CO SKŁADA SIĘ NA ROZWÓJ OSOBISTY CZŁOWIEKA? 

 

    Pojęcie „rozwoju” pojawia się właściwie w każdej nauce o człowieku. „Słownik 

psychologii” (Norbert Sillamy; Wydawnictwo Książnica) definiuje rozwój następująco: 

„seria  etapów,  przez  które  przechodzi  istota  żywa,  by  osiągnąć  pełnię  rozkwitu.  U 

człowieka  (...)  pod  wpływem  warunków  fizjologicznych  pojawiają  się  nowe  formy 

funkcjonowania, od niemowlęcia kierującego się wyłącznie zasadą przyjemności, nie 

dostrzegającego  nic  poza  chęcią  zaspokojenia  swych  potrzeb,  do  dorosłego 

człowieka postępującego w myśl zasady rzeczywistości”. 

   Zachęcam wszystkich (bez względu na wiek, bo człowiek może rozwijać się aż 

do śmierci) do zastanowienia się nad kilkoma pytaniami: 

  w jakiem kierunku przebiega mój rozwój?  

  jakim chcę być człowiekiem? 

  co robię w kwestii własnego rozwoju? 

  czy  wykorzystuję  wszystkie  posiadane  zasoby  i  możliwości  by  osiągnąć 

„pełnię rozkwitu”?  

 

   Na  pewno  najpierw  należy  podjąć  decyzję  jakim  człowiekiem  chcę  być  –  jaki 

zestaw  cech,  umiejętności,  postaw  i  zachowań  pomoże  osiągnąć  mi  moje  cele, 

zrealizować życiowe plany, a może nawet marzenia; dać poczucie szczęścia i sensu 

życia.  Każdy  z  nas  ma  odmienny  pomysł  na  rozwój  osobisty,  ale  warto  mieć 

świadomość, że składa się na niego wiele obszarów: 

I. 

Poznawanie siebie samego – od tego zawsze należy rozpocząć. Pierwszym 

krokiem na drodze  samorozwoju  jest  świadomość  swoich  cech  i wszystkiego 

„z czego składa się człowiek” Są to: 

a)  wyposażenie genetyczne – czyli, co odziedziczyliśmy po przodkach; 

b)  typ i funkcjonowanie układu neurohormonalnego; 

c)  praca naszego mózgu (rodzaj inteligencji, typ pamięci, styl uczenia się, zdolności, 

sposób myślenia, system przekonań); 

d)  stosowane mechanizmy obronne psychiki; 

e)  przeżywanie i wyrażanie emocji; 

f)  potrzeby i ich zaspokajanie; 

g)  system motywacji; 

h)  hierarchia wartości; 

i)  charakter, osobowość, temperament. 

II. 

Budowanie  poczucia  własnej  wartości  –  czyli  odkrywanie  i  rozwój  swoich 

zalet i mocnych stron oraz praca nad niwelowaniem wad i słabości. 

III. 

Praktykowanie samokontroli i stosowanie  samodyscypliny. 

IV. 

Budowanie  w  sobie  postawy  akceptacji  dla  życia,  optymizmu,  zaufania 

do swojej mądrości wewnętrznej, dobra obecnego w każdym człowieku, 

życia, losu, Siły Wyższej. 

V. 

Wyznaczenie  sobie  celów,  jakie  chcemy  osiągnąć  w  zakresie  rozwoju 

osobistego,  zaplanowanie drogi dojścia do nich oraz realizacja. 

VI. 

Zdobywanie wiedzy i poszerzanie swoich horyzontów. 

VII. 

Dokonywanie  słusznych,  dobrych  i  zdrowych  wyborów  (opartych  o 

prawdę,  uczciwość,  szczęście,  życzliwość,  tolerancję,  teraźniejszość  i 

przyszłość). 

VIII. 

Przebywanie  z  ludźmi  działającymi  na  nas  pozytywnie,  wspierająco, 

twórczo i rozwijająco; budowanie satysfakcjonujących relacji z innymi. 

IX. 

Zdobywanie umiejętności społecznych (umiejętności poprawiających nasze 

relacje z innymi ludźmi) 

X. 

Prowadzenie zdrowego stylu życia 

 

    Realizacja  wszystkich  tych  zaleceń,  to  oczywiście  nierealny  ideał,  ale  myślę,  że 

warto postępować w zgodzie z wieloma z nich.  

   Czego samej sobie i wszystkim innym ludziom (a szczególnie młodym) życzę. 

 
 

 

Ewa Stafiej 

pedagog,  

nauczyciel „Wychowania do życia w rodzinie”