141 

 

 

Rozdział 

31

 

 
 
 

Wiedząc, że nie może wykonywać rytuału z pustym żołądkiem, Stefan upolował kilka 

wiewiórek na podwórku pani Flowers, a potem wrócił do garażu. Meredith zaparkowała 
antycznego Forda pani Flowers na podjeździe, więc było więcej miejsca na rytuał wygnania. 
 

Stefan przechylił głowę na bok kiedy usłyszał jakiś piszczący dźwięk w ciemności i 

zidentyfikował go jako malutką myszkę z szybko bijącym serduszkiem. Atmosfera nie była może 
wygodna, ale dzięki przestrzeni pomieszczenia i jego cementowej podłodze było to idealne miejsce 
na rzucanie zaklęcia. 
 

- Podaj mi proszę miarkę- powiedział Alaric ze swojej rozciągniętej pozycji na środku 

garażowej podłogi.- Ta linia musi mieć odpowiednią długość.- Pani Flowers wygrzebała karton 
różnokolorowej kredy. Alaric miał otwartą książkę i dokładnie kopiował z nie okręgi, symbole, 
parabole i elipsy na miękkim cemencie. 
 

Stefan podał mu narzędzie i obserwował jak ostrożnie odmierza odległość od środkowego 

okręgu do linii dziwnych run, znajdujących się przy krawędzi całego rysunku.- Ważne żeby 
wszystko było dokładne- powiedział Alaric z zmarszczonym czołem i jeszcze raz sprawdził miarką.- 
Najmniejszy błąd może spowodować, że przypadkiem uwolnimy to na Fell's Church. 
 

- Ale czy to już nie jest wolne?- Zapytał Stefan. 

 

- Nie- wyjaśnił Alaric.- Ten rytuał pozwoli upiorowi ukazać się w swojej cielesnej formie, 

która jest o wiele bardziej niebezpieczna niż niematerialna forma jaką jest teraz. 
 

- Więc lepiej zrób to dobrze- zgodził się ponuro Stefan. 

 

- Jeśli wszystko pójdzie tak jak planujemy, to upiór zostanie uwięziony w centralnym kręgu- 

powiedział Alaric wskazując palcem. 
 

- My będziemy na najbardziej zewnętrznej krawędzi, tam, za runami. Tam powinniśmy być 

bezpieczni- spojrzał w górę i beznamiętnie uśmiechnął się do Stefana.- Taką mam nadzieję. 
Obawiam się, że jeszcze nigdy nie przyzywałem niczego w prawdziwym życiu, ale dużo o tym 
czytałem. 
 

Cudownie, pomyślał Stefan, ale odwzajemnił uśmiech Alarica bez komentarza. Facet robił 

co mógł. Wszystko, co mogli zrobić, to mieć nadzieję, że to wystarczy by ocalić Elenę i pozostałych. 
 

Meredith i pani Flowers weszły do garażu, trzymając po plastikowej torbie na zakupy. Celia 

szła za nimi. 
 

- Woda święcona- powiedziała Meredith wyjmując z torby spryskiwacz do kwiatów. 

 

- Nie działa na wampiry- przypomniał jej Stefan. 

 

- Nie przywołujemy wampira- odpowiedziała i odeszła, by spryskać zewnętrzną 

przestrzeń diagramu. Uważała żeby nie zniszczyć kredowych linii. 
 

Alaric wstał i ostrożnie zaczął wyskakiwać z wielkiego, wielokolorowego diagramu 

trzymając książkę w jednej ręce.- Myślę, że jesteśmy gotowi- powiedział. 
 

Pani Flowers popatrzyła na Stefana.- Potrzebujemy pozostałych- powiedziała.- Wszyscy 

dotknięci mocami upiora muszą tu być. 
 

- Pomogę ci ich znieść- zaproponował Alaric. 

 

- Nie trzeba- powiedział mu Stefan i samotnie skierował się na górę. Stojąc przy łóżku w 

różowo-kremowej sypialni, spojrzał na Elenę, Matt i Bonnie. Żadne z nich nie poruszyło się odkąd 
umieścił tam Matta. 
 

Westchnął i najpierw wziął w ramiona Elenę. Po chwili podniósł też jej poduszkę i koc. 

Przynajmniej mógł zapewnić jej jakąś wygodę. 

 

142 

 

 

Kilka minut później wszyscy trzej śpiący leżeli przy wejściu do garażu, na zewnątrz 

diagramu, ich głowy były wsparte na poduszkach.  
 

- Co teraz?- Zapytał Stefan. 

 

- Teraz każdy musi wybrać sobie świeczkę- powiedziała pani Flowers, otwierając plastikową 

torbę.- Wybierzcie taką, która waszym zdanie reprezentuje wasz kolor. Według książki, powinny 
być samodzielnie zrobione i aromatyzowane, ale te będą musiały wystarczyć. Ja nie będę 
wybierała dla siebie- powiedziała pani Flowers i podała torbę Stefanowi.- Upiór nie skupił swoich 
mocy na mnie i nie pamiętam żebym była o kogoś zazdrosna od roku 1943. 
 

- A co się stało w 1943?- zapytała zainteresowana Meredith. 

 

- Przegrałam walkę o koronę miss Fell's Church z Sue Baker- odpowiedziała pani Flowers. 

Kiedy Meredith zaczęła się w nią wpatrywać, podniosła ręce do góry.- Ja też kiedyś byłam 
dzieckiem. Byłam zabójczo urocza, miałam loki jak Shirley Temple, a mam lubiła ubierać mnie w 
drogie ciuchy i chwalić się mną. 
 

Odsuwając na bok obraz pani Flowers w lokach shirley Temple, Stefan przejrzał zbiór 

świeczek i wybrał ciemnoniebieską. W jakiś sposób wydawała mu się właściwa.- Potrzebujemy też 
świec dla pozostałych- powiedział. Ostrożnie wybrała złotą dla Eleny i różową dla Bonnie. 
 

- Masz zamiar wybrać je tylko na podstawie koloru ich włosów?- Zapytała Meredith.- 

Typowy facet. 
 

- Ale i tak wiesz, że te kolory do nich pasują- kłócił się Stefan.- Poza tym, włosy Bonnie są 

czerwone, nie różowe. 
 

Meredith potaknęła ponuro.- Chyba masz rację. Ale dla Matta biała. 

 

- Naprawdę?- Zapytał Stefan. Nie wiedział jaką wybrałby dla Matta. Może taką w kolorach 

amerykańskiej flagi, gdyby tylko taką mieli. 
 

- Jest najczystszą osobą jaką znam- powiedziała miękko Meredith. Alaric podniósł 

jedną brew w jej kierunku, a ona trąciła go łokciem.- Mam na myśli czystą w sensie duszy. Z 
Mattem jest tak, że to co widzisz, to dostajesz. I jest dobry i ma wielkie serce. 
 

- Chyba tak- powiedział Stefan i bez dalszego komentowania patrzył jak Meredith wybiera 

dla siebie ciemną, brązową świecę. 
 

Alaric pogrzebał  torbie i wybrał ciemnozieloną, Celia wybrała jasną odmianę lawendy. 

 

Pani Flowers zabrała torbę z pozostałym świecami i położyła ją na wysokiej półce w pobliżu 

wejścia do garażu. Umieściła ją między workiem z ziemią i czymś co wyglądało na starą latarnię. 
 

Wszyscy usiedli w półkolu na podłodze garażu, poza diagramem. Twarze mieli zwrócone w 

kierunku pustego, wewnętrznego koła. Trzymali w rękach swoje niezapalone świece. Śpiący leżeli 
za nimi, Meredith trzymała świecę Bonnie na kolanach razem ze swoją; Stefan wziął świecę Eleny, 
a Alaric Matta. 
 

- Teraz oznaczymy je naszą krwią- powiedział Alaric. Wszyscy spojrzeli na niego, a on 

obronnie wzruszył ramionami.- Tak jest w książce. 
 

Meredith wyjęła ze swojej torby mały, kieszonkowy nożyk. Przecięła sobie palec i szybko, 

jak gdyby nigdy nic, zostawiła smugę krwi na swojej brązowej świeczce. Potem podała nóż 
Alaricowi razem z małą buteleczką środku dezynfekującego. Wszyscy po kolei poszli jej 
przykładem. 
 

- To jest naprawdę niehigieniczne- powiedziała Celia krzywiąc się, ale podołała zadaniu. 

 

Stefan był bardzo świadomy zapachu ludzkiej krwi w tak małym, zamkniętym 

pomieszczeniu. Mimo, że dopiero co jadł, jego kły zaswędziały w automatycznej odpowiedzi. 
 

Meredith podniosłą świece i podeszła do ich śpiących przyjaciół. Po kolei podnosiła ich 

ręce, by zrobić małe nacięcia i ich krwią wytrzeć świece. Żadne z nich nawet nie drgnęło. Kiedy już 
skończyła, wróciła ze świecami na swoje miejsce. 

 

143 

 

 

Alaric zaczął czytać po łacinie pierwsze słowa zaklęcia. Po kilku zdaniach zawahał się nad 

słowem i Stefan po cichu wziął od niego książkę. Z łatwością zaczął czytać od miejsca, w którym 
skończył Alaric. Słowa wypływały z jego ust, poczuwszy smak łaciny przypomniały mu się godziny 
spędzone z nauczycielem w dzieciństwie setki lat temu. Przypomniał mu się okres kiedy mieszkał w 
klasztorze Anglii podczas swojego wczesnego etapu walki z wampiryzmem. 
 

Kiedy nadeszła odpowiednia pora, pstryknął palcami i za pomocą Mocy, zapalił swoją 

świecę. Podał ją Meredith, która wylała trochę stopionego wosku na podłogę na krańcu diagramu. 
Następnie przykleiła tam świecę. Po kolei, w odpowiednich punktach rytuału, on zapalał świece, a 
ona je przyklejała. W końcu stworzyli wielokolorowy rząd odważnie świecących świec 
oddzielających ich od zewnętrznych kredowych linii. 
 

Stefan czytał dalej. Nagle kartki książki zaczęły się ruszać. Zimny, nienaturalny wiatr 

powstał w zamkniętym garażu, a płomienie świec zamigotały dziko i zgasły. Dwie z nich, 
przewróciły się. 
 

Długie włosy Meredith zakryły jej twarz. 

 

- To nie powinno się dziać- krzyknął Alaric. 

 

Ale Stefan zmrużył oczy i czytał dalej. 

 
 
 
 

Kompletny mrok i nieprzyjemne uczucie spadania trwało tylko przez chwilę, a potem Elena 

wylądowała na obu stopach i zatoczyła się do przodu ściskając ręce Matta i Bonnie. 
 

Znajdowali się w ośmiokątnym pokoju z wieloma drzwiami. Na środku pokoju stał jedyny 

mebel. Za samotnym biurkiem siedział opalony, piękny, niesamowicie muskularny wampir z gołą 
piersią. Długie, brązowe włosy spadały mu za ramiona. 
 

Nagle Elena wiedziała gdzie była. 

 

- Jesteśmy tu- wydyszała- Dom Bram! 

 

Sage skoczył na nogi po drugiej stronie biurka, jego twarz była prawie komicznie 

zaskoczona.- Elena?- Wyartykuował.- Bonnie? Matt? Co się dzieje? Qu'est-ce qui arrive? 
 

Normalnie Elenie ulżyłoby, że widzi Sage'a, który zawsze był uprzejmy i pomocny, ale 

musiała dostać się do Damona. Wiedziała, gdzie musi być. Prawie słyszała jak ją woła. 
 

Przeszła przez pusty pokój prawie nie spojrzawszy na zaniepokojonego strażnika bram. 

Ciągnęła za sobą Matta i Bonnie. 
 

- Przepraszam, Sage- powiedziała kiedy doszła do odpowiednich drzwi.- Musimy znaleźć 

Damona. 
 

- Damona?- Powiedział.- Znowu tu wrócił?- A potem przeszli przez drzwi ignorując 

krzyczącego Sage'a:- Stójcie! Arretez-vous!  
 

Drzwi zamknęły się za nimi i znaleźli się w krajobrazie pełnym popiołu. Nic tutaj nie rosło i 

nie było żadnych ścieżek. Ostry wiatr zwiewał czarny popiół na wzgórza i doliny. Patrzyli jak mocny 
powiew omiótł górę jednej kupki i stworzył kolejną. Pod lekkim popiołem widzieli bagna mokrego, 
błotnego popiołu. Obok znajdował się staw aż dławiący się od niego. Nic poza popiołem i błotem, 
czasem zdarzały się też kawałki czarnego drewna. 
 

Ponad nimi znajdowało się zachmurzone niebo, na którym wisiało ogromna planeta i dwa, 

wielkie księżyce: jeden był biały z niebieską poświatą, a drugi srebrny. 
 

- Gdzie jesteśmy?- Zapytał Matt wpatrując się w niebo. 

 

- Kiedyś to był świat- księżyc, który technicznie był osłaniany przez ogromne drzewo- 

powiedziała mu Elena idąc ostrożnie naprzód.- Dopóki go nie zniszczyłam. Tutaj umarł Damon. 
 

Bardziej czuła niż widziała, że Matt i Bonnie wymieniają między sobą spojrzenie. 

 

144 

 

 

- Ale potem, emm, potem wrócił, prawda? Widziałaś się z nim którejś nocy w Fell's Church, 

prawda?- Powiedział niepewnie Matt.- Dlaczego jesteśmy tutaj teraz? 
 

- Wiem, że Damon jest blisko- powiedziała niecierpliwie Elena.- Czuję go. Wrócił tutaj. 

Może właśnie tutaj zaczął szukać upiora. 
 

Szli dalej. Szybko zaczęli bardziej brodzić niż iść przez czarny popiół, który przylepiał się do 

ich nóg i tworzył obrzydliwe grudy. Błoto pod popiołem przyczepiało się do ich butów powodując 
powstawanie z każdym krokiem mokrego, ssącego dźwięku. 
 

Byli prawie na miejscu. Czuła to. Elena przyspieszyła, a pozostali, nadal ją trzymający, także 

musieli nabrać tempa żeby ją dogonić. Popiół był grubszy i głębszy, bo zbliżali się do miejsca gdzie 
był pień, centrum tego świata. Elena pamiętała jak eksplodował, wystrzelił w niebo niczym rakieta i 
zaczął się rozsypywać. Ciało Damona leżało pod nim i było kompletnie zakopane pod spadającym 
popiołem. 
 

Elena zatrzymała się. Zauważyła grubą, dryfującą kupkę popiołu, która była tak wysoka, że 

sięgała jej przynajmniej do talii. Pomyślała, że widzi miejsce, w którym Damon się obudził- popiół 
był poruszony i tworzył się w nim tunel, tak jakby ktoś stworzył tunel od środka. Ale nie było tu 
nikogo poza nimi. Zimny wiatr uniósł kupkę popiołu w powietrze i Bonnie kaszlnęła. Elena stojąc 
po kolana w zimnym, lepkim popiele, puściła rękę Bonnie i objęła się ramionami. 
 

- Nie ma go tu- powiedziała słabo.- Byłam pewna, że tu będzie. 

 

- Więc musi być w innym miejscu- powiedział logicznie Matt.- Jestem pewien, że walczy z 

upiorem, tak jak mówiłaś. Mroczny Wymiar to duże miejsce. 
 

Bonnie zadrżała i zbliżyła się do Matta. Jej wielkie, brązowe oczy były teraz pełne patosu, 

jak u głodnego szczeniaczka.- Czy możemy teraz wrócić do domu? Proszę? Sage może nas znowu 
odesłać, prawda? 
 

- Ja po prostu nie rozumiem- powiedziała Elena, wpatrując się w puste miejsce, gdzie kiedyś 

był olbrzymi pień drzewa.- Wiedziałam, że on tu będzie. Mogłam prawie usłyszeć jak mnie woła. 
 

Właśnie wtedy ciszę przerwał niski, muzyczny śmiech. Był to piękny dźwięk, ale było w nim 

coś chłodnego i obcego, coś co sprawiło, że Elena zadygotała. 
 

- Eleno- szepnęła Bonnie z szeroko otwartymi oczami.- Właśnie ten głos słyszałam zanim 

ogarnęła mnie mgła. 
 

Obrócili się. 

 

Za nimi stała kobieta. No powiedzmy, że coś o kształcie kobiety, dodała szybko Elena. To 

nie była kobieta. I tak jak jej śmiech, ta istota o kobiecych kształtach była piękna, ale przerażająca. 
Ona- to- było ogromne, wyższe niż półtora człowieka, ale miało idealne proporcje. Wyglądało jakby 
było zrobione z lodu, mgły w kolorach zieleni i niebieskiego. Miało przezroczyste oczy o delikatnym 
jasnozielonym zabarwieniu. Kiedy tak patrzyli, mocne, lodowate biodra i nogi uniosły się, a potem 
zamazały, zmieniając się w wir mgły. 
 

Długa fala niebiesko- zielonych włosów falowała za postacią. Uśmiechnęło się do Eleny i 

ukazało swoje ostre zęby świecące niczym srebrne sople lodu. Coś znajdowało się w jej klatce 
piersiowej, ale nie był to lód tylko coś twardego, okrągłego i w kolorze ciemnej, ciemnej czerwieni. 
 

Elena zauważyła to wszystko na chwilę przed tym jak jej pełną uwagę zwróciło coś, co 

zwisało z jednej wyciągniętej ręki lodowej kobiety. 
 

- Damon wydyszała. 

 

Lodowa kobieta trzymała rękę wokół jego szyi, ignorując jego szarpaninę w powietrzu. 

 

Trzymała go z taką lekkością, że wyglądał jak zabawka. Ubrany w czerń wampir zamachnął 

się nogą kopią lodową kobietę w bok, ale jego noga najzwyczajniej przeszła przez mgłę. 
 

- Elena- powiedział Damon zdławionym, cienkim głosem. 

 

Lodowa kobieta- upiór- przekrzywiło głowę w jedną stronę i spojrzała na Damona. Potem 

ścisnęła jego szyję trochę mocniej. 

 

145 

 

 

- Nie muszę oddychać, ty... upiorna idiotko- wydyszał. 

 

Uśmiech upiora powiększył się i usłyszeli słodki, chłodny głos brzmiący jak uderzające o 

siebie kryształki.- Ale twoja głowa może odpaść, prawda? To też zadziała.- Potrząsnęło nim trochę, 
a potem przeniosło swój uśmiech na Elenę, Bonnie i Matta. Elena instynktownie cofnęła się do tyłu 
kiedy lodowato- zimne oczy spojrzały na nią. 
 

- Witaj- powiedział do niej upiór przyjemnym tonem, jak gdyby znali się od lat.- Ty i twoi 

przyjaciele jesteście tacy orzeźwiający, moje małe zazdrośniki. Każdy z was ma swój specjalny smak 
zazdrości. Macie wiele problemów, prawda? Nie czułam się tak silna i dobrze odżywiona od 
milleniów.- Jej twarz stała się zamyślona i zaczęła delikatnie potrząsać Damonem w górę i w dół. 
Teraz wydawał z siebie odgłos zakrztuszenia, a łzy bólu spływały mu po policzkach. 
 

- Ale naprawdę powinniście zostać tam, gdzie was umieściłam- kontynuował upiór nieco 

zimniejszym głosem i potrząsnął silnie Damonem. On zaczął sapać i pociągnął za wielką rękę 
upiora. Czy to w ogóle było prawdą, że nie musiał oddychać? Elena nie wiedziała. Damon mógłby 
skłamać jeśli miał powód, ale też nie musiał mieć powodu- może chciał tylko zdenerwować 
swojego przeciwnika. 
 

- Przestań!- Krzyknęła Elena. 

 

Upiór zaśmiał się ponownie, najwyraźniej rozbawiony.- No to chodź i zmuś mnie, malutka.- 

Jego uchwyt zacisnął się ciaśniej wokół szyi Damona, ten zadrżał. Potem jego oczy poleciały do 
góry tak, że Elena widziała tylko białka jego oczu naznaczone czerwonymi żyłkami. A potem stał się 
bezwładny.