Prezentacja programu PowerPoint

Potwierdziło się, iż oskarżony

uderzył pokrzywdzoną kijem w

głowę,

zaznacza się jednak, że

pokrzywdzona nie była w tym

mieszkaniu zameldowana.

Oskarżony gonił oskarżyciela

prywatnego po mieszkaniu,

obrzucając go słowami

obraźliwymi, wymienionymi w

nagłówku.

Moja dotychczasowa formalna żona, a

powódka w tym procesie, żyje ostatnio z

niejakim Józefem Z.

Ja rozumiem, że powódka musi żyć, ale

dlaczego właśnie z Józefem Z., który jest

znanym w całej okolicy chuliganem.

Proszę uprzejmie Wysoki Sąd o

nakazanie mojej żonie,

z którą prowadzę proces rozwodowy,

aby wydała mi z naszego mieszkania,

które zmuszony byłem opuścić -

następujące moje przedmioty:

dwie sztuki koszul, jedną parę spodni,

materac, kalosze i dwa karnisze, bez

których dalsza moja egzystencja jest

niemożliwa.

Mój współmałżonek jest histerykiem.

Zasadniczą cechą tej choroby jest

mania wielkości, co wyraża się tym, że

jak wynika z jego częstych słów,

uważa każdego za skurwysyna.

Z pozwu:

"Pozwana nie zajmowała się domem,

lecz razem z matką chodziła po wsi na

różne rozrywki, jak śluby czy pogrzeby

znajomych oraz skubała pierze u

sąsiadów..."

Z odpowiedzi na pozew:

"Nie jest prawdą, aby pozwana

zajmowała się tylko rozrywkami, jak

twierdzi powód. Jeśli chodzi o

pogrzeby, to trudno je w ogóle uważać

za rozrywkę, gdyż i tak pogrzebów tych

w miejscowości R. bywa niewiele,

najwyżej 1-2 rocznie..."

Jak stwierdzono, pozwany

mieszkał w dniach 16-17 sierpnia

br.

w hotelu nie z kobietą, lecz z

żoną.

Prawdą jest, że żyję nie z

mężem, ale z innym mężczyzną,

ale mnie to bardzo boli...

Oskarżycielka prywatna jest moją

narzeczoną i mimo, że ma dopiero 20

lat prowadzi się nielegalnie. Kiedy

zaczęła mi wracać do mieszkania w

nocy, najpierw zacząłem ją karcić, a

potem w kłótni uderzyłem zwyczajnie

pogrzebaczem.

Poszkodowany był bardzo

zdenerwowany i krzyczał, więc żeby

go uspokoić, uderzyłem go laską w

głowę.

Podejrzany cieszy się w swym

miejscu zamieszkania opinią dobrą,

wszelkie zarobki przepija z

kolegami.

Podejrzany Z. cieszy się złą opinią w

swym miejscu zamieszkania, a nie

znęca się nad rodziną dlatego, że

jest kawalerem.

Zarzuty przeciwko mnie, jakobym był

nałogowym alkoholikiem, nie są

prawdziwe, ponieważ nie piję wódki,

niestety, codziennie.

Pozwany stale stuka w ścianę

mieszkania i posługując się

alfabetem

morsa obraża powoda wulgarnymi

słowami.

Teściowa zamieszkała z nami i

bezustannie siedziała nam na

głowie, robiąc swoje.

Oskarżony będąc w stanie pijanym

dobijał się w budynku urzędu do

drzwi ustępu i to nie do ustępu dla

ludzi, ale dla pracowników.

Wyprowadzając się z mieszkania

zabrałem wszystkie swoje rzeczy,

również i teściową.

Ten dom, to w większości budował

Jan K., który był kochankiem mojej

babki, a częściowo jej siostry.

Powód nagminnie używa we

wszystkich sytuacjach słów

wulgarnych, nadając im różne

znaczenia, wskutek czego jego

wypowiedzi bywają niezrozumiałe dla

otoczenia.

Katarzyna W. nigdzie nie pracuje,

uprawia wolny zawód na ulicach

miasta, zwłaszcza w okolicach

Dworca Głównego.

Pozwana wykorzystała dla siebie trzy

miejsca w grobowcu, co jej powinno

całkowicie na dzień dzisiejszy

wystarczyć.

Całe życie mieszkałam u siebie w

domu prywatnym, a dopiero teraz

domu publicznym jak dostałam

przydział.

Powódka żąda wyeksmitowania niżej

podpisanego pozwanego ze wspólnego

mieszkania stron twierdząc, że

pozwany wywołuje zgorszenie myjąc

się we wspólnej kuchni rozebrany do

naga. Jest to nie prawda.

Pozwany przyznaje, że czasem

korzysta ze wspólnej kuchni w celu

umycia się, ale myje się tylko do pasa,

jak każdy mężczyzna.

Oskarżyciel leżał na podłodze we

wspólnym korytarzu nic nie mówił,

a tylko rękami dawał fałszywe znaki

że umiera.

Nasze mieszkanie położone jest

amfiladowo to znaczy, że

przechodząc depczemy po sobie.

Na początku małżeństwa strony nie

miały nawet łóżka, a tylko dwie ręce

do pracy.

Pozwana dopuszczała się zdrad

małżeńskich w nocy, w dzień

natomiast próżnowała.

Gdy pozwany wracał do domu

spotykało go nieszczęście tzn.

żona, która z chęci awantury zawsze

czekała na niego na progu.

Proszę o usprawiedliwienie mojej

nieobecności na poprzedniej

rozprawie Wysokiego Sądu - nie

przyszłam dlatego bom jest stara.

Dlatego proszę o ułaskawienie

mego niestawiennictwa się na

tamtą rozprawę i

wyznaczenie rozprawy nowej na

którą już się na pewno

obowiązkowo wstawię.

Wywiad środowiskowy stwierdził, że

oskarżony jest alfonsem i omegą w

tej grupie przestępczej.

Powódka spełniała wszystkie

małżeńskie zachcianki

pozwanego, tzn.

prała, gotowała, sprzątała itp.

Wprawdzie widziałem jak obywatel

Władysław K. bił kijem swoją żonę,

ale jej wołania o pomoc nie

słyszałem, ponieważ słuch mam

przytępiony.

Zachowanie się oskarżonego było

normalne, tzn. awanturował się i bił

żonę tylko po trzeźwemu.

Rzeczywiście dokonałem zaboru mienia w

przedmiotowym sklepie ale zabrałem

stamtąd tylko konserwy, ser, i wódkę czyli

artykuły pierwszej

potrzeby.

Świadek Andrzej R. zeznaje: gdy

usłyszałem hałas odrzutowo

odwróciłem się w tamtą stronę.

[...] goniłem oskarżonego, który

uciekał.

Wołałem za nim

"stój,stój!"

ale się nie zatrzymał. Dopiero jak

krzyknąłem

"stój ty skur**synu!„ to wtedy

przystanął.

Stefan R. mnie zaczepiał, więc

uderzyłem go zwyczajnie w twarz i

powiedziałem żeby uciekał, co też od

razu uczynił.

Gdy przebywałem na budowie

eksportowej moja żona dopuszczała

się zdrad małżeńskich czyniąc to, jak

mi donieśli sąsiedzi w sposób

bezkompromisowy.

Oskarżona krzyczała na ulicy, że

nie tylko zamordowałem swoją

żonę, ale i jej ukradłem

prześcieradło.

Leżałem ze zmarłym w jednej sali szpitalnej i

w związku z tym

wielokrotnie ze zmarłym prowadziłem

rozmowy, w których zwierzał mi się z całego

życia, stąd znam jego stosunki rodzinne i

okoliczności pisania testamentu.

Nic nie mogłem tego dnia na komendzie

załatwić, bo mi powiedziano, że dyżurny

funkcjonariusz wyjechał na zabójstwo w

teren.

Kiedy pani I. umarła, to już

potem nie nocowała w tym

pokoju

Świadek zeznaje: otrzymywałem od

obywatela K. anonimowe listy

wulgarne, na które z grzeczności nie

odpowiadałem.

Miejsce pobytu Jana Z. jest nie znane,

istnieje przypuszczenie, iż po

opuszczeniu mieszkania przed 7 laty

prawdopodobnie zmarł, o czym nie

przesłał zawiadomienia rodzinie.

W miejscu stałego zamieszkania

podejrzanego Józefa K. nie zastałem,

a sąsiedzi stwierdzili, że

prawdopodobnie nie żyje. Wobec

czego

uznałem jego c z a s o w

ą nieobecność.

Dochodząc alimentów od ojca mego

pozamałżeńskiego dziecka pragnę

nadmienić, iż należy mi się także

odszkodowanie za krzywdę utraty

panieństwa, nie wiem tylko, w jakiej

wysokości - i dlatego proszę, aby to ustalił

Wysoki Sąd na podstawie własnych

doświadczeń.

Płaszcz, o którym mowa, był

rzeczywiście własnością

nieboszczyka,

ale nieboszczyk wkładał go

na siebie tylko wtedy, gdy

mu było zimno.

Wyjechałem z żoną furmanką na pole, a tam

oskarżona zaczęła rzucać w moją żonę

kamieniami. Krzyknąłem wtedy: Niech pani

przestanie rzucać, bo może pani trafić konia

w oko.

Świadek J. jest grabarzem i dobrze

zarabia, ponieważ stara się aby mieć

liczną klientelę.

Document Outline