background image

2012-05-07 

PRZYCZYNY I OBJAWY 
HIPOKALCEMII 

Anna Kłos 

 

Definicja 

HIPOKALCEMIA 

Stężenie wapnia całkowitego 

poniżej 8,5 mg% (2,25mmol/l) 

Stężenie wapnia 

zjonizowanego poniżej 0,95 

mmol/l 

Metabolizm wapnia

 

Całkowita masa wapnia to 1-2kg 

95% wapnia znajduje się w układzie kostnym 

Dobowe wahanie wynosi ok.  1 grama na dobę  

Wchłaniany głównie z światła przewodu 
pokarmowego, 
a wydalany przez nerki

Gospodarka wapniowa podlega regulacji przede 
wszystkim przez hormon gruczołów przytarczycowych - 
kalcytriol. 

Zmniejszenie stężenia wapnia we krwi jest przyczyną 
uruchomienia mechanizmów wyrównawczych. 
 
 

Przyczyny hipokalcemii: 

1) Niedobór wapnia w diecie 

W warunkach fizjologicznych wapń jest wchłaniany zarówno 
w dwunastnicy, jak i w jelicie cienkim, dlatego choroby 
upośledzające funkcję błony śluzowej w tych obszarach 
mogą prowadzić do zmniejszenia jego wchłaniania. Zatem 
hipokalcemia może rozwinąć się u chorych:  

z celiakią 

chorobą Leśniowskiego-Crohna 

chorobą wrzodową 

żołądka lub dwunastnicy 

po zabiegach resekcji jelit, 

u chorych długotrwale żywionych pozajelitowo. 

 

background image

2012-05-07 

2) Niedoczynność przytarczyc: 

pooperacyjna, idiopatyczna, noworodkowa, 
rodzinna, autoimmunologiczna, wywołana przez 
złogi metali (żelazo, miedź, glin), naciekowa, po 
napromieniowaniu 

Najczęstszą przyczyną niedoczynności przytarczyc 
jest ich przypadkowe usunięcie w czasie zabiegu 
strumektomii – wycięcia tarczycy, głównie z powodu 
nowotworu złośliwego. 

Może również wynikać z zapalenia lub 
naświetlania (RTG) tarczycy, urazach szyi. 

Nabyta niedoczynność przytarczyc 

Niekiedy obserwowana w zespole endokrynopatii 
wielogruczołowych. 

Najczęściej jest związana z pierwotną 
niedoczynnością nadnerczy oraz kandydozą skóry i 
błon śluzowych w zespole wielogruczołowych 
endokrynopatii autoimmunologicznych, czyli w 
autoimmunologicznym zespole niedoczynności 
wielogruczołowej typu I. 

Stwierdza się obecność przeciwciał przeciwko 
komórkom przytarczyc. 

3) Oporność na działanie PTH 

Rzekoma niedoczynność przytarczyc, niewydolność 
nerek, leki hamujące osteoklastyczną resorpcję kości 

Rzekoma niedoczynność przytarczyc – jest 
zaburzeniem dziedzicznym, polegającym na 
niewrażliwości narządów docelowych na PTH. 

Klinicznie naśladuje postać z niedoboru PTH – 
cechuje się hipokalcemią, hiperfosfatemią, czemu 
towarzyszą prawidłowe lub zwiększone stężenia 
PTH, a także dodatkowo upośledzenie odpowiedzi 
na podany egzogennie PTH. 

4) Niewydolność w zakresie prawidłowej 
produkcji kalcytriolu i oporność na działanie 
kalcytriolu 

Niedobór wit. D, dziedziczna krzywica witamino-D-
zależna typu I i II 

Niedobór witaminy D: 

Nieodpowiednia ekspozycja na światło 

Niewłaściwe odżywianie 

Zaburzenie wchłaniania 

Leki aktywujące katabolizm witaminy D 

5) Stany ostre związane z tworzeniem 
kompleksów lub złogów wapniowych 

Ostra hiperfosfatemia (zmiażdżenie tkanek z 
martwicą mięśni, gwałtowna liza kom. guza, 
podawanie fosforanów drogą pozajelitową, środki 
zobojętniające zawierające fosforany) 

Ostre zapalenie trzustki 

Przetaczanie krwi konserwowanej cytrynianami 

Szybka, nadmierna mineralizacja kości – zespół 
głodnych kości, podawanie witaminy D w leczeniu 
niedoborów 

Objawy hipokalcemii –  
nerwowo-mięśniowe 

Niedobór wapnia obniża próg pobudliwości 
komórkowej – potencjał krytyczny przybliża się do 
wartości potencjału spoczynkowego. 

Bodziec, który byłby w normalnych warunkach bodźcem 
podprogowym, wyzwoli więc potencjał czynnościowy. 

Gdy niedobór jest odpowiednio duży – w komórkach 
nerwowych i mięśniowych pojawiają się spontanicznie 
wyzwalane potencjały czynnościowe. 

Znaczna hipokalcemia jest przyczyną zaburzenia 
czynności komórkowych układów enzymatycznych 
zależnych od wapnia 

background image

2012-05-07 

Gdy stęż. całkowite wapnia wynosi ok.1,75 mmol/l 
– wyraźna destabilizacja potencjału błonowego 
włókien nerwowych i mięśni. Występuje tężyczka 
utajona. 
Wykrywamy ją poprzez: 

Objaw Chvostka – po uderzeniu w nerw twarzowy 
w ok. policzka następuje podciągnięcie kącików ust 

Objaw Trousseau – dłoń w kształcie „ręki 
położnika”  

Stęż. Ca ok. 1,5 mmol/l – pojawia się tężyczka 
hipokalcemiczna 

tężyczka hipokalcemiczna 

Jest stanem spontanicznego, tonicznego skurczu mięśni 
spowodowanego niedoborem Ca

2+ 

w płynie 

zewnątrzkomórkowym, szczególnie ukł. nerwowego 

Występują parestezje o charakterze uczucia mrowienia 
w obrębie palców i wokół ust („usta karpia”) 

Charakterystyczny skurcz nadgarstka i stopy – „ręka 
położnika”, objaw Trousseau (skurcze te są bolesne) 

Mogą dotyczyć również innych grup mięśni: krtani, 
klatki piersiowej, kończyn dolnych (ustawienie końsko-
szpotawe) 

W badaniach dodatkowych wykazuje 
się: 

Niski poziom wapnia we krwi i moczu 

Podwyższony poziom fosforanów w surowicy 

Śladowe ilości PTH i kalcytriolu 

Zwapnienia w OUN (RTG, TK) 

W badaniu elektromiograficznym występują 
powtarzające się potencjały czynnościowe 
neuronów motorycznych, układające się zwykle w 
dublety. 
 

W wyniku hipokalcemii występują również: 

Napady drgawek 

Objawy „rzekomego guza mózgu” 

Znużenie 

Zaburzenia psychiczne 

U 20% dzieci z przewlekłą hipokalcemią dochodzi do 

upośledzenia umysłowego 

U pacjentów z długotrwałą niedoczynnością 

przytarczyc często występują zwapnienia zwojów 

mózgu, zwykle bezobjawowe, mogą jednak 

powodować zaburzenia ruchowe 

Wpływ na serce 

W hipokalcemii występuje opóźnienie 
repolaryzacji, czego wyrazem jest wydłużenie 
odstępu QT. 

Może dochodzić do uszkodzenia sprzężenia 
„pobudzenie-skurcz” i niekiedy obserwuje się 
oporną na leczenie zastoinową niewydolność 
krążenia 

background image

2012-05-07 

Skutki okulistyczne: 

W przewlekłej hipokalcemii często występuje 
zaćma podtorebkowa, jej ciężkość zależy od czasu 
trwania i stopnia hipokalcemii 

Skutki dermatologiczne: skóra staje się sucha, 
łuszcząca, a paznokcie kruche 
 

Bibliografia 

Endokrynologia ogólna i kliniczna Greenspana, D. G. 
Gardner, R. Shobach 

Patofizjologia Kliniczna, B. Zahorska – Markiewicz 

Patofizjologia, S. Maśliński, J. Ryżewski