Uroczystość Trójcy Przenajświętszej

Dwunasta niedziela zwykła

19 czerwca 2011 r.

Bóg miłości i pokoju niech 
będzie z wami 

 

 

Ewangelia według św. Jana

 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego 

dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. 

Albowiem  Bóg  nie  posłał  swego  Syna  na  świat  po  to,  aby  świat 

potępił,  ale  po  to,  by  świat  został  przez  Niego  zbawiony.  Kto  wierzy  w 
Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo 
nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego.

Wj 34, 4b-6. 8-9; Psalm z: Dn 3; 2 Kor 13, 11-13; J 3, 16-
18

 

 

Doświadczyć pełni życia

Teksty,  jakie  liturgia  proponuje  nam  w  uroczystość  Trójcy  Świętej, 

przedstawiają  obraz  Boga  zupełnie  przeciwny  w  stosunku  do  tego,  który 
jest  rezultatem  naszej  wyobraźni  czy  też  pełnej  lęku  projekcji.  Krótko 
mówiąc,  stanu,  kiedy  dajemy  się  ponieść  nieprzemyślanym  impulsom 
naszego ducha. Wyraźne stwierdzenie, że Bóg objawił samego siebie jako 
«miłość»,  przypomina  nam,  że  On  zwraca  się  do  nas  z  ogromną  troską, 
jako  Ktoś,  komu  głęboko  na  sercu  leży  nasze  życie,  jego  kształt.  Taka 
postawa 

nie 

jest 

uzależniona 

od 

naszego 

pragnienia, 

a jeśli już, to w niewielkim stopniu. 

Podobnie  nasze  pragnienie  życia,  choćby  nawet  było  wielkie,  nie 

wystarczy, by zaczerpnąć pełni, jaką Bóg chce nas obdarzyć. Jedynie więc 
co warto podkreślić – możemy zbliżyć się do tej pełni, i to w takim stopniu, 
w  jakim  nasze  pojęcie  miłowania  przybliża  się  do  tej  miłości,  którą  Bóg 
objawił 

nam 

w Chrystusie. Wobec tej właśnie miłości, która objawia się jako prawdziwe 
oblicze tajemnicy, rodzi się tylko nieopisany podziw. 

 

 

Znajdujemy  się  bowiem  w  samym  centrum  uwagi  i  troskliwego 

zainteresowania  Tego,  który  jest  samą  istotą  życia,  rozlewającego  się 
i  zbawiającego.  Staje  się  zatem  zrozumiałe,  że  życia  nie  można  ocalić, 
zatrzymując je dla siebie, ale przeciwnie, zachowuje się je wówczas, gdy 
się  je  oddaje.  Innymi  słowy,  życie  to  w  istocie  miłość  zdolna  do 
największych  poświęceń.  Pełni  życia  doświadczamy  zatem  tylko  wtedy, 
kiedy 

przeniknięci 

i  przemienieni miłością, zwracamy  się  do  Niego  i  jemu śpiewamy hymn 
chwały, co jest znakiem, że definitywnie pozbyliśmy się lęku.

Modlitwa 

Wychwalam Ciebie, Boże, który jesteś Ojcem, Synem i Duchem Świętym, 
który  jesteś  celem  moich  pragnień  (…).  Wychwalam  Ciebie,  bo 
zechciałeś  wejść  w  moją  i  naszą  historię,  aby  przezwyciężyć  moją 
całkowitą  samotność.  Wychwalam  Ciebie,  bo  jeśli  daję  Ci  miejsce  w 
moim sercu, to znika moja obawa, że się zagubię. Wychwalam Ciebie, bo 
jesteś moim wszystkim!

Fragmenty rozważań do Ewangelii pochodzą z kolekcji „Lectio divina na każdy dzień roku”.  
Niedziele okresu zwykłego – rok A (tom 13). Wydawnictwo Sióstr Loretanek

 

 

Bez więzi z Chrystusem wszystko 

traci swój pełny sens, zacierają 

się granice między dobrem i 

złem.

bł. Jan Paweł II