Drukarz_825[01].Z3.02

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

SPIS TREŚCI

Wprowadzenie

Wymagania wstępne

Cele kształcenia

Przykładowe scenariusze zajęć

Ćwiczenia

5.1.

Charakteryzowanie procesów przygotowawczych do drukowania

technikami wypukłymi

5.1.1. Ćwiczenia

5.2.

Charakteryzowanie oraz wykonywanie form do drukowania wypukłego

5.2.1. Ćwiczenia

5.3.

Zastosowanie systemu tulei rozpręŜnych we fleksografii

5.3.1. Ćwiczenia

Ewaluacja osiągnięć ucznia

Literatura

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

WPROWADZENIE

Przekazujemy Państwu Poradnik dla nauczyciela, który będzie pomocny w prowadzeniu

zajęć dydaktycznych w szkole kształcącej w zawodzie

drukarz. W poradniku zamieszczono:

−

wymagania wstępne, wykaz umiejętności, jakie uczeń powinien mieć juŜ ukształtowane,
aby bez problemów mógł korzystać z poradnika,

−

cele kształcenia, wykaz umiejętności, jakie uczeń ukształtuje podczas pracy
z poradnikiem,

−

przykładowe scenariusze zajęć,

−

przykładowe ćwiczenia ze wskazówkami do realizacji, zalecanymi metodami
nauczania-uczenia oraz środkami dydaktycznymi,

−

ewaluację osiągnięć ucznia, przykładowe narzędzie pomiaru dydaktycznego,

−

literaturę uzupełniającą.

Wskazane jest, aby zajęcia dydaktyczne były prowadzone róŜnymi metodami ze

szczególnym uwzględnieniem aktywizujących metod nauczania.

Formy organizacyjne pracy uczniów mogą być zróŜnicowane, począwszy od

samodzielnej pracy uczniów do pracy zespołowej.

Jako pomoc w realizacji jednostki modułowej dla uczniów przeznaczony jest Poradnik

dla ucznia. Nauczyciel powinien ukierunkować uczniów na właściwe korzystanie z poradnika
do nich adresowanego.

Materiał nauczania (w Poradniku dla ucznia) podzielony jest na rozdziały, które

zawierają podrozdziały. Podczas realizacji poszczególnych rozdziałów wskazanym jest
zwrócenie uwagi na następujące elementy:

−

materiał  nauczania  –  w  miarę  moŜliwości  uczniowie  powinni  przeanalizować
samodzielnie.  Obserwuje  się  niedocenianie  przez  nauczycieli  niezwykle  waŜnej
umiejętności,  jaką  uczniowie  powinni  bezwzględnie  posiadać  –  czytanie  tekstu
technicznego ze zrozumieniem,

−

pytania sprawdzające mają wykazać, na ile uczeń opanował materiał teoretyczny i czy jest
przygotowany  do  wykonania  ćwiczeń.  W zaleŜności  od  tematu  moŜna  zalecić  uczniom
samodzielne  odpowiedzenie  na  pytania  lub  wspólne  z  całą  grupą  uczniów,  w  formie
dyskusji opracowanie odpowiedzi na pytania.  Druga  forma jest korzystniejsza, poniewaŜ
nauczyciel  sterując  dyskusją  moŜe  uaktywniać  wszystkich  uczniów  oraz  w  trakcie
dyskusji usuwać wszelkie wątpliwości,

−

dominującą rolę w kształtowaniu umiejętności oraz opanowaniu materiału spełniają
ć

wiczenia. W trakcie wykonywania ćwiczeń uczeń powinien zweryfikować wiedzę

teoretyczną oraz opanować nowe umiejętności. Przedstawiono dosyć obszerną propozycję
ć

wiczeń wraz ze wskazówkami o sposobie ich przeprowadzenia, uwzględniając róŜne

moŜliwości ich realizacji w szkole. Nauczyciel decyduje, które z zaproponowanych
ć

wiczeń jest w stanie zrealizować przy określonym zapleczu technodydaktycznym

szkoły. Prowadzący moŜe równieŜ zrealizować ćwiczenia, które sam opracował,

−

sprawdzian postępów stanowi podsumowanie rozdziału, zadaniem uczniów jest udzielenie
odpowiedzi  na  pytania  w  nim  zawarte.  Uczeń  powinien  samodzielnie  czytając
zamieszczone  w  nim  stwierdzenia  potwierdzić  lub  zaprzeczyć  opanowanie  określonego
zakresu  materiału.  JeŜeli  wystąpią  zaprzeczenia,  nauczyciel  powinien  do  tych  zagadnień
wrócić,  sprawdzając  czy  braki  w  opanowaniu  materiału  są  wynikiem  niezrozumienia
przez  ucznia  tego  zagadnienia,  czy  niewłaściwej  postawy  ucznia  w  trakcie  nauczania.
W tym  miejscu  jest  szczególnie  waŜna  rola  nauczyciela,  gdyŜ  od  postawy  nauczyciela,
sposobu  prowadzenia  zajęć  zaleŜy  między  innymi  zainteresowanie  ucznia.  Uczeń

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

niezainteresowany  materiałem  nauczania,  wykonywaniem  ćwiczeń  nie  nabędzie  w pełni
umiejętności  załoŜonych  w  jednostce  modułowej.  NaleŜy  rozbudzić  wśród  uczniów  tak
zwaną „ciekawość wiedzy”. Potwierdzenie przez ucznia opanowania materiału nauczania
rozdziału moŜe stanowić podstawę dla nauczyciela do sprawdzenia wiedzy i umiejętności
ucznia  z  tego  zakresu.  Nauczyciel  realizując  jednostkę  modułową  powinien  zwracać
uwagę na predyspozycje ucznia, ocenić, czy uczeń ma większe uzdolnienia manualne, czy
moŜe lepiej radzi sobie z rozwiązywaniem problemów teoretycznych,

−

testy  zamieszczone  w  rozdziale  Ewaluacja  osiągnięć  ucznia  zawierają  zadania  z  zakresu
całej jednostki modułowej i naleŜy je wykorzystać do oceny uczniów, a wyniki osiągnięte
przez  uczniów  powinny  stanowić  podstawę  do  oceny  pracy  własnej  nauczyciela
realizującego tę jednostkę modułową. KaŜdemu zadaniu testu przypisano określoną liczbę
moŜliwych  do  uzyskania  punktów  (0  lub  1  punkt).  Ocena  końcowa  uzaleŜniona  jest  od
ilości uzyskanych punktów. Nauczyciel moŜe zastosować test według własnego projektu
oraz  zaproponować  własną  skalę  ocen.  NaleŜy  pamiętać,  Ŝeby  tak  przeprowadzić  proces
oceniania ucznia, aby umoŜliwić mu jak najpełniejsze wykazanie swoich umiejętności.

Metody polecane do stosowania podczas kształcenia modułowego to:

−

pokaz,

−

wiczenie (laboratoryjne lub inne),

−

projektów,

−

przewodniego tekstu.

Schemat układu jednostek modułowych w module

825[01].Z1

Technologia drukowania wypukłego

825[01].Z1.01

Eksploatowanie maszyn do drukowania wypukłego

825[01].Z1.02

Przygotowanie form do drukowania wypukłego

825[01].Z1.03

Drukowanie wypukłe

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

2. WYMAGANIA WSTĘPNE

Przystępując do realizacji programu jednostki modułowej, uczeń powinien umieć:

–

posługiwać się terminologią poligraficzną,

–

charakteryzować podstawowe działy poligrafii,

–

określać podstawowe szeregi i formaty wyrobów poligraficznych

–

posługiwać się podstawowymi miarami poligraficznymi,

–

charakteryzować papiery drukowe, papiery tzw. nowej generacji, papiery syntetyczne,

–

klasyfikować oraz określić skład farb drukowych,

–

określać mechanizmy utrwalania farb,

–

określać drukowe i uŜytkowe właściwości farb,

–

klasyfikować i charakteryzować formy drukowe róŜnych technik drukowania,

–

klasyfikować maszyny drukujące,

–

charakteryzować techniki drukowania,

–

współpracować w grupie,

–

formułować wnioski,

–

oceniać swoje umiejętności,

–

uczestniczyć w dyskusji,

–

prezentować siebie i grupę w której pracuje,

–

przestrzegać przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

CELE KSZTAŁCENIA

W wyniku realizacji programu jednostki modułowej, uczeń powinien umieć:

1)–

określić właściwości i zakres zastosowania materiałów do drukowania wypukłego,

2)–

obliczyć ilość materiałów do określonej wielkości produkcji,

3)–

dobrać i przygotować podłoŜa do produkcji,

4)–

przygotować farby drukarskie oraz materiały pomocnicze,

5)–

rozróŜnić formy drukowe do drukowania wypukłego,

6)–

określić wymagania jakie muszą spełniać formy drukowe do drukowania wypukłego,

7)–

scharakteryzować fotopolimerowe formy typograficzne,

8)–

scharakteryzować proces powstawania fotopolimerowej formy typograficznej,

9)–

wyjaśnić budowę i zasadę działania numeratora,

10)–

scharakteryzować formy fleksograficzne,

11)–

scharakteryzować procesy powstawania form fleksograficznych,

12)–

załoŜyć formy fleksograficzne na cylindrze lub tulei formowej,

13)–

skontrolować jakość form drukowych typograficznych i fleksograficznych,

14)–

zorganizować stanowisko pracy,

15)–

dobrać środki ochrony indywidualnej,

16)–

zastosować przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpoŜarowej

i ochrony środowiska.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

PRZYKŁADOWE SCENARIUSZE ZAJĘĆ

Scenariusz nr zajęć 1

Osoba prowadząca

……………………...…………………………………………

Modułowy program nauczania: Drukarz 825[01]
Moduł:

Technologia drukowania wypukłego 825[01].Z3

Jednostka modułowa:

Przygotowanie

form

drukowania

wypukłego

825[01].Z3.02

Temat: „Klasyfikowanie form drukowych dla technik drukowania wypukłego”.

Cel ogólny: Kształtowanie umiejętności klasyfikowania form wypukłodrukowych, sposobów

ich wykonania i określania właściwości, w celu prawidłowego ich wykorzystania
do poszczególnych technik drukowania wypukłego.

Po zakończeniu zajęć edukacyjnych uczeń będzie umiałpotrafi:
–

sklasyfikować formy drukowe dla technik drukowania wypukłego,

–

scharakteryzować róŜne rodzaje form wypukłodrukowych,

–

dobrać odpowiedni rodzaj formy wypukłodrukowej do danej techniki drukowania
wypukłego,

–

scharakteryzować proces technologiczny wykonania róŜnych rodzajów form
wypukłodrukowych,

–

zidentyfikować formy drukowe technik wypukłych.

Metody nauczania–uczenia się:
–

pogadanka,

–

wiczenie praktyczne,

–

dyskusja w grupie.

Formy organizacyjne pracy uczniów:

−

w grupach 3–4-osobowych.

Czas: 2 godziny dydaktyczne.

Środki dydaktyczne:
–

przykładowe formy wypukłodrukowe róŜnych rodzajów,

–

plansze ze schematami technologicznymi wykonywania form wypukłodrukowych.

Przebieg zajęć:
1.

Powitanie uczniów, sprawdzenie listy obecności.

Nawiązanie do tematu, przedstawienie celów zajęć.

Zapis tematu do zeszytów.

Pogadanka na temat sposobów wykonania i charakterystyki poszczególnych rodzajów
form wypukłodrukowych.

Dyskusja w grupie na temat zastosowania poszczególnych rodzajów form do danych
technik drukowania wypukłego.

Rozdanie uczniom instrukcji do wykonania ćwiczeń i udzielenie odpowiedzi na pytania
dotyczące ćwiczenia.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Rozdanie materiałów do wykonania ćwiczenia.

Wykonywanie przez uczniów ćwiczenia.

Prezentowanie wyników pracy,

10.

Dyskusja w grupie na temat trudności napotkanych przez uczniów podczas wykonywania
ć

wiczenia.

11.

Podsumowanie zajęć.

Zakończenie zajęć

Praca domowa

Odpowiedz pisemnie na pytanie, jakie właściwości muszą posiadać formy

wykorzystywane w technice fleksograficznej?

Sposób uzyskania informacji zwrotnej od ucznia po zakończonych zajęciach:

−

anonimowe ankiety ewaluacyjne dotyczące sposobu prowadzenia zajęć i zdobytych
umiejętności.

Ankieta:

Odpowiedz na poniŜsze pytania. Udzielone odpowiedzi pozwolą ocenić skuteczność

zajęć i dokonać ewentualnych zmian.

Czy potrafisz sklasyfikować formy dla technik drukowania wypukłego?

Czy wiesz, jak wykonuje się formy wypukłodrukowe?

Czy wiesz, jakie właściwości form drukowych decydują o ich wykorzystaniu
w poszczególnych technikach drukowania wypukłego?

Czy potrafisz identyfikować formy wypukłodrukowe?

Czy któraś z część zajęć była dla ciebie niezrozumiała? JeŜeli TAK, to która?

TAK NIE

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Scenariusz nr zajęć 2

Osoba prowadząca

……………………...…………………………………………

Modułowy program nauczania: Drukarz 825[01]
Moduł:

Technologia drukowania wypukłego 825[01].Z3

Jednostka modułowa:

Przygotowanie

form

drukowania

wypukłego

825[01].Z3.02

Temat: „Sposoby wykonywania fleksograficznych form drukowych z wykorzystaniem

stałych płyt fotopolimerowych na podłoŜu poliestrowym”.

Cel ogólny: Charakteryzowanie zjawisk zachodzących w warstwie fotopolimerowej na

poszczególnych etapach procesu technologicznego wykonywania formy
fleksograficznej.

Po zakończeniu zajęć edukacyjnych uczeń potrafi:

−

scharakteryzować proces technologiczny wykonywania form fleksograficznych ze
stałych płyt fotopolimerowych,

−

scharakteryzować budowę stałej płyty fotopolimerowej do form fleksograficznych,

−

określić

rodzaj

formy

kopiowej

wykonywania

fotopolimerowej

formy

fleksograficznej,

−

scharakteryzować zjawiska zachodzące w warstwie fotopolimeru podczas naświetlania,

−

określić czynniki mające wpływ na proces technologiczny wykonywanie form
fleksograficznych ze stałych płyt fotopolimerowych.

Metody nauczania:
–

wykład informacyjny,

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenie praktyczne,

–

dyskusja w grupie.

Formy organizacyjne pracy uczniów:
–

w grupach 3–4-osobowych.

Czas: 3 godziny dydaktyczne

Środki dydaktyczne:
–

kopiarka do płyt fotopolimerowych,

–

płyta fotopolimerowa na podłoŜu poliestrowym,

–

forma kopiowa w postaci negatywu czytelnego,

–

wymywarka do płyt fotoutwardzalnych,

–

suszarka do płyt,

–

urządzenie doświetlające UVA, UVC.

Przebieg zajęć:
1. Faza wstępna:
–

powitanie uczniów, sprawdzenie listy obecności,

–

nawiązanie do tematu, przedstawienie celów zajęć,

–

zapis tematu do zeszytów.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

2. Faza właściwa:
–

wykład

informacyjny

temat

budowy

stałych

płyt

fotopolimerowych

wykorzystywanych do form fleksograficznych, oraz zjawisk w nich zachodzących
podczas naświetlania,

–

dyskusja w grupie na temat procesu technologicznego wykonywania formy
fleksograficznej ze stałej płyty fotopolimerowej z przeźroczystym podłoŜem,

–

rozdanie uczniom instrukcji do wykonania ćwiczenia i udzielenie odpowiedzi na pytania
dotyczące ćwiczenia,

–

rozdanie materiałów do wykonania ćwiczenia,

–

wykonywanie przez uczniów ćwiczenia:

4. Faza kończąca:
–

prezentowanie wyników pracy,

–

dyskusja w grupie na temat trudności w wykonaniu formy fleksograficznej z płyty
fotopolimerowej stałej z podłoŜem przeźroczystym,

–

podsumowanie zajęć.

Zakończenie zajęć

Praca domowa

Odpowiedz pisemnie na pytanie, jakie zjawiska zachodzą w warstwie fotopolimerowej

stałych płyt o podłoŜu przeźroczystym, podczas naświetlania przez negatyw czytelny.

Sposób uzyskania informacji zwrotnej od ucznia po zakończonych zajęciach:
–

anonimowe ankiety ewaluacyjne dotyczące sposobu prowadzenia zajęć i zdobytych
umiejętności.

Ankieta:

Odpowiedz na poniŜsze pytania. Udzielone odpowiedzi pozwolą ocenić skuteczność

zajęć i dokonać ewentualnych zmian.

Czy potrafisz dobrać parametry naświetlania stałej płyty fotopolimerowej?

Czy wiesz, jak zbudowana jest stała płyta fotopolimerowa do fleksografii?

Czy potrafisz scharakteryzować proces wykonywania form fleksograficznych?

Czy potrafisz scharakteryzować zjawiska zachodzące w warstwie fotopolimeru
podczas naświetlania stałej płyty fotopolimerowej?

Czy któraś z część zajęć była dla ciebie niezrozumiała? JeŜeli TAK, to która?

TAK NIE

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5. ĆWICZENIA

5.1.

Charakteryzowanie procesów przygotowawczych do

drukowania technikami wypukłymi

5.1.1. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Oblicz ile waŜy 1500 arkuszy formatu RA1, papieru o gramaturze 135 g/m².

Wskazówki do realizacji
Prawidłowe przeprowadzenie ćwiczenia wymaga od nauczyciela przeprowadzenia

pogadanki na temat formatów papieru uŜywanych w przemyśle oraz sposobów obliczania
zapotrzebowania materiałowego.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

zapoznać się z wymiarami arkuszy w formatach brutto,

obliczyć pole powierzchni formatu RA1 w m²,

obliczyć wagę jednego arkusza RA1,

obliczyć wagę 1500 arkuszy RA1,

podać wynik podać w kilogramach.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pogadanka,

–

wiczenie praktyczne,

–

dyskusja w grupie.

rodki dydaktyczne:

–

kalkulator,

–

przybory piśmienne,

–

poradnik dla ucznia.

Ćwiczenie 2

Oblicz ile pełnoformatowych arkuszy papieru netto, będziesz potrzebował do

wydrukowania 5000 ulotek formatu A4 drukowanych „na spad”.

Wskazówki do realizacji
Prawidłowe przeprowadzenie ćwiczenia wymaga od nauczyciela przeprowadzenia

pogadanki na temat formatów papieru uŜywanych w przemyśle oraz sposobów obliczania
zapotrzebowania materiałowego.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

rozrysować na formacie A1 uŜytki A4 i wybrać optymalny wariant rozmieszczenia
uŜytków,

obliczyć ilość arkuszy A1,

dokonać wyboru formatu zamawianego papieru, biorąc pod uwagę obraz drukowany „na
spad” ulotki.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pogadanka,

–

wiczenie praktyczne.

rodki dydaktyczne:

–

kalkulator,

–

przybory piśmienne,

–

handlowy katalog papierów,

–

poradnik dla ucznia.

Ćwiczenie 3

Dobierz podłoŜe drukowe na podstawie przykładowego wyrobu poligraficznego

w postaci folderu reklamowego.

Wskazówki do realizacji
Przed przystąpieniem do wykonywania ćwiczenia nauczyciel powinien przeprowadzić

wykład na temat podłoŜy drukowych oraz przygotować przykładowe foldery reklamowe
i wzorniki papierów

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

obejrzeć uwaŜnie obejrzeć przykładowy folder reklamowy,

określić właściwości papieru uŜytego do wyprodukowania folderu,

dobrać ze wzorników papieru, papier najbardziej odpowiadający pod kątem struktury
powierzchni i gramatury.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

wykład informacyjny,

–

wiczenie praktyczne,

–

dyskusja w grupie.

Ś

rodki dydaktyczne:

–

przykładowy folder reklamowy,

–

wzorniki papierów,

–

poradnik dla ucznia.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Ćwiczenie 4

Zaproponuj materiały potrzebne do produkcji fleksograficznej na postawie

przykładowego wyrobu poligraficznego wykonanego w technice fleksograficznej.

Wskazówki do realizacji
Przed przystąpieniem do wykonywania ćwiczenia nauczyciel powinien przeprowadzić

wykład na temat procesu produkcyjnego drukowania w technice fleksograficznej i środków
pomocniczych uŜywanych w tym procesie. NaleŜy takŜe zapewnić odpowiednia ilość
przykładowych druków wykonanych w technice fleksograficznej.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

uwaŜnie obejrzeć przedstawiony wyrób poligraficzny,

zaproponować podłoŜe drukowe,

zaproponować rodzaj farby do konkretnego podłoŜa,

zaproponować środki pomocnicze do drukowania fleksograficznego

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

wykład informacyjny,

–

wiczenie praktyczne,

–

dyskusja w grupie.

Ś

rodki dydaktyczne:

–

przykładowy wyrób poligraficzny wykonany techniką fleksograficzną,

–

wzorniki papierów i folii stosowanych we fleksografii,

–

katalog farb i środków pomocniczych stosowanych we fleksografii,

–

poradnik dla ucznia.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5.2. Charakteryzowanie oraz wykonywanie form do drukowania

wypukłego

5.2.1. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Na podstawie przykładowych form do druku wypukłego, dokonaj klasyfikacji form

wypukłodrukowych i określ ich właściwości.

Wskazówki do realizacji
Prawidłowe przeprowadzenie ćwiczenia wymaga od nauczyciela wcześniejszego

przygotowania  pomocy  dydaktycznych.  NaleŜy  zadbać  o  to,  Ŝeby  uczniowie  mieli  do
dyspozycji  przynajmniej  po  jednej  formie  z  kaŜdego  rodzaju  form  wypukłodrukowych.
Uczniowie  powinni  takŜe,  mieć  moŜliwość  wglądu  do  schematów  technologicznych
wykonywania wszystkich rodzajów form wypukłodrukowych, najlepiej w formie schematów
ideowych.  Wskazane  jest  takŜe  przeprowadzenie  dyskusji  na  temat  form  do  drukowania
wypukłego.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

dokładnie obejrzeć kaŜdą z przykładowych form,

określić ich podstawowe właściwości fizyczne,

określić materiał z którego zostały wykonane,

scharakteryzować sposób wykonania poszczególnych form na podstawie schematów
technologicznych,

dokonać klasyfikacji przedstawionych form wypukłodrukowych.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pogadanka,

–

wiczenie praktyczne,

–

dyskusja w grupie.

rodki dydaktyczne:

–

przykładowe formy wypukłodrukowe róŜnych rodzajów,

–

plansze ze schematami technologicznymi wykonywania form wypukłodrukowych,

–

poradnik dla ucznia.

Ćwiczenie 2

Przyporządkuj wypukłodrukowe formy drukowe róŜnych rodzajów, odpowiednim

formom kopiowym.

Wskazówki do realizacji
Wymagane jest wcześniejsze przygotowanie róŜnych form drukowych do drukowania

wypukłego tego samego obrazu po druku, oraz form kopiowych z których były wykonane.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

dokładnie obejrzeć dostępne formy drukowe,

określić rodzaj poszczególnych form drukowych,

dokładnie obejrzeć dostępne formy kopiowe,

scharakteryzować rodzaje form kopiowych wykorzystywanych przy formach
wypukłodrukowych,

dobrać odpowiednią formę drukową do właściwej formy kopiowej.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pogadanka,

–

wiczenie praktyczne.

rodki dydaktyczne:

–

przykłady form wypukłodrukowych tego samego obrazu po druku,

–

formy kopiowe w postaci diapozytywów i negatywów tego samego obrazu na formie,

–

poradnik dla ucznia.

Ćwiczenie 3

Wykonaj formę fleksograficzną z płyty fotopolimerowej stałej z przezroczystym

podłoŜem poliestrowym, z powierzonej formy kopiowej.

Wskazówki do realizacji
Przed przystąpieniem do wykonywania ćwiczenia koniecznym jest zapoznanie uczniów

ze sposobami doboru czasu naświetlania zgodnymi z zaleceniami producenta konkretnej płyty
fotopolimerowej. NaleŜy ponadto przygotować formy kopiowe w postaci negatywów
czytelnych, po jednej dla kaŜdej z grup uczniowskich. Wskazane jest takŜe przeprowadzenie
dyskusji na temat stałych płyt fotopolimerowych i ich wykorzystania do wykonywania form
drukowych. Ćwiczenie naleŜy wykonywać w grupach maksymalnie 3–4-osobowych.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

naświetlić wstępnie naświetlić płytę bez negatywu od strony spodniej,

zdjąć folię ochronną z płyty fotopolimerowej,

połoŜyć negatyw stroną czytelną od strony fotopolimeru,

naświetlić płytę fotopolimerową przez negatyw od strony wierzchniej,

wymyć powierzchnię nie naświetloną,

wysuszyć, formę fotopolimerową,

doświetlić bez negatywu formę fotopolimerową UVA, UVC.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

wykład informacyjny,

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenie praktyczne,

–

dyskusja w grupie.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5.3. Zastosowanie systemu tulei rozpręŜnych we fleksografii

5.3.1. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Dokonaj montaŜu tulei rozpręŜnej na cylindrze powietrznym w maszynie

fleksograficznej.

Wskazówki do realizacji
Ć

wiczenie powinno być realizowane w laboratorium szkolnym, lub w drukarni

fleksograficznej, w grupach maksymalnie 3–4-osobowych.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

zapoznać się z dokumentacją techniczną systemu tulei rozpręŜnych,

doprowadzić spręŜone powietrze do wnętrza cylindra powietrznego,

nałoŜyć tuleję na cylinder powietrzny (rdzeń),

odpowiednio umiejscowić tuleję na rdzeniu,

odłączyć spręŜone powietrze od cylindra powietrznego.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pokaz z objaśnieniem,

–

wiczenie praktyczne.

rodki dydaktyczne:

–

dokumentacja techniczna systemu tulei rozpręŜnych,

–

cylinder powietrzny z układem powietrznym,

–

tuleja rozpręŜna,

–

poradnik dla ucznia.

Ćwiczenie 2

Na podstawie przykładowych tulei rozpręŜnych stosowanych we fleksografii, dokonaj

klasyfikacji tulei rozpręŜnych oraz określ ich właściwości i korzyści wynikające z ich
stosowania.

Wskazówki do realizacji
Prawidłowe przeprowadzenie ćwiczenia wymaga od nauczyciela wcześniejszego

przygotowania  pomocy  dydaktycznych.  NaleŜy  zadbać  o  to,  Ŝeby  uczniowie  mieli  do
dyspozycji  przynajmniej  po  jednej  tulei  rozpręŜnej,  kaŜdego  rodzaju.  Uczniowie  powinni
takŜe,  mieć  moŜliwość  wglądu  do  schematów  budowy  tulei  rozpręŜnych  róŜnych  rodzajów.
Wskazane jest takŜe przeprowadzenie dyskusji na temat budowy tulei rozpręŜnych i korzyści
z ich stosowania.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Sposób wykonania ćwiczenia
Uczeń powinien:

dokładnie obejrzeć kaŜdą z przykładowych tulei rozpręŜnych,

określić ich podstawowe właściwości fizyczne,

określić materiał, z którego zostały wykonane,

scharakteryzować ich budowę na podstawie schematów budowy tulei rozpręŜnych,

dokonać klasyfikacji przedstawionych tulei rozpręŜnych,

określić korzyści wynikające ze stosowania tulei rozpręŜnych we fleksografii.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–

pogadanka,

–

wiczenie praktyczne,

–

dyskusja w grupie.

rodki dydaktyczne:

–

przykładowe tuleje rozpręŜne róŜnych rodzajów,

–

plansze ze schematami budowy tulei rozpręŜnych,

–

poradnik dla ucznia.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

6. EWALUACJA OSIĄGNIĘĆ UCZNIA

Przykłady narzędzi pomiaru dydaktycznego

TEST NR 1

Test dwustopniowy do jednostki modułowej „Przygotowanie form do
drukowania wypukłego”

Test składa się z dwudziestu 20 zadań wielokrotnego wyboru, z których:

−

zadania 1, 2, 4, 5, 6, 8, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20 są z poziomu podstawowego,

−

zadania 3, 7, 9 i 10 są z poziomu ponadpodstawowego.

Punktacja zadań: 0 lub 1 punkt

Za kaŜdą poprawną odpowiedź uczeń otrzymuje 1 punkt. Za złą odpowiedź lub jej brak

uczeń otrzymuje 0 punktów.

Proponuje się następujące normy wymagań – uczeń otrzyma następujące
oceny szkolne:

−

dopuszczający – za rozwiązanie co najmniej 9 zadań z poziomu podstawowego,

−

dostateczny – za rozwiązanie co najmniej 13 zadań z poziomu podstawowego,

−

dobry – za rozwiązanie co najmniej 16 zadań, w tym przynajmniej jednego z poziomu
ponadpodstawowego,

−

bardzo dobry – za rozwiązanie co najmniej 19 zadań, w tym przynajmniej 3 z poziomu
ponadpodstawowego,
Uwaga: Nie przewiduje się oceny celującej za rozwiązanie testu.

Klucz odpowiedzi:

1. b,

2. c,

3. a, 4. c,

5. a, 6. a,

7. b,

8. a,

9. c,

10. d,

11. a,

12. c,

13. a,

14. d,

15. a,

16. b,

17. a,

18. d,

19. b,

20. a.

Plan testu

zad.

Cel operacyjny
(mierzone osiągnięcia uczniów)

Kategoria

celu

Poziom

wymagań

Poprawna

odpowiedź

Rozpoznać przemysłową metodę
wykonywania metalowych klisz
chemigraficznych

RozróŜnić rodzaje warstw
kopiowych stosowanych do
wykonywania metalowych klisz
chemigraficznych

Dobrać technikę druku do
konkretnego podłoŜa

Dobrać rodzaj roztworu do trawienia
klisz cynkowych

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Określić zastosowanie roztworu
ochronnego

Określić materiał do produkcji form
fotoreliefowych

Obliczyć wagę stosu arkuszy

Określić zastosowanie
fotopolimerów w poligrafii

Obliczyć liczbę uŜytków na arkuszu

Obliczyć liczbę arkuszy

Określić wymiary arkusza

Sklasyfikować farby typograficzne

Sklasyfikować folie

Sklasyfikować farby fleksograficzne

Określić rodzaj farb dla drukowania
fleksograficznego

Określić rodzaje tulei

Sklasyfikować formy drukowania
wypukłego

Określić czynnik niszczący formę
typograficzną

Określić rodzaj podłoŜa w płytach
z fotopolimerami stałymi

Przewidzieć rolę procesu
doświetlenia form fotoreliefowych

Przebieg testowania

Instrukcja dla nauczyciela

Ustal z uczniami termin przeprowadzenia sprawdzianu z wyprzedzeniem co najmniej
jednotygodniowym.

Przed rozpoczęciem sprawdzianu przedstaw uczniom zasady przebiegu testowania.

Podkreśl wagę samodzielnego rozwiązywania zadań testowych.

Rozdaj uczniom przygotowane dla nich materiały (instrukcję, zestaw zadań testowych,
kartę odpowiedzi).

Udziel odpowiedzi na pytania formalne uczniów.

Przypomnij o upływającym czasie na 10 i 5 minut przed zakończeniem sprawdzianu.

Po zakończeniu testu przed czasem uczeń podnosi rękę i czeka aŜ nauczyciel odbierze od
niego pracę.

Po upływie czasu sprawdzianu poproś uczniów o odłoŜenie przyborów do pisania.

Zbierz od uczniów karty odpowiedzi oraz zestawy zadań testowych.

Instrukcja dla ucznia

Przeczytaj uwaŜnie instrukcję.

Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi.

Zapoznaj się z zestawem zadań testowych.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Test zawiera 20 zadań. Do kaŜdego zadania dołączone są 4 moŜliwości odpowiedzi.
Tylko jedna jest prawidłowa.

Udzielaj odpowiedzi na załączonej karcie odpowiedzi, stawiając w odpowiedniej rubryce
znak X. W przypadku pomyłki naleŜy błędną odpowiedź zaznaczyć kółkiem, a następnie
ponownie zakreślić odpowiedź prawidłową.

Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania.

Jeśli udzielenie odpowiedzi będzie Ci sprawiało trudność, wtedy odłóŜ jego rozwiązanie
na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci wolny czas.

Na rozwiązanie testu masz 45 min.

Po zakończeniu testu podnieś rękę i zaczekaj aŜ nauczyciel odbierze od Ciebie pracę.

Powodzenia!

Materiały dla ucznia:

–

instrukcja,

–

zestaw zadań testowych,

–

karta odpowiedzi.

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH

Przemysłową metodą otrzymywania metalowych klisz chemigraficznych jest

metoda trawienia wielostopniowego.

metoda trawienia jednostopniowego.

naświetlanie płyt fotopolimerowych.

naświetlanie płytek metalowych przez formę kopiową.

W technologii wykonywania metalowych klisz chemigraficznych stosuje się następujące
rodzaje warstw kopiowych:

fotorozpuszczalne, fotopolimerowe.

fotoutwardzalne, syntetyczne.

fotoutwardzalne, fotorozpuszczalne.

fotopolimerowe, syntetyczne.

Opakowania z tektury falistej zadrukowuje się techniką

fleksograficzną.

typograficzną.

offsetową.

rotograwiurową.

Trawienie klisz cynkowych wykonuje się w roztworze

kwasy solnego.

kwasu siarkowego.

kwasu azotowego.

kwasu siarkawego.

Ochronny roztwór, zapobiegający podtrawianiu, stosuje się w technologii

trawienia jednostopniowego.

trawienia wielostopniowego.

naświetlania fotopolimeru.

wykonywania form wtórnych.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Formy fotoreliefowe uzyskuje się

z fotopolimerów stałych i ciekłych.

z klisz metalowych.

z klisz cynkowych.

z miedzi.

2000 arkuszy RA1 papieru o gramaturze 80 g/m² waŜy około

96 kg.

84 kg.

72 kg.

79 kg.

Fotopolimery mają zastosowanie w poligrafii jako

formy drukowe.

formy kopiowe.

warstwy termoutwardzalne.

substancje zabezpieczające.

Na formacie A1 mieści się maksymalnie

6 uŜytków formatu A4.

12 uŜytków formatu A4.

8 uŜytków formatu A4.

4 uŜytki formatu A4.

10.

1200 kg to w przybliŜeniu

13000 arkuszy formatu RA1 papieru o gramaturze 150 g/m².

12000 arkuszy formatu RA1 papieru o gramaturze 150 g/m².

18000 arkuszy formatu RA1 papieru o gramaturze 150 g/m².

15250 arkuszy formatu RA1 papieru o gramaturze 150 g/m².

11.

Format RA1 ma wymiary

860 × 610 mm.

840 × 600 mm.

880 × 625 mm.

900 × 700 mm.

12.

Farby typograficzne moŜemy podzielić na

maziste, ciekłe.

fotoutwardzalne, chemoutwardzalne.

rotacyjne, arkuszowe, dziełowe, ilustracyjne.

maziste, gęste, rzadkie.

13.

Folie z tworzyw sztucznych do drukowania fleksograficznego moŜemy podzielić na

celofan, polietylenowe, polipropylenowe, poliestrowe.

dwustronnie powlekane, jednostronnie powlekane.

zaklejane, niezaklejane.

regenerowane, aluminiowe, stalowe.

14.

Farby fleksograficzne dzielimy na

gęste, rzadkie.

maziste, lejne.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

rozpuszczalnikowe, maziste, ciekłe.

rozpuszczalnikowe, wodorozcieńczalne, fotoutwardzalne UV.

15.

W technologii fleksograficznej uŜywa się farb

ciekłych.

mazistych.

ciekłych lub mazistych.

akrylowych.

16.

We fleksografii mają zastosowanie następujące rodzaje tulei

zaciskowa, podstawowa ze specjalizowanym pokryciem, powietrzna.

podstawowa, podstawowa ze specjalizowanym pokryciem, formowa.

formowa, zaciskowa, rozpręŜna.

cylindryczna, powietrzna, zaciskowa.

17.

Formy drukowania wypukłego dzielimy na

wykonywane ręcznie, ze składu zecerskiego, chemigraficzne-trawione, fotoreliefowe
(fotopolimerowe), grawerowane, stereotypowe (wtórne).

fotoreliefowe, metalowe odlewane, ręczne, głębokościowo-zmienne.

grawerowane, fotoreliefowe, ze składu maszynowego, powierzchniowo-zmienne.

stereotypowe, ręczne, grawerowane, głębokościowo-zmienne.

18.

Formy typograficzne ulegają niszczeniu głównie przez

rozpuszczanie.

niekorzystne działanie farb drukarskich.

utlenianie.

cieranie.

19.

W płytach z fotopolimerami stałymi, podłoŜe moŜe stanowić

blacha cynkowa, folia aluminiowa.

blacha aluminiowa, folia z tworzyw sztucznych.

papier kredowany.

guma.

20.

Proces doświetlenia form fotoreliefowych ma na celu

dodatkowe utwardzenie fotopolimeru.

pozbycie się lepkości warstwy fotopolimeru.

dodatkowe związanie fotopolimeru z podłoŜem.

uplastycznienie warstwy fotoplimerowej.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

KARTA ODPOWIEDZI

Imię i nazwisko ……………………………………………........………………………………

Przygotowanie form do drukowania wypukłego

Zakreśl poprawną odpowiedź.

zadania

Odpowiedź

Punkty

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

Razem:

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

TEST NR 2

Test dwustopniowy do jednostki modułowej „Przygotowanie form do
drukowania wypukłego”

Test składa się z dwudziestu 20 zadań wielokrotnego wyboru, z których:

−

zadania 2, 3, 4, 5, 9, 10, 11, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20 są z poziomu podstawowego,

zadania 1, 6, 7, 8, i 12 są z poziomu ponadpodstawowego.

Punktacja zadań: 0 lub 1 punkt

Za kaŜdą poprawną odpowiedź uczeń otrzymuje 1 punkt. Za złą odpowiedź lub jej brak

uczeń otrzymuje 0 punktów.

Proponuje się następujące normy wymagań – uczeń otrzyma następujące
oceny szkolne:

−

dopuszczający – za rozwiązanie co najmniej 9 zadań z poziomu podstawowego,

−

dostateczny – za rozwiązanie co najmniej 13 zadań z poziomu podstawowego,

−

dobry – za rozwiązanie co najmniej 16 zadań, w tym przynajmniej 2 z poziomu
ponadpodstawowego,

−

bardzo dobry – za rozwiązanie co najmniej 19 zadań, w tym przynajmniej 4 z poziomu
ponadpodstawowego,

Klucz odpowiedzi: 1. a, 2. a,

3. a,

4. b,

5. a,

6. c,

7. d, 8. b, 9. a,

10. b,

11. c,

12. d, 13. a,

14. c, 15. a, 16. c, 17. d, 18. b, 19. c, 20. a.

Plan testu

zad.

Cel operacyjny
( mierzone osiągnięcia uczniów)

Kategoria

celu

Poziom

wymagań

Poprawna

odpowiedź

Dobrać technikę druku do
konkretnego podłoŜa

Określić materiał do produkcji form
fotoreliefowych

Sklasyfikować folie

Określić rodzaj podłoŜa w płytach
z fotopolimerami stałymi

Określić zastosowanie
fotopolimerów w poligrafii

Obliczyć masę określonej ilości
arkuszy wytworu papierowego

Obliczyć ilość uŜytków na arkuszu

Obliczyć ilość arkuszy

Określić wymiary arkusza

Wskazać sposób uniknięcia zjawiska
zmiany wymiarów po zadrukowaniu
we fleksografii

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Przewidzieć rolę doświetlania
fotopolimeru

Dokonać analizy sposobu zakładania
tulei na cylinder

Określić sposób obróbki
koncentratów farb fleksograficznych

Rozpoznać przemysłową metodę
wykonywania metalowych klisz
chemigraficznych

Dobrać rodzaj roztworu do
produkcji klisz cynkowych

Określić metody wykonywania form
fleksograficznych w systemie CTP

Wskazać zastosowanie
matrycowania

Określić czynnik niszczący formę
typograficzną

Wskazać materiał do wykonywania
form fotoreliefowych

Określić format brutto arkusza

Przebieg testowania

Instrukcja dla nauczyciela

1. Ustal z uczniami termin przeprowadzenia sprawdzianu z wyprzedzeniem co najmniej

jednotygodniowym.

2.  Przed rozpoczęciem sprawdzianu przedstaw uczniom zasady przebiegu testowania.
3.  Podkreśl wagę samodzielnego rozwiązywania zadań testowych.
4.  Rozdaj  uczniom  przygotowane  dla  nich  materiały  (instrukcję,  zestaw  zadań  testowych,

kartę odpowiedzi).

5.  Udziel odpowiedzi na pytania formalne uczniów.
6.  Przypomnij o upływającym czasie na 10 i 5 minut przed zakończeniem sprawdzianu.
7.  Po zakończeniu testu przed czasem uczeń podnosi rękę i czeka aŜ nauczyciel odbierze od

niego pracę.

8. Po upływie czasu sprawdzianu poproś uczniów o odłoŜenie przyborów do pisania.
9. Zbierz od uczniów karty odpowiedzi oraz zestawy zadań testowych.

Instrukcja dla ucznia

Przeczytaj uwaŜnie instrukcję.

Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi.

Zapoznaj się z zestawem zadań testowych.

Test zawiera 20 zadań. Do kaŜdego zadania dołączone są 4 moŜliwości odpowiedzi.
Tylko jedna jest prawidłowa.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania.

Jeśli udzielenie odpowiedzi będzie Ci sprawiało trudność, wtedy odłóŜ jego rozwiązanie
na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci wolny czas.

Na rozwiązanie testu masz 45 min.

Po zakończeniu testu podnieś rękę i zaczekaj aŜ nauczyciel odbierze od Ciebie pracę.

Powodzenia!

Materiały dla ucznia:

–

instrukcja,

–

zestaw zadań testowych,

–

karta odpowiedzi.

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH

Opakowania z tektury falistej zadrukowuje się techniką

fleksograficzną.

typograficzną.

offsetową.

rotograwiurową.

Formy fotoreliefowe uzyskuje się

z fotopolimerów stałych i ciekłych.

z klisz metalowych.

z klisz cynkowych.

z miedzi.

Folie z tworzyw sztucznych do drukowania fleksograficznego moŜemy podzielić na

celofan, polietylenowe, polipropylenowe, poliestrowe.

dwustronnie powlekane, jednostronnie powlekane.

zaklejane, niezaklejane.

regenerowane, aluminiowe, stalowe.

W płytach z fotopolimerami stałymi, podłoŜe moŜe stanowić

blacha stalowa, folia aluminiowe.

blacha aluminiowa, folia z tworzyw sztucznych.

papier kredowany.

guma.

Fotopolimery mają zastosowanie w poligrafii jako

formy drukowe.

formy kopiowe.

warstwy termoutwardzalne.

substancje zabezpieczające.

3000 arkuszy RB1 papieru o gramaturze 100 g/m² waŜy około

240 kg.

190 kg.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

210 kg.

260 kg.

Na formacie B1 mieści się maksymalnie

4 uŜytki B5.

8 uŜytków B5.

24 uŜytki B5.

16 uŜytków B5.

1600 kg papieru formatu RB1 o gramaturze 135 g/m² to w przybliŜeniu

18200 arkuszy.

16930 arkuszy.

22000 arkuszy.

16800 arkuszy.

Format RB1 ma wymiary

1000 × 700 mm.

860 × 610 mm.

880 × 630 mm.

980 × 680 mm.

10.

Aby nie doszło do zmiany wymiarów elementów zadrukowanych w technice
fleksograficznej naleŜy:

wydłuŜyć formę kopiową.

skrócić formę kopiową.

zastosować cylinder formowy o odpowiedniej średnicy.

podkleić formę na cylindrze formowym.

11.

Doświetlanie form fotopolimerowych stosuje się w celu

związania fotopolimeru z podłoŜem

pozbycia się lepkości fotopolimeru.

dodatkowego utwardzenia fotopolimeru.

dodatkowego uplastycznienia fotopolimeru

12.

W systemie tulei rozpręŜnych, nałoŜenie tulei na cylinder jest moŜliwe dzięki

duŜej sile działającej na tuleję.

smarowaniu zmniejszającemu tarcie między cylindrem, a tuleją.

cieczy znajdującej się między cylindrem, a tuleją.

spręŜonemu powietrzu.

13.

Koncentraty farb fleksograficznych przed uŜyciem naleŜy

rozcieńczyć.

zagęścić.

podgrzać.

wymieszać.

14.

Klisze chemigraficzne do zastosowań przemysłowych otrzymywano metodą

trawienia wielostopniowego.

naświetlania twardych płyt fotopolimerowych.

trawienia jednostopniowego.

naświetlania uprzednio uczulonych płyt cynkowych.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

15.

W produkcji klisz cynkowych miał zastosowanie

roztwór kwasu azotowego.

roztwór kwasu siarkowego.

roztwór zasady sodowej.

stęŜony kwas azotowy.

16.

Metody wykonywania form fleksograficznych w systemie CTP to

grawerowanie laserowe, trawienie.

trawienie, grawerowanie, naświetlanie.

laserowo-fotochemiczna, grawerowanie laserowe.

laserowo-fotochemiczna, naświetlanie, trawienie.

17.

Matrycowanie to jeden z elementów procesu

wykonywania klisz chemigraficznych.

wykonywania form fotopolimerowych.

trawienia jednostopniowego klisz chemigraficznych.

wykonywania form wtórnych.

18.

Formy typograficzne ulegają niszczeniu głównie przez

rozpuszczanie.

cieranie.

utlenianie.

nagniatanie.

19.

Obecnie formy fotoreliefowe uzyskuje się z

kompozycji fotopolimerów ciekłych i metalu.

fotopolimerów stałych i stopu drukarskiego.

fotopolimerów stałych i ciekłych.

gumy i drewna.

20.

Format brutto arkusza papieru to

format większy od arkusza „po obcięciu”.

format mniejszy od arkusza „po obcięciu”.

format równy arkuszowi „po obcięciu”.

format większy lub równy arkuszowi „po obcięciu”.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

KARTA ODPOWIEDZI

Imię i nazwisko ……………………………………………........………………………………

Przygotowanie form do drukowania wypukłego

Zakreśl poprawną odpowiedź.

zadania

Odpowiedź

Punkty

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

Razem:

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

LITERATURA

Arends R. I.: Uczymy się nauczać. WSiP, Warszawa 1994

Cichocki L., Pawlicki T., Ruczka I.: Poligraficzny słownik terminologiczny. Polska Izba
Druku, Warszawa 1999

Ciupalski S.: Maszyny drukujące konwencjonalne. Oficyna Wydawnicza Politechniki
Warszawskiej, Warszawa 2001

Czichon H., Czichon M.: Formy fleksodrukowe. Oficyna wydawnicza Politechniki
Warszawskiej, Warszawa 2006

Czichon H., Magdzik S., Jakucewicz S.: Formy drukowe. WSiP, Warszawa 1996

Druździel M., Fijałkowski T.: Maszyny i urządzenia typograficzne. WSiP,
Warszawa 1978

Gruin I.: Materiały polimerowe. Wydawnictwa Naukowe PWN, Warszawa 2003

Gruszczyński Cz.: Farby graficzne. WSiP, Warszawa 1990

Jakucewicz S., Magdzik S.: Materiałoznawstwo dla szkół poligraficznych. WSiP,
Warszawa 2001

10.

Jakucewicz S., Czichon M., Czichon H.: Materiałoznawstwo poligraficzne.
Wydawnictwa PW, Warszawa 1992

11.

Jakucewicz S.: Materiałoznawstwo poligraficzne. Wydawnictwa PW, Warszawa 1993

12.

Jakucewicz S., Magdzik S.: Podstawy poligrafii. WSiP, Warszawa 1997

13.

Kołak J., Ostrowski J.: Maszyny i urządzenia – Maszyny drukujące. WSiP,
Warszawa 1979

14.

Moos  J.,  Koludo  A.  (red.):  Metody  aktywizujące  z  uwzględnieniem  technologii
informacyjnej  w  kształceniu  dorosłych.  Stowarzyszenie  Dyrektorów  i  Nauczycieli
Centrów  Kształcenia  Praktycznego  –  Łódzkie  Centrum  Doskonalenia  Nauczycieli
i Kształcenia Praktycznego, Łódź 2006

15.

Niemierko B.: Pomiar wyników kształcenia zawodowego. BKKK, Warszawa 1997

16.

Podręcznik fleksografii. Zrzeszenie Polskich Fleksografów, Warszawa 1998

17.

Poligrafia ogólna. WSiP, Warszawa 1982

18.

Poligrafia procesy i technika. Tłumaczenie ze słowackiego. COBRPP, Warszawa 2005

19.

Kornatowski T., Figurski J.: Praktyczna nauka zawodu. Wydawnictwo i Zakład Poligrafii
Instytutu Technologii Eksploatacji, Radom 2000