Filozofia 

Hellenizmu

(stoicy i 

epikurejczycy)

Stoicyzm



Stoicyzm – kierunek filozoficzny 
zapoczątkowany w III wieku przed n.e. w 
Atenach przez Zenona z Kition, doprowadzony 
do ostatecznej formy przez Chryzypa i 
kontynuowany przez całą starożytność. Wywarł 
znaczny wpływ na rozwój chrześcijaństwa, w 
pewnym stopniu oddziaływał na myśl 
średniowieczną, odżył w nowej formie w filozofii 
nowożytnej, np. u Justusa Lipsiusa. Modelem 
człowieka był mędrzec, który żył w zgodzie z 
naturą, kierujący się rozumem.

Twórca filozofii stoickiej

Zenon z Kition  (ur. ok. 335 p.n.e. w Kition na Cyprze, zm. 

ok. 263 p.n.e. w Atenach) – grecki filozof, założyciel szkoły 
stoików.

Pozostawał pod wpływem Sokratesa, potem cyników ,
których obyczaje go zraziły. Jego szkoła miała być 
odpowiedzią na ogród Epikura. Za życia stał się
 najsławniejszym filozofem w Atenach, a na jego 
wykłady ściągali uczniowie ze wszystkich stron Grecji.

 

Poglądy stoików



„Stoicy uważali, podobnie jak 
Heraklit, że wszyscy ludzie są 
częścią tego samego rozumu świata, 
czyli logosu. Byli zdania, że każdy 
człowiek jest światem w miniaturze, 
makrokosmosem, będącym odbiciem 
makrokosmosu.” 

Przedstawiciele szkoły

Ariston z Chios (dysydencki uczeń 

Zenona)

Apollofanes (uczeń Aristona)

 Herillos z Kartaginy (naśladowca 

Aristona)

Perseusz z Kition (zm. ok. 244 p.n.e.) 

najsławniejszy uczeń Zenona

Epikureizm



Epikureizm – kierunek filozoficzny 
zapoczątkowany w starożytności przez 
Epikura, w ok. 306 r. p.n.e. kontynuowany 
także w czasach nowożytnych. Podobnie 
jak w większości kierunków filozoficznych 
hellenizmu dla epikurejczyków 
najważniejszą dziedziną filozofii była etyka 
– uważali oni, że podstawowym 
zagadnieniem filozoficznym jest szczęście, 
które upatrywali w przyjemności.

Twórca epikureizmu

Epikur (341– 270 p.n.e.

 

urodził się na wyspie 

Samos) – grecki

filozof, twórca epikureizmu. Epikur był jednym 
z najważniejszych filozofów tzw. drugiej 
fazy greckiej filozofii klasycznej, w której 
dominowały zagadnienia filozofii życia – czyli
 rozważania na temat jak osiągnąć pełne 
szczęście (także stan ataraksji).

Poglądy epikurejczyków



Epikureizm jest jedną z dwóch najważniejszych antycznych 
filozofii życia. Dla tego sposobu filozofowania kluczowym 
pytaniem było: jak osiągnąć szczęście w życiu doczesnym. 
Były to więc przede wszystkim systemy etyczne. Wszelkie inne 
rozważania filozoficzne z zakresu czy to teorii poznania, czy 
metafizyki, miały tu znaczenie drugorzędne i służyły wyłącznie 
do uzasadniania swoich poglądów w sprawie kluczowego 
pytania – jak żyć, żeby być szczęśliwym. Mimo takich założeń 
pierwotnych epikureizmu jego koncepcje metafizyczne, 
zwłaszcza w teorii poznania, miały później znaczny wpływ na 
filozofów niemal do czasów współczesnych.



Najbardziej oryginalne było jednak pojęcie śmierci przez 
Epikura. Twierdził, że nie należy bać się śmierci, bo, jak sam 
powiedział "dopóki jesteśmy, nie ma śmierci, a gdy ona 
przychodzi, nie ma nas".

Przedstawiciele epikureizmu

Amynomachos z Aten (spadkobierca 

szkoły

po Epikurze) 

Metrodoros z Lampsaku – najbliższy i

najwierniejszy współpracownik Epikura

Polyajnos z Lampsaku – najbardziej 

ceniony

filozof Ogrodu Arystobul

 Aristobulos – jeden z trzech braci 

Epikura

Chairedemos – jeden z braci Epikura

Prezentacjęmutimedialną 

wykonał:

Konrad Okruszek