Lamb Charlotte - Strach przed miloscia

CHARLOTTE LAMB

Strach przed

miło

Harlequin

Toronto • Nowy Jork • Londyn

Amsterdam • Ateny • Budapeszt • Hamburg

Madryt • Mediolan • Pary

• Praga • Sofia • Sydney

Sztokholm • Tokio • Warszawa

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Kilka dzienników podało wiadomość na pierwszych

stronach. Nie było to wprawdzie wydarzenie na skalę
ś

wiatową, ale kiedy dwaj znani męŜczyźni wdają się

w bójkę w nocnym klubie, prasa traktuje to jak
sensację, zwłaszcza gdy jeden z nich jest hrabią.

Popijając poranną kawę Gil przyglądał się zdjęciu

w  gazecie  z  raczej  ponurą  miną. Mimo  Ŝe  światła
w  lokalu  były  przyćmione,  moŜna  było  bez  trudu
rozpoznać kilku obecnych tam i powszechnie znanych
ludzi.  Niektórzy  śmieli  się.  Ale  nie  Gil.  Z  fotografii
patrzyła  na  niego  jego  własna,  wykrzywiona  złością
twarz. Czarne włosy, czarne oczy, doskonale skrojony
smoking,  pod  którym  rysowały  się  silnie  napięte
mięśnie.  Wyglądam  jak  opryszek,  pomyślał  i  gwał-
townym  ruchem  rzucił  gazetę  na  podłogę.  Dlaczego
musiał się tam akurat wczoraj znaleźć fotograf?

Zadzwonił telefon - to na pewno znowu jakiś

dziennikarz. Dobijali się do niego od wczesnego rana.
Jego pracownicy doskonale wiedzieli, jak reagować.

- Nie mamy nic do powiedzenia -

kwitowali
wszelkie pytania.

Firma miała specjalną sekcję reklamy i kontaktów

z klientami, której pracownicy odpowiadali na pytania
prasy. Gil nigdy tego nie robił.

Rozległo się pukanie do drzwi.

Proszę wejść!

Dzwoni lady Westbrook, sir.

Gil spodziewał się tego telefonu, ale nieco później.

Babka zazwyczaj wstawała dość późno.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

- Co? JuŜ? - krzyknął nieco za głośno.

Pani Greybury była osobą zbyt taktowną, by dać

po sobie poznać, Ŝe jest zaskoczona. Ta
kobieta

o siwiejących włosach i bladoniebieskich oczach wraz
z męŜem przez wiele lat pracowała w ambasadach.
Od pewnego czasu Greybury'owie prowadzili Gilowi
Martellowi dom i to w sposób wzorowy. Gil ufał im
bezgranicznie; wiedział, Ŝe moŜe liczyć na ich dyskrecję.

- Właśnie wyszedłem do biura - oświadczył teraz,

unikając wzroku swojej gospodyni.

Nie chciał, by ktokolwiek wiedział, jak bardzo

onieśmielała go babka. Większość jego
przyjaciół

i znajomych dałaby głowę za to, Ŝe Gilham Martell
nie boi się niczego i nikogo. No, ale nie znali jego babki.

- Czy powiedzieć lady Westbrook, Ŝeby kazała się

przełączyć na telefon samochodowy, sir?

Gil gwałtownie odsunął krzesło.

- Nie, nie, niech zadzwoni później do biura.

Nie czuł się na siłach, by wysłuchać jednego z jej

kazań. Szczególnie o tak wczesnej porze. No i po
wczorajszej nocy. Bolała go głowa, w skroniach
pulsowało, był niewyspany i zły. Gdyby zwierzył się
z tego babce, oświadczyłaby tylko, Ŝe zasłuŜył sobie
na to i pewnie miałaby rację, ale naprawdę nie był
w nastroju na reprymendy.

To w końcu nie on był odpowiedzialny za to, Ŝe

Colin aŜ tak się upił. Były urodziny Mirandy. Zaprosiła
ich  do  jednej  z  najlepszych  londyńskich  restauracji,
potem do nocnego lokalu - samych starych przyjaciół.
Było  ich  chyba  dwunastu.  Miranda,  jak  zresztą
wszyscy, stanowczo za duŜo wypiła. Całe towarzystwo
zachowywało  się  zbyt  głośno  i  zbyt  agresywnie.  Co
nie  miałoby  większego  znaczenia,  gdyby  nie  to,  Ŝe
mąŜ Mirandy nagle uznał, Ŝe sposób, w jaki Gil
i  Miranda  tańczą,  absolutnie  mu  nie  odpowiada;
Zwłaszcza zaś to, Ŝe przytulali się do siebie całym

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

ciałem, Ŝe on przyłoŜył policzek do jej policzka, a ona
zarzuciła mu ręce na szyję.

To typowe dla Colina! Był na co dzień łagodnym,

spokojnym  człowiekiem,  ale  wystarczyło,  Ŝeby  się
napił,  a stawał się  agresywny  i  zarozumiały,  no
i  przypominał  sobie,  Ŝe jego  przodkowie  od  trzystu
lat szczycą się hrabiowskim tytułem. Colin był z tego
znany.  Nazajutrz  rano  budził  się  skruszony  i  prze-
praszał  za  swoje  zachowanie.  Dzisiaj  z  pewnością
będzie tak samo.

Gdyby tylko nie ten fotograf, który zrobił im

zdjęcie i sprzedał je brukowej prasie!

Czy John juŜ przyprowadził samochód? - zapytał

szorstko.

Stoi przed drzwiami.

Pani Greybury zaczekała, aŜ zamknęły się za nim

drzwi, po czym powróciła do telefonu. Odprowadzając
wzrokiem czarnego rolls-royce'a, który ruszył sprzed
domu, powiedziała do słuchawki:

- Przykro mi, ale pan Martell właśnie odjechał.

MoŜe zadzwoni pani później do biura.

No, przynajmniej nie skłamała.

- Przypuszczam, Ŝe właśnie wypadł z domu - syk

nęła lady Westbrook. - Rozmówię się z nim, nawet
gdybym miała mu przeszkodzić w pracy!

Odwiesiła słuchawkę. Pani Greybury uśmiechnęła

się i zrobiła to samo. JakŜe miło byłoby być muchą
na ścianie pokoju, w którym odbędzie się konfrontacja
tych dwojga. Gilham Martell i jego babka tak bardzo
byli do siebie podobni. I to zarówno fizycznie, jak
i z charakteru. KaŜde wiedziało dokładnie, jak
doprowadzić drugą stronę do wściekłości.

Oboje byli wysocy, szczupli, mieli ten sam profil, te

same ciemne oczy. Mimo Ŝe czas zrobił swoje i stara
pani była juŜ siwa i pomarszczona, to wciąŜ wywierała
silne wraŜenie na swoich bliźnich. Zawsze
pewna

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

siebie  i  opanowana,  potrafiła  przywołać  na  usta
czarujący  uśmiech i choć przekroczyła  osiemdziesiątkę,
ruchy  miała  lekkie  i  pełne  wdzięku.  Mnóstwo  ludzi
uwaŜało  Gilhama  Martella  za  twardego  człowieka,
ale  jego  babka  traktowała  go  tak,  jakby  wciąŜ  był
chłopcem. Gdyby Fredzie Greybury kazano zgadywać,
jak  skończy  się  ich  dzisiejsza  rozgrywka,  postawiłaby
swoje  pieniądze  niewątpliwie  na  starszą  panią.  Przede
wszystkim dlatego, Ŝe ta Ŝyła juŜ bardzo długo i dlatego
była  twardsza  i  jeszcze  bardziej  uparta  niŜ  jej  wnuk.
Ale  była  jeszcze  jedna  przyczyna.  Gil  bardzo  kochał
babkę i jednocześnie jej się bał, toteŜ w kaŜdej kłótni
miała nad nim przewagę.

Lady Westbrook siedziała wyprostowana na sztyw-

nym secesyjnym fotelu. Patrzyła przed siebie gniewnym
wzrokiem,  usta  miała  mocno  zasznurowane.  Tym
razem  nie  ujdzie  mu  to  na  sucho,  pomyślała.  Co  za
niegodne zachowanie! śeby wdać się w bójkę z przy-
jacielem, i to w publicznym miejscu! Chłopiec, któremu
nie  łoi  się  skóry,  musi  wyrosnąć  na  łajdaka,  mawiał
nieboszczyk  ojciec  i  miał  niewątpliwie  rację.  Powinna
była  Gila  trzymać  znacznie  krócej,  gdy był  dzieckiem,
ale  on  owinął  ją  sobie  dokoła  małego  palca,  i  oto,
jakie  są  tego  skutki!  śeby  dobre  rodowe  nazwisko
poniewierało się po szpaltach brukowej prasy! Wszyscy
przyjaciele juŜ to na pewno przeczytali!

Rumieniec gniewu zalał pomarszczoną twarz lady

Westbrook, sięgnęła zreumatyzowaną dłonią po
odziedziczoną po ojcu laskę i westchnęła.

Och, stracić matkę w wieku siedmiu lat, cóŜ to za

cios dla dziecka, pomyślała. CzyŜ mogłam być dla
niego zbyt surowa? Przez tyle tygodni płakał po
całych nocach, biedaczysko.

Przez dłuŜszą chwilę wpatrywała się w przestrzeń

melancholijnym wzrokiem i oddawała się smutnym

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

wspomnieniom. Wreszcie otrząsnęła się i uniosła
wysoko głowę tak charakterystycznym dla niej,
dumnym ruchem.

No, ale ma juŜ trzydzieści cztery lata i jest za stary

na  to,  Ŝeby  afiszować  się  po  nocnych  lokalach
z  cudzymi  Ŝonami,  wdawać  się  w  romanse,  być
bohaterem plotek i kronik towarzyskich w prasie
i szargać rodowe nazwisko. Zachowuje się, jak gdyby
miał  dwadzieścia  lat.  Musi  się  oŜenić!  Na  pewno
uwaŜa, Ŝe ma jeszcze czas, ale niech nie zapomina

o  mnie. Nie chciałabym umrzeć, zanim doczekam się
prawnuków. Gdybym miała więcej własnych dzieci,
ale niestety. Nie ma co gdybać! Gil musi się czym
prędzej oŜenić i tyle! Nie rozumiem, co się dzieje
z męŜczyznami w naszej rodzinie. Wszyscy Ŝenią się
bardzo późno, zupełnie jakby bali się małŜeństwa...
a moŜe takiego uczucia, które skłania do zawarcia
związku małŜeńskiego. Nigdy nie byłam pewna, jak
to    z    nimi jest.    Jego    dziadek    zdecydował
się    na
małŜeństwo, kiedy miał blisko pięćdziesiąt lat, i oświad
czył mi się zaledwie w kilka dni po tym, jak mnie
poznał. Byłam zaskoczona, ale nie odmówiłam mu.
Obydwoje byliśmy pewni, Ŝe dobrze robimy, i rzeczy
wiście byliśmy szczęśliwi. Tylko jakŜe krótko! Zginął
w tym idiotycznym wypadku. Gdyby dane mu było
poŜyć jeszcze trochę, mielibyśmy zapewne kilkoro
dzieci. No tak, lubił konną jazdę. Ale Ŝeby skakać
przez płoty? W jego wieku? To czyste szaleństwo

lekkomyślność! A ja nie potrafiłam juŜ Ŝyć z

adnym

innym męŜczyzną, podobnie jak George nie mógł
poślubić innej kobiety po śmierci mojej
biednej
Christine. Wszyscy twierdzili, Ŝe oŜenił się z nią dla
jej posagu, ale to nieprawda. Kochał ją, a kiedy
umarła, załamał się zupełnie, a ja załamię się, jeŜeli
Gil nie oŜeni się przed moją śmiercią. Będę musiała
zabrać się do tego bardzo energicznie, to nie ulega

STRACH PRZED MIŁO

kwestii. Zmuszę go do małŜeństwa. Przestraszę go
tak, Ŝe będzie się musiał pogodzić z tą myślą.

Energicznie stuknęła laską w podłogę. Prawie

natychmiast otworzyły się drzwi i do pokoju wpadła
zadyszana kobieta. Widać wspinała się szybko po
wąskich krętych schodach.

Susan, mój płaszcz - zaŜądała lady Westbrook.

- Wychodzę.

O BoŜe - zdziwiła się dama do towarzystwa.

Była to niemłoda kobieta o kędzierzawych rudych
włosach i piwnych oczach. - Dokąd to się wybieramy?

Idę do naszego domu towarowego po mojego

wnuka. Susan, zamknijŜe usta, wyglądasz jak ryba.

Wiosna spóźniła się tego roku. Od kilku tygodni

panował  chłód,  padało  bez  przerwy.  Ludzie,  którzy
musieli  chodzić  do  pracy,  przemykali  się  szybko
przez zatłoczone mokre londyńskie ulice, a ci, którym
było  to  oszczędzone,  wyglądali  przez  okna  i  cieszyli
się, Ŝe mogą siedzieć w domu.

Większość przechodniów nosiła jeszcze zimową

odzieŜ.  Caroline  miała  na  sobie  wełnianą  suknię
w kolorze dojrzałej moreli, który przydawał jej raczej
pospolitym  ciemnym  włosom,  szarym  oczom  i  oliw-
kowej cerze nieco ciepła i blasku. Caroline nie grzeszyła
urodą.  Nie  była  moŜe  brzydka,  miała  teŜ  pewną
indywidualność, niezłą figurę i wiedziała, w czym jest
jej do twarzy. Nauczyła się eksponować swoje długie,
szczupłe  nogi,  okrągły  biuścik,  zachowywać  się
z  pewnością  siebie  i  ukrywać  lęk,  który  pozostał  jej
po kilku niezbyt udanych przygodach z męŜczyznami.

Kłopot polegał na tym, Ŝe jej ojciec był bardzo

bogatym człowiekiem. Odziedziczył sieć wielkich
magazynów w północnej Anglii, którą tak rozbudował,
Ŝ

e był teraz właścicielem eleganckich domów towaro-

wych w wielu miastach Europy i Ameryki. Rozpierała

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 1

go energia, czuł nieustanną potrzebę przenoszenia się
z  miejsca  na  miejsce.  Wszystkiego  było  mu  mało,
stale rozszerzał swoje imperium handlowe i powiększał
majątek.  Caroline  była  jedynaczką.  Wiedziała,  Ŝe
któregoś dnia odziedziczy po ojcu całe jego królestwo
i  Ŝe  to  czyni  z  niej  przedmiot  zalotów  wszystkich
męŜczyzn,  którzy  uznają małŜeństwo  z  bogatą  dziew-
czyną za najłatwiejszy sposób zdobycia fortuny.

Zeszła na śniadanie i usiadła naprzeciwko ojca.

Spojrzał na nią zadowolonym i dumnym wzrokiem.

- Ślicznie dziś wyglądasz. Nowa sukienka? Bardzo

ci w niej do twarzy.

Caro uśmiechnęła się. Nie powiedziała mu, Ŝe

suknię  tę  ma  juŜ  od  roku.  Fred  Ramsgate  nigdy  nie
rozpoznawał strojów swojej córki, ale zawsze je chwalił.
Jego  miłość  do  niej  była  tak  silna,  Ŝe  nie  dostrzegał
braków  jej  urody,  dla  niego  była  piękna.  Sprawiało
jej  to  przyjemność,  chociaŜ  kiedy  do  obcych  ludzi
mówił  o  niej,  jak  gdyby  była  ósmym  cudem  świata,
oblewała  się  rumieńcem  wstydu.  Nie  mogła  nie
zauwaŜyć  dyskretnych  uśmieszków,  ironicznych  błys-
ków  w  oczach  męŜczyzn,  którzy  wysłuchiwali  tego
wszystkiego i udawali, Ŝe się zgadzają. Od najmłodszych
lat  czuła  się  tym  upokorzona,  ale  kochała  ojca  zbyt
mocno,  Ŝeby  powiedzieć  mu,  co  czuje.  Zresztą  nie
zrozumiałby, o co jej chodzi. Poczułby się uraŜony
i zakłopotany.

- Wybierasz się na jakieś ciekawe

spotkanie?
- zapytał i spojrzał na nią z nadzieją w
oczach.
Zrobiło jej się przykro. Od chwili kiedy skończyła
szkołę, marzył o tym, Ŝeby wyszła za mąŜ, i wypytywał
ją o chłopców, z którymi się spotykała.

Nie byłoby to takie przykre, gdyby tylko potrafił

ukryć, jak bardzo zaleŜy mu na znalezieniu dla niej
męŜa. Stale zapraszał na kolacje młodych męŜczyzn
i przez cały wieczór opowiadał o tym, jaką wspaniałą

1 2

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

oną okaŜe się z pewnością Caroline. A ona kręciła

się  nerwowo  na  krześle  i  wpatrywała  się  ponurym
wzrokiem  w  nieszczęsnego  gościa,  zmuszonego  do
wysłuchiwania  monologów  ojca.  Nawet  jeŜeli  któryś
jej się podobał, zachowywała się wobec niego z rezerwą.
Jeszcze gorzej było, jeŜeli młody człowiek zaczynał się
do  niej  zalecać,  bo  odwrotnie  niŜ  ojciec  bez  trudu
odróŜniała prawdę od fałszu.

Czy jesteś z kimś umówiona? - zapytał ją znowu

z nadzieją w głosie.

Owszem, na lunch z Amy - odparła sucho.

Z Amy? - powtórzył Fred Ramsgate i uśmiechnął

się.

Miał wielką słabość do tej szkolnej koleŜanki swojej

córki. Amy w obecności przedstawicieli płci brzydkiej
roztaczała wszystkie swoje kobiece uroki. Była dziew-
czyną  niewielkiego  wzrostu,  o  lekko  zaokrąglonych,
proporcjonalnych  kształtach,  jasnych  włosach,  niebies-
kich oczach.  Do tego  miała dołek  w  podbródku
i ciepły, dźwięczny głosik. Istna kieszonkowa Wenus.
Na  jej  widok  męŜczyźni  natychmiast  odczuwali
potrzebę  zaopiekowania  się  nią.  JednakŜe  Amy  była
po  prostu  dobrą  aktorką,  a  nie  Ŝadnym  tam  reliktem
epoki  wiktoriańskiej.  Pracowała  jako  sprzedawczyni
w jednym z londyńskich domów mody. Miała świetny
zmysł handlowy, wiedziała, jak podchodzić do klientek,
toteŜ  doskonale  zarabiała. Ale  męŜczyźni widzieli
w  niej  tylko  piękną  dziewczynę  i  prześcigali  się
nawzajem w zapraszaniu jej na najrozmaitsze imprezy.

Dokąd się wybieracie? - zapytał Fred Ramsgate,

przerzucając gazetę.

Do restauracji Westbrooka - odparła Caroline,

nakładając marmoladę na grzankę.

Jak to? - Ŝachnął się Fred.

Do Westbrooka - powtórzyła Caroline, zdziwiona

jego tonem. - Lubię tę restaurację. A ty nie zrezyg-

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 3

nowałeś jeszcze z jej wykupienia, mimo Ŝe
lady Westbrook odrzuciła twoją ostatnią ofertę?

- Dobrze wiesz, Ŝe się nie poddaję, jeŜeli mi na

czymś bardzo zaleŜy.

Caroline wiedziała, Ŝe to prawda. Kiedy Fred

Rams-gate  brał  na  cel  kolejny  dom  towarowy,
poświęcał całą swoją energię zdobywaniu środków na
wykupienie  go  i  targowaniu  się  ząb  za  ząb.  Uwielbiał
takie  transakcje.  Utrzymywały  go  w  dobrej  formie  i
podniecały. Był wtedy szczęśliwy, a Caroline cieszyło
wszystko,  co  uszczęśliwiało  jej  ojca.  W  głębi  duszy
zastanawiała się nieraz nad tym, po co mu był jeszcze
jeden wielki magazyn, skoro był juŜ właścicielem tylu
innych.  No,  ale  ona  nigdy  nie  zaznała  biedy.  A  on
zaznał.  Dziadek  był  kiepsko  płatnym  subiektem  i
dopiero  kiedy  ojciec  miał  kilkanaście  lat,  fortuna
uśmiechnęła

się

rodziny

Ramsgate'ów.

Wspomnienie ubogiego dzieciństwa nie opuszczało
Freda i było niewątpliwie motorem jego gorączkowej
działalności.

Caroline spojrzała na ojca i zobaczyła na jego

twarzy jakŜe znajomy wyraz rozmarzenia połączonego
z determinacją.

- PrzecieŜ wiesz, Caro, Ŝe Westbrook ma dla mnie

szczególne znaczenie. Jesteś za młoda na to, Ŝeby
wiedzieć, czym był za mojej młodości. Stanowił
symbol
luksusu, elegancji, stylu, jak filmy z Fredem Astaire'em
i Ginger Rogers. śycie było raczej szare, ale kiedy
przekraczało się progi Westbrooka, było się od razu
w innym świecie. W latach dwudziestych i trzydziestych
zaopatrywała się tam cała złota młodzieŜ.
Kiedy
pierwszy raz w Ŝyciu przyjechałem do Londynu od
razu tam poszedłem. Było tuŜ przed BoŜym Narodze
niem. Cały budynek błyszczał niczym gigantyczna
choinka. Poczułem się jak w raju. Wtedy nie śniło mi
się nawet, Ŝe mógłbym zostać jego właścicielem. To
tak jak gdyby marzyć o zdobyciu księŜyca.

STRACH PRZED MIŁO

A czy dzisiaj nie jest tak samo? -

zapytała
Caroline łagodnym głosem. - Oni go
nigdy nie
sprzedadzą. Nie mają chyba finansowych kłopotów.

Niestety nie - uśmiechnął się Fred.

Sam powiedziałeś mi niedawno, Ŝe Gilham Martell

doskonale prowadzi swoją firmę.

Tak jest. Od czasu gdy ją przejął, zmodernizował

wszystkie działy. Bardzo Ŝałuję, Ŝe nie zająłem się
tym, zanim umarł stary Martełl. Wtedy moŜna było
kupić cały ten kram za niewielką cenę. Budynek nie
był od lat remontowany. Ich akcje stały
bardzo
nisko. Ale od czasu, kiedy zjawił się młody Martell,
zyski wzrosły i akcje poszły gwałtownie w górę. No
bo cóŜ to za wspaniała lokalizacja! Na najlepszym
odcinku Oxford Street. Rozglądam się za czymś w tej
części Londynu od czasu, kiedy przenieśliśmy się tutaj.

Właśnie dlatego Amy i ja chodzimy tam tak

często na lunch. PrzecieŜ wiem, Ŝe jesteś zaintereso
wany, jak im idą interesy.

Z tego samego powodu Caroline bywała i w innych

domach towarowych. Ambicje Freda były bardzo
rozległe.

Była zastępcą kierownika działu finansów londyń-

skiego biura firmy ojca i doskonale orientowała się
w jej świetnej sytuacji finansowej.

Fred spojrzał na córkę z dumą i wdzięcznością.

Jesteś kochana. A ja nie zrezygnuję z

kupna
Westbrooka. Byłoby to szczytowe osiągnięcie mojego
Ŝ

ycia. Ukoronowanie wszystkich moich

wysiłków.
Westbrook to dla mnie symbol sukcesu.

Czy nam rzeczywiście potrzebny jest jakiś sym

bol? Mamy słynny znak firmowy i znane nazwisko.
Poza tym jeŜeli lady Westbrook nie chce sprzeda
wać swoich akcji, a ma pięćdziesiąt jeden procent,
to jak wyobraŜasz sobie zdobycie pakietu kontrol
nego?

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 5

- śycie płata róŜne figle - roześmiał się
Fred.

- Nawet takim waŜniakom jak Westbrookowie.

- Byłabym wdzięczna, gdybyś mi powiedział, co

cię tak bawi.

Fred rzucił gazetę na stół i wskazał grubym palcem

na widniejącą na pierwszej stronie fotografię.

- Oto co mnie rozbawiło i bardzo wątpię, czy lady

Westbrook jest dziś do śmiechu. WyobraŜam sobie,
jak ona na to zareaguje! Podobno nienawidzi plotek
i skandali w rodzinie.

Caro obejrzała fotografię, gwizdnęła przeciągle

i zaczęła czytać umieszczony obok tekst.

- Więc tak wygląda Gil Martell - powiedziała.

- Musi mieć nie lada temperament. Nie chciałabym
go spotkać w ciemnej ulicy!

A zresztą, moŜe tak? - zastanowiła się w duchu.

Był  wprawdzie  dokładnie  typem  męŜczyzny,  jakich
nienawidziła  -  arogancki,  despotyczny  pewny  siebie,
ale...  Przyjrzała  się  raz  jeszcze  fotografii  i  mimo  woli
przyznała,  Ŝe  było  w  tym  młodym  człowieku  chyba
jeszcze coś - coś atrakcyjnego w błyszczących oczach,
w wykroju ust, w zarysie szczęki...

Przystojny facet - odezwał się Fred.

Caro wzruszyła ramionami.
-

JeŜeli ktoś gustuje w tym typie urody - mruknęła.

A co, nie podoba ci się? Słyszałem, Ŝe Martell

ma duŜe powodzenie u kobiet. No i ciągle wpada
w tarapaty. Nie czytam wprawdzie kronik towarzy
skich, ale podobno pojawia się w nich dość regularnie.
W związku z coraz to innymi damami. Jego babkę to
na pewno szalenie denerwuje. Jest juŜ za stary na
takie numery. Powinien się oŜenić i ustatkować.

Czy mogę przejąć od ciebie to

powiedzenie?

- roześmiała się Caroline. Spojrzała na
zegarek
i zerwała się. - Muszę lecieć, bo spóźnię się do pracy.

Mimo Ŝe była córką prezesa firmy, traktowano ją

STRACH PRZED MIŁO

jak kaŜdego innego pracownika. Dokładnie o godzinie
dziewiątej  musiała  siedzieć  za  swoim  biurkiem.  I  od
pierwszego  dnia  starała  się  być  punktualna,  pilnie
pracować i nie spoglądać na zegarek. Prawdę mówiąc,
pracowała  więcej  niŜ  inni,  zostawała  w  biurze  po
godzinach  i  nie  brała  za  to  dodatkowej  płacy.
Awansowała  na  swoje  wysokie  stanowisko  dlatego,
Ŝ

e sobie na to zasłuŜyła, a nie dlatego, Ŝe była

spadkobierczynią właściciela firmy.

Fred takŜe spojrzał na zegarek. Nie spieszył się

dzisiaj na dziesiątą, poniewaŜ zamierzał odwiedzić
kilka swoich londyńskich magazynów.

Zobaczymy się po południu na zebraniu komisji

finansowej, prawda?

Tak jest, o trzeciej - odparła Caroline juŜ od drzwi.

Czekało ją mnóstwo pracy. Dział finansów przygo-

towywał comiesięczne sprawozdanie, toteŜ Caroline,
od rana do chwili, kiedy zaczęła przygotowywać się
do wyjścia na lunch, nie miała czasu na myślenie

o niczym innym.

Mimo Ŝe była zastępcą kierownika działu, sama

wykonywała  większość  organizacyjnej  i  codziennej
pracy. Kontrolowała płace i koszty, planowała roczny
budŜet,  analizowała  wydatki  i  podpisywała  wszystkie
rachunki.  Jej  szef  miał  pięćdziesiąt  dziewięć  lat,
pracował ostatni rok i myślał juŜ wyłącznie o emery-
turze i przeniesieniu się na wieś. Caro miała niebawem
zająć jego miejsce i zostać nie tylko faktyczną, ale

i nominalną kierowniczką działu.

Byli oczywiście ludzie, którzy szeptali za jej plecami,

a nawet otwarcie twierdzili, Ŝe zaszła tak wysoko
dzięki temu, Ŝe jest córką właściciela, ale Caro nie
przejmowała się tym. Wiedziała, Ŝe daje sobie radę,
Ŝ

e cięŜko pracuje i zna się na tym, co robi. Gdyby nie

była naprawdę kompetentna, Fred nigdy by jej nie
awansował. W sprawach swojej ukochanej firmy był

STRACH PRZED MIŁO

bezwzględny, podobnie zresztą jak Caro. Wiedziała,
Ŝ

e w przyszłości zastąpi ojca i nie zamierzała się przed

nikim z tego tłumaczyć.

Kiedy weszła do Penthouse Restaurant na najwyŜ-

szym piętrze Westbrooka, Amy siedziała juŜ przy
jednym ze stolików.

- Zawsze się spóźniasz - przywitała przyjaciółkę.

- W końcu jesteś córką szefa i moŜesz wychodzić
z biura, kiedy ci się podoba.

- Właśnie dlatego nie mogę.
Caro zabrała się do czytania karty.

- Czy juŜ coś zamówiłaś? Ja poproszę na początek

melona, a potem sałatkę z fasolki i
makaronu

- zwróciła się do kelnerki.

- Sałatkę z makaronu? Makaron strasznie tuczy

- krzyknęła Amy.

- Tylko jeŜeli jest zaprawiony tłustym sosem. Czy

napijemy się wina? Nie? No, trudno. Wobec tego
poproszę o wodę mineralną.

Kelnerka odeszła, a Caro zwróciła się do przyjaciółki:

Przykro mi, Ŝe się spóźniłam, Amy. Utknęłam

w korku. Londyn stał się ostatnio istnym piekłem.

ycie teŜ - westchnęła Amy.

- A cóŜ to się znowu stało? - uśmiechnęła się Caro.
ś

ycie Amy było pełne dramatycznych wydarzeń,

co szalenie bawiło Caro.

Johnny wcale nie pojechał do ParyŜa z ciotką,

ale ze swoją sekretarką. Twierdzi, Ŝe to była podróŜ
w interesach, ale jeŜeli tak, to dlaczego kłamał?

Wszyscy męŜczyźni kłamią.

A ja myślałam, Ŝe on jest inny - westchnęła Amy.

Oni są wszyscy tacy sami. Oszukują na kaŜdym

kroku.

Jesteś strasznie cyniczna. KaŜdego

męŜczyznę
podejrzewasz o najgorsze. Wiesz, co myślę? śe ty
jeszcze wciąŜ czujesz coś do Damiana Shawa.

1 8

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Chyba zwariowałaś? - Caro zarumieniła się aŜ

po nasadę włosów.

JeŜeli nie mam racji, to dlaczego tak poczer

wieniałaś?

Ze złości - rzuciła jej Caro ostrym

tonem
i przygryzła dolną wargę.

Kelnerka postawiła przed dziewczynami pierwsze

danie.

Caro zamyśliła się. Miała dwadzieścia jeden lat,

kiedy  wdała  się  w  romans  z  Damianem  Shawem.
Teraz  miała  dwadzieścia  sześć  i  chociaŜ  juŜ  dawno
przebolała  tę  sprawę,  to  ilekroć  ją  wspominała,
zalewała ją fala złości. Damian Shaw, inteligentny
i  szarmancki  młody  adwokat,  wystawił  ją  po  prostu
do  wiatru.  Rozkochał  ją  w  sobie  i  tylko  udawał,  Ŝe
mu na niej zaleŜy.  ZaleŜało mu jedynie i wyłącznie
na  pieniądzach  jej  ojca.  Zranił  nie  tylko  jej  dumę,
ale  takŜe  serce.  Od  tej  pory  Ŝaden  męŜczyzna  nie
miał u niej szansy.

- Wiesz, co czuję do Damiana? - powiedziała

teraz. - Taką nienawiść, Ŝe chętnie wbiłabym mu nóŜ
pod Ŝebra.

Zamiast tego wbiła widelec w kawałek melona,

spojrzała na gazetę, którą Amy czytała czekając na
nią, i ucieszyła się z moŜliwości zmiany tematu.

Czy czytałaś o bójce Gilhama Martella z hrabią

Jurby?

Czytałam. To ci heca! śałuję, Ŝe mnie przy tym

nie było. Ty go chyba znasz. Jaki on jest?

Kto?

Gilham Martell.

Na oczy go nie widziałam. Co ci przyszło do

głowy?

Bo ja wiem? Tak często jadamy u Westbrooka.

Chyba tylko dlatego, Ŝe twój ojciec zamierza go
wykupić. Byłam pewna, Ŝe znasz pana dyrektora.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

F 9

Szsz... - uciszyła ją Caro. - Zamknij się. Nic

rozmawiamy o biznesie, zapomniałaś? Tłumaczyłam
ci przecieŜ, Ŝe nie wolno mówić o takich sprawach do
czasu, kiedy jest się gotowym...

Do skoku... - zachichotała Amy.

Ja bym tego tak nie nazywała - odparła Caroline

ostrym tonem. - Powiedziałabym raczej: do czasu,
kiedy ma się gotową ofertę.

Przez salę przeszła elegancka kobieta w kurtce

z norek i takiej samej czapce.

Spójrz, Caro, to jeden z naszych modeli. Idealnie

dobrane skórki. Zobacz, jak pięknie rozchodzą się na
dole. Cudowne, prawda?

Nie znoszę prawdziwych futer.

PrzecieŜ norki to nie jest zagroŜony gatunek

- zaprotestowała Amy.

To jeszcze nie powód, Ŝeby je zabijać.

Wdały się w sprzeczkę, którą prowadziły juŜ wiele

razy bez rezultatu.

Kelnerka zabrała talerze po zakąsce i postawiła

przed nimi główne danie.

No dobrze, a co powiesz o owcach? - zapytała

Amy tryumfalnym tonem. - Czy masz coś przeciwko
mojemu wełnianemu kostiumowi?

Owce strzyŜe się, a nie zabija. Są z tego

na
pewno zadowolone, szczególnie w czasie
letnich
upałów. A propos, bardzo ci ładnie w tym kostiumiku.

Kupiłam go bardzo tanio. I jeszcze

czarną
sukienkę popołudniową.

Caro słuchała bez większego zainteresowania roz-

waŜań  Amy o  modzie. Ten temat nie pasjonował jej
tak jak przyjaciółkę. Dotyczyło to równieŜ narzekań
na  męŜczyzn,  którzy  z  reguły  łamali  serce  biednej
Amy. Na szczęście goiło się szybko i wkrótce pojawiał
się nowy amant i nowe rozczarowanie. Caro nie była
ani    tak    wytrzymała,      ani    tak      odporna.
PrzeŜyła

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

dotychczas tylko jeden zawód miłosny i to jej na razie
zupełnie wystarczało. śegnając się z przyjaciółką
winszowała sobie w duchu umiejętności wyciągania
wniosków z poraŜek. Po Damianie nie zamierzała tak
łatwo ulec męskim urokom.

- Do zobaczenia za tydzień w Portland Club House

- krzyknęła na odchodnym Amy. - To będzie moja
kolejka. No, ale muszę lecieć. Dziękuję ci za lunch.

Caro zjechała ruchomymi schodami. Zatrzymywała

się na kolejnych piętrach i przyglądała uwaŜnie nowym
towarom,  sposobom  ich  prezentacji,  nowym  pomysłom
reklamowymi. Jej bystre oczy rejestrowały te towary,
które  sprzedawały  się  lepiej  od  innych,  i  te,  które
zalegały  na  półkach.  W  dziale  biŜuterii  wpadł  na  nią
jakiś  młody  człowiek,  i  to  z  takim  impetem,  Ŝe
zatoczyła się, o mały włos nie upadła i zatrzymała się
dopiero  przy  kontuarze  z  bransoletkami.  Kiedy
otrząsnęła się i obróciła, by powiedzieć mu kilka słów
do słuchu, młody brutal właśnie znikał w windzie.

Caro zorientowała się nagle, Ŝe jest późno, i pobiegła

ku wyjściu. Drogę zastąpił jej solidnie zbudowany
męŜczyzna w średnim wieku, dotknął jej ramienia
i spojrzał na nią bezczelnym wzrokiem.

- Przepraszam, ale spieszę się - Ŝachnęła się. Była

przekonana, Ŝe to sprzedawca, który pragnie zwrócić
jej uwagę na jakiś przedmiot.

Przyspieszyła kroku.

Nic z tego - mruknął męŜczyzna i zacisnął dłoń

na jej ramieniu.

Proszę mnie puścić!

Jestem detektywem sklepowym.

Obserwujemy
panią! Trzymamy panią od co najmniej dwudziestu
minut na monitorze. Kręci się pani po całym sklepie
z wyraźnym zamiarem kradzieŜy. KaŜdy pani ruch
jest zarejestrowany na taśmie. Pani i pani wspólnika.
Pani myśli, Ŝe udało mu się wyjść na ulicę, ale nie.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

2 1

Nie daliśmy mu szansy przekazania towaru komuś
z waszego gangu, bo nasza kamera szła za nim przez
cały czas.

To pomyłka! - zaprotestowała Caroline. - Pan

mnie bierze za kogoś innego!

Proszę za mną!

Niech mnie pan puści, to boli!

Mowy nie ma!

Dokoła zebrała się gromadka ciekawskich. Caro

zarumieniła się ze złości. Musiała wyglądać na winną.

- Nie Ŝyczy pani sobie chyba publicznego widowiska

- szepnął jej do ucha detektyw. I rzeczywiście była to
ostatnia rzecz, jakiej sobie Caro Ŝyczyła, toteŜ chcąc
nie chcąc pozwoliła mu zaprowadzić się do windy.

Detektyw jedną ręką nacisnął guzik, a drugą wciąŜ

przyciskał ramię Caro.

To, Ŝe jest pan detektywem, nie daje panu prawa

do brutalnego traktowania klientów. Kiedy zobaczę
pańskiego szefa, poskarŜę mu się.

Gdybym nie był stanowczy, czy poszłaby pani ze

mną? - zapytał chłodno.

Oczywiście - odparła - gdyby pan mnie uprzejmie

o to poprosił.

- JuŜ to widzę - zaśmiał się sarkastycznie.
Drzwi windy rozsunęły się. Detektyw zaprowadził

Caro szerokim korytarzem do duŜego, elegancko
umeblowanego biura. Gdy mahoniowe drzwi zamknęły
się za nimi, siedząca za biurkiem sekretarka spojrzała
na Caro pogardliwym wzrokiem.

Nich pan wchodzi bez zapowiedzi - powiedziała

do detektywa. - MęŜczyzna został juŜ zatrzymany.
Harry nie miał z nim Ŝadnych kłopotów. Ale naszyjnika
przy nim nie znaleziono. Ona musi go mieć. Zaraz
zadzwonię po Stellę, Ŝeby ją zrewidowała. Musieli
pracować we dwójkę, bo nikogo innego nie zauwaŜono.

Widziałem, jak wpadł na nią. To stary trik.

STRACH PRZED MIŁO

Myślałem, Ŝe to ona jemu przekazała towar, ale to
było na odwrót. Zresztą niewaŜne. Złapaliśmy oboje-

- JuŜ panu mówiłam, Ŝe pomylił się pan co do

osoby - powiedziała Caro stanowczo.

Detektyw uśmiechnął się porozumiewawczo

do sekretarki.

Myśmy to chyba juŜ kiedyś słyszeli - roześmiał się.

Tysiąc razy - odparła z uśmieszkiem.

Tędy - odezwał się detektyw do Caro, wskazując

jej drzwi. - Przepraszam. Łaskawa pani
będzie
uprzejma tędy - poprawił się, patrząc na nią z ironią.

Zapukał do drzwi.

- Proszę wejść! - odezwał się z głębi

pokoju
dźwięczny męski głos.

Caro zauwaŜyła nazwisko na drzwiach i zadrŜała.

o nie! - pomyślała - tylko nie on! Cofnęła się jak
spłoszona klacz, która znalazła się nagle nad brzegiem
przepaści. Detektyw chwycił ją mocno za ramię i pchnął
w głąb pokoju. Straciła równowagę, potknęła
się

i wylądowała twarzą w puszystym dywanie.

Po co ta brutalność, Holt? I to wobec kobiety!

Potknęła się, sir! - odparł detektyw pospiesznie.

Caro uniosła głowę i spojrzała w górę. Grzywka

opadła jej na twarz. Na wysokości jej oczu znajdowała
się para dobrze wypolerowanych czarnych półbucików,
zgrabne długie nogi w wąskich, doskonale skrojonych
spodniach,  wyŜej  świetnie  uszyta  marynarka,  biała
koszula,  ciemnoszary  jedwabny  krawat  i  chmurna
twarz.  Bardzo  chmurna  twarz.  Twarz,  którą  natych-
miast  rozpoznała.  Zaledwie  przed  kilkoma  godzinami
powiedziała, Ŝe nie chciałaby spotkać jej właściciela
w ciemnej ulicy. No cóŜ, nie było tu ciemno, ale nadal
nie miała ochoty na spotkanie z Gilhamem Martellem.
Patrzył  na  nią  z  pogardą.  Była  szczęśliwa,  Ŝe  nie
moŜe odczytać jego myśli.    Miał oczy pokerzysty

STRACH PRZED MIŁO

i usta mordercy. Gilham Martell był naprawdę
paskudnym typem, prawie równie paskudnym jak
jego detektyw.

- Proszę wstać! - rzucił jej rozkazującym tonem.
Uniosła się i pozostała przez chwilę na czworakach,

moŜe dlatego, Ŝe z nienawiści aŜ ją zamurowało.

- PoŜałujecie tego! - powiedziała drŜącym z wściek

łości głosem.

Martell pochylił się nagle, chwycił ją swą wąską

arystokratyczną dłonią za ramię, szarpnął i postawił
na nogi, zupełnie jak gdyby była szmacianą lalką.

- Niech mnie pan nie dotyka! - krzyknęła Caro

i odepchnęła go ze wszystkich sił. - Ten człowiek
zachował się jak brutal, wlókł mnie przez cały sklep,
wepchnął mnie siłą do tego pokoju...

Zabrakło jej tchu, zamilkła.

Co to wszystko ma znaczyć, Holt? - zapytał

Martell detektywa.

Ona przesadza, sir. Robiłem tylko to, co do

mnie naleŜy. Poprosiłem, Ŝeby ze mną poszła, a kiedy
opierała się, chwyciłem ją po prostu za ramię. Ani
przez chwilę nie uŜywałem siły. Ta kobieta kłamie!

Pan nie miał prawa zmuszać mnie do czegokol

wiek. Pan popełnił błąd. Nie jestem złodziejką i mogę
tego dowieść.

Bardzo proszę. - Gilham Martell przyglądał jej

się uwaŜnie.

Nazywam się Caroline Ramsgate - powiedziała

Caro.

Martell nie zareagował, nie poruszył się, po prostu

czekał, Ŝeby mówiła dalej.

- Jestem córką Freda Ramsgate'a - dodała po

chwili.

I wtedy wyraz twarzy Gilhama Martella zmienił się

radykalnie. Jego ciemne oczy zwęziły się, usta zacisnęły,
zmarszczył brwi i zaczerwienił się gwałtownie.

STRACH PRZED MIŁO

Więc jest pani córką Freda Ramsgate'a - po

wtórzył po chwili beznamiętnym głosem.

Tak, jestem jego córką. I on pana tak załatwi, Ŝe

odechce się panu wszystkiego.

MoŜe pan iść - powiedział Gilham do detektywa

po dłuŜszym milczeniu. - Ja się panią zajmę.

Detektyw opuścił pokój niemalŜe na palcach. Gil

podsunął Caro fotel i sam usiadł naprzeciwko niej, na
brzegu biurka.

- Proszę przedstawić mi jakiś dowód toŜsamości

- zaŜądał stanowczym głosem.

Caro otworzyła torebkę i podała mu prawo jazdy,

portfel, kilka zdjęć swoich i ojca, zrobionych w czasie
niedawnego pobytu w Rzymie. Gilham Martell rzucił
na to wszystko okiem, zmarszczył brwi i westchnął.

- Gdy zobaczyłem panią w drzwiach - powiedział

jak gdyby sam do siebie - wiedziałem, Ŝe będą kłopoty.

ROZDZIAŁ DRUGI

Nie był to dobry dzień dla Gilhama Martella.

Najpierw poranna wizyta babki, jej złość i wymówki,
nie  mówiąc  juŜ  o  pogróŜkach,  które,  choć  nie
potraktował  ich  powaŜnie,  wprowadziły  go  w  stan
napięcia  i  irytacji.  Doskonale  rozumiał,  dlaczego
chciała,  Ŝeby  się  oŜenił  i  załoŜył  rodzinę.  Czasami
sam  miał  na  to  ochotę,  ale  nigdy  jeszcze  nie  spotkał
kobiety, bez której nie wyobraŜałby sobie Ŝycia, a nie
zamierzał  się  ustatkować  za  mniejszą  cenę.  Gdy
powiedział to babce, rozzłościła się jeszcze bardziej
i  krzyknęła,  Ŝe jeŜeli  do  końca roku  nie  oŜeni się,  to
ona  sprzeda  Westbrooka  i  zapisze  cały  swój  majątek
na cele dobroczynne.

- Zrób to! - wrzasnął z furią.

Nienawidził szantaŜu. Ona zaś obróciła się na

pięcie i wymaszerowała z pokoju pozostawiając go
w stanie skrajnej irytacji.

Właśnie dlatego nie miał dziś cierpliwości do złodziei.

Co roku dom towarowy tracił tysiące funtów z powodu
kradzieŜy,  dlatego  teŜ  właściciel  wydawał  fortunę  na
detektywów, elektroniczne urządzenia rejestrujące
i  instalacje  alarmowe.  Gil  nienawidził  sklepowych
złodziei, oczywiście, nie ludzi chorych na kleptomanię,
ale  przestępców,  którzy  zawodowo  zajmowali  się
grabieŜą.

Problem ten narastał z roku na rok i stawał się

istnym koszmarem. NaleŜało się zdecydowanie z tym
uporać.

Kiedy siedząca teraz przed nim dziewczyna upadła

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

na  dywan,  przyglądał  się  jej  z  autentyczną  złością.
Stwierdził, Ŝe nie grzeszy urodą. Miała proste, ciemne
włosy,  nieokreślone  raczej  rysy  twarzy,  z  wyjątkiem
oczu, które patrzyły na niego poprzez kosmyki grzywki.
Były  bystre,  gniewne,  niebieskoszare  i  bardzo  in-
teligentne.  Zaskoczyła  go  trochę  ich  niezwykłość,  ale
teraz o nich zapomniał. Nie warto się nią przejmować,
pomyślał sobie, szkoda na to czasu. Ta dziewczyna to
złodziejka!

I zaraz potem... rewelacja!... Zupełnie nie wiedział,

jak zareagować na to, co się stało. Jego detektyw
sklepowy zatrzymał córkę Freda Ramsgate'a i oskarŜył
ją o kradzieŜ!

JuŜ ja się panią zajmę - powiedział Holtowi

przed chwilą. Detektyw wyszedł, wyraźnie skonfun
dowany. Prawdopodobnie nie zdawał sobie sprawy
z tego, co narobił. Szkoda, Ŝe nie czyta kolumny
finansowej w swojej gazecie, pomyślał Gil i mocniej
zacisnął zęby.

To jest chyba najgorszy dzień mojego Ŝycia

- powiedział po chwili.

- I jeszcze się nie skończył - zatryumfowała Caro.

- Czy mogę skorzystać z pańskiego telefonu? Muszę
zadzwonić do ojca.

WciąŜ trzymała w ręce swoje fotografie i dokumenty.

PołoŜyła je teraz na blacie biurka, podniosła słuchawkę,
lecz jeszcze zanim zaczęła nakręcać numer, Gil pochylił
się  i  wbił  wzrok  w  jedną  z  fotografii.  Zrobiona  była
poprzedniego  roku  na  Florydzie,  ukazywała  Caro
w  skąpym  bikini,  które  bardziej  odkrywało  niŜ
zakrywało  jej  kształty.  Caro  doskonale  wiedziała,  Ŝe
nie  musi  się  wstydzić  swojej  figury,  lecz  mimo  to
zarumieniła się aŜ po nasadę włosów. MoŜe dlatego,
Ŝ

e Gil Martell oderwał wzrok od zdjęcia i lustrował ją

od stóp do głów.

- Suknia nie zawsze zdobi człowieka - mruknął.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Udała, Ŝe go nie słyszy, zebrała wszystkie papiery

i szybko wsunęła je do torebki. Poczuła, jak krew
napływa jej do głowy. Co za człowiek! I ten jego
ironiczny uśmieszek! I te oczy pokerzysty!

Czy mogę zadzwonić? - zapytała niecierpliwie.

Owszem, ale chciałbym, Ŝeby mi pani przedtem

coś wytłumaczyła. Dlaczego kręciła się pani po całym
magazynie tak, Ŝe to zwróciło uwagę
personelu?
Trzymali panią na monitorze przez dłuŜszy czas.
Zachowywała się pani podejrzanie. Nie wymyślili
sobie tego. Zwiedziła pani wszystkie piętra, obser
wowała sprzedawców, klientów. Musiała pani mieć
w tym jakiś cel.

Oceniałam sytuację - powiedziała Caro chłodno.

Co pani oceniała?

Sytuację waszego sklepu.

Co to ma znaczyć?

Chciałam się zorientować w waszych mocnych

i słabych stronach, ocenić sprawność załogi, przepływ
klientów, stosunek kupujących do zwykłych gapiów,
zorientować się w sposobie prezentacji towarów.

Jednym słowem, szpiegowała nas pani! - powie

dział z niesmakiem.

Caro zarumieniła się jeszcze bardziej.

Nie ma w tym nic złego. KaŜdy klient ma do

tego prawo. O kaŜdej porze dnia.

Pod warunkiem, Ŝe nie zamierza wykupić naszych

akcji.

Intencje nie mają tu Ŝadnego znaczenia. Chodzi

wyłącznie o to, czy złamałam prawo, a tego nie
zrobiłam.

A więc tylko o to chodzi. śeby nie łamać prawa

i nie dać się złapać. Reszta niewaŜna.

Nic podobnego! Tego nie powiedziałam. Mój

ojciec złoŜył wam ofertę i...

Która została odrzucona!

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

- MoŜe tylko na razie. Czasy się zmieniają, ludzie

zmieniają zdanie.

- Nie my - odparł krótko.
Udała, Ŝe nie słyszy.

Tymczasem zaś - ciągnęła dalej - chcemy być

zorientowani w sytuacji. Gdyby wasz magazyn na
gle znalazł się na rynku, nie trzeba by było badać
jego stanu i zastanawiać się, ile jest wart.
Na
papierze wygląda to zupełnie inaczej niŜ w rzeczywi
stości.

Tak więc nasłał panią na nas ojciec i kazał jej

węszyć po wszystkich kątach.

Jak przyjemnie byłoby dać mu w twarz. Caro

dygotała wewnętrznie z hamowanej złości. Nie chciała
ujawniać swojego oburzenia, by nie dać mu satysfakcji.

Nie była pewna, dlaczego tak bardzo chciała ukryć

swoje prawdziwe odczucia przed tym człowiekiem.
Nigdy jej się to jeszcze nie zdarzyło.

Panie Martell - powiedziała ze sztucznym spo

kojem - byłam w waszej restauracji z przyjaciółką.
Zjadłyśmy lunch, a potem przeszłam się po kilku
piętrach, Ŝeby się zorientować, jak wam idą interesy.
Nie rozumiem, dlaczego pan to potępia i na pewno
pana za to nie przeproszę.

W takim razie nie zdziwi się pani zapewne, Ŝe i ja

nie przeproszę pani za to, Ŝe została pani uznana
przez jednego z naszych ludzi za złodziejkę.

Nie jestem tak naiwna, Ŝeby spodziewać się po

panu chociaŜby zwykłej uprzejmości!

Po tej gwałtownej wymianie zdań oboje zamilkli.

Zaległa dziwna cisza.

Po chwili Caro spojrzała na swój zegarek.

- Pójdę juŜ. Nie będę telefonowała. O

trzeciej
mam bardzo waŜną naradę. Tam zobaczę
ojca
i opowiem mu o wszystkim. Jeden z naszych ad
wokatów zgłosi się do pana.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

T!W

Gdy obracała się ku wyjściu, Martell połoŜył jej

rękę na ramieniu. Caro aŜ podskoczyła.

- Ręce przy sobie! - syknęła. - Starczy tego chyba

jak na jedno popołudnie.

Ręka Gila opadła.

Kiedy mi pani oznajmiła, Ŝe jest córką Freda

Ramsgate'a, przez chwilę nie mogłem w to uwierzyć.
Nie przypuszczałem, Ŝe ten człowiek potrafi zdobyć
się na coś tak ludzkiego jak ojcostwo. Ale teraz
widzę, Ŝe niedaleko padło jabłko od jabłoni. Bardzo
niedaleko!

Ogromnie mnie to cieszy - skwitowała krótko

ten komentarz.

Gil nie dał sobie przerwać.

- Pani ojciec nie ma pojęcia o tym, co to jest

etyka, podobnie zresztą jak pani - ciągnął dalej
patrząc na nią spode łba swoimi
przepastnymi
ciemnymi oczami. - On sam niczego nie zbudował.
Wszystko, co ma, wyrwał innym ludziom. Ludziom,
którzy przez całe Ŝycie cięŜko pracowali, Ŝeby stworzyć
swoje przedsiębiorstwa; po czym ni stąd, ni zowąd
zjawiał się, kładł na nie łapę i odbierał im wszystko.
Zawsze stosował prawo dŜungli. Wspinał się w górę
po trupach. A pani jest jego nieodrodną córką.

Zalała ją fala oburzenia i goryczy.

- Cieszę się z tego - powiedziała zachrypłym głosem.

- Chcę być dokładnie taka jak on i to pod kaŜdym
względem. Więc niech pan tak na mnie nie patrzy.
Kocham ojca i jestem z niego dumna. To wspaniały
człowiek.

Ruszyła ku drzwiom. Miała cichą nadzieję, Ŝe

zatrzyma ją siłą, bo wtedy mogłaby go uderzyć w twarz
i mieć przynajmniej tę małą satysfakcję, ale on wciąŜ
siedział na brzegu biurka, machał swoimi długimi
muskularnymi nogami i nie spuszczał z niej wzroku.

Zatrzasnęła za sobą drzwi.

STRACH PRZED MIŁO

Wsiadła do taksówki, pojechała prosto do centrali

Rams Stores Ltd i weszła do gabinetu ojca. Chciała
z nim porozmawiać, zanim pójdzie na zebranie komisji
finansowej. Wiedziała, Ŝe rozzłości się, gdy mu opowie,
co  jej  się  przydarzyło,  a  bardzo  nie  lubiła  jego  złych
humorów.  No,  ale  trudno,  nie  mogła  tego  przed  nim
ukryć. Przede wszystkim prasa! Dziennikarze na pewno
dowiedzą  się  o  tym  incydencie,  co było jednym
z  najwaŜniejszych  powodów,  dla  których  naleŜało
pociągnąć  Gilhama  Martella  do  odpowiedzialności.
JeŜeli nie zaskarŜy się go do sądu, ludzie pomyślą, Ŝe
Caro dopuściła się próby kradzieŜy.

Ojciec siedział za biurkiem i przeglądał jakieś

papiery. Przygotowywał się, widać, do zebrania komisji.

- Halo, złotko, miło było na lunchu z Amy? - zwrócił

się do niej, nie spuszczając oczu z dokumentów.

Po chwili spojrzał na córkę i zaniepokoił się.

- Co się stało, kochanie? - zapytał i wstał, gwał

townie odsuwając fotel.

Nie zamierzała się rozpłakać, ale kiedy ojciec objął

ją czułym ramieniem, łzy same polały się jej z oczu.

- Co ci jest, dziecinko, mówŜe szybko!

Wytarła oczy, nabrała powietrza w płuca i opowie-

działa mu wszystko. Zdumiony, chwycił ją mocno za
ramiona, odsunął od siebie i spojrzał jej w twarz
z niedowierzaniem.

OskarŜono cię o kradzieŜ?

Tak jest - odparła i poczuła, Ŝe nogi się pod nią

uginają. - I to na samym środku sklepu, w obecności
mnóstwa klientów. Detektyw, który mnie zatrzymał,
w ogóle nie chciał mnie wysłuchać. Zmusił mnie do
pójścia do gabinetu Martella, pchnął mnie...

- Jak to pchnął? - wrzasnął Fred Ramsgate.
Krew napłynęła mu do głowy, zrobił się fioletowy

na twarzy.

- Pchnął mnie, potknęłam się i upadłam... na twarz.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

- Na twarz? - powtórzył z niedowierzaniem Fred.
Robił wraŜenie człowieka, którego chwycił atak

astmy.

To było straszne. Poczułam się tak upokorzona

- rozpłakała się ponownie Caro.

Zabiję go - mruknął Fred. - Urządzę go tak, Ŝe

mu się Ŝyć odechce.

Szarpnął mnie, Ŝebym stanęła na nogi, potrząsał

mną...

Kto? Detektyw?

Nie! Gil Martell!

Martell? Zabiję go, zabiję obydwóch!

I przesłuchiwał mnie jak zwykłą złodziejkę.

JuŜ ja go przesłucham!

Próbował mnie zastraszyć.

JuŜ ja go zastraszę!

Caro zaczęła się powoli uspokajać. Opowiedziała

wszystko i zrobiło jej się lŜej na duszy. Na ojca mogła
zawsze liczyć, przez całe Ŝycie otaczał ją najczulszą
opieką i bardzo go za to kochała. Mimo to często
obawiała się, Ŝe w czasie jednego ze swoich napadów
złości Fred dostanie ataku serca.

Co jeszcze? - Fred przyglądał jej się przenikliwym

wzrokiem. - Mów, Caro, chcę wszystko wiedzieć!

Więcej nic. I nie chcę, Ŝebyś tracił czas na tego

Martella. Niech zajmie się nim twój adwokat.

Na biurku zadzwonił wewnętrzny telefon. Fred

nacisnął guzik.

Jestem zajęty - mruknął.

Lady Westbrook na linii, sir - odezwał

się
uprzejmy głos sekretarki.

Lady Westbrook? - Fred spojrzał porozumiewaw

czo na córkę. - Pewnie juŜ usłyszała o tym, co się
stało, i chce nas przeprosić. Mogę się załoŜyć. Ładne
z nich towarzystwo. UbliŜają mojej córce, poniewierają
nią i myślą, Ŝe uda im się nakłonić mnie do polubow-

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

nego załatwienia sprawy. Martell nawet nie pofatygo-
wał się, Ŝeby samemu zadzwonić, posłuŜył się babką.
Nie powinienem z nią rozmawiać!

Nienawidzę Gila Martella - rozzłościła się Caro-

line, ale gdy zobaczyła wyraz zaskoczenia na twarzy
ojca, opamiętała się. Nie chciała, Ŝeby zaczął
się
zastanawiać, dlaczego tak silnie reaguje na
tego
człowieka.

Powinieneś porozmawiać z lady

Westbrook
- powiedziała pospiesznie. - Ciekawa jestem, co ona
ma do powiedzenia. A ty nie?

MoŜe i tak. Zresztą z przyjemnością wysłucham

przeprosin starej wiedźmy.

Kazał sekretarce, Ŝeby go połączyła.

Dzień dobry, panie Ramsgate - ze słuchawki

rozległ się raźny, ale raczej niemłody głos.

Dzień dobry.

Przez chwnę panowała cisza. Caro z ciekawością

czekała na to, co powie starsza pani.

Chciałabym pana zaprosić na kolację - padła

niespodziana propozycja.

Na kolację? - zdumiał się Fred. - Pani zaprasza

nas do siebie na kolację?

Nas? - zdziwiła się lady Westbrook. - AleŜ

oczywiście - dodała prawie natychmiast. -
Pana
i pańską Ŝonę.

Moja Ŝona nie Ŝyje od lat - odparł Fred Ramsgate

sucho. - Mam na myśli moją córkę, Caroline.

Ach tak? - zdziwiła się starsza pani.

Oczywiście. Ona jest nie tylko moją córką, ale

moją prawą ręką. Przejmie po mnie całe przedsiębior
stwo. Jesteśmy sobie bardzo bliscy, zarówno jako
rodzina, jak i partnerzy.

Rozumiem - mruknęła lady Westbrook. - Oczy

wiście!

Caro miała nadzieję, Ŝe stara pani rzeczywiście

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

rozumie całą ohydę postępowania wnuka. ObraŜając
i poniŜając córkę Freda Ramsgate'a, ubliŜył równieŜ
jej ojcu.

- W takim razie z przyjemnością oczekuję wizyty

obojga państwa.

Caro zastanawiała się, jak wygląda ta stara kobieta.

Ton jej głosu przypominał głos i sposób mówienia
wnuka.

Im szybciej się zobaczymy, tym lepiej. Kiedy

macie państwo czas? Czy ma pan przy sobie kalen
darzyk? A moŜe jesteście wolni dzisiaj? - zapytała
lady Westbrook.

Dzisiaj? - Fred zerknął na leŜący na biurku

diariusz, po czym spojrzał pytającym wzrokiem na
córkę. Skinęła głową na znak zgody.

Owszem, jesteśmy wolni - powiedział do słucha

wki.

Więc przyjdźcie państwo na siódmą trzydzieści,

dobrze?

Dobrze. Przyjdziemy.

Czy wie pan, gdzie jest dzielnica Regents Park?

Mieszkam tam, więc chyba tak.

Naprawdę? Nie miałam pojęcia, Ŝe

jesteśmy
sąsiadami. Mój adres: Marlborough Road jeden.

Nasz dom jest tuŜ za rogiem.

Fred podał jej dokładny adres i stara pani roześmiała

się.

- Znam ten dom. Macie państwo wspaniałą mag

nolię na środku trawnika. Ilekroć tamtędy przejeŜdŜam,
zachwycam się nią.

Fred uśmiechnął się mimo woli. Magnolia była

jego dumą.

- Tak więc do siódmej trzydzieści.

Lady Westbrook odwiesiła słuchawkę. Po chwili

Fred zrobił to samo.

- Nie mogę uwierzyć, Ŝe stara zaprosiła nas na

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

kolację - powiedział niedowierzająco potrząsając
głową. - Kiedy złoŜyłem jej ofertę, nie raczyła nawet
ze mną rozmawiać. Wszystko odbywało się za po-
ś

rednictwem adwokatów. Nie przyjmowała moich

telefonów, nie reagowała na listy. Musi być wielką
snobką. Miałem wraŜenie, Ŝe pogardza mną dlatego,
Ŝ

e sam zdobyłem wszystko, co mam. UwaŜa mnie za

nowobogackiego  prostaka.  Ona  oczywiście  nigdy  nie
pracowała  w  sklepie,  nigdy  nie  parała  się  biznesem.
Jest wielką damą i nie ma pojęcia o tym, jak powstała
jej fortuna. Pozostawiła prowadzenie przedsiębiorstwa
męŜczyznom:  męŜowi,  synowi,  a  teraz  wnukowi.  Nie
znam  go, prawdę  mówiąc, nie znam osobiście nawet
jej  adwokatów.  Po  prostu  odrzucili  listownie  moją
ofertę  i  odmawiali  wszelkich  rozmów.  Na  pewno
bawi  ich  to,  Ŝe  odwaŜyłem  się  przedstawić  taką
propozycję. A teraz lady Westbrook we własnej osobie
zaprasza  mnie  do  domu  na  kolację.  AŜ  mi  trudno
w to uwierzyć.

- Musieli się bardzo przestraszyć - zauwaŜyła Caro.

- Boją się konsekwencji, jakie mogą wyniknąć z tej
brutalnej napaści na mnie,

Nie mogła się oprzeć uczuciu satysfakcji. Za-

stanawiała się, czy Martell będzie wieczorem u babki.
MoŜe staruszka zmusi go do przeproszenia jej. To by
go  na  pewno  dotknęło  do  Ŝywego!  Nie  znała  go,  ale
była przekonana, Ŝe jest człowiekiem hardym i bardzo
zarozumiałym. JakąŜ przyjemność sprawiłby jej widok
jego upokorzenia. Niech zejdzie z tego swojego Olimpu,
klęknie przed nią i błaga o wybaczenie! To jedyne, co
mogłoby  skłonić  ją  do  puszczenia  w  niepamięć  tego
upokarzającego  incydentu.  Wzdrygnęła  się  na  wspo-
mnienie  o  tym,  jak  leŜała  u  stóp  Martella  niczym
niewolnica przed nowym właścicielem.

- Szkoda, Ŝe nie zdąŜę juŜ kupić nowej
sukni

- powiedziała.

STRACH PRZED MIŁO

Fred Ramsgate roześmiał się.

- Masz całe szafy pełne pięknych strojów, dziew

czyno.

Wstał i spojrzał na zegarek.

- Czas na nas. Dochodzi trzecia. Gdzie, do licha,

są te sprawozdania?

Przez resztę popołudnia Caro z trudem koncent-

rowała się na pracy. Ojciec rzucał jej od czasu do
czasu zdziwione spojrzenie, uczestnicy narady takŜe
obserwowali ją z zaciekawieniem. Nie, stanowczo nie
była dzisiaj sobą.

O szóstej udało jej się wreszcie wrócić do domu.

Poszła prosto do swojego pokoju. Miała zaledwie
godzinę, by przygotować się do wizyty u lady
Westbrook.

Fred był człowiekiem szalenie punktualnym, toteŜ

dokładnie o siódmej trzydzieści znaleźli się przed
drzwiami pięknej rezydencji Westbrooków.

Samotna starsza kobieta w tak wielkim domu

- mruknął Fred.

MoŜe mieszka z wnukiem?

Caro drŜała lekko ze zdenerwowania, brakowało

jej tchu. Nie była pewna, czy uda jej się prowadzić
spokojną konwersację z Gilem Martellem. Po wszyst-
kim, co między nimi dzisiaj zaszło!

Drzwi frontowe otworzyły się. Stanęła w nich

przysadzista  kobieta  niskiego  wzrostu  w  skromnej
szarej  sukni.  Przywitała  ich  uprzejmie,  zabrała  im
nakrycia  i  zaprowadziła  do  salonu,  gdzie  czekała  juŜ
lady Westbrook. Na ich widok podniosła się z duŜego
secesyjnego fotela o wysokim, sztywnym oparciu.

Starsza pani wydała się Caro dziwnie znajoma. Te

przepastne,  ciemne  oczy,  długi  nos,  proste  plecy,
wszystko  to  przypomniało  jej  Gila  Martella.  Byli  do
siebie  szalenie  podobni,  przynajmniej  na  pierwszy
rzut oka.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

JednakŜe po chwili Caro stwierdziła pewne róŜnice.

Lady  Westbrook  była  za  młodu  zapewne  ciemną
brunetką, teraz miała włosy białe jak śnieg i delikatne
jak  jedwab,  twarz  szczupłą  i  pomarszczoną.  Była
chuda i koścista, ale gdy wstała i zrobiła kilka kroków
naprzód,  by  uścisnąć  dłoń  Freda,  uśmiech  rozjaśnił
jej  surowe  rysy,  emanowało  z  niej  ciepło  i  niezwykły
urok.  Fred  zareagował  natychmiast.  Wdzięk  kobiet
od lat dwóch do stu zawsze go zniewalał!

- To jest moja córka, Caroline - Fred przedstawił

z dumą swoje ukochane dziecko.

Kobiety podały sobie ręce i spojrzały na siebie

z zainteresowaniem.

- Słyszałam, Ŝe pracuje pani u ojca. Czy daje to

pani satysfakcję? - zapytała lady Westbrook z niedo
wierzaniem.

Caro roześmiała się krótko.

Wielką satysfakcję. Jestem wysoko wykwalifiko

wanym pracownikiem dziani rozliczeń, znam się dobrze
na rachunkowości. Po skończeniu szkoły poszłam na
kurs specjalistyczny.

JakŜe egzystencja kobiet zmieniła się od czasów

mojej młodości - zauwaŜyła lady Westbrook i Caro
zaczęła się zastanawiać, czy to znaczy, Ŝe ta kobieta
zazdrości jej, czy teŜ nie aprobuje jej sposobu Ŝycia.

Proszę usiąść obok mnie, moja droga. Mam juŜ

nie najlepszy wzrok i bardzo lubię wiedzieć,
jak
wyglądają moi goście. Ale do rzeczy. Czego się państwo
napijecie? Sherry? Wytrawne czy słodkie?

Gospodyni napełniła im kieliszki i znikła za drzwia-

mi. Lady Westbrook piła małymi, delikatnymi łyczkami
i po chwili skierowała swoje apodyktyczne spojrzenie
na Freda Ramsgate'a.

- Nie chciałabym psuć bardzo dobrego obiadu

rozmową o interesach. Spróbujmy załatwić naszą
sprawę, zanim siądziemy do stołu.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Caro zacisnęła usta i wymieniła z ojcem spojrzenia.

- Jak pani sobie Ŝyczy - odparł Fred beznamiętnym

tonem.

Lady Westbrook przyglądała mu się przez chwilę

z absolutnie obojętną miną.

Zakładam, Ŝe pan jest nadal zainteresowany tą

transakcją.

Nadal zainteresowany - powtórzył Fred, a ona

skinęła głową.

Chce pan wykupić kontrolny pakiet akcji West-

brooka?

Caro wyprostowała się raptownie. DuŜo nie brako-

wało,  by  rozlała  sherry  na  sukienkę.  Fred  takŜe
poruszył się niespokojnie. Tego  się nie spodziewał
w  najśmielszych  snach.  Mimo  to  nakazał  sobie
zachowanie idealnego spokoju.

Tak, tak, oczywiście - odparł. - Moja propozycja

jest wciąŜ aktualna.

Doskonale. Jutro powiem moim ludziom, Ŝeby

się z panem porozumieli - powiedziała Lady West
brook.

W tym samym momencie drzwi otworzyły się

gwałtownie i stanął w nich Gil Martell. Na jego
twarzy malowało się skrajne zdumienie.

Nerwy Caro zareagowały tak, jakby zostały do-

tknięte  gorącym  Ŝelazem.  Przedtem  zastanawiała  się
nad  tym,  czy  Martell  będzie  u  swojej  babki  i  jak
zareaguje na jej widok. No cóŜ, teraz przekonała się
o  tym.  I  to  błyskawicznie.  Był  znów  w  podłym
nastroju. Czy to jego normalny stan, czy jej obecność
tak na niego działa? Poprzez długość pokoju spojrzał
złym  okiem  najpierw  na  jej  ojca,  a  potem  na  swoją
babkę.

Co się tu, u licha, dzieje?

Nie przypominam sobie, Gilhamie, Ŝebym za

praszała cię dziś na kolację - powiedziała
lady

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Westbrook lodowatym tonem. - Gdzie twoje maniery,
mój drogi? Czy nie widzisz, Ŝe mam gości? Pozwól, Ŝe
cię przedstawię. To mój wnuk. A to pan Ramsgate
i jego córka, Caroline...

Wiem, kim są - mruknął Gil. -

Chciałbym
natomiast wiedzieć, co oni tu robią.

Zaprosiłam ich na kolację.

Twarz lady Westbrook zbladła z oburzenia, a po

chwili na jej zwiędłych policzkach zakwitły czerwone
wypieki.

- Dlaczego? - wymamrotał Gil poprzez zaciśnięta

zęby.

Jego babka wyprostowała się w swoim fotelu.

- Nie muszę się przed tobą tłumaczyć. Powiem ci

tylko - powiedziała chłodno - Ŝe zamierzam omówić
z panem Ramsgate warunki sprzedaŜy moich akcji.

Martell zacisnął mocno zęby, ciemny rumieniec

powoli zalewał jego twarz.

- Po moim trupie! - powiedział, jak mógł naj

spokojniej.

ROZDZIAŁ TRZECI

- Bardzo miła perspektywa! - krzyknęła spon

tanicznie Caro. Wiedziała, Ŝe to błąd, ale nie mogła
się w Ŝaden sposób powstrzymać.

Lady Westbrook spojrzała na nią zdumiona. Nigdy

przedtem  nikt nie  zdobył się  na takie potraktowanie
jej  wnuka.  Po  chwili  roześmiała  się.  Gil  nie  był  ani
zaskoczony,  ani  rozbawiony  sytuacją. PrzecieŜ  zetknął
się  juŜ  z  Caroline  Ramsgate  i  wiedział,  z  kim  ma  do
czynienia.

Nie mieszaj się do tego, babciu - powiedział

chłodnym tonem.

ZasłuŜyłeś sobie na gniew panny

Ramsgate.
- Babka rzuciła Gilowi karcące spojrzenie. - Byłeś
bardzo nieuprzejmy. Chciałabym, Ŝebyś juŜ poszedł.
Nie zapraszałam cię dziś na kolację.

PoniewaŜ doskonale wiesz, Ŝe nigdy nie zgodzę

się na tę sprzedaŜ.

Twoja zgoda nie jest potrzebna. Na szczęście

rozporządzam większością akcji.

Nie porozumiałaś się nawet z radą nadzorczą.

Bo nie muszę. Akcje są moją osobistą własnością.

Mogę je w kaŜdej chwili sprzedać. Bez niczyjej zgody.
Powiedziałam ci dzisiaj rano, Ŝe stanowczo
po
stanowiłam się ich pozbyć. JeŜeli nie wziąłeś tego na
serio, nie jest to moja wina. Zawsze wyraŜam się
bardzo jasno!

DajŜe spokój, babciu - powiedział Gil zachrypłym

głosem. - Pomyśl o konsekwencjach. Czy ty naprawdę
chcesz, Ŝeby firma przeszła w obce ręce? A tak się

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

stanie, jeŜeli wykonasz swój zamiar. To szaleństwo!
I pomyśleć, Ŝe robisz to tylko dlatego, Ŝe pozwoliłem
sobie na tę głupią małą...

Uprzytomnił sobie obecność Caro i Freda i rzucił

na nich ponure spojrzenie.

- Chciałbym porozmawiać z moją babką w cztery

oczy. Proszę, Ŝeby państwo wyszli. Chodzi o waŜną
sprawę rodzinną.

Fred wstał, mruknął coś pod nosem, Caro równieŜ

podniosła  się  z  fotela.  Nie  miała  ochoty  opuszczać
pokoju.  Była  zafascynowana  skandalicznym  aspektem
sytuacji,  jaka  się  wytworzyła.  Zaczynała  trochę
rozumieć tego porywczego człowieka.

Było jasne, Ŝe kocha swoją babkę, która zajęła się

jego wychowaniem po śmierci matki, ale widać było,
Ŝ

e ma jej równieŜ za złe jej apodyktyczność.

Wprawdzie posiadała pięćdziesiąt jeden procent

akcji,  ale  od  kilku  lat  on,  Gil,  prowadził  firmę.
Oczywiście  nieustannie  przez  nią  kontrolowany.  Nie
odpowiadało  mu  to.  Tego  moŜna  się  było  łatwo
domyślić.  Był  na  to  zbyt  arogancki,  zbyt  pewny
siebie.

Idąc ku drzwiom Caro czuła na sobie bezczelny

wzrok Martella. Zrobiło jej się gorąco. Nie dlatego,
Ŝ

eby sobie wyobraŜała, Ŝe spodobała się arogantowi.

Po  prostu  nie  chciała  być  lustrowana  niczym  klacz
wyścigowa.  Gil  Martell  naleŜał  niewątpliwie  do  tych
męŜczyzn,  którzy  automatycznie  oceniają  walory
seksualne  kaŜdej  napotkanej  kobiety,  nawet  jeŜeli  nie
czują do niej sympatii.

Wezbrała w niej fala niechęci, ale jednocześnie

i podziwu dla jego niewątpliwej męskości.

- Jak śmiesz wypraszać moich gości? - obruszyła

się lady Westbrook. - NiechŜe pan siada,
panie
Ramsgate, bardzo pana proszę. Nie zwracajcie państwo
uwagi na mojego wnuka.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

4 1

Nie moŜemy rozmawiać na ten temat w obecności

osób trzecich - obruszył się Gil.

To nie jest ani miejsce, ani pora na takie rozmowy

- przerwała mu babka. - Za chwilę siadamy do
kolacji. Pytałam pana Ramsgate, czy wciąŜ jeszcze
jest zainteresowany kupnem naszego
magazynu.
Twierdzi, Ŝe tak, więc będziemy mogli
rozpocząć
konkretne negocjacje.

My? - Ŝachnął się Gil. - Ja nie zamierzam

prowadzić z tym panem Ŝadnych negocjacji.
Ani
z nim, ani z kimkolwiek, kto wyraziłby ochotę na
wykupienie mojego przedsiębiorstwa.

Twojego? - Oczy starszej pani zwęziły się zło

wrogo. - Zapominasz, mój drogi, Ŝe ono jest moje.
I Ŝe mogę z nim robić, co mi się Ŝywnie podoba.
NajwyŜszy czas, Ŝebyś sobie zdał z tego sprawę.
Zatrudniam cię jako dyrektora, płacę ci bardzo dobrą
pensję, ale to nie znaczy, Ŝe jesteś właścicielem i Ŝe
masz prawo do udziału w rozmowach na temat jego
ewentualnej sprzedaŜy. JeŜeli zdecyduję się na nią,
pan Ramsgate będzie negocjował z moimi adwokatami.

Mówisz "jeŜeli", więc nie jesteś jeszcze całkowicie

zdecydowana.

Powiedzmy, Ŝe rozwaŜam róŜne warianty poro

zumienia się w tej sprawie z panem
Ramsgate.
O szczegółach będą z nim rozmawiali moi adwokaci,
ale ostateczną decyzję podejmę ja. Mogę ci przyrzec,
Ŝ

e naradzę się z tobą, zanim to uczynię, ale

nie
przyrzekam, Ŝe przyjmę twoje sugestie. Dam ci po
prostu szansę wyraŜenia swojej opinii. No, ale dość
tego. Nie pozwolę sobie zepsuć wieczoru. Mam, jak
widzisz, gości. Byłabym wdzięczna, gdybyś sobie teraz
poszedł.

Przez sekundę Martell stał nieruchomo, wypros-

towany jak strzała. Mięśnie i nerwy miał napięte do
ostateczności. Caro zauwaŜyła na jego szyi szybko

STRACH PRZED MIŁO

pulsującą nabrzmiałą Ŝyłę. Jego oczy błyszczały jak
rozŜarzone węgle.

Spodziewała się po nim jeszcze jednego wybuchu

gniewu, ale pomyliła się. Gilham obrócił się gwałtownie
na  pięcie,  pomaszerował  do  drzwi,  przystanął  na
chwilę,  znowu  się  obrócił,  nabrał  powietrza  w  płuca,
wyraźnie  się  uspokoił  i  spojrzał  na  babkę  wzrokiem
pełnym skruchy i czułości. Caroline zobaczyła w nim
nagle  uroczego  młodego  chłopca,  który  dobrze  wie-
dział,  jak  za  pomocą  uśmiechu  i  słodkich  słówek
pwinąć sobie babunię dokoła małego palca.

Przepraszam, babciu - powiedział teraz cicho.

.- Znowu się uniosłem. Bardzo mi z tego powodu
przykro. Nie potrafiłem się opanować. Przyszedłem,
Ŝ

eby przeprosić cię za tę poranną sprzeczkę, ale kiedy

zobaczyłem, Ŝe juŜ negocjujesz z potencjalnym nabyw
cą, zdenerwowałem się. Wybacz mi.

NajwyŜszy czas, Ŝebyś się utemperował,

mój
drogi - odparła lady Westbrook chłodno. - I czy nie
uwaŜasz, Ŝe moim gościom naleŜą się od
ciebie
przeprosiny? Z pewnością nie spodziewali się,
Ŝ

spotka ich w moim domu podobny afront.

Gil podszedł do Caro i Freda, wciąŜ z tym miłym

uśmiechem na ustach. JednakŜe w jego ciemnych
oczach czaiła się złość i Caro nie miała wątpliwości,
Ŝ

e ten twardy człowiek tylko udaje skruszonego.

Wyciągnął dłoń do Freda, ale Fred zignorował ten
pojednawczy gest.

Panie Ramsgate, proszę mi darować te

złe
maniery.

Panie Martell - odparł Fred - dzisiaj po południu

moja córka została w pańskim sklepie bardzo źle
potraktowana.

To była głupia pomyłka, za którą juŜ przeprosiłem.

Dobra, dobra - obruszył się Fred. - Słowa nic

nie kosztują. Powiada pan, Ŝe to była pomyłka, ale

STRACH PRZED MIŁO

dlaczego pański detektyw zachował się tak brutalnie?
Powiedziała mi, Ŝe pchnął ją na ziemię, powlókł przez
pokój, Ŝe potrząsał nią...

- Ten człowiek został juŜ zwolniony z

pracy
- oświadczył Gil. - Działał wbrew moim instrukcjom,
zapewniam pana o tym. I wbrew metodom panującym
w naszej firmie. Miał pannę Ramsgate po prostu
przyprowadzić do mojego gabinetu. Przesadził w swojej
gorliwości i poniósł konsekwencje.

Gil uśmiechnął się przy ostatnich słowach.

Widzę, Ŝe pana to bawi? - wybuchnęła Caro.

AleŜ skąd! - odparł pospiesznie Gil.

Pański pracownik zachował się jak zwykły zbir

i pan dobrze o tym wie!

Z trudem utrzymywał uśmiech na ustach, patrzył

na Caro coraz groźniejszym wzrokiem.

Po chwili zwrócił się w stronę Freda. Pragnął go za

wszelką cenę udobruchać, więc znowu zmobilizował
cały swój wdzięk i zaczął mówić gawędziarskim tonem.

- Wie pan przecieŜ, jak to teraz jest - powiedział, jak

biznesmen do biznesmena. - KradzieŜe sklepowe stają
się plagą. Musieliśmy na wszystkich piętrach zainstalo
wać kamery. Monitory są stale obserwowane. Gdyby
pan zobaczył wideotaśmę z nagraniem spaceru pańskiej
córki po naszym magazynie, zrozumiałby pan, dlaczego
wzbudziła podejrzenie moich ludzi. Zachowywała się co
najmniej dziwnie. Dokładnie jak złodziejka.

Przerwał i obrzucił Caro pogardliwym spojrzeniem.

Nie wpadło im do głowy, Ŝe moŜe jest tylko

szpiegiem przemysłowym.

Niech pan nie będzie śmieszny - mruknęła Caro.

Jest to jedyne określenie, jakie przychodzi mi do

głowy - odparł Gil.

Caro zacisnęła zęby i poczerwieniała na twarzy.

Nie zamierzała wdawać się z tym człowiekiem w kolej-
ną sprzeczkę i to w obecności jego babki.

STRACH PRZED MIŁO

Lady Westbrook otworzyła szeroko oczy.

Co to znaczy? O czym ty mówisz, Gil? Co

takiego miało miejsce w naszym sklepie? Nic
mi
o tym nie mówiłeś.

To było tylko małe nieporozumienie! - powiedział

Gil cicho.

Fred spojrzał na córkę ostrzegawczym wzrokiem.

JeŜeli  rzeczywiście  otwierała  się  moŜliwość  wykupienia
Westbrooka, to lepiej nie zaskarŜać ich do sądu w tak
błahej  sprawie,  ale  Caro  była  bardzo  oburzona  tym,
co  jej  się  przytrafiło.  On  teŜ  był  zły  z  tego  powodu,
jednakŜe  z  zadowoleniem  stwierdził,  Ŝe  Caro  macha
ręką,  jak  gdyby  chciała  mu  powiedzieć,  Ŝe  przejęcie
Westbrooka  uznaje  za  waŜniejsze  od  zemsty  na
Gilhamie Martellu.

Wszystko zostało juŜ wyjaśnione, lady Westbrook

- powiedziała. - To było rzeczywiście zwykłe niepo
rozumienie. Pani wnuk wyjaśnił to i przeprosił mnie.

Cieszę się, Ŝe zdecydowała się pani przyjąć moje

przeprosiny, panno Ramsgate - uśmiechnął się trochę
ironicznie Gil. - Podejrzewałem, Ŝe zechce się pani
zemścić, no, ale widzę, Ŝe się myliłem. Jest pani
bardzo racjonalną osobą.

O, tak - zgodził się Fred. - Caroline zawsze była

bardzo rozsądna.

Rozsądna? - Gil Martell zmierzył ją od stóp do

głów tym swoim przenikliwym, lekko szyderczym
a zarazem rozbawionym wzrokiem.

No, tak, sądzę, Ŝe jest to słuszne określenie jej

charakteru.

Caro poczuła, jak rośnie w niej nienawiść do tego

wstrętnego człowieka. Kpił sobie z niej, to było chyba
jasne. JakŜe Ŝałowała, Ŝe musi powstrzymać swój
temperament ze względu na obecność lady Westbrook,
no, i z powodu negocjacji w sprawie tak upragnionego
przez jej ojca domu towarowego tych ludzi. Zacisnęła

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

więc zęby i postanowiła nie reagować na prowokację
Martella.

Pani milczy? - uśmiechnął się Gil i zerknął na

zegarek. - Muszę juŜ iść, babciu - dodał. - Mam
waŜne spotkanie.

Z kim? - spytała, juŜ udobruchana.

- Chyba nigdy o niej nie słyszałaś - odparł krótko.
Lady Westbrook zmarszczyła brwi. Na jej czole

ukazały się dwie głębokie bruzdy.

- A więc z Mirandą? - zapytała.

W odpowiedzi Gil rzucił jej lodowate spojrzenie,

skłonił się lekko przed Caro i skinął głową Fredowi.

- Dobranoc, panno Ramsgate. Dobranoc, panie

Ramsgate. śyczę miłego wieczoru.

Przez chwilę Caro myślała, Ŝe odejdzie nie poŜe-

gnawszy się z babką, ale pochylił się nad nią i pocałował
ją w obydwa policzki.

- Dobrej nocy, moja kochana - powiedział i zanim

zdąŜyła mu odpowiedzieć, zniknął za drzwiami.

Lady Westbrook wydała z siebie głębokie wes-

tchnienie.

- To mój jedyny wnuk - szepnęła nie patrząc na

swoich gości.

adne z nich nie zareagowało. Bo i co moŜna było

powiedzieć. Mieli wraŜenie, Ŝe stara pani na chwilę
zapomniała o ich obecności.

Podczas obiadu, złoŜonego ze świetnie przyrządzo-

nych dań i pierwszorzędnych win, Caro zastanawiała
się,  z  kim  teŜ  Gil  mógł  być  umówiony.  Towarzyskie
kroniki gazet przypisywały mu mnóstwo romansów
-  z  reguły  z  bardzo  atrakcyjnymi  kobietami.  Ale  to
naprawdę  nie  była  jej  sprawa.  Sama  nie  rozumiała,
dlaczego  ją  to  interesuje.  Gil  z  pewnością  nigdy  nie
będzie  w  niej  widział  kobiety.  Więc  czy  warto  o  nim
myśleć?  Ale  dręczyła  ją  ciekawość.  Czy  spotka  się
znowu  z  tą,  jak  jej  tam,  hrabiną?  Czy  hrabia
miał

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

powód do bójki z Gilem Martellem? Co za idiotka ze
mnie, strofowała się w myślach. Muszę się opamiętać
i przestać o tym myśleć. W drodze do domu Fred
był w dobrym humorze.

Zobaczysz, Ŝe ona go wydziedziczy - powiedział

w pewnym momencie.

Skąd wiesz? - zdziwiła się Caro. - Tego nie

powiedziała. To, Ŝe chce sprzedać swoje akcje, nie
oznacza jeszcze, Ŝe pominie wnuka w testamencie.

To oznacza, Ŝe pozbawia go tego, na co za

pracował sobie przez wiele lat, moje dziecko. Zauwa
Ŝ

yłaś chyba, jak się zdenerwował.

Rzeczywiście.

No, widzisz. On wie, Ŝe babka zamierza go

wydziedziczyć, Ŝe chce mu zabrać firmę. MoŜe nawet
zostawi mu swoje pieniądze, ale sklepu za nie nie
odkupi. Straci przedsiębiorstwo, które od lat traktuje
jak swoje. Jego krewni zbudowali ten gmach, załoŜyli
pierwszorzędny dom towarowy. Prowadzą go
od
kilku pokoleń. Nie moŜna się dziwić, Ŝe Gil Martell
jest wściekły.

Caro spojrzała na ojca ze zdziwieniem.

Mam wraŜenie, Ŝe mu współczujesz.

Mam w stosunku do niego jakieś dziwne uczucie

solidarności - uśmiechnął się Fred. - On
zrobił
naprawdę dobrą robotę. Jego ojciec zaniedbał interes,
Gil Martell przywrócił mu dawną świetność, a teraz
babka pogniewała się na niego i negocjuje sprzedaŜ
swojego kontrolnego pakietu akcji, nie pytając go
nawet o zdanie. O, tak, naprawdę współczuję temu
człowiekowi.

Ale nie zrezygnujesz chyba z kupienia West-

brooka?

Pytanie było retoryczne. Caro doskonale wiedziała,

e jej ojciec nigdy nie odstąpi od swojego zamiaru. śe

tam, gdzie w grę wchodzi biznes, nie kieruje
się

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

osobistymi odczuciami. Czemu więc miałby to zrobić
w tym przypadku?

AleŜ oczywiście - odparł Fred. - JeŜeli nie ja, to

kupi go ktoś inny. Dawno nauczyłem się
prostej
prawdy, Ŝe przy takich transakcjach jak ta, ktoś
zawsze dostaje po głowie. Nie moŜna się liczyć ze
wszystkimi niemiłymi konsekwencjami, nieuchronnie
towarzyszącymi wszelkim interesom.

Na pewno masz rację, papo - zgodziła się Caro.

- Ale powiedz, czy sądzisz, Ŝe ona to robi z powodu
tej bójki w nocnym lokalu, opisanej w dzisiejszych
porannych gazetach?

- To całkiem moŜliwe - zastanawił się
Fred.

- Zdawało mi się, Ŝe Martell teŜ to podejrzewa.
ChociaŜ mogą istnieć inne powody, o których nic nie
wiemy. MoŜe lady Westbrook potrzebuje gotówki?
MoŜe chce zainwestować swój kapitał w kogoś innego
niŜ wnuk? MoŜe jest zadłuŜona? Nie powinno nas to
obchodzić. Właśnie to miałem na myśli, kiedy mówiłem
o niemiłych konsekwencjach towarzyszących wszelkim
interesom. Motywy postępowania lady Westbrook
nas nie dotyczą. Naszym celem jest przeprowadzenie
moŜliwie najkorzystniejszej transakcji dla
naszych
akcjonariuszy. Trzeba przejrzeć księgi Westbrooka,
zorientować się w sytuacji finansowej firmy, upewnić
się, czy cena, jakiej Ŝądają, jest uzasadniona. Reszta
to juŜ nie nasz problem.

- Potrzebna nam będzie współpraca Gila Martella

- zauwaŜyła Caro. - Zupełnie sobie tego nie wyob
raŜam. A ty?

Twoja ekipa musi tam wkroczyć i przejrzeć ich

księgi. Trzeba będzie przekonać Martella o koniecz
ności utrzymywania z nami dobrych stosunków.

JuŜ to widzę!

W dziesięć dni później Caroline siedziała w swoim

gabinecie i wpatrywała się w stojący na biurku telefon.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Przygotowywała się wewnętrznie do rozmowy z Gilem
Martellem,  zastanawiała  się  nad  tym,  jak  ją  prze-
prowadzić.  Przed  przystąpieniem  do  powaŜnych
negocjacji  z  firmą  Westbrook  ojciec  pragnął,  by  jego
fachowcy  zbadali  jej  księgi  rachunkowe  i  sporządzili
raport  o  jej  sytuacji  finansowej.  JednakŜe  adwokaci
lady Westbrook dawali niedwuznacznie do zrozumie-
nia, Ŝe Gil Martell robi trudności. Odmawiał wydania
ksiąg i pomijał milczeniem wszystkie prośby o wpusz-
czenie  Caro  i  jej  zespołu  do  swojego  działu  rachun-
kowości.

Cena rynkowa akcji Westbrooka była wprawdzie

wielce zachęcająca i Fred Ramsgate był zdecydowany
na  wykupienie  kontrolnego  pakietu,  ale  nie  przed
dokładnym  sprawdzeniem  stanu  finansowego  firmy.
Chciał  mieć  pewność,  Ŝe  przejmuje  zdrowe  przed-
siębiorstwo za atrakcyjną cenę.

- Porozmawiaj z Martellem osobiście - zwrócił się

tego ranka do Caro. - Dotychczas działaliśmy przez
osoby trzecie. Sama do niego zadzwoń.

Caro wykręciła odpowiedni numer i połączyła się

z  sekretarką  Martella.  Chłodny  kobiecy  głos  zawia-
domił ją, Ŝe pan Martell jest w tej chwili na zebraniu.
Nie, sekretarka nie miała pojęcia, kiedy będzie wolny.
Raczej  niechętnie  zgodziła  się  zanotować  numer
telefonu  Caro  i  poprosić  szefa,  Ŝeby  zadzwonił  do
Caro, jak tylko wróci.

Oczywiście tego nie zrobił. Caro zatelefonowała do

niego ponownie. Ten sam zimny, obojętny głos
oświadczył jej, Ŝe szefa nie ma w biurze.

- Czy powie mu pani, Ŝe sprawa jest

pilna?
- zapytała. - WaŜna i pilna?

Głos sekretarki zabrzmiał tak, jak gdyby reagowała

na bzyczenie muchy, która jakoś dostała się do jej
pokoju. Najprawdopodobniej miała ochotę potrak-
tować interesantkę tak samo jak uprzykrzonego owada.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Caro zaś miała nieprzepartą ochotę wrzasnąć na

nią i nauczyć ją grzeczności, ale powstrzymała się.
Nie mogła ryzykować, musiała być słodka i szalenie
uprzejma, przynajmniej do chwili uzyskania kontaktu
z Martellem.

Ale Martell nie kwapił się do rozmowy z nią. Caro

przez  następne  dwa  dni  drzwoniła  w  regularnych
odstępach  czasu  i  za  kaŜdym  razem  natrafiała  na  ten
sam  obojętny  głos  sekretarki,  która  załatwiała  ją
odmownie  z  nie  ukrywaną  przyjemnością.  Jej  szef
niewątpliwie podzielał jej odczucia. Caro nie miała co
do tego Ŝadnych wątpliwości.

Dotarłaś do niego? - zapytał ją ojciec trzeciego

dnia.

AleŜ skąd!

Caroline wstała od śniadania, przerzuciła torebkę

przez ramię i ruszyła ku drzwiom.

Dokąd się wybierasz?

Tam, gdzie powinnam się była wybrać dwa dni

temu. Do jaskini lwa.

Powodzenia! - krzyknął za nią Fred.

Był zadowolony, Ŝe nie musi osobiście rozmawiać

z tym młodym arogantem. Czekały go negocjacje
z lady Westbrook, uwaŜał więc, Ŝe musi oszczędzać siły.

Gdy Caro dotarła do Westbrooka, postanowiła nie

iść  bezpośrednio  do  gabinetu  dyrektora,  lecz  znowu
dokładnie  zwiedzić  wszystkie  działy.  Zaczęła  od
parteru.  Szła  wolnym  krokiem  od  kontuaru  do
kontuaru,  przenosiła  się  z  piętra  na  piętro  i  robiła
luźne  notatki.  Zatrzymała  się  w  dziale  kosmetyków,
gdzie  demonstrowano  jakiś  nowy  produkt,  pozwoliła
spryskać  się  perfumami,  oferowanymi  po  specjalnej
cenie,  w  dziale  spoŜywczym  skosztowała  kawałek
francuskiego sera, na piętrze poświęconym  gospodar-
stwu domowemu obejrzała zestaw niemieckich naczyń
kuchennych, oglądała prześcieradła i ręczniki, ceramikę

STRACH PRZED MIŁO

i szkło, aparaty radiowe, wreszcie w dziale zabawek
przyjrzała się dokładnie nowemu elektronicznemu
robocikowi.

Przechadzając się powoli po piętrze z damską

garderobą, zauwaŜyła doskonale skrojoną małą czarną
sukienkę zaprojektowaną przez jej ulubionego projek-
tanta. Postanowiła ją przymierzyć.

Zabrała ją do przymierzalni i właśnie stała w kabinie

ubrana  tylko  w  staniczek,  rajstopy  i  haleczkę,  kiedy
ktoś  energicznie  odsunął  kotarę.  Zdumionej  i  za-
skoczonej  Caro  ukazała  się  odbita  w  lustrze  twarz
Gilhama Martella.

- No, dobra. Co to ma znaczyć? - wyrzucił z siebie

ze złością.

Za Martellem stała kierowniczka działu i niemłoda

klientka, z przerzuconą przez ramię suknią. Caro
zarumieniia się,

- Proszę zasunąć kotarę! Ludzie na mnie patrzą!
Gil spojrzał w lustro, zobaczył przyglądające się im

kobiety, ale zamiast się wycofać, wszedł do ciasnej
kabiny i zasunął za sobą kotarę.

- Proszę natychmiast wyjść! - zaŜądała

Caro
i odwróciła się tyłem do intruza.

ZauwaŜyła, Ŝe Gil ma na sobie ciemne wizytowe

ubranie w cieniutkie szare paski. Rozpięta marynarka
ukazywała dobrze dopasowaną kamizelkę. Ten wy-
tworny strój jeszcze silniej podkreślał jego agresywną
męskość.

- Nie ruszę się stąd - powiedział stanowczym

tonem - dopóki nie dowiem się, dlaczego pani nas
znowu szpieguje.

Wpatrywał się bezczelnie w jej lustrzane odbicie.

Wodził  wzrokiem  po  jej  ciele,  po  krągłych  białych
piersiach  uwięzionych  w  koronkowych  miseczkach
stanika,  po  smukłych  udach  obleczonych  cielistymi
pończochami, po gładkich ramionach, pośladkach

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

5 1

unoszących  leciutko  jedwabną  haleczkę.  Pod  naporem
jego  wzroku  Caro  zaczęła  drŜeć  jak  w  gorączce.
Ogarnęła  ją  pogarda  dla  samej  siebie.  Dlaczego  ten
człowiek  tak  na  mnie  działa?  Dlaczego  czuję  się  tak
strasznie  zaŜenowana?  PrzecieŜ  gdyby  to  była  plaŜa,
miałabym na sobie znacznie mniej niŜ teraz i nic bym
sobie nie robiła z jego bezczelnej miny.

Chwyciła leŜącą na krześle sukienkę i zakryła się nią.

- Pan nie odpowiada na moje telefony. Musiałam

wymyślić coś, co zwróciłoby na mnie pańską uwagę

- powiedziała, jak mogła najspokojniej.

- Chciała pani zwrócić na siebie moją

uwagę?
Doskonale. Skoro tak bardzo pani na tym zaleŜy...

Jedną ręką wyrwał jej suknię, rzucił ją na podłogę,

a  drugą  powiódł  delikatnie  i  powoli  po  jej  boku,  od
piersi  aŜ  po  udo.  Nogi  ugięły  się  pod  Caro,  krew
uderzyła    jej do głowy.

Po drugiej stronie kotary rozległy się kroki.

- Proszę mnie puścić! - szepnęła Caro. - Proszę

stąd natychmiast wyjść! Muszę się ubrać!

JakŜe się bała publicznej sceny. Miała jeszcze Ŝywo

w pamięci tę okropną historię z detektywem wlokącym
ją przez  cały  magazyn.  Myślała,  Ŝe jeŜeli  Gil dowie
się, iŜ znowu zjawiła się w jego królestwie, przybiegnie
i  zaŜąda,  Ŝeby  poszła  z  nim  do  jego  gabinetu.  Nie
wpadło  jej  do  głowy,  Ŝe  zachowa  się  w  podobny
sposób.

- Jak pan śmie mnie dotykać! - szepnęła znowu.

- Proszę zabrać ręce!

Gil nie odpowiedział, ale teŜ jej nie puścił. Odwrotnie,

przylgnął całym ciałem do jej pleców i uśmiechał się
do jej lustrzanego odbicia wyzywającym, pogardliwym
uśmiechem, połoŜył głowę na jej gołym ramieniu
i przycisnął swoje chłodne usta do jej gorącej skóry.

- Ma pani piękne ciało - wymamrotał. - Bardzo

pociągające.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Wsunął rękę pod koronkowy staniczek. Mimo woli

Caro wzdrygnęła się z rozkoszy.

Gil obserwował ją dalej w lustrze i z zadowoleniem

stwierdził, Ŝe osiągnął zamierzony efekt. Jej usta
rozchyliły się, przymknęła powieki, wstrzymała oddech.
Uśmiechnął się z dyskretną ironią.

- Niestety, jestem dzisiaj bardzo zajęty. Pani pozwo

li, Ŝe powrócę do pracy - powiedział i odsunął się.

Caro wyprostowała się szybko, chwyciła swoją

suknię i zaczęła się gorączkowo ubierać.

Gil przyglądał się jej rozbawionym wzrokiem.

Gdy zobaczyłam pana po raz pierwszy - powie

działa Caro, odzyskując panowanie nad sobą - zrobił
pan na mnie bardzo niemiłe wraŜenie. Gdy zobaczyłam
pana po raz drugi, spodobał mi się pan jeszcze mniej.
Dzisiaj przekonałam się ostatecznie, Ŝe nie zyskuje
pan przy bliŜszym poznaniu. Odwrotnie. Jest pan po
prostu obrzydliwy. Patrzeć na pana nie mogę.

To dziwne, bo przed chwilą odniosłem zupełnie

inne wraŜenie - roześmiał się Martell. - JeŜeli o mnie
idzie,      to,    owszem,    mogę    na    panią    patrzeć,
i    to
z przyjemnością. Szczególnie kiedy jest pani w samej
bieliźnie. Czy musi pani koniecznie nakładać na siebie
tę suknię? Ładna    to    pani    nie jest,    ale ma
pani
zupełnie niezłą figurę. Całkiem, całkiem!

NiechŜe się pan wreszcie zamknie! - obruszyła

się Caro. - Ludzie słuchają!

Wyjęła z torebki grzebyk i szybko przeczesała

włosy. Z trudem powstrzymywała drŜenie rąk. śaden
męŜczyzna jeszcze nigdy tak na nią nie podziałał. Nic
z tego nie rozumiała.

Gil Martell odsunął kotarę, Caro przerzuciła przez

ramię czarną sukienkę, po wyjściu z kabiny wręczyła
ją sprzedawczyni, oświadczyła, Ŝe jej nie kupuje,
i zastanawiała się nad tym, co teŜ sobie ta dziewczyna
o niej myśli i ile usłyszała z tego, co działo
się

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

pomiędzy nią a Gilem. Idąc za nim ku windzie miała
wraŜenie, Ŝe wszyscy klienci przyglądają się jej i szepczą
za jej plecami.

Weszli do windy i bez słowa pojechali na górę.

Sekretarka rzuciła Caro lekcewaŜące spojrzenie.

- Było kilka pilnych telefonów - powiedziała do

Gila. - Zostawiłam notatkę na pańskim biurku.

- Dziękuję. Proszę mnie teraz z nikim nie łączyć.
Wprowadził Caro do gabinetu, zamknął drzwi,

szybkim krokiem podszedł do swojego biurka, usiadł
za nim i gestem ręki wskazał stojący naprzeciwko
fotel. Caro rozsiadła się wygodnie, skrzyŜowała swoje
długie nogi i z pewnym zaŜenowaniem zauwaŜyła, Ŝe
Gil przygląda się kaŜdemu jej ruchowi z wielką uwagą.

No więc? - odezwał się. - Czym mogę pani słuŜyć?

Nawet w doborze słów było coś aroganckiego.
-

Mam dosyć tych głupich Ŝartów... - zaczęła.

A ja nie.

JeŜeli pan sobie wyobraŜa, Ŝe z panem flirtuję, to

myli się pan - rozgniewała się Caro.

No dobrze, moja droga, niech mi pani powie,

o co pani chodzi, byle szybko. Jestem bardzo za
pracowanym człowiekiem.

Wobec tego niech pan przestanie bawić się moim

kosztem. I nie udaje, Ŝe nie wie, po co tu przyszłam.
Dopóki nie przejrzymy waszych ksiąg, nie będziemy
mogli podjąć negocjacji. Chcę, Ŝeby pan
wyraził
zgodę na to, bym wraz z moim zespołem ekspertów
mogła tu spędzić kilka dni i poinstruował swoich
ludzi, by nam szli na rękę.

Dlaczego miałbym się na coś takiego zgodzić?

- W oczach Gila zgasły iskierki wesołości.

Dlatego Ŝe jeŜeli nie zrobi pan tego z własnej

woli, zmusi pana babka, i to albo drogą perswazji,
albo przez nakaz sądowy.

Powiedziawszy to Caro speszyła się nieco. Wiedziała,

STRACH PRZED MIŁO

e pozwoliła ponieść się temperamentowi. GroŜenie

Gilowi sądem było nonsensem. Gdyby powtórzył jej
słowa babce, stara pani  mogłaby  wycofać się  z całej
sprawy.  Opuściła  powieki  i  patrzyła  na  Martella
spoza  zasłony  swych  gęstych  rzęs.  Zobaczyła,  Ŝe
zbladł, zacisnął usta i zmarszczył brwi.

- No, dobra - powiedział po chwili bezbarwnym

głosem. - Nasze księgi będą od jutra od godziny

dziewiątej rano do waszej dyspozycji. Nie pozwalam

ich jednak wynosić z budynku, kopiować, czy
robić z nich notatek. KaŜę przydzielić wam
odpowiednie pomieszczenie. Czy wszystko jasne?

Wszystko jest jasne, pomyślała Caro. Ustąpił, bo

nie ma innego wyjścia, ale postanowił utrudnić jej
pracę.

MoŜe mi pan zaufać - powiedziała spokojnie.

Zaufać? Pani? - mruknął Martell. - Czy uwaŜa

mnie pani za aŜ tak naiwnego? O nie, panno
Ramsgate,
nie mam do pani ani do tego rekina, pani ojca,
nawet
krztyny zaufania. Dlatego chcę, Ŝebyście pracowali
tutaj, na moim terenie, pod okiem moich
księgowych.
KaŜę wstawić biurko do mojego gabinetu, komputery,
telefon, wszystko, czego tylko zaŜądacie, ale będę
was
ś

ledzić na kaŜdym kroku, w dzień i w nocy.

Caro spojrzała na niego zdumionym wzrokiem,

przeszedł ją lęk. Poczuła się zagroŜona. Nie była
pewna, czy znajdzie siły na spędzanie takiej ilości
czasu pod bacznym okiem Gila Martella.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Pierwszego dnia Caro nie zetknęła się z nim w ogóle.

Nie  zjawił  się  ani  na  chwilę  w  swoim  gabinecie.  Jak
zwykle krąŜył po magazynie, rozmawiał z kierownikami
działów,  wysłuchiwał  ich  problemów,  decydował
w setkach spraw. Jego sekretarka w milczeniu sprząt-
nęła papiery z jego biurka, chowając je do szuflad
i  szafek.  Caro  przyglądała  jej  się  spod  opuszczonych
powiek. Tamta nie odzywała się ani słowem. Dawała
jasno do zrozumienia, Ŝe nie ma najmniejszego zaufania
do intruzów.

Większość przedpołudnia Caro i jej eksperci spędzili

na rozmowie z głównym księgowym, który odnosił
się do nich z chłodną rezerwą, jak gdyby się obawiał,
Ŝ

e zarazi się od nich jakimś wirusem. Był to przysadzis-

ty  męŜczyzna  w  średnim  wieku  z  małym  czarnym
wąsikiem i pruderyjnym uśmieszkiem na ustach. Caro
traktował  uprzejmie,  lecz  z  dystansem  i  pewnym
niedowierzaniem.  Z  wyrazu  jego  oczu  moŜna  było
wnioskować, Ŝe nie mieści mu się w głowie, Ŝe ładna,
młoda  dziewczyna  moŜe  się  znać  na  rzeczy  tak
skomplikowanej  jak  rachunkowość.  W  swym  Ŝyciu
zawodowym  Caro  zetknęła  się  wielokrotnie  z  męŜ-
czyznami tego typu. Nie wierzyli, Ŝe jest kompetentna,
byli  bowiem  pewni,  Ŝe  zawdzięcza  swe  stanowisko
pozycji ojca. Gil Martell był z pewnością jednym z nich.

Caro podziękowała głównemu księgowemu za

pomoc i wraz ze swoimi ludźmi zabrała się na serio
do wydobycia moŜliwie największej liczby danych ze
sprawozdań i ksiąg. Miała do tego szczególny talent.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Bezbłędnie odkrywała wszelkie niedociągnięcia, wszy-
stkie słabe punkty badanego przedsiębiorstwa. W mig
zorientowała się, Ŝe sporządzenie finansowego profilu
Werstbrooka nic zajmie jej zbyt wiele czasu.

TuŜ przed porą lunchu zjawił się Gil Martell. Ale

tylko na chwilę. Był uprzejmy i chłodny. Zabrał
jakieś papiery i wyszedł.

Kilka następnych dni przebiegło mniej więcej w ten

sam sposób. Caro zorientowała się szybko, Ŝe Martell
rzadko przesiaduje w swoim gabinecie, Ŝe woli osobiście
załatwiać sprawy niŜ zlecać je swoim podwładnym.
Poznawszy jego styl pracy, Caro ustaliła sobie własny.

O dwunastej wypuszczała swoich ludzi na lunch,

ale  sama  pozostawała  w  biurze.  Przynosiła  sobie
z  domu  coś  do  jedzenia.  Pudełeczko  wiejskiego
serka,  kilka  kawałków  chrupkiego  pieczywa,  jabłko,
butelkę  wody  mineralnej.  Gil  Martell  szedł  zazwy-
czaj  do  restauracji  z  klientami,  dostawcami  czy
importerami.

Na czwarty dzień, kiedy Caro właśnie spoŜywała

swój skromny posiłek, Gil zjawił się niespodzianie.

- Czy to cały pani lunch? - zdziwił się. - Czemu

nie korzysta pani ze stołówki dla personelu? Jest tam
naprawdę dobre jedzenie.

- Wolę przynosić sobie własne.

- Jak pani uwaŜa.

Gil wzruszył ramionami, spojrzał na nią, jakby

szukając  zaczepki,  i  przeszedł  do  swojego  biurka.
Wyjął jakieś dokumenty z szuflady i zaczął je starannie
przeglądać.  Caro  równieŜ  próbowała  skupić  się  na
swojej robocie. Mimo woli przypomniało jej się to, co
miało  miejsce  w  kabinie  przebieralni,  znów  poczuła
jego  ręce  na  swoim  ciele,  jego  wargi  muskające  jej
odsłonięte  ramię.  Zalała  ją  fala  gorąca.  Z  trudem
panowała  nad  swoim  oddechem.  śeby  tylko  Gil  nie
domyślił się, co się z nią dzieje.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Zadzwonił telefon. Caro wzdrygnęła się i auto-

matycznie sięgnęła po słuchawkę.

Recepcja — rozległ się kobiecy głos.- Jest tu

hrabina Jurby. Czy mogę ją skierować na górę?

Proszę zaczekać - odparła Caro i wskazała ręką

na stojący przed Martellem drugi aparat. - Do pana.

Proszę połączyć mnie z hrabiną - zaŜądał Gil od

recepcjonistki.

Zmarszczył brwi. Palce jego lewej ręki zaczęły

rytmicznie bębnić w blat biurka.

- Po coś tu przyszła, u licha? - mruknął

do
słuchawki. - PrzecieŜ wiesz, Ŝe Colin wścieknie się,
jeŜeli się o tym dowie.

Caro z zainteresowaniem przysłuchiwała się jego

słowom.  Wiedziała,  Ŝe  rozmawia  z  kobietą,  która
była powodem bójki w nocnym lokalu, a tym samym
-  decyzji  lady  Westbrook,  Ŝeby  sprzedać  magazyn.
Przez  głowę  przebiegało  jej  mnóstwo  pytań.  Czy  Gil
jest kochankiem tej kobiety? Czy ona zamierza rozwieść
się i wyjść za niego?

Komputer, przy którym pracowała Caro, wydał

z siebie przeciągły pisk. Pomyliła się paskudnie,
skasowała całą kolumnę cyfr.

Skoncentruj się na tym, co robisz! - nakazała sobie

surowo. Przestań podsłuchiwać rozmowy, które ciebie
nie dotyczą!

- Rzucasz go? - krzyknął nagle Gil. - Posłuchaj!

Nie ruszaj się z recepcji. Zaraz tam będę.

OdłoŜył gwałtownym ruchem słuchawkę, zerwał się

z fotela i pobiegł ku drzwiom. Mijając biurko Caro
zatrzymał się. Poczuła na sobie jego rozgorączkowany
wzrok, podniosła głowę i powoli uniosła powieki.

- Proszę, Ŝeby pani nie powtarzała zasłyszanych

w tym pokoju prywatnych rozmów - powiedział
przez zaciśnięte zęby.

Caro uśmiechnęła się chłodno i rozmyślnie, po to,

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

by go rozwścieczyć, w ogóle nie zareagowała na jego
słowa.

Czy pani mnie słyszy? - wrzasnął, rzeczywiście

wściekły.

Słychać pana w całym gmachu.

Pracując w moim gabinecie znajduje się pani

w uprzywilejowanej sytuacji...

To był pański pomysł, nie mój - przerwała mu.

Pani mi go narzuciła.

Niech się pan nie wygłupia!

Kobiety zawsze tak postępują. Ładują do podświa

domości męŜczyzny idee, a potem ci durnie wyobraŜają
sobie, Ŝe sami je wymyślili. Weźmy chociaŜby Adama
i Ewę. Adamowi nigdy nie wpadłoby do głowy, Ŝeby
ugryźć jabłko, gdyby Ewa go do tego nie namówiła.

Czy ja pana na coś namawiałam? Nie miałam

najmniejszej ochoty siedzieć w pańskim gabinecie.
Mogę się natychmiast z niego wyprowadzić, jeŜeli
panu przeszkadzam.

Nie mówiłem, Ŝe mi pani przeszkadza. - Gil

skierował swe ciemne oczy na dekolt Caro. Zaczęło
jej się leciutko kręcić w głowie. - Gdyby tak było,
dowiedziałaby się pani o tym bardzo szybko - dodał.

Nastąpiła dłuŜsza cisza. Caro powoli powracała do

równowagi.

Na razie chciałbym mieć pewność, Ŝe nie powtórzy

pani ani swojemu ojcu, ani nikomu innemu tego, co
pani przed chwilą usłyszała, zgoda? - odezwał się
wreszcie Gil.

Pan mnie obraŜa, panie Martell - powiedziała

Caro stanowczo i spojrzała swoimi jasnymi oczami
prosto w ciemne oczy Gila. - Nauczyłam się cenić
dyskrecję w bardzo młodym wieku. Transakcje mojego
ojca są zwykle tajne. Najmniejszy przeciek mógłby
okazać się katastrofalny i bardzo kosztowny. Zapew
niam pana, panie Martell, Ŝe nigdy nie plotkuję.

STRACH PRZED MIŁO

- W takim razie jest pani bardzo niezwykłą kobietą

- odparł cynicznym tonem, obrócił się i zaczął się
oddalać szybkim krokiem.

Caro wodziła wzrokiem za jego smukłą elegancką

sylwetką.

Porusza

się

jak

młody

tygrys,

pomyślała i poczuła suchość w ustach.

- Do zobaczenia - powiedział dziwnie łagodnym

głosem, w którym czaiło się jednak coś
innego.
Rozbawienie? Groźba? Caro nie była w stanie się
zorientować.

Jak to się dzieje, zastanawiała się, jak to się dzieje,

e pozwalam mu się tak łatwo wyprowadzać z rów-

nowagi? Chyba dostałam bzika?

Martwiło ją teŜ, Ŝe ten człowiek tak szybko

zorientował  się,  jak  ona  reaguje  na  jego  sztuczki.
CzyŜby czytał w jej myślach? CzyŜby odbierali na tej
samej  długości  fali?  A  moŜe  wszystkie  kobiety  za-
chowywały  się  w  jego  obecności  podobnie  jak  ona?
Wszystkie  gazety  zafascynowane  były  flirtami  i  ro-
mansami Gilhama Martella, w kaŜdym razie uwaŜa-
ły  je  za  bardziej  interesujące  niŜ  jego  działalność
zawodowa.  Po  bójce  w  nocnym  lokalu  Caro  naczy-
tała się róŜnych historyjek  z jego przeszłości. A było
ich  niemało.  JeŜeli  wierzyć  brukowej  prasie,  pan
Martell  zasługiwał  na  miano  współczesnego  Don
Juana.

No cóŜ, pomyślała, ja z pewnością nie poszerzę

grona jego wielbicielek. Zarozumiałość tego człowieka
jest horrendalna. UwaŜa się na pewno za prawdziwego
pogromcę  kobiet.  A  one  szaleją  za  nim  podobno
jeszcze  od  szkolnych  czasów  i  wcale  nie  dlatego,  Ŝe
j est   bogat y.  Gil   Mart ell   był   po  prost u  j ednym
z najseksowniejszych męŜczyzn Londynu i doskonale
o tym wiedział.

Caro próbowała powrócić do pracy, ale nie potrafiła

się skoncentrować. Nie mogła teŜ usiedzieć w miejscu,

STRACH PRZED MIŁO

toteŜ wędrowała po pokoju wymyślając róŜne zdania,
które rzuci Gilowi, gdy spotka go następnym razem.

Podeszła do okna i zauwaŜyła, Ŝe niepostrzeŜenie

dla niej nadeszła wiosna. Niebo było błękitne, słońce
jasno świeciło, na drzewach ukazały się pąki. Otworzyła
okno i wpuściła do pokoju wonne, świeŜe powietrze.

MoŜe dlatego była tak podenerwowana? To wiosna

tak na nią wpłynęła. W tym nastroju kaŜdy męŜczyzna,
a nie tylko Gil podziałałby na nią podobnie.

Wiosna jest porą zdradliwą i niebezpieczną, powie-

działa sobie. Oderwała oczy od nieba, od wierzchołków
drzew i spojrzała w dół.

I wtedy ich zobaczyła. Gila i hrabinę. Stali na

chodniku  i  rozmawiali,  podczas  gdy  obok  czekała
czarna  londyńska  taksówka  z  zapalonym  motorem.
Kierowca  przyglądał  im  się  zza  szyby  i  niecierpliwił
się.  Caro  niezbyt  wyraźnie  widziała  twarz  kobiety,
tylko  kaskadę  jasnych  włosów  i  szczupłą  sylwetkę
otuloną kurtką z norek, narzuconą na czarny kostium.
Zanim  Miranda  wyszła  za  hrabiego  Jurby,  musiała
być  modelką.  Miała  odpowiednią  do  tego  figurę.
Była  wysoka,  płaska,  bardzo  chuda.  Czy  w  takich
kobietach gustuje pan Martell?

Hrabina połoŜyła dłoń na ramieniu Gila i w jasnym

wietle słońca jej paznokcie rozbłysły lakierem koloru

krwi. Wspięła się na palce i pocałowała go mocno
w usta.

Caro odskoczyła od okna. A więc plotki okazały

się prawdziwe. Są kochankami. To nie ulega wąt-
pliwości. Te spojrzenia, ta intymność, ten gorący
pocałunek.

A niech sobie będą, myślała Caro. Nic a nic mnie

to nie obchodzi. Moja reakcja na Gila Martella jest
najwyraźniej skutkiem wiosennych zaburzeń w or-
ganizmie. I szybko przeminie.

Powróciła do swojego biurka i pochyliła się nad

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

6 1

dokumentami. Usiłowała się skupić, ale przez cały
czas nasłuchiwała kroków Gila.

Wreszcie zjawił się w gabinecie. Zatrzasnął za sobą

drzwi tak głośno, Ŝe Caro aŜ podskoczyła. Podniosła
głowę i szeroko otworzyła swoje szaroniebieskie oczy.

Ach, to pan - wymamrotała.

A kogo się pani spodziewała? - Gil podszedł do

swojego biurka i opadł cięŜko na fotel.

Co za cholerny dzień! - wyrzucił z siebie. - Same

komplikacje, wszystkie przez kobiety.

Jestem pewna, Ŝe świetnie daje pan sobie z nimi

radę.

Co pani powiedziała?

Nic.

To dobrze, bo nie mam ochoty na słuchanie pani

komentarzy.

Caro z trudem powstrzymała się od powiedzenia

mu,  co  o  nim  myśli,  i  skoncentrowała  się  na  ekranie
komputera,  na  którym  wyrastały  coraz  to  nowe
kolumny  danych  i  cyfr.  Powoli  wyłaniał  się  z  jej
poszukiwań  dość  jasny  obraz  sytuacji  finansowej
Westbrooka, ale dopiero za dobrych kilka dni będzie
mogła  przedstawić  ojcu  ostateczny  wynik  swoich
dociekań.

Gil Martell odbył kilka krótkich rzeczowych rozmów

telefonicznych  z  kierownikami  działów,  po  czym  bez
słowa  opuścił  gabinet.  Caro  odetchnęła  z  ulgą.  Nie
potrafiła  ignorować  jego  obecności.  Irytowało  ją  to
niepomiernie. Od początku swojej zawodowej kariery
pracowała z męŜczyznami i nic podobnego jeszcze jej
się nie przytrafiło.

O siódmej Martell pojawił się znowu. Magazyn był

juŜ zamknięty, niemal wszyscy pracownicy poszli do
domu. Podobnie jak zespół ekspertów konsorcjum
Ramsgate'a. Gdy Gil ją zobaczył, stanął jak wryty.

- Musi pani natychmiast stąd wyjść - powiedział

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

marszcząc brwi. - Za pięć minut pojawi się ekipa
naszych goryli pilnujących gmachu nocą. Będą bardzo
ź

li, jak panią zobaczą. Alarm automatyczny włącza

się o siódmej trzydzieści. Jest ustawiony na pewne
parametry. System ten jest tak skomplikowany, Ŝe
trudno go przestawić. Nawet dla mnie, a cóŜ dopiero
dla pani. Więc bardzo panią proszę o natychmiastowe
opuszczenie gmachu.

Chciałam dzisiaj skończyć przegląd działu, nad

którym pracuję - Caro wyprostowała się i zaczęła
sobie masować kark.

Zostawi to pani na jutro. - Gil spojrzał

na
zegarek. - Pracuje pani od ósmej rano. Jedenaście
godzin! Czy płacą pani za nadgodziny?

Jestem członkiem rodziny - roześmiała się Caro,

nagle zrelaksowana. - Nie wpadłoby mi nawet do
głowy, Ŝeby Ŝądać od ojca dodatkowych pieniędzy.

No, to mam nadzieję, Ŝe dostaje pani przyzwoitą

pensję.

Ojciec płaci mi tyle, ile płaciłby kaŜdej innej

osobie na moim stanowisku.

Ale nie za nadgodziny.

Nie odpowiedziała. Nie chciała omawiać z tym

człowiekiem swoich osobistych spraw. A on nie nalegał.
Podszedł  do  niej  i  popatrzył  na  ekran  komputera,
pokrytego  równiusieńkimi  kolumnami  cyfr.  Ściągnął
brwi.  Caro  pomyślała,  Ŝe  prawdopodobnie  nie  jest
mu  w  smak,  Ŝe  oto  obca  osoba  sięga  po  najgłębsze
tajniki jego finansów.

- To jest właśnie to, co najbardziej interesuje panią

i pani ojca - wybuchnął nagle Gil. - Cyfry, kalkulacje,
księgi handlowe, rachunek zysków i strat. Myślicie
wyłącznie o robieniu pieniędzy, o
powiększaniu
kapitału. To mnie doprowadza do szału! Czy pani nie
rozumie, Ŝe stare przedsiębiorstwo rodzinne znaczy
więcej niŜ suma przynoszonych przez niego zysków?

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

ft.ł

Wiem, wiem - odezwała się Caro. - Pana rodzina

zaczynała od zera, powoli budowała firmę i dlatego
nie chce pan, Ŝeby przeszła w obce ręce...

Nie o to chodzi. Mam na myśli ludzi, pracow

ników, którzy są z nami związani od najmłodszych
lat. Niektórzy pochodzą z rodzin, które od pokoleń
nie pracowały dla nikogo innego. Poświęcili firmie
kawał Ŝycia, tak samo jak mój dziadek i ojciec.

Trudno to porównywać - powiedziała

Caro
szorstko. - Mogę zrozumieć, Ŝe panu zaleŜy na waszym
magazynie. Ale pańskim urzędnikom? Oczywiście, Ŝe
chodzi im o utrzymanie posad, ale na pewno obojętne
jest im to, jak nazywa się właściciel. Byleby otrzymywali
swoje pensje.

Tak pani uwaŜa? śe im chodzi wyłącznie o pensje?

Nie docenia ich pani. To nie jest nawet sprawa
lojalności wobec mnie czy mojej rodziny. Ci ludzie
chcą, Ŝeby ten magazyn prowadzony był w pewien
sposób, na zasadach, do których są przyzwyczajeni.
Czują się jego częścią, szczególnie ci, którzy są z nami
od wielu lat i zamierzają pozostać do emerytury.

A pan oczywiście zawsze zasięga ich opinii przed

kaŜdą decyzją - uśmiechnęła się Caroline sarkastycznie.

Mamy komitet zakładowy, w którym reprezen

towane są wszystkie działy. Wysłuchujemy jego sugestii
i bierzemy je z reguły pod uwagę. To jest doskonały
układ. Nasi pracownicy miewają pomysły, o jakich
nam się nawet nie śniło. JeŜeli wprowadzamy
je
w Ŝycie i dają rezultaty, projektodawcy otrzymują
premię. Ja wdroŜyłem ten system. No i udało mi się
postawić na nogi podupadającą firmę i zainteresować
załogę walką o jej rentowność. Niektórzy z
nich
zamiast premii woleli akcje. ZauwaŜyłem, Ŝe młodzi
ludzie biorą gotówkę, starsi raczej akcje. Zaproponuję
pani coś. Zamiast ślęczeć nad cyframi z komputera,
niech się pani przejdzie ze mną po gmachu i poroz-

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

mawia  sobie  z  niektórymi  z  naszych  pracowników.
W  ten  sposób  zorientuje  się  pani,  jakie  jest  to  nasze
przedsiębiorstwo.  Czym  jest  Westbrook  dla  ludzi,
którzy w nim pracują.

To mi nie jest potrzebne! - odparła Caro, dość

zdziwiona jego potokiem słów, ale wciąŜ dotknięta
jego oskarŜeniem o merkantylność. - Wychowałam
się w kręgu domów towarowych podobnie jak pan.
Mój ojciec wciąŜ jeszcze dostaje kartki świąteczne od
ludzi, którzy pracowali w naszym pierwszym rodzin
nym magazynie. Zna ich od najmłodszych lat, są to
dla niego juŜ nie tylko dawni pracownicy,
ale
przyjaciele. Mój ojciec nauczył mnie, Ŝe Ŝadna firma
nie rozwinie się w kwitnący interes, jeŜeli pracownicy
nie lubią szefa i nie ufają mu.

Pani cytuje swojego ojca, jak gdyby był Bogiem

- odparł Gil Martell szyderczo.

Caro zarumieniła się, ale w tej samej chwili

zauwaŜyła kątem oka cień ludzkiej postaci za oszk-
lonymi drzwiami i zrezygnowała z odpowiedzi.

Tam ktoś stoi - szepnęła. - I podsłuchuje.

Rozległo się pukanie do drzwi.
-

Proszę wejść! - zawołał Gil.

Do gabinetu wsunął się umundurowany straŜnik.

- Dobry wieczór, panie Martell -
powiedział.

- Dobry wieczór pani. Przepraszam, Ŝe
państwa
nachodzę, ale za dziesięć minut włączy się
auto
matyczny alarm. JeŜeli państwo chcą pracować do
późna, to proszę mnie wezwać. Będę musiał eskor
tować państwa do wyjścia. Proszę o tym nie zapom
nieć.

- JuŜ wychodzimy - Gil uspokoił podejrzliwie nań

spoglądającego straŜnika. - Proszę wyłączyć komputer,
panno Ramsgate - zaŜądał i Caro zmuszona była go
posłuchać.

Zrobiła to, starannie ułoŜyła dyskietki, rachunki

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

i papiery w szufladzie i przekręciła klucz w zamku
Wszystko to pod czujnym okiem obydwu męŜczyzn.

StraŜnik odprowadził ich do windy. Szli pustym

korytarzem pustego gmachu, który po całodziennej
krzątaninie wydawał się wręcz niesamowicie cichy
i jakoś dziwnie groźny.

Wchodząc do windy, Caro wzdrygnęła się lekko.

Zimno pani? - zainteresował się Gil i spojrzał

badawczym wzrokiem na jej kostiumik z lekkiej szarej
dzianiny, który mocno przylegał do jej ciała i moŜe
nieco za bardzo podkreślał zarys piersi. - Bardzo
pani do twarzy w tym kolorze - dodał - ale moŜe
przydałby się płaszcz.

Kiedy rano wychodziłam z domu, było całkiem

ciepło.

Mamy wprawdzie kwiecień, ale jeszcze daleko

do prawdziwej wiosny. No, nic. W
samochodzie
włączymy ogrzewanie.

Caro uświadomiła sobie, Ŝe miała zadzwonić po

taksówkę. Zirytowało ją to.

Na ogół jeŜdŜę kolejką podziemną albo auto

busem. Nasz dom jest w odległości dziesięciu minut
od naszego biura. Nie warto wyciągać samochodu
z garaŜu. Zamierzałam wezwać taksówkę, bo rzeczy
wiście zrobiło się późno, ale zapomniałam. To nic,
na pewno uda mi się zatrzymać jakąś przejeŜdŜają
cą.

Podwiozę panią - powiedział Gil jakby mimo

chodem.

CzyŜby podejrzewał, Ŝe sobie tego Ŝyczę, pomyślała

Caro ze złością.

Bardzo dziękuję, ale dam sobie radę - odparła

chłodno.

To nonsens. Jadę w pani kierunku.

Gdy wyszli z windy, ujął ją lekko pod łokieć

i skierował ku bocznemu wyjściu, strzeŜonemu przez

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

innego umundurowanego straŜnika. Gil Martell skinął
mu głową na poŜegnanie.

- Dobranoc - powiedział.

Drzwi zamknęły się za nimi, jeszcze zanim zrobili

dwa kroki.

TuŜ przed wyjściem stał błyszczący czarny

rolls--royce i zanim Caro zdąŜyła rozejrzeć się za
taksówką, Gil posadził ją na miejscu obok kierowcy i
zamknął za nią drzwiczki wozu.

Ruszyli przez rzęsiście oświetlone ulice centralnego

Londynu ku dzielnicy Regents Park, z jej pięknymi
skwerami

okolonymi

jednakowej

wysokości

patryc-juszowskimi domami.

Proszę zapiąć pas! - odezwał się Gil, gdy wjeŜdŜali

na jasno oświetloną Baker Street. Caro zapomniała
wykonać ten automatyczny gest. Był to najlepszy
dowód jej fatalnego stanu nerwów. DrŜącymi rękami
usiłowała zapiąć klamrę pasa, ale w Ŝaden sposób nie
mogła tego zrobić. Gil przyglądał jej się przez chwilę
kątem oka, potem przechylił się i jednym szybkim
ruchem wykonał ten prosty manewr. Caro poczuła
w nozdrzach dyskretny zapach męskiej wody kolońs-
kiej. Zalała ją fala poŜądania, więc odsunęła
się
gwałtownie. Co się ze mną dzieje, pomyślała z rozpaczą.

Czy pani zawsze tak się boi męŜczyzn? - zapytał

Martell patrząc na nią podczas postoju na czerwonym
ś

wietle.

Pana na pewno nie!

Więc dlaczego wzdryga się pani jak poraŜona

prądem, ilekroć się do niej zbliŜam?

Nic podobnego!

Roześmiał się głośno i przysunął się do niej.

Bezwiednie odchyliła się w tył i zesztywniała. Krew
zaczęła mocniej pulsować w jej skroniach i krtani.

- Światła się zmieniły! - wykrztusiła z siebie.
Gil znowu się roześmiał.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

- Co za ulga! Cudem uratowana przez światła

drogowe!

Skoncentrował się jednak na prowadzeniu i samo-

chód znów gładko sunął szeroką ulicą.

Caro patrzyła prosto przed siebie. Była zła zarówno

na siebie, jak i na Gila Martella. Nie była tak naiwna,
by  wyobrazić  sobie,  Ŝe  podoba  się  temu  ulubieńcowi
dam.  Wiedziała,  Ŝe  nie  jest  kobietą  pociągającą
seksualnie.  Jeszcze  jako  młoda  dziewczyna  nauczyła
się  Ŝyć  z  tą  prostą  prawdą,  Ŝe  jedynym  powodem,  dla
którego męŜczyzna mógłby zainteresować się jej osobą,
jest  fortuna  jej  ojca.  A  juŜ  szczególnie  męŜczyzna
pokroju  Gila  Martella,  który  mógł  przebierać  w  ko-
bietach jak w ulęgałkach.

Podobały mu się dziewczyny w typie hrabiny Jurby

- jasnowłose, zawadiackie, ubrane według najnowszej
mody,  o  szczupłych  chłopięcych  figurach.  śartował
sobie  z  niej  od  kilku  dni,  chociaŜby  tak  jak  przed
chwilą,  uŜywając  swojego  seksapilu,  jako  broni
przeciwko niej i ojcu, a ona dała poznać po sobie, Ŝe
nie pozostaje obojętna na jego sztuczki.

Jechali teraz wzdłuŜ wysadzanych drzewami ulic

dzielnicy Regents Park. Z ciemnego parku o tej samej
nazwie,  w  którym  znajdowało  się  niewielkie  zoo,
dochodziły  przytłumione  zwierzęce  głosy,  groźne,  ale
zarazem  dziwnie  Ŝałosne.  Caro  wzdrygnęła  się  mimo
woli. Zdawało jej się, Ŝe jest w nich echo jej własnych
odczuć.

Minęli rezydencję lady Westbrook i znajdowali się

juŜ w niewielkiej odległości od domu Ramsgate'ów,
kiedy Gil gwałtownie nacisnął hamulec. Opony
zapiszczały, Caro rzuciło gwałtownie w przód. Gdyby
nie pasy, z pewnością rozbiłaby sobie głowę o szybę.

- Co pan, u licha, wyprawia? - krzyknęła.

Gil milczał. Wbił wzrok w stojący na podjeździe

domu babki samochód. Był to czerwony porsche.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Czy coś nie tak? - zainteresowała się Caro.

To wóz Mirandy - mruknął niecierpliwie. - Ka

załem jej pojechać do swojej matki. Nie rozumiem,
dlaczego mnie nie posłuchała. JeŜeli Colin ją
tu
znajdzie, zabije nas oboje.

To byłoby nawet niezłe wyjście z sytuacji - po

wiedziała złośliwie Caro.

Po diabła przyjechała do babki? - Gil był wyraźnie

zaszokowany. - I dlaczego ona nie wyrzuciła jej za
drzwi?

MoŜe lady Westbrook zaprosiła ją na kolację?

- zauwaŜyła Caro niby to obojętnym, ale
dość
sarkastycznym tonem.

Tym razem Gil spojrzał na nią uwaŜnie.

To chyba niemoŜliwe - odparł. - Babka nie

cierpi Mirandy.

Niech mnie pan odwiezie do domu. Jest późno,

a ja jestem głodna.

Głodna?

I to bardzo. Poza tym mój ojciec wymaga, Ŝeby

kolacja była podana punktualnie o ósmej, a jest juŜ
pięć minut po. Więc będę panu wdzięczna...

Urwała w pół zdania, gdyŜ Gil energicznie zapalił

motor, lecz zamiast ruszyć naprzód, cofnął się i skręcił
na podjazd domu babki. Zatrzymał się tuŜ za
czerwonym porsche.

Co pan robi? - zdziwiła się Caro.

Zabieram panią na kolację do babki - poinfor

mował ją, wysiadł, obszedł wóz i otworzył przed nią
drzwiczki.

- Mowy nie ma. Niech pan nie będzie śmieszny...
Gil wsunął głowę do środka samochodu, sięgnął

w głąb i odpiął pas Caro tak zręcznie, Ŝe nawet jej nie
dotknął.

Proszę za mną! - zaŜądał.

Nic z tego. Proszę mnie odwieźć do domu!

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Gil objął obiema rękami jej talię i mimo Ŝe broniła

się, wyciągnął ją siłą z wozu.

Nie dam się zaciągnąć do domu! - krzyknęła Caro.

A ja mówię, Ŝe tak.

Nie zmusi mnie pan!

A właśnie, Ŝe zmuszę!

Gil nie puszczał jej. Ściskał jej wąską talię tak

mocno, Ŝe zabrakło jej tchu, ale jednocześnie ogarnęła
ją fala ciepła i jakaś nie znana jej dotąd dziwna
bezwolność. Przez moment miała przemoŜną chęć
całkowicie poddać się temu nowemu uczuciu.

- Nieznośna z pani kobieta. - Gil spojrzał na nią

z niechęcią.

Zamiast się obrazić, ucieszyła się. Przynajmniej

mnie nie ignoruje, pomyślała. Przedtem nawet nie
słyszał, co do niego mówię, a w najlepszym razie
drwił sobie ze mnie.

A z pana nieznośny męŜczyzna - odpowiedziała

po krótkiej chwili.

Czy pani zawsze musi mieć ostatnie słowo?

- W kaŜdym razie nie pozwalam, by mi dokuczano!
Drzwi domu lady Westbrook otworzyły się nagle

i szeroki strumień Ŝółtego światła przeciął ciemności.
Carol zdrętwiała. Zdała sobie sprawę, Ŝe sylwetki jej
i  Gila  muszą  się  ostro  rysować  na  tle  błyszczącej
czarnej  karoserii  rollsa.  CzyŜby  babka  Gila  wyszła
przed  próg,  by  powitać  wnuka?  A  moŜe  była  to
hrabina Jurby? Caro juŜ obracała się w stronę drzwi,
by zobaczyć, kto w nich stoi, ale zanim to zrobiła, Gil
pochylił  się  nad  nią  i  przycisnął  gorące  wargi  do  jej
wpółotwartych ust.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Caro była tak zaskoczona, Ŝe nie zdołała go ani

odepchnąć, ani spoliczkować. JakŜe później Ŝałowała,
Ŝ

e tego nie zrobiła, ale przecieŜ nie miała najmniejszej

szansy.

Całował ją brutalnie. Obracał ją w swych silnych

rękach  jak  lalkę,  przyciskał  do  siebie  z  całej  mocy.
Jego  pierś  unosiła  się  i  opadała  jak  po  szaleńczym
biegu,  czuła  jego  muskularne  udo  pomiędzy  swoimi
udami,  jego  łapczywe  wargi  na  swoich.  Słodycz
zmieszana  z  udręką.  Była  nagle  słaba  i  bezbronna,
więc  zamknęła  oczy  i  zapadła  się  w  rozkoszną
ciemność, gdzie nic juŜ nie miało znaczenia poza tym
szaleńczym całowaniem.

Kiedy Gil wreszcie oderwał się od niej, Caro zadygo-

tała jak w gorączce. Oparła się o niego, Ŝeby nie upaść,
bała się, Ŝe nogi odmówią jej posłuszeństwa, Ŝe padnie
do jego stóp tak jak wtedy, gdy zobaczyła go po raz
pierwszy. Jednocześnie narastała w niej złość. Chciała
krzyczeć, bić go, bo czuła, Ŝe w gruncie rzeczy bawi się
nią, Ŝe całował ją w jakimś jemu tylko wiadomym celu,
w jakiejś swojej sprawie. Ale w jakiej? I dlaczego?

Nagle Gil obrócił się w stronę drzwi domu i wydobył

z siebie dość sztuczny śmiech.

- Ach, to ty, Mirando! Co tu robisz? - zawołał,

niby to zaskoczony.

Caro zrozumiała wszystko. Całował ją wyłącznie

na złość hrabinie. MoŜe byli pokłóceni? MoŜe chciał
wzbudzić w niej uczucie zazdrości? Wszystko to było
zwykłą grą, a ona, Caro, odgrywała rolę pionka.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

7 I

Smukła blondynka uśmiechnęła się do Gila promien-

nie. Brylanty w jej kolii i kolczykach sypnęły iskrami.
Mimo to widać było, Ŝe miota nią złość. Gil osiągnął
swój cel.

- Próbowałam się dodzwonić do ciebie, kochanie

- powiedziała. - Nie było cię jednak ani w domu, ani
w biurze, więc skomunikowałam się z twoją babką,
a ona zaprosiła mnie na kolację. Powiedziała, Ŝe ty
takŜe będziesz. Czekamy na ciebie od niepamiętnych
czasów. Starsza pani jest bardzo niezadowolona, mój
drogi. JakŜe moŜna się tak spóźniać?

Miranda zachowywała się tak, jak gdyby Caro

była  niewidzialna.  Ta  obróciła  się  i  juŜ  chciała
piechotą  ruszyć  do  domu,  który  znajdował  się  w  od-
ległości  zaledwie  kilku  minut  szybkiego  marszu,  ale
Gil  chwycił  ją  za  ramię,  przyciągnął  do  siebie  i  objął
mocno w talii.

- Mirando - powiedział. - Nie jestem pewny, czy

znasz Caroline Ramsgate. Caro, przedstawiam
ci
hrabinę Jurby.

Panie spojrzały na siebie jak gdyby poprzez bez-

kresne wody oceanu. śadna nie poruszyła się ani nie
uśmiechnęła.

Gil Martell uśmiechnął się. Był najwyraźniej roz-

bawiony. Caro miała ochotę kopnąć go, podrapać.

Babka zapewne mówiła ci o tym, Ŝe ojciec panny

Ramsgate być moŜe przejmie naszą firmę - zwrócił
się do Mirandy.

Ach, więc ona jest córką tego człowieka. - Miran

da uniosła brwi. - Rozumiem. Powinniśmy być dla
niej bardzo mili, nieprawdaŜ?

Caro zje z nami kolację - oświadczył Gil.

Twoja babka nic o tym nie mówiła.

Caro juŜ chciała otworzyć usta, Ŝeby powiedzieć,

e nie przyjmuje zaproszenia, kiedy Gil pchnął ją

lekko w stronę drzwi. Ukazała się w nich teraz ta

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

sama niska, pulchna kobieta, którą Caro poznała
w czasie pierwszej wizyty u lady Westbrook.

Dobry wieczór, Susan - zwrócił się do niej Gil.

- Pamięta pani pannę Ramsgate. Była tu z ojcem
w zeszłym tygodniu. Zaprosiłem ją na kolację. Czy
mamy coś dobrego?

Niestety, nic specjalnego - zdenerwowała się

Susan. - Jest melon z szynką, a potem zapiekanka
z kury i mus kawowy... Trzeba mnie było uprze
dzić. Nie jestem pewna, czy wystarczy tego na pięć
osób.

Wszystko będzie na pewno pyszne - odparł Gil,

rzucając gospodyni jeden ze swoich
czarujących
uśmiechów. - Panna Ramsgate jest na pewno na
diecie. Prawda, Caro? Wszystkie kobiety są na jakiejś
diecie. Przynajmniej od czasu do czasu.

Miranda z ironicznym uśmieszkiem zmierzyła lekko

tu i ówdzie zaokrąglone kształty rywalki, dając do
zrozumienia, Ŝe znacznie wyŜej ceni sobie swoją modną
chudą figurę, co wyraźnie zaambarasowało Caro.

- Na pewno damy sobie radę. Ja zrezygnuję z musu

i zjem na deser kawałek sera - oświadczył Gil. - A ty,
Susan, pospiesz się i połóŜ jeszcze jedno nakrycie na
stół.

Susan, która pełniła obowiązki kogoś w rodzaju

gospodyni  domu  i  damy  do  towarzystwa  lady  West-
brook,  przyzwyczajona  była  widać  do  aroganckich
komend  wnuka swojej chlebodawczyni,  gdyŜ  natych-
miast  udała  się  w  głąb  domu.  Gil  zaś  zaprowadził
Caro do duŜego salonu, umeblowanego z wiktoriańską
elegancją i ozdobionego gobelinami i grubymi dywa-
nami.  Przed  palącym  się  kominkiem  siedziała  lady
Westbrook.  Mimo  wiosennej  pogody  jej  ramiona
otulał  kaszmirowy  szal.  Spojrzała  na  Caro  nieco
zdziwionym wzrokiem.

- Babciu, pozwól - odezwał się szybko Gil - Caro

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

/ \

pracowała w moim gabinecie przez cały dzień. Zrobiło
się późno, pomyślałem, Ŝe jest na pewno głodna, więc
przyprowadziłem ją na kolację.

Lady Westbrook wyciągnęła do Caro białą dłoń.

JakŜe mi miło. Droga Caroline, mam nadzieję,

e Gilham idzie pani we wszystkim na rękę.

Robię, co mogę - uśmiechnął się Gil i spojrzał

znacząco na Caro.

Lady Westbrook zdawała się nie zauwaŜać ironicz-

nego tonu głosu wnuka ani rumieńca, jakim spłonęła
Caroline.

- NiechŜe pani siada obok mnie, moja
droga

- powiedziała wskazując na fotel. - Proszę
mi
opowiedzieć, jak pani idzie robota. A moŜe
nie
powinnam o to pytać?

- Jeszcze za wcześnie na wyciąganie wniosków

- odparła Caro. - Zanim sporządzimy raport, minie
jeszcze trochę czasu.

Miranda przysłuchiwała się tej rozmowie z rosnącym

zdziwieniem.

O jaki raport chodzi? - zapytała wreszcie.

Caro jest ekspertem z dziedziny finansów i księgo

wości - wytłumaczył jej Gil.

Księgowa? - skrzywiła się Miranda. - TeŜ mi

zajęcie dla kobiety.

No cóŜ, ten zawód juŜ dawno przestał

być
monopolem męŜczyzn. A pani, o ile się nie mylę, była
przed wyjściem za mąŜ modelką, nieprawdaŜ? - zapy
tała Caro.

- Przestałam pracować dopiero dwa lata temu.
Caro wzruszyła ramionami.

- Kiedyś kobiety nie miały wielkiego

wyboru.
Pozwalano im uczyć dzieci, pielęgnować chorych,
pracować w teatrze, w biurach. Ale dzisiaj jest zupełnie
inaczej. Wszystkie zawody stają przed nami otworem.
Trzeba tylko coś umieć i chcieć.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Mimo to nie wyobraŜani sobie kobiety, która nie

wolałaby być modelką niŜ księgową - wtrącił się Gil.

Masz rację, kochanie - roześmiała się Miranda.

Do pokoju wpadła lekko zdyszana Susan i oświad-

czyła, Ŝe podano do stołu. Gil pomógł babce wstać
z fotela, wziął ją pod rękę i ruszył z nią do jadalni.
Caro pomyślała sobie, Ŝe mimo iŜ lady Westbrook
postanowiła sprzedać ich dom towarowy bez zasięgania
jego opinii, kochała swojego wnuka, a on odwzajemniał
jej się wielkim przywiązaniem.

W czasie kolacji Miranda otwarcie flirtowała

z Gilem. Patrzyła na niego wielkimi zakochanymi
oczami, uśmiechała się zalotnie i całkowicie ignorowała
Caro. Ta siedziała w ponurym milczeniu, jadła mało
i marzyła o tym, Ŝeby być gdzie indziej. Nie rozumiała,
jak to się stało, Ŝe dała się namówić na tę kolację.
I dlaczego Gilowi tak zaleŜało na jej obecności. I na
ile powaŜny był jego flirt z piękną hrabiną Jurby.

Zamieszkałam w Savoyu - oświadczyła w pewnym

momencie Miranda. Gil właśnie dolewał do jej kieliszka
pysznego białego wina z piwnicy babki i spojrzał na
nią ze zdumieniem.

No cóŜ, kochanie - powiedziała szybko. - PrzecieŜ

zalecałeś mi przeniesienie się na neutralny grunt.
Pomyślałam, Ŝe najlepszy będzie hotel. Napisałam do
Colina kartkę z adresem i połoŜyłam ją w holu na
stoliku. śeby nie mógł potem mówić, Ŝe nie wie,
gdzie jestem. Wynajęłam sobie piękny apartament.
W sypialni jest łoŜe z baldachimem, przez okna widać
Tamizę i drzewa całe w pąkach. Sam zobaczysz.
Londyn jest wspaniały wiosną, nieprawdaŜ?

Lady Westbrook wyprostowała się w swoim fote-

lu i spojrzała na Mirandę ze zgorszeniem i konster-
nacją.

- Co ty opowiadasz, Mirando? CzyŜbyś porzuciła

swojego męŜa?

STRACH PRZED MH.OŚCIĄ

- Niestety tak. CóŜ innego mogłam zrobić? Po tej

okropnej scenie w publicznym lokalu?

Spojrzała na starszą panią szeroko otwartymi,

niewinnymi jak u dziecka oczami.

To tylko pogorszy sprawę! - mruknęła

lady
Westbrook.

Pani nie wie, co ja przez niego przeszłam! Gil jest

moim świadkiem. Proszę go zapytać. Colin nie pierwszy
raz upokorzył mnie w obecności obcych ludzi. Ale to
się więcej nie zdarzy.

Nie mówmy o tym przy kolacji - obruszył się Gil

i Miranda opuściła swoją jasną głowę na jego ramię
i spojrzała mu rozkochanym wzrokiem w
oczy.
Uosobienie kobiecości!

Jak kaŜesz, kochanie! - szepnęła.

Lady Westbrook spojrzała na hrabinę Jurby, jak

gdyby miała ochotę dać jej dobrego klapsa. Caro
czuła to samo, lecz zamiast tego spoŜywała łyczkami
swoją porcyjkę kawowego musu.

Po posiłku, który był najwyraźniej obliczony nie na

pięć, lecz na trzy osoby, podano jeszcze sporą tacę
z wyjątkowo smacznymi serami, po czym lady
Westbrook zaprowadziła swoich gości na kawę do
salonu.

Gil nie pozwolił Susan dźwigać cięŜkiej srebrnej

tacy, sam podjął się rozlewania kawy i obsypał
towarzyszkę babki licznymi komplementami za jej
kunszt kulinarny.

Caro obserwowała go uwaŜnie. Jaki potrafił być

miły, gdy chciał. Ile czułości, ile sympatii było w jego
stosunku  do  babki.  Nie  powinno  jej  to  było  dziwić.
Ludzie  nie  są  jednoznaczni.  W  kaŜdym  człowieku
tkwią  całe  pokłady  róŜnych  uczuć.  Gilham  Martell
był  człowiekiem  niezwykle  skomplikowanym  i  Caro
zaczynała sobie z tego zdawać sprawę.

Właśnie kończyli pić kawę, kiedy rozległ się gwał-

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

towny dzwonek u drzwi. Miranda wyprostowała się
w krześle i szeroko otworzyła swoje błękitne oczy.

Colin!

Dlaczego pani sądzi, Ŝe to moŜe być pani mąŜ?

- zdziwiła się lady Westbrook.

Gil podniósł się powoli z fotela i ostro spojrzał na

Mirandę.

Podobno napisałaś mu, Ŝe jesteś w Savoyu. Więc

dlaczego miałby przychodzić do nas?

Nie mam pojęcia... nie gniewaj się na

mnie

—

wymamrotała Miranda.

Caro pomyślała, Ŝe powinna współczuć tej kobiecie,

ale zachowanie tamtej było zbyt teatralne, Ŝeby mogło
być prawdziwe. Wbrew własnej woli wydawała się
raczej rozbawiona niŜ przeraŜona.

Przyznaj się, Mirando, Ŝe zawiadomiłaś go, iŜ

jesteś tutaj? No, mów - zaŜądał Gil.

MoŜe zadzwonił do Savoyu i tam mu powiedzieli,

bo, widzisz, musiałam to zrobić na wypadek, gdyby
zgłosiła się moja matka...

Rozległ się drugi, tym razem znacznie głośniejszy

dzwonek do drzwi.

Otwórz, Susan - zaŜądała lady Westbrook.

Nie, nie - krzyknęła Miranda.

Rób, co ci kaŜę! - powtórzyła lady Westbrook.

Niech go pani nie wpuszcza - rozpłakała się

Miranda. - Droga lady Westbrook, pani nie ma
pojęcia, jaki on potrafi być okropny. Zwłaszcza jeŜeli
za duŜo wypił. A o tej porze jest na pewno po kilku
godzinach pijaństwa w klubie. Cały czas spędza tam
w barze.

Z holu zaczęły dochodzić gniewne głosy. Gil ruszył

ku drzwiom, lecz zatrzymał się w pół drogi, gdyŜ
otwarły się i pojawił się w nich męŜczyzna, którego
twarz Caro natychmiast rozpoznała. Był to niewątpliwie
hrabia Jurby, ten z fotografii prasowej sprzed kilku

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

dni,  na  której  widać  go  było  w  bójce  w  nocnym
lokalu.  Wydawał  się  nieco  starszy  od  Gila.  Miał
pociągłą,  niezbyt  sympatyczną  twarz,  mocno  w  tej
chwili  zaczerwienioną.  Z  całej  jego  postawy  buchała
agresja.  JednakŜe  rysy  miał  regularne  i  kiedy  był
trzeźwy,  mógł  być  prawdopodobnie  zupełnie  sym-
patycznym

człowiekiem.

Spojrzał

Gila

rozgorączkowanymi oczami.

A więc jesteś! Ta głupia baba zapewniała mnie,

e cię tu nie znajdę. Byłem pewny, Ŝe kłamie. Gdzie

moja Ŝona, ty świński ryju?

Colin, uspokój się, jesteś pijany... - zaczął Gil,

ale tamten zauwaŜył w głębi pokoju Mirandę i roze
ś

miał się tryumfalnie.

- Ona teŜ tu jest! Oczywiście! I to z tobą!
Zacisnął pięści i próbował rzucić się na
Gila.

Wyglądał okropnie. Rudawe włosy miał zmierzwione,
krawat przekrzywiony, koszulę rozpiętą. Był to dość
niezwykły widok w tym eleganckim patrycjuszowskim
salonie.

- Zabiję cię, Martell!

- Jak śmie pan zachowywać się tak w

mojej
obecności! - Glos lady Westbrook był ostry jak
brzytwa. - Gdzie pańskie maniery? To jest mój dom,
a nie jakaś knajpa!

Hrabia stanął jak wryty, wyprostował się, opuścił

ręce i zalał się szkarłatnym rumieńcem.

- Dobry BoŜe, twoja babka teŜ tu jest! Myślałem,

e to kłamstwo... Ŝeście to sobie wymyślili... bardzo

panią przepraszam, lady Westbrook. Proszę pokornie

o wybaczenie. Zachowałem się okropnie. Jak ostatni
łajdak. Wypiłem o jednego za duŜo.

Ukłonił się nisko i prawie upadł na podłogę. Gil

chwycił go mocno za ramię.

- Dziękuję ci, Gil - powiedział hrabia automatycznie

i powolnym, niepewnym krokiem pijanego słonia

STRACH PR7.ED MIŁOŚCIĄ

ruszył ku drzwiom. - Zdaje się, Ŝe była tu gdzieś moja
Ŝ

ona, Miranda... O, jest! PomóŜ człowiekowi, który

ledwo trzyma się na nogach, kochanie.

IdźŜe do domu - mruknęła Miranda.

No tak. Zaraz pójdę, ale nie wiem, co się dzieje

z moim samochodem. Czy ja przyjechałem tu samo
chodem?

Stanął, Ŝeby się zastanowić.

Nie, nie... taksówką. Ktoś w klubie powiedział

mi... nie, to chyba był policjant... Ŝe w tym stanie nie
pozwoli mi siąść za kierownicę. Zabrał mi kluczyki.

Odwiozę go do domu, dobrze, Mirando? - za

proponował Gil.

Hrabia odsunął go.

Odwiezie mnie Ŝona - wymamrotał.

Ani mi się śni - odparła hrabina. - Jesteś znowu

pijany. Patrzeć na ciebie nie mogę. Mam dosyć Ŝycia
pod jednym dachem z człowiekiem, który ogląda
ś

wiat przez dno kieliszka. Słuchaj, Colin,

bierz
taksówkę albo idź piechotą. Prześpij się na ławce
w parku. Rób, co chcesz. Nic a nic mnie to nie
obchodzi. Wiem tylko, Ŝe do domu z tobą nie wrócę.

Myślę, Ŝe powinniście prowadzić tę

rozmowę
w innym miejscu - powiedział stanowczo Gil. - Miran
do, pomóŜ mi wyprowadzić Colina do holu. Chodź,
Colin, nie bądź idiotą... nie moŜesz tu rozmawiać z Ŝoną.

Colin spojrzał na lady Westbrook i prawie otrzeź-

wiał.

Przepraszam... bardzo przepraszam... juŜ wy

chodzę.

Tędy - zakomenderował Gil, popychając

go
lekko ku drzwiom.

Hrabina, choć niechętnie, poszła w ich ślady. Lady

Westbrook wydała westchnienie ulgi.

- Przykro mi za ten incydent - powiedziała z zimną

uprzejmością do Caro. - Mój wnuk dziwnie
się

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

ostatnio zachowuje. Bardzo Ŝałuję, Ŝe musiała pani
być świadkiem tej obrzydliwej scenki. Gil nie powinien
był do tego dopuścić.

Caro zauwaŜyła, Ŝe ręce starszej pani trzęsą się ze

zdenerwowania  i  poczuła  odruch  sympatii.  Wstała,
podeszła  do  niej,  uklękła  przy  jej  fotelu  i  ujęła  te
drobne, zimne, rozdygotane dłonie w swoje, młode
i  ciepłe.  Patrząc  z  uśmiechem  na  bladą,  zmęczoną
twarz staruszki, zaczęła je delikatnie rozcierać.

- Nie warto się tym przejmować, szkoda zdrowia

- powiedziała cicho.

On jest taki niemądry. - W wyblakłych oczach

lady Westbrook zabłysły łzy. - Ostrzegałam go przed
Mirandą. Znam ten typ kobiet. Zawsze znudzone,
poszukujące sensacji, zmian... jeŜeli Colin się z nią
rozwiedzie, Gil będzie musiał oŜenić się z nią, a to
byłoby straszne. Ona zrujnowałaby mu Ŝycie. Moja
rodzina zdobyła wszystko, co dziś mamy, cięŜką
pracą. Wolałabym zostawić cały majątek na jakiś
dobroczynny cel, niŜ oddać go w ręce Mirandy, która
roztrwoniłaby wszystko na swoje stroje i kaprysy.

Czy właśnie dlatego zdecydowała się pani sprzedać

swoje akcje?

Lady Westbrook rzuciła na Caro na poły gniewne,

na poły smutne spojrzenie.

- Postawiłam Gilowi ultimatum -
powiedziała.

- Albo przysięgnie, Ŝe przestanie widywać się z Miran
dą, albo zgodzę się, Ŝeby nasz magazyn przeszedł
w ręce pani ojca.

Caro gwizdnęła cichutko. Wyobraziła sobie tę scenę.

Znając juŜ trochę Gila Martella, domyślała się, jak
zareagował na taki szantaŜ.

- Wiem, co pani myśli - odezwała się starsza pani.

- śe popełniłam błąd. Zrozumiałam to zaraz po tym,
jak wyrwały mi się te słowa. Po prostu straciłam
nerwy...

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

- A on odpowiedział na to, Ŝeby pani robiła, co

się pani Ŝywnie podoba, Ŝe nic go to nie obchodzi,
prawda?

Caro potrafiła sobie nawet wyobrazić ton jego

głosu. Wcale nieźle poznała go przez ten krótki czas.
Rozbawiło ją to, więc roześmiała się.

Lady Westbrook spojrzała na nią ze zdumieniem

i po chwili teŜ zaczęła się śmiać.

- Dziękuję, moja droga, Ŝe pozwoliła mi się pani

wygadać - powiedziała po chwili i wytarła sobie oczy.

Stojący na kominku francuski zegar zaczął wybijać

dziesiątą. Caro skorzystała z okazji, Ŝeby poŜegnać
się wreszcie ze swoją gospodynią.

- Muszę wracać do domu. Dziękuję za pyszną

kolację. Miło mi było móc porozmawiać z panią.

Co ja gadam, pomyślała, przecieŜ to właściwie był

koszmarny wieczór. Nigdy w Ŝyciu nie przeŜyła nic
podobnego. Była emocjonalnie wyczerpana od tego
przerzucania się z jednego nastroju w drugi.

Musi pani zaczekać, aŜ wróci Gil.

Odwiezie
panią do domu.

Dziękuję. Mieszkam o kilkadziesiąt metrów stąd.

Chętnie się przejdę.

Po ciemku? To wykluczone.

Caro potrząsnęła energicznie głową, poŜegnała się

serdecznie ze starszą panią i wybiegła z salonu.

W holu było ciemno i na szczęście pusto. Ale

w chwili gdy Caro zbliŜała się do frontowych drzwi,
te otworzyły się i stanął w nich Gil.

Dokąd to? - zapytał.

Do domu.

Odwiozę panią.

Wolę się przejść. Dla zdrowia.

Więc panią odprowadzę - zdecydował.

Nie trzeba.

Nie pozwolę pani o tej porze chodzić samotnie

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

8 I

po ciemnych ulicach. Gdyby się pani coś złego
przytrafiło, pani ojciec odarłby mnie ze skóry.

Na dworze pachniało wiosną. Niebo było bez-

chmurne, powietrze tak czyste, Ŝe moŜna było liczyć
gwiazdy. Wielki srebrny księŜyc zwisał niziutko nad
plątaniną londyńskich ulic.

Szli szybkim krokiem wzdłuŜ ciemnego Regents

Park, w którego drzewach szumiał łagodny wiatr.

Na tych ekskluzywnych ulicach o tej porze ruch

samochodowy był minimalny. W oknach pięknych
starych domów paliły się wprawdzie światła, ale nic
prawie nie zakłócało nocnej ciszy.

Szli krok w krok w głębokim milczeniu, którego

adne z nich nie miało ochoty przerwać.

No, dobrze - odezwał się wreszcie Gil, gdy

przechodzili pod latarnią, i spojrzał przelotnie na
profil Caro, zupełnie jak gdyby chciał ocenić stopień
jej oburzenia i niechęci. - Dobrze wiem, o czym pani
teraz myśli. Przez cały wieczór obserwowałem panią.
Jest pani śmieszną małą purytanką. Ale proszę się
uspokoić. Miranda wróciła do męŜa. Mam nadzieję,
Ŝ

e to panią zadowoli.

Wróciła do domu?

Tak jest. Cieszy to panią? - Gil ujął jej ramię

palcami silnymi jak kleszcze.

Ale pana najwidoczniej nie - mruknęła Caro.

- I proszę puścić. To boli.

Puścił ją, ale zastąpił jej drogę.

Moje stosunki z Mirandą i Colinem to moja

sprawa. Pani nie wie nic ani o nich, ani o mnie. Poza
tym ma pani okropny zwyczaj patrzenia na ludzi
z góry. Z pogardą! Niech pani tego nie robi! Przynaj
mniej w stosunku do mnie.

Widzę, Ŝe umie pan czytać w cudzych myślach

- odparła Caro z ironią. - Wobec tego wie pan, co
o nim teraz myślę, więc proszę mi dać święty spokój!

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Odepchnęła go z taką siłą, Ŝe stracił równowagę,

cofnął  się  i  oparł  o  Ŝywopłot.  Nie  odwracając  się
Caro puściła się biegiem. Dotarła do podjazdu swojego
domu  i  juŜ  miała  otworzyć  drzwi,  kiedy  Gil  dogonił
ją,  chwycił  za  ramiona  i  mocno  szarpnął.  Zatoczyła
się i wpadła na drzewo.

Ręce przy sobie! - szepnęła jeszcze zdyszana po

biegu. - Czy pan zwariował? śeby gonić za mną po
ulicy jak...

PrzecieŜ właśnie tego pani chciała - zareagowały

z cynicznym skrzywieniem ust. - śebym pędził za
panią jak głupi szczeniak.

Nonsens! MoŜe pańska przyjaciółka lubi takie-

zabawy, ale ja na pewno nie!

To, Ŝe wspomniała Mirandę, rozzłościło go. Przyci-

snął Caro mocno do pnia.

- Dlaczego pani tak się przyczepiła do Mirandy?

Zaczynam podejrzewać, Ŝe jest pani zazdrosna. A moŜe
nienawidzi ją pani tak dlatego, Ŝe jest piękna i słynie
ze swojej urody? śe męŜczyźni szaleją za nią? Kobiety
to najdziwniejsze stworzenia świata. Pani zazdrości
Mirandzie powodzenia, a gdy o niej mowa, przybiera
takie miny, jak gdyby pani nigdy w Ŝyciu nie była
w łóŜku z męŜczyzną.

Caro zalała się ciemnym rumieńcem. Oczy Gila

rozbłysły.

Czy trafiłem w sedno?

Właśnie, Ŝe nie!

- To znaczy, Ŝe była pani juŜ w łóŜku z
męŜczyzną?

- Nie jestem tak sprośna jak pan i pańskie kobiety.

Dla was przespanie się z pierwszą lepszą napotkaną
osobą, niezaleŜnie od tego, czy juŜ ma partnera, czy
nie, to Ŝadna sprawa.

Ironiczny uśmieszek zniknął z twarzy Gila. Spojrzał

na Caro z taką wściekłością, Ŝe zadrŜało w niej serce.

Caro oddychała cięŜko przez suche usta, w uszach

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

szumiała  jej  krew.  Nie  miała  pojęcia,  czego  się  teraz
spodziewać  po  tym  gwałtownym  człowieku,  z  któ-
rym  wdała  się  nieopatrznie  w  tak  ostry  konflikt.
Dygotała  na  całym  ciele  jak  w  lęku  przed  ciosem.
Ale  Gil  nie  uderzył  jej.  Zamiast  tego  poczęstował  ją
pocałunkiem.

Lecz cóŜ to był za pocałunek! Jego usta spadły

jakimś  straszliwym  cięŜarem,  parzyły,  rozgniatały.
Głową oparta o pień drzewa, z wygiętą do bólu szyją,
czuła,  Ŝe  jej  oczy  wypełniają  się  gorącymi  łzami.
Minęły  lata  świetlne,  zanim  Gil  oderwał  się  od  niej,
wyprostował  i  odsunął  o  pół  kroku.  Oczy  miał
zapadnięte, powieki półprzymknięte, wyprostował się
i  stał  zupełnie  nieruchomo,  wyglądał  jak  kamienny
posąg jakiejś mitycznej postaci.

Caro takŜe trwała bez ruchu, tylko wielkie łzy

płynęły po jej pobladłych policzkach.

Po chwili Gil otworzył oczy i spojrzał na nią.

- Przepraszam. Nie wiem, co mi się stało. Straciłem

panowanie nad sobą. Proszę mi wybaczyć.

Caro nie mogła powstrzymać płaczu. Częściowo

dlatego, Ŝe bolały ją opuchnięte wargi, zupełnie jak
po ukąszeniu osy, częściowo dlatego, Ŝe była w szoku.

- Przestań płakać, Caro - szepnął Gil, przeczesując

palcami swoje ciemne włosy. - Ja tego nie chciałem.
Sam nie wiem, jak ci to wytłumaczyć.
Zupełnie
straciłem głowę.

Słowa te jeszcze bardziej zbulwersowały Caro. Więc

Gil wcale nie miał ochoty jej całować. Zrobił to
zupełnie bezmyślnie i juŜ tego Ŝałował. Nienawidziła
go, ale nie mogła powstrzymać łez.

Nagle Gil pochylił się nad nią i delikatnie musnął

ustami jej nabrzmiałe powieki. Caro wzdrygnęła się
pod wpływem tego czułego gestu. Ale zaraz znowu
ogarnęły ją dreszcze, gdyŜ poczuła czubek jego języka
pieszczotliwie przesuwający się po jej mokrych rzęsach.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Przestała szlochać i stojąc nieruchomo napawała się
tym zupełnie nowym odczuciem.

- No, juŜ dobrze - szeptał jej do ucha, muskając

wargami jej czoło, oczy, policzki. Objął ją
czule,
kołysał ją w ramionach, mówił słowa pociechy, jakby
była małym, nieszczęśliwym dzieckiem. Głaskał jej
długie kasztanowate włosy, przyciskał głowę do swej
piersi.

Gdyby chciała, mogłaby teraz bez trudu wysunąć

się  z  jego  ramion,  odepchnąć  go,  uciec,  ale  nie.
Oparła  się  o  niego  całym  ciałem,  wchłaniała  w  siebie
emanujące  z  niego  ciepło.  Po  chwili  Gil  zaczął  znów
całować jej usta, tym razem łagodnie, ostroŜnie, aŜ jej
ciało  rozedrgało  się  z  rozkoszy.  Odpowiadała  teraz
pocałunkami  na  jego  pocałunki,  zarzuciła  mu  ręce  na
szyję,  wplotła  palce  w  jego  gęste,  ciemne  włosy,
głaskała napięte mięśnie jego mocnego karku.

- Och, jak przyjemnie - wymamrotał Gil. - Rób

tak dalej. Mam za sobą straszny dzień. Tysiące spraw
do załatwienia. Taki masaŜ to właśnie to, czego mi
potrzeba.

Po chwili Caro zorientowała się, Ŝe Gil zabiera się

do długiego suwaka na plecach jej sukni.

- Muszę iść - szepnęła.

Słyszała gwałtowne bicie jego serca, czuła na swojej

twarzy jego szybki gorący oddech.

- Jeszcze nie - odparł i przesunął rękę po jej plecach.
Ale Caro juŜ zaczynała odzyskiwać panowanie nad

sobą. Myśli jej powoli się porządkowały. Zamiary
Gila były dla niej zupełnie jasne. NaleŜało go w porę
powstrzymać.

Doskonale wiedziała, Ŝe w stanie, w jakim się

znalazł,  rzuciłby  się  na  pierwszą  lepszą  napotkaną
kobietę.  Ostatecznie  był  przed  chwilą  świadkiem
powrotu  swojej  kochanki  do  męŜa  i  musiał  być  zły,
nieszczęśliwy i zazdrosny.

STRACH PRZED MIŁO

Potrzebna mu była jakaś inna silna podnieta, ale

na  tę  rolę  Caro  nie  miała  najmniejszej  ochoty.
Wprawdzie  przez  moment  ogarnięta  była  szaleńczym
wprost  poŜądaniem  i  nieomal  gotowa  mu  ulec,  ale
zbyt  długo  czekała  na  pojawienie  się  tego  jedynego
prawdziwego  męŜczyzny  jej  Ŝycia,  by  zgodzić  się  na
chwilowe zajęcie miejsca innej kobiety.

Chciała, Ŝeby przyszły kochanek pragnął jej, tylko

i wyłącznie jej.

Odepchnęła więc Gila ze zdumiewającą siłą.

Co się stało? - zapytał, zaskoczony.

Nie chcę tego - powiedziała Caro szybko.

- Proszę mnie puścić. Jestem okropnie zmęczona. To
był bardzo długi dzień. Powiedzmy sobie dobranoc
i idźmy spać.

Gil patrzył w jej chłodne teraz oczy i jego oddech

powoli się uspokajał.

- Nie sądziłem, Ŝe jesteś z tych, co tylko człowieka

podniecają - mruknął pogardliwie, opuścił
ręce
i wzruszył ramionami. - Ale niech będzie, jak chcesz.
Dobranoc.

Caro nie poŜegnała się z nim. Chciała jak

najprędzej od niego uciec. ToteŜ z chwilą gdy ją
puścił, rzuciła się pędem ku swojemu domowi. Nawet
nie obejrzała się za siebie. Na plecach czuła jego
gorący wzrok.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Nazajutrz Caro szykowała się do wyjścia z domu

w  stanie  takiego  zdenerwowania,  Ŝe  kilkakrotnie
zmieniała  suknie,  zanim  zdecydowała  się  na  czarną
spódnicę i biały sweterek z małym dekoltem. Nie był
to wprawdzie szczególnie atrakcyjny strój, ale przynaj-
mniej  ukazywał  jej  figurę  w  moŜliwie  najlepszym
ś

wietle, nie będąc przy tym ostentacyjnym. Usiadła

przed lustrem i szczotkowała włosy. Wpatrywała się
ponurym wzrokiem w odbicie swojej twarzy. Szkoda,
Ŝ

e nie jestem ładniejsza, myślała. śaden męŜczyzna

nigdy nie obejrzy się za mną na ulicy. Mogę spędzać
całe godziny na malowaniu się, na dobieraniu strojów,
ale to nic nie da. Nie mam po prostu tego czegoś, co
hrabina Jurby posiada w nadmiarze.

Gdy wchodziła do gabinetu Gila, serce waliło jej

jak młotem. Sekretarka przywitała ją chłodnym
skinieniem głowy, ale Caro była juŜ przyzwyczajona
do jej wrogości.

Okazało się, Ŝe Gil jeszcze nie zjawił się w pracy.

Co za ulga! Caro wiedziała, Ŝe spędzi on przedpołudnie
na  inspekcji  poszczególnych  działów  magazynu,  ale
pojawi  się  prędzej  czy  później  przy  swoim  biurku.
Mimo to czas dłuŜył się w nieskończoność. Co chwila
spoglądała na zegarek. Wreszcie tuŜ przed porą lunchu
Gil  zjawił  się  w  towarzystwie  dwóch  urzędników.
Miał na sobie świetnie skrojone ciemne ubranie, białą
koszulę  i  niebieski  jedwabny  krawat.  Wyglądał  wspa-
niale. Caro zalała fala sympatii tak gorąca, Ŝe niemal
bolesna. On zaś skłonił się uprzejmie, podszedł do

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

swojego biurka, zabrał stamtąd jakieś papiery i w mil-
czeniu wyszedł z gabinetu. Urzędnicy podąŜyli za nim.

Caro poczuła się, jakby ją ktoś spoliczkowat.

PrzecieŜ mógł powiedzieć chociaŜby kilka uprzejmych
słów. Nic by go to nie kosztowało. Próbowała na
powrót skupić się na pracy, ale trudno jej było się
skoncentrować.

Gil powrócił siedem minut przed trzecią. Caro

dokładnie znała godzinę, gdyŜ co chwila spoglądała
na zegarek.

Gil zdawał się powaŜny, zamyślony, i wciąŜ

milczał. Dopiero gdy zjawiła się jego sekretarka,
uśmiechnął się i poprosił, Ŝeby usiadła. Caro poczuła
ukłucie zazdrości. I lekkiej paniki. CzyŜby po krótkim
zawieszeniu broni znowu powrócili do zimnej wojny?

Przez następną godzinę Gil dyktował sekretarce

listy, po czym wyszedł, nie spojrzawszy nawet w stronę
Caro.  No,  tak,  pomyślała,  on  Ŝałuje  tego,  co  miało
miejsce  poprzedniego  wieczoru  i  nie  chce,  Ŝeby  sobie
wmawiała, Ŝe przywiązuje do tego jakiekolwiek znacze-
nie. Traktuje ją tak chłodno po to, by wybiła sobie
z głowy wszelkie złudzenia. To, Ŝe jej ojciec chce mu
odebrać  jego  ukochany  dom  towarowy,  czyni  ich
wrogami. Dobrze, Ŝe sobie o tym przypomniała.

No, ale czy to daje mu prawo do traktowania

innego człowieka w tak bezwzględny sposób?

Wczoraj całował ją i pieścił, nie zastanawiając się

zupełnie nad jej uczuciami. Wykorzystał swoją szansę,
a teraz niewątpliwie bał się, Ŝe ona zechce wykorzystać
swoją. Co on sobie właściwie wyobraŜa? śe ona,
Caro, poleci do Mirandy i opowie jej o wszystkim?
Albo Ŝe poskarŜy się jego babce?

Wpatrywała się niewidzącymi oczami w okno, za

którym świeciło wiosenne słońce. CzyŜby wszyscy
męŜczyźni byli oportunistami? Czy Ŝadnemu z nich
nie wolno wierzyć?

STRACH PKZtD MIŁOŚCIĄ

Weszła sekretarka Gila, Ŝeby powiedzieć, Ŝe idzia

do domu i Ŝe za chwilę zjawią się straŜnicy.

- JuŜ kończę - oświadczyła Caro poirytowanym

tonem.

Tego wieczoru zatelefonowała do niej Amy.

Czy pamiętasz Anthony'ego Calthropa? - za

pytała.

Chyba nie.

Przypomnij sobie, kochanie. To ten chirurg

z St. Luke's Hospital. W zeszłym roku usunął mi
migdałki. Taki wysoki, szczupły blondyn. Nie jest
zbytnio przystojny, ale ma bardzo miły sposób bycia.

To twoja najnowsza konkieta, rozumiem - roze

miała się Caro.

SkądŜe - zaprotestowała Amy. - Tylko Ŝe

właśnie wprowadził się do St. John's Wood, Ŝeby być
bliŜej szpitala, i urządza małe przyjęcie. Zaprosił mnie.

- Baw się dobrze. Opowiesz mi, jak było, na

naszym następnym lunchu.

Caro nie miała ochoty na rozmowy o męŜczyz-

nach. Marzyła tylko o gorącej kąpieli i o tym, Ŝeby
połoŜyć się do łóŜka i rozmyślać nad swoją biedą.

Poczekaj chwilę - przerwała jej Amy. - Poznałaś

go, gdy odwiedziłaś mnie w szpitalu. On ciebie świetnie
zapamiętał. A ty jego nie?

Zupełnie nie. To było ponad rok temu.

Nie mów mu tego. To mu sprawi przykrość.

Byłam pewna, Ŝe zrobił na tobie duŜe wraŜenie.
Powiedziałam mu, Ŝe często go wspominasz.

Co za nonsens!

Więc zaprasza cię takŜe!

Mowy nie ma. Po prostu nie mam czasu.

Podziękuj mu, ale jestem tego wieczoru zajęta.

Nie podałam ci Ŝadnej daty!

Wszystko jedno. Nie mam ani jednego wolnego

wieczoru. Nie pozwolę się zawlec na kolejne spotkanie

STRACH PRZED MIŁO

z którymś z twoich odrzutów. Jest na pewno okropnie
nudny.

Anthony wcale nie jest nudny, kochanie - ob

ruszyła się Amy. - Jest bardzo miły i dowcipny. Na
pewno ci się spodoba.

Wątpię. Gdyby był taki wspaniały, sama byś

go sobie wzięła.

Kiedy mam innego - zachichotała Amy. - Ale

posłuchaj. Nawet jeŜeli Anthony ci się nie spodoba,
poznasz tam mnóstwo innych osób. To będzie wielki
spęd. Nie musisz długo siedzieć, ale przyjdź,
bo
inaczej będzie na mnie zły za to, Ŝe przyprowadziłam
innego faceta na jego przyjęcie.

Jesteś naprawdę bezczelna! - Caro nie wiedziała,

czy się śmiać, czy oburzać.

Amy roześmiała się.

- Wpadniemy po ciebie z Robem w

sobotę
o ósmej - oświadczyła. - Nowe mieszkanie
An-
thony'ego jest bardzo blisko ciebie. Zaraz po drugiej
stronie parku.

- Więc twój najnowszy nabytek nazywa się Rob?
Amy zachichotała, poŜegnała się i
odłoŜyła

słuchawkę.  Caro  zamyśliła  się.  MoŜe  przyjaciółka
nareszcie  znalazła  kogoś  naprawdę  wartościowego?
Tak  mało  o  nim  powiedziała.  Jaki  teŜ  moŜe  być  ten
tajemniczy Rob?

Postanowiła pójść na przyjęcie. Co tam! MoŜe to

jej poprawi humor. Podeszła więc do szafy i zaczęła
przeglądać swoją garderobę.

Pod koniec następnego tygodnia zakończyła

przegląd ksiąg Westbrooka. Jej eksperci przygotowali
szczegółową analizę stanu majątkowego firmy. Dodali
do tego, jak zwyczaj kaŜe, kilka sugestii dotyczących
metod jej prowadzenia, sformułowali prognozę na
przyszłość, wskazali na moŜliwość dokonania pewnych

STRACH PRZED MIŁO

oszczędności, przerzedzenia starzejącego się juŜ nieco
personelu  oraz  na  dające  się  stwierdzić  tu  i  ówdzie
marnotrawstwo. Caro zredagowała ostateczną wersję
i kazała sporządzić odpowiednią liczbę kopii dla ojca
i  członków  rady  nadzorczej,  po  czym  wyjęła  z  kom-
putera  dyskietkę,  na  której  znajdowały  się  wszystkie
dane.

Nie chciała, Ŝeby jej raport wpadł w niepowołane

ręce.  KaŜdy,  kto  by  go  przeczytał  i  zrozumiał  jego
treść,  mógłby,  jeszcze  przed  ogłoszeniem  przejścia
Westbrooka  w  nowe  ręce,  zakupić  jego  akcje  po
starej cenie i zrobić na tym niezły interes.

W ciągu ostatnich kilku dni Gil wpadał do

swojego  gabinetu  bardzo  rzadko  i  tylko  na  krótką
chwilę.  On  z  pewnością  takŜe  ciekaw  był  jej  raportu.
ToteŜ  co  wieczór  przenosiła  wszystkie  informacje  na
dyskietkę  i  zabierała  ją  ze  sobą.  Bała  się  bowiem,  Ŝe
któregoś  dnia  Gil  włamie  się  wczesnym  rankiem  do
jej komputera i przejrzy zawarty tam materiał. Wiedział
wszystko  o  stanie  majątkowym  swojej  firmy,  ale  na
pewno teŜ chciał wiedzieć, do jakich wniosków doszła
Caro.  Jak  oceniła  stan  finansowy  Westbrooka,  jakie
działania na przyszłość proponowała w razie przejęcia
firmy przez konsorcjum Ramsgate'a.

Fred Ramsgate zabrał się do czytania raportu

córki w piątek po kolacji. Udał się z nim do swojego
gabinetu,  Caro  zaś  poszła  do  sypialni  i  połoŜyła  się
wcześnie  spać.  Nazajutrz  rano  zastała  ojca  w  jadalni
przy  śniadaniu.  Miał  podkrąŜone  i  zaczerwienione
oczy  i  ziewał  na  całego.  Powoli  zajadał  jajko  na
miękko i grzanki z masłem.

Caro nalała sobie kawy.

No i co powiesz? - zapytała.

lęczałem nad tym twoim tomiskiem prawie

do białego rana. Muszę przyznać, Ŝe zrobiłaś dobrą
robotę.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

9 1

Dziękuję - uśmiechnęła się zadowolona z po

chwały.

Mam parę uwag - dodał i przesunął przez stół

kilka zapisanych kartek papieru.

Caro jęknęła.

Słuchaj, to straszne. Będę musiała tam wrócić

i spędzić co najmniej dwie, trzy godziny. Myślałam,
Ŝ

e nareszcie będę miała z tym spokój.

Przykro mi, kochanie, ale te wyjaśnienia są

konieczne przed poniedziałkowym zebraniem rady.
Wpadnij tam zaraz i załatw to. Na pewno skończysz
przed lunchem. Jesteś taka sprawna.

Dziękuję za komplement, tato, ale wiem, Ŝe

mówisz to tylko po to, Ŝeby postawić na swoim.

AleŜ skąd, dziecino - uśmiechnął się. - JakŜe

bym cię mógł okłamywać? Jesteś mądra jak sowa.
PrzecieŜ wiesz, Ŝe jestem z ciebie dumny.

No dobra, załatwię to. A myślałam, Ŝe uda mi

się pójść do klubu. PrzecieŜ jest sobota.

Miała rzeczywiście liczne plany na to sobotnie

przedpołudnie. Zamierzała pójść do swojego klubu
sportowego, zagrać w ping-ponga, popływać, poroz-
mawiać z przyjaciółmi, zjeść lunch przy basenie, pójść
do fryzjera i wypróbować nowe uczesanie.

Bardzo lubiła te sobotnie wizyty w klubie.

Niektórzy jego  członkowie  odwiedzali  go  codziennie.
Było to znakomite miejsce do zawierania znajomości
i  nawiązywania  kontaktów  w  zrelaksowanej,  przyja-
znej  atmosferze.  Przykro  jej  było,  Ŝe  nie  będzie  tam
mogła dzisiaj  pój ść. No, ale trudno. Zadzwoni
i  przeprosi  przyjaciółki,  z  którymi  się  umówiła.
Wszystkie  pracowały  zawodowo  i  na  pewno  jej
wybaczą,  bo  przecieŜ  zrozumieją,  Ŝe  biznes  jest
waŜniejszy od przyjemności.

O dziewiątej trzydzieści znalazła się więc na

powrót przy swoim biurku w gabinecie Gila Martella.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Ledwo zdąŜyła rozłoŜyć papiery, kiedy drzwi otworzyły
się gwałtownie.

- Powiedziano mi, Ŝe pani znowu

przyszła!
- krzyknął od progu. - Zdawało mi się, Ŝe skończyła
pani wczoraj całą robotę. Przekazaliśmy pani wszystkie
dane, szliśmy pani na rękę, jak tylko
mogliśmy,
a pani znowu tutaj!

Caro z trudem opanowała zmieszanie, w jakie

wprowadził  ją  ten  jego  niespodziany  najazd.  Ubrany
był  dzisiaj  w  byle  co.  Miał  na  sobie  stary  czerwony
sweter  i  trochę  wymięte  sztruksowe  spodnie.  Wy-
glądał  tak,  jak  gdyby  przed  chwilą  powrócił  ze
spaceru  z  psem  albo  z  pola  golfowego.  Zastanawiała
się,  jak  dział  księgowości  mógł  zawiadomić  go,  Ŝe
zaŜądała  na  powrót  wydania  ksiąg  rachunkowych.
Nie  mogła  to  być  sekretarka,  gdyŜ  nie  pracowała
w  sobotę.  A  on?  Jak  spędzał  weekendy?  Miała
wielką  ochotę  zapytać  go  o  to,  ale  bała  się,  Ŝe  na  nią
nakrzyczy.

Ojciec przeczytał w nocy mój raport... - zaczęła.

No właśnie. A ja nie dostałem nawet kopii.

KaŜdy członek waszej rady nadzorczej będzie
go
mógł przestudiować, ale ja nie!

To jest poufny dokument! - wymamrotała

Caro.

Oczywiście! Pani woli, Ŝebym nie wiedział, jak

wyceniła pani nasz majątek. Bo mógłbym poradzić
babce, Ŝeby zaŜądała od tego rekina, pani
ojca,
znacznie wyŜszej sumy, niŜ zamierzała, nieprawdaŜ?

Jak pan się wyraŜa o moim ojcu! On oferuje

bardzo przyzwoitą sumę!

Wiedziałem, Ŝe pani go poprze. Jest pani równie

zachłanna jak on. Dobrana z was para!

Caro poczuła, Ŝe krew uderza jej do głowy.

Uniosła rękę, Ŝeby go uderzyć, ale on odsunął się od
niej, chwycił ją za przegub i przyciągnął do siebie tak

STRACH PRZED MIŁOSCIĄ

gwałtownie, Ŝe ciała ich zderzyły się. Przeszedł ją
dreszcz podobny do prądu elektrycznego, na chwilę
przestała oddychać.

- O nie, moja mila! - mruknął. - śadna kobieta

mnie jeszcze nie uderzyła!

- Więc dlaczego pan mnie obraŜa - wymamrotała.
Powrócił jej oddech, ale z kaŜdą sekundą stawał

się bardziej przyspieszony i bolesny. Bliskość jego
ciała stawała się coraz bardziej dojmująca.

Poniosło mnie! - stwierdził patrząc na nią.

Zawsze pana ponosi - odpowiedziała.

- Tylko przy pani - odparował. Spojrzała mu

prosto w oczy.

Było w nich coś bardzo dziwnego. Dlaczego on

tak na mnie patrzy, pomyślała. Co się ze mną dzieje?
Dlaczego szumi mi w uszach? Dlaczego jest teraz tak,
jak gdyby czas stanął i ziemia przestała kręcić się
wokół własnej osi?

Nagle drzwi gabinetu otworzyły się.

Halo! - odezwał się kobiecy głos. - Mam

nadzieję, Ŝe nie przeszkadzam.

To chyba Amy! - pomyślała. JakŜe to moŜliwe?

Co ona tu robi. Przez chwilę zdawało jej się, Ŝe śni.
Z trudem wyrwała się z transu, w jaki wprowadziła ją
bliskość Gila. A on robił wraŜenie równie zmieszanego
jak ona. I jakby nie zauwaŜył pojawienia się trzeciej
osoby. Wpatrywał się tak intensywnie w zarumienioną,
rozgorączkowaną twarz Caro, jak gdyby usiłował
odczytać jej najtajniejsze myśli. A co sam myślał? Co
czuł? JakŜe bardzo chciała to wiedzieć! Być moŜe
obudzi się za chwilę i to wszystko okaŜe się snem?

Usłyszała chichot, tak charakterystyczny chichot

Amy. Więc jednak to, co się tu działo, nie było
wytworem jej wyobraźni. Bo rzeczywiście stała przed
nią Amy. Tym razem Gil usłyszał jej dziecięcy niemal
ś

miech, wypuścił Caro ze swych ramion i obrócił się.

STRACH PRZED MIŁO

Amy, drobna, szczupła, złotowłosa Amy, zwana

przez przyjaciół kieszonkową Wenus, stała przed
nimi w róŜowej, przybranej koronką sukience i uśmie-
chała się wesoło.

- Cześć - powitała ją Caro bez

większego
entuzjazmu.

Amy była ostatnią osobą, którą miała w tej

chwili  ochotę  widzieć.  Wolała  nie  przedstawiać  jej
Gila,  ale  rzecz  była  nie  do  uniknięcia.  Caro  lekko-
myślnie  zwierzyła  jej  się  przed  kilkoma  dniami,  Ŝe
pracuje  w  gabinecie  Martella.  Od  momentu,  w  któ-
rym zobaczyła jego zdjęcie w gazecie, Amy marzyła
o  tym,  Ŝeby  poznać  tego  przystojnego  awanturnika.
Znam  ją  od  tak  dawna  i  niczego  się  nie  nauczyłam,
wyrzucała  sobie  w  duchu  Caro.  Czy  ja  nigdy  nie
zmądrzeję?

- Przyszłam, Ŝeby cię wyciągnąć na lunch - oświa

dczyła Amy niewinnym tonem i uśmiechnęła się jednym
ze swoich najsłodszych uśmiechów. - Dzwoniłam do
ciebie i twój ojciec powiedział mi, Ŝe jesteś tutaj. Ten
przemiły straŜnik przyprowadził mnie na górę. Mam
nadzieję, Ŝe nie ma mi pan tego za złe? - zwróciła się
do Gila.

- Oczywiście, Ŝe nie - odparł szarmancko.

Gdy Amy trzepotała swoimi długimi

rzęsami, męŜczyźni z reguły ustępowali jej we
wszystkim.

Caro i ja byłyśmy w tej samej klasie - oświadczyła

Amy.

Czy ona wtedy teŜ wszystkimi rządziła? - zapytał

Gil z niewinną miną.

Jeszcze bardziej - roześmiała się Amy.

Chroń nas BoŜe od takich przyjaciółek, pomyślała

Caro. Dlaczego właściwie ja ją lubię?

- Przyjechałam do miasta, Ŝeby kupić nową sukien

kę - gawędziła Amy. - Pomyślałam, Ŝe zabiorę ze
sobą Caro, bo jesteśmy zaproszone na to
samo

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

przyjęcie.  Ona  ma  wprawdzie  całą  szafę  wspaniałych
strojów,  ale  mój  ojciec  nie  jest  właścicielem  kilku
domów  towarowych  i  muszę  za  wszystko  płacić.
Jestem zwykłą pracującą dziewczyną!

Zwykłą pracującą dziewczyną? A więc to jest nowa

wersja osoby Amy? Caro zacisnęła zęby i obserwowała
Gila, starając się zgadnąć, jakie wraŜenie robi na nim
jej rozszczebiotana koleŜanka.

Niestety nie mam czasu na lunch - powiedziała

do niej. - Muszę jeszcze trochę popracować.

Biedactwo - odparła Amy, nie patrząc nawet

w jej stronę. - To cała Caro - dodała, zwracając się
do Gila. - Praca i tylko praca. To jedyna rzecz, jaka
się dla niej liczy.

ZauwaŜyłem to - odparł. - Prawdziwa z niej

pracoholiczka. Czy sądzi pani, Ŝe ma to po ojcu?

Byłabym wdzięczna, gdybyście przestali o mnie

mówić - zdenerwowała się Caro, ale Ŝadne z nich nie
zwracało na nią uwagi.

O tak, Fred teŜ myśli wyłącznie o pracy. Poza

tym nic go nie interesuje. To na pewno rodzinne.

Mówi pani, Ŝe obydwie idziecie dzisiaj na jakieś

przyjęcie?

No tak. To będzie wielka feta. Wszyscy tam będą.

Więc dlaczego ja tam nie idę?

Amy rzuciła mu powłóczyste spojrzenie spod swoich

długich, sztywnych rzęs.

A przyszedłby pan, gdybym pana zaprosiła?

Tysiąc koni nie powstrzymałoby mnie od tego.

Marzę o tym, Ŝeby zobaczyć, jak Caro się bawi.

Mówił to rozbawionym tonem i nie spuszczał oczu

z Caro. Znowu miała ochotę uderzyć go.

Spojrzała więc na Amy, usiłując dać jej do zro-

zumienia, Ŝe nie Ŝyczy sobie Gilhama na tym przyjęciu.
Ale Amy udawała naiwną. Wbrew pozorom zawsze
doskonale wiedziała, czego chce, i na ogół to osiągała.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

- Świetnie - zwróciła się do Gila. - Wobec tego

jest pan zaproszony. Dam panu adres. Park View
Apartments numer 3, Windermere Street, St. John's
Wood. Godzina ósma.

Gil wpisał sobie wszystko do notesu.

Nie będzie pan miał problemu ze znalezieniem

tego domu. Jest najnowszy na całej ulicy.

Czy pani wydaje to przyjęcie? - zainteresował się

Gil.

Nie, i myślę, Ŝe ona nie ma prawa

nikogo
zapraszać - powiedziała pospiesznie Caro.

Nie bądź taka staroświecka, moja

kochana
- przerwała jej Amy.

Doskonale wiedziała, Ŝe Caro jest wściekła na nią

za to, co zrobiła, i starannie unikała jej wzroku. Była
podniecona  i  rozgorączkowana.  Jest  w  trakcie  nasy-
cania  się  urokami  pana  Martella,  powiedziała  Caro
do  siebie.  Znam  te  wszystkie  objawy.  Ta  dziewczyna
stale się w kimś durzy, ale szybko jej to mija.

- To jest przyjęcie u jednego z moich

starych
przyjaciół i pomagam je urządzić - skłamała Amy bez
chwili wahania. - Mam prawo zaprosić, kogo tylko
zechcę. A teraz muszę juŜ lecieć... zobaczymy się
wieczorem. Caro, przyjedź po mnie taksówką, dobrze?
I to wcześnie, bo przyrzekłam im trochę pomóc.

Amy wybiegła pospiesznie z gabinetu i pobiegła ku

windzie. Gil roześmiał się.

Co pana tak rozśmieszyło?

Pani wyraz twarzy! O co chodzi? śe będę na tym

przyjęciu? Ze prawdopodobnie zobaczę tam surową
i sprawną pannę Ramsgate w roli kobiety?

Jestem kobietą, niech pan będzie spokojny. Będzie

się pan mógł przekonać o tym, jeŜeli nie zostawi mnie
pan w spokoju!

Proszę mnie nie straszyć! - Gil roześmiał się na

cały głos.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Niech pan juŜ idzie - Ŝachnęła się Caro. - Mu

szę wreszcie zabrać się do roboty, bo inaczej będę
tu siedziała do północy i na Ŝadne przyjęcie
nie
pójdę. ChociaŜ szczerze mówiąc, przeszła mi na nie
ochota.

Pójdziesz, moja kochana - powiedział Gil jakoś

dziwnie spokojnie. - Pójdziesz tam ze mną. Przyjadę
po ciebie o siódmej trzydzieści.

O nie - zaprotestowała. - Nie mam pojęcia,

o której będę gotowa. Wezmę taksówkę.

Mowy nie ma. JeŜeli nie będziesz

gotowa,
poczekam. MoŜe nawet skorzystam z tego,
Ŝ

eby

porozmawiać z twoim ojcem.

Powinnam się była domyślić, o co chodzi. Chcesz

go namówić, Ŝeby ci pokazał mój raport. Ale nic
z tego nie wyjdzie. Mój ojciec nie jest
łatwym
kontrahentem.

Podobnie jak jego córka - mruknął Gil i zanim

zdąŜyła mu na to odpowiedzieć, znalazł się za drzwiami.

Kiedy po południu powiedziała ojcu, Ŝe Martell

przyjedzie, Ŝeby zabrać ją na przyjęcie, Fred spojrzał
na nią badawczym wzrokiem.

Jakoś często go ostatnio widujesz - zauwaŜył.

Nie ja zaprosiłam go na to przyjęcie, to robota

Amy - powiedziała zalewając się rumieńcem. - Przyszła
specjalnie do jego gabinetu, Ŝeby mnie
niby to
wyciągnąć na zakupy, ale w gruncie rzeczy po to,
Ŝ

eby go poznać.

Bardzo lubię tę dziewczynę - uśmiechnął

się
Fred. - Ona zawsze idzie prosto do celu, no, i ma
bardzo miłe usposobienie.

- Bo ty jej zupełnie nie znasz - odparła Caro.
Zegar w holu wybił godzinę.

JuŜ siódma. Nie zdąŜę się przebrać. Chyba jednak

nie pójdę.

Pójdziesz - oświadczył Fred Ramsgate. - Chcę,

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

ebyś była miła dla Gilhama Martella. Nie chcę mieć

z nim kłopotów po przejęciu firmy. Caro zdumiała
się jego propozycją.

- Nie zamierzam być miła dla tego
człowieka

- zawołała. - Nawet gdyby moje Ŝycie od tego zaleŜało!

Zanim Fred Ramsgate ochłonął ze zdziwienia,

pobiegła na górę, Ŝeby się przygotować na przyjęcie.

Gil zjawił się punktualnie. Drzwi otworzył mu

ojciec i powitał go bardzo uprzejmie. Caro skrzywiła
się  do  lustra.  Znała  ten  przyjazny,  jowialny  sposób
bycia,  jaki  ojciec  rezerwował  dla  ludzi,  na  których
mu  szczególnie  zaleŜało.  Nie  chciała,  Ŝeby  zaprosił
Gila do salonu na drinka i zaczął go wypytywać
o  jego  metody  zarządzania,  toteŜ  szybko  zbiegła  na
dół.

Panowie spojrzeli na nią z zainteresowaniem, przy

czym wzrok Gila wyraŜał podziw i aprobatę, co
oczywiście speszyło Caro, za to Fred był wyraźnie
zaskoczony.

- Gdzieś ty to kupiła? - mruknął.
Spodziewała się takiej reakcji z jego strony. Miała

bowiem na sobie sukienkę ze szkarłatnego jedwabiu
z  duŜym  dekoltem,  odsłaniającym  nasadę  jej  piersi.
Wąska  spódnica  rozcięta  z  prawej  strony  ukazywała
przy  kaŜdym  kroku  smukłe  udo  w  cieniutkiej  poń-
czoszce.

- To jeden z naszych modeli - powiedział Gil.

- Poznaję go. Jak pańska córka wie, mało siedzę za
biurkiem. Mogę panu powiedzieć, jaka jest cena tej
sukni i z jakiego domu mody pochodzi.

Brawo! To mi się podoba! Dobry kupiec powinien

znać swój towar, nawet jeŜeli kieruje tak wielkim
sklepem jak Westbrook.

No tak, ale kiedy pan go przejmie, powierzy pan

prowadzenie jednemu ze swoich ludzi.

Nie zastanawialiśmy się jeszcze nad ewentualnymi

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Przyjęcie odbywało się w eleganckiej i drogiej

dzielnicy St. John's Wood, w niewielkiej odległości
od domu Ramsgate'ów. W czasach królowej Wiktorii
Ŝ

onaci londyńscy dŜentelmeni umieszczali tam swoje

kosztowne  kochanki,  budując  dla  nich  imitacje
pięknych  wiejskich  domów,  pokrytych  czerwoną
dachówką, zarośniętych bluszczem, z małymi gankami,
witraŜowymi  oknami  i  ślicznymi  ogródkami.  Od
tamtych  dni  duŜo  się,  oczywiście,  zmieniło.  Wyrosły
brzydkie bloki mieszkalne i biurowe, wzdłuŜ krawęŜ-
ników  parkowały  samochody,  ruch  uliczny  był  inten-
sywny,  ale  mimo  to  w  jakiś  zadziwiający  sposób
zachowała się tam niewątpliwie wiejska aura.

Kiedy Caro i Gil przybyli do domu przyjaciela

Amy,  roiło  się  tam  juŜ  od  gości.  Amy  powitała  ich
tak  serdecznie,  jak  gdyby  była  gospodynią  domu.
Musnęła  wargami policzek  Caro, po czym  odsunęła
ją na odległość ramienia, uniosła brwi i roześmiała się.

- No, no, no! - zawołała. - Kochanie, co się stało?
Caro speszyła się oczywiście, zwłaszcza Ŝe
Gil

mierzył  ją  wzrokiem  od  stóp  do  głów,  ale  Amy  nie
czekając  na  odpowiedź  obróciła  się  i  powitała  Gila
pocałunkiem.  Chyba trochę  zbyt intensywnym,  pomy-
ś

lała Caro. Mała, dziecinna, ale jakŜe seksowna Amy.

Jak to miło, Ŝe pan przyszedł - zaszczebiotała.

- JuŜ myślałam, Ŝe się pan rozmyślił. A tak bardzo
chciałabym bliŜej pana poznać.

Ja panią teŜ. - Gil spojrzał w błękitne oczy Amy

z niekłamanym rozbawieniem.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 0 1

Caro sama nie wiedziała, czy zazdrościć przyjaciółce,

czy pogniewać się na nią. Dziewczyna flirtowała
z Gilem bez Ŝenady, Caro zaś nie potrafiłaby zachować
się tak za Ŝadne skarby świata. Była zbyt nieśmiała,
zbyt mało pewna siebie.

- Proszę ze mną, chcę panu przedstawić kilka

osób, które marzą o tym, Ŝeby pana poznać - uśmiech
nęła się Amy do Gila. - A ty - zwróciła się do Caro

- pomóŜ Anthony'emu. Stoi przy barze i nalewa
drinki. Bardzo ci będzie wdzięczny.

- Oczywiście! - zgodziła się chcąc nie chcąc Caro.
Weszła do salonu i zobaczyła wysokiego, bardzo

szczupłego, bladego, ale przystojnego męŜczyznę
rozlewającego róŜne napoje do kieliszków i częstującego
gości solonymi orzeszkami.

Czuła na sobie wzrok Gila, ale nie wiedziała, czy

patrzy na nią przychylnie, czy nie. Co za róŜnica?
PrzecieŜ Amy na pewno nie odczepi się od niego
przez cały wieczór. Poza tym Gil nienawidzi jej i ojca.
Są wrogami i na zawsze nimi pozostaną.

Kiedy Fred powiedział, Ŝe nie zastanawiał się jeszcze

nad ewentualnymi zmianami organizacyjnymi po
przejęciu Westbrooka, Gil Martell na pewno domyślił
się, Ŝe kłamie. Nie zareagował na to stwierdzenie ani
jednym słowem.

- JeŜeli pani jest gotowa, to moŜemy
jechać

- powiedział po prostu do Caro.

Zawsze całowała ojca przed wyjściem z domu, ale

dzisiaj nawet na niego nie spojrzała. Wiedziała, Ŝe jej
zachowanie zaskoczy i zaintryguje go, ale było jej
wszystko jedno.

Gdy znaleźli się w rollsie, Gil bez słowa zapalił

silnik  i  ruszył  przez  dość  spokojne  juŜ  teraz  ulice.
Caro  dobrze  wiedziała,  o  czym  Gil  myśli.  Ale  cóŜ
mogła  na to poradzić?  Dotychczas nie  zastanawiała
się nad konsekwencjami przejmowania przez ojca

102

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

kolejnych  domów  towarowych.  UwaŜała  te  transakcje
za  zupełnie  normalne  i  pozytywne.  Oznaczały  moder-
nizację, wzrost zysków dla akcjonariuszy i całej załogi
sklepu. No tak, ale w przeszłości nie była emocjonalnie
związana  z  Ŝadnym  z  właścicieli,  których  ojciec
eliminował.

Z szerokim uśmiechem na twarzy podeszła teraz do

Anthony'ego.

Halo! Jestem przyjaciółką Amy... - powiedziała

wesoło.

Doskonale panią pamiętam - odparł z automaty

cznym uśmiechem i podał jej drinka. - Poznaliśmy się
w szpitalu, kiedy ją operowałem. Ona często o pani
mówi. Jesteście koleŜankami szkolnymi, prawda?

Zajrzał jej w dekolt, zlustrował uwaŜnie szkarłatną

suknię.

Pięknie pani wygląda - powiedział. - Co za

wspaniała suknia. Czy pani przyszła, Ŝeby zaofiarować
mi pomoc przy barze? Wejdź w królestwo moje, rzekł
pająk do muchy. MoŜe pani zechce obsługiwać tych,
którzy piją wino, a ja zajmę się pozostałymi. Dobrze?

Okay - uśmiechnęła się Caro, lekko rozbawiona

tym niezbyt mądrym dowcipem. - Spojrzała przez
pokój na Amy, która jak bluszcz owijała się dokoła
Gila. Anthony podąŜył za jej wzrokiem.

Czasami mam ochotę ją zabić - mruknął z za

dziwiającą szczerością.

Pan się w niej kocha? - zapytała Caro prosto

z mostu.

Jak pani zgadła?

To nie było trudne - odparła, zastanawiając się

w duchu, czy jej uczucia w stosunku do Gila są
równie łatwe do rozszyfrowania.

Mój błąd polega na tym, Ŝe zaleŜy mi na niej

bardziej niŜ jej na mnie - uśmiechnął się Anthony
smutno. - Ona się szybko zapala i równie szybko

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

103

gaśnie. Zaczyna się nudzić. A ja naleŜę do tych, co to

raz na zawsze... To nonsens, ale nic na to nie poradzę.

Caro spontanicznie pogłaskała go po ramieniu.

- Współczuję - powiedziała. - Miłość to piekło,

nieprawdaŜ?

Pocałowała go lekko w policzek.

Pani teŜ tak uwaŜa? - zdziwił się.

Kiedyś byłam bardzo zakochana - przyznała

Caro, Ŝałując, Ŝe wdała się w tę rozmowę. - To było
dawno temu. Nazywał się Damian Shaw i okazał się
zwykłym łajdakiem. Byłam bardzo nieszczęśliwa, ale
wszystko mija. Czas jest najlepszym lekarzem.

Na pewno lepszym niŜ ja - roześmiał się Anthony.

- W takim razie jest pani teraz całkiem wolna. Od
czasu tego łajdaka nikt inny się nie zjawił?

Potrząsnęła przecząco głową i nalała mu wina.

- Dajmy sobie z tym spokój - roześmiała
się.

- Niech pan to wypije i spróbuje bawić się razem ze
swoimi gośćmi.

- Nie, nie. Jestem gospodarzem. Nie wolno mi się

upić.

Mnóstwo osób podeszło do baru i trzeba je było

obsłuŜyć. Przez dobre dziesięć minut Caro i Anthony
pracowali  bardzo  intensywnie.  Gdy  na  nowo  podjęli
rozmowę, Caro pilnowała, Ŝeby nie była nazbyt osobis-
ta. Wypytywała go o jego pracę, o rodzinę, o to, jakie
uprawia sporty, i tym podobne rzeczy. Amy i Gilham
tańczyli, mocno do siebie przytuleni, gdyŜ miejsca było
mało,  a  par  duŜo.  Wszyscy  ocierali  się  o  wszystkich.
Caro  odwróciła  wzrok.  Nie  chciała  na  to  patrzeć.
Mimo  to  wiedziała,  Ŝe  uśmiechają  się  do  siebie,  Ŝe
patrzą sobie głęboko w oczy, i nienawidziła ich.

Czy moŜna panią prosić? - usłyszała nagle młody

męski głos.

To jest Peter - odezwał się Anthony. - Najgorszy

lekarz świata, ale tańczy doskonale. Polecam go.

104

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

- Dziękuję ci za rekomendację - powiedział Peter

i zanim Caro zdąŜyła mu odmówić, objął ją i pociągnął
do drugiego pokoju, gdzie zmieszali się z
innymi
tańczącymi parami. Było gorąco i duszno.
Caro
marzyła o tym, Ŝeby wyjść, Ŝałowała, Ŝe dała się
namówić na tę zabawę. Rozglądała się za Gilem, ale
Amy tańczyła teraz z kimś innym, a jego nie było
widać. CzyŜby poszedł do domu? Caro poczuła ucisk
w dołku, ale po sekundzie zauwaŜyła go przy barze
i poczuła dziwną ulgę.

Po kilku minutach Amy zaprosiła wszystkich do

kuchni, do bufetu, i goście zaczęli się pospiesznie
pchać w tamtą stronę. Caro podeszła do baru, gdzie
Gil popijał mroŜoną lemoniadę.

- Strasznie tu gorąco - powiedziała. - Chętnie

napiłabym się tego samego co ty.

Gil podał jej swoją szklankę.

Nie chcę ci zabierać twojej lemoniady - oświad

czyła, ale on potrząsnął tylko głową, więc wypiła
duszkiem zimny napój.

MoŜe poszlibyśmy do bufetu - zaproponował Gil.

- Wygląda bardzo apetycznie. Co za wspaniała organi
zatorka z tej Amy. No i wcale nie jest głupia - dodał.

Caro zastanawiała się nad tym, co chciał przez to

powiedzieć. Amy była rzeczywiście niegłupia, a nawet,
rzec moŜna, cwana. CzyŜby się tego domyślał?

Idź sam - powiedziała. - Nie jestem głodna.

Ja teŜ nie - odparł. - Ale chętnie przyniosę ci coś.

- Nie, dziękuję.
Nastała chwila milczenia.

- Czy ty się dobrze bawisz? - zapytał nagle Gil

szeptem.

Caro poczuła wielką ulgę. Co tam, pomyślała,

powiem mu prawdę.

- Szczerze mówiąc, nie. Nie znam tu prawie nikogo.

Jest strasznie ciasno i gorąco. A ty? - dodała.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

105

- Nudzę się śmiertelnie. Uciekajmy stąd, ale tak,

eby Amy nie zauwaŜyła.

Podszedł do Anthony'ego, który ustawiał na barze

czyste szklanki i szepnął mu coś do ucha. Anthony
pomachał im ręką i uśmiechnął się szeroko.

- Bawcie się dobrze! - zawołał, a gdy zobaczył, Ŝe

Caro zalewa się rumieńcem, roześmiał się.

Wychodząc Caro zapytała Gila, co takiego naszeptał

Anthony'emu.

- Powiedziałem mu, Ŝe idziemy na nasze własne

prywatne przyjęcie.

Otworzył drzwiczki samochodu i pomógł Caro

przy wsiadaniu.

JakŜe mogłeś? - oburzyła się. - On to na pewno

powtórzy Amy, a ona rozgada na cały Londyn.

Boisz się moŜe, Ŝe Damian Shaw się o tym dowie?

Co takiego? - obruszyła się Caro.

Amy mi o nim opowiedziała.

Amy nie ma prawa mówić o moim prywatnym

yciu - zdenerwowała się Caro.

Co za bezczelność! Dlaczego uznała za stosowne

powiedzieć męŜczyźnie, którego dopiero co poznała,

o romansie Caro z Damianem? Caro dobrze wiedziała
dlaczego. Amy nigdy nie przebierała w środkach,
jeŜeli jej na czymś zaleŜało. Ale Ŝeby nie oszczędzić
nawet najlepszej przyjaciółki? No, ale nigdy dotąd nie
były zainteresowane tym samym męŜczyzną. Caro
z goryczą myślała o tym, Ŝe Amy domyśliła się,
jakimi uczuciami obdarza Gila. To dlatego, Ŝe znam
ją od tak dawna i tak dobrze. Zrobiła tak po to, Ŝeby
Gil myślał, iŜ ona wciąŜ durzy się w
Damianie,

wobec tego zrezygnował z wszelkiej nadziei

zaintere
sowania jej swoją osobą.

- Amy nie wyjawiła mi Ŝadnego sekretu - zareago

wał Gil na jej oburzenie. - Wszyscy przecieŜ wiedzą
o waszym romansie. Nawet facet przy barze, który,

106

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

zdaje się, jest gospodarzem przyjęcia, tez o nim
wspomniał. I on, i Amy są pewni, Ŝe nie przestałaś się
nim interesować. śe zalazł ci dobrze za skórę, jak to
określiła Amy. Czy to prawda?

- To moja sprawa - mruknęła Caro, wpatrując się

poprzez poświatę ulicznych latarni w głąb Regents
Park.

Wkrótce zajadą przed jej dom. Za chwilę znajdzie

się we własnym pokoju, sam na sam ze swoimi
myślami i z tym okropnym poczuciem krzywdy
i beznadziejności, jakie ją nękało.

- Częściowo i moja - odezwał się Gil chłodnym

tonem. - Czy nie wiesz, Ŝe Shaw jest jednym z moich
adwokatów i Ŝe bierze udział w naszych negocjacjach
z twoim ojcem?

Caro wyprostowała się gwałtownie i spojrzała na

Gila zdumionymi i przeraŜonymi oczami.

- Widzę, Ŝe ojciec ci o tym nie wspomniał - dodał

pospiesznie Gil.

Był tak zaskoczony jej reakcją, Ŝe nieopatrznie

zjechał niemal na środek ulicy, co wywołało silne
trąbienie nadjeŜdŜającego z przeciwka samochodu.
Gil zaklął i szybko naprawił swój błąd.

- Ciekawe, Ŝe ojciec nic ci nie powiedział - po

wtórzył.

Caro dobrze wiedziała dlaczego. Ojciec zdawał

sobie  sprawę  z  tego,  Ŝe  znajomość  z  Damianem
Shawem  zakończyła  się  dla  niej  w  bardzo  przykry
sposób.  Zresztą  sam  się  do  tego  przyczynił.  Od
początku  uwaŜał  Damiana  za  łowcę  posagu  i  kiedy
Caro wspomniała coś o zaręczynach, wynajął prywat-
nego detektywa, który odkrył, Ŝe Shaw ma kochankę.
Była nią jego sekretarka, z którą sypiał regularnie juŜ
od  kilku  miesięcy.  Spotykał  się  z  nią  w  londyńskich
hotelach.  Raz  wyjechał  z  nią  na  cały  weekend,
tłumacząc Caro, Ŝe musi odwiedzić zagranicznego

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

107

klienta.  Kiedy  ojciec  pokazał  jej  raport  detektywa,
Caro z początku nie chciała mu dać wiary. Odsunęła
go od siebie drŜącymi rękami, ale gdy przeczytała go
po raz drugi, poddała się. Przejrzała załączone zdjęcia,
zeznania  słuŜby  hotelowej,  fotokopie  rejestrów  mel-
dunkowych. Shaw podawał z reguły fałszywe nazwisko
i przedstawiał sekretarkę jako Ŝonę.  Caro doskonale
pamiętała uczucie, jakiego doznała, gdy po raz pierwszy
zobaczyła  swoją  rywalkę,  jasnowłosą,  ładniutką,
dziewiętnastoletnią  dziewczynę.  Zrozumiała  w  lot,  Ŝe
Damian jest kłamcą i oszustem, Ŝe chce się z nią Ŝenić
dla  pieniędzy  i  nie  zamierza  dochowywać  wierności
małŜeńskiej.  Poczuła  się  tak  upokorzona,  Ŝe  myślała
nawet o samobójstwie.

Jaki jest stosunek twego ojca do Shawa? - zapytał

teraz Martell. - Czy woli, Ŝebyś poślubiła zamoŜniej
szego człowieka? Czy zabronił ci spotykać się z nim?

Nic podobnego! - obruszyła się Caro. Zawsze

broniła ojca, Ŝeby nie wiem co. - Nie znasz mojego
papy. To nie jest jakiś tam staroświecki tyran domowy.
Nie ocenia ludzi według stanu ich konta.
Nigdy
w Ŝyciu nie zabronił mi się z kimkolwiek widywać.

Amy jest innego zdania.

Co ona ci, na litość boską, o mnie nagadała?

Wspomniała o jakimś prywatnym detektywie...

Zabiję ją. Ja ją naprawdę zabiję. - Caro z trudem

opanowała rosnącą w niej złość. - No dobrze, powiem
ci, jak z tym było. Papa opłacił prywatnego detektywa
i kazał mu śledzić Damiana. Miał po prostu pewne
podejrzenia, które okazały się słuszne... Detektyw
zrobił zdjęcia i fotokopie meldunków hotelowych.
Pokazałam je Damianowi. Zbulwersowało go
to.
Nawet się nie bronił. Po prostu nie mógł.

Gil zaparkował rollsa przy krawęŜniku pod nisko

zwisającymi gałęziami wielkiego drzewa.

- Inna kobieta? - zapytał.

108

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Caro skinęła głową.

- Próbował mnie przekonać - powiedziała cicho

- Ŝe to nie ma Ŝadnego znaczenia. śe ta dziewczyna
go „uwiodła". Przelał na nią całą winę. Szkoda, Ŝe
nie moŜesz zobaczyć jej zdjęcia. Była najprawdopodob
niej niewinna jak baranek. Dziewiętnastolatka z pro
wincji. Młodsza ode mnie! Ale Damian przedstawił ją
jak istną femme fatale, która omotała go swoimi
sztuczkami. Zapewniał, Ŝe mnie kocha i Ŝe tamta
sprawa była chwilowym szaleństwem. Powiedział, Ŝe
natychmiast zerwie z kochanką i błagał o wybaczenie!

Ale nie otrzymał go?

Naturalnie, Ŝe nie!

.- Wygląda więc na to, Ŝe sprawa jest skończona

- zauwaŜył Gil nie spuszczając wzroku z twarzy Caro.

Ta zaś nie potrafiła jakoś skończyć z tym tematem.

Ogarnęła ją jakaś dziwna potrzeba mówienia o tej
sprawie.

- Słuchałam, jak kłamał, jak zwalał całą winę na

tarntą dziewczynę i czułam, Ŝe rośnie we mnie nienawiść
do  tego  człowieka.  Damian  jest  bardzo  dobrym
adwokatem, cwany jak mucha, a przy tym bystry
i  szybki.  Jestem  pewna,  Ŝe  wykona  powierzone  mu
przez  was  zadanie  na  piątkę,  chociaŜ  naleŜy  mu
uwaŜnie patrzeć na palce.

- Widać, Ŝe on cię wciąŜ fascynuje - mruknął Gil.

- powiada się, Ŝe odwrotną stroną miłości jest niena
wiść. Czy jesteś pewna, Ŝe wybiłaś go sobie z głowy?

- Absolutnie pewna! - roześmiała się Caro nieco

sztucznie. - Przestałam go nawet nienawidzić.
Po
prostu nim pogardzam.

- Zaraz się przekonamy.

Było coś tak dziwnego w głosie Gila, Ŝe Caro

uniosła głowę i w ten sposób ułatwiła mu sprawę.
Pochylił się nad nią i przycisnął usta do jej ust.
Całował tak namiętnie, tak zaborczo, a zarazem tak

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

109

czule, Ŝe wielka fala emocji przeszła całe jej ciało.
Rozchyliła usta, oczy jej zaszły mgłą, świat zawirował,
zarzuciła mu ręce na szyję i przylgnęła do niego
z całych sił.

Kiedy Gil wreszcie oderwał się od niej, poczuła

dziwne uczucie pustki, utraty bezpieczeństwa, marzyła
o tym, by znów wtulić się w niego. Gil przyglądał jej
się przymruŜonymi oczami, które połyskiwały niczym
wody głębokiego jeziora. O czym mógł myśleć? Tak
mało go znała, tak niewiele wiedziała o nim, mimo Ŝe
przecieŜ ostatnio widywała go codziennie.

- Ile miałaś lat, gdy poznałaś Shawa? - zapytał

niespodziewanie Gil.

Dwadzieścia jeden - odpowiedziała

automatycznie.
Wydawało jej się to teraz tak odległe, tak niepraw
dopodobne. JakaŜ była wówczas młoda i naiwna!

- A ile miałaś po tym romansów?
Nie odpowiadała.

- Sądząc z tego, jak reagujesz, kiedy cię dotykam,

chyba bardzo niewiele - dodał. - Pamiętam, jak
rozzłościłaś się, kiedy zasugerowałem, Ŝe chyba jeszcze
z nikim nie spałaś. Ale powiedz mi. Jak to właściwie
było z tym Shawem?

Caro wciąŜ nie odpowiadała, ale zarumieniła się

jeszcze bardziej.

- Rozumiem - powiedział Gil cicho. - Między

wami nic nie było. Ty byłaś bardzo młoda, a on nie
zamierzał cię uwieść, ale oŜenić się z tobą. Byłaś jego
biznesem. Tamta jego zabawką.

Caro zadrŜała na całym ciele. Brutalność jego

wypowiedzi wstrząsnęła nią.

Widzę, Ŝe to ciebie wciąŜ jeszcze bardzo obchodzi.

Nic podobnego! Powiedziałam ci przecieŜ, Ŝe go

nienawidzę.

W takim razie zetknięcie się z nim nie sprawi ci

juŜ przykrości?

1 1 0

STRACH PRZfcD MIŁOŚCIĄ

- Co takiego?

Caro zesztywniała, zbladła, mróz przeszedł jej po

kościach.

To chyba nieuniknione. - Gil udawał, Ŝe nie

zauwaŜa jej reakcji.

O czym ty właściwie mówisz?

Jak na kobietę o twojej inteligencji

miewasz
zadziwiające luki wyobraźni - mruknął Gil. - Za
stanów się! Dotychczas byłaś zbyt zajęta grzebaniem
w naszych księgach, Ŝeby brać udział w spotkaniach
twojego ojca z ludźmi mojej babki, ale
prędzej
czy później zostaniesz wezwana na debatę
nad
twoim raportem i wtedy znajdziesz się oko w oko
z panem Damianem Shawem. Jak się wtedy będziesz
czuła?

Normalnie - skłamała Caro i Gil roześmiał się.

DajŜe spokój! PrzecieŜ to jasne, Ŝe ten facet nie

jest ci jeszcze całkiem obojętny!

Chyba Ŝartujesz - oburzyła się Caro. - Czy nie

rozumiesz, jak    bardzo    poczułam    się
upokorzona,
kiedy się dowiedziałam, Ŝe zostałam strasznie oszukana.
Mówił mi,    Ŝe mnie    kocha,    a za moimi
plecami
naigrywał się ze mnie. Mówił mi, Ŝe jestem piękna,
i ja mu wierzyłam, mimo Ŝe lustro mówiło mi co
innego, a potem uciekał do innej dziewczyny, i to
naprawdę ślicznej.    Ona    nie    była córką
bogatego
człowieka. Autentycznie mu się podobała. Okłamywał
mnie, robił ze mnie idiotkę. Kiedy się w tym zorien
towałam, myślałam, Ŝe umrę.

Zamilkła i westchnęła głęboko. Spostrzegła nagle,

e nigdy nikomu nie powiedziała całej prawdy o swojej

klęsce. Uświadomiła sobie, co mówi i do kogo!
Zwierzyła się Gilhamowi Martellowi ze swojej naj-
głębszej tajemnicy, przyznała mu się do najstraszniejszej
Ŝ

yciowej poraŜki. Dlaczego, u licha, pozwoliła sobie

na taki luksus? Dlaczego pokazała męŜczyźnie, na

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 1 1

którym zaleŜało jej najbardziej na świecie, jaką potrafi
być kretynką?

Łzy zaczęły jej spływać po policzkach. Rozszlochała

się jak dziecko.

- Przestań. - Gil objął ją czule, przycisnął

do
piersi, głaskał po włosach, lekko kołysał. Zamknęła
oczy, powoli uspokajała się.

Przeniknęło ją łagodne ciepło, rozluźniła się, poczuła

się bezpieczna i dziwnie zadowolona. Czegoś takiego
nigdy  nie  doznała  w  ramionach  Damiana.  Przy  nim
zawsze  była  napięta  i  niepewna  siebie.  Być  moŜe,
instynkt ostrzegał ją przed tym człowiekiem. Ten sam
instynkt kazał jej teraz zawierzyć Gilowi, oddać  mu
się w opiekę.

Nagle rozległ się w samochodzie dźwięk podobny

do beczenia kozy. CóŜ to mogło być, u licha? Gil
westchnął, puścił ją i wyciągnął spod siedzenia
słuchawkę telefoniczną.

- Halo! - odezwał się. - No tak, słucham. Pani

Greybury? Czy coś się stało?... Co takiego?... Proszę
jej powiedzieć, Ŝe wracam dopiero jutro... Ach tak?...
ś

e nie wyjdzie, dopóki się ze mną nie

zobaczy?
Rozumiem... No, dobra - dodał po chwili. - Będę za
mały kwadrans.

OdłoŜył słuchawkę tak gwałtownym ruchem, Ŝe

Caro aŜ podskoczyła w swoim fotelu.

Bardzo mi przykro - powiedział. - Ale muszę

wrócić do domu.

Niespodziewany gość?

Podsłuchiwałaś?

Trudno było nie słyszeć, co mówisz. PrzecieŜ nie

kucałam pod drzwiami.

Przepraszam, nie chciałem cię urazić. Ale nawaliły

mi nerwy.

ZauwaŜyłam to - powiedziała chłodno, speszona

tą nagłą zmianą nastroju.

112

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Ruszyli więc pustą juŜ teraz ulicą. Caro przypa-

trywała  się  smukłym  dłoniom  Gila  manipulującym
kierownicą  i  poczuła  przypływ  gorąca.  Dlaczego  on
tak  na  mnie  działa?  -  pomyślała.  Nigdy  w  Ŝyciu  nid
pragnęłam  niczego  tak  bardzo  jak  tego  człowieka.
Och,  dlaczego  nie  jest  wolny?  Dlaczego  kaŜdy  męŜ-
czyzna,  z  którym  się  bliŜej  stykam,  ma  inną  kobietę?
Czy  juŜ  zawsze  tak  będzie?  śycie  nie  jest  dla  mnie
łaskawe.

Czy chodzi o hrabinę? - zapytała.

Wygląda mi na to, Ŝe sprowadziła się i przywiozła

ze sobą górę walizek. Podobno zaczęła
się juŜ
rozpakowywać.

Moje gratulacje! - wymamrotała Caro przez

zaciśnięte zęby.

Po chwili udało jej się wymusić z siebie promienny

uśmiech.

- DajŜe spokój - zdenerwował się Gil. - I nie mów

do mnie przez chwilę. Muszę się zastanowić nad tym,
jak się jej pozbyć, zanim zjawi się Colin. A z Mirandą
nie jest łatwo. Ona widzi wszystko z własnego punktu
widzenia. Jest kompletnie zepsuta, jej egoizm nie zna
granic. Poza tym ma kurzy móŜdŜek i nikt nie jest
w stanie wytłumaczyć jej czegokolwiek. Docierają do
niej wyłącznie komplementy, reaguje jedynie na flirt,
a ja nie jestem teraz w nastroju na takie gierki.

Caro wpatrywała się intensywnie w profil Gila

i chłonęła  kaŜde jego słowo.  Nie  mówił  o Mirandzie
jak  zakochany  męŜczyzna.  Głos  miał  niecierpliwy,
pełen  pogardy.  CzyŜby  udawał,  czy  teŜ  takie  były
jego odczucia?

- Musiałeś jej dać do zrozumienia, Ŝe ci się podoba

- zaczęła. - Inaczej nie...

Gil przerwał jej, kładąc rękę na jej udzie.

- MoŜe powiedziałem jej kilka miłych słówek, moŜe

nawet poflirtowałem z nią na jakimś przyjęciu. PrzecieŜ

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 I .1

to normalne. Miranda powinna być do tego przy-
zwyczajona. Ale nie zdarzyło się między nami nic
powaŜnego, nic z wyjątkiem... Urwał w pół słowa.

Tego, Ŝe ona to wszystko wzięła na serio - dokoń

czyła za niego Caro.

Kobiety zawsze to robią - Gil usiłował zdobyć

się na cynizm, ale jakoś słabo mu to szło. - Ich
próŜność kaŜe im wierzyć, Ŝe wszyscy męŜczyźni za
nimi szaleją. KaŜdy flirt uznają za miłość przez duŜe M.

UwaŜam, Ŝe w pełni zasługujesz na swoją hrabinę!

Twierdzisz, Ŝe jest egoistką. MoŜe, ale to nic w porów
naniu z tobą!

Gil nie zareagował na te słowa, zatrzymał się przed

swoim domem i wychylił głowę przez okienko wozu.

Nie widzę samochodu Colina - stwierdził. - Trze

ba wykurzyć Mirandę, zanim on przyjdzie. Ale zupełnie
nie wiem, jak to zrobić.

Powinnam sobie pójść i pozostawić cię twojemu

losowi.

Czuję, Ŝe masz pomysł na pozbycie się jej...

Nie powinnam się do tego mieszać. Ciekawa

jestem, ilu kobietom zawróciłeś w głowie tylko po to,
Ŝ

eby się ich potem pozbyć.

Słuchaj no, ja naprawdę nie jestem potworem

- Gil spojrzał na Caro niewinnym wzrokiem, uśmie
chając się przymilnie. - PomóŜ mi, Caro, nie moŜesz
dopuścić do tego, Ŝeby Miranda przełknęła mnie jak
ostrygę.

Czemu nie? - odparła Caro pół Ŝartem, pół

serio. - Zresztą nawet Miranda zasługuje na lepszy
los. Myślę, Ŝe jakoś uda mi się uwolnić ją od ciebie.

Otworzyła drzwiczki samochodu i wysiadła. Gil

zamierzał zrobić to samo, ale Caro powstrzymała go
ruchem ręki.

- Zostań - powiedziała. - Sama się tym zajmę.

114

STRACH PRZED MIŁO

Gil wyszedł jednak z wozu i patrzył na Caro ze

zdziwieniem i niedowierzaniem. Wiatr rozwiewał jego
gęste włosy. Jaki on jest przystojny, pomyślała Caro.

Co jej powiesz? - zainteresował się Gil. - JeŜeli

zamierzasz odwołać się do jej wyŜszych uczuć, to nic
z tego nie wyjdzie. Ona ich w ogóle nie ma. Miranda
myśli jedynie i wyłącznie o Mirandzie. JeŜeli po
stanowiła posłuŜyć się mną dla ukarania swojego
męŜa, nic jej od tego nie powstrzyma. Nawet gdyby
wiedziała, Ŝe Colin połamie mi wszystkie kości albo
Ŝ

e ja zrobię z niego marmoladę, to i tak zostałaby

przy swoim, tyle Ŝe pod warunkiem, iŜ będzie mogła
się przyglądać masakrze.

JeŜeli chcesz Ŝebym ci pomogła, musisz mi dać

wolną rękę - powiedziała Caro stanowczo. - Zgoda?

Zgoda - odparł po chwili wahania. - Rób, co ci

się Ŝywnie podoba, ale na litość boską, pozbądź się jej
moŜliwie jak najszybciej, zanim przygalopuje tu Colin,
Ŝ

eby zrobić ze mnie rąbankę.

Nie miałabym nic przeciwko temu - powiedziała

Caro i ruszyła ku drzwiom.

Czy nie zechciałabyś wtajemniczyć mnie w swoje

zamiary? - zawołał za nią Gil.

Powiem jej - odparła spokojnie Caro - Ŝe nasz

lub odbędzie się w połowie przyszłego tygodnia.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Gil wpatrywał się w Caro jak zaczarowany. Widać

było, Ŝe jest całkowicie zaskoczony, po prostu oniemiał.

Tymczasem ona, rozbawiona jego reakcją, nacisnęła

dzwonek i w tej samej chwili drzwi otworzyły się
i stanęła w nich przysadzista, schludnie ubrana kobieta
w  ciemnej  sukni,  z  siwymi,  starannie  uczesanymi
włosami.  Była  to  gospodyni  Gila,  pani  Greybury.
Zmierzyła  Caro  niechętnym  spojrzeniem.  Uznała  ją,
widać,  za  jeszcze  jedną  z  grona  młodych  adoratorek
jej pracodawcy.  IleŜ ich  musiało  być?  -  zastanawiała
się Caro. NajwyŜszy czas, Ŝeby dać nauczkę młodemu
donŜuanowi.

- Pana Martella nie ma w domu - powiedziała

pani Greybury i juŜ chciała zamknąć drzwi.

Caro wysunęła stopę, Ŝeby je zatrzymać, i jedno-

cześnie spojrzała w głąb holu, by zorientować się, czy
czyha tam moŜe Miranda. Jak pająk na muchę,
pomyślała sobie i uśmiechnęła się bezwiednie.

- Pan Martell siedzi przed domem w samochodzie

- szepnęła. - To on mnie przywiózł.

Odsunęła się nieco, a gdy pani Greybury zobaczyła

profil Gila wewnątrz rollsa, uśmiechnęła się i poma-
chała mu ręką.

Czy pan Martell nie wejdzie do domu? - zapytała.

Czuje się bezpieczniej w samochodzie - oświad

czyła Caro.

Wcale mu się nie dziwię - odparła gospodyni,

przyglądając się Caro uwaŜnie. - Czy on panią po coś
przysłał?

l l 6

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

- Owszem. Po hrabinę.

Pani Greybury wydała z siebie dziwny dźwięk,

przypominający gwizdanie czajnika.

MęŜczyźni są tacy bezradni - zauwaŜyła Caro.

- Ale my na pewno damy sobie radę. Gdzie ona jest?

Trzecie drzwi na prawo - odparła pani Greybury,

odsunęła się i wpuściła Caro do holu.

Czy to jest gościnny pokój?

Pani Greybury spojrzała na nią z niekłamanym

zaciekawieniem.

Czy mogę zapytać... - zaczęła.

Kim jestem? - przerwała jej Caro. - Owszem,

droga pani Greybury. Jestem narzeczoną pana
Martella

Narzeczoną! - krzyknęła gospodyni Gila i na

chwilę straciła swoje słynne panowanie nad sobą.

Owszem i byłabym wdzięczna, gdyby pani to

sobie zapamiętała. Na wypadek, gdyby ktoś pytał.
Na przykład hrabina Jurby. Jestem narzeczoną pana
Martella, rozumiemy się.

Pani Geybury przyjrzała się swojej rozmówczyni

z napiętą uwagą i nagle uśmiechnęła się.

Niech pani będzie spokojna -

powiedziała.
- Z pewnością nie zapomnę.

Pan Martell powiedział mi, Ŝe mogę na panią

liczyć - skłamała Caro i twarz gospodyni rozjaśniła się.

Naprawdę tak powiedział?

Caro skinęła głową i ruszyła korytarzem ku trzecim

drzwiom.

Zastukała energicznie do drzwi gościnnego pokoju

i nabrała duŜy haust powietrza w płuca.

- Kto tam? - usłyszała znajomy głos.

Caro nie odpowiedziała, ale raz jeszcze zastukała,

po krótkiej chwili drzwi uchyliły się.

- O co chodzi? - spytała hrabina i spojrzała na

Caro podejrzliwie.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 1 7

Ta zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów i z Ŝalem

stwierdziła  raz  jeszcze,  Ŝe  Miranda  jest  jedną  z  naj-
piękniejszych kobiet, jakie zna. Stała przed nią wysoka,
smukła, w jedwabnym szlafroczku ozdobionym  koron-
ką.  Jej  złote  włosy  połyskiwały  w  świetle  Ŝyrandola,
jasnoniebieskie  oczy  były  niewinne  jak  oczy  dziecka.
Trzeba się było dobrze przyjrzeć, Ŝeby zobaczyć w nich
stalowe błyski bezwzględności i egoizmu. MęŜczyźni
z  pewnością  tego  nie  widzieli.  Byli  zbyt  olśnieni
pierwszym wraŜeniem, a potem zbyt przejęci przemoŜną
chęcią  schwytania  tego  bajecznego  motyla,  który
przeleciał im mimo nosa i zniknął w oddali.

Ja panią chyba znam - powiedziała Miranda

przyglądając się Caro uwaŜnie. - JuŜ wiem. Była pani
w domu lady Westbrook, kiedy jadłam tam kolację.
Panna Ramsgate, o ile się nie mylę. To chyba pani
ojciec chce wykupić ich dom towarowy.

Zgadza się - potwierdziła Caro uprzejmie i wkro

czyła do pokoju tak energicznie, Ŝe hrabina zmuszona
była cofnąć się szybko.

Rozejrzała się po pokoju. Otwarte walizki, prze-

rzucone przez poręcze krzeseł części garderoby i ge-
neralny rozgardiasz świadczyły o tym, Ŝe Miranda
zamierzała zainstalować się na dłuŜszy czas.

Co pani tu właściwie robi? - zapytała Miranda

z nonszalancką arogancją damy przyzwyczajonej do
wydawania rozkazów słuŜbie.

Czekam na mojego narzeczonego.

A kto to taki, jeŜeli moŜna wiedzieć?

Gil - odparła słodkim głosem Caro, patrząc na

hrabinę niewinnymi szarymi oczami.

Kto? - zaskrzeczała Miranda tak głośno,

Caro mimo woli wzdrygnęła się.

Spojrzała na swoją rywalkę, która najpierw zrobiła

się czerwona jak burak, potem blada jak chusta. Usta
jej drŜały, z jej oczu tryskały iskry wściekłości.

1 1 8

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

- To kłamstwo! Pani i Gil? Pani Ŝoną Gila? To po

prostu śmieszne! On by nawet na panią nie spojrzał!
Pani jest brzydka jak noc i ubiera się jak kuchta!
ChociaŜby ta czerwona kiecka! PrzecieŜ to
sama
wulgarność! Dekolt po pępek. Ohyda! A to przecięcie
z boku! JeŜeli jest obliczone na uwiedzenie Gila, to
traci pani niepotrzebnie czas. Gil ma wybredny gust,
nie z nim takie numery!

Caro zachowywała idealny spokój, choć nie przy-

chodziło jej to łatwo. Nie przestawała się uśmiechać,
mimo Ŝe zaczynały ją od tego boleć szczęki.

- Nasz ślub odbędzie się w przyszłym tygodniu

powiedziała uprzejmym, prawie wesołym głosem.

Tylko najbliŜsza rodzina i kilku przyjaciół. Ani on,

ani ja nie lubimy ostentacji.

Nie! - wrzasnęła Miranda. - To niemoŜliwe!

Zawiadomienia zostaną rozesłane później - ciąg

nęła Caro, ignorując reakcję Mirandy.

Rozległo się dyskretne pukanie do drzwi. Do pokoju

weszła pani Greybury.

- Czy mogę pomóc przy pakowaniu
milady?

- zapytała Mirandę spokojnym głosem.

Dobrze, Ŝe pani przyszła! Pani na pewno wie,

czy to prawda. Czy pan Martell Ŝeni się w przyszłym
tygodniu?

Tak jest, w przyszłym tygodniu, milady - po

twierdziła gospodyni Gila składając starannie jakiś
fatałaszek Mirandy i pakując go do jednej z walizek.

Na początek zamieszkamy tutaj i mamy nadzieję,

e pani Greybury będzie się w dalszym ciągu zajmowała

domem. - Caro przyglądała się z satysfakcją, jak
gospodyni sprawnie i szybko napełnia walizki hrabiny.

- Później chyba poszukamy jakiegoś domu w dzielnicy,
gdzie mieszkają zarówno lady Westbrook, jak i mój
ojciec.

Miranda podbiegła do niej, chwyciła ją za ramiona,

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 1 9

wbiła polakierowane na czerwono paznokcie w jej
ciało i potrząsnęła nią tak mocno, Ŝe Caro zakręciło
się w głowie.

Pani Greybury wyniosła walizki do holu.

Zadzwonię po taksówkę, milady - oświadczyła

słodkim tonem.

Nie ruszam się stąd! - wrzeszczała Miranda.

- JuŜ rozumiem, jak go złowiłaś, ty wstrętna kom-
binatorko... Na pewno zaszłaś w ciąŜę!

To by było naprawdę zbyt kiczowate! - roześmiała

się Caro.

JuŜ wiem - ciągnęła Miranda - on robi to po to,

eby zachować ten swój piekielny dom towarowy, na

którym    mu    tak    zaleŜy.      Tacy    ludzie jak
wy    po
wykupieniu przedsiębiorstwa zawsze wyrzucają na
bruk całe kierownictwo. Pani jest jedyną spadkobier
czynią    swojego    ojca.      Odziedziczy    pani    cały
jego
majątek. No tak, teraz juŜ wszystko jest jasne!

MoŜe pani sobie myśleć, co się pani Ŝywnie

podoba - mruknęła Caro. - Ale teraz proszę juŜ iść.

Muszę się przedtem zobaczyć z Gilhamem.

On nie ma na to najmniejszej ochoty.

Zobaczymy, co będzie, jak wróci.

On juŜ wrócił. Siedzi przed domem w samochodzie

i czeka, Ŝeby pani sobie poszła.

Miranda podbiegła do okna i wyjrzała na ulicę.

Przez  chwilę  Caro  czuła  coś  w  rodzaju  współczucia.
MoŜe  ona  naprawdę  kocha  Gila?  MoŜe  rzeczywiście
jest  nieszczęśliwa?  Ale  przecieŜ  ma  własnego  męŜa,
własne  Ŝycie,  właściwie  nie  brak  jej  niczego.  Niech
wraca  do  siebie.  Gil  prosił,  Ŝeby  mu  pomóc  i  Caro
zamierzała to zrobić.

Nagle Miranda wybiegła z pokoju, minęła panią

Greybury, otworzyła frontowe drzwi i ruszyła prosto
na Gila, który pospiesznie wysiadał z samochodu.

Caro oparła się o framugę drzwi i spojrzała na

120

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

Gila.  Stał  wyprostowany,  przystojny,  wytworny
w  swoim  świetnie  skrojonym  ubraniu,  z  rozwianymi
przez wiatr włosami, z wyrazem całkowitej obojętności
na  twarzy.  Z  jego  postawy  trudno  byłoby  się  zorien-
tować,  jakie  właściwie  są  jego  uczucia  do  Mirandy.
JakŜe  był  nieprzenikniony.  Miranda,  szlochając  jak
dziecko, podbiegła do niego i chwyciła go za rękę.

Taksówka zaraz nadjedzie, kochanie - zwróciła

się Caro do Gila. - Chciałam ci powiedzieć,
Ŝ

Miranda juŜ wie o naszych planach. Wszystko jej
opowiedziałam. Szkoda, Ŝe nie moŜemy
urządzić
duŜego wesela, ale papa Ŝyczy sobie, Ŝeby to była
intymna uroczystość. Brak nam będzie
Mirandy
i Colina, nieprawdaŜ?

Jak moŜesz to robić? - wrzasnęła hrabina, szarpiąc

rękę Gila. - Tak bardzo zaleŜy ci na tym waszym
okropnym sklepie?

Mirando, opamiętaj się — powiedział Gil naj

spokojniejszym na świecie tonem. - Wracaj do domu,
ubierz się i uspokój. No, juŜ.

Ja tu zostaję - szlochała Miranda. - Odeślij ją.

Muszę z tobą porozmawiać.

Mam zamiar spędzić tu noc - poinformowała ją

Caro lodowatym tonem.

Miranda podniosła ręce do góry, obróciła

się i wbiegła do domu.

- Miejmy nadzieję, Ŝe ona wkrótce odjedzie. - Gil

wydał z siebie westchnienie ulgi. - Wiesz co, Caro?

- dodał. - Ty nie przestajesz mnie zadziwiać. Ciekaw
jestem, co sobie jeszcze wymyślisz.

Prosiłeś, Ŝeby ją jakoś stąd wykurzyć. Przyrzekłam

ci pomóc, no i udało się - odparła Caro, z trudem
trzymając nerwy na wodzy.

Mamy zaledwie tydzień na wymyślenie alternatywy

- uśmiechnął się Gil. - JeŜeli przez ten czas
nie
pobierzemy się, Miranda niewątpliwie powróci.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 2 1

MoŜesz się wyprowadzić albo powiedzieć

jej
bardzo stanowczo, Ŝeby ci dała spokój. JeŜeli rzeczywiś
cie tego chcesz.

Nigdy nie zamierzałem się Ŝenić z Mirandą. Ona

bywa zabawna i przyjemnie na nią popatrzeć, ale to
nie ma nic do rzeczy. Colin jest moim
starym
przyjacielem, ją teŜ znam od niepamiętnych czasów.
Jako dzieci bawiliśmy się w piaskownicy. Roman
sowałem z nią trochę, zanim zdecydowała się wyjść
za Colina. Myślę, Ŝe na początku nawet go kochała.
Ale przede wszystkim chodziło jej o tytuł. Podobnie
jak wszystkim innym dziewczynom, które się dokoła
niego kręciły. Wtedy jeszcze nie pił. Uprawiał sporty,
pływał, jeździł konno, grał w polo. Byłem druŜbą na
ich ślubie. Później zaczął pić i zepsuło się między nimi.

MoŜe było na odwrót, moŜe zaczął pić dlatego,

e się między nimi zepsuło? - zaryzykowała Caro.

Bo ja wiem? Miranda robiła wszystko, Ŝeby mu

uprzyjemnić Ŝycie. Ale on coraz częściej wracał pijany
do domu, więc straciła do niego wszelką sympatię.
Trudno jej się dziwić.

Zajechała taksówka i Miranda, nienagannie ubra-

na, z wysoko uniesioną głową, ukazała się na ganku.
Za nią szła pani Greybury dźwigając duŜe cięŜkie
walizki.

Zaniosła je do taksówki.

Ilu pasaŜerów? - zapytał kierowca.

Tylko ta pani - odparł Gil i pomógł Mirandzie

wsiąść do wozu.

Do widzenia, moja droga - powiedział. - Zoba

czymy się po naszym powrocie z podróŜy poślubnej.

Miranda skrzyŜowała swoje długie kształtne nogi

i zatrzasnęła drzwiczki.

Dokąd jedziemy? - zapytał taksówkarz.

Jurby House, Park Lane - odparła.

A więc wraca do męŜa - powiedziała Caro.

12?

STRACH PRZED MIŁO

Mam nadzieję, Ŝe z nim zostanie. Co za

egoistka - dodała. - Co ci się właściwie w niej
podoba?

Jest bardzo piękna. PrzecieŜ nie moŜna mieć

wszystkiego.

Więc jednak z nią spałeś? - mruknęła Caro.

Ilekroć o niej mówisz, ziejesz zazdrością - roze

miał się Gil.

Caro uświadomiła sobie ze zgrozą, Ŝe tak rzeczywiś-

cie jest. Zrobiła się czerwona jak piwonia i zaraz
potem zbladła.

Odwieź mnie do domu! - zaŜądała.

Jeszcze nie - odparł chłodno. - Lada chwila

się tu zjawić Colin, więc potrzebne mi jest alibi.

Zostań jeszcze trochę. W holu

czekała na nich pani Greybury.

- Czy podać coś? - zapytała.

.- Nie., dziękuję. Sam to załatwię. Jestem pani

bardzo wdzięczny za pomoc - uśmiechnął się do niej

Gil.

- Doskonale. Dobranoc panu, dobranoc, panno

Ramsgate.

Caro poszła za Gilem do salonu. Co za piękny

pokój, pomyślała. Zielony dywan, tapeta w delikatny
roślinny wzór, skórzane kanapy i fotele.

Gil nalał dwa kieliszki koniaku.

- Usiądź - poprosił. - I napij się. Mamy za sobą

cięŜką przeprawę.

Podszedł do Caro, która stała przed kominkiem,

rozglądając się po ścianach salonu zawieszonych
pięknymi obrazami.

Gil wyjął Caro kieliszek z ręki, objął ją i bardzo

powolnym ruchem zaczął jej masować plecy. Zamknęła
oczy i poddała się jego pieszczotom. PołoŜył dłoń na
jej karku, łagodnie posuwał ją po jej plecach, przylgnął
do niej całym ciałem i przyłoŜył usta do jej szyi. Coś
w rodzaju szlochu wydobyło się z krtani
Caro.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

123

Wstrząsnął  nią  dreszcz  przeraŜenia,  a  zarazem  roz-
koszy.  Oddychała  z trudem.  Chciała  mu się oprzeć,
ale  była  jak  sparaliŜowana.  Nie  powinnam  była  pić
tego  koniaku,  pomyślała.  Dłoń  Gila  dotarła  do  jej
talii,  potem  przeniosła  się  wyŜej.  Usłyszała  dźwięk
otwieranego  suwaka,  jej  suknia  rozchyliła  się  na
plecach,  usta  Gila  muskały  je,  przesuwały  się  coraz
niŜej.

Nagle obrócił ją ku sobie jak bezwolną lalkę.

Stanęła na palcach, podała mu usta i zarzuciła mu
ręce na szyję. Niejasno zdała sobie sprawę, Ŝe jej
suknia opadła na dywan. Przylgnęła mocniej do Gila
i wsunęła palce w jego gęstą czuprynę.

Wziął ją na ręce i, nie przestając pokrywać jej

pocałunkami,  cofnął  się  i  opadł  na  kanapę.  Caro
otworzyła  oczy.  Zobaczyła,  Ŝe  Gil  strząsa  z  siebie
marynarkę  i  rzucają  na  podłogę.  Patrzyła, jak  rozpina
koszulę,  spod  której  wyłoniła  się  jego  opalona
muskularna pierś z kępką ciemnych włosów. Patrzyli
na siebie szeroko otwartymi oczami, w których płonęło
niepohamowane poŜądanie.

Caro jeszcze nigdy w Ŝyciu nie obserwowała

rozbierającego się męŜczyzny. Poczuła w uszach szum
krwi, serce waliło jej jak młotem. Gil zsuwał ramiączka
jej staniczka i całował jej ciepłe piersi. Zapragnęła go
całym ciałem, całą swą istotą.

- Pogłaszcz mnie - szepnął.

Zrobiła to, z początku nieśmiało, potem coraz

odwaŜniej. Opuszki jej palców stały się tak wraŜliwe,
Ŝ

e gdy dotknęła jego nagiej skóry, poczuła się tak, jak

gdyby ją poraził prąd elektryczny i zadrŜała od stóp
do głów.

Patrząc mu prosto w oczy, powoli wodziła rękami

po całym jego ciele. A on leŜał, wpatrzony w nią
swoimi płonącymi ciemnymi oczami, oddychając cięŜko
i szybko jak sprinter dobiegający do mety. Caro

124

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

poczuła,  Ŝe  traci  kontrolę  nad  sobą,  Ŝe  zmysły
zapanowały  nad  rozumem.  Przylgnęła  do  Gila  całą
sobą,  ustami  wodziła  po  jego  ramionach,  piersi,
brzuchu. Bezgłośnie błagała go o zaspokojenie.

- Czy ty wiesz, co robisz? - zapytał Gil zachrypłym

głosem.

Ukryła twarz w jego włosach, nie była w stanie

głośno  wyartykułować  tego,  co  czuła.  A  przecieŜ
dobrze  wiedziała,  czego  tak  gwałtownie  pragnie.
Obojętne  jej  były  wszelkie  konsekwencje.  Zobaczyła,
jak  Gil  unosi  się  nad  nią,  jak  zrzuca  z  siebie  resztę
bielizny. Zrobiła to samo i zamknęła oczy.

- Będę bardzo delikatny - szepnął. - Wiem, Ŝe to

dla ciebie pierwszy raz. A ten pierwszy raz musi być
cudowny, bo nigdy go się nie zapomina. Postaram
się, Ŝeby tak było, moja Caro.

Całował delikatnie jej usta, szyję, piersi, potem

przesunął się w dół i całował jej płaski brzuch, smukłe
biodra, strzeliste uda.

- Och, Gil, Gil, tak, tak - szeptała.

Rozchylił jej delikatnie uda i wsunął się w nią

jednym silnym ruchem. Wydała okrzyk bólu. Jej
ciało napięło się jak struna.

- Spokojnie... - szeptał Gil. - Nie walcz ze mną.

OdpręŜ się.

Ale zaraz poczuła jeszcze ostrzejszy ból. Ogarnęła

ją panika.

Przestań - poprosiła i przez kilka chwil Gil trwał

w bezruchu. Kiedy znowu uniósł się i opadł na nią,
odbyło się to juŜ zupełnie bezboleśnie, więc poddała
mu się i znowu z rozkoszą wchłaniała w siebie ciepło
jego ciała, a on całował ją i głaskał jej zmierzwione
włosy.

Przepraszam - szepnęła i przywarta wargami do

jego warg.

AleŜ skąd. Tak zawsze jest na początku. Jestem

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

125

dumny, Ŝe pozwoliłaś mi zostać twoim pierwszym
kochankiem.

Po chwili zaczął znów leciutko całować najpierw

jedną, potem drugą jej pierś, przesunął rękę na jej
podbrzusze, a potem niŜej, tam gdzie ich ciała połączyły
się w jedno, i Caro znów poczuła dreszcz rozkoszy.

Objęła go, przycisnęła się do niego w nowym

przypływie poŜądania. Poruszali się rytmicznie i nie-
spiesznie, aŜ wybuchło w niej coś tak wspaniałego
i nieznanego zarazem, Ŝe odrzuciwszy głowę w tył
wydała z siebie dziki krzyk radości.

A potem było jej tak, jakby wpadła w przepastne

ciemne wody jakiegoś jeziora. LeŜała szczęśliwa,
zmęczona, odpręŜona, a Gil wyciągnął się obok niej,
z głową opartą na jej piersi.

Milczeli, bo Ŝadne słowa nie mogły wyrazić tego,

co czuli. Nigdy w Ŝyciu nie byłam tak szczęśliwa jak
w tej chwili, pomyślała Caro i zapadła w sen.

Obudził ją gwałtowny dzwonek. Otworzyła oczy.

Przez chwilę nie wiedziała, gdzie jest, ale zaraz poczuła
jego nagość przytuloną do jej nagości, jego dłoń na
swojej piersi, jego udo przyciśnięte do jej ud, przypo-
mniała sobie, co się stało, poczuła lęk i bała się
spojrzeć na swego kochanka.

Gil zaklął, usiadł na brzegu kanapy i spojrzał na

nią z lekkim zdziwieniem. Caro zamknęła oczy jak
dziecko, które wyobraŜa sobie, Ŝe w ten sposób stanie
się niewidzialne.

- Kto, u licha, moŜe dzwonić o tej porze? - Gil

wstał i podszedł do telefonu.

Caro obserwowała go spod spuszczonych powiek.

Na wspomnienie o tym, co z nim przed krótką chwilą
robiła, zalała się potem. JakŜe to się mogło stać?
Sama go o to błagała! BoŜe, co za straszny wstyd!

- Tak! - mruknął Gil do słuchawki.

126

STRACH PRZED MIŁO

Spojrzał przez pokój na Caro, która ubierała się

pospiesznie.

Owszem, jest tutaj - powiedział Gil do swojego

rozmówcy. - Twój ojciec, Caro - dodał. W słuchawce
rozległ się rozgniewany i zbyt głośny głos ojca.

Tak, zdaję sobie sprawę, która jest

godzina

- przerwał mu Gil w pewnym momencie. - Przyjęcie
bardzo się przeciągnęło... Amy do pana dzwoniła?
Owszem, wyszliśmy stamtąd jakiś czas temu i przy
szliśmy tutaj, Ŝeby jeszcze trochę pogadać.

Caro znów usłyszała rozwścieczony głos ojca. Gil

zachowywał całkowity spokój.

- Caro nie jest juŜ małą dziewczynką - przerwał

zalew słów Freda po pewnym czasie. - Jest dorosłą
kobietą. Dlaczego nie pozwala jej pan Ŝyć własnym
Ŝ

yciem?

Caro z trudem nałoŜyła suknię. Spojrzawszy na

zegarek stwierdziła ku swojemu przeraŜeniu, Ŝe jest
czwarta nad ranem. Podbiegła do Gila i wyjęła mu
z rąk słuchawkę.

Będę za dziesięć minut, tato -

powiedziała
i odwiesiła ją, zanim ojciec zdołał odpowiedzieć.

Czy mógłbyś się szybko ubrać? - zwróciła się do

Gila.

Nie patrzyła na niego. Bo i po co? Doskonale

zdawała sobie sprawę z jego jakŜe niepokojącej nagości.
Bliskość jego rozgrzanego ciała przejmowała ją dziwną
słabością.

- Czy on zawsze czeka na ciebie do późnej nocy?

- zagadnął ją Gil tonem, który wzbudził w niej
natychmiastowy sprzeciw.

Nie, ale...

I czy zawsze dzwoni do twoich przyjaciół, Ŝeby

cię sprowadzić do domu?

Nie, ale dzisiaj zrobiło się rzeczywiście strasznie

późno. Obudził się przed chwilą, zobaczył,
która

STRACH PRZED MIŁO

1 27

godzina, i przestraszył się. Nie powiedziałam mu, Ŝe
wrócę dopiero nad ranem.

Czy musisz go prosić o pozwolenie?

SkądŜe!

A czy często wracasz dopiero nad ranem?

Nie, i właśnie dlatego tak się zdenerwował.

Gil ruszył w jej stronę, ale ona odskoczyła od niego

w przeraŜeniu.

- Zostaw mnie. Jestem potwornie zmęczona. Ubierz

się, proszę, i odwieź mnie do domu.

- Dobrze - odparł i zaczął nakładać bieliznę.
Caro poczuła, Ŝe zalewa ją nowa fala poŜądania.

Przed chwilą była zaspokojona, ale na widok jego
muskularnego smagłego ciała znowu zapłonęła nie-
przytomną wprost chęcią przytulenia się do niego.

MoŜe lepiej pojadę taksówką? - zaproponowała

i ruszyła ku drzwiom.

Ja cię przywiozłem i ja cię odwiozę - mruknął

Gil. - Nie puszczę cię samej na ulicę o czwartej rano.
MoŜe chcesz skorzystać z łazienki - dodał. - Drugie
drzwi na prawo.

Szczęśliwa, Ŝe moŜe wyjść i nie patrzeć, jak Gil się

ubiera, skorzystała z jego propozycji.

Łazienka była funkcjonalna, wyraźnie przeznaczona

dla męŜczyzny. Caro opłukała wodą rozognioną twarz,
wytarła się śnieŜnobiałym lnianym ręcznikiem i spo-
jrzała w lustro. Włosy miała w nieładzie, jej szkarłatna
suknia była wymięta, a na jej szyi i dekolcie widniały
ś

lady po gwałtownych pocałunkach.

Nie powróciła do salonu, postanowiła zaczekać na

niego w holu. Zjawił się po chwili, przeprosił ją
i  sam  poszedł  do  łazienki.  Był  zimny  i  obojętny.  Na
pewno  Ŝałuje  tego,  co  się  stało,  pomyślała  Caro.
Kochał  się  z  nią  tylko  po  to,  by  zapomnieć  o
Miran-dzie.

Gdy wrócił, była juŜ czwarta trzydzieści. Zaczynało

128

STRACH PRZED MIŁO

witać. Gil wyjął z kieszeni kluczyki od samochodu,

podszedł do frontowych drzwi i otworzył je.

Na ulicy paliły się jeszcze latarnie, powietrze było

rześkie, na niebie gasły ostatnie gwiazdy. Gdy pod-
chodzili do samochodu, ktoś nagle wypadł zza
krzaków. Caro wydała z siebie okrzyk grozy. CzyŜby
to był napad rabunkowy?

Oślepił ją flesz i zrozumiała natychmiast, Ŝe napadł

ich nie bandyta, lecz fotograf prasowy. Gil znalazł się
błyskawicznie obok niej, objął ją i zasłonił ręką jej
twarz.

Wybuchał flesz po fleszu. Gil rzucił się w stronę

fotografa, przeklinając go najgorszymi wyrazami. Tam-
ten nie przestając pstrykać rzucił się do ucieczki, Gil za
nim. Caro trzęsła się z zimna i zdenerwowania, ale nic
nie mogła robić. Mogła tylko stać i czekać, co będzie
dalej. Zza węgła wyjechał samochód i dogonił uciekają-
cego fotografa. Drzwiczki otworzyły się, fotograf
wskoczył do środka, po czym wóz gwałtownie przyspie-
szył i znikł za rogiem ulicy. Gil próbował go dogonić,
ale nie miał Ŝadnej szansy. Powrócił zadyszany, otwo-
rzył drzwiczki rollsa i wsunął się za kierownicę.

Wsiadaj! - krzyknął na Caro i

pospiesznie
uruchomił wóz.

Muszę dopaść tego bydlaka i stwierdzić, kto go

na mnie napuszcza. To na pewno ten sam, który
zrobił zdjęcie z bójki z Colinem. Ktoś mu za to płaci.

Ujechali kawałek drogi, ale juŜ nie dogonili tamtego

wozu. Gil klął pod nosem jak marynarz, ale w końcu
uznał swoją poraŜkę.

Ktoś musiał go zawiadomić, Ŝe jesteś u mnie

- olśniło go nagle. - Domyślasz się, kto?

Chyba nie Miranda?

Nie, na pewno nie. Na pewno nie chciałaby,

eby cały świat dowiedział się, Ŝe musiała ustąpić

miejsca innej kobiecie.

STRACH PRZED MIŁO

129

MoŜe prasa została jakoś powiadomiona o tym,

e Miranda wprowadziła się do ciebie - zasugerowała

Caro.

W takim przypadku fotograf zobaczyłby ją, jak

wyjeŜdŜała.

Nic innego nie wpada mi do głowy.

Naturalnie, Ŝe nie - odparł Gil z przekąsem.

- Ale czy nie uderza cię dziwny zbieg okoliczności?
Twój ojciec dzwoni po nocy, Ŝeby się dowiedzieć, czy
jesteś u mnie, wobec czego Ŝąda, Ŝebym cię natychmiast
odwiózł do domu, i co się okazuje? śe o czwartej nad
ranem pod moimi drzwiami czyha fotograf. Ciekawe!
Właściwie powinnaś mu była kazać, Ŝeby zajrzał
przez okno. Wtedy dopiero mógłby zrobić sensacyjne
zdjęcie!

Caro poczuła się tak, jakby ją ktoś spoliczkował.

Co ja miałabym zyskać na tym, gdyby mnie

z tobą sfotografowano? - krzyknęła.

To ty powinnaś odpowiedzieć sobie na to pytanie

- mruknął Gil i nacisnął na gaz.

Zatrzymał się przed jej domem tak gwałtownie

i z takim zgrzytem hamulców, Ŝe rzuciło ją do przodu
i  gdyby  nie  pasy,  rozbiłaby  sobie  głowę  o  szybę.
Otrząsnęła  się  i  otworzyła  drzwiczki.  Lecz  zanim
zdąŜyła  wysiąść,  poczuła  na  ramieniu  Ŝelazny  zacisk
palców Gila.

- Nie oŜenię się z tobą! - warknął. - Przyjmij to do

wiadomości! Cokolwiek by się stało i Ŝeby prasa nie
wiem jak szalała, by mnie skompromitować, nie dam
się do niczego zmusić! Nie ze mną takie numery!

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Zanim Caro zdąŜyła dobiec do frontowych drzwi,

otworzyły się, szeroko pchnięte przez jej rozwścieczo-
nego ojca.

eby o tej godzinie wracać do domu to skandal!

- wrzasnął. Co się dzieje między tobą i Martellem?
Prosiłem, Ŝebyś była dla niego miła, ale to nie znaczy...

Uspokój się! - przerwała mu Caro. - Jakim

prawem dzwoniłeś do niego w środku nocy? Nie
jestem juŜ dzieckiem!

Byłem strasznie niespokojny - tłumaczył się Fred

juŜ łagodniejszym tonem. - Szczególnie po telefonie
Amy...

Amy do ciebie dzwoniła? A ja myślałam, Ŝe to ty

dzwoniłeś do niej.

SkądŜe? Prawdę mówiąc, obudziła mnie przed

jaką godziną. PołoŜyłem się o wpół do jedenastej, bo
byłem wyjątkowo zmęczony.

Poszli do salonu, gdzie Caro opadła na kanapę.

Była wyczerpana zarówno fizycznie, jak emocjonalnie.

Dlaczego ona to zrobiła? - zastanawiała się głośno.

Chciała mówić z tobą. Zbeształem ją, Ŝe budzi

ludzi po nocy, ale była strasznie zdeprymowana,
twierdziła, Ŝe bardzo wcześnie wyszłaś z przyjęcia i Ŝe
obawia się, iŜ powiedziała ci coś takiego, co mogło
cię obrazić. Prawdę mówiąc bredziła. MoŜe napiłabyś
się gorącej herbaty? - dodał po chwili. - Przed
kwadransem naparzyłem dobrego earl greya.

Caro wzięła z jego rąk filiŜankę i trzymając ją

oburącz grzała sobie dłonie.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 3 1

Dziękuję ci, tato - powiedziała i pogłaskała go

po zarośniętym policzku.

Dziewczynie potrzebna jest matka - mruczał

Fred pod nosem. - Szczególnie do takich spraw.
Wiem, Ŝe jesteś juŜ dorosła i nie naleŜy ci udzielać
nauk, ale co robić, kiedy wciąŜ się o ciebie niepokoję.

Wiem, wiem, to się juŜ więcej nie zdarzy - zapew

niała go Caro.

Myślami była jednak gdzie indziej. Zastanawiała

się, kto zawiadomił fotografa o jej wizycie u Gila.
CzyŜby to była Amy? A jeŜeli tak, to co nią kierowało?
PrzecieŜ nie mogła być zazdrosna. JakŜe dziwnie się
to wszystko układa.

Ziewnęła głęboko. Była śmiertelnie znuŜona.

- Do łóŜka, kochanie - zarządził Fred. - Jest

niedziela i moŜesz sobie spać, jak długo zechcesz.

Caro połoŜyła się, ale nie potrafiła zasnąć. Po

głowie chodziły jej wszystkie zdarzenia minionej doby.
Nigdy nie wyobraŜała sobie, Ŝe poŜądanie potrafi być
czymś tak przemoŜnym, tak obezwładniającym. JakŜe
mogła się tak zachować. Ojciec patrzył na nią tak
dziwnym wzrokiem, jakby odczytywał coś z jej twarzy.
CzyŜby wyglądała inaczej niŜ zwykle?

Nie mogąc spać, Caro wstała o dziewiątej, wzięła

prysznic,  ubrała  się  w  niebieski  dres  i  poszła  do
parku.  Postanowiła  pobiegać.  W  niedzielne  poranki
było  tam  zazwyczaj  dość  pusto.  Kilka  osób  spacero-
wało z psami, biegaczy teŜ było niewielu.

Ranek był słoneczny, wiosenny, jeziorko mieniło

się odbijającym się w nim błękitem nieba, na traw-
nikach topniały resztki rosy. Cicho było i przestronnie.

JakiŜ kontrast w stosunku do tego, co działo się

w  duszy  Caro.  Na  szczęście  dawno  nauczyła  się  za
pomocą  biegania  przepędzać  demony  niepokoju  czy
strachu.  Rytmicznym  krokiem,  z  wysoko  uniesioną
głową, biegła więc dokoła jeziorka, swobodnie pu-

132

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

szczając wodze najskrytszym myślom. Wkrótce doszła
do  wniosku,  Ŝe  wszystkie  jej  problemy  sprowadzają
się  do  jednego.  Do  jednego  męŜczyzny.  Do  Gila
Martella.  Dopóki  go  nie  znała,  Ŝycie  jej  płynęło
spokojnym nurtem, teraz zaś czuła się jak rzucona
w oko cyklonu i zupełnie nie wiedziała, jak wydostać
się z tej sytuacji.

Gdy mijała parkową bramę, zdawało jej się, Ŝe

widzi zaparkowanego przed nią rolls-royce'a. Serce
jej zatrzepotało, ale po chwili uspokoiło się. Tyle jest
rolls-royce'ów w Londynie, pomyślała i pobiegła dalej.
Po chwili usłyszała za sobą stukot szybkich kroków
i głos Gila, wołający jej imię. Obróciła się. Biegł tuŜ
za nią, ubrany w dŜinsy i biały sweter. Powiewał
zrolowaną gazetą.

- Zatrzymaj się! - krzyknął. - Muszę z

tobą
porozmawiać!

Przyspieszyła biegu, ale juŜ po chwili Gil dogonił ją

i zatrzymał gwałtownym szarpnięciem za łokieć. Oboje
byli zadyszani, spoceni i źli.

Skąd w tobie tyle energii? - odezwał się wreszcie

Gil zasapanym głosem. - Nie spałaś całą noc i od
rana biegasz jak szalona po parku.

A co ty tu robisz?

Jakoś nie potrafiłem zasnąć, więc

wstałem,
zrobiłem sobie śniadanie, przejrzałem gazety. Po
stanowiłem zrobić coś dla zdrowia. I od razu zoba
czyłem ciebie.

Caro niechętnie wzięła od niego gazetę. Było to

niedzielne wydanie jednego z brukowych londyńskich
dzienników,  tego  samego,  w  którym  ukazała  się  tak
niedawno  fotografia  bójki  Gila  z  Colinem.  Dzisiaj
inna  fotografia  Gila,  tym  razem  ukazująca  go  w  to-
warzystwie Caro, zdobiła frontową kolumnę.

Oślepiona fleszem Caro wyglądała na osobę cięŜko

przestraszoną. Dekolt jej sukni obsunął się ukazując

STRACH PRZED MIŁO

133

trochę więcej niŜ nasadę jej piersi, nie mówiąc juŜ

o rozciętej z boku spódnicy, spod której wysuwało się
bardzo, skądinąd, ponętne udo.

- Wyglądam okropnie! - jęknęła.

Gil wyszedł, oczywiście, wspaniale, mimo Ŝe miał

otwarte usta i krzyczał coś, najprawdopodobniej mocno
niecenzuralnego.

- Czy to jest cała twoja reakcja na to świństwo?

Twój wygląd nie ma Ŝadnego znaczenia. Przeczytaj
lepiej nagłówek!

Caro spojrzała na wydrukowane tłustą czarną

czcionką słowa i krew odpłynęła jej z głowy.

PLAYBOY RATUJE SIĘ MAŁśEŃSTWEM

Z CÓRKĄ REKINA!

Czytaj dalej - zaŜądał Gil. - Czyś ty rozmawiała

z tymi łajdakami?

AleŜ skąd! - Ŝachnęła się Caro i pospiesznie

zabrała się do czytania tekstu zamieszczonego pod
fotografią.

„Caroline Ramsgate, jedyna córka słynnego biz-

nesmena Freda Ramsgate'a, właściciela licznych
domów towarowych, ogłosiła wczoraj wieczorem swoje
zaręczyny z Gilhamem Martellem, znanym playboyem

i  spadkobiercą    fortuny    swojej      babki,
właścicielki
znakomitego magazynu Westbrook z Oxford Street.
Fred Ramsgate ubiega się o kupno kontrolnego pakietu
akcji Westbrooka. Czy moŜe to być zbieg okoliczności?
Za cenę miłości jeszcze jeden wielki dom towarowy
przejdzie w ręce Ramsgate'ów i to bez przekładania
pieniędzy z kieszeni do kieszeni? I co na to Miranda,
hrabina    Jurby,    do    niedawna jeszcze
towarzyszka
częstych wypadów    Gilhama    Martella do
nocnych
lokali?".

Czarujące, nieprawda? - Gil zmierzył

Caro
zimnym wzrokiem.

To okropne dla obojga z nas - odparła cicho.

134

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

- Gdybyśmy się mieli pobrać, byłoby to teŜ bardzo
przykre, ale na szczęście tak nie jest.

- Szczęście nic do tego nie ma. JeŜeli się kiedykol

wiek oŜenię, to z taką kobietą, która mi
będzie
towarzyszką Ŝycia i prawdziwym przyjacielem, a nie
z jakichkolwiek innych powodów. Przysięgnij - dodał

- Ŝe rzeczywiście nie rozmawiałaś z prasą.

- Po co miałabym to robić! - rozzłościła się Caro.

- Myślę, Ŝe to sprawka Mirandy. Zazdrosna kobieta
jest zdolna do wszystkiego. Chyba Ŝe twoja gospodyni
się wygadała.

To wykluczone!

W takim razie pozostaje tylko Miranda! MoŜe

powiedziała którejś ze swoich przyjaciółek, a ta chciała
się przysłuŜyć jakiemuś dziennikarzowi.

Po diabła powiedziałaś jej, Ŝe jesteśmy zaręczeni?

Prosiłeś, Ŝebym ci pomogła pozbyć się jej. Czy

juŜ zapomniałeś?

Dziękuję za taką pomoc. W przyszłości postaram

się poradzić sobie sam.

Bardzo cię proszę!

Gil chciał spojrzeć jej w oczy, ale Caro spuściła

powieki. ZauwaŜył, Ŝe jej dolna warga drŜy jak
u dziecka, któremu zbiera się na płacz.

Przepraszam cię - mruknął. - No, rozchmurz się

juŜ. Zrozum, Ŝe nienawidzę tego, co piszą o mnie
w tych okropnych brukowcach. Kłamią jak z nut,
a przecieŜ nie moŜna się z nimi procesować.

To jeszcze nie powód, Ŝebyś się na mnie wyŜywał.

Ale wybacz, chciałabym jeszcze chwilę pobiegać, chyba
Ŝ

e masz mi jeszcze coś przykrego do powiedzenia.

Dotknął delikatnie jej ramienia. Odtrąciła go.

- Trzymaj ręce przy sobie! - krzyknęła.

To był błąd. Jej słowa podziałały na Gila jak

czerwona płachta na byka.

- W nocy ich jakoś nie odtrącałaś - warknął.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

135

Caro uniosła ramię, Ŝeby uderzyć go w twarz, lecz

on chwycił ją silnie za przegub i przyciągnął do siebie
tak mocno, Ŝe chcąc nie chcąc oparła się o niego
całym ciałem. Zabrakło jej tchu. Otworzyła usta, a on
błyskawicznie przycisnął do nich swoje.

Nogi ugięły się pod nią, zamknęła oczy, poddała

się  bez  reszty  tej  cudownej  pieszczocie  i  dopiero  po
chwili  uświadomiła  sobie,  gdzie  jest  i  co  robi,  więc
wyrwała  mu  się  i  pobiegła  przed  siebie  co  sił  w  no-
gach.

Serce waliło jej jak młotem, myślała, Ŝe będzie ją

gonił, ale nie słyszała odgłosu jego kroków. Gdy
znalazła się niedaleko wyjścia z parku, spojrzała na
ulicę i stwierdziła, Ŝe rolls Gila zniknął sprzed furtki.

W dwadzieścia minut później była znów w domu.

Wzięła prysznic, ubrała się w prostą, lecz elegancką
suknię z wełny koloru oliwki i zeszła do jadalni na
ś

niadanie. Ojciec siedział juŜ przy stole i czytał gazetę.

Na widok córki uniósł wzrok.

Czy to prawda? - zapytał, moŜe trochę zbyt

głośno.

Nie, tato - zarumieniła się Caro. - To zwykła

kaczka dziennikarska.

Nalała sobie kawy z cięŜkiego srebrnego

dzbanka i zrobiła grzankę.

Fred śledził kaŜdy jej ruch.

Skąd im się to, do licha, wzięło? Na stronie

finansowej jest artykuł o ewentualnym
przejęciu
Westbrooka przez nasze konsorcjum i to mnie nie
dziwi. Ale ciekaw jestem, kto wymyślił tę historię
z twoimi zaręczynami.

Czy wiesz o tym, Ŝe Gil miał mały

romans
z hrabiną Jurby...

Owszem, pamiętam ją... ale co z tego?

Pokłóciła się z męŜem i przeprowadziła się do

Gila. Strasznie go to zdenerwowało. Wczoraj wieczo-

136

STRACH PRZED MIŁO

rem poprosił mnie, Ŝebym pomogła mu wykurzyć ją
z jego domu.

- TeŜ mi dŜentelmen - mruknął Fred.

Caro pomyślała, Ŝe trudno nie przyznać ojcu racji,

ale bardzo nie chciała, Ŝeby źle myślał o Gilu.

Bał się, Ŝe zostanie wciągnięty w jej małŜeńskie

problemy - tłumaczyła ojcu. - Te wszystkie dzien
nikarskie plotki są zupełnie bezpodstawne. Gil Martell
i Colin, mąŜ Mirandy, są starymi przyjaciółmi, toteŜ
ona stale odwołuje się do Gila, Ŝeby pośredniczył
pomiędzy nią a Colinem.

JeŜeli się tak przyjaźnią - zauwaŜył Fred - to

dlaczego Martell sam nie przemówił jej do rozumu,
ale uznał za stosowne posłuŜyć się tobą?

Miranda jest najbardziej rozkapryszoną, samolub

ną, zapatrzoną w siebie istotą na świecie - rozzłościła
się nagle Caro. - To ona podała prasie tę wiadomość
o moich zaręczynach z Martellem... z czystej niechęci
do mnie!... bo powiedziałam jej, Ŝe to na
razie
tajemnica. Nie wiem, jak ci to wytłumaczyć, ale ja
sama wymyśliłam, i to na poczekaniu, tę
głupią
bujdę. Myślałam, Ŝe to natychmiast załatwi sprawę

i skłoni ją do opuszczenia jego domu. Rzeczywiście
tak zrobiła, ale zawiadomiła prasę, więc przysłali
fotografa, no, i mamy rezultat...

Fred rzucił gazetę na stół z taką złością, Ŝe o mały

włos nie rozlał swojej kawy.

- Nie chce mi się wierzyć, Ŝe mojej własnej córce

wpadło do głowy coś tak idiotycznego! A moŜe był to
pomysł Martella? Kazał, Ŝebyś powiedziała tej głupiej
babie, Ŝe jest z tobą zaręczony, i zawiadamia o tym
gazety. No! Liczy na to, Ŝe nie będziesz mogła się
z tego wycofać, i znajdzie świetne wyjście z sytuacji.
Wie, Ŝe jeŜeli zostanie twoim męŜem, nie tylko nie
zostanie zwolniony ze stanowiska, ale dziedziczy wraz
z tobą całe moje konsorcjum, a to nie lada gratka.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

137

- Mylisz się! - krzyknęła Caro. - To był mój

własny pomysł, a on jest na mnie za to strasznie zły.
Nie znasz Martella. To nie jest łowca
posagów.
Powiedział, Ŝe nie oŜeniłby się ze mną, nawet gdyby...

Dzwonek telefonu przerwał jej wybuch gniewu.

Caro podniosła słuchawkę.

Ach, to lady Westbrook? Słucham panią.

Co za wspaniała nowina! Przed chwilą przeczy

tałam gazetę! JakaŜ jestem szczęśliwa! W chwili gdy
panią zobaczyłam, pomyślałam, Ŝe byłaby pani idealną
Ŝ

oną dla mojego wnuka. Jest pani taka urocza, tak

wspaniale wychowana i bajecznie inteligentna. Po
prostu brak mi słów.

Caro była niezbyt zbudowana tą charakterystyką

swojej  osoby,  no,  ale  niewaŜne,  musiała  wszak
wytłumaczyć  lady  Westbrook,  Ŝe  nastąpiło  nieporo-
zumienie  i  Ŝe  o  Ŝadnych  zaręczynach  nie  ma  mowy.
Nie  było  to  jednak  proste,  gdyŜ  starsza  pani  nie
dopuszczała jej do słowa.

- I co za szczęśliwy zbieg okoliczności - ciągnęła

dalej. - Ale dlaczego musiałam się tego dowiedzieć
z gazet? Pani ojciec na pewno o tym wiedział.

Caro zrobiło się przykro, gdyŜ w głosie tej sym-

patycznej kobiety wyczuła wyraźny Ŝal.

- Nie, nie, tatuś teŜ nic nie wiedział! - odparła bez

zastanowienia.

Fred Ramsgate, który przysłuchiwał się rozmowie,

odebrał córce słuchawkę.

- Nic nie wiedziałem - powiedział ponurym to

nem. - Nic a nic. I jestem, prawdę mówiąc, bardzo
zły!

Caro nie dosłyszała odpowiedzi lady Westbrook,

ale stwierdziła, Ŝe chyba jest dowcipna, gdyŜ Fred
roześmiał się. Bardzo polubił tę starą damę. Oddał
Caro słuchawkę i dolał sobie kawy do filiŜanki.

- Czemu zwierzyliście się Mirandzie ze swoich

138

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

planów  i  zawiadomiliście  prasę,  a  nam  nic  nie
powiedzieliście?  Nie  rozumiem  tego.  No,  ale  trudno,
wybaczam  wam.  Mogę  teraz  spokojnie  umrzeć  w  po-
czuciu,      Ŝe    pozostawiam      Gila      w      dobrych
rękach

- powiedziała lady Westbrook do Caro.

Starsza pani była wzruszona i moŜe dlatego tyle

mówiła. Caro nie potrafiła się przebić przez ten
potok słów.

NajwaŜniejsze jest, Ŝebyście byli szczęśliwi - po

wtarzała. - Musicie jak najszybciej do mnie przyjść,
Ŝ

eby otrzymać moje błogosławieństwo. Nie wiem, co

Gil postanowił w sprawie pierścionka zaręczynowego,
ale bardzo bym chciała ofiarować wam mój. Jest
bardzo piękny. DuŜy rubin otoczony brylancikami.
Przyjdźcie dzisiaj do mnie na kolację. I przyprowadźcie
pana Ramsgate'a. Będzie to nasze pierwsze rodzinne
spotkanie.

Nie, nie - przerwała jej Caro. - To niemoŜliwe.

Bo widzi pani...

W takim razie jutro, ale na pewno. Musimy

omówić mnóstwo spraw. Na przykład ustalić miejsce
przyjęcia weselnego...

Caro wydała z siebie kilka nieartykułowanych

dźwięków. Wreszcie zdobyła się na przerwanie mono-
logu lady Westbrook.

- Najlepiej będzie, jak pani porozmawia z Gilhamem

- powiedziała.

- Dobrze, moja droga. Zrobię to. A więc do jutra.

Witaj w rodzinie, moje miłe dziecko.

Caro odłoŜyła słuchawkę. Była bliska płaczu. BoŜe,

co za okropne komplikacje i nieporozumienia. Ojciec
patrzył na nią zatroskanym wzrokiem. Widać było,
Ŝ

e nic nie rozumie.

- Pójdę do siebie, poczytam i posłucham muzyki

- powiedziała Caro i pocałowała go w policzek.

- Jestem przemęczona tą okropną robotą nad finan-

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

139

sami Westbrooka, mam za sobą nie przespaną noc,
i do tego jeszcze te straszne plotki gazetowe. Zoba-
czymy się na lunchu.

Gdy wychodziła, telefon znowu zadzwonił.

- Nie na mnie dla nikogo - oświadczyła i pospiesznie

poszła do swojego pokoju.

Zamierzała pozostać tam do wieczora. Wiedziała,

e nazajutrz czeka ją trudny dzień. Przed południem

narada  z  biegłymi  księgowymi  i  adwokatami  z  obu
negocjujących  firm.  Spodziewała  się  tam  spotkać
Damiana  Shawa,  no  i  Gila.  Teraz  bała  się  juŜ  tylko
zetknięcia z tym ostatnim.

Kiedy weszła do sali konferencyjnej, Gil stał pod

oknem i rozmawiał z jednym z adwokatów swojej
babki. Wyglądał bardzo dystyngowanie w granatowym
garniturze w paski, nieskazitelnie białej koszuli
i beŜowym jedwabnym krawacie. Powitał ją uprzejmym
skinieniem głowy, jak gdyby była obcą osobą, a moŜe
nawet wrogiem.

Usiadła na końcu długiego, wypolerowanego stołu,

pod portretem ojca, zamówionym przez radę nadzorczą
z okazji jego pięćdziesiątych urodzin.

Dzień dobry, Caroline - odezwał się za

nią
sympatyczny męski głos. Podniosła głowę i zobaczyła
Leonarda Rossa. Leonard zaczął pracę u
Freda
Ramsgate'a przed wieloma laty jako księgowy i awan
sował na członka rady i kierownika wszystkich działów
zakupów konsorcjum. Był znakomitym ekspertem
w dziedzinie cen i zysków, to znaczy, Ŝe świetnie
wiedział, kiedy obniŜać pierwsze i jak podwyŜszać
drugie.

Halo, Ross - powitała go Caro. - Jak się ma

twoja Ŝona?

Dziękuję, doskonale.

A dzieciaki?

Jakie tam znowu dzieciaki? Moja najmłodsza

140

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

jest starsza od ciebie. Ale wszystkie mają się bardzo
dobrze.

Obdarzył ją ojcowskim uśmiechem.

A co dzieje się u ciebie, dziecino?

Wszystko w porządku.

Czytaliśmy w gazecie o twoich

zaręczynach.
Byliśmy zaskoczeni. Nie mieliśmy nawet pojęcia, Ŝe
znasz tego młodego człowieka.

Rozejrzał się dokoła, zorientował się, Ŝe ludzie

przysłuchują się ich rozmowie, i zamilkł.

yczę wam wszelkiej pomyślności - dodał jeszcze

tylko i pospiesznie udał się na swoje miejsce, gdyŜ Gil
właśnie rzucił na stół plik teczek i papierów.

Proszę państwa, zaczynamy! - zawołał.

Sam usiadł na drugim końcu stołu naprzeciwko

Caro i patrzył na nią jak zawodnik szykujący się do
pojedynku.

Ona zaś, podobnie jak on, ubrała się na tę okazję

bardzo  starannie.  Miała  na  sobie  skromną,  ale
elegancką  czarną  sukienkę,  w  uszach  klipsy  i  na  szyi
sznur  małych  pereł.  Zrobione  na  zamówienie  czarne
czółenka  i  przerzucona  przez  ramię  piękna  torba
z czarnej skóry dopełniały jej stroju. MoŜe nie jestem
piękna,  pomyślała,  ale  na  pewno  wyglądam  jak
prawdziwa  biznesmenka  i  zasługuję  na  szacunek
obecnych tu fachowców, a to najwaŜniejsze.

Fred usiadł na sąsiednim krześle.

Zdenerwowana? - zapytał ją szeptem.

Wiesz, Ŝe nie lubię zabierać głosu na duŜych

zebraniach, ale dam sobie jakoś radę.

Podpisane przez nią sprawozdanie zostało rozesłane

wszystkim obecnym i Caro wiedziała, Ŝe przyjdzie jej
odpowiedzieć na wiele pytań. Była na to przygotowana.
Bała się tylko zbyt agresywnej indagacji ze strony Gil?

Powiodła wzrokiem po siedzących dokoła stołu

osobach. Prawie sami męŜczyźni, pomyślała.
Rzadko

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

1 4 1

trafia się kobieta na tak wysokim stanowisku. Awan-
sują do pewnego szczebla i koniec. Pozostają na ogół
na średnich stanowiskach. Ale to się niedługo zmieni,
postanowiła w duchu. Kiedy ja zostanę prezesem
konsorcjum, postawię mnóstwo kobiet na stanowiskach
kierowniczych.

- Nie widzę Damiana - zwróciła się do ojca.
Fred wiedział o jej dawnym romansie i o tym, Ŝe

Caro cięŜko przeŜyła jego zakończenie.

Chyba juŜ nie pracuje dla Gila - odparł i za

stukał młotkiem w blat stołu na znak
otwarcia
narady.

Wszyscy państwo znacie moją córkę Caroline

- rozpoczął swoim tubalnym głosem. - I niewątpliwie
wszyscy przeczytaliście najnowszą bujdę na temat jej
prywatnego Ŝycia, wysmaŜoną przez dziennikarską
brać.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, z wyjątkiem Caro

i Gila.

- Ale nie zebraliśmy się tu po to - ciągnął dalej

Fred - Ŝeby zastanawiać się nad beznadziejną głupotą
brukowej prasy. Mamy przed sobą raport o stanie
finansowym firmy Westbrook, sporządzony przez
moją córkę. Końcowe negocjacje dotyczące sprzedaŜy
Westbrooka oparte będą na tym kluczowym dokumen
cie i mam nadzieję, Ŝe wszyscy państwo znają go na
pamięć.

Caro wstała, omówiła pokrótce wyniki swojej pracy,

otrzymała krótkie oklaski i ukłoniła się.

- Chętnie odpowiem na wszelkie pytania - zakoń

czyła i usiadła.

Zaległo milczenie. Ludzie Westbrooka patrzyli na

Gila, który odchylił się w swoim krześle, wpatrywał
się w sufit i bębnił palcami w stół. Wydawał się
głęboko zamyślony.

Po chwili jeden z biegłych zadał Caro pytanie na

142

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

temat wykresu zysków, umieszczonego na ostatniej
stronie jej raportu.

Odpowiedziała na nie, postawiono jej jeszcze kilka

dość łatwych pytań, po czym dla wszystkich stało się
jasne, Ŝe Gil się nie odezwie.

Fred przesunął wzrok po twarzach zebranych dokoła

stołi ludzi.

- Czy są jeszcze pytania?

Wszyscy wpatrywali się w blat stołu i milczeli.

- W takim razie proponuję krótką przerwę na

kawę - uśmiechnął się Fred.

Caro zebrała swoje dokumenty, wsunęła je do

teczki, poŜegnała się uprzejmie z gratulującymi jej
przedstawicielami obu negocjujących stron i pochyliła
się nad ojcem.

Czy będziesz mnie jeszcze potrzebował? - zapytała.

Zostań, jeŜeli chcesz., ale myślę., Ŝe moŜesz juŜ iść.

Pójdę do biura, mam tam całą górę spraw do

załatwienia.

Caro zabrała się energicznie do pracy. Nie spieszyła

się z powrotem do domu. Wiedziała, Ŝe ojciec idzie na
jakąś waŜną kolację do burmistrza Londynu, gdzie
głównym mówcą miał być premier, i na pewno wróci
bardzo późno. Nie była głodna, a Ŝe gospodyni miała
dziś wolny wieczór, postanowiła zrobić sobie jajecznicę
i zjeść ją przy kuchennym stole.

Do domu przyszła dobrze po dziewiątej. Przywitała

ją  głucha  cisza,  zalegająca  pokoje  niczym  warstwa
kurzu.  Zazwyczaj  niechętnie  przebywała  w  pustym
domu.  Ale  dzisiaj  odczuwała  potrzebę  samotności.
Była  jak  człowiek,  który  wraca  z  pogrzebu  bliskiej
osoby,  dźwigający  cięŜar  poniesionej  straty,  przejęty
dojmującą Ŝałobą.

Zdjęła płaszcz i powoli ruszyła w stronę kuchni.

Nagle usłyszała z salonu głośny dźwięk, jak gdyby
coś cięŜkiego spadło z wysoka na podłogę. CóŜ to

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

143

mogło być? CzyŜby Fred nie poszedł na tak waŜne
przyjęcie? To niemoŜliwe. Na pewno zadzwoniłby
i zawiadomił ją. PrzecieŜ wiedział, Ŝe będzie pracowała
do późna.

Zamieniła się w słuch. Była teraz pewna, Ŝe w domu

jest ktoś, ale kto? PrzeraŜona, chwyciła cięŜką space-
rową laskę ojca i ostroŜnie uchyliła drzwi salonu.

Zobaczyła odwróconego do niej plecami męŜczyznę,

który stał przed oknem ze szklanką whisky w ręku
i wyglądał na ulicę. Caro pobiegła w jego stronę
z wysoko uniesioną laską, wymierzoną w tył jego
głowy.

Usłyszał ją widać, bo obrócił się błyskawicznie

i wyrwał jej laskę na sekundę, zanim srebrna gałka
trafiła w jego czaszkę.

- Co ty, u licha, robisz? - krzyknął.

Caro spojrzała przeraŜonymi oczami w twarz Gila.

- O mały włos cię nie zabiłam - wydobyła z siebie

z trudem z zaciśniętej krtani.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Gil nachylił się, podniósł cięŜką laskę i potrząsnął

nią.

- Dobrze, Ŝe nie rozbiłaś mi głowy - stwierdził.

- Niebezpieczna z ciebie kobieta.

- Wzięłam cię za włamywacza - szepnęła Caro.
Bała się, Ŝe za chwilę zemdleje. Chwiała się na

nogach, kręciło jej się w głowie. Nie wolno mi stracić
przytomności, powtarzała sobie w duchu, nie... nie...
nie teraz... nie przy nim.

Gdy otworzyła oczy, okazało się, Ŝe leŜy na kanapie

i Ŝe Gil klęczy przy niej, głaszcze ją po włosach
i wpatruje się w nią z autentycznym przeraŜeniem.

Caro! - wymamrotał. - No, nareszcie się ocknęłaś.

Okropnie mnie przestraszyłaś.

Zemdlałam, nie mam pojęcia dlaczego.

Wpadłaś mi prosto w ramiona.

Caro usiadła. DrŜała z zimna, po czym zalała ją

fala gorąca. Dlaczego mój organizm tak dziwnie
reaguje na obecność tego człowieka, zastanawiała się.
To nie jest normalne.

- Jak dostałeś się tutaj? - zwróciła się do Gila.

- I co tu właściwie robisz?

Twój ojciec zaprosił mnie na kielicha. Taka mała

prywatna uroczystość.

Mój ojciec został w domu?

Nie, nie. On wyszedł, ja zostałem.

Nic nie rozumiem. Jaka znowu prywatna uroczys

tość?

Dla uczczenia pomyślnego zakończenia naszych

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

145

negocjacji. Pozostaje juŜ tylko podpisanie dokumentów.
Twój ojciec dołączył Westbrooka do swojego konsor-
cjum. Babka zaakceptowała jego warunki, uścisnęliśmy
sobie ręce, a potem zaprosił mnie tutaj i poczęstował
drinkiem.

Jaką uzgodniliście cenę? - spytała Caro. Ciekawa

była, czy ojciec zapłacił więcej, niŜ zamierzał.

Zawsze wiedziałem, Ŝe masz kupiecką duszyczkę

- roześmiał się Gil. - Widzę, Ŝe juŜ wyzdrowiałaś. No
cóŜ, babka przyjęła moją radę i...

Jak to twoją radę? - przerwała mu Caro. PrzecieŜ

Gil był stanowczo przeciwny tej transakcji. CóŜ więc
mógł radzić swojej babce?

Uznałem, Ŝe oferta twojego ojca jest za niska.

Z twojego raportu jasno wynika, Ŝe nasze przed
siębiorstwo jest zdrowe i rokuje dobre nadzieje na
przyszłość. Bardzo mi zaimponowałaś. Nie lada z ciebie
przeciwnik, kochana Caroline.

Dziękuję - odparła nie wiedząc, czy to kom

plement, czy szyderstwo.

Więc jaką w końcu uzgodniliście cenę?

ZaŜądaliśmy podniesienia jej o pięć procent...

Co takiego? I ojciec zgodził się na to?

Caro była szczerze zdumiona. Suma ta wynosiła

o dwa miliony funtów więcej, niŜ ojciec zamierzał
zapłacić. JakŜe mógł się na to zgodzić?

Zgodził się na te pięć procent więcej dlatego, Ŝe

dodaliśmy mu premię.

Co to znaczy? Jaką znowu premię?

Mnie - roześmiał się Gil.

Nie rozumiem - zdenerwowała się Caro.

Twój ojciec kupił mnie razem z naszym domem

towarowym.

To wcale nie jest śmieszne!

Rzeczywiście. Zwłaszcza Ŝe twój ojciec

tylko
myśli, iŜ mnie kupił. Nie chciałem go zraŜać, więc nic

146

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

mu  nie  powiedziałem,  równieŜ  dlatego,  Ŝe  wydawał
się  szalenie  zadowolony  ze  swojej  transakcji.  To
potwór,  ale  moŜna  go  chyba  polubić.  ChociaŜ  naj-
wyŜszy czas, Ŝeby się nauczył, Ŝe nie wszystko jest do
kupienia.

- Nic z tego wszstkiego nie rozumiem - powtórzyła

Caro, wstała i stanęła przed Gilem.

Gil podniósł się leniwie z kanapy i spojrzał na nią

z uśmieszkiem.

Twój ojciec i ja poszliśmy po zebraniu na lunch

i pogadaliśmy sobie. I wtedy zrobił mi tę zdumiewającą
propozycję. Uznał, Ŝe mnie chcesz, a wszystko, czego
pragnie jego ukochana córeczka, jest dla niego święte.
Wobec tego zapytał mnie, jaka jest moja
cena.
Dosłownie.

Nie wierzę ci!

Caro struchlała. CzyŜby Fred oszalał?

Gdy mu odpowiedziałem, Ŝę lubię oświadczać się

kobietom osobiście i Ŝe nie jestem na sprzedaŜ, wpadł
w złość. Zrobił się nagle szalenie
wiktoriański,
oświadczył mi, Ŝe cię skompromitowałem, Ŝe wydałem
cię na pastwę brukowej prasy. UwaŜał widocznie, Ŝe
kiedy ludzie zobaczyli cię wychodzącą nad ranem
z mojego domu w wymiętej sukni, to wywnioskowali,
Ŝ

e przespałaś się ze mną.

Zawracanie głowy - odparła Caro

chłodno.
- Porozmawiam z nim na ten temat.

Gil zdawał się nie słyszeć jej odpowiedzi. Wsunął

rękę do kieszeni marynarki i wyjął z niej małe czarne
pudełeczko. Kiedy je otworzył, Caro ujrzała złoty
pierścionek z duŜym rubinem otoczonym brylancikami.

To zaręczynowy pierścionek mojej babki - po

wiedział Gil. - Ona chce, Ŝebyś ty go nosiła, ale jeŜeli
wolisz nowy...

Nie - odparła bez zastanowienia. - Jest bardzo

piękny.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

147

Natychmiast poŜałowała swoich słów.

Nie wyjdę za ciebie za Ŝadne skarby świata!

- krzyknęła.

No, cóŜ - odparł niewzruszenie. - MoŜemy Ŝyć

na kocią łapę, jeŜeli chcesz, ale drŜę na myśl o tym,
jak prasa będzie sobie na nas uŜywała.
Prościej
byłoby się pobrać. Znacznie mniej zawracania gło
wy.

Sam mówiłeś, Ŝe nie dasz wmanewrować

się
w małŜeństwo. Co się stało, Ŝe tak nagle zmieniłaś
zdanie? Czy to, Ŝe jeśli się ze mną oŜenisz, pozostaniesz
dyrektorem Westbrooka?

Oczywiście.

Caro poczuła się jak raŜona gromem. BoŜe, czy nie

lepiej umrzeć?

A twierdziłeś, Ŝe nie jesteś na sprzedaŜ - wymam

rotała na koniec.

PrzecieŜ nie powiedziałem, Ŝe zgodziłem się na tę

transakcję.

Zręcznym ruchem wsunął jej pierścionek na palec.

- Pasuje jak ulał - powiedział.

Caro spojrzała na pulsującą czerwień rubinu, na

sypiące iskierkami brylanciki, zdjęła pierścionek z palca
i potrząsnęła głową.

- Nie będę twoją Ŝoną - szepnęła i oddała mu

klejnot.

WłoŜył go z powrotem do pudełka.

WyjeŜdŜam w przyszłym miesiącu - mruknął.

Dokąd?

Do Kalifornii. Oferują mi tam bardzo dobre

stanowisko. Prowadzenie nowego domu towarowego
w Beverly Hills. Zupełnie nowa koncepcja sklepu,
bardzo ciekawa. Nie mogę mówić o szczegółach, bo
to ścisła tajemnica. Budynek jest prawie
gotowy.
Otwarcie ma nastąpić na jesieni.

JeŜeli przyjąłeś tę ofertę, to dlaczego zapropono-

148

STRACH PRZED MIŁO

wałeś mi małŜeństwo? Po co ta cała
komedia?

- zdenerwowała się Caro. - Masz bardzo dziwne
poczucie humoru. JeŜeli to miał być Ŝart, to...

- Zobacz, jak się śmieję!

Gil obrócił się nagle, spojrzał jej głęboko w oczy,

chwycił  za  ramię  i  przyciągnął  do  siebie  gwałtownie.
Przeszył ją dreszcz, serce podeszło jej do gardła. Jego
usta przylgnęły do jej ust, zalała ją fala gorąca, całe
jej ciało wygięło się w łuk. Gil objął ją, stoczyli się na
dywan  i  przywarli  do  siebie.  Caro  straciła  wszelkie
poczucie rzeczywistości i dopiero gdy Gil oderwał się
od  niej,  otworzyła  oczy  i  spojrzała  w  jego  pobladłą
twarz.

- Kocham cię - szepnął Gil ledwo

słyszalnym
głosem.

Łzy nabiegły jej do oczu.

Tak, kocham cię. Nie wiem dlaczego, nie wiem,

jak to się stało, ale musiało to być juŜ tego dnia,
kiedy zobaczyłem cię w kabinie przymierzalni. Masz
cudowne ciało. Nie potrafiłem oderwać od ciebie oczu.

Ani rąk - dodała Caro i zarumieniła się.

Ani rąk - zgodził się. - Od tej chwili nie mogłem

przestać o tobie myśleć. Tak strasznie cię poŜądałem!
Miałem przecieŜ inne dziewczyny...

Wiem - przerwała mu Caro z pewnym sarkazmem

w głosie.

Roześmiał się i spojrzał na nią czule.

Jesteś niezwykła! Rozumiesz te sprawy. Bardzo

lubię kobiety, a one na ogół odwzajemniają mi się. Ale
jeszcze nigdy nie miałem ochoty się Ŝenić. Za bardzo
ceniłem sobie wolność i za dobrze się bawiłem.

MoŜe tamte nie miały tak bogatych ojców jak ja?

- rzuciła cierpką uwagę Caro.

Gil potrząsnął głową.

- JeŜeli nie nie ufasz, to dajmy sobie spokój. Nie

chcesz mnie, więc trudno.

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

149

Caro podniosła się do pozycji siedzącej i wygładziła

suknię.

- Zrozum, mój drogi, Ŝe trudno mi jest wierzyć ci

na słowo. Znam Mirandę, znam twoją przeszłość.
Zawsze miałeś dokoła siebie bardzo piękne dziewczyny,
a ja do nich nie naleŜę.

Gil odchylił jej głowę i spojrzał prosto w oczy.

- Rzeczywiście nie - powiedział bezlitośnie.
Szare oczy Caro rozbłysły złością.

- Ale za to masz temperament, dziewczyno! Chyba

nie spodziewałaś się, Ŝe powiem ci, iŜ jesteś piękna?
Umówmy się, Ŝe będziemy sobie zawsze mówili prawdę,
dobrze? To jedyny sposób na Ŝycie, jaki uznaję. Nie
masz wprawdzie najpiękniejszej twarzy, ale
twoje
ciało jest fantastyczne. Działa na mnie jak Ŝadne inne
dotąd - dodał.

Tak chciała mu wierzyć, ale nie potrafiła zapomnieć

urody Mirandy.

To nie jest powód do małŜeństwa - wymamrotała.

Rzeczywiście nie. JeŜeli chcesz mi zaufać, moŜemy

po prostu urządzić sobie wspólne Ŝycie.

Jak to?

Pojedź ze mną do Ameryki. Razem zorganizujemy

ten nowy dom towarowy. Ty się świetnie na tym
znasz. Nigdy nie znałem tak inteligentnej kobiety jak
ty. Gdybym nie był w tobie zakochany, postarałbym
się zdobyć cię dla mojej firmy i to za kaŜdą cenę.

Kiedy mówił, Ŝe ją kocha, nie wierzyła mu, ale

teraz,  kiedy  chwalił  jej  inteligencję  i  fachowość,
rozpierała ją radość. Wiedziała, Ŝe doskonale zna się
na  prowadzeniu przedsiębiorstw  handlowych.  Nauczył
ją  tego  ojciec.  Pracowała  po  kolei  w  róŜnych  jego
wielkich  magazynach,  miewała  mnóstwo  pornysłów
na usprawnianie ich, ale jeŜeli nie znajdowały aprobaty
ojca,  trzeba  było  z  nich  rezygnować.  Fred  Ramsgate
zawsze stawiał na swoim.

150

STRACH PRZED MIŁO

Mój ojciec dostałby szału - odpowiedziała po

chwili na propozycję Gila.

Nie boję się twojego ojca.

Ja teŜ nie, ale kocham go i nie chcę mu robić

przykrości. JeŜeli go opuszczę i zacznę pracować dla
ciebie, załamie się.

W ciemnych oczach Gila zabłysły ogniki złości.

- Wiem, Ŝe stoisz przed trudnym wyborem - mruk

nął. - Zawsze byłaś pod pantoflem ojca. Ale to musi
się skończyć. Decyduj się. Albo on, albo ja.

Caro zacisnęła pięści. Co robić? PrzecieŜ nie zniesie

utraty  Gila.  Ale  ojciec  nigdy  jej  nie  wybaczy,  jeŜeli
pojedzie na drugą stronę świata i zamieszka bez ślubu
z  człowiekiem,  dla  którego  na  domiar  złego  będzie
równieŜ  pracowała.  I  to  w  tej  samej  branŜy!  Mogła
sobie  wyobrazić  jego  minę.  Fred  miał  solidne,  staro-
ś

wieckie poglądy na Ŝycie. Wierzył w małŜeństwo

i rodzinę. Był dla niej zawsze najlepszym z ojców.
Czy moŜe mu się tak odpłacić za wszystko, co dla niej
zrobił?

Była zmęczona tym długim, pracowitym dniem.

Trudno jej było zebrać myśli. Nagle przypomniała
sobie coś.

Słuchaj - zwróciła się do Gila. - Dlaczego Damian

Shaw nie przyszedł na naszą naradę?

A bo co? Czy cieszyłaś się moŜe na spotkanie

z nim?

Caro mogła tylko zrobić przeczący ruch głową.

- Powiedziałem mu, Ŝe nie będzie potrzebny - oświa

dczył Gil chłodno. - Nie znoszę tego człowieka.

- Jesteś o niego zazdrosny. Przyznaj się.
Gil roześmiał się krótko.

- Zazdrosny? Chyba oszalałaś. Po prostu go nie

lubię. Zdałem sobie z tego sprawę i pozbyłem się go.

Caro nie miała wątpliwości, Ŝe Gil kłamie. Był

zazdrosny o Damiana.

STRACH PRZED MIŁO

151

- Kiedy powiedziałaś mi, jak paskudnie zachował

się wobec ciebie, pomyślałem sobie, Ŝe nie będzie ci
przyjemnie spotkać się z nim na naradzie - dodał Gil
nie patrząc na Caro.

Teraz wiedziała juŜ na pewno, Ŝe pozbył się

Damiana, gdyŜ bał się, Ŝe tli się w niej jeszcze jakaś
iskierka sympatii do tego człowieka.

Co nie znaczy, Ŝe Gil ją kocha, tylko Ŝe nie jest jej

jeszcze zupełnie pewien. A moŜe pragnął się po prostu
pozbyć rywala, bo podobnie jak Damian chciał się
z nią oŜenić dla fortuny jej ojca?

I nagle myśl ta wydała jej się zupełnie idiotyczna.

JakŜe  moŜna  porównywać  tych  dwóch  ludzi?  Damian
był  gładki  i  czarujący.  Zawsze  uśmiechnięty,  zawsze
gotów  do usług.  A Gil?  Gil odznaczał się bezpośred-
niością graniczącą niemal ze złym wychowaniem. Nie
kręcił,  nie  kłamał.  Był  w  tym  prawie  brutalny.  Jak
mogła  mierzyć  go  taką  samą  miarą  jak  Damiana
Shawa?

Czy ty wciąŜ jeszcze o nim myślisz? - zapytał ją

nagle Gil.

Tylko z niesmakiem - odparła i potrząsnęła

gwałtownie głową.

No, to dobrze - Gil roześmiał się z widoczną ulgą.

Jedź ze mną, Caro! - krzyknął i wyciągnął do

niej rękę.

Westchnęła głęboko i bardzo powoli podała mu

swoją dłoń.

Na pewno oszalałam - szepnęła.

Nie, kochanie, jesteś najnormalniejszą dziewczyną,

jaką w Ŝyciu spotkałem - uśmiechnął się Gil.

Objął ją bardzo mocno i pocałował w usta.

Kocham cię - szepnął prawie niedosłyszalnie.

I ja ciebie kocham.

Poczuła, jak dreszcz przeszywa jego ciało, usłyszała

dzikie bicie jego serca, tonęła w bezbrzeŜnym morzu

152

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

szczęścia. Wiedziała juŜ na pewno, Ŝe Gil nie kłamie.
Wierzyła, Ŝe ją kocha. śe kocha ją tak jak ona jego.

W dwa tygodnie później odlecieli do Kalifornii.

Fred i lady Westbrook odprowadzili ich na lotnisko.
Starsi państwo nie byli specjalnie szczęśliwi. Z punktu
widzenia ludzi ich pokolenia Gil i Caro postępowali
bardzo ekscentrycznie.

JeŜeli kochają się naprawdę, to dlaczego

nie
biorą ślubu? - denerwowała się lady Westbrook.

Wszystko w swoim czasie, babciu - uspokajał ją

Gil.

Moja droga, czy ty naprawdę masz ochotę na

taki układ? - zwróciła się lady Westbrook do Caro.

Naprawdę - odparła Caro.

Chciała być zupełnie pewna miłości Gila i gdyby

się teraz pobrali, nigdy nie dowiedziałaby się, jakie
kierowały nim motywy.

- JeŜeli nie weźmiecie ślubu, nie będziecie chcieli

mieć dzieci - narzekała lady Westbrook. - A ja tak
marzę o wnukach.

- Na wszystko przyjdzie czas - uśmiechnął się Gil.
Caro spojrzała na niego niepewnym
wzrokiem.

Jeszcze nigdy nie poruszali tego tematu. Absorbowały
ich na razie plany zawodowe.

Nie mogę sobie wyobrazić, Ŝe będziesz pracowała

dla obcych ludzi, zamiast dla mnie, i to aŜ w Ameryce
- mruknął Fred głaszcząc Caro czule po ramieniu.

Tato, amerykańskie doświadczenie na pewno mi

nie zaszkodzi - pocieszała go.

Nie nauczysz się tam niczego takiego, czego ja

nie mógłbym cię nauczyć tutaj - oburzył się Fred.

Od dwóch tygodni zamęczał ją swoimi wątpliwoś-

ciami.

- Gil mści się na mnie za to, Ŝe

wykupiłem
Westbrooka - mówił. - Prosiłem, Ŝeby został jako

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

153

dyrektor, ale odmówił. Bije we mnie poprzez ciebie,
bo wie, ile dla mnie znaczysz. JeŜeli cię kocha, to
dlaczego się z tobą nie oŜeni?

On chciał, ale ja się nie zgodziłam - zapewniała

go Caro po raz któryś. - JeŜeli się kiedyś pobierzemy,
to zrobimy to po cichu, bez Ŝadnej pompy. Gil nie
chce, Ŝeby ludzie myśleli, Ŝe oŜenił się ze mną po to,
Ŝ

eby pozostać dyrektorem Westbrooka i złowić mój

posag. Pozwól mi Ŝyć po mojemu, tato.
JeŜeli
przekonam się, Ŝe Gil jest rzeczywiście męŜczyzną
mojego Ŝycia i Ŝe jest nam ze sobą dobrze, zgodzę się
zostać jego Ŝoną.

Przestałem cię rozumieć - powtarzał Fred do

znudzenia.

Teraz popatrzył na nią ponurym wzrokiem. Zdawało

się, Ŝe nie widzi kłębiących się na lotnisku podróŜnych,
wyraźnie był dziś nieswój.

- Niedługo wrócimy, tato. - Caro pocałowała ojca

serdecznie w policzek. - Nie bądź taki ponury. Nie
wyjeŜdŜamy na zawsze. NajwyŜej na dwa lata. Odwiedź
nas. Bardzo się ucieszymy.

Wywołano ich lot, więc poŜegnali się pospiesznie.
Lady Westbrook całowała Gila ze łzami w oczach.

- Będzie mi ciebie brakowało - szepnęła;

Będę często przyjeŜdŜał - przyrzekł.

Starsza pani serdecznie pocałowała Caro.
-

Opiekuj się moim wnukiem, kochanie.

Zamienili jeszcze kilka poŜegnalnych słów, po czym

Caro i Gil wzięli się za ręce i poszli w kierunku
wyjścia na płytę.

Gdy juŜ lecieli wysoko nad Londynem w kierunku

nowego świata i nowego Ŝycia, Caro powróciła myślami
do owego dnia, kiedy po raz pierwszy zobaczyła Gila.
I do wszystkiego, co się z nią i wewnątrz niej działo
przez te krótkie tygodnie. Myślała o tym, Ŝe w rzeczy-
wistości zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia,

154

STRACH PRZED MIŁOŚCIĄ

ale Ŝe strach przed miłością nie pozwalał jej przyznać
się do tego. PrzecieŜ tak niedawno sparzyła się na
Damianie. Tak niedawno uczucia jej zostały zranione.
Zranione śmiertelnie, tak przynajmniej myślała. ToteŜ
bała się miłości jak ognia.

Spojrzała kątem oka na Gila, na jego piękny,

męski profil.

- Kochanie - szepnęła.

Gil uniósł do ust kieliszek z szampanem, przynie-

sionym przed chwilą przez stewardesę.

Co, dziecino?

Boję się.

Boisz się naszej przyszłości?

Boję się szczęścia, jakie mnie rozpiera.

Roześmiał się, wziął jej dłoń i pocałował ją czule.

Będziesz zawsze szczęśliwa - szepnął. - Wiem to

na pewno. Jesteśmy dla siebie stworzeni. Myślę, Ŝe
zrozumiałem to w chwili, gdy zobaczyłem cię po raz
pierwszy.

Ja chyba teŜ. Dlatego tak się wtedy

bałam.
Strach przed miłością to okropna rzecz. Wisi nad
człowiekiem jak potwór z bajki, ale jeŜeli stawić mu
czoło, znika jak za dotknięciem czarodziejskiej róŜdŜki.
I wtedy jest się wolnym, wolnym i szczęśliwym.

Gil spojrzał na nią, a potem przeniósł wzrok na

ogromne błękitne niebo za oknem.

- CzyŜ Ŝycie nie jest wspaniałe? - westchnął i objął

ją czule ramieniem.