacji z tymi ugrupowaniami, dlatego OWP
stopniowo traciła swoje wpływy (głównie w Strefie Gazy). Aby nie dopuścić do
bratobójczych walk, latem 1988 roku Palestyńczycy stworzyli Zjednoczone Narodowe
Kierownictwo Powstania, składające się z przedstawicieli wszystkich palestyńskich
organizacji, w tym OWP i Hamasu, które konkurowały do tej pory z sobą o wpływy
wśród palestyńskich Arabów.
W 1988 roku Palestyńska Rada Narodowa (której przewodniczącym był Jaser Arafat)
proklamowała powstanie niepodległego "państwa Palestyny", odrębnego od Izraela
(tym samym uznała prawo do istnienia państwa Izrael). W 1989 roku wybrała Jasera
Arafata na prezydenta państwa palestyńskiego.
Po irackiej inwazji na Kuwejt (1990 r.) Jaser Arafat poparł Irak, wbrew
stanowisku większości państw arabskich, co spowodowało jego izolację w świecie
arabskim i cofnięcie finansowania działalności Organizacji Wyzwolenia Palestyny przez
inne kraje arabskie (głównie Arabię Saudyjską) oraz wydalenie około 400 tys.
Palestyńczyków pracujących w Kuwejcie i Arabii Saudyjskiej. Uwikłanie się Arafata po
przegranej stronie Iraku tak bardzo osłabiło jego pozycję, Ŝe w 1991 roku siła
palestyńskiego powstania (Intifady) zaczęła słabnąć.
Po klęsce Iraku Amerykanie i Europejczycy postanowili dać impuls palestyńsko-
izraelskiemu procesowi pokojowemu. W nowej sytuacji, która charakteryzowała się
rozpręŜeniem po wojnie w Zatoce, Arafat musiał się zgodzić na rozpoczęcie negocjacji
pokojowych z Izraelem. W całym swoim okresie kierowania ruchem palestyńskim Arafat
stopniowo zmieniał swoje poglądy, odchodząc od bezpośredniej działalności
terrorystycznej przeciwko Izraelowi i państwom go popierającym, na rzecz politycznego
rozwiązania konfliktu arabsko-izraelskiego przez międzynarodową akcję dyplomatyczną
i wielostronne rozmowy. JednakŜe międzynarodowe wysiłki zwołania wielostronnej
konferencji pokojowej dotyczącej rozwiązania konfliktu arabsko-izraelskiego z udziałem
wszystkich zainteresowanych stron nie przynosiły rezultatu ze względu na stanowisko
Izraela (w 1986 roku ustawa Knessetu zabroniła kontaktów z OWP). Dlatego dla
zachęcenia strony izraelskiej, Rada Bezpieczeństwa ONZ uchyliła rezolucję porównującą
syjonizm do rasizmu. Otworzyło to drogę do przyszłych rozmów pokojowych na Bliskim
Wschodzie.
W październiku 1991 roku doszło do pierwszego przełomu na konferencji w
Madrycie. Konferencja zapoczątkowała negocjacje w sprawie pokoju na Bliskim
Wschodzie (rozmowy prowadzono pomiędzy Izraelem, Syrią, Jordanią, Egiptem i
Libanem). Organizacja Wyzwolenia Palestyny została z tych pierwszych rozmów
wykluczona, a interesy Palestyńczyków reprezentowała delegacja Arabów palestyńskich
z Izraela w składzie delegacji Jordanii. Negocjacje pokojowe kontynuowano w grudniu
w Waszyngtonie, a następnie przez kilka miesięcy w róŜnych europejskich miastach.
W 1992 roku Jaser Arafat nieoczekiwanie poślubił dwukrotnie młodszą od siebie Suhę
Tawil, palestyńską chrześcijankę. Ich córeczka Zahwa urodziła się w 1995 roku. Sucha
zamieszkała w ParyŜu i otrzymywała od swego męŜa około 100 tys. euro na miesięczne
Page 7 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html
Zawarcie porozumienia pokojowego
13 września 1993 r.
(źródło: AP)
wydatki.
Po dojściu do władzy w Izraelu premiera Icchaka Rabina (1992 r.) został zniesiony
obowiązujący od 1982 roku, zakaz kontaktów państwa Ŝydowskiego z Organizacją
Wyzwolenia Palestyny. W styczniu 1993 roku przeprowadzono tajne rozmowy
przedstawicieli Izraela i OWP w Oslo (w Norwegii). Zawarte porozumienie otwierało
drogę ku palestyńskiej autonomii.
10 września 1993 roku w trakcie tajnych negocjacji, którym patronował minister
spraw zagranicznych Norwegii Jorgen Holst, Izrael i OWP wzajemnie uznały swoje
istnienie. Przy czym OWP wyrzekła się przemocy i uznała prawo Izraela do istnienia w
pokoju i bezpieczeństwie. W zamian Izrael uznał Organizację Wyzwolenia Palestyny
jako przedstawiciela palestyńskiego narodu. W ten sposób OWP uzyskało status
oficjalnego partnera Izraela w rozmowach pokojowych jako przedstawiciela narodu
palestyńskiego.
13 września 1993 roku Icchak Rabin i Jaser Arafat (przewodniczący OWP)
podpisali w Waszyngtonie (USA) Deklarację Zasad (Declaration of Principles -
Deklaracja Pokojowych Intencji), wynegocjowaną w Oslo. Przy tej okazji doszło do
pierwszego,
historycznego
spotkania
między
Premierem
Izraela
Rabinem a
przewodniczącym OWP Jaserem Arafatem.
Deklaracja Zasad określiła zasady funkcjonowania Autonomii Palestyńskiej w
pięcioletnim okresie przejściowym, zakładając jednocześnie, Ŝe po zakończeniu tego
okresu wejdzie w Ŝycie stały status. Zasady, na jakich opierać się będzie stały status,
miały zostać sprecyzowane w drodze osobnych negocjacji dwustronnych. Głównym
celem owego porozumienia było utworzenie tymczasowego samorządu palestyńskiego
w Strefie Gazy i Jerycha na okres do 5 lat. NaleŜy podkreślić, iŜ w deklaracji nie było
wzmianki o proklamowaniu państwa Palestyna, mimo to kierownictwo OWP uznało, iŜ
nastąpi ono w wyniku etapowych porozumień. Porozumienie natomiast precyzyjnie
określało kalendarz realizacji zobowiązań. Po jego wejściu (1X) miało nastąpić
wycofanie wojsk izraelskich w rejonie Gazy i Jerycha (3 XII-7 IV 1994 r.) Następnie
odbyć się miały wybory do Rady Palestyńskiej (7 VII 1994 r.); przegrupowanie
oddziałów izraelskich na głównych szlakach komunikacyjnych (10 VII 1994 r.);
rozpoczęcie negocjacji w sprawie ostatecznego statusu terytoriów okupowanych (30 IV
1996 r.) i zakończenie okresu przejściowego (4 V 1999 r.). Docelowo miano utworzyć
Autonomię Palestyńską w Gazie i Jerycho, przekazać Palestyńczykom władzę cywilną na
Zachodnim Brzegu Jordanu oraz wprowadzić samorząd palestyński z wyborami do Rady
Palestyńskiej na terenach okupowanych, w zamian, za co Arafat zobowiązał się
zlikwidować zagroŜenie ze strony islamskich terrorystów. Zgodnie z deklaracją,
niezaleŜne
palestyńskie
siły
policyjne
czuwać
miały
nad
bezpieczeństwem
wewnętrznym, zewnętrznego bezpieczeństwa regionu strzec miał Izrael. Z Palestyńskiej
Karty Narodowej miano usunąć wszystkie punkty antyizraelskie.
4 maja 1994 roku w Kairze (Egipt) podpisano izraelsko-palestyńskie Porozumienie
Gaza-Jerycho. Był to Układ o Utworzeniu Ograniczonej Autonomii Palestyńskiej
w Strefie Gazy i Jerycha, którą miano następnie rozszerzyć na 1/3 Zachodniego
Brzegu Jordanu (28 IX 1995 r.). W ten sposób Izrael dał Palestyńczykom autonomię na
ograniczonych ziemiach okupowanych. Porozumienie dotyczyło głównie wycofania się
wojsk izraelskich ze Strefy Gazy i 65 km2 wokół Jerycha, oraz przekazaniu tych
terenów pod jurysdykcję Palestyńczyków. Przewodniczący Jaser Arafat oraz cały sztab
OWP mieli przenieść swoją siedzibę z Tunisu właśnie na te tereny.
Utworzona Autonomia Palestyńska miała własne władze z przewodniczącym Jasirem
Arafatem na czele. Porządku pilnowała utworzona policja palestyńska (początkowo w
sile 8 tys. dobrze uzbrojonych ludzi z Palestyńskiej Armii Wyzwoleńczej, urodzonych
poza Izraelem i wyszkolonych w obozach terrorystycznych w róŜnych krajach Bliskiego
Wschodu). Palestyńczycy nie mogli prowadzić polityki zagranicznej i obronnej. JednakŜe
dla władz Autonomii popłynęły pieniądze z USA i Europy. Palestyna miała być zaczynem
demokracji na arabskim Bliskim Wschodzie.
Równocześnie jednak wzrosła aktywność przeciwników porozumienia arabsko-
izraelskiego, głównie Hamasu (Islamskiego Ruchu Oporu), DŜihadu, Rady Rewolucyjnej
Fatahu (z terrorystą Abu Nidalem na czele, właściwie Sabri al-Banna), jak i grup
zbrojnych Hezbollahu. Kiedy Jaser Arafat przeprowadził się z Kairu do Strefy Gazy, by
stanąć na czele palestyńskiego samorządu wynegocjowanego z izraelskim rządem,
islamiści krzyczeli: "Zdrada! Rozmowy z śydami to zdrada!"
W 1994 roku Jaser Arafat wraz z premierem Izraela Icchakiem Rabinem i
jego szefem dyplomacji Szimonem Peresem otrzymał Pokojową Nagrodę
Nobla.
28 września 1995 roku podpisano w Waszyngtonie (USA) izraelsko-palestyński układ
Page 8 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html
Wręczenie pokojowej nagrody Nobla
- 1994 r.
(źródło: AP)
Oslo II, regulujący przekazywanie władzy na Zachodnim Brzegu Jordanu Autonomii
Palestyńskiej i zasady wycofywania wojsk izraelskich. Obszar palestyński podzielono na
trzy sektory: Strefa A - (3% terytorium i 29% ludności - 362 tys. Arabów) wchodziła
pod pełną kontrolę Autonomii Palestyńskiej; Strefa B - (pozostałe miasta i miasteczka
palestyńskie
-
825
tys.
Arabów)
Izrael
zachowywał
odpowiedzialność
za
bezpieczeństwo, a sfera cywilna przechodziła do Autonomii Palestyńskiej; Strefa C -
(74% terytorium i 4% ludności, oraz osady Ŝydowskie z 140 tys. osadników) Izrael
zachowywał pełną kontrolę, z wyłączeniem ludności palestyńskiej, której sprawy
regulowała Autonomia Palestyńska. W zamian strona palestyńska została ponownie
(powtórnie po układzie Oslo I) zobowiązana do wprowadzenia zmian w Karcie
Palestyńskiej, która wzywa do całkowitego zniszczenia Izraela.
Gdy podpisywano kolejne pokojowe porozumienia, wszyscy oczekiwali, Ŝe na Bliskim
Wschodzie nastąpi wielka zmiana i powstaną warunki dla pokoju. Izrael wywiązując się
z zawartych umów, stopniowo wycofywał swoje wojska i przekazywał kolejne tereny
pod władzę Autonomii Palestyńskiej. Oczekiwano, Ŝe Jaser Arafat utworzy na tym
terenie słuŜby bezpieczeństwa, które zajmą się ściganiem palestyńskich radykalnych
organizacji terrorystycznych. Okazało się jednak, Ŝe Arafat nie potrafił zerwać ze swoją
własną terrorystyczną przeszłością. Nie dojrzał jako polityk, aby móc stanąć na czele
państwa. Palestyńskie słuŜby bezpieczeństwa złoŜone głównie z dawnych terrorystów
OWP jawnie współdziałały z róŜnymi grupami terrorystycznymi, a liczba zamachów
nieustannie rosła. Rodziło się pytanie: Co z dotrzymywaniem zawartych porozumień?
Jak długo Izrael mógł pozwolić na bezkarne mordowanie swoich obywateli? Jak długo
Izrael mógł tolerować bezczynność władz palestyńskich? Okazało się, Ŝe bardzo długo.
Kosztowało to Ŝycie wielu niewinnych ofiar w Izraelu. Ich krew znajduje się na rękach
takich polityków jak Jaser Arafat.
Po zamordowaniu w 1995 roku premiera Rabina przez Ŝydowskiego zamachowca dla
Arafata nadeszły cięŜkie czasy. Następcy Rabina odrzucili porozumienia z Oslo z 1995
roku w sprawie poszerzenia Autonomii i zaostrzyli kurs izraelskiej polityki względem
terroryzmu palestyńskiego.
W 1997 roku Arafat został wybrany prezydentem Autonomii Palestyńskiej.
Uzyskał 90% głosów wyborców. Mając tak duŜe poparcie społeczne mógł skutecznie
rządzić, nie wykorzystał jednak tek szansy.
W 1998 roku Jaser Arafat podpisał kolejne porozumienie z Izraelem, w którym
zobowiązał się do stłumienia zbrojnych wystąpień palestyńskich ugrupowań
fundamentalistycznych
(Hamas,
DŜihad)
i
zapowiedział
powstanie
państwa
palestyńskiego (IV 1999 r., po wygaśnięciu porozumień z Oslo).
Pomimo
zawartych
porozumień
Arafat
nieustannie
popierał
działalność
terrorystyczną radykalnych ugrupowań palestyńskich. Równocześnie starał się wywrzeć
nacisk na Stany Zjednoczone i Unię Europejską, aby ograniczyć pomoc finansową dla
Izraela. Unia Europejska stanęła po stronie Palestyńczyków, udzielając Autonomii
Palestyńskiej duŜego wsparcia finansowego. Uzyskiwane pieniądze Jaser Arafat miał
przeznaczać na budowę infrastruktury w Autonomii Palestyńskiej. Miały powstawać
szkoły, przedszkola, drogi, wodociągi, szpitale i inne obiekty uŜyteczności publicznej.
Bardzo szybko okazało się, Ŝe Autonomia Palestyńska otrzymywała najwięcej pomocy
finansowej na całym świecie. Pieniądze płynęły szerokim strumieniem ze Stanów
Zjednoczonych, Unii Europejskiej, ONZ, Ligii Arabskiej i Palestyńczyków pracujących w
krajach naftowych Zatoki Perskiej. Pomimo tak duŜych środków nie wybudowano ani
jednego kilometra drogi. Nie powstał ani jeden szpital, a te które istniały były
utrzymywane ze środków ONZ. Nie powstała ani jedna nowa szkoła. Nowe szkoły
zakładał ONZ. Pojawiło się więc pytanie: Co się działo z tymi wszystkimi pieniędzmi
przekazywanymi do Autonomii Palestyńskiej? Okazało się, Ŝe Jaser Arafat przeznaczał
pieniądze z międzynarodowej pomocy humanitarnej na rozbudowę infrastruktury
organizacji terrorystycznych. Wiele z tych kompromitujących faktów ujrzało światło
dzienne po przejęciu przez Izrael dokumentów Autonomii Palestyńskiej w czasie akcji
armii izraelskiej w 2003 i 2004 roku. Ujawniono wówczas przekazy pienięŜne wypłacane
terrorystom za przeprowadzone zamachy w Izraelu. Były one podpisywane imiennie
przez Jasira Arafata. Wspierał on bezpośrednio wybuch Intifady i eskalację napięcia na
całym Bliskim Wschodzie. Palestyńskie słuŜby bezpieczeństwa, finansowane ze środków
Autonomii Palestyńskiej, zamiast zwalczać aktywność bojówek terrorystycznych,
aktywnie wspierały ich działalność.
W lipcu 2000 roku doszło do konferencji w Camp David, podczas której izraelski
premier
Ehud
Barak
przedstawił
Arafatowi
propozycję
stworzenia
państwa
palestyńskiego i podziału Jerozolimy. JednakŜe niezdolny do jakichkolwiek
porozumień Arafat odrzucił propozycję Baraka. Po załamaniu się rozmów w Camp
David, Izraelczycy przestali widzieć w Arafacie partnera zdolnego do kompromisu.
Przedstawiona mu oferta była tak szczodra, jak nigdy wcześniej. On ją jednak zupełnie
Page 9 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html
odrzucił.
Zaraz potem, a pod koniec września 2000 roku wybuchła trwająca do dziś
Intifada. Jaser Arafat przez cały czas uwaŜał, Ŝe przemoc jest najlepszą formą nacisku
na państwo Ŝydowskie. Dlatego ponownie zamieszki objęły cały teren Autonomii
Palestyńskiej, a w Izraelu rozpoczęła się kampania bezwzględnego terroru.
Samobójcze zamachy terrorystyczne dokonywano w większości izraelskich miast. I
znów ginęły niewinne ofiary w Izraelu.
Ironią losu, izraelskie społeczeństwo straciło cierpliwość dla dotychczasowych
sposobów rozwiązania konfliktu z Palestyńczykami. Kolejne wybory w Izraelu wygrał
Ariel Szaron, który był wrogiem Jasera Arafata. Nie miał on złudzeń co do prawdziwych
intencji Arafata. Po serii zamachów terrorystycznych, premier Ariel Szaron ogłosił
Arafata "wrogiem Izraela".
Kiedy izraelski wywiad przechwycił statek z przemycaną przez ludzi Arafata bronią,
przewodniczący Autonomii Palestyńskiej - jak zwykle - zaprzeczył. Sytuację zmieniła
dopiero decyzja amerykańskiej administracji. W Stanach Zjednoczonych rządził juŜ
George W. Bush. Amerykański prezydent odebrał kłamstwo Arafata jako zniewagę, a
Szaron zatriumfował. Mógł przedstawić w Ameryce wszystkie zgromadzone przez
wywiad i armię dowody, obarczające Arafata odpowiedzialnością o eskalację przemocy
na Bliskim Wschodzie i zrywanie wszelkich porozumień pokojowych. W ten sposób
amerykańska administracja prezydenta George'a W. Busha odmówiła jakichkolwiek
negocjacji z Arafatem. Odtąd kluczowym elementem wszystkich planów pokojowych
było odsunięcie Arafata od władzy. Od starego terrorysty zaŜądano, by został
figurantem - miał oddać władzę nad policją i słuŜbami specjalnymi, ujawnić finanse
Autonomii, i powołać premiera.
Od 3 grudnia 2001 roku Jaser Arafat przebywał de facto w areszcie
domowym w swej siedzibie w Ramalli na Zachodnim Brzegu Jordanu, częściowo
zniszczonej przez izraelskie wojsko. Siedzibę przywódcy Palestyńczyków w Gazie armia
izraelska zniszczyła w reakcji na palestyńskie zamachy terrorystyczne. Jego izolację
polityczną zrywali wyłącznie politycy Unii Europejskiej.
Arafat przez długi czas udawał, Ŝe godzi się na reformy wewnętrzne w Autonomii
Palestyńskiej. JednakŜe w rzeczywistości pełnię władzy wciąŜ utrzymywał w swoich
rękach. Pod presją Stanów Zjednoczonych w sprawie zreformowania władz Autonomii,
Arafat zgodził się w maju 2003 roku na mianowanie premierem palestyńskiego rządu
Mahmuda Abbasa (Abu Mazena). Wkrótce jednak doszło do starcia Arafata z nowym
szefem rządu w sprawach bezpieczeństwa i juŜ we wrześniu tego samego roku Abbas
musiał ustąpić ze stanowiska, co przyjęte zostało jako potwierdzenie wpływów samego
Arafata. Natomiast drugi szef rządu Ahmed Kurei wciąŜ groził dymisją. Arafat nie
wyrzucił go tylko dlatego, Ŝe to zakończyłoby dopływ amerykańskich i europejskich
dotacji. W efekcie Autonomią Palestyńską w coraz większym stopniu zaczęła rządzić
islamistyczna opozycja, która za nic miała Arafata i skorumpowane, niewładne
struktury Autonomii. JednakŜe dla większości Palestyńczyków Jaser Arafat wciąŜ
pozostawał bohaterem narodowym.
Państwo Izraela uznało Jasera Arafata za osobę nie godną zaufania i nieodpowiednią
do prowadzenia dalszych rozmów pokojowych. Osoby wspierające terroryzm powinny
być potępione i odrzucone przez całą międzynarodową społeczność. Jaser Arafat nie
tylko wspierał aktywnie terroryzm, ale i sam był terrorystą. Odpowiedzią Izraela na
impas w rokowaniach bliskowschodnich i realizacji pokojowego programu - tzw. mapy
drogowej - stał się "jednostronny plan pokojowy", zwany planem Ariela Szarona,
zakładający wycofanie wojsk i likwidację osiedli Ŝydowskich w Strefie Gazy oraz
czterech małych osiedli na Zachodnim Brzegu do końca 2005 roku. Plan Szarona
doprowadził do walk bratobójczych o wpływy w Strefie Gazy. Walka w władzę frakcji
palestyńskich doprowadziła w konsekwencji do upadku autorytetu samego Arafata.
Gdy Arafat zaczął chorować, wciąŜ pełnia władzy w Autonomii Palestyńskiej
spoczywała w jego rękach. Ahmed Kurei i Mahmud Abbas starali się wziąść na siebie
odpowiedzialność za przyszłość Autonomii, jednakŜe Arafat nie wyraŜał na nic zgody.
Nawet gdy po raz pierwszy stracił przytomność, po wybudzeniu miał krzyczeć: "Nie ma
takiej potrzeby. JuŜ czuję się dobrze. Ja tu rządzę!"
29 października 2004 roku powaŜnie chory palestyński przywódca Jaser Arafat został
przewieziony jordańskim śmigłowcem z Ramalli na Zachodnim Brzegu Jordanu do
Ammanu (Jordania), a stamtąd francuskim samolotem wojskowym odleciał na lotnisko
w Villacoublay na południowy zachód od ParyŜa (Francja). Arafat został umieszczony w
wojskowym szpitalu w Percy.
Page 10 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html
Choroba Arafata
- Ramallah 28.10.2004 r.
(źródło: AP)
Arafat udaje się na leczenie do Francji
- 29.10.2004 r.
(źródło: Reuters)
Pogrzeb Arafata w Ramallah
(źródło: AP)
11 listopada 2004 roku Jaser Arafat zmarł rano o godzinie 3:30 we
francuskim szpitalu wojskowym pod ParyŜem, w którym spędził ostatnie dni
Ŝycia w związku z cięŜką chorobą.
Oficjalny komunikat podaje, Ŝe Arafat cierpiał na niewydolność krwi - co
zahamowało odŜywianie organizmu - a zmarł po wylewie krwi do mózgu i załamaniu
się funkcjonowania organów wewnęrznych.
11 listopada 2004 roku ciało zmarłego Jasera Arafata przewieziono francuskim
samolotem z ParyŜa do Kairu w Egipcie. Zmarłego poŜegnała większość francuskich
polityków.
12 listopada 2004 r. w Kairze odbyły się oficjalne uroczystości pogrzebowe, po czym
egipski samolot wojskowy przewiózł ciało zmarłego do bazy wojskowej na Półwyspie
Synaj, skąd egipski śmigłowiec wojskowy przewiózł ciało zmarłego do Ramalli na
Zachodnim Brzegu Jordanu. Ciało zmarłego Jasera Arafata niezwłocznie pochowano na
terenie jego kwatery Mukata w Ramalli.
Copyright ©2004-2007 by
Gedeon
Izrael
Kultura
Historia
Turystyka
Pomoc duchowa
śydzi w Polsce
Czasy i Fakty
Page 11 of 11
Czasy i Fakty/Jasir Arafat
2008-04-19
http://www.izrael.badacz.org/fakty/fakty_arafat.html