Temat: Model ISO-OSI

Autorzy: Grupa 5

Model  ISO-OSI to standard zdefiniowany przez organizacje 
ISO oraz ITU-T opisujący strukturę komunikacji sieciowej. 
Model OSI jest traktowany jako model odniesienia dla 
większości rodzin protokołów komunikacji. 
Na początku lat osiemdziesiątych Międzynarodowa 
Organizacja Normalizacyjna (ISO) dostrzegła potrzebę 
stworzenia modelu sieciowego, dzięki któremu producenci 
mogliby opracowywać współpracujące ze sobą rozwiązania 
sieciowe.

 Sektor Normalizacji 
Telekomunikacji

Międzynarodowa 
Organizacja 
Normalizacyjna

Najpopularniejszym modelem jest OSI-RM. 
Założenie modelu jest podział systemów sieciowych 
na 7 warstw współpracujących ze sobą w ściśle 
określony sposób. Został on przyjęty 1984 roku.

Model odniesienia OSI 
pozwala wyjaśnić, w jaki 
sposób dane pokonują 
różne warstwy w drodze 
do innego urządzenia w 
sieci.

Opis warstw

       

Trzy warstwy górne, czyli warstwa sesji, prezentacji i 

aplikacji, zajmują się współpracą z oprogramowaniem 
realizującym zadania zlecane przez użytkownika. Tworzą 
pewien interfejs, który pozwala na komunikację z warstwami 
niższymi.

Warstwa aplikacji: Najwyższą warstwą modelu OSI jest 
warstwa aplikacji. Odpowiedzialna jest za zapewnienie 
dostępu do sieci aplikacjom. Warstwa ta zawiera szereg 
protokołów zapewniających realizację praktycznie każdej 
usługi komunikacyjnej. Mieści się w niej sieciowy system 
operacyjny i programy użytkowe.
Protokoły: HTTP, FTP, SMTP, POP3, SNMP, Telnet, NFS, X 
Windows, NNTP, SIP, DNS 

Warstwa prezentacji: Warstwa prezentacji jest 
odpowiedzialna za zarządzanie sposobem kodowania wszelkich 
danych, obsługę znaków, formatów graficznych, kompresję i 
szyfrowanie. Odpowiada za translację między niezgodnymi 
schematami kodowania danych.
Warstwa prezentacji obsługuje np. MPEG, JPG, GIF itp.
Protokoły: MIME, XDR, TLS, SSL

Warstwa sesji: Warstwa sesji otrzymuje od różnych aplikacji 
dane, które muszą zostać odpowiednio zsynchronizowane. 
Synchronizacja występuje między warstwami sesji systemu 
nadawcy i odbiorcy. Właściwy kierunek przepływu informacji jest 
zdolny przez to że warstwa sesji wie która aplikacja łączy się z 
którą.
Protokoły: Potoki (Unix/Linux), NetBIOS, SAP, L2TP, PPTP, SPDY

    Niższe warstwy modelu odpowiedzialne są za odnajdowanie 
drogi
do celu i dzieleniem danych na odpowiednie dla urządzeń 
sieciowych pakiety. A także zapewniają weryfikację bezbłędności 
przesyłanych danych.

Warstwa transportowa: Warstwa ta zapewnia całościowe 
połączenie między stacjami. Dzieli dane na segmenty, które są 
kolejno numerowane
i wysyłane do stacji docelowej. Stacja docelowa po odebraniu 
segmentu może wysłać potwierdzenie odbioru, co pozwala 
zapewnić prawidłowość transmisji. Na poziomie tej warstwy do 
transmisji danych wykorzystuje się dwa protokoły TCP oraz UDP. 
Protokoły: TCP, UDP, SCTP, DCCP, SPX

Warstwa sieciowa: Zadaniem warstwy sieciowej jest 

zarządzanie przebiegiem komunikacji podczas połączenia 

między dwoma komputerami. Rozpoznaje, jakie drogi łączą 

poszczególne komputery 

i decyduje, ile informacji należy przesłać jednym z połączeń. 

Warstwa sieciowa podczas ruchu w dół umieszcza dane 

wewnątrz pakietów zrozumiałych dla warstw niższych 

(kapsułkowanie). Jednocześnie warstwa sieci używa czterech 

procesów (adresowanie, enkapsulacja, routing, dekapsulacja).

Protokoły: IP, ICMP, NOVELL IPX, APPLE TALK, CLNS/DECN

Warstwa łącza danych: Warstwa łącza danych odpowiada 

za nadzorowanie jakości przekazywanych informacji. Zajmuje 

się pakowaniem danych w ramki i wysyłaniem do warstwy 

fizycznej, oraz rozpoznaniem błędów związane z niedotarciem 

pakietu, uszkodzeniem ramek i zajmuje się ich naprawą. 

Podczas ruchu w dół też zachodzi enkapsulacja pakietów z 

warstwy sieciowej tak, aby uzyskać ramki zgodne ze 

standardem. Warstwa ta operuje na fizycznych adresach MAC.

Protokoły: ATM, SDLC, HDLC, ARP, CSLIP, SLIP, GFP,

IEEE 802.3, Frame Relay

Warstwa fizyczna: Jest ona odpowiedzialna za przesyłanie 
strumieni bitów. Odbiera ramki danych z warstwy 2, czyli 
warstwy łącza danych, i przesyła szeregowo, bit po bicie, całą 
ich strukturę oraz zawartość przez medium transmisyjne. Jest 
ona również odpowiedzialna za odbiór kolejnych bitów 
przychodzących strumieni danych. Strumienie te są 
następnie przesyłane do warstwy łącza danych w celu ich 
ponownego ukształtowania.
Protokoły: RS-232, ITU-T V-Series, POTS, PDH, SONET, PON, 
DSL

Urządzenia sieciowe pracujące na 

poszczególnych warstwach modelu

Transmisja w modelu OSI jest przekazywana w dół 
 kolejnych warstw (na urządzeniu źródłowym), a 
następnie w górę (na serwerze lub urządzeniu 
docelowym). Proces przekazywania danych 
między warstwami protokołu jest nazywana 
enkapsulacją.

     Korzyści z podziału sieci na warstwy:

Zmiany wprowadzone w jednej warstwie nie 
dotyczą innych warstw
Umożliwia wzajemną komunikację sprzętu i 
oprogramowania sieciowego różnego rodzaju
Tworzy standardy składników sieci- składniki mogą 
być rozwijane i obsługiwane przez różnych 
producentów
Dzieli proces komunikacji sieciowej na mniejsze, 
łatwiejsze do zarządzania procesy składowe 

   Źródła:

•

http://pl.wikipedia.org/wiki/Model_OSI

 

•http://math.uni.lodz.pl/~skowroa/sem/zagadnienia/OSI
%20ISO.pdf
•http://tzn.dabrowa.pl/do_pobrania/praca6/pliki/model_os
i.html
•http://www.tkorbiel.republika.pl/Informatyka/sieci-
ws.htm
•Podręcznik do nauki zawodu technik informatyk. 
Projektowanie lokalnych sieci komputerowych i 
administrowanie sieciami. Barbara Halska, Paweł Bensel

Koniec

Autorzy: Grupa 5