Okropna seria uświadamiająca

tłumaczenie: magda2em
link: http://mirriel.ota.pl/forum/viewtopic.php?f=2&t=5565
autor: cuddlebearlove
oryginał: http://www.fanfiction.net/s/2554717/1/

Ta okropna rzecz

Minerwa McGonagall zbliŜyła się do gargulca strzegącego wejścia do gabinetu dyrektora.
Podała hasło i wstąpiła na obracające się schody.

Na górze wicedyrektorka podniosła rękę, lecz zanim zdąŜyła zapukać do drzwi, z gabinetu
dobiegł głos Albusa.

– Wejdź, Minerwo.

McGonagall weszła do gabinetu Albusa i usiadła na fotelu stojącym przed jego biurkiem.

– Dropsa? – zaoferował.

Minerwa pokręciła głową.

– W takim razie w czym mogę ci pomóc, kochana? – spytał.

– Wydaje mi się, Ŝe musisz porozmawiać z panem Potterem.

– W sprawie…

– Seksu – odpowiedziała prosto z mostu.

Albus zakrztusił się cukierkiem.

– Dlaczego uwaŜasz, Ŝe muszę porozmawiać z Harrym o seksie?

– Po pierwsze, nie sądzę, Ŝeby ktoś z nim o tym rozmawiał. Chłopak ma juŜ czternaście lat,
ktoś musi to zrobić. Po drugie, ufa ci, a zatem jesteś doskonałym kandydatem.

– Jesteś opiekunką jego domu. Dlaczego sama tego nie zrobisz?

– Dlatego Ŝe musi to być męŜczyzna. Nastolatek nie będzie rozmawiał na takie tematy z
kobietą.

– Ale ma rozmawiać ze stupięćdziesięcioletnim dyrektorem? – spytał Dumbledore z
niedowierzaniem w głosie.

– Poradzisz sobie. Pamiętaj, zanim zostałeś dyrektorem, sam byłeś nauczycielem – zachęciła
go Minerwa.

– Uczyłem transmutacji. Ten przedmiot róŜni się zdecydowanie od tego, co sugerujesz.

– Harry dorasta. Z pewnością nie chcesz, Ŝeby wpadł w jakieś kłopoty, poniewaŜ nikt z nim
na ten temat nie rozmawiał, prawda?

– Nie – westchnął Albus. Nie było innego wyjścia. – Zastanawiam się jak moŜna opisać
związki damsko–męskie przy pomocy dropsów cytrynowych…

– Ani mi się waŜ – rzuciła ostro Minerwa. – Albusie Dumbledore, musisz potraktować to
powaŜnie.

– Skąd ten pośpiech? Coś się stało?

– Nie, nic się nie stało. Trzeba z nim porozmawiać zanim coś się stanie. Proszę, nie zwlekaj z
tym.

- - - - -

Minęły trzy tygodnie, zanim Albus wysłał Harry’emu notkę z prośbą o wizytę w jego
gabinecie. A i to po kilkunastu przypomnieniach od Minerwy.

– Jak myślisz, czego moŜe od ciebie chcieć? – spytał Ron. Przy śniadaniu przeczytał list od
dyrektora, zaglądając Harry’emu przez ramię.

– Nie mam pojęcia – odpowiedział Harry.

– Nie wpakowałeś się znów w kłopoty, prawda? – Hermiona obrzuciła przyjaciela
podejrzliwym spojrzeniem.

– Nie, nie miałem zupełnie czasu.

– MoŜe chodzi o Turniej Trójmagiczny – zasugerował Ron.

– MoŜe. Dowiem się po południu.

Po zajęciach Harry poszedł do gabinetu dyrektora. Podał gargulcowi hasło, które Dumbledore
dołączył do listu i wszedł po schodach.

– Wejść! – zawołał Albus, zanim Harry zdąŜył zapukać.

– Ach, to ty, Harry. Usiądź, proszę.

Harry usiadł naprzeciwko Dumbledore’a. Na jego twarzy malowało się zdenerwowanie.

– Profesorze, czy to Voldemort?

– Hm, nie, nic z tych rzeczy. Jak minęły dzisiaj zajęcia?

– W porządku – odpowiedział nastolatek. – A moŜe chciał pan porozmawiać ze mną o
turnieju?

– Nie, nie dlatego cię tu poprosiłem – odparł dyrektor. Naprawdę nie chciał zdradzić
prawdziwego celu tej wizyty, ale wiedział, Ŝe w końcu będzie musiał to zrobić. Oceniając po
spojrzeniu, jakie Harry kierował w jego stronę, nie zostało mu wiele czasu.

– Mam kłopoty?

– Nie. Zwrócono mi uwagę, Ŝe... tak, właśnie, Ŝe moŜesz mieć potrzebę porozmawiania z
kimś na pewien temat.

Harry miał mętlik w głowie. Nie miał pojęcia o czym Dumbledore mówi. Otworzył szeroko
oczy.

– Coś się stało Syriuszowi?

– Ach, nie. Z Syriuszem wszystko w porządku. Ministerstwo nadal nie wie, gdzie przebywa –
odpowiedział dyrektor. Dlaczego nie pomyślałem o Syriuszu. Jest w końcu ojcem chrzestnym
Harry’ego, to jego obowiązek. PrzecieŜ jest na wyciągnięcie ręki, w Hogsmeade. ZałoŜę się,
Ŝ

e mógłbym zaprowadzić tam Harry’ego bez zwracania niczyjej uwagi.

– Profesorze, zaczynam się martwić. Co się stało? Proszę mi powiedzieć.

– Nic się nie stało. MoŜe pójdziesz się pouczyć?

– Hę?

– Na pewno masz jakąś pracę domową do odrobienia. NajwyŜszy czas, Ŝebyś się za nią
zabrał. Czekanie na ostatnią chwilę nie jest rozsądne. Miłego dnia.

Kiedy Harry wrócił do pokoju wspólnego, przyjaciele zasypali go pytaniami.

– Czego chciał?

– Czy to Voldemort?

– Złapali Wąchacza?

– O co chodzi?

– Nie wiem – odpowiedział Harry.

– Jak to nie wiesz? PrzecieŜ widziałeś się z profesorem Dumbledorem, prawda? – spytała
Hermiona.

– No tak.

– No to co się stało? – powtórzyła pytanie ze zniecierpliwieniem.

– On… hm, to, co mówił, nie miało zbytniego sensu.

– Jak zwykle mówił zagadkami? – spytał Ron.

– Nie, pogadał trochę i powiedział, Ŝe mam iść się pouczyć – odparł Harry.

– Dziwne – skomentowała Hermiona.

– Nieprawda – nie zgodził się Ron. – To po prostu Dumbledore.

- - - - -

Tymczasem w jaskini w Hogsmeade…

– Nie wydaje mi się – powiedział Syriusz, całkowicie zaskoczony.

– Dlaczego nie? Nie chcesz zobaczyć swojego chrześniaka? – spytał Dumbledore.

– Widuję się z nim. Odwiedza mnie w weekendy.

– Jesteś jego ojcem chrzestnym. To twój obowiązek.

– Ciebie zna od lat, mnie spotkał zaledwie kilka miesięcy temu – opierał się Syriusz.

– Jesteś młodszy. Będzie się czuł bardziej swobodnie rozmawiając z tobą.

– Ale ciebie zna dłuŜej. Będzie się czuł bardziej swobodnie rozmawiając z tobą.

– Syriuszu…

– Posłuchaj, Albusie. To by wyglądało zupełnie inaczej, gdybym go wychowywał. PoniewaŜ
tak się nie stało, nie wydaje mi się, Ŝe mogę ot tak po prostu wleźć w jego Ŝycie i bawić się w
rodzica. Mogę się o niego troszczyć, opiekować się nim, chronić go i kochać do końca moich
dni, ale nie mogę tego zrobić. Jeszcze nie teraz.

– Rozumiem – odpowiedział dyrektor.

- - - - -

Dwa dni później, przy śniadaniu, szkolna sowa wylądowała przed Harrym z listem w dziobie.
Harry szybko przeczytał notkę.

– Wolne Ŝarty – mruknął, spoglądając znad pergaminu.

– Co jest, stary? – spytał Ron.

Razem z Hermioną przeczytali list, po czym rzucili przyjacielowi zatroskane spojrzenia.

– Powodzenia – powiedział Ron.

– Tym razem dowiedz się koniecznie o co chodzi – rzuciła Hermiona.

Tego popołudnia Harry ponownie zasiadł przed biurkiem w gabinecie dyrektora. Obaj
wpatrywali się na siebie przez kilkanaście minut, zanim Albus się odezwał.

– Przejdźmy zatem do tematu. Poproszono mnie, abym porozmawiał z tobą o seksie. – Albus
był przekonany, Ŝe taka bezpośredniość pomoŜe mu przekazać wszystkie niezbędne
informacje jasno, prosto i tak szybko, jak tylko to moŜliwe.

– Co takiego? – zdziwił się Harry. Jego policzki przybrały barwę dorodnego pomidora.

– Czy twój wuj rozmawiał z tobą na ten temat?

– Yyy…. Tak, raz powiedział mi, Ŝe... mam nie uprawiać seksu, Ŝebym pozostał ostatnim
wybrykiem natury. Na tym się skończyło. Niech pan się nie martwi, nasi koledzy duŜo o tym
rozmawiają.

– I to właśnie stąd bierzesz informacje? Od starszych kolegów?

– No… tak.

– Czuję się tym zaniepokojony – odpowiedział Albus, rozmyślając o latach, które spędził jako
nastolatek w Hogwarcie. – Harry, zakładam, Ŝe wiesz czym róŜni się kobieta od męŜczyzny.
Mam rację?

Harry wpatrywał się ze zdumieniem w dyrektora. Z wszystkich rzeczy, które doświadczył w
swoim krótkim Ŝyciu, ta rozmowa w zatrwaŜająco szybkim tempie wspinała się na samą górę
listy tych najgorszych.

– Harry?

– Tak – odparł powoli nastolatek.

– Wspaniale. W takim razie… kiedy dwoje ludzi bardzo się kocha, mogą zdecydować się na
seks.

– A czy ludzie, którzy się nie kochają, nie mogą tego robić?

– Słucham?

– Muszę wcześniej kochać tę osobę? A nie wystarczy, Ŝe bardzo ją lubię, albo Ŝe się o nią
troszczę? MoŜna to robić w zamian za odpowiedzi do pracy domowej?

– Co takiego?

– No… tak kiedyś powiedział Fred.

– Nie, Harry. To znaczy, moŜna, ale nie radziłbym ci tego robić. Widzisz, seks jest czymś
wyjątkowym i powinien być zarezerwowany dla kogoś, kogo kochasz. Uprawianie go bez
uczucia w pewien sposób umniejsza jego znaczenie.

– Okay. To nie zawsze musi być chłopak i dziewczyna, prawda?

– No, nie. Tak jest najczęściej, ale nie wyklucza to innych moŜliwości. Dlaczego pytasz? –
spytał Albus, myśląc, Ŝe być moŜe będzie musiał nieco zmienić to, co chciał powiedzieć.

– Nie. Nie ja. Zastanawiałem się tylko, bo Dursleyowie byli dość… ograniczeni.

– W porządku. Teraz… wiesz na czym polega stosunek?

– Tak – odpowiedział Harry, wbijając wzrok w czubki swoich butów.

– Wiesz skąd biorą się dzieci?

– Tak, yyy… długo jeszcze?

– Uwierz mi, ta rozmowa nie jest dla mnie przyjemnością, jednak obawiam się konsekwencji,
jeŜeli nie przeprowadzimy jej do końca. – Albus myślał tutaj o tym, co zrobiłaby mu
Minerwa, gdyby nie porozmawiał z Harrym.

– Jest kilka róŜnych eliksirów i zaklęć, które chronią przed niepoŜądaną ciąŜą. Najlepiej
poczytaj sobie jakąś ksiąŜkę na ten temat. Nie będę cię uczył eliksirów, jako Ŝe to był mój
najgorszy przedmiot. Obawiam się, Ŝe moje umiejętności od tamtej pory niewiele się
poprawiły.

Harry wpatrywał się w dyrektora szeroko otwartymi oczami.

– Jesteś zdecydowanie za młody – ciągnął Dumbledore. – Osoby w twoim wieku nie
posiadają zdolności do radzenia sobie z taką ilością uczuć i emocji, które wiąŜą się z tak
intymną relacją, jaką jest seks. A zatem lepiej poczekaj, jak będziesz starszy. WspółŜycie
niesie ze sobą wiele daleko idących konsekwencji emocjonalnych, których młodzi ludzie nie
rozumieją w odpowiedni sposób.

Albus mówił przez kolejne pół godziny o tym, Ŝe nie wolno wykorzystywać innych osób ani
uŜywać seksu do manipulowania ludźmi. Wyjaśnił teŜ zagroŜenia płynące z emocjonalnego i
fizycznego wykorzystywania w związkach. Kiedy Harry wychodził z gabinetu dyrektora, był
najzwyczajniej w świecie przeraŜony.

- - - - -

– śartujesz – rzucił Ron, kiedy trójka przyjaciół siedziała na kanapie w pokoju wspólnym. –
Dumbledore przeprowadził z tobą ROZMOWĘ?

– Tak – potwierdził Harry. Nie chciał nigdy więcej rozmawiać o tym, co właśnie zaszło w
gabinecie Dumbledore’a, jednak przyjaciele zmusili go do złamania tego postanowienia.

– Co takiego powiedział? – spytał Ron.

Harry zreferował wszystko, co powiedział mu Dumbledore.

– … a potem dał mi cytrynowego dropsa i powiedział, Ŝe jeŜeli będę miał jakieś pytania, to
mogę do niego przyjść i je zadać.

– Wiesz – powiedziała Hermiona pocieszającym tonem. – Zawsze mogło być gorzej.

– Jakim cudem mogło być jeszcze gorzej? – spytał Ron.

– To mógł być profesor Snape.

NAPRAWDĘ okropna rzecz

Draco zapukał do drzwi swojego ojca chrzestnego.

– Wejść – brzmiała odpowiedź.

Draco wszedł do środka i usiadł naprzeciwko Severusa Snape’a.

– Severusie, o czym chciałeś ze mną porozmawiać?

– Czekamy jeszcze na jedną osobę. Jak się pojawi, wtedy wszystko wyjaśnię.

Musieli czekać tylko kilka minut. Ponownie rozległo się pukanie, a Mistrz Eliksirów
powtórzył swoją odpowiedź.

Harry Potter wszedł do biura swojego znienawidzonego profesora z niepokojem. Dumbledore
rozmawiał z nim o seksie. W porównaniu z tamtą rozmową, pogawędka ze Snape’em będzie
kaszką z mleczkiem.

– Potter? – spytał Draco.

– Malfoy? – zdziwił się Harry.

– Severusie, co tu się dzieje?

– Dlaczego mówisz do swojego opiekuna domu po imieniu? – spytał Harry Dracona.

– Zajmij się swoimi sprawami, Potter. Severusie, o co chodzi?

– Potter, usiądź – zarządził Snape.

Jako Ŝe jedyne wolne miejsce znajdowało się obok Dracona, Harry nie miał innego wyboru.

– Skoro obaj siedzicie wygodnie, przejdźmy do tematu. Będziemy rozmawiać o seksie.

– Co takiego? – krzyknęli jednocześnie Harry i Draco.

– To, co słyszeliście. A teraz…

– Yyy… profesorze… Ale ja juŜ wszystko wiem. Profesor Dumbledore przeprowadził ze mną
rozmowę na ten temat w zeszłym tygodniu – jęknął Harry.

– Profesor Dumbledore? Serio? – spytał Malfoy, głośno chichocząc.

– Jestem tego świadomy. Jednak jego wyjaśnienia sprowadzały się zapewne do zabawy
dropsami i stwierdzeniem, Ŝe musisz zaczekać, aŜ będziesz starszy i odnajdziesz tę właściwą
osobę. Moim zdaniem potrzebujesz nieco bardziej realistycznego podejścia.

– A co pana to obchodzi? – spytał Harry.

– Pragnę, aby Draco otrzymał prawidłowe informacje, poniewaŜ jest moim chrześniakiem.
Chcę, abyś ty otrzymał właściwe informacje, poniewaŜ ostatnią rzeczą, jakiej chcę, jest banda
małoletnich Potterciątek biegających po okolicy.

– Chrześniakiem?

– Co jest, Potter? Zaskoczony, Ŝe mój ojciec chrzestny nie jest szalonym mordercą? – zadrwił
Draco.

– Nie wiem, jak ci to mam powiedzieć, Malfoy, ale twój ojciec chrzestny to śmierdzący i
obślizgły dupek.

– Gryffindor traci dziesięć punktów, Potter. A teraz przejdźmy proszę do tematu. Jak sądzę
znacie róŜnice między kobietami a męŜczyznami, a zatem przejdziemy od razu do
współŜycia. Kiedy dwoje ludzi darzy się uczuciem, często prowadzi to do seksu. Jest to
bardzo przyjemne doświadczenie, które moŜe mieć jednak powaŜne konsekwencje. Aby im
zapobiec, naleŜy przedsięwziąć odpowiednie środki ostroŜności.

Profesor Snape szczegółowo opisał róŜne eliksiry o działaniu antykoncepcyjnym. Harry i
Draco siedzieli cicho, udając, Ŝe słuchają uwaŜnie. W rzeczywistości obaj myśleli o
quidditchu.

Kiedy Snape skończył opisywanie eliksirów, przeszedł do wyjaśnienia burzy hormonalnej u
męŜczyzn.

– Zaraz, zaraz – przerwał Harry. – Dumbledore powiedział, Ŝe istnieją takŜe zaklęcia, których
moŜna uŜyć.

– Po co rzucać zaklęcia, skoro moŜna osiągnąć to samo, pijąc eliksir? – spytał Snape.

– PoniewaŜ nie jestem zbyt dobry z eliksirów.

– W takim razie nie moŜesz uprawiać seksu – odpowiedział z powagą profesor, a Draco
uśmiechnął się pod nosem.

– Nie rozumiem w jaki sposób moje umiejętności warzenia eliksirów mają wpływać na
związek z dziewczyną – odparł Harry.

– Związek, Potter? Tak to ujął dyrektor?

– Tak, profesorze.

– Przejdźmy dalej…

Profesor Snape mówił przez dłuŜszy czas o grze wstępnej, nie płodzeniu dzieci ze zbyt wielką
liczbą kobiet i – ku obopólnemu przeraŜeniu nastolatków – ślubie. Draco i Harry spojrzeli na
siebie. Na obu ich twarzach malowało się bezgraniczne obrzydzenie. Następnie Snape
przeszedł do kolejnych tematów.

– Homoseksualizm jest powszechnie akceptowany w świecie czarodziejów. Draco, jako Ŝe
jesteś ostatnim z linii Malfoyów, oczekuje się od ciebie, Ŝe spłodzisz dzieci, którym
przekaŜesz nazwisko. Podobnie, Potter, jesteś ostatni z linii Potterów. Byłoby lepiej, gdybyś
był homoseksualistą.

– Czasami czarodzieje zbierają się w grupach, aby wspólnie sprawiać sobie przyjemność.
Takie spotkania mogą być niezapomniane, zwłaszcza, jeśli nie ma się ani krztyny wstydu.
Potter, to jest coś, czego moŜna oczekiwać od ciebie i twojego domu.

– Nie podoba mi się to – stwierdził w odpowiedzi Harry.

– Nie obchodzi mnie to – odparł Snape. – To nas zaprowadziło do zwierząt. Nie. Róbcie.
Tego. Teraz…

– Mam pytanie – wtrącił się Malfoy, wciąŜ uśmiechając się drwiąco.

– Tak?

– A co z mieszańcami?

– WyraŜaj się poprawnie, Draco. Co z nimi?

– JeŜeli ktoś będzie uprawiał seks z wampirem lub wilkołakiem, czy przez to zmienią się w
mieszańca?

– Skąd ci to przyszło do głowy, Malfoy? – spytał Harry.

– Ciekawość – odpowiedział, rzucając Harry’emu znaczące spojrzenie. Miał nadzieję, Ŝe
Gryfon je zrozumie.

– Nie, nie stanie się mieszańcem. Podsumowując…

– To musi być dla pana w takim razie wielką ulgą, profesorze, prawda?

– Co to miało oznaczać, Potter?

– śe ludzie mogą z panem spać, nie obawiając się, Ŝe zmienią się w wampira.

– Gryfindor traci dziesięć punktów. Podsumowując…

– Chwileczkę – przerwał Draco. – Mógłbyś wyjaśnić skąd się wzięły półolbrzymy?

– Co?

– PrzecieŜ to się wydaje zupełnie nieprawdopodobne. W jaki sposób olbrzym i człowiek
mogą stworzyć półolbrzyma? Od strony fizycznej… jak to w ogóle moŜliwe?

– Nie, nie wyjaśnię. Podsumowuj…

– Profesorze? – spytał Harry, orientując się, co próbuje osiągnąć Malfoy. – Po czym moŜna
rozpoznać, kiedy jest się wystarczająco dojrzałym, Ŝeby uprawiać seks?

– Nigdy nie będziesz wystarczająco dojrzały. Podsu…

– Hej, Severusie, zastanawiałem się czy moi rodzice zaakceptowaliby to, gdybym miał
dziecko z czarownicą półkrwi?

– JeŜeli przez „akceptację” masz na myśli, Ŝe cię wydziedziczą i prawdopodobnie zabiją, to w
takim razie tak, zaakceptują to. Podsu…

– Profesorze Snape? – spytał Harry. – Czy związki nauczycieli i uczniów są dozwolone?

Malfoy uśmiechnął się lekko, widząc zdziwiony wyraz twarzy swojego ojca chrzestnego. W
duchu pogratulował Harry’emu pomysłu.

– Dlaczego pytasz?

– Bałem się zapytać profesora Dumbledore’a.

– Nie mów mi, proszę, Ŝe jeden z nauczycieli z naszej szkoły pozostaje w intymnych
stosunkach z jednym z uczniów, który do tego jest niepełnoletni!

– Nie, po prostu byłem ciekawy.

– Nie są dozwolone. Podsumow…

– Hej, Sev?

– Ile razy ci mówiłem, Ŝebyś mnie tak nie nazywał?

– Zdecydowanie mniej niŜ gdy mówiłeś, Ŝebym nie mówił do ciebie „Sevey” – odparował
Malfoy.

– Koniec tego! Podsumowując, seks to nie jest zabawa. Mimo Ŝe sprawia wielką
przyjemność, niesie za sobą ogromną odpowiedzialność. Draco, nie zrób nikomu dziecka
przed ukończeniem szkoły. Potter, postaraj się NIKOMU nie zrobić dziecka. Jesteście wolni.

Severus był zadowolony, Ŝe wreszcie pozbył się nastolatków ze swojego gabinetu. Draco i
Harry byli równie szczęśliwi, kiedy wreszcie wyszli z komnat Mistrza Eliksirów.

– Wiedziałeś dlaczego wezwał cię do swojego gabinetu? – spytał Harry, kiedy oddalili się od
drzwi na bezpieczną odległość.

– Gdybym wiedział, to bym nie przyszedł.

– Ja teŜ.

– Kto był bardziej szokujący, Potter? Severus czy Dumbledore?

– Zdecydowanie Snape. Ta rozmowa będzie nowym tematem moich koszmarów. Dumbledore
mnie zaledwie wystraszył.

– Czuję się brudny… idę pod prysznic. Do zobaczenia… Harry.

- - - - - - - - - -

Pokój wspólny Gryfonów.

– Co profesor dupek od ciebie chciał, Harry? – spytał Ron.

– Masz kłopoty? – dodała Hermiona.

– Nie – odparł sztywno Harry.

– Wszystko w porządku, stary?

– Nie.

– Harry, co się stało? – dopytywała się Hermiona z zaniepokojeniem. – Czy to Voldemort?

– Nie.

– No juŜ, Harry, powiedz nam o co chodzi – poprosił Ron.

– Czy… pamiętacie o czym rozmawiałem w zeszłym tygodniu z profesorem Dumbledorem?

– Tak – przyjaciele odpowiedzieli jednocześnie.

– Hermiono, pamiętasz jak powiedziałaś, Ŝe mogło być gorzej?

– Tak.

– Było gorzej.

Zarówno Ron, jak i Hermiona, otworzyli szeroko oczy ze zdumienia.

– Powiedz, Ŝe nie masz na myśli… – spytał Ron, mimo tego, Ŝe Harry kiwnął głową.

– Profesor Snape? – powtórzyła Hermiona.

Harry ponownie skinął głową.

– Draco teŜ tam był.

– Dlaczego?

– Malfoy?

– PoniewaŜ Snape jest jego ojcem chrzestnym i uwaŜał, Ŝe taka rozmowa mu się przyda.

– Harry, od kiedy mówisz do Malfoya po imieniu?

– Wytworzyła się między nami więź w wyniku tak bolesnego, wspólnego doświadczenia.

– No wiesz, Harry. Zawsze mogło być gorzej – powiedziała Hermiona wesołym tonem.

– Niby jak? – spytał Ron.

– To mogła być profesor McGonagall.

Na Merlina, zrobiło się jeszcze bardziej okropnie!

– Potter, zostań chwilę – zawołała za nastolatkiem profesor McGonagall pod koniec lekcji
transmutacji. Harry nie mógł się skoncentrować w trakcie zajęć ze względu na uraz
psychiczny wywołany wydarzeniami poprzedniego tygodnia.

W sumie nie byłoby najgorzej, gdyby nie to, Ŝe godzinę wcześniej miał Eliksiry. Kiedy tylko
podniósł wzrok na Snape’a, od razu przypominała mu się TA rozmowa, w której uczestniczył
równieŜ Draco.

Po skończonej transmutacji Harry podszedł do biurka swojej opiekunki domu.

– Chciała pani ze mną porozmawiać?

– Chodź do mojego gabinetu, Potter.

Harry podąŜył za nauczycielką do jej gabinetu przez drzwi znajdujące się na tyłach klasy.

– Usiądź.

Harry usiadł, czując się bardzo niepewnie. NiezaleŜnie jak bardzo się starał, nie potrafił
przypomnieć sobie o niczym, co usprawiedliwiałoby pobyt w gabinecie McGonagall.

– A teraz sobie porozmawiamy.

– Mam kłopoty?

– Nie, co ci przyszło do głowy? – McGonagall od razu zrobiła się podejrzliwa. – Napsociłeś
coś?

– Nie.

– W porządku. Temat naszej rozmowy będzie bardzo powaŜny. Chodzi o seks.

– Na Merlina – jęknął Harry. – Naprawdę tego nie potrzebuję. Profesor Dumbledore i Snape
juŜ ze mną na ten temat rozmawiali. Wydaje mi się, Ŝe mam juŜ wszystkie moŜliwe
informacje na ten temat.

– Jestem tego świadoma. To ja zachęciłam dyrektora do tej rozmowy.

– To był pani pomysł? – spytał Harry.

– Zgadza się. Jednak martwię się, Ŝe profesor Dumbledore nie wywiązał się naleŜycie z
powierzonego mu zadania. Obawiam się takŜe, Ŝe profesor Snape mógł zniszczyć wszystko
to, co zrobił dyrektor. A zatem mam zamiar to naprawić. Ponadto nie słyszałeś jeszcze, jak
myślą o tym kobiety.

– I naprawdę tego potrzebuję?

– AleŜ oczywiście, Potter.

Widząc, Ŝe nie uda mu się wywinąć w Ŝaden sposób z tej rozmowy, zdecydował, Ŝe nie ma
zamiaru przeŜyć jej samotnie.

– Wie pani komu jeszcze mogłaby się przydać taka rozmowa? Hermionie i Ronowi. Kilka
razy widziałem, jak się całowali. Na pewno im nie zaszkodzi. Hermiona pochodzi z rodziny
mugolskiej, więc jej rodzice nie nauczą jej czarodziejskich środków zapobiegawczych, a
rodzice Rona są zbyt nieśmiali.

Oczywiście Harry nigdy nie przyłapał Rona i Hermiony na całowaniu. Co więcej, Ron juŜ
miał TĘ rozmowę. Jedyne, co było zgodne z prawdą w jego wypowiedzi, było stwierdzenie,
Ŝ

e rodzice Hermiony nie znają się na czarodziejskich sposobach, jednak znając Hermionę, i

tak wyczytała z pewnością wszystko w ksiąŜkach. Jednak jeśli nadal chcą się z niego
wyśmiewać, a Hermiona nadal chce przepowiadać, JAK jego Ŝycie stanie się coraz bardziej
okropne, to równie dobrze mogą do niego dołączyć.

– Jesteś pewny?

– Tak, psze pani. Ukrywają się z tym, więc mogą wszystkiemu zaprzeczyć. Mam po nich
pójść?

– Jesteś pewien, Ŝe nie będziesz się krępował?

– Tak. Wszystko robimy razem, nie mam nic przeciwko. Oni teŜ na pewno nie.

– W takim razie pospiesz się.

Harry znalazł swoich przyjaciół przed kominkiem w pokoju wspólnym.

– Chodźcie.

– A dokąd? – dopytywał się Ron.

– McGonagall chce z nami porozmawiać.

– Dlaczego? – spytała Hermiona.

– Nie wiem, ale mamy się pospieszyć. Chodźmy.

Harry nie miał pojęcia, jakim sposobem udało mu się utrzymać kamienną twarz. Podczas ich
spaceru miał jedynie nadzieję, Ŝe nie będą na niego zbyt wściekli.

– Znakomicie. Usiądźcie, proszę – powiedziała McGonagall, kiedy Harry zapukał do drzwi
jej gabinetu.

– W takim razie – ciągnęła – Harry z pewnością powiedział wam, Ŝe będziemy rozmawiać o
seksie.

– Co takiego? – krzyknęli jednym głosem Ron i Hermiona.

– Jako Ŝe jestem opiekunką waszego domu, do moich obowiązków naleŜy upewnienie się, Ŝe
nie dojdzie do Ŝadnych wpadek wśród moich uczniów. Harry mówił mi, Ŝe jesteście razem…

Dokładnie w tej chwili Hermiona i Ron odwrócili się przesłali przyjacielowi mordercze
spojrzenie. Harry patrzył się na nich, z uśmieszkiem na ustach.

– … jesteście w wieku, w którym często się eksperymentuje – ciągnęła McGonagall.. – Nie
ma w tym nic złego, pod warunkiem, Ŝe trzymacie się pewnych granic. Jednak kiedy
poddajecie się poŜądaniu...

– Nienawidzę cię, Harry – powiedział Ron.

– … czasem trudno jest trzymać się tych granic. Sprawia to wam przyjemność, więc idziecie
o krok dalej, i dalej, aŜ w końcu tracicie kontrolę.

– Ja teŜ cię nienawidzę, Harry – dodała Hermiona.

– No wiesz, Hermiono, zawsze mogło być gorzej – powiedział Harry. Na jego twarzy wciąŜ

malował się uśmiech.

– Niby jak? – Ron zadał nieśmiertelne juŜ pytanie.

– To mogła być trzecia rozmowa na temat seksu z ciałem pedagogicznym w przeciągu dwóch
tygodni.

Ron roześmiał się, ale Hermiona nie wyglądała na zadowoloną. Przesyłała im obu złośliwe
spojrzenia.

– No juŜ, nie bądź zła, Hermi. To nie twoja wina, Ŝe nie masz poczucia humoru.

– Nie rozumiem, dlaczego się śmiejesz. PrzecieŜ stroi sobie Ŝarty teŜ z ciebie.

– Ale ja mam poczucie humoru – odparł Ron.

– Bądźcie cicho. To jest powaŜny temat – skarciła ich McGonagall. – Przejdźmy do kolejnej
sprawy…

– Pani profesor, mam pytanie – powiedział Harry.

– Tak, Potter?

– Snape powiedział, Ŝe stosunki z wampirami i wilkołakami są bezpieczne. To jest prawda,
czy chciał, Ŝebym się zmienił w mieszańca?

– Profesor Snape ci to powiedział? – zdumiała się McGonagall.

– Tak.

– Mimo Ŝe sam stosunek z mieszańcami nie stwarza niebezpieczeństwa zaraŜenia, nie jest to
dobry pomysł. JeŜeli kobieta–wilkołak zajdzie w ciąŜę, istnieje dosyć duŜe
prawdopodobieństwo, Ŝe dziecko takŜe będzie wilkołakiem. Czy to jest Ŝycie, jakie chciałbyś
dla swojego dziecka?

– Nie.

– Czy profesor Snape tego nie wytłumaczył?

– Nie.

– Jakim cudem ten człowiek jest w stanie zajmować się całym domem… – mruknęła
McGonagall.

– Dlaczego rozmawialiście o seksie z mieszańcami, Harry? – spytał Ron ze zdumieniem.

– To nie ja. To Draco o to zapytał.

– Co tam robił Malfoy? – spytała McGonagall.

– To samo, co ja. Rozmawiał ze swoim ojcem chrzestnym na TEN temat.

– Zaraz, zaraz. Nie powiedziałeś nam, Ŝe Draco jest chrześniakiem Snape'a – wtrącił się Ron.

– Ale to by miało sens – przerwała Hermiona. – PrzecieŜ Malfoyowi zawsze wszystko na
eliksirach uchodzi płazem.

– Czemu Malfoy pytał o seks z mieszańcami? – dopytywał się Ron.

– Nie mów, Harry – zarządziła Hermiona. – Wolę tego nie wiedzieć.

– Ja nie mogę, nigdy nie myślałem, Ŝe doŜyję dnia, w którym Hermiona Granger wybierze
niewiedzę – odpowiedział Harry.

– Wracając do tematu – przerwała Minerwa.

Wytłumaczyła róŜne metody zapobiegania ciąŜy, które Harry doskonale znał z poprzednich
rozmów. Potem wkroczyła jednak na nieznane wody.

– Pierwszy raz dla kobiety jest bolesny. MoŜe być nawet bardzo bolesny, jeŜeli jej partner nie
jest wystarczająco delikatny, gdyŜ u jej wejścia znajduje się błoniasta bariera.

Cała trójka nastolatków zaczerwieniła się po same czubki włosów. Harry nie mógł uwierzyć,
Ŝ

e było jeszcze coś, czego nie dowiedział się podczas poprzednich rozmów. Ron rozmawiał o

TYM ze swoim tatą kiedy miał dwanaście lat. Wydawało mu się, Ŝe nic okropniejszego nie
moŜe go spotkać, a jednak McGonagall się to udało. Hermiona ze wszystkich sił usiłowała nie
patrzeć ani na Harry'ego, ani na Rona.

– Mam pytanie – mruknął Ron.

– Tak, panie Weasley?

– Co brat profesora Dumbledore’a robił z kozą?

Profesor McGonagall przesłała mu karcące spojrzenie.

– Nie to, o czym myślisz.

– Acha. W takim razie mam jeszcze jedno pytanie.

– Tak?

– Co dostaniemy, jeŜeli rozmnoŜymy skrzata domowego z gnomem?

– Nie da się tego zrobić, panie Weasley. Dwa tak róŜne gatunki nie będą miały potomstwa.

– Pani profesor? – spytał Harry.

– Tak? – Minerwa powoli traciła cierpliwość.

– Profesor Snape nie chciał wytłumaczyć mnie i Draconowi skąd się biorą półolbrzymy. A
pani?

– Nie, nie zrobię tego. Cieszę się niezmiernie, Ŝe i profesor Snape zdołał zachować resztki
rozsądku. JeŜeli chcecie mnie odwieźć od zamiaru dokończenia tej rozmowy, to równie
dobrze moŜecie sobie darować wszelkie próby. Czy ja kiedykolwiek coś wam odpuściłam?

Trójka przyjaciół siedziała w biurze wicedyrektorki jeszcze godzinę. Większość z tego, o
czym mówiła, Harry słyszał juŜ wcześniej co najmniej raz. Kiedy skończyła, spytała ich, czy
mają jeszcze jakieś pytania.

– Wydaje mi się, Ŝe powiedziała nam pani wszystko – odpowiedziała Hermiona. – Ale
wydaje mi się – W tym momencie odwróciła się i spojrzała na Harry’ego – Ŝe Harry się
pogubił. Z pewnością ma jakieś pytanie.

Harry przesłał przyjaciółce mordercze spojrzenie, wytęŜając umysł. JeŜeli nie wymyśli zaraz
jakiegoś pytania, McGonagall nie będzie chciała wypuścić go ze swojego gabinetu.

– Tylko jedno – powiedział powoli. – Nie chcę poddać się naciskowi z zewnątrz i przeŜyć
mój pierwszy raz zbyt szybko. Jak mam powiedzieć koleŜance, która cały czas namawia mnie
na trójkącik – tutaj przesłał znaczące spojrzenie Hermionie – Ŝe nie jestem zainteresowany,
poniewaŜ chcę poczekać na tą właściwą dziewczynę?

Hermiona wyglądała tak, jakby miała ochotę zatłuc Harry’ego na miejscu. Ron zatykał sobie
usta dłonią, Ŝeby nie wybuchnąć głośnym śmiechem. Profesor McGonagall zaniemówiła.

– Harry Jamesie Potterze – powiedziała Hermiona, cedząc kaŜde słowo. – Zaraz cię zabiję.

– MoŜemy juŜ iść? – spytał Harry.

Nauczycielka kiwnęła głową. Harry wystrzelił szybko z pomieszczenia. Hermiona podąŜyła
za nim, wyciągając róŜdŜkę z kieszeni. Ron podniósł się z miejsca.

– Lepiej upewnię się, Ŝe nie zrobi mu zbyt wielkiej krzywdy.

Kiedy jej biuro opustoszało, Minerwa wciąŜ zastanawiała się, czy Harry tylko draŜnił się z
Hermioną, czy pod jego niewinnym pytaniem kryło się coś więcej.

Nowy rodzaj okropieństwa

Harry, Ron i Hermiona siedzieli wspólnie w Wielkiej Sali przy śniadaniu. Po tygodniu
Hermiona w końcu wybaczyła Harry’emu. Ron tak naprawdę nie był wcale na niego zły. Jego
zdaniem cała rozmowa z McGonagall była bardzo zabawna, co jeszcze bardziej złościło
Hermionę.

– Co mamy teraz? – spytał Ron.

– Ronaldzie, mamy juŜ luty. Jakim cudem nie znasz jeszcze własnego planu? – spytała
Hermiona.

– A po co mam się wysilać? PrzecieŜ i tak znasz nasz plan na pamięć juŜ od dawna.

– Któregoś dnia celowo wyślę cię na złe zajęcia – mruknęła buntowniczym tonem. – Opiekę
nad Magicznymi Stworzeniami.

– Świetnie, zajęcia z Hagridem.

– Mówiąc o Hagridzie – odezwał się Harry – jak myślicie, o czym Snape z nim rozmawia?

Hermiona i Ron podnieśli głowy i spojrzeli na stół nauczycieli. Mistrz Eliksirów i Hagrid byli
pogrąŜeni w głębokiej dyskusji. Półolbrzym spojrzał na Harry'ego, po czym skierował wzrok
w stronę stołu Ślizgonów. Kiwnął głową. Snape wyglądał na bardzo zadowolonego z siebie.

Kiedy trójka przyjaciół dreptała do chatki Hagrida na następne zajęcia, zastanawiali się na
głos, o czym nauczyciel mógł rozmawiać ze Snape’em.

– MoŜe chodziło o coś dotyczącego Sami–Wiecie–Kogo – zasugerował Ron.

– Nie. Na pewno nie rozmawialiby o tym na środku Wielkiej Sali – odparła Hermiona. –
MoŜe to coś o Turnieju Trójmagicznym.

– Gdyby to dotyczyło Turnieju, nie patrzyłby na stół Ślizgonów – upierał się Harry.

– MoŜe się pomyliliśmy, moŜe patrzył na stół Puchonów. Cedrik był na śniadaniu wcześnie
rano – powiedział Ron.

– Mam co do tego wątpliwości.

– Nie martw się, Harry, to na pewno nic takiego – pocieszyła przyjaciela Hermiona.

Hagrid wyglądał na zdenerwowanego przez całe zajęcia. WciąŜ rzucał niespokojne spojrzenia
na Harry’ego i Draco. Pod koniec lekcji był niemal bliski histerii.

– Jesteście wolni. Harry, Malfoy, chodźcie tutaj.

Draco i Harry spojrzeli na siebie. śaden z nich nie zachował się źle podczas zajęć, tak więc
nic nie usprawiedliwiało tej prośby. Hagrid szedł do swojej chatki, więc Draco podszedł do
Harry’ego.

– Wiesz, o co mu chodzi?

– Nie widziałeś, jak Hagrid rozmawiał dzisiaj z twoim ojcem chrzestnym przy śniadaniu?

– Nie. O czym rozmawiali?

– Nie wiem, ale mam złe przeczucia. Pamiętasz, jak zapytałeś Snape’a o półolbrzymy?

– Tak – odpowiedział Draco, najwyraźniej nie rozumiejąc, do czego zmierza Harry.

– A kim jest Hagrid?

– Palantem.

– Przypomnij sobie o tym, co pisała Rita – podpowiedział Harry.

– Jest półolbrzymem! – krzyknął Draco, wyraźnie z siebie zadowolony.

– Chyba nie do końca rozumiesz, co to oznacza.

– O czym ty… a niech to, nie ma mowy. Nie będę rozmawiał o seksie z mieszańcem!

– Chyba nie mamy innego wyjścia. Poza tym, nie mów tak o Hagridzie!

– Nie – mruknął Draco. – Sev na pewno by mi tego nie zrobił.

– Draco, ile razy powtarzał ci, Ŝe masz nie mówić do niego Sev?

– Och zamknij się, Potter.

– No i wróciliśmy do nazwisk, tak?

– To jest komedia, a nie teatr - jęknął Ślizgon.

Tymczasem doszli do chatki Hagrida i weszli za półolbrzymem do środka. Usiedli przy
ogromnym stole, podczas gdy Hagrid robił herbatę. Jego ręce się trzęsły, a jego oddech był
podejrzanie przyspieszony. Złapał butelkę Ognistej z półki i pociągnął solidny łyk. To go
nieco uspokoiło. Postawił na stole filiŜanki z herbatą i talerz czegoś, co w zamierzeniu miało
chyba być ciastkami.

– Profesor Snape rozmawiał ze mną rano – stwierdził Hagrid.

– Doprawdy? – spytał niewinnie Harry.

– Powiedział, Ŝe macie jakieś pytania.

Na twarzy Dracona odmalowało się przeraŜenie.

– Jakie pytania? – spytał Harry. Zdecydował, Ŝe udawanie niewiedzy będzie najlepszą taktyką
w tym przypadku.

– O takich jak ja.

– Jakich jak ty? – mruknął Harry, rzucając zaniepokojone spojrzenie na Dracona, który
najwyraźniej doznał szoku.

– Malfoy, wszystko w porządku? – Hagrid zwrócił się do Ślizgona.

– Hm?

– Dobrze się czujesz?

– ZaleŜy co masz na myśli mówiąc „dobrze” – odpowiedział Draco.

– W porządku – ciągnął Hagrid. – Snape powiedział, Ŝe chcecie wiedzieć, skąd biorą się
półolbrzymy.

Draco jęknął cicho, ale nie odezwał się ani słowem.

– Chyba powinienem zacząć od seksu…

– Aaa! – jęknął ponownie Ślizgon.

– W porządku, Hagridzie – wyjaśnił Harry. – Po prostu chcieliśmy zaŜartować sobie ze
Snape’a. Naprawdę nie potrzebujemy tego słyszeć.

– Nie ma się czego wstydzić, Harry. A juŜ na pewno nie tego, Ŝe czegoś nie wiecie. JeŜeli
kobieta jest olbrzymką, a męŜczyzna człowiekiem, są razem, bo się kochają. Oczywiście nie
jest to korzystne dla kobiety, bo ona jest ogromna, a on maleńki.

– Na Merlina – jęknął Draco.

– W takim przypadku nie pa problemu, poniewaŜ kobieta ma odpowiednie walory, aby rodzić
olbrzymie dzieci, a dziecko poczęte z człowiekiem nie będzie aŜ takie duŜe.

Hagrid pokiwał głową, pociągnął kolejny łyk Ognistej i kontynuował swój wywód.

– JeŜeli męŜczyzna jest olbrzymem, a kobieta człowiekiem, dla niej jest to bardzo bolesne,
poniewaŜ ona jest maleńka, a on ogromny. Większość kobiet umiera przy porodzie, bo
dziecko jest za duŜe. Czasem moŜe umrzeć, kiedy okazują sobie uczucie, bo męŜczyzna jest
za duŜy. Rozumiecie, prawda?

– Tak! – krzyknęli jednym głosem Draco i Harry, przeraŜeni, Ŝe Hagrid moŜe chcieć
zagłębiać się w szczegóły, jeŜeli powiedzą, Ŝe coś nie jest jasne.

– Macie jeszcze jakieś pytania? – spytał Hagrid.

– Dlaczego ja? – jęknął Draco.

– Wydaje mi się, Ŝe wszystko nam powiedziałeś, Hagridzie. Dziękujemy bardzo za twój czas,
ale musimy juŜ iść – powiedział Harry, zeskakując z krzesła.

– Nie tak szybko, moi mili. Po co chcieliście to wiedzieć? Macie jakąś półolbrzymkę na oku?

– A skąd mielibyśmy jakąś znać? – Draco odzyskał nagle głos.

– Nie wypieraj się, Draco, nie ma czego się wstydzić – mruknął Harry, uśmiechając się
złośliwie. – PrzecieŜ któregoś dnia mówiłeś, Ŝe Madam Maxime jest czarująca.

Draco rzucił w Harry’ego stwardniałym ciastkiem, po czym spojrzał z niepewną miną na
Hagrida, który chrząknął, ale nic nie powiedział.

– W takim razie, jeŜeli to wszystko, musimy juŜ iść. JuŜ i tak przegapiliśmy jedne zajęcia, jest
juŜ pora obiadu – powiedział Harry.

Harry i Draco wbiegli w pośpiechu z chatki. Kiedy byli juŜ w zamku, Draco odwrócił się do
Gryfona.

– Zabiję mojego ojca chrzestnego.

– Dobrze. Całe wieki czekam, aŜ ktoś to w końcu zrobi – odpowiedział Harry.

– Musimy się zemścić.

– Coś się wymyśli. Zacząłem się martwić o to, co McGonagall z nami zrobi.

– O czym ty mówisz? – spytał Draco.

– Wiesz… Ron, Hermiona i ja rozmawialiśmy z nią w zeszłym tygodniu...

Draco zaczął chichotać. Kiedy Harry skończył opisywać ich rozmowę z McGonagall, bez
mała pokładał się ze śmiechu.

– Rozmawiałeś o seksie z czterema róŜnymi nauczycielami.

– W ciągu trzech tygodni – dodał Harry.

Rozdzielili się przy wejściu do Wielkiej Sali. Draco wciąŜ się śmiał, kiedy siadał przy stole
Ś

lizgonów. Harry słyszał, jak ktoś zapytał go, co go tak rozbawiło, ale Draco pokręcił jedynie

głową w odpowiedzi.

– Co Hagrid chciał? – spytał Ron, gdy Harry usiadł obok niego.

– Opowiedzieć mnie i Draco o tym, skąd się biorą półolbrzymy.

– CO?!

– To, co słyszałeś, Ron.

– Ale dlaczego?

– Snape zemścił się za to, Ŝe z niego Ŝartowaliśmy.

– To nie ma sensu, Harry – dodała Hermiona.

– Zostawcie to. Jestem w zbyt wielkim szoku, aby kontynuować tę dyskusję.

– Och, wszystko będzie dobrze, Harry – powiedziała Hermiona. – Pamiętaj, zawsze mogło
być gorzej.

– Niby jak? – spytał Ron, śmiejąc się pod nosem z tradycyjnego juŜ dialogu.

– To mógł być…

– Hermiona? Cicho bądź – rzucił szybko Harry, zanim zdąŜyła dokończyć swoją wypowiedź.

No, w końcu coś nie tak okropnego

Syriusz siedział w swojej jaskini w Hogsmeade i myślał o swojej rozmowie z Albusem.
Szczerze mówiąc, czuł się winny. JeŜeli to nie on rozmawiał z Harrym o seksie, z pewnością
Dumbledore zrobi to sam. Nie mógł na to pozwolić. To byłoby zbyt okropne i zadałoby
chłopcu nieuleczalne rany. Kiedy juŜ podjął decyzję, napisał szybko notkę do swojego
chrześniaka. W najbliŜszy weekend uczniowie mogli odwiedzić Hogsmeade, a Syriusz
zamierzał wykorzystać tę okazję tak, jak trzeba.

Harry, Ron i Hermiona siedzieli przy śniadaniu, kiedy przyfrunęła do nich sowa. Harry wziął
do ręki kawałek pergaminu, od razu rozpoznając pismo swojego ojca chrzestnego.

– Chce się ze mną zobaczyć w ten weekend – powiedział przyjaciołom.

– Tylko z tobą? – dopytywała się Hermiona.

– Notka dotyczy tylko mnie, ale jestem pewien, Ŝe moŜecie do mnie dołączyć.

Tamtej soboty trójka nastolatków opuściła wspólnie zamek i podąŜyli ku obrzeŜom wioski.
Kiedy zbliŜyli się do połamanego płotu, zobaczyli Wąchacza.

Syriusz zaczął mieć wątpliwości. Nie moŜe przecieŜ rozmawiać ze swoim chrześniakiem o
seksie, kiedy będą z nimi teŜ Ron i Hermiona. Właśnie dlatego w zaproszeniu wspomniał
tylko o Harrym.

No cóŜ, pomyślał. Nie mogę teraz przybrać ludzkiej postaci, Ŝeby im to powiedzieć. Za duŜo
ludzi się tu kręci.

Kiedy cała czwórka dotarła do jaskini, byli rozgrzani i spoceni po długiej wspinaczce. Syriusz
zmienił się i uściskał Harry'ego, po czym odwrócił się do Rona i Hermiony.

– Ja… w zasadzie chciałem porozmawiać z Harrym na osobności, ale moŜecie zostać. Jeśli
nie, zrozumiem, jeŜeli wybiegniecie stąd z krzykiem.

Trójka przyjaciół wymieniła spojrzenia. Nie tylko nigdy wcześniej nie słyszeli, Ŝeby Syriusz
się jąkał, ale nie mogli zrozumieć, o czym takim chciał rozmawiać, co by ich mogło aŜ tak

wystraszyć. Dyskutowali juŜ o śmiercioŜercach i o Voldemorcie, co mogło być jeszcze
gorsze?

– W porządku – powiedział Harry. – Cokolwiek chcesz powiedzieć, po prostu to powiedz.

– Harry… no dobrze. Chodzi o seks.

– Do stu tysięcy galopujących hipogryfów, nie Ŝartuj sobie ze mnie! – krzyknął Harry.
Hermiona otworzyła usta ze zdumienia, a Ron zaczął się śmiać jak szalony.

– Harry, nie ma powodu do…

– … wstydu, wiem. Rozumiem. Tylko wiesz, przeszedłem juŜ tę rozmowę cztery raz w tym
miesiącu – przerwał Syriuszowi Harry.

– Cztery razy! – krzyknął Syriusz, zbulwersowany.

– A w zasadzie pięć razy, jeŜeli doliczysz do tego Dumbledore’a, który się zestresował i
sknocił wszystko za pierwszym razem. Później próbował jeszcze raz, tydzień później, i wtedy
mu się udało. A, przy okazji – nie przejmuj się Ronem i Hermioną, teŜ juŜ jedną taką
rozmowę mieli, razem ze mną – ciągnął Harry.

– Pięć razy? Wiedziałem, Ŝe Albus… yyy… profesor Dumbledore ma w planach to zrobić,
jeŜeli ja tego nie zrobię, ale miałem nadzieję, Ŝe go uprzedzę. Chciałem ci zaoszczędzić
wstydu.

– Na to jest juŜ stanowczo zbyt późno. On był pierwszy. Następny był Snape…

– SNAPE? A co do galopujących gargulców Snape robił, rozmawiając z tobą na ten temat?

– No wiesz, powiedział, Ŝe…

– Ten cholerny drań! – kontynuował Syriusz, nie zwracając Ŝadnej uwagi na to, co mówił
Harry. – Zemszczę się na nim za to. MoŜesz mnie trzymać za słowo. Ten obślizgły, wredny,
stuknięty nietoperz jeszcze tego poŜałuje.

Trójka przyjaciół wpatrywała się w Syriusza przez całą jego tyradę, zastanawiając się, co
zrobi.

– Nie rób niczego głupiego – prosiła go Hermiona. – Nie moŜesz dać się złapać.

– Na Merlina, Harry, nie doszedłeś nawet do tego, Ŝe Malfoy teŜ tam był – dodał Ron.

– CO TAKIEGO? – wrzasnął po raz kolejny Syriusz.

Uspokojenie Syriusza zajęło sporo czasu. Potem Harry opowiedział wszystko o McGonagall i
o Hagridzie. Ponownie musieli po tym uspakajać Syriusza, ale tym razem poszło im szybciej.

– A zatem – podsumował Harry – wiem juŜ chyba wszystko o seksie.

– Na pewno jest jeszcze coś, czego nie wiesz – odpowiedział Syriusz.

– Na przykład? – spytał Ron, dziwnie zaciekawiony.

– Jestem pewien, Ŝe przynajmniej McGonagall powinna coś o tym wiedzieć, chociaŜ nie
mogę sobie wyobrazić jej w takie sytuacji. Przynajmniej nie opowiadającej o tym. Z
pewnością to zrobiła. Tak jak większość animagów, przynajmniej raz.

Na twarzach nastolatków pojawiło się przeraŜenie. Wiedzieli, dokąd ta dyskusja zmierza i
Ŝ

adne z nich nie miało ochoty tego usłyszeć.

– W porządku, rozumiemy – rzucił Harry, próbując zmienić temat. – A więc, złapałeś ostatnio
jakiegoś pysznego szczura?

– Harry… – sprzeciwił się Syriusz.

– Piękną mamy pogodę – dodała Hermiona niepewnie.

– Lubię Armaty – powiedział Ron. Jego entuzjazm zniknął w mgnieniu oka.

– Armaty są kiepskie – sprzeciwił się Harry.

– Dlaczego nie chcesz mi pozwolić podzielić się z tobą moją wiedzą? – spytał Syriusz,
wyraźnie zraniony. – Dlaczego pozwoliłeś na to Snape’owi, a mnie nie?

– MoŜesz się ze mną podzielić jakimś innym rodzajem wiedzy? – zapytał z nadzieją Harry.

– Dobra, a wiedziałeś, Ŝe jeŜeli się zbyt duŜo wypije, to wtedy praktycznie nie da się…

– Syriuszu? – przerwał Harry.

– Nie Ŝebym sam tego doświadczył, to twój ojciec tak narzekał, po nocy poślubnej.

Harry wrzasnął, a Ron zaczął się śmiać.

– Lily nie była zbyt zadowolona. WciąŜ oskarŜała Jamesa o zrujnowanie jej miesiąca
miodowego. Nie mogła zrozumieć, jak mógł być takim ogierem przez całą szkołę, a gdy
przyszło co do czego…

– Syriuszu!

– Miałem to wszystko zaplanowane, ale zgubiłem wątek, po tym, jak powiedziałeś, Ŝe nie
potrzebujesz juŜ więcej rozmów – mruknął Syriusz, pełen skruchy.

– WciąŜ cię potrzebuję. Obiecuję, Ŝe jeŜeli będę miał jakieś pytania, przyjdę do ciebie. Nie do
Dumbledore’a, nie do McGonagall, nie do Snape’a czy Hagrida.

– W porządku, dzieciaku. Przykro mi, Ŝe musiałeś przez to wszystko przechodzić.

– Nie ma sprawy. Między mną a Draco stworzyła się pewna więź. WciąŜ próbujemy

wymyślić, jak zemścić się na Snape'ie za rozmowę z Hagridem.

– Snape’a zostawcie mnie – odpowiedział Syriusz, uśmiechając się złośliwie.

Wszyscy czworo rozmawiali jeszcze przez trochę, po czym trójka przyjaciół udała się na
przechadzkę ulicami Hogsmeade. Ron stwierdził, Ŝe musi iść do Zonka. Hermiona upierała
się, Ŝe nikt nie musi tam chodzić. W odpowiedzi Ron pokazał jej palec. Razem poszli do
Miodowego Królestwa i do Trzech Mioteł.

– Przynajmniej Wąchacz okazał choć trochę zrozumienia – powiedziała Hermiona, kiedy
siedzieli w barze przy kremowym.

– Tak, jest kochany – zgodził się Harry, uśmiechając się czule. – Ciekawy jestem, co zrobi
Snape’owi.

– Cokolwiek by to nie było, na pewno pójdzie mu w pięty. No co, Hermiono, powiesz to? –
spytał Ron.

– Powiem co? – zdziwiła się Hermiona.

– śe zawsze mogło być gorzej - odpowiedział.

– Doprawdy, Ronaldzie – mruknęła. – Właśnie stwierdziliśmy, Ŝe Wąchacz nie był taki zły.
To jest oczywiste, Ŝe zawsze mogło być gorzej. Ale skoro tak się upierasz, niech ci będzie.
Zawsze mogło być gorzej.

– Powiedzcie mi, czemu mam wraŜenie, Ŝe oboje zbyt dobrze się tym bawicie? – westchnął
Harry w odpowiedzi na przekomarzanie się dwójki jego najlepszych przyjaciół.

Okropne przyczyny praktykowania stałej czujności

Harry siedział na pierwszej Obronie przed Czarną Magią po rozmowie z Syriuszem. Był
szczęśliwy - wyglądało na to, Ŝe ROZMOWY się skończyły. Otrzymał juŜ wszystkie moŜliwe
informacje na temat seksu, nie było juŜ nic nowego, czego mógłby się nauczyć.

Innymi słowy, miał problem. Te wszystkie rozmowy wpłynęły na niego, a jego hormony
pracowały na podwyŜszonych obrotach. Nastolatek odczuwał ich działanie prawie przez cały
czas. ChociaŜ wiedział, jak sobie poradzić z tym "problemem", nie mógł nic zrobić w środku
zajęć.

Próbował się koncentrować na tekście, który miał przeczytać, ale nie był w stanie. Jego myśli
wędrowały ku zupełnie innym sprawom, a to zupełnie nie pomagało.

Spędził następne piętnaście minut, usiłując przeczytać choć jedno zdanie, po czym
zrezygnował. Kiedy podniósł głowę do góry, zobaczył, Ŝe profesor Moody uśmiecha się do
niego.

Ciekawe dlaczego – pomyślał Harry. Odpowiedź przyszła mu do głowy pięć minut później.
Magiczne oko.

Na Merlina, nie! – spanikował Harry. – Dlaczego ja? Czy juŜ nie nacierpiałem się
wystarczająco? Proszę, Ŝeby tylko nie zachciało mu się o tym rozmawiać...

Harry rzucił okiem na nauczyciela, ale Moody ruszył z miejsca i przeszedł na drugą stronę
sali. Harry szybko napisał liścik do Rona i podał mu go.

Ron przeczytał list pod ławką i spojrzał na przyjaciela. Bez Ŝadnego ostrzeŜenia wybuchł
niepohamowanym śmiechem – Harry jeszcze nigdy nie widział, by Ron tak się śmiał.
Przyjaciel podał list Hermionie, która przeczytała go, westchnęła i odwróciła się do
Harry'ego, by przesłać mu współczujące spojrzenie... Jednak wyglądała tak, jakby sama miała
zaraz się roześmiać. Nastolatek przesłał im obraŜone spojrzenia, które sprawiły jedynie, Ŝe
Ron zaczął śmiać się jeszcze głośniej, a Hermiona – chichotać. Harry machnął ręką, po czym
zadzwonił dzwonek.

– Koniec zajęć. Potter, zostań chwilę.

Harry miał łzy w oczach. Ron szepnął mu do ucha, Ŝe zaczekają przed drzwiami. Harry
dziękował Merlinowi za luźne szaty, kiedy podchodził do biurka nauczyciela.

– Wszystko w porządku, Potter?

– Tak, proszę pana – odpowiedział Harry, czerwieniąc się.

– Nie masz się czego wstydzić. Jednak uwaŜam, Ŝe powinieneś się czegoś dowiedzieć.

– Hę?

– STAŁA CZUJNOŚĆ! – wrzasnął.

Harry podskoczył w odpowiedzi na krzyk nauczyciela.

– Co takiego? – spytał Harry. Zupełnie nie mógł zrozumieć, co stała czujność ma do seksu.

– Musisz być stale czujny, Potter. To jest bardzo waŜne.

– Dlaczego? – spytał nastolatek, wciąŜ nie rozumiejąc, o co chodzi.

– Poddanie się chwili jest bardzo łatwe. Wtedy moŜesz zostać zaatakowany.

Harry nie odezwał się ani słowem, więc Moody ciągnął dalej:

– Wyobraź sobie. Jesteś z kobietą, uprawiacie seks. Jesteś na niej, a ona nagle wbija ci nóŜ w
plecy.

– CO?! – wrzasnął Harry.

– To jest moŜliwe. Wyobraź sobie, ile rzeczy moŜe się wtedy wydarzyć. Ta druga osoba moŜe
cię pchnąć noŜem, rzucić na ciebie zaklęcie, albo podać ci truciznę, kiedy zaśniesz po
wszystkim. Rozciąga się tutaj całe morze moŜliwości.

– Czy miał pan do czynienia z czymś takim, gdy pracował pan jako auror? - spytał Harry.

– Nie, nie dokładnie. Ale to jest moŜliwe. Dlatego właśnie musisz być…

– Stale czujny – dokończył Harry.

– Kobieta moŜe ci powiedzieć, Ŝe wypiła eliksir, albo rzuciła zaklęcie, ale w rzeczywistości
wcale tego nie zrobiła. Zachodzi w ciąŜę, a ty zostajesz z dzieciakiem, na którego nie jesteś
gotowy. Stała czujność, Potter. To jest klucz.

– Dobrze, rozumiem. Mogę juŜ iść? – spytał Harry z nadzieją.

– Jeszcze nie. Dziewczynom polecam, by nosiły pasy cnoty, aby odstraszyć gwałcicieli,
którzy krąŜą tuŜ za rogiem. Sam powinieneś się nad takim zastanowić.

Harry spojrzał na nauczyciela z niedowierzaniem

– Dlaczego? – spytał.

– Myślisz, Ŝe nie ma na świecie ludzi, którzy by się chcieli pochwalić, Ŝe spali z tobą?
Owszem, są tacy. Potrzeba do tego tylko kropli eliksiru usypiającego, którą dodadzą ci do
napoju przy posiłku. Wtedy mogą cię zaciągnąć do jakiejś obskurnej speluny i zabawić się.
Tego nie chcesz, prawda? Stała czujność!

– Dobrze. Mogę juŜ iść?

– Nie powinieneś nigdzie chodzić sam. KaŜdy moŜe rzucić na ciebie Drętwotę zza rogu.
Mogą cię wtedy zaciągnąć gdzie chcą i się zabawić. Tego teŜ nie chcesz, prawda? – spytał
Moody.

– Jest pan przekonany, Ŝe wszyscy są tutaj gdzieś zaciągani – skomentował Harry.

– Takie rzeczy się juŜ zdarzyły – odparł Szalonooki.

– Kiedy?

– No… ostatnio nie było takich przypadków. Ale kiedyś były, więc dlatego musisz być...

– Stale czujny – odpowiedział Harry.

– Wiesz, co mi się kiedyś przytrafiło, chłopcze?

Harry wzdrygnął się. śeby tylko nie miało to nic wspólnego z seksem – pomyślał.

– Spotkałem dziewczynę w barze, wypiliśmy parę drinków. Obudziłem się rano bez portfela.
Ukradła go i uciekła w środku nocy. A dlaczego?

– Bo nie był pan stale czujny? – spytał Harry.

– Dokładnie tak. Nie byłem stale czujny. Alkohol tak właśnie działa. Musisz go unikać, bo
sprawia, Ŝe nie jesteś czujny. Kobiety teŜ to powodują. Wiem, Ŝe nie da się unikać kobiet, ale
musisz uwaŜać. Nie mieszaj alkoholu z kobietami. To jest śmiertelnie niebezpieczna
mieszanka, poniewaŜ uniemoŜliwia...

– Bycie stale czujnym – dokończył za niego Harry.

– Nie byłeś stale czujny dzisiaj, prawda? – spytał Moody. – Zapewne nie. Gdybyś był czujny,
nic nie odwróciłoby twojej uwagi i nie wylądowałbyś z problemem w majtkach. Koncentruj
się na tym, na czym powinieneś się koncentrować. Nie moŜesz pozwolić na to, by twoje myśli
wędrowały na koniec świata i z powrotem. Nie pomoŜe to w byciu stale czujnym. Koncentruj
się, a unikniesz bólu i cierpienia.

– Rozumiem, proszę pana. Mogę juŜ iść?

– W zasadzie tak. Pamiętaj, stała czujność! JeŜeli będziesz o tym pamiętał, nikomu nie stanie
się krzywda.

– Nareszcie – mruknął Ron, kiedy przyjaciel wyszedł z klasy.

– Nie zaciągniesz mnie za róg i nie zabawisz się ze mną, prawda, Ron?

– Nie – odpowiedział Ron, nieco zmieszany.

– A ty, Hermiono? – spytał Harry.

– Wątpię – odpowiedziała ironicznie. – Czemu pytasz?

– Nic takiego – odparł. – Muszę być stale czujny, Ŝeby nikt mnie nie zgwałcił.

– śartujesz… - jęknął Ron z przeraŜeniem.

– Nie. Właśnie o tym rozmawialiśmy. Seks i stała czujność.

– No wiesz – powiedziała Hermiona. – To móg…

– Zamknij się, Hermiono – przerwał przyjaciółce Harry. Miał nadzieję, Ŝe udało mu się
uniknąć w ten sposób pecha. Nie wiedział jednak, Ŝe przeznaczenie miało inne plany.

Okropne po Weasleyowemu

– Dyrektor prosi cię do swojego gabinetu – poinformowała Harry’ego profesor McGonagall,
kiedy odchodził od stołu po obiedzie.

– Ciekawe co ten stary cymbał znów od ciebie chce – mruknął Ron.

– Ronald, okaŜ choć odrobinę szacunku! – warknęła Hermiona.

– Najlepiej będzie, jak do niego pójdę i dowiem się o co chodzi. Ale jeŜeli zachce mu się
kolejnej pogadanki o seksie, przysięgam, złoŜę śluby zakonne! – powiedział Harry, po czym
ogarnęła go nadzieja, Ŝe jednak powodem wizyty u dyrektora będzie jakieś przewinienie.
Kiedy juŜ stał pod gargulcem strzegącym wejścia do gabinetu Dumbledore’a, zauwaŜył ze
zdziwieniem, Ŝe Ginny nadchodzi z przeciwnej strony.

– Co ty tutaj robisz? – zapytał.

– McGonagall powiedziała mi, Ŝe mam tu przyjść, bo Dumbledore coś ode mnie chce.

Harry odetchnął z ulgą. Skoro Ginny takŜe miała być obecna przy tej rozmowie, z pewnością
nie mogło chodzić o seks. Podał gargulcowi hasło, które przekazała mu opiekunka jego domu
i wspólnie wjechali kręcącymi się schodami na górę. Dumbledore poprosił ich do środka.
Oczy nastolatków rozszerzyły się do wielkości dorodnych jabłek, kiedy zobaczyli, Ŝe w
gabinecie dyrektora znajdują się rodzice Ginny.

– Co się stało? – spytała nerwowo Ginny.

– To nie Voldemort, prawda? – dopytywał się Harry.

– AleŜ nie, moi drodzy – odpowiedział Artur. – Nic z tych rzeczy.

– A więc o co chodzi? – powtórzyła swoje pytanie Ginny.

– Wiesz… – zaczął mówić jej ojciec – chcieliśmy z wami porozmawiać.

– Porozmawiać o czym? – naciskała Ginny.

Pan Weasley spojrzał niepewnie na swoją Ŝonę. Był święcie przekonany, Ŝe to jedna wielka
bzdura. Po pierwsze, Ginny chodziła dopiero do trzeciej klasy – była jeszcze taka młoda! Po
drugie, Harry był tylko o rok starszy i do tego tak zajęty Sami-Wiecie-Kim, Ŝe z pewnością
nie miał czasu na zwykłe czynności opanowanych przez hormony nastolatków.

– No juŜ, kochanie, wytłumacz im – zarządziła pani Weasley.

– Molly jest przekonana… – Przerwało mu mocne kopnięcie w kostkę. – To znaczy jesteśmy
przekonani – poprawił się szybko – Ŝe jesteście sobie przeznaczeni.

Oczy Ginny rozszerzyły się jeszcze bardziej, a Harry otworzył usta ze zdumienia.

– A zatem – kontynuował Artur – Mol… stwierdziliśmy, Ŝe musimy z wami porozmawiać.

– Tylko nie to – mruknął Harry, wciąŜ w szoku.

Pan Weasley współczuł nastolatkowi, jednak nie miał najmniejszej ochoty na stawianie czoła

humorom swojej Ŝony, nie mówiąc nawet o cierpieniach, jakich by z pewnością doznał,
gdyby się jej sprzeciwił. Nie mając innego wyboru mówił dalej, Ŝywiąc nadzieję, Ŝe Harry i
jego córka wybaczą mu to, co za chwilę powie.

– W czarodziejskim świecie ojcowie córek czystej krwi często wybierają dla nich męŜów,
aranŜując małŜeństwa. Nadal praktykuję się to w niektórych rodzinach. Zazwyczaj
Weasleyowie unikają tego typu małŜeństw, chyba Ŝe akurat jest pod ręką Molly pragnąca ze
wszystkich sił, by Harry dołączył do naszej rodziny. Najwyraźniej takie okoliczności to
usprawiedliwiają.

Molly chrząknęła głośno.

– Harry, Ginny, musicie wiedzieć parę rzeczy, które dotyczą aranŜowanych małŜeństw. –
Artur był bez wątpienia zakłopotany. – Harry, nie musisz zachowywać czystości aŜ do ślubu,
w przeciwieństwie do ciebie, Ginny.

Harry ostatkiem sił powstrzymał głośne prychnięcie. Mimo Ŝe Ginny chodziła dopiero do
trzeciej klasy, jej dziewictwo o wiele wcześniej udało się w bezpowrotną podróŜ. Wszyscy
Gryfoni o tym wiedzieli – wszyscy, za wyjątkiem Rona, który nie miał zielonego pojęcia, Ŝe
jego siostra nie jest juŜ nietknięta. Fred i George jedynie pogratulowali siostrze sprytu w
złamaniu szkolnego regulaminu.

– Tato, obiecałeś przecieŜ, Ŝe nigdy mi tego nie zrobisz! – przypomniała ojcu dziewczyna.

Artur spojrzał przelotnie na swoją Ŝonę i odwrócił się do córki.

– Zrobisz tak, jak mówię. Wszyscy wiemy, Ŝe Harry ci się podoba, więc po prostu to
zaakceptuj. Potraktuj to jak przysługę.

Ginny z ruchu warg ojca odczytała nieme „przepraszam”. Artur zrobił to tak, by nie widziała
tego Molly, a Ginny zrozumiała, Ŝe NAPRAWDĘ nie chciał jej tego powiedzieć. Gniew
dziewczyny na ojca zmniejszył się odrobinę – ale na matkę nadal była wściekła.

– Ginny, przed ślubem będziesz musiała poddać się badaniu. JeŜeli uzdrowiciel stwierdzi, Ŝe
jesteś dziewicą, Harry moŜe cię poślubić. JeŜeli jednak tego nie potwierdzi, Harry moŜe cię
poślubić, lub publicznie poniŜyć.

– PrzecieŜ nie jestem czarodziejem czystej krwi – przypomniał im Harry. – Dlaczego muszę
przestrzegać jakichś czystokrwistych tradycji, o których cywilizowani czarodzieje nawet nie
rozmawiają?

Pani Weasley prychnęła, a Arturowi brakło słów.

– Nie mam pojęcia. Spytaj Molly – powiedział w końcu.

– Bo taki jest stan rzeczy – odburknęła. – Nie wolno ci posiąść mojej córki przed ślubem.
Uzdrowiciel od razu by to stwierdził i Ginny byłaby zhańbiona.

– Jeszcze bardziej niŜ teraz? – warknęła Ginny przez zaciśnięte zęby.

– No juŜ, kochanie – próbowała załagodzić sytuację Molly. – Harry, nie wolno ci spłodzić
dziecka z moją córką. Dzieci spoza łoŜa małŜeńskiego są wyrzutkami w czarodziejskim
społeczeństwie, poniewaŜ jest wiele sposobów na to, by zapobiec niechcianej ciąŜy. Nie Ŝeby
to było takie waŜne – juŜ wiesz, Ŝe nie wolno ci iść z nią do łóŜka przed ślubem.

Harry spojrzał na Dumbledore’a. Dyrektor wpatrywał się sufit z zakłopotaniem.

Dobrze mu tak – pomyślał Harry. Niech się męczy. To wszystko pewnie i tak jego wina.

– Profesorze? – spytała Ginny. – Czy nie moŜe pan czegoś zrobić? Nie chcę wyjść za mąŜ za
Harry’ego.

– Co takiego? – krzyknęłą Molly.

– Nie chcę wyjść za niego za mąŜ – powtórzyła powoli Ginny. – Chcę rozejrzeć się wśród
kandydatów i wybrać tego najlepszego osobiście.

– Co to ma znaczyć? „Wśród kandydatów?” Co ty wyprawiasz w tej szkole?! – wrzasnęła
Molly, podnosząc głos jeszcze bardziej.

– Nie chcę się Ŝenić juŜ teraz – dodał Harry, mając nadzieję, Ŝe w ten sposób ochroni Ginny
przed wściekłością jej matki.

– A niby czemu nie? – oburzyła się Molly. – Nie jest dla ciebie wystarczająco dobra? MoŜe to
dlatego, Ŝe jesteśmy biedni?

– N-nie – zająknął się Harry. – To dlatego, Ŝe… – Widok pani Weasley, stojącej przed nim z
rękami opartymi na biodrach, gotowej, by znów zacząć wrzeszczeć, sprawił, Ŝe zaczął się bać.
– Yyy… jestem gejem.

Chrońcie mnie wszyscy święci – pomyślał nastolatek, kiedy tylko słowa wyszły z jego ust.
Coś mi się wydaję, Ŝe to kłamstwo będzie mnie długo prześladowało.

– AleŜ to nie nic nie szkodzi– zapewniła go Molly. – Homoseksualni czarodzieje często się
Ŝ

enią, dzięki temu czarodziej moŜe spłodzić dziecko, które będzie nosiło jego imię. A Ŝony po

prostu ignorują przygody swoich męŜów z innymi męŜczyznami.

– Do cholery, jeszcze czego – mruknęła Ginny. Wiedziała, Ŝe Harry nie jest gejem, jednak
rozumiała, co skłoniło go do takiego wyznania. Doskonale wiedziała, jak to jest, kiedy stoi się
przed jej matką, która, gdyby tylko mogła, zabijałaby wzrokiem.

– Ginny, wyraŜaj się! – warknęła Molly. – A zatem, Harry, jaka jest twoja decyzja?

– Profesorze? – spytał Harry, odwracając się do Dumbledore’a. W duchu modlił się o to, Ŝeby
dyrektor jakoś go wspomógł. – Co pan o tym sądzi?

– UwaŜam, Ŝe to przestarzały zwyczaj. Dzieci powinny dorosnąć i same wybrać, z kim chcą
przejść przez Ŝycie. To nie w porządku, kiedy młody męŜczyzna moŜe korzystać do woli z
uciech cielesnych tego świata, a młodą kobietę ogranicza się do jednego męŜczyzny, którego
nawet sama nie wybrała – odpowiedział zapytany.

Ta wypowiedź zamknęła w końcu usta Molly. Pani Weasley bardzo szanowała Dumbledore’a
– jeŜeli powiedział, Ŝe to nie jest dobry pomysł, nie mogła dłuŜej naciskać.

– No cóŜ – odpowiedziała – niech tak będzie. Arturze, idziemy. – Podeszła do kominka i
wrzucając do niego garść proszku Fiu udała się do domu.

– Tak mi przykro – powiedział pan Weasley, kiedy tylko jego Ŝona zniknęła z pola widzenia.
– Czasem po prostu przesadza. Nie jest zła, po prostu zawiedziona. Molly naprawdę cię
kocha, Harry – dodał, po czym poŜegnał się i równieŜ wrócił do domu.

– Dziękuję, profesorze – mruknął Harry.

– Ja równieŜ dziękuję – powtórzyła Ginny.

Dumbledore uśmiechnął się tylko i Ŝyczył im miłego dnia. Ginny uciekła do biblioteki, a
Harry udał się do pokoju wspólnego.

– Czego znowu chciał? – spytał Ron, kiedy Harry usiadł obok niego na kanapie.

– Twoi rodzice chcieli mi wytłumaczyć, na czym polega aranŜowane małŜeństwo –
odpowiedział.

– Co takiego? – pisnęła Hermiona. – To takie… seksistowskie! Nie mogę w to uwierzyć, Ŝe
państwo Weasley mogliby nawet o tym pomyśleć!

Harry spokojnie wyjaśnił, Ŝe to był pomysł pani Weasley. Harry’emu i Ronowi po dłuŜszym
czasie udało się w końcu uspokoić przyjaciółkę. Hermiona mruczała wciąŜ pod nosem, ale nie
odezwała się ani jednym słowem.

– Naprawdę powiedziałeś mamie, Ŝe jesteś gejem? – spytał Ron.

– Tak… – westchnął Harry.

– Hej, Hermiono – powiedział Ron, uśmiechając się radośnie. – Jak myślisz, kto będzie
rozmawiał z Harrym o gejowskiej miłości?

– Nikt – odpowiedział za nią Harry. – Dumbledore wie, Ŝe nie jestem gejem. Powiedziałem
mu to, gdy rozmawiałem z nim po raz pierwszy.

Hermiona i Ron wymienili znaczące spojrzenia. Szczerze wątpili, Ŝe to na tym się skończy –
taki pech nie mija z dnia na dzień.

Okropna interpretacja przepowiedni

Następnego dnia po rozmowie z rodzicami Ginny Harry siedział w Wielkiej Sali i próbował

jeść śniadanie, jednak na samą myśl o panu Weasley opowiadającemu o badaniach i
dziewictwie robiło mu się niedobrze.

Ron pierwszy zauwaŜył kruka, który wleciał do pomieszczenia razem z sowami niosącymi
pocztę. Zwrócił uwagę Harry’ego i Hermiony na niecodzienny widok. Cała trójka była w
szoku, kiedy ptak wylądował przed Harrym.

– Lepiej uwaŜaj – powiedziała Hermiona. – PrzecieŜ nie wiemy, kto go przysłał.

– Kto wysyła pocztę krukiem, a nie sową? – spytał Ron.

Harry ostroŜnie wyciągnął rolkę pergaminu z pazurów ptaka, który wzbił się w górę jak tylko
nastolatek uwolnił go od cięŜaru.

– MoŜe nie powinieneś otwierać tego listu – odezwała się Hermiona. – Ktoś mógł go
zaczarować.

Harry rzucił okiem na stół nauczycielski. Większość profesorów wpatrywała się w niego, a
szczególnie dziwnym spojrzeniem obdarzył go Snape.

– Gdyby istniało jakieś niebezpieczeństwo, juŜ dawno by mnie powstrzymali – odpowiedział
Harry, po czym skinieniem głowy wskazał na nauczycieli.

– Nie podoba mi się twoje rozumowanie – mruknęła Hermiona.

– Po prostu go otwórz – powiedział Ron.

Harry złamał pieczęć. Pismo było znajome, ale nie mógł skojarzyć, skąd je zna.

Mój odwieczny nieprzyjacielu! – przeczytał. Nastolatek zmarszczył brwi i spojrzał na koniec
listu.

– Nie wierzę – jęknął. Zorientował się, Ŝe widział juŜ to pismo w pewnym dzienniku, kiedy
był w drugiej klasie.

– Od kogo ten list? – spytał Ron.

– Od Voldemorta.

– CO TAKIEGO?! – wrzasnęła Hermiona. Wyrwała list z rąk przyjaciela i pobiegła do stołu
nauczycielskiego. – Profesorze Dumbledore!

– Tak, panno Granger?

W odpowiedzi Hermiona wcisnęła mu pergamin w dłonie. Albus przejrzał go i zaczął
chichotać. Oddał go z powrotem Gryfonce.

– Panno Granger, nie widzę tutaj nic groźnego. MoŜesz oddać go Harry’emu.

– Mogę dokończyć mój list? – spytał nastolatek.

Hermiona oddała go przyjacielowi, po czym całą trójką udali się do Pokoju Wspólnego, by go
przeczytać na osobności.

Mój Odwieczny Wrogu,

Zwrócono mi uwagę, Ŝe jesteś gejem.

– Skąd on u licha się dowiedział? – spytał zdziwiony chłopak. – PrzecieŜ wczoraj w gabinecie
dyrektora było nas tylko pięcioro.

– Nie mam pojęcia. Czytaj dalej – odparła Hermiona.

Bardzo mnie to zmartwiło. Wiem, Ŝe wiele razy powtarzałeś, Ŝe nigdy do mnie nie dołączysz,
jednak wciąŜ się martwię. Zdaję sobie sprawę, Ŝe jestem zabójczo seksowny…

– Co takiego? – mruknęła Gryfonka z zaskoczeniem w głosie.

– Właśnie tak jest napisane – odparł Harry.

– Jasne. Znam tysiące dziewczyn, których podnieca facet bez ciała – zadrwił Ron.

Ale czuję się zobowiązany, aby ci powiedzieć, Ŝe jestem hetero – czytał dalej Harry.

– Hej, Miona – mruknął Ron, chichocząc głośno. – Jak sądzisz, czy to oznacza, Ŝe moŜesz
mieć u niego szanse?

– Zamknij się, Ronald – odpowiedziała.

Nie jestem pewien, jak duŜo Dumbledore ci powiedział, ale istnieje jeszcze jedna przyczyna
mojego zmartwienia. OtóŜ wygłoszono przepowiednię, która nas dotyczy.

– O, a to coś nowego.

Wiem, jak brzmi pierwsza jej część. W skrócie – ktoś posiada moc, która mnie zniszczy.

– Zgadnij, kto? – mruknął Ron.

– Dumbledore lub Harry – stwierdziła Hermiona. – Oczywiście jeŜeli by wierzyć, Ŝe
przepowiednie są prawdziwe, a przecieŜ to tylko bajka – dodała.

Ź

ródłem moich zmartwień jest podejrzenie, Ŝe to ty jesteś tym, który jest w stanie mnie

zniszczyć. Obawiam się, Ŝe spróbujesz dokonać tego przez seks. Dlatego właśnie do ciebie
piszę.

Harry podniósł głowę.

– Voldemort napisał mi list, bo uwaŜa, Ŝe mogę go pokonać seksem. W końcu poznałem cel
mojego Ŝycia!

Chciałbym ci teŜ przekazać, Ŝe niektórzy z moich sług mają kłopot ze zdecydowaniem, którą
płeć preferują. MoŜe i dobrze, Ŝe podjąłeś juŜ decyzję, jednak sądzę, Ŝe popełniłeś błąd.
Kobiety są wspaniałe. Nie tak dawno wspominałem lata spędzone w Hogwarcie. Pamiętam
taki jeden schowek na miotły, który moŜe doskonale słuŜyć jako miejsce do…

– Nie! – wrzasnął Harry. – Nie czytam tego więcej! Tam są jeszcze dwie strony, wyjaśniające
w najdrobniejszym szczególe dlaczego nie powinienem być gejem!

– Opuść to – poradziła mu Hermiona. Ron pozieleniał na twarzy.

Harry kiwnął głową i przeskoczył do przedostatniego akapitu.

Podsumowując, zmień orientację seksualną. JeŜeli jednak nie zechcesz pójść za moją radą,
posłuchaj mojej prośby. Nie wykorzystuj jej przeciwko mnie. To tylko mnie zdenerwuje, a z
pewnością mnie nie zniszczy. Teraz przekazuję pergamin Glizdogonowi, który był tak miły i
napisał ten list za mnie, jako Ŝe wciąŜ nie posiadam ciała, co nie przeszkadza mi być zabójczo
seksownym.

Harry – napisał Glizdogon. JeŜeli wciąŜ czujesz się gejem, mimo tej jakŜe wspaniałej
argumentacji mojego Pana, czemu tak ma nie zostać? Twój ojciec, gdybym nie przyczynił się
do jego śmierci, z pewnością nie miałby nic przeciwko. WciąŜ by cię kochał. Tak po prawdzie,
wydaje mi się, Ŝe zarówno Syriusz, jak i Remus…

– AAA! – Harry odrzucił od siebie pergamin jak najdalej tylko mógł, zupełnie jakby list był
jadowitym węŜem.

– No cóŜ, to było… pouczające – skomentowała Hermiona.

– Chyba moŜemy spokojnie przyznać, Ŝe to było najokropniejsze – dodał Ron.

– No cicho, bo znów się coś wydarzy… – przerwał mu Harry.

– No co ty, Harry. Facet, który ubił twoich rodziców, podyktował kolesiowi, który ich
zdradził, list, w którym wyliczył wszystkie powody, dla których powinieneś być hetero. To
zdobywa ogromną ilość punktów na okropnościomierzu – sprzeciwił się Ron.

– Jak sądzisz? – spytał Harry Hermionę.

– Zawsze mogło być gorzej, chociaŜ to mało prawdopodobne – odpowiedziała.

– A ta przepowiednia? – spytał Ron.

– Nie wierzę, Ŝe istnieje – odparł Harry. – Zniszczyć Voldemorta przez seks… Doprawdy, to
mogła stworzyć tylko jego chora wyobraźnia.

– Zgoda. Wszyscy przepowiadacze przyszłości to oszuści – stwierdziła Hermiona.

Ron roześmiał się i udając głos profesor Trelawney powiedział:

– Nie jestem tego pewien, Hermiono. Moje wewnętrzne oko widzi jeszcze większe
okropieństwa.

Korneliusz i Sybilla: Okropne Połączenie

Tydzień po pamiętnym liście od Voldemorta, Harry po raz kolejny siedział w Wielkiej Sali,
jedząc śniadanie z przyjaciółmi. Kiedy tak dyskutowali zawzięcie o zajęciach, które były w
planie na ten dzień, do pomieszczenia wkroczył Korneliusz Knot.

– A co on tutaj robi? – spytał Ron.

– Hm, moŜe to dotyczy Turnieju – odpowiedziała Hermiona. – ChociaŜ nie rozumiem, czemu
akurat w tej chwili.

Knot przespacerował się powoli do Stołu Nauczycielskiego, gdzie został powitany przez
Dumbledore’a. Rozmawiali przez chwilę, po czym dyrektor rzucił Harry’emu przelotne
spojrzenie.

– Ciekawe czemu rozmawiają o tobie – powiedział Ron, po czym zaśmiał się histerycznie. –
A moŜe... moŜe Knot chce porozmawiać z tobą o seksie, Harry.

– Ronaldzie, kiedy ty wreszcie dorośniesz – Ŝachnęła się Hermiona. – Z pewnością Minister
ma waŜniejsze rzeczy do zrobienia, niŜ uświadamianie nastolatków.

– Nadzieja matką głupich – dodał Harry, obserwując, jak Dumbledore kiwa głową, a Knot się
uśmiecha.

Dyrektor pochylił się w stronę McGonagall i szepnął jej coś do ucha. Minerwa przesłała mu
mordercze spojrzenie, ale przytaknęła i wstała. Po chwili jej cel okazał się jasny.

– Panie Potter – powiedziała. – Profesor Dumbledore i Minister chcieliby z tobą
porozmawiać. Proszę iść do gabinetu dyrektora.

– Wie pani, jaki ma być temat rozmowy? – spytał Harry podejrzliwie.

– Dowiesz się od dyrektora.

– Dursleyowie nie Ŝyją? – dodał pełnym nadziei głosem.

– Nie – odpowiedziała Minerwa, po czym odwróciła się i odeszła.

– Lepiej juŜ idź, Harry. Nie daj im na siebie czekać – mruknął Ron z uśmiechem.

– To na pewno nie o to chodzi – odparł nastolatek, po czym wstał i wyszedł z Wielkiej Sali.

Ku zdziwieniu Harry’ego Dumbledore i Knot dotarli do gabinetu przed nim, mimo Ŝe to on
wyszedł z Wielkiej Sali jako pierwszy. Nastolatek był wyraźnie zdenerwowany.

– Ach, Harry. Miło cię widzieć. Napijesz się herbaty? A moŜe masz ochotę na cytrynowego
dropsa? – zaoferował Dumbledore.

– Nie, dziękuję.

– Zapewne zastanawiasz się, dlaczego cię tutaj znów wezwaliśmy, nieprawdaŜ?

– Tak, profesorze.

– No cóŜ, minister – przerwał Dumbledore i spojrzał znacząco na Knota – uwaŜa, Ŝe powinien
porozmawiać z tobą na temat wciąŜ powracający jak bumerang.

– Nie… – jęknął Harry.

– Co takiego powiedziałeś? – wtrącił się Knot. – AleŜ oczywiście Ŝe mnie wysłuchasz.

– Gdzie się podziewa Voldemort, kiedy jest naprawdę potrzebny? – mruknął Harry, kręcąc
głową.

– Będziesz miał dzieci z czarownicą czystej krwi – powiedział Knot, ignorując całkowicie
wypowiedź nastolatka.

– Co takiego?

– Musisz poślubić czarownicę czystej krwi, dla dobra czarodziejskiego świata – powtórzył
Knot.

– Wspaniale, to wszystko wyjaśnia – warknął Harry.

– Musisz wzmocnić magiczną krew. MoŜna tego dokonać jedynie przez wzmacnianie magii,
które z kolei dokona się przez małŜeństwo z czystokrwistą czarownicą i kontynuację twojego
szlachetnego rodu – dokończył Knot, wyraźnie z siebie zadowolony.

– Ale ja przecieŜ jestem tylko półkrwi czarodziejem – spytał Harry, zdumiony do głębi.

– Zgadza się.

– A więc?

– Widzisz, jeŜeli poślubisz czarownicę półkrwi, albo – Merlinie broń – czarownicę
mugolskiego pochodzenia, wtedy twoja krew za bardzo się rozrzedzi i nie będziesz
szanowany – odparł Knot.

– Chwileczkę. PrzecieŜ dzieci czarodziejów półkrwi wciąŜ będą czarodziejami półkrwi. Nie
rozumiem, w czym problem. Zapomniał pan równieŜ wspomnieć o tym, Ŝe mogę poślubić
mugolkę.

– Panie Potter, jeśli nie ma zamiaru pan traktować tej rozmowy powaŜnie, wtedy…

– Traktuję tę rozmowę powaŜnie. PowaŜnie myślę, Ŝe jest pan…

– No juŜ, Harry – przerwał Dumbledore. – Przyjmij to, co mówi Korneliusz z otwartym
umysłem, chociaŜ on sam wcale się otwartością nie wykazuje.

– Co to niby miało znaczyć, Dumbledore? – spytał Knot.

– To, Ŝe powinieneś zdawać sobie sprawę, Ŝe czystość krwi wcale nie świadczy o magicznej
mocy – odparł Albus.

– Jak mówiłem – kontynuował Knot, jednak przerwał mu huk otwieranych drzwi.

– Ach, tu jesteście. Dokładnie tak, jak ujrzałam w mojej kryształowej kuli! – powiedziała
Profesor Trelawney swoim charakterystycznym głosem, sprawiając, Ŝe Harry poczuł nagłe
pragnienie zmasakrowania nauczycielki jej własną kryształową kulą.

– Dzień dobry, Sybillo. Co mogę dla ciebie zrobić? – spytał Dumbledore uprzejmie.

– Przybyłam, aby was ostrzec. Wasze działania nie odniosą skutku.

– Co to ma do licha znaczyć? – dopytywał się Knot.

– Powinieneś skierować swoje wysiłki na bardziej obiecujące czynności. Tak mi mówi moje
wewnętrzne Oko – odpowiedziała nauczycielka WróŜbiarstwa.

– O czym ty, do jasnej ciasnej, mówisz? – powtórzył pytanie Knot. – Dumbledore, czy ty
wiesz, o co jej chodzi?

– Chcę powiedzieć, ministrze, Ŝe marnuje pan tu czas – powiedziała, po czym odwróciła się
do Harry’ego. – Mój biedny chłopcze, do tej pory z pewnością juŜ zrozumiałeś, Ŝe twój czas
na tej ziemi dobiega końca. Obawiam się, Ŝe nie uda ci się Ŝyć na tyle długo, by móc cieszyć
się kobiecym pięknem. Tak mi przykro.

– Taak, rozumiem – odparł Harry.

– No juŜ, groŜenie Chłopcu, Który PrzeŜył jest niezgodne z prawem. Musi sobie wybrać taką
Ŝ

onę, aby mógł poprowadzić czarodziejski świat ku chwale.

– Do tego z pewnością nie dojdzie, tak mi mówi moje Oko – upierała się Sybilla.

Kłócili się tak dalej, a Dumbledore wymieniał jedynie znaczące spojrzenia z Harrym. Nie
popierał Knota, ale nie chciał draŜnić ministra. Bitwy, które naleŜało stoczyć, powinny być
przemyślane w czasach tak ciemnych, jak te, w których przyszło im Ŝyć – a Albus ufał, Ŝe
Harry potraktuje przemowę Korneliusza z przymruŜeniem oka.

Harry wstał z miejsca i skierował się do wyjścia. Kiedy był juŜ przy drzwiach, odwrócił się i
powiedział na głos:

– Tak na dobrą sprawę, to w sumie wszystko jedno. Jeszcze nie dotarło? Jestem gejem.

Nastolatek przeŜył szok, kiedy usłyszał triumfalny okrzyk Sybilli „Wiedziałam!”, kiedy
zamykały się za nim drzwi.

***

– Czego chciał Knot? – spytał Ron Harry’ego, kiedy dotarli do pokoju wspólnego.

– Porozmawiać o seksie – odpowiedział nastolatek przez zaciśnięte zęby.

– Chyba sobie Ŝartujesz – jęknął Ron, otwierając szeroko oczy ze zdumienia.

– Naprawdę, Harry? – upewniła się Hermiona.

– Tak.

– CóŜ, w kaŜdym razie na pewno gorzej być juŜ nie moŜe – dodał Ron z nadzieją, podczas
gdy Hermiona zaczęła narzekać na marnotrawstwo w Ministerstwie Magii.

– Tak ci się tylko wydaje. Było gorzej od połowy rozmowy. – Harry zerknął na Hermionę,
sprawdzając, jak sobie radzi z rewelacjami. – Widzicie, Knot próbował mnie zmusić do
poślubienia czystokrwistej czarownicy, Ŝeby kontynuować moją silną magicznie linię…

– Co takiego? – pisnęła dziewczyna, jak przewidywał Harry.

– MoŜesz odłoŜyć wściekanie się na później? – spytał, po czym ciągnął dalej. – Trelawney
wparowała w tym momencie i ogłosiła, Ŝe wszyscy marnują czas na te rozmowy, poniewaŜ
nie będę Ŝył na tyle długo, by uprawiać seks.

Ron nie wiedział czy ma się śmiać, czy płakać. Harry pomyślał, Ŝe wyglądało to tak, jakby
płakał ze śmiechu. Hermiona gotowała się ze złości.

– Słuchajcie, ale wy mi wierzycie, Ŝe nie jestem gejem?

– Tak.

– AleŜ oczywiście. Skąd to pytanie?

– To była moja wymówka, Ŝeby uciec z tego spotkania. Trelawney twierdzi, Ŝe o tym od
dawna wiedziała.

– Harry, ona jest starą oszustką. Nie martw się – mruknęła Hermiona.

– Taaak, przecieŜ ciągle się myli – dodał Ron. – To jak myślisz, kto będzie następny?

– Idź się schowaj, Ron – warknął Harry i otworzył podręcznik do Zaklęć, z zamiarem
dokończenia pracy domowej.

Link do oryginału: KLIK
Tytuł oryginału: Werewolf horrible

Okropne po wilkołaczemu

– Witaj, Harry, co u ciebie?

– Wszystko w porządku, profesorze. A u pana?

– Och, daję sobie radę. Albus wciąŜ zmusza Severusa co miesiąc do warzenia Eliksiru
Tojadowego, mimo Ŝe juŜ nie uczę w Hogwarcie. A przy okazji – jako Ŝe juŜ nie jesteś moim
uczniem, mów do mnie Remus.

– Dobrze – odparł Harry, po czym zaczekał, aŜ przyjaciel jego ojca podejmie rozmowę.

– Dorastasz, prawda? – odezwał się Remus. – DuŜy z ciebie facet.

– Taak… – mruknął Harry, nie podejrzewając nawet, w którą stronę zmierza ta rozmowa.

– Harry, w miarę, jak będziesz dojrzewać, poczujesz pewne pragnienia.

– A niech to wszystkie hipogryfy… śartujesz sobie ze mnie?

Kiedy Harry dowiedział się, Ŝe jego były nauczyciel chce z nim porozmawiać, od razu zaczął
panikować. Myśli o pojmaniu, Pocałowaniu czy teŜ zamordowaniu Syriusza pojawiły się w
jego głowie z prędkością światła. Dopiero Hermionie udało się go uspokoić. W końcu gdyby
złapano słynnego Syriusza Blacka, wszyscy juŜ od dawna by o tym rozmawiali. Tłumaczyła,
Ŝ

e Remus po prostu chciał go odwiedzić.

Teraz nastolatek znajdował się w nieuŜywanej klasie. Remus siedział obok niego, ale gdy
zaczął mówić o „pragnieniach”, które Harry miał poczuć, wstał i ruszył na spacer dookoła
pomieszczenia.

– Pro… Remusie, ale naprawdę nie musisz tego robić. Słyszałem juŜ to kilkukrotnie i wydaje
mi się, Ŝe juŜ chyba wszystko rozumiem.

– Ale nie ma się czego wstydzić, Harry. Dowiedziałem się, Ŝe chciałbyś się dowiedzieć coś
więcej o zwyczajach parzenia się wilkołaków i…

– Zabiję Snape’a… – mruknął Harry pod nosem.

– Słucham?

– Nic takiego.

– W kaŜdym razie – ciągnął Remus, zupełnie jakby nikt mu nie przerywał – wydaje mi się, Ŝe
jako wilkołak jestem najlepszą osobą, by wyjaśnić ci tę sprawę.

– Czy istnieje jakiś sposób, byś zmienił zdanie i mi tego nie wyjaśniał?

– Nie za bardzo.

– W takim razie mów, proszę.

– Związek z wilkołakiem jest jak spacer po bardzo śliskim mostku, mój mały – zaczął Remus.

– Hę? – zdziwił się Harry, zaskoczony tym, jak Remus dobierał słowa.

– Dokładnie tak – ciągnął starszy czarodziej. – Zdajesz sobie sprawę, jakie to jest trudne?
Ciągle musisz uwaŜać, ciągle pamiętać o fazach księŜyca.

– To znaczy?

– Przede wszystkim musisz unikać „tych dni”.

Harry prychnął, po czym zapytał:

– „Tych dni?”

– Zgadza się.

– To brzmi zupełnie tak, jakbyś był dziewczyną!

– To nie jest zabawne, Harry. Gdybym podjął współŜycie z kobietą w tygodniu
poprzedzającym pełnię, a ona zaszła w ciąŜę, dziecko prawie na pewno byłoby wilkołakiem.

– Co za szczęście, szanse na to są minimalne, prawda?

– Co masz na myśli?

– No… jesteś gejem.

Remus obrzucił Harry’ego badawczym spojrzeniem.

– A skąd ci to przyszło do głowy?

– Peter tak powiedział.

– Peter?

– Pettigrew.

W odpowiedzi na zdziwienie Lupina, Harry dodał:

– No wiesz, taki niski, gruby facet. Jako animag zmieniał się w szczura. No wiesz, ten koleś,
który zdradził moich rodziców.

– Tak, Harry, wiem kim on jest. Nie wiedziałem, Ŝe utrzymujesz z nim kontakt. Gdzie go
widziałeś?

– Na Merlina, nie! Nie widziałem go. Razem z Voldemortem napisał mi tylko list i
opowiedział w nim o tobie, tacie i Syriuszu.

– Muszę powiedzieć, Ŝe odrobinę mi ulŜyło. Cieszę się, Ŝe znasz prawdę o tym, dlaczego
zdradził twoich rodziców.

– Co masz na myśli?

– Był zły, Ŝe nigdy go do siebie nie dopuszczaliśmy. Ciągle nas o to prosił, ale Ŝaden z nas nie
miał ochoty go dotykać. Wcale teŜ nie chcieliśmy, by on dotykał nas. Peter chyba nigdy nie
poradził sobie z naszym odrzuceniem. Prosił nawet o wspólną zabawę Lily i Jamesa, ale
James stwierdził, Ŝe juŜ nie interesuje się męŜczyznami. Potem próbował ze mną i Syriuszem,
ale gdy James się od nas odsunął, staliśmy się sobie bardzo bliscy i nie chcieliśmy, by ktoś
trzeci wchodził między nas.

Kiedy tak słuchał opowieści Lupina o ich młodzieńczych namiętnościach, Harry nagle
zorientował się, Ŝe on i Ron przegrali zakład dotyczący związku Remusa i Syriusza. I będą
musieli oddać jej pieniądze. Przynajmniej na to wyglądało – Harry widział wyraźnie
rozmarzony wzrok Lupina, kiedy ten opowiadał o bliskości Syriusza.

– Moim zdaniem Peter chciał się zemścić na Jamesie, Syriuszu i mnie. Gdyby tylko mógł
dorwać Jamesa nie krzywdząc przy tym Lily, z pewnością by to zrobił. Sam dobrze wiesz, Ŝe
Peter był najsłabszym ogniwem w naszej grupie, tak jak Ron u was. Nie miał pewnie innego
pomysłu, niŜ udanie się do Voldemorta. Nie było to zbyt mądre, ale dzięki temu osiągnął swój
cel. Myślę, Ŝe przesadził – jak dla mnie wystarczyłaby klątwa wywołująca impotencję.

Biedny Syriusz, tak mi się wydawało, ze ostatnio był jakiś markotny… – pomyślał Harry.
Głośno zaś powiedział:

– Ciekawa historia. Naprawdę, opowieści z Ŝycia seksualnego moich rodziców są fascynujące
– mógłbym ich słuchać całymi dniami. Mogę juŜ iść?

– Nie – odparł Remus. – Nie odpowiedziałem nawet na jedną tysięczną pytań, które z
pewnością chciałbyś zadać.

Okej, skoro chce pytania, to ja mu dam pytania – pomyślał Harry.

– Masz rację, Remusie. Zastanawia mnie jedna rzecz.

– Pytaj – zachęcił go wilkołak.

– Syriusz jest moim ojcem chrzestnym. Ty jesteś w związku z Syriuszem. A zatem jesteś
moją matką chrzestną, tak? – spytał Harry, uśmiechając się pod nosem.

– Nie do końca. A teraz poproszę powaŜne pytania.

– Nie mam Ŝadnych powaŜnych pytań.

– Nie musisz przede mną udawać. Severus o wszystkim mi opowiedział.

– Ale… – zaczął Harry.

– Jako Ŝe jestem z Syriuszem, to eliminuje niektóre obawy – przerwał mu Remus. – Jednak i
tak musimy mieć się na baczności. Lunatyk jest bardzo zaborczy, a jeśli Syriusz nie będzie
uwaŜał, wtedy sprawy mogą się pokomplikować.

Dopiero po dłuŜszej chwili Harry zorientował się, o co Lupinowi chodzi. Okropna wizja
Syriusza i Remusa pojawiła się w jego głowie, przez co o mało się nie zakrztusił.

– Oczywiście – ciągnął Remus – jeśli tyko Syriusz zmieni się w Łapę, wszystko jest w
porządku. Prawdę mówiąc, bardziej niŜ w porządku. Fantastycznie.

W tej chwili Harry poczuł nieodpartą ochotę, by sobie pójść. Teraz, zaraz, natychmiast.

– Jasne. Dzięki. JuŜ wszystko rozumiem, więc mogę juŜ sobie iść?

– Naprawdę wszystko rozumiesz?

– Tak. Wilkołaki muszą pilnować faz księŜyca. Nie płodzić dzieci w tygodniu
poprzedzającym pełnię. Wilkołaki nie są w stanie się kontrolować. Lunatyk i Syriusz są
kochankami, ale Syriusz lubi się dzielić.. Syriusz musi się zmieniać w Łapę, aby nie zostać
ranny. Wydaje mi się, Ŝe juŜ wszystko wiem. Cieszę się, Ŝe mogliśmy się zobaczyć. PrzekaŜ
całusy Syriuszowi. Pa – powiedział Harry na jednym oddechu i rzucił się w stronę drzwi. Po
drodze do Wielkiej Sali spotkał Dracona.

– Nie zgadniesz.

– Co takiego? – spytał blondyn.

– Właśnie się dowiedziałem, jak robią to wilkołaki.

– Jak robią co wilkołaki?

– Tak robią to wilkołaki – podkreślił Harry.

– Od profesora Lupina?

– Tak. A skąd wiesz?

– Pamiętasz, jak wspomniałeś coś o wilkołakach, kiedy rozmawialiśmy z Severusem?

– Taaaak… – odpowiedział Harry, czując, Ŝe coś tu nie gra.

– Wróciłem do niego i powiedziałem, Ŝe bardzo chcesz się tego dowiedzieć. Pewnie od razu
poszedł z tym do Remusa. Nie musisz dziękować. Do zobaczenia!

Harry stanął jak wryty przed drzwiami do Wielkiej Sali. Stał tak przez dobre dwie minuty, po
czym wszedł do środka i usiadł obok Rona i Hermiony. Uśmiechnął się złośliwie.

– Hermiono, masz moŜe coś do pisania? – spytał.

– Tak – odpowiedziała, wyciągając z torby kawałek pergaminu i pióro.

– Czy z Wąchaczem wszystko w porządku? – spytał Ron.

– Tak, wszystko jest w porządku. Remus tylko chciał mi opowiedzieć o tym, jak uprawiać
bezpiecznie seks z wilkołakiem.

Ron zakrztusił się sokiem z dyni, a Hermiona prychnęła głośno.

Przez następne dziesięć minut Harry pisał list, chichocząc od czasu do czasu. Kiedy juŜ
skończył i go zalakował, wyszeptał imię Hedwigi. Sowa zjawiła się niemal natychmiast.
Harry napisał na kopercie nazwisko adresata i podał przesyłkę Hedwidze, która skubnęła
odrobinę chleba i wzbiła się w powietrze.

– Do kogo napisałeś? – spytał Ron.

– Musiałem się czymś zająć – odpowiedział Harry.

– To nie jest odpowiedź na pytanie – stwierdziła Hermiona.

Na twarzy Harry’ego pojawił się szeroki, złośliwy uśmiech.

– Do Lucjusza Malfoya.

Link do oryginału: KLIK
Tytuł oryginału: A Horrible Malfoy Visit

Okropne spotkanie z Malfoyami

Lucjusz Malfoy spojrzał na śnieŜną sowę, która przyleciała do niego podczas śniadania. Nie
znał nikogo, kto by posiadał taką sowę, tak więc nie miał pojęcia, co moŜe zawierać list, który
przyniosła.

Szanowny Panie Malfoy,

Zdaję sobie sprawę z tego, Ŝe do tej pory nie dogadywaliśmy się za dobrze, jednak wydaje mi
się, Ŝe nadszedł czas, by się pogodzić, zwłaszcza, kiedy się weźmie pod uwagę zaistniałą
sytuację.
Pojawił się problem, który wymaga Pańskiej interwencji. Z pewnością Pan wie, Ŝe ja i Draco
jesteśmy zaręczeni. Rozumiem takŜe, Ŝe ma Pan wątpliwości co do naszego związku, poniewaŜ
naleŜy wziąć pod uwagę niezbyt czystą krew. Chciałbym Pana zapewnić, Ŝe Pańskie wnuki
będą wychowane w dokładnie ten sam sposób, jak Pan wychował swojego syna.
Ten problem dotyczy Dracona. Kocham go bardzo mocno, jednak on naciska na
skonsumowanie związku. Co prawda wyczekuję z niecierpliwością naszego ślubu, jednak
chciałbym ofiarować mu siebie dopiero w noc poślubną.
Mam nadzieję, Ŝe porozmawia Pan ze swoim synem na ten temat. Sądzę, Ŝe osobista rozmowa
da lepsze rezultaty – Draco często ignoruje listy. Z góry dziękuję za Pańską pomoc – a moŜe
woli Pan, jeśli będę się zwracać do Pana „tato”? NajwyŜsza pora, by się do tego zacząć
przyzwyczajać.
Z szacunkiem,
Harry Potter

– śe niby co? – wrzasnął Lucjusz. W miarę czytania jego zdumienie rosło coraz bardziej, ale
kiedy dotarł do podpisu, ogarnęła go dzika złość.

– O co chodzi, kochanie? – spytała Narcyza, wchodząc do pokoju. – Było cię słychać kilka
pokoi stąd.

Nie mówiąc ani słowa Lucjusz wręczył Ŝonie list. Przeczytała pierwszy akapit i część
drugiego bez protestów, jednak kiedy przeczytała o zaręczynach swojego syna, spojrzała na
męŜa oniemiała.

– Zaręczeni? – spytała.

– Ja o niczym nie wiem. Tobie nic nie mówił?

– Nie – odpowiedziała Narcyza. – Jest taki młody! I do tego jak mu się to udało bez naszej
wiedzy? Poszedł sam do pana Parkinsona?

– Co?

– Chyba nie sądzisz, Ŝe Draco pogwałciłby kodeks czystokrwistych i oświadczył się Pansy
bez zgody ojca?

– Czytaj dalej.

Narcyza zerknęła ponownie na list i przeczytała tylko jedno zdanie.

– Co takiego? – wrzasnęła. – Co to znaczy „niezbyt czystą krew”? Draco doskonale wie, Ŝe
ma się obracać jedynie wśród czystokrwistych!

– Czytaj dalej… – wydusił Lucjusz przez zaciśnięte zęby.

Narcyza przeczytała kilka zdań, po czym odezwała się:

– Muszę przyznać, Ŝe jako kobieta podziwiam jej siłę w odprawianiu zalotów Dracona.
Jednak mam nadzieję, Ŝe zdaje sobie sprawę, Ŝe jako jego Ŝona, będzie musiała być mu
posłuszna…

– Zamknij się i czytaj dalej! – warknął Lucjusz.

– Tu jest napisane, Ŝe Draco ignoruje listy. Myślałam, Ŝe uzdrowiciel Anderson pomógł mu
się z tym uporać?

– Skup się, Narcyzo.

Narcyza przeczytała zakończenie, a na końcu nazwisko przyszłej synowej.

– Czy to jakiś Ŝart? – wykrztusiła z siebie.

– Nie wiem. Severus rozmawiał z Draconem i Potterem, ale nie wspomniał mi o tym, Ŝe
Draco jest homoseksualistą. Powiedział naszemu synowi, Ŝe to jest niedopuszczalne, jako Ŝe
musi przedłuŜyć nasz szlachetny ród.

Narcyza otworzyła oczy ze zdumienia.

– A dlaczego to Severus z nim rozmawiał? Ty miałeś to zrobić!

– Wydaje mi się, Ŝe ojciec chrzestny jest lepszą osobą do takich rozmów – odparł Lucjusz.
Tak naprawdę po prostu nie miał na to Ŝadnej ochoty. A tak nawiasem mówiąc, zapewne to
on by się czegoś od Dracona mógłby nauczyć.

– Musimy coś z tym zrobić! – odezwała się Narcyza. – Nie moŜemy pozwolić, by Harry
Potter zaręczył się z naszym synem. Co by powiedział Czarny Pan?

– Zaraz wyślę sowę do tego starego głupka z informacją, Ŝe zjawimy się w szkole dziś
popołudniu – stwierdził Lucjusz, wychodząc szybko z pokoju.

Trzy godziny później profesor McGonagall podeszła do stołu Gryfonów w Wielkiej Sali.
Szybko spostrzegła Harry’ego, który jadł obiad w towarzystwie przyjaciół.

– Panie Potter – powiedziała.

– Tak, pani profesor?

– Za godzinę masz się zjawić w gabinecie dyrektora.

– Coś się stało? – spytał Harry. Prośba McGonagall go zmartwiła.

– Nie denerwuj się. Nie wiem, o co chodzi, ale profesor Dumbledore powiedział, Ŝe nie
musisz się przejmować.

– Tak, psze pani.

– Ostatnio mnóstwo ludzi chce się z tobą „spotkać” – uśmiechnął się Ron.

– MoŜe Wąchacz chce wrócić na południe – zasugerowała Hermiona. – MoŜe po prostu chce
się poŜegnać, zanim wyjedzie.

– Remus byłby niepocieszony – skwitował uwagę przyjaciółki Harry.

Godzinę później Harry stanął przed gargulcem strzegącym wejścia do gabinetu dyrektora.
Kamienna figura odsunęła się, a Harry wjechał po schodach pod same drzwi.

– Miło cię widzieć, Harry. Proszę, usiądź. Dropsa?

– Nie, dziękuję, profesorze. Dlaczego chciał się pan ze mną spotkać?

– To nie ja, tylko ktoś inny. Zaraz zjawią się pozostali.

– Pozostali? – spytał Harry, zdumiony. W tym momencie do gabinetu wszedł Draco, a za nim
Lucjusz i Narcyza. Harry spojrzał na nowo przybyłych i dotarło do niego coś okropnego.
Malfoy potraktował jego list powaŜnie, ale wyglądało na to, Ŝe i jego pogadanka nie ominie.
ZałoŜył, Ŝe tylko Draco będzie musiał to znieść. Świetnie, po prostu wspaniale – pomyślał.

– Siadaj, Draco – warknął Lucjusz.

Draco posłuchał od razu, a wtedy Lucjusz odezwał się do Dumbledore’a.

– Czy moglibyśmy porozmawiać na osobności?

– Wolałbym nie zostawiać Harry’ego samego. Jako Ŝe nie wiem czego dotyczy to spotkanie,
sądzę, Ŝe wolałby, Ŝebym był obecny.

– Lepiej będzie, jeśli pan wyjdzie – wtrącił szybko Harry.

– Harry, pozwól, Ŝe sam o tym zdecyduję – odpowiedział łagodnie Dumbledore.

– Będzie pan tego Ŝałował – rzucił Harry.

– Co się dzieje, sir? – spytał ojca Draco.

– Mówisz do swojego ojca „sir”? – zdziwił się Harry.

– A dlaczego nie? – odpowiedział pytaniem Draco, wyraźnie zmieszany.

– Miło, Ŝe pamiętasz choć odrobinę o tradycjach – zadrwiła Narcyza.

– O co chodzi? – spytał Draco, marszcząc brwi.

– Nie wiem tak naprawdę, o co mam się denerwować bardziej, Draco – powiedział Lucjusz. –
O to, Ŝe jesteś w związku z osobą nieczystej krwi, o to, Ŝe jesteś homoseksualistą, czy teŜ o
to, Ŝe zaręczyłeś się bez naszej wiedzy.

– Zaręczyłeś? – powtórzył Draco, uŜywając dokładnie takiego samego tonu, jak jego matka
wcześniej tego ranka.

Mimo Ŝe był zamieszany w tę sytuację po same uszy, Harry nie mógł powstrzymać
prychnięcia. Jakimś cudownym sposobem Draco zbladł jeszcze bardziej niŜ zwykle, Lucjusz
miał mordercze spojrzenie, a Narcyza stała przy męŜu marszcząc nos, zupełnie jakby czuła
okropny zapach.

– Jak to? – spytał Draco?

– Nie udawaj, młody człowieku – odpowiedział Lucjusz, mówiąc coraz głośniej z kaŜdym
wypowiedzianym słowem. – Potter nam o wszystkim napisał.

Draco zerknął na kolegę ze szkoły i ogarnęły go podejrzenia.

– Co zrobiłeś?

Starając utrzymać kamienną twarz, Harry odpowiedział:

– Przepraszam, kochanie, byłem pewny, Ŝe wiedzą.

– Co takiego? – wrzasnęli jednym głosem Draco i Dumbledore.

– Nie bądź zły… – ciągnął Harry. – Ja tylko chciałem pomóc. Wiesz, Ŝe czekam z oddaniem
ci siebie do nocy poślubnej.

– Co? – ponownie wrzasnął Draco.

– Według twojego narzeczonego za bardzo na niego naciskasz – warknął Lucjusz.

Draco spojrzał na ojca, potem na Harry’ego, a potem znów na ojca.

– Ojcze, nie sądzisz chyba…

– Sądziłem, Ŝe jeśli okaŜesz takie skłonności, będziesz miał na tyle rozsądku, Ŝe znajdziesz
sobie dziewczynę, która zaakceptuje twoich kochasiów – powiedział Lucjusz. – Panna
Parkinson została wychowana w taki sposób, Ŝe zdaje sobie sprawę, iŜ jej zadaniem jest
trwanie u boju jej męŜa. Rozumie, Ŝe jako czystokrwista czarownica ma rodzić dzieci i
wspierać męŜa we wszystkim. Dlaczego nie jesteś juŜ z panną Parkinson?

– Pansy stwierdziła, Ŝe nie moŜe się ze mną równać – odezwał się Harry, zanim Draco mógł
cokolwiek odpowiedzieć. – Powiedziała, Ŝe jej uroda blednie przy mnie, po tym jak
przyłapała mnie i Dracona na całowaniu.

– Draco… – szepnęła Narcyza. – Wiem, Ŝe w pewnym momencie i tak będziesz miał do
czynienia z męską miłością, w końcu robią to wszyscy śmiercioŜercy, ale…

– Narcyzo – przerwał jej Lucjusz, zerkając na dyrektora. Narcyza nie odezwała się ani
słowem więcej, a Lucjusz podszedł do kominka. Chwilę po jego rozmowie kominowej do
gabinetu dyrektora wszedł Severus Snape. Pierwsze, co usłyszał, było pytanie Harry’ego

skierowane do Lucjusza:

– A zatem śmiercioŜercy to taka grupa dla homoseksualistów?

Severus odwrócił się, z zamiarem wyjścia z gabinetu, ale Dumbledore zawołał:

– Dołącz do nas, Severusie.

Snape przywitał się z Malfoyami, rzucając zdegustowane spojrzenie na Harry’ego.

– Coś ty najlepszego narobił?! – pisnęła Narcyza.

– O czym ty mówisz, Cyziu? – spytał Severus.

– Zrobiłeś z mojego syna homoseksualistę – oskarŜyła go Narcyza.

– Co? – W tym momencie Snape spojrzał na swojego chrześniaka. Draco z kolei spojrzał na
Harry’ego – Nie wiem skąd wam to przyszło do głowy, ale mogę was zapewnić, Ŝe Draco nie
jest homoseksualistą. Zaledwie dwa dni temu przyłapałem go z panną Bulstrode na
czynnościach których z pewnością nie moŜna nazwać niewinnymi.

Wszyscy obecni wlepili wzrok w Harry’ego, który nie zastanawiając się ani chwili wypalił:

– Ja wcale nie mówiłem, Ŝe Draco jest homoseksualistą. Po prostu akceptuję jego przygody z
kobietami jako jego małŜonek. Kocham go, tylko to się liczy.

Narcyza ponownie odezwała się do syna.

– Ale Milicenta jest brzydka jak noc! Co z Pansy?

– Jakby to było najwaŜniejsze – prychnął Lucjusz, zerkając z oburzeniem na Ŝonę. –
Severusie, przypomnij mi, Ŝebym zajął się tym kretyńskim psychomagiem, do którego Draco
chodził w wakacje.

– Powiedziałeś „psychomag”? – zdziwił się Harry.

– Draco, ukrywanie pewnych faktów przed narzeczonym jest złe. Cieszę się, Ŝe wyjawiłeś
swój lęk przed listami – stwierdziła Narcyza.

– Lęk przed listami? – zapytał Albus.

– Tak, mój syn boi się listów – odpowiedziała Narcyza po czym odwróciła się do Harry’ego.
– Tak, odwiedzał psychomaga, aby wyleczyć się z co bardziej perwersyjnych skłonności,
które mogłyby się nie spodobać Czarnemu Panu.

– Homoseksualizm nie jest perwersyjną skłonnością – sprzeciwił się Snape.

– Draco, nie zwracaj uwagi na swoją matkę – stwierdził Lucjusz. – Ukrywanie pewnych
rzeczy przed partnerem jest w porządku, jeśli jest on plotkarzem i lekkoduchem.

– Co to za perwersyjne skłonności? – spytał Harry. – I dlaczego boisz się listów?

– Przynajmniej Harry jest przystojny – wtrąciła się Narcyza, nawiązując do wcześniejszej
rozmowy z Lucjuszem. – Milicenta wygląda jak hipogryf narobił jej na twarz.

– Zamilcz, Narcyzo. – Lucjusz odwrócił się, aby powiedzieć coś do syna, jednak Harry go
ubiegł.

– Wiesz, Draco, nie jesteś tego wart. Twoi rodzice są świrnięci, a szczerze mówiąc – nie
jesteś wystarczająco bogaty. Koniec z nami, Malfoy. – Harry wstał. Zatrzymał się przed
Lucjuszem i Narcyzą – Spotkanie z państwem to było coś. Ale nie dobre coś. Takie coś, co
jak się je, to smakuje okropnie i potem trzeba dokładnie wymyć zęby, a i to nie pomaga, bo
ciągle ma się ten obrzydliwy posmak w ustach. Tak, myślę, Ŝe to odpowiednie określenie. –
Skończył mówić i wyszedł z pokoju.

Narcyza podeszła do syna i objęła go ramieniem.

– JuŜ dobrze, skarbie. Poradzisz sobie z tym. Nawet jeśli przystojny, bogaty facet dał ci
kosza, wciąŜ zasługujesz na miłość. Nie ma niczego, czego nie dostaniesz od przyjaciół
twojego ojca podczas inicjacji…

– Zamknij się, Narcyzo! – warknął ponownie Lucjusz.

Narcyza jednak nie przestała mówić.

– Kochanie – powiedziała do męŜa. – Coś mi się wydaje, Ŝe przez to powrót Czarnego Pana
będzie dla ciebie nieco niezręczny.

– Zamknij się, ty głupia kobieto! – wrzasnął Lucjusz, po czym skierował swoje następne
słowa do Dracona. – Mam nadzieję, Ŝe teraz jesteś z siebie zadowolony. Właśnie dostałeś
kosza od najbogatszego, najsłynniejszego czarodzieja na całym świecie.

– Ale myślałem, Ŝe nie chcecie, Ŝebym był z męŜczyzną, czy z półkrwistym, lub…

– Zamknij się Draco – warknął Malfoy po czym odwrócił się na pięcie i podszedł do
kominka. – Narcyzo, idziemy.

– Tak, Lucjuszu – zgodziła się Narcyza.

– Draco, idź sobie gdzieś – nakazał Severus.

– Tak, sir.

Na drugim końcu zamku Harry opowiadał Ronowi i Hermionie o kolejnej rozmowie.

– Dlaczego listy?

– Sam nie wiem – odpowiedział Harry. – Ale moją misją stanie się teraz odkrycie, dlaczego –
dodał.

– Hej, Harry? – spytał Ron, kiedy przyjaciel skończył opowieść.

– Tak?

– Nie sądzisz, Ŝe to, co powiedziała Narcyza o śmiercioŜercach jest prawdą?

– Jestem pewny, Ŝe to robią. Ale nie wierzę, Ŝe to jest jedynym ich celem.

– Jaka szkoda… – stwierdził Ron.

– Dlaczego? – spytała Hermiona.

– Pomyśl tylko, jak łatwo byłoby ich pokonać, gdyby tak było naprawdę – odpowiedział Ron,
a cała trójka zaczęła się śmiać.

KONIEC