Autor:

Tutak 

Małgorzata

III LO

… a więc 
wszystko 
zbudowane jest z 
atomów…

 

 

Fizyk duński, 

laureat Nagrody Nobla 
z dziedziny fizyki 
(1922 r.) za 
opracowanie badania 
struktury atomu. Jego 
prace naukowe 
przyczyniły się do 
zrozumienia budowy 
atomu oraz rozwoju 
mechaniki kwantowej.

 

 

Ogłosił w 1913 roku 
teorię , w myśl której 
elektron krąży wokół 
jądra po tzw. orbicie 
stacjonarnej, nie 
zmieniając swojej 
energii. Przeskok z orbity 
stacjonarnej na inną 
powoduje pobranie lub 
oddanie porcji energii 
zwanej kwantem. Model 
atomu przedstawiony 
przez Bohra zgadza się z 
doświadczeniem tylko dla 
wodoru.

 

 

• 1897r. – odkrycie przez J.J. Thomsona elektronu,
• 1911r. – odkrycie przez E. Rutherforda jądra atomu,
• 1913r. – przedstawienie przez N. Bohra modelu 

budowy atomów wodoropodobnych.

• 1897r. – odkrycie przez J.J. Thomsona elektronu,
• 1911r. – odkrycie przez E. Rutherforda jądra atomu,
• 1913r. – przedstawienie przez N. Bohra modelu 

budowy atomów wodoropodobnych.

 

 

Bohr przyjął że elektrony poruszają się po 
klasycznych torach, podobnie do planet – po 
orbitach.
Poszukiwał zasady, która dopuszczałaby tylko 
pewne wartości energii elektronu, czyli tylko 
określone promienie orbit.

 

 

Wzór Bohra na długość linii emisyjnych i absorbcyjnych
w atomie wodoru.

Na podstawie wzoru E = hc/



 Bohr wykazał, że długość 



 

emitowanego lub absorbowanego fotonu przy przejściu
elektronu między wewnętrzną orbitą N i zewnętrzną n
można wyznaczyć z następującego wzoru:

















2

2

n

1

N

1

R

1



gdzie  N – numer wewnętrznej orbity,
        n – numer zewnętrznej orbity,
        R – stała Rydberga = 1.097 x 10

7

 m

-1

        



 - długość fali ( w metrach) emitowanego

             lub absorbowanego fotonu.

 

 

1.Elektron porusza się po orbicie kołowej 
dookoła jądra. Energia elektronu jest stała (nie 
wypromieniowuje energii)
2.Dozwolone są orbity, dla których orbitalny 
moment pędu elektronu jest równy całkowitej 
wielokrotności wyrażenia h/2π 
3.Wypromieniowanie lub pochłanianie kwantu 
następuje wtedy, kiedy elektron przeskakuje z 
jednej dozwolonej orbity na drugą. 
Częstotliwość wyemitowanego (pochłoniętego) 
promieniowania jest taka, że ΔE = hν

 

 

Mimo rozwoju wiedzy o budowie atomu, nadal aktualne jest 

stwierdzenie, że każdy atom składa się z dwóch obszarów: 

•dodatnio naładowanego jądra i znajdującej się poza nim
•ujemnie naładowanej sfery elektronowej

 

 

 

 

 

 

Budowa atomu zaproponowana przez Nielsa Bohra 
była niewątpliwie wielkim przełomem myślowym w 
dziejach nowożytnej fizyki.

Największym sukcesem bohrowskiej koncepcji 

budowy atomu było to, że tłumaczyła, dlaczego w 
ogóle atomy mogą istnieć. Sformułowany przez 
Rutherforda kilka lat wcześniej model planetarny był 
przecież całkowicie absurdalny.

 

 

Przy ocenie modelu Bohra należy mieć w pamięci 

kontekst historyczny, w którym on powstawał. Przed 
Bohrem ludzie zupełnie nie wiedzieli, dlaczego 
atomy mogą istnieć i jakie prawa nimi rządzą. 

Bohr był pierwszym fizykiem atomistycznym, który 

odważył się powiedzieć, że prawa fizyki klasycznej 
nie są absolutne i nie muszą obowiązywać. 

Przed nim takiego samego kroku dokonał tylko 

Albert Einstein, odrzucając postulat absolutnego 
czasu. 

To właśnie dzięki odwadze Nielsa Bohra otwarte 

zostały drzwi na nieograniczony ocean nowych 
możliwości – fizykę kwantową.