Źródła informacji o nieruchomościach-I

„Źródła informacji o nieruchomościach”

ŹRÓDŁA, SYSTEMATYKA I PODZIAŁ INFORMACJI O NIERUCHOMOŚCI

Informacje, które charakteryzują nieruchomość mają bardzo duŜą wagę. Brak dokładnych
i wiarygodnych informacji moŜe prowadzić do formułowania błędnych wniosków, a co za
tym  idzie  do  podejmowania  błędnych  decyzji.  Od  jakości  zebranych  danych  zaleŜy
skuteczność  podejmowanych  działań  takŜe  w  zakresie  pośrednictwa  i  zarządzania
nieruchomościami.
Dane  o  nieruchomości  charakteryzują  się  róŜnym  stopniem  szczegółowości,
odmiennym stylem prezentacji i róŜnorodnością zawartej w nich treści.
Przyjmując za kryterium stopień szczegółowości informacje moŜna podzielić je na:

ogólne,

szczegółowe,

Tabela 1

Przykład danych ogólnych i szczegółowych

LOKALIZACJA

•

lokalizacja ogólna i szczegółowa,

•

adres nieruchomości

•

identyfikatory ewidencji gruntów i
budynków,

•

współrzędne geodezyjne i kartograficzne,

•

nr statystyczny GUS,

•

oznaczenie księgi wieczystej,

•

odległość od obiektów uŜyteczności
publicznej i handlowo – usługowej,

•

centrum miejscowości,

•

dostęp i dojazd charakterystyka otoczenia
nieruchomości

CHRAKTERYSTYKA

GRUNTU

•

przebieg granic,

•

kształt, rodzaj nieruchomości,

•

ukształtowanie pionowe (hipsometria),

•

uŜytki gruntowe i kontury klasyfikacyjne,

•

przeznaczenie w planie miejscowym,

•

stopień zainwestowania i uŜytkowania,

•

moŜliwość zabudowy lub rodzaj zabudowy,

•

uzbrojenie techniczne terenu

GEOMETRIA

GRUNTU I

ZABUDOWY

•

wymiary działki,

•

powierzchnia nieruchomości,

•

uŜytków gruntowych i konturów
klasyfikacyjnych,

•

kształt zabudowy i jej wymiary,

•

powierzchnia zabudowana,

•

całkowita, uŜytkowa zabudowy, kubatura,

•

wysokość kondygnacji,

•

intensywność zabudowy

CHARAKTERYSTYKA

ZABUDOWY

(BUDYNKU)

•

grupa rodzajowa i typ zabudowy,

•

styl architektoniczny,

•

technologia wykonania,

•

materiały konstrukcyjne,

•

jakość konstrukcji,

•

instalacje w budynku,

•

standard i funkcjonalność wykończenia,

•

liczba pomieszczeń,

•

wiek uŜytkowania,

•

daty remontów lub przebudowy,

•

zuŜycie budynku

Ze względu na charakter zebranych informacji podzielić moŜemy je na:
a)

informacje wstępne (np. rodzaj nieruchomości: budynek, działka niezabudowana,
lokal uŜytkowy, mieszkalny);

informacje dotyczące stanu prawnego nieruchomości (np. dane dotyczące właścicieli,
władających, wieczystych uŜytkowników, udziałowców, najemców itd. czyli dane
zawarte w operacie ewidencji gruntów i księgach wieczystych);

informacje lokalizacyjne (np. gdzie jest połoŜona nieruchomość: województwo,
powiat, gmina, nr jednostki ewidencyjnej, nr obrębu, dane z mapy zasadniczej);

informacje techniczne (np. powierzchnia działki, powierzchnia uŜytkowa budynku i
lokalu, stan techniczny, rodzaj materiału z jakiego zbudowano obiekt itd.);

informacje porównawcze (np. dotyczące opłat czynszowych, opłat za najem lokali,
opłat wieczystego uŜytkowania, cen transakcyjnych zawartych w aktach notarialnych
kupna - sprzedaŜy słuŜących do określania wartości nieruchomości oraz do tworzenia
baz monitoringu rynku nieruchomości).

Stosując natomiast kryterium formy prezentacji danych moŜna wyodrębnić:
a) informacje graficzne,

•

przebieg linii granicznych i kształt nieruchomości;

•

granice uŜytkowe gruntowych i konturów klasyfikacyjnych;

•

lokalizacja nieruchomości;

•

infrastruktura techniczna;

•

rzeźba terenu;

informacje opisowe,

•

opis działek i ich powierzchnia;

•

stan prawny nieruchomości;

•

przeznaczenie i ograniczenia w uŜytkowaniu;

•

wymiary geometryczne obiektów budowlanych, daty ich budowy;

•

infrastruktura techniczna obiektu budowlanego.

Aby zebrać kompletną informację o nieruchomości nie wystarczy skorzystać z
jednego zbioru danych. Dane te są rozproszone w róŜnych źródłach informacyjnych.
Ź

ródła informacyjne moŜna podzielić na dwie podstawowe grupy:

a) obligatoryjne źródła informacji, które są zbiorami mającymi uregulowania prawne

normujące ich funkcjonowanie, a więc:

•

księgi wieczyste

•

państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny:

ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości),

geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu – GESUT,

mapa zasadnicza,

mapy topograficzne

mapy tematyczne,

zdjęcia lotnicze i ortofotomapy,

•

miejscowy plan zagospodarowania terenu

•

systemy informacji o terenie – systemy informacji przestrzennej (GIS)

b) fakultatywne źródła informacji, które są zbiorami informacji powstałymi w wyniku

przetworzenia danych gromadzonych w źródłach obligatoryjnych, zaliczamy do nich:

•

branŜowe bazy danych

•

dokumentację techniczną i projektową

•

wykazy prowadzone przez urzędy skarbowe

•

bazy danych o nieruchomościach

•

opracowania statystyczne

Rys. 1 Schemat podziału informacji o nieruchomościach

NaleŜy więc podkreślić,  iŜ system  informacji  o nieruchomościach w  Polsce  istnieje,
ale  brak  mu  w  pełni  zintegrowanej  i  zinformatyzowanej  struktury  i  formy.
Obecnie  funkcjonuje  on w postaci kilkunastu  rejestrów  publicznych  (podstawowych i
towarzyszących),  które  zawierają  dane  o  róŜnym  stopniu  szczegółowości,  dotyczące
nieruchomości  oraz  osób  lub  jednostek  organizacyjnych  posiadających  do  nich
prawa.

2.

EWIDENCJA WIECZYSTOKSIĘGOWA – KSIĘCI WIECZYSTE

NIERUCHOMO

ŚĆ

informacje

adresowe

i identyfikatory

informacje o

podmiocie

informacje o

przedmiocie

informacje z rynku

nieruchomo

Pojęcie  Księgi  wieczystej  definiuje  Ustawa  z  dnia  6  lipca  1982  r.  o  księgach  wieczystych  i
hipotece (tekst jednolity: Dz. U. Nr 124 z 2001 r. poz. 1361 z późn. zmianami).
Podstawowym  celem  prowadzenia  ksiąg  wieczystych  jest  jednoznaczne  ustalenie  stanu
prawnego nieruchomości. Stan prawny nieruchomości ustalony w księdze wieczystej określa
prawa  rzeczowe  z  związane  z  daną  nieruchomością  (własność,  współwłasność,  uŜytkowanie
wieczyste)  oraz  ograniczone  prawa  rzeczowe  (uŜytkowanie,  słuŜebność,  własnościowe
spółdzielcze prawo do lokalu spółdzielczego, hipoteka). Mogą być równieŜ ujawnione prawa
osobiste,  roszczenia  i  prawa  obligatoryjne,  gdy  zezwala  na  to  przepis  szczegółowy.  Prawa
ujawnione w księgach wieczystych mają pierwszeństwo przed prawami nieujawnionymi.
Księgi wieczyste charakteryzują następujące zasady:

•

jawność: wpisy w księgach wieczystych są jawne, kaŜda osoba mająca interes
prawny moŜe przeglądać księgi lub zaŜądać wypisu z KW;

•

domniemanie wiarygodności: prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane
zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym a prawo wykreślone nie istnieje;

•

rękojmia  wiary  publicznej:  w  razie  niezgodności  między  stanem  prawnym
nieruchomości ujawnionym  w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem  prawnym
treść  księgi  wieczystej  rozstrzyga  na  korzyść  tego,  kto  przez  czynność  prawną  z
osobą ujawnioną wg księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe [18].

Księgi  wieczyste  zakładane  są  dla  kaŜdej  nieruchomości  oraz  dla  ograniczonych  praw
rzeczowych.  Księga  wieczysta  dla  nieruchomości  jest  zakładana  na  wniosek  właściciela  i
prowadzona  aŜ  do  jej  zamknięcia,  czyli  do  momentu,  w  którym  nieruchomość  przestała
istnieć, czyli w wypadku, gdy została przyłączona do innej nieruchomości).
Księgi  wieczyste  prowadzą  sądy  rejonowe.  Dla  kaŜdej  nieruchomości  prowadzi  się  odrębną
księgę  wieczystą  (chyba,  Ŝe  przepisy  szczegółowe  stanowią  inaczej).  Dotyczy  to  takŜe
nieruchomości  lokalowych  oraz  nieruchomości,  w  których  nieruchomości  lokalowe  zostały
wyodrębnione.  W  księdze  wieczystej  prowadzonej  dla  nieruchomości,  w  której  własność
lokali  została  wyodrębniona,  ujawnia  się  sposób  zarządu  tą  nieruchomością  określony  w
umowie, a w razie nie ujawnienia domniemywa się sposób zarządu wynika z ustawy.
Wpisów w księdze wieczystej dokonuje się na podstawie następujących dokumentów:

•

uwierzytelnione wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów i budynków;

•

umowy cywilnoprawne sporządzane w formie aktów notarialnych;

•

prawomocne orzeczenia sądów;

•

decyzje organów administracji rządowej i samorządowej;

•

umowy i ugody spisane w postępowaniu sądowym i administracyjnym;

•

inne dokumenty mające moc dowodową do ustalania prawa własności i władania

Struktura księgi wieczystej pozwala na usystematyzowane dokonywanie w niej

wpisów.
Zawiera ona cztery działy, z których:

dział pierwszy – przedmiotowy obejmuje oznaczenie nieruchomości oraz wpisy praw
związanych z jej własnością. Dział I księgi wieczystej składa się z działu I-O
"Oznaczenie nieruchomości" i działu I-Sp "Spis praw związanych z własnością”.

Dział ten zawiera następujące informacje:

numer bieŜący nieruchomości;

dane określające połoŜenie nieruchomości (województwo, miejscowość, gminę
lub miasto, nazwę dzielnicy, ulicę i numer porządkowy);

numery akt księgi wieczystej, pod którymi w tych aktach znajduje się wyrys z
mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów lub wyciąg z wykazu zmian
gruntowych;

dane określające charakter gospodarczy nieruchomości (grunt orny, sad, las,
działka zabudowana lub nie zabudowana, lokal mieszkalny, działka gruntu w
uŜytkowaniu wieczystym);

powierzchnię gruntu wyraŜoną w miarach metrycznych (dla lokalu stanowiącego
odrębną własność oraz własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu dane
o powierzchni uŜytkowej lokalu);

stan  w  czasie  urządzenia  księgi  wieczystej,  przyłączenia  i  odłączenia
(oznaczenie  poprzedniej  księgi  wieczystej  przy  urządzeniu  księgi  lub  przy
przyłączeniu  innej  nieruchomości  do  nieruchomości  w  istniejącej  księdze,  jak
równieŜ  oznaczenie  nowej  księgi,  do  której  nastąpiło  odłączenie  części
nieruchomości;

określenie praw rzeczowych związanych z własnością wpisanej nieruchomości;

stosunkowy udział właściciela lokalu we współwłasności nieruchomości;

sprostowanie niezgodności wpisów z danymi z ewidencji gruntów i budynków

dział drugi - podmiotowy obejmuje wpisy dotyczące własności i uŜytkowania
wieczystego. Zawarty jest tu opis podmiotów, którym przysługują prawa rzeczowe.
Dział ten zawiera następujące informacje:

określenie właściciela, współwłaściciela, uŜytkownika wieczystego oraz
wysokość udziałów i rodzaj wspólności;

bieŜące numery nieruchomości;

podstawę nabycia – podstawę wpisu do księgi wieczystej (np.: akt notarialny,
stwierdzenie

nabycia

spadku,

stwierdzenie

zasiedzenia

własności

nieruchomości)

dział  trzeci  –  cięŜary  i  ograniczenia  przeznaczony  jest  na  wpisy  dotyczące
ograniczonych  praw  rzeczowych  z  wyjątkiem  hipotek,  na  wpisy  ograniczeń  w
rozporządzaniu nieruchomością lub uŜytkowaniem wieczystym oraz na  wpisy innych
praw i roszczeń z wyjątkiem roszczeń dotyczących hipoteki,

Dział ten zawiera następujące informacje:

wszelkie obciąŜające nieruchomość prawa rzeczowe (tj.: uŜytkowanie,
słuŜebność, własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,
spółdzielcze prawo do lokalu uŜytkowego, prawo do domku jednorodzinnego w
spółdzielni mieszkaniowej), z wyjątkiem hipoteki;

określenie praw osobistych i zobowiązaniowych (tj.: najem, dzierŜawa, prawo
pierwokupu);

o roszczeniach – przeniesienie własności lub uŜytkowania wieczystego,
wynikających z określenia zarządu lub sposobu korzystania z nieruchomości
przez

współwłaścicieli,

wyłączających

uprawnienia

zniesienia

współwłasności.

dział czwarty – hipoteki przeznaczony jest na wpisy dotyczące hipotek (art. 25 ust. l
ustawy o księgach wieczystych i hipotece).
Zapisane są tu wpisy i wykreślenia dotyczące ustanowienia wierzytelności

zabezpieczonych hipoteką i roszczeń z nią związanych. Hipoteka jako ograniczone
prawo rzeczowe jest sposobem zabezpieczenia wierzytelności na nieruchomości.
Dział ten zawiera następujące informacje:

kwotę hipoteki (cyframi arabskimi i słownie);

rodzaj i termin zapłaty wierzytelności zabezpieczonej hipoteką;

kwoty hipoteki kaucyjnej ustanowionej jednocześnie z hipoteką zwykłą na
zabezpieczenie kosztów i naleŜności ubocznych wpisuje się osobno pod kwotą
hipoteki zwykłej;

dane o pierwszeństwie, jeŜeli zostało ono unormowane w szczególny sposób,
oraz roszczenia dotyczące hipotek;

dane o wpisaniu hipoteki zabezpieczającej wierzytelność banku hipotecznego do
rejestru zabezpieczenia hipotecznych listów zastawnych.

Podobną  strukturę  ma  księga  wieczysta  prowadzona  dla  własnościowych  praw  do  lokalu
mieszkalnego, uŜytkowego i prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.
Księgi wieczyste prowadzone są dla nieruchomości gruntowych, budynkowych, lokalowych
oraz  dla  spółdzielczego  własnościowego  prawa  do  lokalu  mieszkalnego,  uŜytkowego  i
prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.
Cześć  nieruchomości  gruntowej  moŜe  być  odłączona  z  księgi  wieczystej,  jeŜeli  zostaną
przedstawione dokumenty stanowiące podstawę do oznaczenia nieruchomości co do części
odłączonej i pozostałej. O takim odłączeniu do innej księgi lub do nowo urządzonej księgi
zawiadamia się ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości).
Podstawą  oznaczenia  nieruchomości  w  księdze  wieczystej  są  dane  z    katastru
nieruchomości, tj. wyrys z mapy ewidencji gruntów i wypis z rejestru gruntów, obejmujący
dane  o  jej  połoŜeniu,  sposobie  korzystania,  powierzchni,  o  znajdujących  się  na  tych
gruntach  budynkach  i  urządzeniach.  Natomiast  podstawą  oznaczenia  własnościowego
spółdzielczego  prawa  do  lokalu  mieszkalnego,  uŜytkowego  lub  prawa  do  domu
jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej jest zaświadczenie o połoŜeniu i powierzchni
lokalu wydane przez właściwą spółdzielnię mieszkaniową, ze wskazaniem nieruchomości, z
którą  prawo  jest  związane,  a  takŜe  wypis  z  ewidencji  gruntów  i  budynków  (katastru
nieruchomości). Gdy prawo to ulegnie przekształceniu w prawo odrębnej  własności lokalu
lub  we  własność  domu  jednorodzinnego,  wówczas  prowadzona  księga  wieczysta  staje  się
księgą wieczystą dla nieruchomości, a hipoteka obciąŜająca to ograniczone prawo staje się
hipoteką  na  nieruchomości.  Do  ujawnienia  tych  zmian  jest  obowiązany  właściciel
nieruchomości.  Osoba  uprawniona  do  własnościowego  spółdzielczego  prawa  do  lokalu
mieszkalnego,  uŜytkowego  lub  prawa  do  domu  jednorodzinnego  w  spółdzielni
mieszkaniowej nie ma jednak obowiązku zakładania księgi wieczystej (czynność ta  została
pozostawiona  jej  woli).  Istnieje  natomiast  obowiązek  sporządzenia  umów  dotyczących
zbycia tego ograniczonego prawa rzeczowego w formie aktu notarialnego. Skuteczność ich
zbycia uzaleŜniona jest zawsze od przyjęcia osoby nabywcy w poczet członków spółdzielni.
Ponadto sąd ma obowiązek zawiadamiać o załoŜeniu księgi wieczystej dla tego prawa oraz
o ustanowieniu hipoteki na tym prawie spółdzielnie, w której zasobach znajduje się lokal.
W  kwestiach  oznaczania  nieruchomości  istnieje  ścisła  współpraca  pomiędzy  sądem
prowadzącym księgę wieczystą a organem ewidencji  gruntów i budynków (obecnie jest to
starosta,  który  będąc  organem  samorządowym  wykonuje  zadania  zlecone  z  zakresu
administracji rządowej).  Sądy są obowiązane do  zawiadamiania starosty  o zmianach, jakie
następują w zakresie danych z działu I i II księgi wieczystej, a organy ewidencji są z kolei

zobowiązane  do  przekazywania  aktualnych  danych    dotyczących    oznaczenia
nieruchomości.
Oprócz  ksiąg  wieczystych,  prowadzone  są  akta  ksiąg  wieczystych,  do  których  składane  są
dokumenty  stanowiące  podstawę  wpisów  w  księdze  wieczystej,  zakazane  jest  ich
wydawanie.  Zarówno  akta,  jak  i  księgi  przechowuje  się  w  budynku  sądu  w  archiwum.
Księgi  wieczyste  mogą  być  wydawane  poza  budynek  sądu,  w  nielicznych  przypadkach,  w
przeciwieństwie  do  akt.  Jednym  z  takich  przypadków  jest  migracja  księgi  –  czyli
przeniesienie  jej  treści  z  księgi  papierowej  do  prowadzonej  w  systemie  informatycznym.
Zniszczenia  akt  czy  księgi  wieczystej  jest  niedopuszczalne.  JeŜeli  nieruchomość
przeniesiona  została  do  innej  księgi  wieczystej,  wówczas  dotychczasową  księgę  wieczystą
się zamyka i wraz z aktami przechowuje się w oddzielnej części pomieszczenia archiwum.
JeŜeli  nieruchomość  połoŜona  jest  na  obszarach  właściwości  dwóch  lub  więcej  sądów
rejonowych,  sąd  właściwy  do  prowadzenia  księgi  wieczystej  wyznacza  prezes  sądu
okręgowego,  a  jeŜeli  połoŜona  jest  na  obszarach  właściwości  dwóch  lub  więcej  sądów
okręgowych - prezes sądu apelacyjnego.
JeŜeli wskutek takich decyzji właściwość do prowadzenia księgi przejdzie na inny sąd albo
zostanie do tego wyznaczony inny sąd, to ten, który przejął prowadzenie księgi wieczystej,
zawiadamia  o  tym  wpisanego  w  księdze  właściciela  oraz  osoby,  którym  słuŜą  prawa  lub
roszczenia wpisane w księdze wieczystej, a takŜe organ prowadzący ewidencje budynków i
gruntów. Procedury tej nie stosuje się, jeŜeli zmiana obejmuje cały obszar właściwości sądu
lub oznaczoną część tego obszaru.
Powoduje  to,  Ŝe  księgi  wieczyste,  których  właściwość  wynika  z  połoŜenia  nieruchomości,
prowadzone  są  niejednokrotnie  przez  sądy,  których  siedziby  znajdują  się  w
miejscowościach połoŜonych na terenach innych powiatów. Oznacza to, Ŝe sądy prowadzą
księgi  wieczyste  dla  terenów  gmin  z  róŜnych  powiatów  i  odwrotnie  gminy  z  tego  samego
powiatu mogą podlegać jurysdykcji róŜnych sądów rejonowych.
Sprawy  o  załoŜenie  i  o  wpis  do  księgi  wieczystej  rozpoznawane  są  w  postępowaniu
nieprocesowym  z  uwzględnieniem  szczególnych  przepisów,  wynikających  z  prawa  o
księgach wieczystych i hipotece.
Orzeczenia  w  postępowaniu  wieczystoksięgowym  zapadają  w  formie  postanowień  lub
wpisów,  którymi  są  równieŜ  wykreślenia.  Charakter  wpisu  poszczególnych  praw  w
kontekście  skutków  prawnorzeczowych  jest  róŜny.  Ze  względu  na  te  właśnie  skutki
orzeczenia wpisu dzielą się na:

•

deklaratywne (potwierdzające jedynie istniejący stan prawny).

•

konstytutywne:

•

tymczasowe,

Wpis  o  charakterze  deklaratywnym  jest  zmianą  stanu  prawnego.  W  tych  wypadkach
nabycie  prawa  następuje  na  podstawie  czynności  prawnej  lub  innego  zdarzenia  prawnego,
niezaleŜnie od wpisu. Wpisy nie są uzasadniane. Wpis nie podpisany w księdze wieczystej
nie  istnieje.  Wpis  jest  skuteczny  z  chwilą  dokonania  i  nie  ma  to  związku  z  jego
prawomocnością.
Problematyka  związana  z  informatycznym  systemem  ksiąg  wieczystych  została
uregulowana w rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości wydanych na podstawie art. 36
ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. nr
124, poz. 1361 z późniejszymi zmianami):

Rozporządzeniu z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie Centralnej Informacji Ksiąg
Wieczystych (Dz.. U. z 2003 r. nr 162, poz. 1571);

Rozporządzeniu z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie zakładania i prowadzenia
ksiąg wieczystych w systemie informatycznym (Dz. U. z 2003 r. nr 162, poz. 1575) .

Natomiast  problematykę  przenoszenia  ksiąg  wieczystych  do  systemu  informatycznego
uregulowano w ustawie z dnia 14 lutego 2003 r. o przenoszeniu treści księgi wieczystej do
struktury  księgi wieczystej  prowadzonej  w  systemie  informatycznym  (Dz.  U.  2003  r.;
nr 42, poz. 363).
Zawarte w ustawie określenia oznaczają:
1)  "dotychczasowa  księga  wieczysta"  -  księgę  wieczystą  prowadzoną  według  dotychczas
ustalonych wzorów, mającą podlegać migracji (księga papierowa);
2)  "migracja  księgi  wieczystej"  -  ogół  czynności  słuŜących  przeniesieniu  treści
dotychczasowej  księgi  wieczystej  do  struktury  księgi  wieczystej  prowadzonej  w  systemie
informatycznym;
3) "ośrodek migracyjny ksiąg wieczystych" - oddział sądu okręgowego, działający na rzecz
sądu rejonowego, który  prowadzi dotychczasowe księgi wieczyste.(miejsce migracji księgi
wieczystej).
Dotychczasową  księgę  wieczystą  wydaje  się  ośrodkowi  migracyjnemu  ksiąg  wieczystych
na  okres  do  10  dni.  W  pierwszej  kolejności  do  ośrodka  migracyjnego  ksiąg  wieczystych
przekazuje  się  dotychczasową  księgę  wieczystą,  do  której  złoŜony  wniosek  o  wpis  nie
został rozpoznany.
W  toku  migracji  ksiąg  wieczystych  ośrodek  migracyjny  ksiąg  wieczystych  sprawdza
zgodność  oznaczenia  nieruchomości  w  dotychczasowej  księdze  wieczystej  z  danymi
zawartymi w bazie danych katastru nieruchomości, chyba Ŝe sprawdzenie jest niemoŜliwe.
Wynik sprawdzenia zamieszcza się w księdze wieczystej.

Z  chwilą  zapisania  treści  księgi  wieczystej  w  centralnej  bazie  danych  ksiąg  wieczystych
dotychczasowa  księga  wieczysta  staje  się  częścią  akt  księgi  wieczystej.  Dotychczasową
księgę  wieczystą  ośrodek  migracyjny  ksiąg  wieczystych  niezwłocznie  zwraca  do  sądu
rejonowego, który dołącza ją do akt księgi wieczystej.
Sąd rejonowy przejmuje zapisaną w centralnej bazie danych ksiąg wieczystych treść księgi
wieczystej i uzupełnia ją niezwłocznie o wzmianki o wnioskach, o sprawach wszczętych z
urzędu, o środkach zaskarŜenia oraz o skargach na orzeczenia referendarzy sądowych, które
wpłynęły w okresie prowadzenia migracji. Po dokonaniu tych czynności przeniesiona treść
dotychczasowej księgi wieczystej staje się treścią księgi wieczystej prowadzonej w systemie
informatycznym i po jej ujawnieniu w systemie podlega udostępnieniu.
Przeniesienie  treści  dotychczasowej  księgi  wieczystej  do  struktury  księgi  wieczystej
prowadzonej w systemie informatycznym nie jest orzeczeniem i nie podlega zaskarŜeniu.

W Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych oprócz przeglądania ksiąg wieczystych
moŜemy uzyskać:

•

odpis zwykły księgi wieczystej - dokument urzędowy, wydany przez Centralną
Informację, przedstawiający ostatni stan wpisów w księdze wieczystej oraz
wzmianki o wnioskach, skargach na orzeczenia referendarzy sądowych, apelacjach,
kasacjach i wszczęciu postępowań z urzędu;

•

odpis  zupełny  księgi  wieczystej  -    dokument  urzędowy,  wydany  przez  Centralną
Informację,  przedstawiający  ostatni  stan  wpisów  w  księdze  wieczystej  i  wpisy
wykreślone  oraz  wzmianki  o  wnioskach,  skargach  na  orzeczenia  referendarzy
sądowych,  apelacjach,  kasacjach  i  wszczęciu  postępowań  z  urzędu,  ujawnione
począwszy  od  chwili  przeniesienia  treści  księgi  wieczystej  do  struktury  księgi
wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym;

•

zaświadczenie o zamknięciu księgi wieczystej - dokument urzędowy wydany przez
Centralną Informację, zawierający informację, Ŝe księga wieczysta o wskazanym
przez wnioskodawcę numerze jest zamknięta.

Wniosek o wydanie odpisu zwykłego księgi wieczystej, odpisu zupełnego księgi wieczystej
lub  zaświadczenia  o  zamknięciu  księgi  wieczystej  składa  się  bezpośrednio  albo
korespondencyjnie w centrali Centralnej Informacji lub ekspozyturze Centralnej Informacji.
Wniosek składa się na urzędowym formularzu, który udostępnia się nieodpłatnie w centrali
Centralnej  Informacji  i  ekspozyturach  Centralnej  Informacji  lub  na  stronie  internetowej
Ministerstwa  Sprawiedliwości  -

www.mi.gov.pl

. Do wniosku złoŜonego w centrali

Centralnej  Informacji  dołącza  się  oryginalny  dowód  wniesienia  opłaty  na  wskazany
rachunek  bankowy  Ministerstwa  Sprawiedliwości.  Do  wniosku  złoŜonego  w  ekspozyturze
Centralnej  Informacji  dołącza  się  oryginalny  dowód  wniesienia  opłaty  na  wskazany
rachunek  bankowy  sądu,  przy  którego  wydziale  ksiąg  wieczystych  prowadzona  jest
ekspozytura,  lub  do  kasy  tego  sądu.  Dowód  wniesienia  opłaty,  po  potwierdzeniu  na  nim
faktu wydania dokumentu, zwraca się wnioskodawcy.
Dokumenty  wydawane  przez  Centralną  Informację  są  opatrzone  pieczęcią  urzędową  i
podpisem upowaŜnionego pracownika, zawierają oznaczenie sygnatury, a takŜe oznaczenie
i liczbę stron oraz miejsce i chwilę sporządzenia dokumentu.

EWIDENCJA GRUNTÓW I BUDYNÓW (KATASTER NIERUCHOMOŚCI)

Sposób przekształcenia numeru dotychczasowej KW na numer elektronicznej KW

Czteroznakowy

kod WKW

Numer dotychczasowej KW

uzupełniony zerami do 8

cyfr

Cyfra

kontrolna

WA4M / 00121212 / 9

W Polsce ewidencja gruntów i budynków została załoŜona w latach 1955 – 1971. Obecnie
wykładnią  prawną  do  jej  prowadzenia  jest  ustawa  „Prawo  geodezyjne  i  kartograficzne”  z
dnia  17  maja  1989  roku  oraz  Rozporządzenie  Ministra  Rozwoju  Regionalnego  i
Budownictwa  z  dnia  29  marca  2001  w  sprawie  ewidencji  gruntów  i  budynków.
W  myśl  tych  aktów  ewidencja  gruntów  i  budynków  jest  jednolitym  dla  całego  kraju
systematycznie  aktualizowanym  zbiorem  informacji  o  gruntach,  budynkach,  ich
właścicielach  oraz  osobach  prawnych  lub  fizycznych  władających  tymi  gruntami  lub
budynkami.
Ewidencja gruntów i budynków charakteryzuje się czterema podstawowymi cechami:

•

jawność operatu ewidencyjnego: kaŜda osoba zainteresowana moŜe w obecności
pracownika wyznaczonego do prowadzenia tego systemu wejrzeć w operat;

•

jednolitość i powszechność: system gromadzenia i przetwarzania danych jest jednolity i
obejmuje całe terytorium kraju;

•

publicznoprawny charakter ewidencji: jest to jedyne prawnie obowiązujące źródło
danych o gruntach, budynkach oraz o ich właścicielach;

•

wiarygodność i prawdziwość danych: dane zgromadzone w operacie są zgodne z
rzeczywistym stanem prawnym.

Jako system gromadzący informacje ewidencja gruntów i budynków zawiera dane:

•

przedmiotowe (charakteryzujące działkę gruntową)

•

podmiotowe (opisujące właściciela, uŜytkownika, posiadacza samoistnego),

które są czerpane z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, ksiąg
wieczystych i innych dokumentów. Informacje zgromadzone w operatach ewidencyjnych
wykorzystuje się na potrzeby:

•

zagospodarowania przestrzennego,

•

wymiaru podatków i świadczeń,

•

oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych,

•

statystyki publicznej,

•

gospodarki nieruchomościami,

•

ewidencji gospodarstw rolnych

Ewidencja  gruntów  i  budynków  obejmuje  całe  terytorium  Rzeczpospolitej  Polskiej  i  jest
dostosowana  do  podziału  administracyjnego  kraju.  System  jest  zbudowany  jest
hierarchicznie.
Ewidencję zakłada się i  prowadzi  w systemie informatycznym, którego podstawę stanowi
komputerowa  baza  danych  ewidencyjnych.  Dane  ewidencyjne  przechowuje    się  w  formie
komputerowych zbiorów danych opisowych oraz  mapy numerycznej.
Komputerowe bazy danych ewidencyjnych stanowią integralna część państwowego zasobu
geodezyjnego  i  kartograficznego.  Ewidencja  obejmuje  całe  terytorium  Rzeczypospolitej
Polskiej, z wyjątkiem morza terytorialnego.
Zgodnie  z  Rozporządzeniem  Ministra  Rozwoju  Regionalnego  i  Budownictwa  2001  w
sprawie ewidencji gruntów i budynków powierzchniowymi obiektami podziału kraju są:
A)  JEDNOSTKA  EWIDENCYJNA:  obszar  gruntów  połoŜonych  w  granicach
administracyjnych  gminy,  a  w  przypadku  gdy  w  skład  gminy  wchodzi  miejscowość  o
statucie miasta-równieŜ w granicach administracyjnych miasta.
W  miastach,  w  których  utworzone  zostały  dzielnice,  jako  jednostki  pomocnicze  gminy,
jednostką ewidencyjną moŜe być obszar dzielnicy lub kilku sąsiadujących ze sobą dzielnic.

Jednostkę ewidencyjną określa nazwa własna oraz identyfikator krajowego rejestru
urzędowego podziału terytorialnego kraju, prowadzonego na podstawie przepisów o
statystyce publicznej.

B)

OBRĘB EWIDENCYJNY: obszar wydzielony na terenie wiejskim lub miejskim,

który posiada numer porządkowy lub nazwę oraz numer porządkowy identyfikujący go w
obszarze jednostki ewidencyjnej:

- w obszarze wiejskim obręb zawarty jest w granicach wsi, miejscowości lub sołectw;

- w obszarze miejskim obręb ograniczają zwykle ulice, linie kolejowe, wody i

obejmuje tereny o jednorodnej zabudowie i zagospodarowaniu.

Jednostka ewidencyjna dzieli się na obręby ewidencyjne.

•

przy projektowaniu przebiegu granic obrębów uwzględnia się podział na rejony
statystyczne i obwody spisowe.

•

granice obrębów wiejskich powinny być zgodne z granicami wsi i sołectw.

•

granice obrębów na obszarach miast powinny być zgodne z granicami dzielnic i w
miarę moŜliwości pokrywać się z granicami osiedli i zespołów urbanistycznych oraz
naturalnymi granicami wyznaczonymi w szczególności przez cieki, ulice, linie
kolejowe i inne obiekty fizjograficzne.

Obręb  w  jednostce  ewidencyjnej  jest  określony  przez  jego  nazwę  i  numer  lub
wyłącznie przez numer.
Podziału  na  obręby  i  określenia  ich  granic  dokonuje  starosta  i  wykazuje  na  mapie
przeglądowej  sporządzonej,  w  zaleŜności  od  wielkości  obszaru,  w  skali  1:10  000  lub
1:25000. Dla obrębu prowadzi się operat ewidencji gruntów i budynków.

C)

DZIAŁKA EWIDENCYJNA: najmniejsza jednostka podziałowa, stanowi ją ciągły

obszar gruntu, połoŜony w jednym obrębie i jednorodny pod względem prawnym.
Sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw oraz
władania tych samych osób lub jednostek organizacyjnych, wykazuje się w ewidencji jako
odrębne działki ewidencyjne, jeŜeli:

wyodrębnione zostały w wyniku podziału nieruchomości, a materiały powstałe w
wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych związanych z tym podziałem
przyjęte zostały do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;

są  wyszczególnione  w  istniejących  dokumentach  określających  stan  prawny
nieruchomości,  a  w  szczególności  w  księgach  wieczystych,  zbiorach  dokumentów,
aktach  notarialnych,  prawomocnych  orzeczeniach  sądowych  i  ostatecznych
decyzjach  administracyjnych,  a  jednocześnie  są  działkami    gruntu  lub  działkami
budowlanymi  w  rozumieniu  przepisów  ustawy  z  dnia  21  sierpnia  1997  r.  o
gospodarce nieruchomościami;

obejmują grunty zajęte pod drogi publiczne, linie kolejowe, wody śródlądowe, rowy,
a ich wyróŜnienie w postaci odrębnych działek jest celowe ze względu na odrębne
oznaczenia tych gruntów w innych ewidencjach i rejestrach publicznych bądź ze
względu na ich róŜne nazwy urzędowe.

Działki  połoŜone  w  granicach  jednego  obrębu,  wchodzące  w  skład  jednej  nieruchomości,
tworzą jednostkę rejestrową gruntów.
Odrębną  jednostkę  rejestrową  gruntów  tworzą  równieŜ  połoŜone  w  granicach  jednego
obrębu:
1)

działki stanowiące część nieruchomości, jeŜeli:

związane jest z nimi inne niŜ własność prawo rzeczowe,

zostały przekazane w zarząd lub trwały zarząd,

wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, w rozumieniu przepisów o podatku
rolnym;

działki o nieuregulowanym stanie prawnym, stanowiące przedmiot odrębnego
władania;

działki stanowiące część nieruchomości, będące przedmiotem umowy dzierŜawy.

Działki  ewidencyjne,  które  stanowią  jedną  nieruchomość  oraz  budynki  (obiekt  trwale
związany  z  gruntem,  wydzielony  w  przestrzeni  za  pomocą  fundamentów,  przegród
budowlanych i dachu) stanowiące odrębny od gruntu przedmiot własności tworzą jednostkę
rejestrową.  Lokale  (wydzielona  trwałymi  ścianami  izba  lub  zespół  izb,  które  wraz  z
przynaleŜnymi  pomieszczeniami  słuŜą  do  zaspokojenia  potrzeb  mieszkaniowych)  które  są
odrębną nieruchomością, znajdujące się w budynkach połoŜonych granicach jednego obrębu
i naleŜące do jednego właściciela tworzą jednostkę rejestrową lokali.
Grupy  rejestrowe skupiają gruntu naleŜące do jednostek rejestrowych z określonym typem
podmiotu oraz statusem prawnym.
Wynikiem załoŜenia ewidencji jest stworzenie operatu ewidencyjnego, który dzieli się na:

•

operat geodezyjno-prawny, który jest zbiorem dokumentów uzasadniających wpisy
do komputerowych baz danych ewidencyjnych;

•

operat opisowo-kartograficzny, który zawiera wydruki komputerowe raportów
danych ewidencyjnych aktualnych na moment zakładania ewidencji oraz kopii
fragmentu mapy przeglądowej w skali 1:10000 lub 1:25000.

Na podstawie danych zgromadzonych w komputerowej bazie danych ewidencyjnych dla
danego obrębu tworzy się następujące podstawowe dokumenty obrazujące dane
ewidencyjne:

rejestr gruntów, który zawiera dane dotyczące wszystkich działek ewidencyjnych
połoŜonych w granicach obrębu, pogrupowanych według jednostek rejestrowych;

rejestr budynków zawiera dane dotyczące budynków stanowiących odrębny od
gruntu przedmiot własności;

rejestr lokali zawiera dane dotyczące lokali, które sa odrębnymi nieruchomościami;

kartotekę budynków, która zawiera dane opisujące budynki;

mapę ewidencyjną, która redagowana jest w kroju obrębowym, w skali 1:500,
1:1000; 1:2000 lub 1:5000 zaleŜnie od stopnia zurbanizowania terenu i struktury
władania gruntów; jej treść stanowią:
-

granice terytorialnego podziału kraju, jednostek ewidencyjnych, obrębów i
działek;

oznaczenia punktów granicznych;

kontury i oznaczenia uŜytków gruntowych (uŜytek gruntowy: ciągły obszar
gryntu jednorodny pod względem sposobu uŜytkowania);

kontury i oznaczenia klas gleboznawczych;

kontury budynków;

numery działek ewidencyjnych;

granice i oznaczenia rejonów statystycznych;

dane informacyjno opisowe (nazwy zasadniczego podziału kraju, oznaczenia
jednostki ewidencyjnej i obrębu, nazwy ulic, placów, cieków, zbiorników
wodnych i innych obiektów fizjograficznych, numery dróg publicznych, numery
porządkowe i ewidencyjne budynków).

Raporty pomocnicze, które ułatwiają analizę danych ewidencyjnych stanowią:

zestawienie gruntów – wykonywane jest dla danej jednostki ewidencyjnej, zawiera
podział gruntów na uŜytki gruntowe i klasy gleboznawcze;

wykaz gruntów – tworzony jest dla danej jednostki ewidencyjnej, i zawiera
zestawienie gruntów według ich przynaleŜności do poszczególnych grup i podgrup
rejestrowych wraz z podziałem na uŜytki gruntowe;

wykaz budynków – spis danych o liczbie i wartości budynków wybudowanych w
granicach jednostki ewidencyjnej zestawionych według przynaleŜności do grup i
podgrup rejestrowych;

wykaz lokali – spis danych o liczbie i wartości lokali stanowiących odrębne
nieruchomości, znajdujących się w danej jednostce ewidencyjnej, zestawionych
według przynaleŜności do grup i podgrup rejestrowych;

skorowidz działek – jest to spis działek zawierający ich numery ( w kolejności
wzrastającej) oraz numery jednostek rejestrowych, do których przyporządkowane są
działki, tworzony jest dla danego obrębu;

wykazy właścicieli i władających.

Dane  ewidencji  gruntów  i  budynków  są  jawne.  MoŜna  je  uzyskać  w  formie  wypisów  z
rejestru gruntów, budynków, lokali, kartoteki budynków, kartoteki lokali, wyrysów z mapy
ewidencyjnej, kopii mapy ewidencyjnej, kopii standardowych i niestandardowych zestawień
i wykazów, zaświadczeń potwierdzających lub negujących istnienie określonych wpisów do
ewidencji, przekazu wizualnego i ustnego.
UŜytki  gruntowe  dla  celów  ewidencji  gruntów  zostały  podzielone  na  grupy  i  rodzaje,
którym  nadano  określone  symbole  stosowane  do  ich  oznaczeń  na  mapach  ewidencyjnych
oraz w wypisach i wyrysach.

Podział na grupy i rodzaje

Grupy

Rodzaje oraz oznaczenie na mapie

uŜytki rolne

grunty orne, oznaczone symbolem – R,
sady,

oznaczone

symbolem

złoŜonym

litery

„S”

oraz

symbolu

odpowiedniego

uŜytku

gruntowego,

stanowiącego

część

składową

oznaczenia

klasy

gleboznawczej

gruntu,

którym

załoŜony

został

sad, np. S –R, S –Ł, S – PS,
łąki trwałe, oznaczone symbolem – Ł,
pastwiska trwałe, oznaczone symbolem — PS,
grunty

rolne

zabudowane,

oznaczone

symbolem

złoŜonym z litery „B” oraz symbolu odpowiedniego uŜytku
gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy
gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki,
np. B – R, B – Ł, B – PS,

grunty leśne oraz

zadrzewione i

zakrzewione

lasy, oznaczone symbolem – Ls,
grunty

zadrzewione

zakrzewione,

oznaczone

symbolem

–

Lz,

lub,

przypadku

zadrzewień

ródpolnych,

zaistniałych

gruntach

objętych

klasyfikacją gleboznawczą – symbolem złoŜonym z liter „Lz”
oraz

symbolu

odpowiedniego

uŜytku

gruntowego,

stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej
gruntu, np. Lz-R, Lz-Ł, Lz-Ps

grunty

zabudowane i

zurbanizowane

tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem - B,
tereny przemysłowe, oznaczone symbolem - Ba,
inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem - Bi,
zurbanizowane

tereny

niezabudowane,

oznaczone

symbolem - Bp,
tereny

rekreacyjne-wypoczynkowe,

oznaczone

symbolem - Bz,
uŜytki kopalne, oznaczone symbolem - K,
tereny komunikacyjne, w tym:
a) drogi, oznaczone symbolem - dr,
b) tereny kolejowe, oznaczone symbolem - Tk,
c) inne tereny komunikacyjne, oznaczone symbolem - Ti

uŜytki

ekologiczne

oznaczone  symbolem  złoŜonym  z  litery  „E"  oraz  symbolu
odpowiedniego  uŜytku  gruntowego  określającego  sposób
zagospodarowania  lub  uŜytkowania  terenu,  np.  E-Ws,  E-Wp,
E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R

nieuŜytki

oznaczone symbolem - N

grunty pod

wodami

grunty  pod    morskimi    wodami    wewnętrznymi,  oznaczone
symbolem - Wm,
grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, oznaczone
symbolem - Wp,
grunty  pod  wodami  powierzchniowymi  stojącymi,  oznaczone
symbolem - Ws

tereny róŜne

oznaczone symbolem -Tr

W ewidencji gruntów rozró

niane s

nast

puj

ce formy władania

Wł

Wła

ciciel

Współwła

ciciel

ytkownik wieczysty

Współu

ytkownik wieczysty

ytkownik

Zarz

dca

Współzarz

dca

Dzier

awca

Współdzier

awca

Władaj

Współwładaj

ytkownik do

ywotni

Współu

ytkownik do

ywotni

Spadkobierca

Współspadkobierca

Zasób gruntów

PFZ

Udziałowiec

Współudziałowiec

Wspólnota gruntowa

Pełnomocnik

Inne

Rozporządzenie z 29.03.2001r uściśliło takŜe dane dotyczące działki, budynku i lokalu.

Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są między innymi:

•

numer działki,

•

pole powierzchni działki ewidencyjnej,

•

informacje określające pola powierzchni konturów uŜytków gruntowych i klas
gleboznawczych w granicach działki ewidencyjnej,

•

wartość działki ewidencyjnej oraz data określenia tej wartości,

•

oznaczenie księgi wieczystej, a w przypadku gdy księga wieczysta nie jest załoŜona
- oznaczenie dokumentów określających własność,

•

numer rejestru zabytków .

Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku stanowiącego część składową gruntu są
między innymi:

•

numer ewidencyjny budynku,

•

numer porządkowy budynku, którym został oznaczony budynek w trybie przepisów
o numeracji nieruchomości,

•

numeryczny opis konturu wyznaczonego przez prostokątny rzut na płaszczyznę
poziomą zewnętrznych płaszczyzn ścian zewnętrznych kondygnacji przyziemia,

•

numery działek ewidencyjnych, na których usytuowany jest budynek,

•

oznaczenie funkcji podstawowej budynku:

1) budynki mieszkalne,
2) budynki przemysłowe,
3) budynki transportu i łączności,
4) budynki handlowo-usługowe,
5) zbiorniki, silosy i budynki magazynowe,
6) budynki biurowe,
7) budynki szpitali i zakładów opieki medycznej,
8) budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe,
9) budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa,

10) inne budynki niemieszkalne.

PrzynaleŜność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami
Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce
publicznej.

•

wartość budynku oraz data określenia tej wartości,

•

rok zakończenia budowy,

•

pole powierzchni zabudowy w m

•

liczba kondygnacji nadziemnych oraz liczba kondygnacji podziemnych,

•

informacja o materiale, z którego zbudowane są zewnętrzne ściany budynku (mur,
drewno, inne materiały),

•

liczba i numery lokali stanowiących odrębne nieruchomości lokalowe,

•

liczba i numery lokali innych niŜ wymienione wyŜej ,

•

łączne, wyraŜone w m

, pole powierzchni uŜytkowej:

wszystkich lokali w budynku,

pomieszczeń przynaleŜnych do lokali,

•

numer rejestru zabytków prowadzonego na podstawie przepisów o ochronie dóbr
kultury.

Dane  ewidencyjne  określające  rok  zakończenia  budowy  poszczególnych  budynków
przyjmuje    się  z  ewidencji  rozpoczynanych  i  oddawanych  do  uŜytkowania  obiektów
budowlanych,  prowadzonej  przez  organy  administracji  architektoniczno-budowlanej  i
nadzoru budowlanego na podstawie przepisów prawa budowlanego lub, jeŜeli ewidencja ta
nie  zawiera  odpowiednich  danych,  przyjmuje  się  przybliŜoną  datę  zakończenia  budowy
ustaloną na podstawie innych miarodajnych informacji.
Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot
własności, są równieŜ:

•

oznaczenie księgi wieczystej lub innych dokumentów określających własność
budynku,

•

oznaczenie dokumentów określających inne prawa do budynku niŜ własność,

•

numer jednostki rejestrowej budynków, do której przyporządkowany został
budynek stanowiący część składową identyfikatora tej jednostki.

Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu są:

•

numer lokalu stanowiący część składową identyfikatora lokalu,

•

numer ewidencyjny budynku, w którym znajduje się lokal,

•

oznaczenie funkcji uŜytkowej lokalu:

lokale mieszkalne,

lokale niemieszkalne.

•

liczba izb wchodzących w skład lokalu oraz liczba i rodzaj pomieszczeń
przynaleŜnych do lokalu,

•

wyraŜone w m

pole powierzchni uŜytkowej lokalu oraz pole powierzchni

pomieszczeń przynaleŜnych do lokalu.

•

Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość są
równieŜ:

•

oznaczenie księgi wieczystej,

•

oznaczenie dokumentów określających inne niŜ własność prawa do lokalu,

•

wartość lokalu i data ustalenia tej wartości.

Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi podmiotów ewidencyjnych oraz osób, jednostek
organizacyjnych i organów są między innymi:

•

dla osób fizycznych:

nazwisko i imiona oraz imiona rodziców,

adres miejsca pobytu stałego,

informacja , czy osoba fizyczna jest cudzoziemcem w rozumieniu ustawy o
nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców.

•

dla Skarbu Państwa - nazwa "Skarb Państwa",

•

dla jednostek samorządu terytorialnego i ich związków:

nazwa jednostki lub związku,

siedziba ich organów,

•

dla organów administracji publicznej oraz jednostek organizacyjnych:

nazwa organu lub jednostki organizacyjnej,

siedziba organu lub jednostki organizacyjnej,

•

dla osób prawnych nie wymienionych wyŜej:

nazwa osoby prawnej - pełna i skrócona,

siedziba,

informacja , czy osoba prawna jest cudzoziemcem w rozumieniu ustawy o
nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców.

Ewidencja  budynków  była  uwzględniona  w  dekrecie  z  1955  r.  o  ewidencji  gruntów  i
budynków,  jak  równieŜ  w  rozdziale  czwartym  art.  20  -  26  Prawa  geodezyjnego  i
kartograficznego  z  1989  r.  Jednak  do  tej  pory  nie  ma  pełnego  zbioru  danych  o
budynkach.

Ewidencja budynków jest  jednak integralnie związana z ewidencją gruntów.
PołoŜenie budynku określone jest przez:

nazwę i numer jednostki ewidencyjnej i obrębu,

numer arkusza mapy ewidencyjnej i mapy zasadniczej,

numer działki, na której znajduje się budynek,

nazwę ulicy i numer porządkowy budynku.

Jednak w ewidencji gruntów i budynków brakuje takich danych jak:
a) Informacje ogólne (powierzchnia zabudowy, powierzchnia uŜytkowa, kubatura budynku,

rok zakończenia budowy i remontów).

Dane techniczne

informacje dotyczące zastosowanych materiałów budowlanych,

konstrukcji nośnej,

konstrukcji i pokrycia dachu,

informacje o stropach i schodach,

informacje

wyposaŜeniu

budynku

instalacje

sieciowe:

elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, gazowe,
telekomunikacyjne i inne.

c) Przeznaczenie i funkcje uŜytkowe budynków.

Stworzenie pełnej bazy ewidencji gruntów i budynków wymaga duŜych nakładów
finansowych i zebrania informacji, w szczególności dotyczących budynków i lokali, dla
których w większości przypadków brak jest danych.

4. RELACJE POMIĘDZY KSIĘGAMI WIECZYSTYMI A OPERATEM EWIDENCJI

GRUNTÓW I BUDYNKÓW.

W  poprzednich  rozdziałach  opisano  zarówno  księgi  wieczyste  jak  i  ewidencję  gruntów  i
budynków. MoŜna zauwaŜyć, Ŝe obie te bazy danych są ze sobą ściśle powiązane.
Księgi wieczyste w I Dziale Przedmiotowym zawierają dane pochodzące głównie z operatu
ewidencji gruntów i budynków. Wypis i wyrys z operatu ewidencji  gruntów jest jednym z
podstawowych dokumentów umoŜliwiających wpis do księgi wieczystej.
Przekazywanie  danych  odbywa  się  równieŜ  w  drugą  stronę,  czyli  z  ksiąg  wieczystych  do
operatu ewidencji gruntów i budynków.  Informacje zapisane w  II dziale księgi wieczystej,
czyli  wpisy  dotyczące  własności  i  uŜytkowania  wieczystego  trafiają  do  operatu  ewidencji
gruntów.  Numer  księgi  wieczystej  jest  w  operacie  ewidencji  gruntów  i  budynków
odnośnikiem do stwierdzenia prawa własności dla danej nieruchomości.
Mimo,  Ŝe  relacje  pomiędzy  KW  a  EGiB  są  dosyć  jasne,  to  w  praktyce  często  w  obu  tych
bazach danych widnieją niespójne informacje. Spowodowane to jest faktem zniesienia mocą
dekretu  z  1955  obowiązku  utrzymania  zgodności  ewidencji  gruntów  i  ksiąg  wieczystych.
Obecnie,  kiedy  prawo  własności  jest  mocno  respektowane,  brak  prawidłowych  relacji
przepływu  informacji  pomiędzy  tymi  bazami  danych  nadal  powoduje  brak  jednolitych
wpisów w dokumentach. Dla gospodarki nieruchomościami jest to dość powaŜny problem.
Brak powszechności ksiąg wieczystych oraz dezorganizacja wpisów w I dziale KW bardzo
utrudnia  sprawne  zarządzanie  nieruchomościami,  powoduje  utrudnienia  w  procesach
inwestycyjnych.  W  Polsce  systemem,  który  ma  poprawić  taki  stan  rzeczy,  jest  tworzony
kataster. W myśl załoŜeń jest on tworzony na bazie obecnej ewidencji gruntów i budynków.

5. MAPA ZASADNICZA JAKO ŹRÓDŁO INFORMACJI O TERENIE I

NIERUCHOMOŚCI

Mapa zasadnicza jest to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, które zawiera aktualne
informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementy
ewidencji  gruntów  i  budynków  oraz  sieci  uzbrojenia  terenu:  nadziemnych,  naziemnych  i
podziemnych.  Wykonywana  jest  w  formie  numerycznej  lub  klasycznej.  Jako  materiał
kartograficzny  słuŜy  do  zaspokajania  róŜnorodnych  potrzeb  gospodarki  narodowej,  a
szczególnie  gospodarki  nieruchomościami,  ewidencji  gruntów  i  budynków  i  powszechnej
taksacji. Stanowi źródłowe opracowanie kartograficzne do sporządzania map pochodnych i
innych  wielkoskalowych  map  tematycznych  oraz  aktualizacji  map  topograficznych  w
skalach  1:10000  i  1:5000.  Mapa  ta  słuŜy  do  celów  ewidencyjnych,  administracyjnych,
prawnych i projektowych oraz jest podstawą graficzną systemu informacji o terenie.
Zgodnie  z  Prawem  geodezyjnym  i  kartograficznym  mapę  zasadniczą  prowadzi  się  w
ramach  krajowego  Sytemu  Informacji  o  Terenie.  Docelową  postacią  mapy  zasadniczej  w
SIT jest jej postać numeryczna: wektorowa, związana z bazą informacji o obiektach.
Skale mapy zasadniczej
ZaleŜnie  od  zagęszczenia  szczegółów  sytuacyjnych,  stopnia  wyposaŜenia  w  uzbrojenia
podziemne  oraz  przewidywanych  zamierzeń  inwestycyjnych  mapa  zasadnicza  moŜe  być
prowadzona w następujących skalach bazowych:

1:500 dla terenów mocno zurbanizowanych lub przewidzianych do intensywnego
zainwestowania

1:1000 dla terenów małych miast, aglomeracji miejskich i przemysłowych oraz
terenów osiedlowych wsi będących siedzibami gmin

1:2000 dla pozostały zwartych terenów osiedlowych, terenów rolnych o drobnej,
nieregularnej szachownicy stanu władania oraz większych zwartych obszarów
rolnych i leśnych na terenach miast;

1:5000 dla terenów o rozproszonej zabudowie wiejskiej oraz gruntów rolnych i
leśnych w gminach.

Skalę bazową mapy określa się dla całego obrębu.
Metryka mapy zasadniczej
Metryka mapy jest podstawowym dokumentem obrazującym przebieg prowadzenia mapy.
Dla mapy prowadzonej w formie klasycznej jest zakładana dla kaŜdego arkusza, zaś dla
mapy prowadzonej w formie numerycznej – dla obrębu. Metryka mapy zasadniczej zawiera
następujące dane:

dla mapy prowadzonej techniką klasyczną: tytuł, skalę, numer ewidencyjny, godło
arkusza;

dla mapy prowadzonej techniką numeryczną: nazwę obrębu jego numer i skalę
bazową;

określenie układu współrzędnych;

opis metod opracowania mapy, daty i otrzymane dokładności;

wykonawców mapy odpowiedzialnych za jej opracowanie;

informacje dotyczące arkusza mapy.

Dokładności mapy zasadniczej
Treścią mapy zasadniczej są pomierzone szczegóły terenowe. Podział na grupy
dokładnościowe szczegółów terenowych wynika z ich charakteru oraz róŜnych dokładności
identyfikacji ich zarysów i róŜnych wymagań dokładnościowych pomiaru. WyróŜniamy
trzy grupy dokładnościowe:
I grupa:

zastabilizowane znakami punkty osnowy wysokościowej, punkty podstawowej
osnowy grawimetrycznej i punkty wiekowe osnowy magnetycznej

znaki graniczne granicy Państwa, jednostek podziału administracyjnego i działek

punkty załamania granic działek

obiekty i urządzenia techniczno – gospodarcze np.: budowle i budynki

elementy naziemnego uzbrojenia terenu i studnie

obiekty drogowe i kolejowe takie jak: mosty wiadukty, przejazdy, tunele, estakady,
tory kolejowe, budynki stacyjne

szczegóły uliczne takie jak: krawęŜniki, latarnie, słupy, pomniki, trwałe ogrodzenia

II grupa:

punkty załamań konturów budowli i urządzeń ziemnych, jak: tamy, wały ochronne,
groble, kanały, rowy, nasypy

boiska sportowe, parki, trawniki

drzewa przyuliczne i pomniki przyrody

elementy podziemnego uzbrojenia terenu

budynki i budowle, których połoŜenie określono wyłącznie fotogrametrycznymi
metodami pomiaru.

III grupa:

punkty załamań konturów uŜytków gruntowych i konturów klasyfikacyjnych

naturalne linie brzegowe wód płynących i stojących

linie podziałowe na oddziały w lasach państwowych

punkty

załamań

dróg

dojazdowych

przebiegających

wewnątrz

terenów

stanowiących własność państwową lub dróg dojazdowych prywatnych inne obiekty
o niewyraźnych konturach

Dla poszczególnych grup dokładnościowych pomiar szczegółów względem poziomej
osnowy powinien być wykonany z dokładnością (bez względu na skalę bazową mapy):

- dla I grupy szczegółów terenowych ± 0,10 m
-

dla II grupy szczegółów terenowych ± 0,30 m

dla III grupy szczegółów terenowych ± 0,50 m

Wysokości charakterystycznych punktów terenowych naleŜy określać względem
wysokościowej osnowy geodezyjnej z dokładnością:

- dla elementów naziemnych uzbrojenia terenu ± 0,01 m
- na budowlach i urządzeniach technicznych o konstrukcji trwałej ± 0,05 m
-

na budowlach i urządzeniach technicznych ziemnych oraz na urządzeniach
technicznych podziemnych, zakrytych ± 0,10 m

redni błąd określenia wysokości charakterystycznych punktów terenowych nie

powinien przekraczać wielkości m

= 1/5 zasadniczego cięcia warstwicowego.

Funkcjonujące  do  dziś  pierworysy  mapy  zasadniczej  charakteryzują  się  średnim  błędem
połoŜenia  szczegółu  sytuacyjnego  I  grupy  dokładnościowej  w  stosunku  do  najbliŜszego
punktu  poziomej  osnowy  geodezyjnej  nie  większym  niŜ  ±0.3  mm  w  skali  mapy  (dla
fotomapy ±0.4 mm). Dla pozostałych szczegółów błąd ten nie powinien przekraczać ±6 mm
w skali mapy.
Treść mapy zasadniczej
Treść  mapy  zasadniczej  dzieli  się  na  obligatoryjną  i  fakultatywną.  Treść  obligatoryjną
stanowią  dane  mające  uregulowania  prawne  normujące  ich  funkcjonowanie.  Dane
fakultatywne pochodzą z przetworzenia danych obligatoryjnych.
Do danych obligatoryjnych mapy zasadniczej zaliczamy
a)

punkty osnów geodezyjnych,

elementy ewidencji gruntów i budynków:
-

granice państwa i jednostek terytorialnego podziału państwa,

granice podziału ewidencyjnego,

granice nieruchomości gruntowych i działek ewidencyjnych,

punkty graniczne,

granice uŜytków gruntowych,

kontury klas bonitacyjnych,

numery oraz inne oznaczenia identyfikujące wymienione obiekty;

elementy sieci uzbrojenia terenu, szczególnie urządzenia naziemne, nadziemne i
podziemne:
-

urządzenia inŜynieryjno-techniczne nadziemne,

urządzenia inŜynieryjno-techniczne naziemne, w tym punkty połoŜenia armatury
naziemnej przewodów uzbrojenia technicznego,

pomierzone linie przebiegu przewodów uzbrojenia terenu.

Treść fakultatywną stanowi zbiór otwarty zaleŜny od potrzeb urzędów, instytucji
gospodarczych i ich zamierzeń inwestycyjnych.
Obiekty stanowiące treść mapy zasadniczej są przedstawiane znakami graficznymi zgodnie
z instrukcją techniczną K-1, która dopuszcza prowadzenie mapy w formie nakładek

tematycznych. Dla mapy w postaci klasycznej są to osobne arkusze folii zaś dla mapy
numerycznej są to zbiory warstw lub obiektów, które oznacza się następująco:

O - osnowy geodezyjne
E - ewidencja gruntów i budynków
U - sieci uzbrojenia terenu
S - sytuacja powierzchniowa (obiekty trwale związane z terenem)
R - realizacyjne uzgodnienia projektowe
W - rzeźba terenu
U - sieci uzbrojenia terenu

W sytuacji,  gdzie istnieją załoŜone arkusze mapy  w formie klasycznej, do czasu załoŜenia
mapy  numerycznej  ich  dalszą  aktualizację  naleŜy  wykonywać  zgodnie  z  poprzednio
obowiązującymi przepisami i znakami umownymi.
Zakres informacji o terenie i nieruchomości
Mapa  zasadnicza  jako  źródło  informacji  o  terenie  i  nieruchomości  jest  chyba  najbardziej
wszechstronnym  dokumentem.  Analizując  nieruchomość  gruntową  moŜna  zebrać  duŜo
informacji o niej posługując się tylko mapą zasadniczą.
Dla  przykładu  przeanalizowano  pod  kątem  informacji  o  nieruchomości  fragment  sekcji
mapy  zasadniczej  Warszawy  w  skali  1:500.  W  Warszawie  mapa  zasadnicza  jest
prowadzona  w  formie  klasycznej.  Dokumentem  normującym  zasady  prowadzenia  mapy
zasadniczej  jest  instrukcja  „Zasady  zakładania  i  prowadzenia  mapy  województwa
stołecznego  warszawskiego”.    Znaki  umowne  na  mapie  stosuje  się  według  instrukcji  D-II.
Mapa  składa  się  z  pierworysy  mapy  zasadniczej,  który  stanowi  oryginał  treści  bazowej
(sytuacyjno – wysokościowej) – P oraz z nakładek tematycznych:

S – sytuacja
U – uzbrojenie terenu
R – realizacyjne uzgodnienia projektowe
E – ewidencja
O – osnowa

MoŜliwość  posługiwania  się  nakładkami  mapy  zwiększa  jej  czytelność,  szczególnie  w
terenie mocno zurbanizowanym.
Nakładka  S  zawiera  obiekty  trwale  związane  z  ziemią,  oraz  w  odróŜnieniu  do  mapy
prowadzonej  według  obowiązującej  instrukcji  K-1,  rzeźbę  terenu.  Informacje,  jakie
moŜemy otrzymać o danej nieruchomości to:

zagospodarowanie nieruchomości oraz jej otoczenia (budynki, powierzchnia
zabudowy nieruchomości, zieleń, ciągi komunikacyjne, ogrodzenia, rodzaje
nawierzchni dróg)

adres budynku, ilość kondygnacji, typ budynku, kształt, na mapach prowadzonych
według starszych instrukcji – rodzaj (ognioodporny lub nieogniodporny)

ukształtowanie terenu (rzędne wysokościowe, warstwice, formy rzeźby terenu)

intensywność sąsiednich rodzaj zagospodarowania terenów sąsiednich

połoŜenie napowietrznych linii energetycznych i telefonicznych

przebieg granic nieruchomości oraz granic uŜytków gruntowych

powierzchnia działki (poprzez pomiar graficzny lub drogą skanowania i
wektoryzacji)

współrzędne punktów (pod warunkiem moŜliwości określenia siatki kwadratów)

Nakładka U zawiera dane graficzne dotyczące uzbrojenia podziemnego:

osie i średnice istniejących oraz projektowanych przewodów uzbrojenia
podziemnego (szerokość do 750 mm)

krawędzie i średnice istniejących oraz projektowanych przewodów uzbrojenia
podziemnego (szerokość powyŜej 750 mm)

projektowane trasy naziemne, słupy i linie uzgodnione w ZUD

przejścia podziemne, tunele i inne budowle podziemne

obrysy wewnętrzne komór

pełną charakterystykę sieci (sytuacyjną i wysokościową) według inwentaryzacji
geodezyjnej

numery protokółów ZUD

MoŜna  z  niej  ustalić  jak  uzbrojona  jest  nieruchomość.  Analizując  przebieg  urządzeń
podziemnych moŜna określić moŜliwości przyłączenia nieruchomości do  istniejących sieci
uzbrojenia  terenu.  Istotną  informacja  znajdującą  się  równieŜ  na  nakładce  U  są
projektowanie urządzenia podziemne.
Nakładka R, czyli realizacyjne uzgodnienia projektowe zawiera informacje dotyczące linii
rozgraniczających, projektów dróg, ciągów komunikacyjnych, budynków itp. Analizując tę
nakładkę  moŜna  stwierdzić  czy  np.  badana  nieruchomość  nie  leŜy  w  pasie  projektowanej
drogi, czy w sąsiedztwie nie projektuje się uciąŜliwej infrastruktury itp.
Nakładka  E,  czyli  ewidencja  zawiera:  granice  obrębów  ewidencyjnych  i  ich  oznaczenia,
numery  działek  ewidencyjnych,  punkty  załamania  granic,  opis  nomenklatur  prawnych,
granice  hipoteczne,  przeznaczenia  na  liniach  sytuacyjnych  „Z”,  przeznaczenia  prawne  „S”
obrazujące przebieg granic prawnych, oznaczenia i granice konturów klasyfikacyjnych.
Pełną  informację  o  nieruchomości  mnoŜna  uzyskać  z  mapy  zasadniczej  dysponując
kompletem  nakładek  tematycznych.  Rozwarstwienie  ich  ułatwia  poprawne  odczytanie
mapy. Skala mapy ma duŜy wpływ na jakość i ilość informacji. Zasady generalizacji mapy
powodują  ubytek  informacji  zawartych  na  mapie.  Zaletą  mniejszej  skali  mapy  moŜe  być
jedynie większy zasięg arkusza mapy.

Atrybuty funkcji budynku:

Skrót

Znaczenie

przemysłowy

transportu lub łączności

handlowy lub usługowy

magazyn lub skład

biurowy

ochrony zdrowia, opieki socjalnej

mieszkalny

oświaty, kultury, kultu religijnego

gospodarczy

inny, w tym techniczne uzbrojenie terenu

nieokreślona

6. GESUT (GEODEZYJNA EWIDENCJA SIECI UZBROJENIA TERENU)

GESUT jest to uporządkowany zbiór informacji o przestrzennym połoŜeniu i
podstawowych danych technicznych sieci uzbrojenia terenu oraz o podmiotach

zarządzających tymi sieciami. Główne informacje zawarte w geodezyjnej ewidencji sieci
uzbrojenia terenu dotyczą:

•

rodzaju przewodów (np. kanalizacyjny, wodociągowy, ciepłowniczy, gazowy,
telekomunikacyjny, elektroenergetyczny oraz inne przewody specjalne),

•

połoŜenia przewodu (nazwa własna, identyfikator jednostki ewidencyjnej, obrębu,
numery działek ewidencyjnych, numer ewidencyjny i opis przewodu, współrzędne
poziome

pionowe

punktów

charakterystycznych,

rednica

przewodu,

identyfikatorze uzgodnionym z jednostką prowadzącą ewidencję branŜową sieci
uzbrojenia terenu)

•

nazwy, siedziby lub adresu właściciela sieci uzbrojenia terenu oraz jednostki
organizacyjnej zarządzającej tą siecią,

•

sposobie uzyskania danych o przewodach.

Głównym celem GESUT jest dostarczanie informacji dla

działalności inwestycyjnej, projektowej i realizacyjnej w celu zapobieŜenia kolizjom
z istniejącymi i projektowanymi sieciami uzbrojenia terenu;

uzupełniania treści mapy zasadniczej;

załoŜenia ewidencji branŜowych.

Geodezyjna sieć uzbrojenia terenu obejmuje:

•

ewidencję geodezyjną, która zawiera dane geodezyjne o sieciach uzbrojenia terenu

•

ewidencję branŜową, która zawiera dane branŜowe dotyczące sieci

Zakładana  się  ją  na  podstawie  istniejących  materiałów  geodezyjnej  inwentaryzacji  sieci
uzbrojenia  terenu,  materiałów  branŜowych  oraz  wyników  uzupełniającej  geodezyjnej
inwentaryzacji przeprowadzonej w terenie.
Ź

ródłami danych do zakładania GESUT są:

mapa zasadnicza;

archiwalne materiały geodezyjnej inwentaryzacji sieci uzbrojenia terenu istniejące
w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym;

ewidencja gruntów i budynków;

informacje zespołu uzgadniania dokumentacji projektowej (ZUD);

materiały branŜowe (ewidencje branŜowe, inwentaryzacje powykonawcze,
dokumentacje techniczne elementów sieci, mapy tematyczne, schematy sieci).

Przedmiotem  GESUT  są  sieci  uzbrojenia  terenu  (przewody,  odcinki  przewodów,  osie
odcinków  przewodów,  obiekty  punktowe  przewodu)  i  obiekty  dodatkowe  (budowle
podziemne).  Informacje  geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu przedstawiane są na
nakładce  U  mapy  zasadniczej,  w  skali  1:500  lub 1:1000,  uzupełnioną  zgodnie  z  instrukcją
G7 treścią dotyczącą uzbrojenia technicznego terenu. Mapa GESUT opracowywana jest w
formie  mapy  numerycznej  na  podstawie  istniejącej  mapy  zasadniczej  w  formie
wielobarwnej.  Treścią  mapy  GESUT  są  informacje  o przebiegu  osi  przewodów  z
zaznaczeniem  sposobu  przekraczania  przeszkód,  połoŜenie  obiektów  punktowych  i
dodatkowych oraz ich identyfikacja.
W  geodezyjnej  ewidencji  sieci  uzbrojenia  terenu  gromadzone  są  informacje
przestrzenne i opisowe.

Oznaczenia uzbrojenia podziemnego terenu na mapie zasadniczej

Oznaczenie w technice

Rodzaj

Litera

Kolor

Typ

Druga

litera

Wodociągowe

Niebieski

Ogólne

Lokalne

Kanalizacyjne

Brązowy

Ogólnospławne

Sanitarne

Deszczowe

Przemysłowe

Lokalne

d
p

Gazowe

ółty

WysokopręŜne

redniopręŜne

NiskopręŜne

Ciepłownicze

Fioletowy

Wys. Ciśnienia

Nis. Ciśnienia

Parowa

n
p

Elektroenergetyczna

Czerwony

Wysokiego nap.

redniego nap.

Niskiego nap.

Inne

Telekomunikacyjne

pomarańczowy

Trazytowe Miejscowe

Benzynowe

czarny

Niezidentyfikowane

Zielony

Rurowe

Kablowe

Naftowe

czarny

Poczty pneumatycznej

czarny

Sieci komputerowe

Czarny

Doziemne

W kanalizacji

d
k

TV kablowej

Czarny

Doziemne

W kanalizacji

d
k

Melioracyjne

Czarny

Inne sieci rurowe

Czarny

Kanały zbiorcze

czarny

inne sieci kablowe

czarny

Doziemne

W kanalizacji

Sieci projektowane

Zielony