ROZDZIAŁ PIERWSZY

Była tak piękna, jak wszyscy o niej mówili.

MoŜe nawet jeszcze piękniejsza.

Lucas Stratten poprawił ostrość obiektywu, by skon-

centrować  go  na  jej  twarzy.  Obejrzała  się  najpierw  za
siebie, a  potem  na  prawo  i  na  lewo,  przez  cały  czas z
niepokojem  marszcząc  brwi.  Upewniwszy  się,  Ŝe  nic  nie
zakłóca jej prywatności, powoli zdjęła długie, białe futro
z lisów.

Pod spodem była zupełnie naga.

Lucas Stratten wstrzymał oddech. Aparat wyślizgnął

mu się z rąk i niewiele brakowało, Ŝeby go upuścił. Ten
incydent przypomniał mu, po co się tutaj zjawił. Szybko
pstrykał kolejne zdjęcia, podczas gdy dziewczyna roz-
koszowała się spienioną i gorącą wodą w wannie.

Miała przymknięte oczy i w miarę jak ciepła kąpiel

zdawała  się  przynosić  efekt,  jej  rysy  zmieniał  leniwy
uśmiech.  Odskoczył, czując się jak podglądacz. Ale na
tym  przecieŜ  polegał  jego  zawód:  starał  się  uchwycić
naturalne  ludzkie  zachowania,  relacjonować  bieŜące
wydarzenia.  A  Alexandra  Beck  była  wydarzeniem.
Jednak  akurat  to  zlecenie  budziło  w  nim  niesmak,  bez
względu  na  sumę,  którą  spodziewał  się  otrzymać  i
której rozpaczliwie potrzebował.

Obróciła się w wodzie, ukazując piersi, róŜowe

obrzmiałe sutki. Ciało Luke'a reagowało na jej wdzięki
tak, jak zapałka reaguje na zetknięcie z płomieniem.
Niespodziewanie poczuł twardość w swoich dŜinsach

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

i  zmienił  pozycję,  Ŝeby  zmniejszyć  napięcie.  CóŜ  za
niedorzeczność!  Pracował juŜ  z  wieloma  nagimi  kobie-
tami i zawsze patrzył na nie chłodnym okiem. Nie miał
kłopotu  z  rozgraniczaniem  Ŝycia  zawodowego  i
prywatnego,  więc  dlaczego  tym  razem  czuł  się  ina-
czej?

Fakt, Ŝe spędził ostatnio prawie pięć lat z dala od

ojczyzny, tłumaczył taką gwałtowną reakcję. W krajach
Trzeciego Świata trudno było myśleć o trwałym związ-
ku, a on nigdy nie przepadał za przelotnymi roman-
sami.

Kiedy widział Alexandre Beck stojącą w wodzie w

całej  okazałości,  wszystkie  jego  racjonalne  argumenty
ulatywały  z  wiatrem.  Przypominała  boginię  pośrodku
staroŜytnego  stawu  ofiarnego.  Luke'owi  pulsowały
skronie.  Wykonał  kolejne  zdjęcie:  nędzny  dowód,  iŜ
kolor  jej  gęstych  miodoworudych  włosów  był  absolut-
nie, całkowicie, niezaprzeczalnie naturalny.

ZdąŜył jeszcze zrobić dwa ujęcia, a potem dziew-

czyna wyszła z wanny, owinęła się futrem i wsunęła
stopy w białe, futrzane pantofelki. Po chwili zniknęła
w drzwiach swojej willi na zboczu góry za ekskluzyw-
nym, prywatnym ośrodkiem narciarskim w Vermont.

Luke opuścił aparat, cały spocony mimo chłodnego

marcowego  wiatru.  Dzięki  Bogu,  zrobił  dzisiaj  kilka
niezłych  ujęć.  Pomyślał,  Ŝe  powinien  szybko  wykonać
zlecenie,  zanim  nadarzy  się  okazja  do  bezpośredniego
zetknięcia  z  tą  kobietą.  Taka  komplikacja  byłaby  teraz
bardzo niepoŜądana w jego Ŝyciu.

Zadzwonił do Joe'ego, Ŝeby mu powiedzieć, co ma.

Dzięki jego aktom szmatławce miały się sprzedać w mi-
lionowych  nakładach.  Na  myśl  o  radosnym  uśmieszku
Joe'ego  zadygotał.  Ale  dość  juŜ  rozwaŜań  na  temat
charakteru  prasy  brukowej.  NajwaŜniejsze,  Ŝeby  mu
zapłacili, a wtedy będzie mógł stąd wyjechać i przestać
kusić los. To właśnie los zadecydował o jego pobycie

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

tutaj. Następne zlecenie czekało go w Afryce i Ŝeby
znieść panujący tam dokuczliwy upał, postanowił wypo-
cząć w jakimś niedrogim ośrodku narciarskim. Ale gdy
tylko wsiadł do autobusu na lotnisku, obudził się w nim
instynkt reportera.

Siedziała sama w tylnej części wozu. I chociaŜ była

osłonięta  kapeluszem,  apaszką  i  ciemnymi  okularami,
dostrzegało się w niej niezwykłą klasę. Ignorował ją przez
większą  część  jazdy,  prawie  nie  zastanawiając  się  nad
tym,  kim jest ta kobieta albo dlaczego się ukrywa.  Ale
niebawem dosięgnęła go ręka przeznaczenia w osobie nad
wiek  rozwiniętego  dwuletniego  chłopczyka,  który  nie
mógł  usiedzieć  w  miejscu.  Malec  wyrwał  się  z  objęć
udręczonej matki i zerwał z głowy eleganckiej damy ten
kaszmirowy, podobny do turbanu kapelusz.

Jeśli nie bujne miodoworude włosy, które wysypały

się  spod  kapelusza  dziewczyny,  to  zaintrygowała  go
przynajmniej  jej  nazbyt  gwałtowna  reakcja  na  całe
zdarzenie. Ktoś inny skwitowałby zajście śmiechem. Ona
-  wprost  przeciwnie,  i  Luke  zadawał  sobie  pytanie:
dlaczego. Dręczyło go to tak bardzo, Ŝe przegapił swój
przystanek i dojechał razem z nią do końca linii. Wma-
wiał sobie, Ŝe ta dziewczyna jest co najwyŜej nieśmiałą,
prowadzącą  samotne  Ŝycie  pięknością.  Ale  przecieŜ
wcale nie musiało tak być...

Z holu niezwykle ekskluzywnego hotelu szybko za-

dzwonił do zaprzyjaźnionego wydawcy brukowych pise-
mek,  Joe'ego  Ryana,  który  w  duŜym  stopniu  zaspokoił
jego  ciekawość.  Alexandra  Beck,  sławna  dziedziczka
zaliczająca się do śmietanki towarzyskiej, zrezygnowała
z zaplanowanego ślubu. Podobno widziano ją na Karai-
bach, lecz Luke - a teraz równieŜ Joe - wiedzieli swoje.
Joe nie omieszkał przekazać szczegółowej relacji o daw-
nych  romantycznych  eskapadach  tej  damy.  Według
Joe'ego  panna  Beck  skakała  z  kwiatka  na  kwiatek  i
zostawiła za sobą cały orszak kochanków.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Nagle planowany wypoczynek Luke'a nabrał nowego

charakteru,  gdyŜ  gazeta  Joe'ego  zaproponowała,  Ŝe  po-
kryje jego rachunki, a on będzie chodził za dziewczyną
tak  długo,  aŜ  zdoła  ją  sfotografować.  JednakŜe  panna
Beck  nie  wykazała  chęci  współpracy.  Pierwsze  dni
pobytu w kurorcie spędziła w całkowitej izolacji i Luke
nie był w stanie zrobić jej ani jednego zdjęcia.

AŜ do dzisiejszego dnia.

Luke sprawdził film i odkręcił obiektyw od aparatu.

Skończył swoją robotę. Kiedy pakował sprzęt, juŜ wybie-
gał  myślą  ku  następnemu  zleceniu.  Pewne  państewko
w  Afryce  dopiero  co  zaczęło  egzystować  bez  swojego
doŜywotniego prezydenta. Stary generał zmarł, przekazu-
jąc  ster  rządów  niezaradnemu  synowi.  Zamiast  zmian
ustrojowych rozpoczął się chaos... I nikt tych wydarzeń
nie relacjonował, nawet największe stacje telewizyjne.

Z powodu cięć budŜetowych w ostatnich latach więk-

szość zagranicznych biur informacyjnych została zmu-
szona do masowych redukcji personelu albo całkowitego
zaprzestania działalności.

To dawało pole do popisu dla niezaleŜnych foto-

reporterów,  takich  jak  on  sam.  Mając  przy  sobie  tylko
sprzęt  i  podręczną  torbę  z  wełnianej  bai,  mógł  jeździć
dokąd  chciał  i  uwieczniać  najciekawsze  wydarzenia.
W  tym  okresie  Luke  wyrobił sobie  reputację  uczciwe-
go,  szczerego  reportera.  Jego  zdjęcia  ozdabiały  we-
wnętrzne  strony  i  okładki  wszystkich  waŜniejszych
dzienników  i  magazynów  ogólnokrajowych.  To  był
ś

wiat, który Luke znał i kochał i... nie mógł się

doczekać, kiedy znowu do niego powróci.

Przewiesił przez ramię torbę z aparatem i wygramolił

się ze swojej kryjówki. Ból w prawym kolanie przypo-
mniał mu inny powód, dla którego się tu znalazł. Podczas
ostatniej wyprawy odłamek pocisku zranił go w nogę, gdy
fotografował potyczkę w miejscu leŜącym na południe od
granicy. Incydent, który Luke traktował najpierw jak

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

przykry  drobiazg,  uczynił  go  niesprawnym  do  tego
stopnia, Ŝe powrót do pracy okazał się niemoŜliwy bez
serii  zabiegów  rehabilitacyjnych.  Rana  nie  wygoiła  się
całkowicie, o czym uwielbiał mu przypominać Joe, i za
jej  sprawą  znajdował  się  na  bocznym  torze  dłuŜej  niŜ
mógłby oczekiwać.

O wiele za długo, biorąc pod uwagę jego sytuację

finansową.  Był  bez  grosza  przy  duszy,  nie  miał  Ŝadnej
pensji,  dzięki  której  mógłby  rozpocząć  następną  wy-
prawę. I chociaŜ redaktorom podobały się jego zdjęcia,
nie  zamierzali  go  finansować.  Pod  tym  względem
pozostawał  na  własnym  utrzymaniu.  Potrzebował  pie-
niędzy,  Ŝeby  opłacić  kolejną  ekspedycję.  Dlatego
znęciła go perspektywa szybkiego zarobku na zdjęciach
Alexandry Beck  dla prasy brukowej. Z  głupim uśmiesz-
kiem  na  twarzy  wracał  do  domu  wypoczynkowego.
Alexandra  Beck, jedyne  dziecko  niezwykle  wpływowe-
go  w  świecie  mediów,  ekscentrycznego  miliardera,
Victora  Becka.  Ludzie  z Wall Street nadali  mu  przydo-
mek  „Nieczuły  Vic",  co,  zwaŜywszy  na  miejsce,  w
którym  zrodził  się  ów  przydomek,  tylko  powiększało
jego  obraźliwość.  Beck  posiadał  pokaźną  część  nieru-
chomości  w  trzech  największych  miastach  i  dbał,  Ŝeby
wszyscy o,tym pamiętali. Nie było dnia, Ŝeby gazety i
magazyny  nie  zamieściły  jakiejś  wzmianki  na  jego
temat albo przynajmniej zdjęcia.

Luke właściwie nie Ŝywił szacunku do ekscen-

trycznego  magnata.  Beck  dorobił  się  majątku  cięŜką
pracą i to przynosiło mu chlubę, ale sposób Ŝycia tego
męŜczyzny  budził  u  Luke'a  zdecydowany  niesmak.
Znał  Victora  Becka.  Nie  osobiście,  ale  dysponował
gruntowną  wiedzą  o  takich  ludziach  jak  on.  Dobrym
przykładem  mógł  być  jego  ojciec.  Lo-rne'owi
Strattenowi  nie  zaleŜało  na  mediach  tak  bardzo  jak
Victorowi,  ale  był  w  równym  stopniu  łasy    na
pieniądze.   Luke   spędził  wczesną  młodość

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

w cieniu biznesmena, który miał obsesję na punkcie
konkurencji i nigdy nie wydawał się usatysfakcjonowany:
ani ilością posiadanych pieniędzy, ani swoimi kobietami.
Ani synem.

Spokojnie minął kilku stałych gości siedzących przy

kamiennym kominku. Sezon miał się juŜ ku końcowi i
przebywali  tu  tylko  najbardziej  zapaleni  narciarze  i
ludzie,  którzy  nie  mieli  nic  innego  do  roboty,  jak
zjeŜdŜać  po  stokach.  Luke  zignorował  atrakcyjną  blon-
dynkę,  która  omal  się  o  niego  nie  potknęła,  usiłując
zwrócić  na  siebie  jego  uwagę.  Przypadkowe  spotkanie
panny  Beck  zmieniło  charakter  tej  wyprawy:  pobyt  w
ośrodku  stał  się  interesem,  a  nie  przyjemnością.  Nie
zwracał uwagi na Ŝadną z olśniewająco pięknych kobiet,
od których aŜ się roiło w kurorcie. Gdyby był zaintereso-
wany  tymi  sprawami,  wiedziałby,  w  którą  stronę  spog-
lądać.

W umyśle Luke'a pojawiła się na moment twarz

Alexandry  zanurzonej  w  wannie  z  gorącą  wodą.  Za-
stanawiał się, czy panna Beck wygląda tak samo, kiedy
się kocha, ale zaraz odpędził od siebie tę myśl. Zapewne
trudno byłoby zliczyć jej kochanków. Znał takie kobiety.
Na  przykład  swoją  matkę.  AŜ  do  śmierci  zmieniała
męŜczyzn jak rękawiczki, wciąŜ szukając jakiejś tajem-
niczej  i  nieuchwytnej  więzi,  której  z  pewnością  nie
odnalazła. Doszedł do wniosku, Ŝe ma dość tych rozmyś-
lań. Podniósł słuchawkę i wybrał numer.

Joe? Mówi Luke. Mam te zdjęcia. Wrócę...

Ile?

Co ile?

Ile masz tych zdjęć? - zapytał Joe.

Nie wiem. MoŜe z pół rolki.

Zrób trochę więcej.

Joe, juŜ skończyłem. Rozumiesz? Spodoba ci się to,

co dostaniesz. Wierz mi, to wystarczy.

Taak? - zapytał przeciągle Joe. - Dobry materiał?

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Dość dobry.

Jak dobry?

Jest naga - szepnął Luke.

Cholera! Gdzie? W swoim pokoju?

Nie, w wannie.

Sama?

Zupełnie sama.

To szkoda- stwierdził Joe. - Jakieś zbliŜenia?

Luke skrzywił się.
-

Będziesz zadowolony z tych zdjęć, obiecuję ci.

Co powiedziałeś?

Luke zerknął na osoby obecne w głównej sali. Blon-

dynka uśmiechała się do niego. Odwrócił się.

- Nie będę się wydzierał. Pogadamy później.

W porządku, bracie, zawsze odwalasz kawał dobrej

roboty. Wierzę ci na słowo. Ale skończ tę rolkę, sfoto-
grafuj dziewczynę w akcji.

Joe, ja wyjeŜdŜam. JuŜ i tak za długo tu jestem. Mam

dość. I muszę wracać. Tylko przygotuj pieniądze. Mój
samolot odlatuje jutro rano i mam zamiar do niego wsiąść.

Nie podleczyłeś się wystarczająco, Ŝeby lecieć do

jakiejś  zapadłej  dŜungli.  Co  się  stanie,  jeŜeli  będziesz
potrzebował  pomocy  medycznej?  MoŜe  jakiś  szaman
voodoo  będzie  potrząsał  zminiaturyzowaną  ludzką  głów-
ką nad twoją nogą?

Daruj sobie. Szykuję się do wyjazdu - przerwał mu

Luke.

- Dodatkowy tysiąc, jeŜeli skończysz tę rolkę.
Luke przysunął słuchawkę do ucha. Dodatkowy tysiąc

pozwoliłby pokryć wiele rachunków... Ale jeŜeli Jej
Wysokość przez następną dobę nie opuści swojego
apartamentu? Wtedy on spóźni się na samolot i utknie
w tym miejscu, dopóki nie zdoła wymyślić czegoś innego.

- Nie - oznajmił Joe'emu. - Wynoszę się stąd.
Luke odwiesił słuchawkę i skierował się do kawiarni

na szybki, mocno spóźniony lunch. Wychodząc, zapłacił

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

rachunek  w  kasie  przy  drzwiach  kawiarni.  Udał  się  do
holu, połoŜył torbę i zaczął grzebać w kieszeniach spodni
w  poszukiwaniu  klucza  do  pokoju.  Pomyślał,  Ŝe  im
szybciej  się  spakuje,  tym  szybciej  zdoła  opuścić  ten
kurort. Kiedy odwrócił się, Ŝeby chwycić torbę z apara-
tem,  stanął  twarzą  w  twarz  z  kobietą,  która  go  absor-
bowała przez cały zeszły tydzień.

- Przepraszam - powiedziała Alexandra. Obeszła

Luke'a i zbliŜyła się do recepcji.

Luke gapił się na jej długie nogi i krągłe, zgrabne

biodra. Miała na sobie narciarki, botki i sztuczne czer-
wone futro z kapturem, który zakrywał jej charakterys-
tyczne włosy. Trzymała czerwone skórzane rękawice.

Co, u licha, zamierzała teraz zrobić? Luke przeniósł

cięŜar  z  chorej  nogi  na  zdrową  i  postanowił  się  tego
dowiedzieć.  Podszedł  do  kontuaru  i  udawał,  Ŝe  prze-
gląda  jakąś  broszurę,  a  jednocześnie  słuchał  rozmowy
Alexandry  z  recepcjonistą,  dotyczącej  wynajęcia  śnieŜ-
nego  skutera.  Uśmiechnęła  się  do  tego  męŜczyzny,  a
potem ruszyła do wyjścia, w kierunku wypoŜyczalni.

Luke szedł za nią w bezpiecznej odległości. Alexandra

przywitała się z operatorem, przeszła się wzdłuŜ szeregu
skuterów i wybrała jedną z maszyn. Machnęła ręką, nie
Ŝ

ycząc sobie Ŝadnych instrukcji, i po chwili juŜ jej nie

było. Luke zerknął na zegarek. Trzecia. Trochę późno,
Ŝ

eby pójść za nią, ale tysiąc dolców to sumka nie do

pogardzenia, a w aparacie zostało jeszcze pół filmu. Parę
zdjęć panny Beck na tym skuterze wystarczy, Ŝeby
uszczęśliwić Joe'ego.

ZbliŜył się do stanowiska, złoŜył podpis i zapłacił za

swoją maszynę.

Wie pan, jak to obsługiwać? - zagadnął operator.

Tak - odparł Luke. Wyjął z torby aparat, poprawił

obiektyw i przewiesił pasek przez klatkę piersiową.

Zna pan tę kobietę? - zapytał męŜczyznę i skinął

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

głową w kierunku, w którym zniknęła Alexandra. Operator
wzruszył ramionami.

W Ŝyciu jej nie widziałem.

Płaciła gotówką? - zagadnął Luke.

A kto chce to wiedzieć?

Luke wyjął z kieszeni dwudziestodolarowy banknot

i pomachał nim przed oczami operatora, który rozejrzał
się i zgrabnie ukrył go w dłoni. Przejrzał swoje papierki
i wyciągnął czek podróŜny.

- Nazywa się Jane Martin - powiedział, pokazując

czek Luke'owi.

To, Ŝe uŜywała fałszywego nazwiska, nie zaskoczyło

Luke'a.

Dokąd się skierowała?

Prosto na drogę wokół wzgórza. Mówiłem jej, Ŝeby

się trzymała wyznaczonych szlaków. O tej porze roku
ś

nieg jest zabawny.

Zabawny?

No, wie pan, miękki, zdradziecki. Lód pod spodem

topi się za dnia, by znowu zamarznąć nocą. Przez to nowa
warstwa śniegu wyprawia śmieszne rzeczy.

Na przykład?

Na przykład powoduje obsunięcia. Spodziewamy

się kolejnej burzy śnieŜnej. Mówią, Ŝe będzie gwałtowna.
Prawdopodobnie ostatnia w tym roku.

Luke spojrzał w górę na niebo. Było błękitne i bez-

chmurne.

Wcale na to nie wygląda.

Niech się pan nie da zmylić. Jutro, kiedy na ziemi

będzie kilkadziesiąt centymetrów śniegu, przypomni pan
sobie słowa Tony'ego.

- Nazywasz się Tony?
Operator uśmiechnął się.

Tak. Posłuchaj mojej rady i nie zbaczaj ze szlaków.

Wróć, zanim się ściemni, to nic ci się nie stanie.

Dzięki.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Luke uruchomił silnik i ruszył drogą, którą pojechała

Alexandra. Zobaczył ją po kilku minutach. Wprawnie
Szusowała po swoim szlaku.

wiatło było odpowiednie. Przez wysokie sosny

Sączyły  się  promienie  słońca,  które  rzucały  cętkowaną
poświatę  na  tor.  Luke  ostroŜnie  podniósł  aparat  i  pró-
bował  jednocześnie  go  nastawić  i  sterować  pojazdem.
Procentowały  lata  wykonywania  zdjęć  w  najdziwniej-
szych  pozycjach.  JednakŜe  z  tej  odległości  nie  mógł
stwierdzić  z  całą  pewnością,  Ŝe  to  ona.  Musiał  pod-
jechać  bliŜej,  toteŜ  przyśpieszył  obroty  silnika.  Alexan-
dra  oddalała  się  od  niego  coraz  bardziej,  dając  nieroz-
waŜny  popis  swoich  umiejętności.  Luke  koncentrował
Się  na  dotrzymywaniu  jej  tempa  i  na  razie  nie  mógł
hawet  marzyć  o  zdjęciach.  Po  mniej  więcej  trzydziestu
minutach zorientował się, Ŝe dziewczyna przecięła las )
jedzie  w  górę  na  północ.  Zatem  zboczyła  ze  szlaku,  h
on... podąŜał w ślad za nią.

Mrucząc przekleństwa, podjechał do Alexandry tak

blisko,  jak  pozwalała  mu  na  to  odwaga.  Musiała  usły-
szeć  jego  pojazd,  gdyŜ  odwróciła  się  i  na  pewno  go
zauwaŜyła.  Potem  zwiększyła  prędkość  i  skręciła  w
prawo.

Alexandra Beck obejrzała się przez ramię. Najpierw

myślała,  Ŝe  coś  sobie  uroiła,  ale  nie,  ten  męŜczyzna
wyraźnie  ją  śledził.  W  normalnych  okolicznościach
zlekcewaŜyłaby  ten  fakt.  Jako  osoba  urodzona  i  wy-
chowana w Nowym Jorku, bynajmniej nie była bojaźliwa.
Ale  okoliczności  nie  były normalne.  Ukrywała  się i nie
Chciała, Ŝeby ją znaleziono. Oczywiście, chodziło jej 0
prasę,  ale  jeszcze  bardziej  o  ojca.  Z  doświadczenia
Wiedziała,  Ŝe  chociaŜ  mógł  ją  śledzić  przedstawiciel
prasy, to jednak za całą sprawą kryje się raczej ojciec.

Tata zapewne znajdował się teraz w trzecim stadium

ataku. Potrzebował jeszcze co najmniej tygodnia na

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

ochłonięcie, zanim ona mogłaby spróbować nawiązać
z nim kontakt. Urządzali sobie sceny od dawna, ilekroć
ośmieliła się mu sprzeciwić, ale wiedziała, Ŝe ich kłótnia
przepełniła kielich goryczy.

Victor Beck zaplanował ten ślub do najmniejszego

szczegółu.  Nawet  nie  chciała  myśleć,  ile  kosztowała
uszyta  przez  włoskiego  projektanta  suknia  ślubna.
Ucieczka  na  dwa  dni  przed  wielkim  wydarzeniem  w
karierze  ojca,  który  na  jej  punkcie  miał  bzika,  wy-
starczyła,  by  zapłonął  gniewem  i  zniszczył  siebie  oraz
wszystko, co Ŝyje w promieniu dziesięciu mil.

Alex wzięła głęboki oddech i postanowiła uciec od

tajemniczego męŜczyzny. Mknęła owiewana wiatrem, by
skręcić na północ, a jednocześnie wracała myślami do
ś

lubu, z którego zrezygnowała. Oczywiście, nie miała

wyboru. Po prostu nie mogła przez to przebrnąć, chociaŜ
wszyscy  twierdzili,  iŜ  to  byłoby  dla  niej  najlepsze.  Nie
mogła  nawet  pomimo  faktu,  Ŝe  ślub  przypieczętowałby
wielką  fuzję,  która  fascynowała  rekiny  z  Wall  Street.
Nawet  za  względu  na  tatę,  który  pragnął  tego  ponad
wszystko.

ZbliŜał się dzień ślubu i Alexandra wpadała w coraz

większą  panikę.  Przyjaciółki  mówiły  jej,  Ŝe  strach  w
takich przypadkach jest czymś zupełnie normalnym. Ale
ona  znała  rzeczywisty  powód:  za  nic  w  świecie  nie
umiała  sobie  wyobrazić,  Ŝe  będzie  leŜała  naga  i
kochała się z Justinem Farrellem. Gdyby publicznie się
do  tego  przyznała,  ludzie  ryczeliby  ze  śmiechu.  Ona,
Alexandra  Beck,  znana  na  całym  świecie  rozpustnica,
która  ponoć  posiadała  tuziny  kochanków  w  kraju  i  za
granicą,  bała  się  iść  do  łóŜka  z  czarującym,
dystyngowanym,  eleganckim,  ale  niestety  niemłodym
Justinem  Farrellem?  Doszła  do  wniosku,  Ŝe  byłoby  to
zabawne  dla  wszystkich  osób,  które  sądziły,  Ŝe  ją
znają. Przykry aspekt całej sprawy polegał na tym,  Ŝe
nikt jej nie znał.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Prawdę mówiąc, lęk nie miał tu nic do rzeczy.

Tęskniła  za  męŜczyzną,  który  roznieciłby  jej  skrywaną
namiętność.  A  stary  Farrell  nie  nadawał  się  do  tego.
Och,  na  pewno  by  się  starał,  gdyby  zgodziła  się  za
niego wyjść. Ale ojciec usidlił ją w trudnym okresie jej
Ŝ

ycia, tuŜ po niepowodzeniu w szkole pielęgniarskiej.

Musiała poŜegnać się z jedynym marzeniem, które coś
dla  niej  znaczyło.  Wtedy  dała  za  wygraną  i
podporządkowała  się  decyzji  ojca,  gdyŜ  tak  było
najprościej.  JednakŜe  rzeczywistość  uświadomiła  jej,
Ŝ

e musi odzyskać kontrolę nad swoim Ŝyciem. Po-

trzebowała czasu na obmyślenie nowego planu.

I dokonała tego. Pomysł fundacji zrodził się nagle,

jakby inspirację zesłał jej Bóg. Kiedy ugruntował się w
ś

wiadomości, zrozumiała, Ŝe właśnie o to jej chodziło

przez całe Ŝycie.

W przeciwieństwie do ojca, Alexandry nie interesowa-

ło  robienie  pieniędzy.  Gorliwie  pragnęła  słuŜyć  innym
ludziom  i  rozpoczęcie  nauki  w  szkole  pielęgniarskiej
stanowiło  krok  w  tym  kierunku.  MoŜe  nie  potrafiła
pomóc pojedynczym osobom, ale z pewnością zdołałaby
to uczynić na większą skalę.

Doprawdy, to było takie proste, aŜ dziw, Ŝe nie wpadła

na ten pomysł wcześniej. Pieniędzy miała duŜo, bardzo
duŜo. Korzystała z funduszu powierniczego swoich dzia-
dków, nie wspominając o rozmaitych bezdzietnych ciot-
kach i wujkach, którzy równieŜ uczynili ją jedyną
spadkobierczynią.

Tak, fundacja rozdzielająca stypendia godnym zaufa-

nia  organizacjom  i  grupom,  które  pomagałyby  mniej
zamoŜnym  ludziom,  stanowiła  właściwą  odpowiedź  na
rozterki Alexandry Beck. I ona by nią zarządzała. Miała
wybitne zdolności organizatorskie - co do tego wszyscy
się  zgadzali.  Dzięki  działalności  charytatywnej  zdobyła
równieŜ ogromne doświadczenie i teraz wreszcie mogła-
by wykorzystać tę wiedzę.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Próbowała porozmawiać na ten temat z ojcem, ale,

jak  zwykle,  puszczał  jej  słowa  mimo  uszu  i  całkiem  ją
ignorował.  Ponawiane  próby  przekonania  go,  Ŝe  ma
powaŜne  zamiary,  okazały  się  daremne.  Dała  za  wy-
graną. Skoro podjęła decyzję, pragnęła moŜliwie szyb-
ko  ją  zrealizować,  ale  Victor  miał  taką  obsesję  na
punkcie ślubu, Ŝe nie pozwolił jej dojść do słowa.

Najlepszym sposobem zwrócenia na siebie uwagi ojca

było zniknięcie i Alex tak właśnie zrobiła. Była gotowa
wrócić, ale nie miała ochoty stanąć przed obliczem ojca.
Ucieczka od Victora Becka nie zostałaby potraktowana
pobłaŜliwie. Alexandra Beck od początku wiedziała, Ŝe
zostanie odszukana, jeśli nie przez ojca, to przezpaparaz-
zich, którzy wywęszą ją jak psy gończe.

Zerknęła przez ramię. Niech go diabli! Doganiał ją.

Była mistrzem w jeździe na nartach i na skuterze
ś

nieŜnym, toteŜ irytowało ją, Ŝe nie potrafi się wymknąć

temu męŜczyźnie - kimkolwiek był. Ze zdwojonym
impetem, powodowana złością, przyśpieszyła na tyle, na
ile pozwalał rozsądek, zboczyła ze szlaku i pojechała
w górę przez las.

Dokąd jedzie ta głupia kobieta? zapytywał siebie

Luke, podąŜając za nią w gęsty sosnowy zagajnik. CzyŜ
nie otrzymała tych samych instrukcji, które i on dostał od
operatora?  Spojrzał  przez  ramię.  Wyraźnie  zboczyli  z
głównego  szlaku,  wjeŜdŜali  coraz  wyŜej  i  wyŜej.
Zawahał  się,  pomyślał,  Ŝe  powinien  darować  sobie  ten
pościg. ZaleŜało mu na autentycznych zdjęciach, ale nie
chciał  przestraszyć  Alexandry,  gdyŜ  mogłaby  zrobić
jakieś  głupstwo.  Z  powodu  gęstniejącego  lasu,  który
stanowił doskonałą osłonę, Luke nie widział juŜ dziew-
czyny.  Jechał  po  śladach,  które  zostawiał  w  śniegu  jej
pojazd,  i  natychmiast  zauwaŜył,  Ŝe  panna  Beck  zatacza
łuk,  by  niemal  niedostrzegalnie  zawrócić  w  kierunku
głównego szlaku. Wyszczerzył zęby w uśmiechu. Po-

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

stąpiła sprytnie, wyprowadzając go w góry; miała na-
dzieję, Ŝe kiedy on straci ją z oczu, uda jej się go
przechytrzyć.

Niestety, nie zdawała sobie sprawy z tego, kto ją goni.

Pobierał nauki od doświadczonych partyzantów w opano-
wanych  przez  nich  dŜunglach.  Nie  mogła  się  z  nim
równać, chociaŜ była inteligentna. Luke skręcił w lewo
i  przeciął  las  z  prędkością,  która  byłaby  niebezpieczna
nawet w idealnych warunkach, lecz teraz, kiedy zapadał
zmierzch,  a  na  kaŜdym  zakręcie  znajdowały  się  prze-
szkody w postaci ogromnych sosen, wydawała się przeja-
wem obłędu.

Ale ten manewr opłacił się. Luke przyhamował jakieś

trzydzieści  metrów  za  dziewczyną,  chowając  się  przed
nią  w  sosnowym  zagajniku.  Wydawało  mu  się,  Ŝe  ma
mnóstwo  czasu.  Wyjął  aparat  spod  kurtki  i  wycelował
obiektywem w teren, po którym zjeŜdŜała z maksymalną
prędkością  Alexandra.  Skończył  film  w  kilkanaście  se-
kund.  Był  bardzo  zadowolony  z  wykonanej  tego  dnia
roboty. Wyciągnął zwiniętą rolkę z aparatu, włoŜył ją do
cylindrycznej  osłonki  i  schował  do  kieszeni.  Zaczął
wpychać swój sprzęt do torby. Nie był przygotowany na
ostrzegawcze  dudnienie  za  plecami  i  rozdzierający  ryk,
który mu towarzyszył. Z początku myślał, Ŝe to maszyna
Alexandry  tak  hałasuje,  ale  jedno  spojrzenie  na  górę
pozwoliło mu zrozumieć rzeczywisty powód.

Zobaczył, Ŝe wprost na niego spada lita warstwa

niegu. Wyostrzony latami cięŜkiej zaprawy instynkt

kazał mu upuścić torbę i uruchomić swój pojazd. Roz-
paczliwie uciekając przed lawiną, Luke skręcił w kierun-
ku Alexandry Beck. Przegonienie dziewczyny pochłonę-
ło kilka cennych sekund. Musiał uŜyć całej swojej siły,
by za pomocą prawego ramienia wciągnąć ją na swój
skuter, a jednocześnie nie wywrócić pojazdu.

Alexandra dała się zaskoczyć. Szaleniec, który ją

ledził, teraz chyba próbował ją porwać. Zapewne był

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

jednym z wrogów jej ojca, fanatykiem, który zamierzał ją
przetrzymywać dla okupu albo w innym, gorszym celu.
Walczyła  z  nim,  wierzgając  i  krzycząc  wniebogłosy.
Kiedy chwycił ją za nadgarstek, przechyliła się i gryzła go
dopóty,  dopóki  jej  nie  puścił.  Furia  w  oczach  Alex
kontrastowała z jego przestraszonym spojrzeniem. Zno-
wu  wyciągnął  ku  niej  ręce,  próbując  ściągnąć  ją  ze
skutera. Za nic w świecie nie chciała mu na to pozwolić.
Trzymała  kierownicę  w  stalowym  uścisku,  przez  co
skutery sunęły obok siebie, potęgując zagroŜenie.

- Nie widzisz, co się dzieje? - wrzasnął z całych sił

Luke, ale zagłuszał go ryk dwóch silników i histeryczny
krzyk dziewczyny. - No puść, głupia!

Ponownie ją schwycił, tym razem za rękaw. Alex

uwolniła się z jego uścisku i odjechała w prawo. Słyszała,
Ŝ

e męŜczyzna coś wykrzykuje, ale nie miała odwagi

skręcić albo zwolnić. Bóg jeden wiedział, dlaczego ten
człowiek ją ścigał. W kaŜdym razie nie zamierzała
poddawać się bez walki.

Luke nie mógł uwierzyć, Ŝe panna Alex jest taką

idiotką.  GdzieŜ  ona  miała  mózg?  CzyŜby  niczego  nie
widziała ani nie słyszała? Wyprzedził ją w momencie,
gdy dosięgnęła ich lawina. Nie było czasu na subtelności.
Wiedział, Ŝe jeśli natychmiast czegoś nie zrobi, zostaną
w  kilka  sekund  pogrzebani  Ŝywcem.  Decyzję  naleŜało
podjąć w ułamku sekundy.  Rzuciwszy poŜegnalne spoj-
rzenie  na  aparat,  skoczył  głową  do  przodu,  na  plecy
Alexandry, i wreszcie ją złapał.

Alex zauwaŜyła lawinę dokładnie w momencie ataku

Luke'a. Jej skuter przewrócił się na bok, a jego pasaŜera

wie zostali zrzuceni na zbocze. Pojazd jeszcze przez

chwilę się kręcił, a potem całkowicie pochłonęła go

; lawina. Luke trzymał Alex w pasie, próbując, z mizernym

l skutkiem, przyjąć na siebie siłę upadku. Ich splecione

i ciała bezwładnie staczały się w kierunku zamarzniętej

'i otchłani.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Wreszcie zatrzymali się. Dookoła panowała zupełna

cisza.

Pierwszy otworzył oczy Luke. Był oszołomiony, z

trudem  łapał  oddech.  Wyciągając  szyję,  wypatrywał
obu pojazdów śnieŜnych. Przepadły. Podobnie jak wszys-
tko  inne.  Za  ich  plecami  rozciągał  się  nowy  świat,
całkowicie  biały,  pozbawiony  jakichkolwiek  oznak  Ŝy-
cia. Nie było tu Ŝadnych drzew, krzewów czy przemyka-
jących zwierząt. Niczego. Tylko śnieg.

Luke zachłysnął się rozrzedzonym powietrzem. Nie

miał pojęcia, gdzie się znaleźli i jak zdołają się z tego
miejsca wydostać. Był pewien tylko jednej rzeczy: nie
było drogi powrotnej.

ROZDZIAŁ DRUGI

Luke podniósł się na łokciach i popatrzył na kobietę,

która pod nim leŜała. Wyglądała na przemarzniętą. Chciał
sprawdzić puls Alex, lecz jego ramiona były uwięzione
pod plecami dziewczyny, a poza tym bał się, Ŝe nie-
ostroŜnym ruchem dodatkowo uszkodzi złamane kości
- swoje lub jej. Dlatego zębami rozpiął Alex kołnierzyk
i przycisnął wargi do jej szyi, by wyczuć puls.

Kiedy dotknął zimnymi ustami jej miękkiej skóry,

poczuł, Ŝe przechodzą mu po grzbiecie ciarki. Miała w
sobie tyle Ŝycia i ciepła. Dotyk jej ciała nagle aŜ
zanadto wyraźnie uświadomił mu, w jakiej leŜą pozy-
cji.

W umyśle błysnął mu obraz nagiej Alex, biorącej

ciepłą kąpiel. Szybko, ale ostroŜnie, Ŝeby nie zrobić jej
krzywdy, odsunął się. Fatalnie, Ŝe zostali uwięzieni po
tej stronie góry. Co gorsza, przypomniał sobie, Ŝe przez
ten szalony pościg nie zdąŜy na samolot.

Łagodnie rozluźnił uścisk i połoŜył Alex na miękkiej

poduszce ze śniegu u stóp drzewa. Śnieg padał coraz
mocniej. Luke wiedział, Ŝe jeśli szybko nie znajdą
jakiegoś schronienia, czeka ich pewna śmierć.

Ta myśl nie budziła w nim przeraŜenia. JuŜ wiele razy

zaglądał śmierci w oczy. Ale czuł złość. Śmierć w obronie
jakiejś  sprawy  czy  przekonania,  albo  przynajmniej  z
określonego  powodu,  byłaby  usprawiedliwiona,  ale
zginąć  w wyniku  zwariowanego pościgu  za  zwariowaną
panienką  z  wyŜszych  sfer  -  dla  pieniędzy  -  taka  śmierć
zasługiwała wyłącznie na pogardę.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Zaczął tupać nogami, Ŝeby pobudzić krew do szyb-

szego krąŜenia, i wepchnął ręce do kieszeni.

- Głupota - powiedział głośno. - Absolutnie, zdecy

dowanie najgłupsza rzecz, jaką zrobiłeś w swoim Ŝałos
nym Ŝyciu.

Alex otworzyła oczy i widziała tylko ciemne plamy.

JKtoś  coś  mówił,  ale  nie  rozumiała  ani  słowa,  gdyŜ
słyszała tylko dudnienie w uszach. Kręciło jej się w gło-
wie,  była  zdezorientowana  i  wcale  nie  miała  pewności,
czy  wszystko jest  z  nią  w  porządku.  Czekała,  aŜ  znikną
plamy przed jej oczami, a następnie powoli, z maksymal-
ną ostroŜnością,  odwróciła głowę  w  kierunku,  z  którego
dobiegał głos. To był on. Szaleniec, który ją zaatakował.
W pierwszym odruchu chciała się poderwać i uciec, ale
uznała,  Ŝe  nie  zdoła  go  przegonić.  Gdzieś  czytała,  Ŝe
takich  nieobliczalnych  ludzi  naleŜy  traktować  bardzo
uprzejmie. Pomyślała, Ŝe przyjdzie jej to bez trudu. Od lat
radziła sobie w taki sposób z ojcem.

Podparła się łokciami i usiadła. Przedtem upewniła się,

e dzieli ją odpowiednia odległość od tego człowieka, na

wypadek, gdyby znowu spróbował się na nią rzucić. Ten
manewr  nie  uszedł  jego  uwagi  i  odwrócił  się  do  niej.
Przypatrywali  się  sobie  przez  dłuŜszą  chwilę.  Miał
brązowe oczy o odcieniu whisky i wprost przeszywał ją
wzrokiem. W pierwszej chwili przyszło jej do głowy, Ŝe
ten  męŜczyzna  nie  wygląda  jak  maniak  -  ale  przecieŜ
nawet nie wiedziała, jak taki człowiek wygląda.

Nic ci się nie stało? - zagadnął. Mówił niskim,

chrapliwym i zatroskanym głosem.

Kim jesteś? - zapytała. Postanowiła nie silić się na

uprzejmy ton.

Facetem, który uratował ci Ŝycie.

Uratowałeś mi Ŝycie? -Więc sądzisz, Ŝe to właśnie

robiłeś?

Tak. A myślisz, Ŝe co próbowałem zrobić?

Zaatakować mnie, porwać, zabić.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Luke wydał z siebie odgłos, który miał być śmie-

chem.

Niezupełnie o to mi chodziło. Jak się czujesz?

Kręci mi się w głowie.

Nic dziwnego. Straciłaś przytomność.

Zgiął prawą nogę i przesuwał ją do przodu oraz do tyłu,

rozcierając kolano. Alexandra miała mętlik w głowie, ale
nie traciła czujności. MęŜczyzna wydawał się całkowicie
normalny. No, jeśli nie zwracało się uwagi na nietypową
fryzurę - jego jasnobrązowe włosy były długie z tyłu i
krótkie z przodu - i jednodniowy zarost.

Alex powoli wstała. Oparła się o pień drzewa i otrzepa-

ła ze śniegu.

- Przed czym mnie ratowałeś? I jak się tu znalazłam?

Jeśli nie masz nic przeciwko moim pytaniom...

Luke zerknął na nią przez ramię. Nawet teraz, gdy

miała  potargane  włosy  i  piekielnie  musiała  ją  boleć
głowa,  wyglądała  świeŜo  i  pięknie.  Te  miodoworude
włosy  po  prostu  spływały  falami  na  jej  ramiona.  Była
niesłychanie ponętna.

Ale dlaczego ogarniały go takie myśli?

Przeniosłem cię. Nie widziałaś lawiny? - zapytał,

by zmusić umysł do zajęcia się bieŜącymi sprawami.

Tak, i w porę usunęłabym się z drogi, gdybyś mnie

nie zaatakował.

Wcale tego nie zrobiłem...

Ich uwagę odwrócił jakiś szmer za krzakami. Luke

rozejrzał  się  dookoła,  próbując  zlokalizować  źródło
dźwięku.  Nie  umiał  stwierdzić,  co  to  był  za  hałas,  ale
wiedział,  Ŝe  nie  powinni  tu  zostać.  Znowu  ogarnął  go
gniew, w równym stopniu na siebie, co na Jej Wysokość,
bo to przez nią wpakował się w to wszystko.

- MoŜesz chodzić? - zagadnął.

Alex skinęła głową. Nie miała pojęcia, jakie zwierzę

włóczy się w tej okolicy, ani teŜ nie pragnęła się tego
dowiedzieć.

• BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Będziemy musieli pójść w górę - oznajmił, pokazu-

jąc las wysokich sosen. - Jeśli dopisze nm szczęście,
moŜe znajdziemy jakąś chatę.

Nie sądzę, Ŝeby to był dobry pomysł - oświadczyła

z przekonaniem Alex. - Lepiej zawróćmy w stronę
szlaków. Tylko tam moŜe nas odnaleźć ekipa ratunkowa.

Ekipa ratunkowa? Czy mówisz powaŜnie?

- Oczywiście. Na pewno juŜ nas szukają, nie sądzisz?
Luke potrząsnął głową.

Nie, nie sądzę. Przede wszystkim od naszego

wyjścia nie upłynęło jeszcze duŜo czasu. Po drugie, pada
ś

nieg... Chyba to zauwaŜyłaś.

ZauwaŜyłam, panie...

Stratten. Luke Stratten - powiedział i czekał na jakiś

znak, Ŝe został rozpoznany. Nic takiego nie nastąpiło. I
dobrze. O jeden problem mniej, pomyślał.

Rusz głową, kobieto. Jeśli nie jesteśmy w stanie

zejść szlakiem, oni nie zdołają pojechać nim w górę.

Nazywam się Alexandra - przerwała mu wyniośle

i zaraz ugryzła się w język. Za późno przypomniała sobie,
Ŝ

e powinna uŜywać swojego pseudonimu. Pomyślała

jednak, Ŝe teraz nie ma to juŜ znaczenia. Jak tylko wróci
do kurortu, sama zadzwoni do ojca. Zrobiła krok w kie-
runku Luke'a, połoŜyła rękę na biodrze i postarała się
zwrócić na siebie jego uwagę.

Wiem, Ŝe nie zdołają wejść szlakiem. Ale mogą

uŜyć helikoptera.

Z pewnością to zrobią. Ale nie dzisiejszego wieczo-

ru. JuŜ się ściemnia i znowu zaczyna padać śnieg. Rób jak
uwaŜasz, ale ja wspinam się w górę.

Co za niemiły człowiek, pomyślała. Pomimo nieregu-

larnych  rysów  był  całkiem  przystojny  i,  sądząc  po
szerokości  klatki  piersiowej,  zdecydowanie  dobrze  zbu-
dowany,  ale  stanowczo  zbyt  uparty  jak  na  jej  gust.
Patrzyła,  jak  gramolił  się  między  sosnami.  Podmuch
wiatru wsadził jej  swój  lodoway palec za kołnierz

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

i zmroził szyję. Straciła męŜczyznę z oczu, ale wciąŜ
słyszała chrzęst jego butów na śniegu.

Miał rację: zaczynało się ściemniać. MoŜe nie mylił

się takŜe w kwestii helikoptera. A pomoc nie musiała
nadejść juŜ tego wieczoru. Ta myśl podziałała na nią
otrzeźwiająco.

Gramoliła się pod górę za towarzyszem niedoli, ale ten

posuwał się zbyt szybko i nie mogła go dogonić.

- Chyba nie zamierzasz mnie tu zostawić, prawda?

- krzyknęła.

Luke wyraźnie słyszał jej wołanie, ale nie przerywał

wspinaczki.  Musiał  przyznać,  Ŝe  myśl  wyraŜona  przez
Alex wydała  mu się  kusząca z oczywistych względów.
Ale  górę  wzięło  w  nim  sumienie.  Z  minuty  na  minutę
robiło  się  coraz  ciemniej.  Ktoś  taki jak  ona  nie  miałby
szansy, zwaŜywszy na zimno i dzikie zwierzęta.

Odwrócił się i spojrzał w dół. W labiryncie sosen

ledwo dostrzegał jej postać. Dotknął rolki filmu w kiesze-
ni  i  westchnął  w  poczuciu  frustracji.  Czy  mu  się  to
podobało, czy nie, ugrzązł. Pomyślał o tym, jak reaguje na
tę dziewczynę, i zganił siebie w duchu. Nie miał ochoty
dumać  o  spędzeniu  nocy  z  Alexandra  Beck,  nawet  w
najlepszych warunkach. JednakŜe bez względu na to, co
sądził  o  takich  kobietach  jak  ona,  nie  mógł  jej
zostawić.

Przystanął i czekał. Kiedy się do niego zbliŜyła,

wyciągnął rękę i pomógł jej przejść przez zwalony pień.

- Dzięki - wydyszała.

Mruknął coś w odpowiedzi, a potem obrócił się i

znowu zaczął się gramolić pod górę. Od tej wspinaczki
jeszcze bardziej bolała go noga, co bezskutecznie próbo-
wał ukryć.

Co się dzieje? - zagadnęła Alexandra.

Moje kolano - odparł.

Zraniłeś się, kiedy spadaliśmy?

Nie.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Znowu zaczął iść, przystając po kaŜdym kroku. Alex

obserwowała jego niezdarne ruchy. Chyba nie mogła
liczyć na to, Ŝe wydobędzie od niego więcej informacji.
No, ale trudno. Kiedy znajdą jakieś schronienie, będzie
musiał z nią porozmawiać.

Brnęli przez śnieg, który sięgał im do kostek i padał

z coraz większą intensywnością. Luke chwycił Alex za
ramię i pomagał jej iść. Musieli narzucić sobie szybsze
tempo.

Głupie - mruknął do siebie.

Co jest głupie? - zapytała Alex.

To, Ŝe utkwiłem tutaj. Z tobą.

W pojedynkę byłoby lepiej?

Gdybym był sam, nie znalazłbym się tutaj.

Jesteś tutaj z mojego powodu? - zapytała. - A więc

jednak śledziłeś mnie.

Luke był zadowolony, Ŝe nie mogła widzieć jego.

twarzy.

Wcale ciebie nie śledziłem. JuŜ ci mówiłem, Ŝe cię

ratowałem.

Ale przedtem. Śledziłeś mnie. Widziałam ciebie.

Dlaczego miałbym cię śledzić?

Ze względu na to, kim jestem.

A kim jesteś?

Alexandra Beck.

Luke szedł dalej, ani na chwilę nie przerywając

rytmicznego marszu.

- Tak? I co z tego?

Alex chwyciła go za ramię i osadziła w miejscu.

- Chcesz mi wmówić, Ŝe nie wiesz, kim jestem?

- zapytała.

Jesteś sławna czy jak?

Ty chyba Ŝartujesz.

Nie. Powiedz mi. Długo przebywałem poza krajem.

Gdzie? - zagadnęła nieco sarkastycznym tonem.

- Na Syberii?

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Luke uśmiechnął się szeroko. Bez wątpienia była

zadziorną istotką.

Coś w tym rodzaju.

Jestem córką Victora Becka.

O nim rzeczywiście słyszałem.

Tak myślałam.

Ale to nie znaczy, Ŝe cię śledziłem - dorzucił.

W takim razie zaatakowałeś mnie?

Wcale nie!

Powoli przysunął się do Alex, a ona się cofnęła. Była

wysoka. Luke był wyŜszy. Zdecydowanie nad nią góro-
wał wzrostem. Pogroził jej pięścią.

- Kto kogo zaatakował?

W półmroku Alex ledwo dostrzegała ślady zębów na

jego skórze, ale wspomnienie o tym incydencie wróciło
do niej w całej jaskrawości.

Och. No tak, cóŜ. Przepraszam. Myślałam...

Dajmy juŜ temu spokój - powiedział i machnął ręką.

Kontynuował wspinaczkę, tupiąc nogami po to, by

pobudzić krew do lepszego krąŜenia. Wiedział, Ŝe dziewczy-
na idzie za nim, gdyŜ słyszał chrzęst śniegu pod jej butami.
Po pewnym czasie dotarli do czegoś w rodzaju podestu. Luke
zatrzymał się. To była droga. Wąska, przykryta kilkudziesię-
ciocentymetrową warstwą śniegu, ale jednak droga. Wziął
głęboki oddech. Podparłszy się pod boki, przeniósł cięŜar
ciała na zdrową nogę i zrobił obrót o sto osiemdziesiąt stopni.

Zanim zobaczył obiekt, usłyszał sapanie Alexandry. To

coś przypominało widmo i stało tak blisko, Ŝe omal na nie
nie wpadli. Śnieg był teraz gęstszy i Luke przetarł oczy, Ŝeby
się upewnić, iŜ nie ma halucyncji. Nie miał. Stał przed nim
prawdziwy domek, a ściślej: małe schronisko dla narciarzy.
Niezbyt duŜe ani okazałe, ale solidnie zbudowane.

Luke rzucił się do drzwi od frontu resztkami drzemią-

cej w nim energii. PodwaŜył klamkę i był przyjemnie
zaskoczony, Ŝe drzwi otworzyły się bez specjalnego
trudu. Miał szczęście, bo przecieŜ zostało mu niewiele sił.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Domek składał się tylko z jednego pomieszczenia, a

kręte  schodki  z  kutego  Ŝelaza  prowadziły  na  stryszek,
który słuŜył za sypialnię. W rogu, obok małej kuchni,
stał  okrągły  stół  i  dwa  krzesła,  a  przed  kominkiem
znajdował się mały fotel wyplatany z trzciny i krzesło.
Luke  doszedł  do  wniosku,  Ŝe  właściciel  zaszywa  się
tutaj  na  weekendy.  Domek  nie  był  luksusowo
urządzony,  ale  z  pewnością  zapewniał  wszelkie
wygody.  Luke  nacisnął  kontakt.  Nic  się  nie  zmieniło.
Elektryczność została wyłączona.

Alex stała na środku pokoju, podczas gdy Luke

dokonywał przeglądu inwentarza. Za schodkami odnalazł
małą, ale funkcjonalną łazienkę. Odkręcił kran. W po-
rządku. Właściciele nie wyłączyli wody. Skoro zbliŜała
się wiosna, nie było potrzeby martwienia się o zamarz-
nięte rury. Luke wrócił do głównego pomieszczenia i
popatrzył na Alex.

- Mamy szczęście - oznajmił.

Skinęła głową, zbyt przemarznięta, by móc coś od-

rzec. W pierwszym odruchu Luke miał ochotę połoŜyć
ręce na jej ramiona i przygarnąć ją do siebie, ale nie
był pewien, kto kogo by rozgrzewał. Zamiast to zrobić,
odwrócił się do niej plecami. Przy przeciwległej ścianie
znajdował się kominek. Luke z radością przekonał się,
Ŝ

e skrzynia na drewno jest w połowie zapełniona. Na

dzisiaj starczy, pomyślał, a potem przystąpił do
rozpalania ognia. Usiadł na podłodze i ogrzewał
dłonie, kiedy zaczęły trzaskać płomienie.

- Mmm, jak miło - powiedziała Alex, stając za jego

plecami. Luke odwrócił się na dźwięk jej głosu. Usiłował
nie  zwracać  na  nią  uwagi,  ale  kiedy  przeniknęło  go
rozkoszne  ciepło  ognia,  przestał  ze  sobą  walczyć  i  spoj
rzał  na  nią.  UciąŜliwa  wspinaczka  i  zimne  powietrze
zabarwiły jej policzki na róŜowy kolor. Uśmiechnęła się
do  niego,  a  w  jej  duŜych  brązowych  oczach  lśniło
szczęście z powodu znalezienia dachu nad głową. Nawet

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

teraz, kiedy była rozkojarzona, obolała i prawdopodobnie
ogromnie zmęczona, prezentowała się atrakcyjnie. Od-
znaczała się naturalną, zdrową urodą. Lukę poczuł, Ŝe
w jego organizm wstępuje nowy rodzaj ciepła. Niebez-
pieczny.

Kiedy się podnosił, kolano odmówiło mu posłuszeńst-

wa.

- Elektryczność jest wyłączona - powiedział, cho

dząc po pokoju. W pomieszczeniu panowała ciemność,
jedynym źródłem światła był ogień w kominku.

Alex rozejrzała się po pokoju.

;

- Gdzieś tutaj są

wiece - powiedziała. - Widziałam ^je jeszcze minutę

temu. ,* Po chwili znalazła świece i zapaliła jedną z
nich.

Nie o światło się martwię - oświadczył Luke i

wskazał grzejnik przy ścianie. - Ten system jest albo na
energię elektryczną, albo na gaz propanowy. Na razie nie
wiem, sprawdzę to jutro. Na dzisiejszy wieczór - dorzu-
cił, wyciągając rękę w kierunku kominka - to jest nasze
jedyne źródło ciepła. - Na zewnątrz zawył wiatr, jakby
akcentując jego słowa.

JeŜeli chcemy się rozgrzać, będziemy musieli spać

przy  kominku  -  zakończył,  po  czym  wspiął  się  po
spiralnych  schodkach  na  poddasze.  ŁóŜko  było  duŜe  i
wydawało  się  całkiem  wygodne,  ale  nie  zauwaŜył  Ŝadnej
pościeli, tylko goły materac przykryty kołdrą z kawałków
materiału  i  kilka  poduszek.  Najwyraźniej  właściciele
zamknęli domek na sezon albo przynajmniej do lata.

Uwaga! - zawołał. Ściągnął materac z łóŜka i

wytaszczył  go  z  poddasza.  Alex  odskoczyła,  kiedy
materac przechylił się i z głośnym pacnięciem wylądował
na  zakurzonej  podłodze.  Po  chwili  to  samo  stało  się  z
dwiema  poduszkami.  Zanim  zdąŜyła  zareagować,  Luke
był juŜ na dole, przesuwał wyplatane z trzciny meble i
rozkładał  materac  przed  kominkiem.  Na  koniec  przykrył
go kołdrą.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

No - stwierdził. - To powinno wystarczyć.

Powinno wystarczyć do czego? - zapytała.

Luke zerknął na dziewczynę. Stała z rękami opar-

tymi na biodrach i patrzyła na niego nieufnym wzro-
kiem.

Na łóŜko dla nas.

Dla nas?

Tak. Dla nas.

Dla nas? To znaczy dla ciebie i dla mnie?

Nie widzę tu nikogo więcej, złotko.

Nie jestem Ŝadnym złotkiem, panie Stratten. I nie

mam zamiaru spać z panem na tym materacu.

Luke rzucił jej gniewne spojrzenie. To on powinien był

się uskarŜać na sytuację.

- Rób, jak uwaŜasz - powiedział. Zdjął kurtkę,

ciągnął buty i odpiął guzik dŜinsów. Jednym ruchem

westchnął i przymknął oczy.

Co ty właściwie robisz?

Luke otworzył jedno oko.
-

Układam się do snu.

Teraz?

- Kobieto, ciemno tu choć oko wykol i tak będzie aŜ

do rana. Jestem na nogach od świtu. Konam ze zmęcze
nia, a moje kolano boli tak, jakby ktoś wbił w nie gwóźdź.
Ogień dogasa. Na razie jesteśmy bezpieczni i nie mam
ochoty słuchać twojego pyskowania. Kapujesz?

Zamknął oczy i przewrócił się na bok.

- Więc bądź tak uprzejma i teŜ idź spać.

Alex zawrzała. Otworzyła usta, Ŝeby coś powiedzieć,

ale rozmyśliła się. W tej chwili kłótnia z tym kretynem nie
miała  sensu.  Rozpięła  kurtkę  i  wepchnęła  rękawice  do
kieszeni. Trzymając przed  sobą świecę, ostroŜnie prze-
szła  do  łazienki  i  szybko  się  umyła.  Przy  skąpym
oświetleniu przejrzała dobrze zaopatrzoną apteczkę. Po-
niewaŜ jej głowę rozsadzał ból, głośno błagała los

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

o aspirynę. Jej prośba została wysłuchana. Przed po-
wrotem do głównego pomieszczenia szybko połknęła
dwie tabletki.

Luke leŜał na boku, z twarzą odwróconą od ko-

minka. Alex zdjęła kurtkę i buty, i na palcach podeszła do
materaca. Ciepło ognia rozkosznie ogrzewało zmarznięte
palce. Spojrzała na Luke'a. Zostawił dla niej miejsce na
posłaniu.

Potrząsnęła głową, postanawiając, Ŝe nie skorzysta z

jego  oferty.  Zamiast  tego  wyciągnęła  się  na  ratano-
wym  fotelu  i  przykryła  kurtką.  Przymknęła  oczy.  Po
chwili  zaczęło  ją  boleć  kaŜde  stłuczenie  i  zadrapanie,
które  spowodował  upadek.  Fotel  był  zbyt  mały  i  mu-
siała  podkurczyć  swoje  długie  nogi.  Kiedy  przenosiła
cięŜar  ciała,  jakaś  zabłąkana  spręŜyna  wbiła  jej  się  w
plecy.  Wspaniale,  po  prostu  cudownie,  pomyślała.
Przewróciła  się  na  bok,  Ŝeby  znaleźć  wygodniejszą
pozycję, ale wciąŜ coś jej przeszkadzało.

Alex przygryzła wargę. Luke ani drgnął. Miejsce,

które dla niej zostawił, wywoływało nieodpartą pokusę.
Cichutko  wstała  i  na  palcach  zbliŜyła  się  do  materaca.
Tutaj,  przy  kominku,  było  znacznie  cieplej.  Powoli,
ostroŜnie,  połoŜyła  się  na  materacu  i  gwałtownym  ru-
chem naciągnęła na siebie kołdrę. Westchnęła w ciemno-
ś

ci; miękki materac działał jak balsam na jej utrudzone

ciało.

Pomimo Ŝe Alex była ogromnie zmęczona, wiedziała,

iŜ tej nocy nie zmruŜy oka. Jeszcze nigdy nie znalazła się
w podobnej sytuacji, a juŜ na pewno nie w towarzystwie
takiego męŜczyzny.

LeŜąc na boku i wpatrując się w ogień, słyszała

nieubłagane walenie śniegu o okienne szyby. Burza
ś

nieŜna rozszalała się na dobre. Luke miał rację. Byli

szczęściarzami i dzisiejszej nocy nic im nie zagraŜało.
Zamiast dumać nad swoim losem, powinna była zmó-
wić dziękczynną modlitwę za znalezienie tego miejsca.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Spróbowała odpręŜyć się i napięcie w jej ciele ustępowało
miejsca  potwornemu  zmęczeniu.  Po  kilku  minutach
zasnęła.  Luke  dokładnie  wyczuł  ten  moment.  Ciało
dziewczyny zwiotczało, a miękkie, krągłe pośladki prze-
sunęły  się  w  jego  stronę.  Przykrył  kołdrą  i  ją,  i  siebie,
wziął głęboki oddech i cięŜko westchnął.

No cóŜ, teraz i on mógł powiedzieć, Ŝe spał z otoczoną

niesławą Alexandra Beck. Przysunął się do niej i poczuł
zapach drogich perfum. Przeniknął go dreszcz pod-
niecenia. Pomyślał o rolce filmu w kieszeni kurtki i o tym,
jaka byłaby reakcja Alex, gdyby się o niej dowiedziała.
Nieświadomie przysuwał się do niej centymetr po centy-
metrze i jednocześnie pomyślał, Ŝe znalazł się w piekiel-
nym miejscu.

ROZDZIAŁ TRZECI

Alex śniła rozkoszny sen. Był pogodny letni dzień,

a  błękitne  niebo  wprost  raziło  ją  intensywną  barwą.
Opadła  na  miękkie  poduszki  kanapy  i  wylegiwała  się
w  słońcu.  Znajdowała  się  na  plaŜy,  gdzie  fale  pod-
mywały  brzeg.  Jej  rozpaloną  skórę  pieścił  chłodny
wietrzyk,  ku  któremu  wystawiała  twarz.  Kiedy  jednak
chciała  przytulić  się  do  poduszki,  zdarzyło  się  coś
dziwnego.

Poduszka zaczęła się poruszać.

Alex bardzo ostroŜnie otworzyła jedno oko, a potem

drugie. To,  co  zobaczyła, potwierdziło jej  podejrzenia.
Powietrze  wcale  nie  było  ciepłe,  lecz  lodowato  zimne.
Nie znajdowała się na plaŜy, a jej głowa z pewnością nie
spoczywała  na  poduszce.  Spoczywała  na  piersi
męŜczyzny.

Alex wpadła w panikę, ale tylko na moment. LeŜała

obok  obcego  faceta,  ale  tłumaczyła  sobie,  Ŝe  wszystko
jest  względne.  Czy  naprawdę  moŜna  było  nazwać  obcą
osobą  kogoś,  z  kim  dzieliło  się  łoŜe?  PrzecieŜ  nie
potraktował jej nieprzyjemnie, zachowywał się jak dŜen-
telmen.  Mimo  to  zupełnie  nie  przypominał  męŜczyzn,
których  dotychczas  znała.  Uznała,  Ŝe  najrozsądniej  bę-
dzie trzymać się od niego z daleka, dopóki nie upewni się,
kim  jest  ten  człowiek  i  jaki  ma  zawód.  Przez  dłuŜszą
chwilę nie poruszała się, usiłując podjąć jakąś decyzję.

Jej zmysły nie pozostały obojętne na zapach nie-

znajomego. Ten człowiek pachniał zupełnie inaczej niŜ
męŜczyźni, których znała. Nie wyczuwało się u niego ani

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

odrobiny wody kolońskiej, niczego sztucznego. Pachniał
jak... hm, jak męŜczyzna, który w sumie wcale nie
wydawał się niemiły, ale w zaistniałych okolicznościach
bez wątpienia mógł jej zagraŜać.

Alex powoli przechyliła głowę, Ŝeby mu się lepiej

przypatrzyć. Jego klatka piersiowa wznosiła się i opadała
wraz z powolnym, miarowym oddechem. Centymetr po
centymetrze, Alex cicho się od niego odsuwała. MęŜczyz-
na nawet nie drgnął i nadal spokojnie oddychał. Właśnie
zamierzała stoczyć się z materaca, kiedy Luke uniósł
nagle ramię i chwycił ją w pasie. Przycisnął ją do siebie,
coś wymamrotał, głośno przełknął ślinę, a potem wes-
tchnął i znowu zapadł w sen.

Alex patrzyła na niego z niedowierzaniem, jej twarz

dzieliło od twarzy męŜczyzny zaledwie kilka centymetrów.
Nie wiedziała, czy ma się wyrywać, czy ponowić próbę
wyślizgnięcia się z jego objęć. Wpatrywała się wjego twarz
i usiłowała podjąć decyzję. W świetle dziennym mogła mu
się lepiej przyjrzeć. Miał jasnobrązowe włosy z kilkoma
jaśniejszymi pasmami, gęste i nieco zmierzwione. Wysoko
osadzone kości policzkowe łączyły się z wydatną szczęką,
a w ustach uwagę przyciągała pełna dolna warga.

Twarz męŜczyzny wyraŜała znuŜenie Ŝyciem i Alex

zastanawiała się nad jego przyczynami. Zmarszczki
wokół oczu wskazywały na to, Ŝe czasami się uśmiechał,
chociaŜ Alex jeszcze go nie widziała w takiej sytuacji.
Przypomniała sobie brązowe oczy, które teraz były ukryte
pod powiekami o najdłuŜszych, najbujniejszych rzęsach,
jakie kiedykolwiek widziała u męŜczyzny, a moŜe nawet
u kobiety.

W sumie musiała zaufać swojemu pierwszemu wraŜe-

niu.  Był  bardzo  przystojny  i  naprawdę  wydawał  się
normalny...  cokolwiek  by  to  oznaczało  we  współczes-
nych  czasach.  CzyŜby  mówił  prawdę?  MoŜe  jej  nie
ś

ledził, a tylko wybrał się na przejaŜdŜkę i nagle zaszło

coś nieoczekiwanego. Tak czy owak, co za róŜnica?

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

zapytywała siebie w duchu. Była pewna, Ŝe zostaną
uratowani w ciągu najbliŜszych paru godzin i szybko
zapomną o tym małym interludium.

O dziwo, ta myśl nie sprawiała jej satysfakcji. LeŜąc

obok męŜczyzny, czuła niepokój, jakby na coś czekała, na
coś nowego, niewyobraŜalnego, znajdującego się poza jej
zasięgiem.

Zacisnął ramię wokół niej, przyciągnął ją bliŜej siebie.

Deprymowała  ją  dwojakość  uczuć,  których  doznawała,
kiedy  tak  leŜeli  przytuleni.  Nie  znała  go  -  nie  miała
ochoty poznawać - ale coś ściskało ją w Ŝołądku, a serce
biło  szybciej  niŜ  zwykle.  I  to  leŜenie  w  ramionach
męŜczyzny  w  pewnym  sensie  ją  uspokajało,  dawało
poczucie... bezpieczeństwa.

Dziwne, pomyślała. Nigdy nie uŜywała słowa „bez-

pieczeństwo"  w  odniesieniu  do  męŜczyzn.  Uznała  tę
myśl  za  anormalną.  Bez  wątpienia  wszystkiemu  była
winna  niecodzienna  sytuacja  skłaniająca  ją  do  nierac-
jonalnych  zachowań.  Alex  próbowała  się  ruszyć,  ale
potem  zmieniła  zamiar.  Nie  wiedziała,  jak  to  zrobić,
Ŝ

eby się nie obudził - albo Ŝeby nie zrobił czegoś

gorszego, zwaŜywszy pozycję, w jakiej znajdowały się
ich ciała.

Luke zdawał się czytać w jej myślach. Jego ręka

zaczęła błądzić po plecach Alex, powoli zbliŜając się do
podstawy kręgosłupa. Tam się zatrzymała. Alexandra
pozostała nieruchoma jak głaz, wyczekując na następny
ruch. Ręka Luke'a nie sprawiła jej zawodu. Powoli,
wytrwale, przemieściła się na pośladki, gdzie na chwilę
spoczęła, by pieścić i obejmować te wypukłości.

Poczucie bezpieczeństwa natychmiast zniknęło, ale

jego  miejsce zajęło zupełnie inne doznanie. MęŜczyzna
miał  rozgrzane  ciało,  promieniował  ciepłem,  które  za-
chęcało  do  większej  bliskości.  Na  ciele  dziewczyny
pojawiła się gęsia skórka. Ciepło ciała Luke'a sączyło się
do wnętrza Alex, a dłoń nie przestawała masować jej

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

bioder. Coś zaczęło dziać się w jej Ŝołądku, nie była
pewna, czy ze strachu, czy z podniecenia.

Ramię miała przygwoŜdŜone, ale zdołała oswobodzić

rękę.  Usiłowała  odpychać klatkę  piersiową  męŜczyzny,
by  w  ten  sposób  go  powstrzymać.  Był  to  rozsądny
manewr, ale nie przyniósł Ŝadnego skutku, gdyŜ napot-
kała ścianę twardych mięśni, które nie ustępowały nawet
na  milimetr.  Alex  połoŜyła  dłoń  na  sercu  Luke'a.  Jego
miarowe bicie współgrało z biciem jej własnego serca.

Zamknęła oczy i próbowała zdecydować, czy ma

spokojnie leŜeć w jego ramionach, w nadziei Ŝe Luke po
prostu przewróci się na bok, czy teŜ... kierować się
instynktem i z całej siły uderzyć go kolanem, Ŝeby
natychmiast połoŜyć kres tej sytuacji.

Nie musiała robić Ŝadnej z tych rzeczy. Luke prze-

budził się i przez dłuŜszą chwilę przypatrywał jej się w
oszołomieniu.  Z  początku  nie  mógł  się  zorientować,
gdzie  i  z  kim  przebywa.  Budził  się juŜ  w  wielu  dziw-
nych  miejscach,  dlatego  teraz  nie  był  kompletnie  za-
skoczony.  Uświadamiał  sobie  wszystko  stopniowo,  po-
czynając od toŜsamości kobiety, która obok niego leŜa-
ła, a kończąc na tym, co obejmował swoją dłonią.

- Przepraszam - powiedział i natychmiast rozluźnił

uścisk.

Alex nie traciła czasu. Wygramoliła się z prowizorycz-

nego łoŜa, lecz, niestety, nie mogła odejść zbyt daleko.
Obejrzała się na Luke'a. Siedział na środku materaca i
przeczesywał ręką rozczochrane włosy. W niewielkim
pomieszczeniu wydawał się niemal wielkoludem.

Mocno zacisnęła ręce. Niewiarygodnie zdenerwował

jg fakt, Ŝe znajdowała się w jednym pokoju z kimś tak
męskim jak Luke Stratten. Tymczasem on wstał, włoŜył
buty i udał się w kierunku łazienki. Odwróciła się do
niego plecami i obrzuciła wzrokiem kuchnię.

Wstała, podeszła do zlewu, odkręciła kurek i czekała,

aŜ zleci brudna woda, a jej wzrok powędrował ku

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

ekspresowi*do kawy, który stał na rogu blatu. Oddałaby
teraz wszystko za filiŜankę kawy.

- Sprawdź w szafkach - poradził jej Luke, wracając

do głównego pomieszczenia. - MoŜe coś tam jest.

Zbadał swoje kolano. Zdrętwienie nie ustępowało.

Zapewne podczas upadku poniósł większy uszczerbek,
niŜ sądził. Odczuwał piekielny ból.

Alex znalazła nie tylko nie napoczętą puszkę kawy, ale

takŜe pudełko słonych chrupek, masło orzechowe i kilka
innych puszek z Ŝywnością.

- Przynajmniej nie umrzemy z głodu - zauwaŜył

Luke.

Stał za plecami Alex, która odwróciła się.

Nie będziemy tu aŜ tak długo, Ŝeby się o to martwić

- powiedziała.

Nie?

- Na pewno juŜ wiedzą o naszym zaginięciu.
Luke pokręcił głową i podszedł do okna. Na dworze

nadal sypał gęsty śnieg. Drzewa i krzewy uginały się pod
nie chcianym brzemieniem.

- Spójrz na niebo - powiedział. - Ta śnieŜyca

nieprędko ustanie. A dopóki się nie przejaśni, nie wyślą
po nas helikopterów.

Alex przygryzła wargę. Nie podobało jej się to, co

mówił Luke. PrzeraŜała ją perspektywa przebywania z
tym człowiekiem pod jednym dachem. ZbliŜyła się do
okna i stanęła obok Luke'a.

Nie moglibyśmy sami spróbować wrócić?

Luke popatrzył na nią z niedowierzaniem.
-

Nie.

Dlaczego nie?

PoniewaŜ nie damy sobie rady.

Kto tak mówi?

Ja tak mówię.

- A co cię do tego upowaŜnia? - zapytała Alex,

oparłszy rękę na biodrze.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Wiem coś niecoś o szkole przetrwania - odparł

spokojnym głosem, chociaŜ zaczynała gotować się w nim
krew.

Hm, ja teŜ. MoŜe po prostu pójdę sama.

Zepsuta smarkula, pomyślał, nie potrafi i nie chce

pojąć  najoczywistszych  rzeczy.  Fatalnie  się  złoŜyło,  Ŝe
musiał ją śledzić, przy okazji spóźniając się na samolot,
a teraz ugrzązł w  górach  z tą rozpieszczoną  księŜniczką,
która  prawdopodobnie  nie  potrafiła  nawet  zagotować
wody.

Zdenerwowany, odsunął się od niej i nacisnął klamkę.

Drzwi były oblodzone, ale kilka uderzeń pięścią we
framugę wystarczyło, by je otworzyć. Po chwili próg
domku zasypał śnieg.

- Proszę bardzo, panno Beck - oznajmił Luke i wycią

gnął rękę w kierunku drzwi.

Alexandra miała wraŜenie, Ŝe jej serce, zamarło w

piersi. Nie było Ŝadnego wyjścia, Ŝadnej ścieŜki,
niczego. Tylko śnieg. Wszędzie. Przełknęła ślinę, a
potem

posłała

Luke'owi

słaby,

przepraszający

uśmiech.

Chyba utkwiliśmy tu na dobre, co? - powiedziała

łagodnie.

Teraz juŜ sama widzisz.

Na jak długo?

Nie wiadomo.

Luke włoŜył kurtkę i zdjął z tylnej ściany szuflę.

- Co robisz? - zagadnęła Alex.
Zaczął odśnieŜać ścieŜkę.

- Potrzebujemy więcej drewna. Rozejrzę się dookoła

i sprawdzę, czy nie ma tu gdzieś jego zapasu.

Przez otwarte drzwi napływało bardzo zimne powiet-

rze. W pokoju i tak było juŜ chłodno, ale teraz, kiedy
szalał w nim wiatr, szybko zamieniał się w wielką
lodówkę. Alex dygotała, trzymając w rękach puszkę z
kawą.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

. - MoŜe byś mi pomogła - powiedział Luke, kiedy

przetarł drogę.

- Co mam robić?

, - Na początek dołóŜ drewna do ognia. UŜyj reszty

kłód, które leŜą w tamtej skrzyni.

Cofnął się, Ŝeby zamknąć za sobą drzwi.

I zrób kawę.

Zrobić...?

Ale Luke zdąŜył juŜ zniknąć za drzwiami. Alex

popatrzyła na puszkę kawy i westchnęła.

- Ciekawe, jak mam to zrobić.

Oczywiście umiała zaparzyć kawę, ale pod warun-

kiem, Ŝe miała do dyspozycji dzbanek, kuchenkę albo
ekspres do kawy, a nie tylko puszkę i ogień w kominku.
Postanowiła jednak, Ŝe musi sobie jakoś poradzić, i za-
częła przetrząsać szuflady w poszukiwaniu otwieracza do
puszek.

Luke energicznie wymachiwał łopatą, pomimo Ŝe

bolały go mięśnie po spędzeniu nocy na niewielkim
materacu w niewygodnej pozycji. Jego umysł pracował
na przyśpieszonych obrotach, trawiły go myśli, które w
ogóle nie miały ze sobą związku. Myśli o utraconym
sprzęcie, o zleceniu, którego nie moŜna wykonać, a prze-
de wszystkim myśli o Alex.

Przystanął i oparł się o róg domku. Spał niewiele, gdyŜ

Alex przez całą noc napierała na niego swoim ciałem.

Zapadał w drzemkę, a kiedy się budził, czuł jej nogę na

I swoim udzie i ramię, które Alex przyciskała do jego

l' piersi. Wyglądało na to, Ŝe panna Beck sypia niespokoj-

| nie.

i  Ta  pozycja  była  bardzo  niewygodna  i...  szalenie  '
niepokojąca.  Przypisywał  dziewczynie  wiele  cech  -  ze-
psucie,  brak  wytyczonego  celu,  egoizm  -  lecz  mimo
wszystko  nie  mógł  zaprzeczyć,  Ŝe  bardzo  go  pociągała.
Przez  długi  czas  nie  łączył  go  z  nikim  Ŝaden  znaczący
związek. Tylko raz w Ŝyciu omal się nie zaręczył, ale to

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

działo się przed wieloma laty, w college'u, kiedy był
jeszcze naiwnym młodzieńcem.

Kiedy wybrał swój zawód, wszystko uległo zmianie.

W  jego  Ŝyciu  nie  było  miejsca  na  poświęcenie  się
jakiejkolwiek  kobiecie.  W  decydującym  momencie  oka-
zywało  się,  Ŝe  nawet  te  najbardziej  wyzwolone  pragną
domku  na  wsi  z  białym  płotem,  podczas  gdy  jemu
zaleŜało  tylko  na  tym,  Ŝeby  móc  wyjeŜdŜać  i  relac-
jonować najbardziej aktualne wydarzenia.

Po prostu nie umiał łączyć Ŝycia prywatnego z karierą

zawodową. A nawet gdyby to potrafił, Alexandra Beck
byłaby ostatnią kobietą, jaką by wybrał. Gdyby się za kimś
rozglądał, co akurat nie miało miejsca, szukałby osoby
posiadaj ącej w Ŝyciu konkretny cel, kobiety, która przej mo-
wałaby się nie tylko kaprysami mody. Przypomniał sobie
Alex opierającą rękę na biodrze i Ŝądającą powrotu na szlak.

Egoistka, pomyślał. Mała, rozpieszczona księŜniczka.

Ale zaraz ta wizja ustąpiła miejsca obrazowi utrwalone-
mu na negatywie jego umysłu - przedstawiał on Alex
w wannie, z twarzą rozjaśnioną rozkoszą.

Luke chwycił za łopatę i znowu zabrał się do pracy. Ze

spotęgowaną wskutek frustracji siłą zawzięcie przekopy-
wał się przez głęboką warstwę cięŜkiego, mokrego
ś

niegu. MoŜe jej nie lubił, ale na pewno nie mógł

zaprzeczyć, Ŝe chciałby się z nią kochać.

To był zdecydowanie najbardziej palący problem. Jeśli

nie dla niej, to przynajmniej dla niego było oczywiste, Ŝe
zapewne będą musieli spędzić razem jeszcze jedną, a moŜe
dwie noce. Martwił się, Ŝe nie wie, jak sobie poradzić w tej
sytuacji. On, który zawsze szczycił się swoim opanowa-
niem, nie wykazywał go zbyt wiele w obecności Alexandry.

Gdyby chociaŜ odwzajemniała jego fascynację! Ale

spoglądała na niego jak jelonek Bambi na myśliwego.
Zachowywała w stosunku do niego czujność i postępowa-
ła słusznie. Gdyby był mądry, wykorzystałby jej natural-
ną powściągliwość i trzymałby się od niej z daleka. Do

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

idiabła, jak tego dokonać? Pomyślał, Ŝe jeszcze jedna taka

łnoc i będzie musiał nocować na mrozie. t Niedaleko za

domkiem znajdowało się pół sągu drewna. Luke szybko
wymamrotał  dziękczynną  modlitwę  i  przystąpił  do
penetrowania okolicy, mając nadzieję, Ŝe na coś jeszcze
natrafi. O tylną ścianę domku był wsparty duŜy zbiornik
z  propanem.  Przekręcił  zawór  i  usłyszał  lekki  syk
przedostającego się do rur gazu. Doszedł do wniosku, Ŝe
bojler  znajduje  się  wewnątrz,  w  szafie  za  krętymi
schodkami.  Pomyślał,  Ŝe  przynajmniej  będą  mieli
dostęp do ciepłej wody i skorzystają z pieca.

Z naręczem polan w ramionach ruszył z powrotem do

frontowych drzwi. Tam zrzucił ładunek i poszedł po
następne polana. Otworzył drzwi i wrzucił do środka
naręcza drewna. Jego nagłe wejście zaskoczyło Alex do
tego stopnia, Ŝe sparzyła się cięŜkim czajnikiem, który
w tym momencie podnosiła z kraty.

Och! - wykrzyknęła i włoŜyła palec do ust. Luke

natychmiast do niej podbiegł.

Co się stało?

Robiłam kawę. Usiłowałam ją zaparzyć. Ty mnie

zaskoczyłeś. Oparzyłam sobie rękę.

PokaŜ - powiedział Luke i chwycił jej prawą dłoń.

Była czerwona i obrzmiała. - Chodź ze mną.

Alex poszła za nim. Nie miała wyboru. Ciągnął ją za

liękę w kierunku drzwi, a potem wyszli za próg. . - Co
chcesz...?

Najlepszym lekarstwem na oparzenia jest chłód -

oznajmił nie znoszącym sprzeciwu tonem.

PrzecieŜ nie jest to aŜ tak powaŜne...

Luke bez słowa wsunął jej rękę do najbliŜszej zaspy

niegu. Stali tak przez chwilę, a Luke mocno przy-

trzymywał  Alex  za  prawy  nadgarstek.  Niebawem  cał-
kowicie pokrył ich śnieg,  który padał duŜymi  mokrymi
płatkami. A oni milczeli przez chwilę, która wydawała się
wiecznością.  Alex patrzyła w jedną stronę, a Luke

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

w drugą, i oboje rozpaczliwie starali się nie spojrzeć
sobie w oczy.

Było im jednak pisane coś innego. Alex przenosiła

cięŜar ciała z jednej nogi na drugą i przy okazji poślizg-
nęła się. Wyciągnęła ręce ku Luke'owi, a on odruchowo
wyciągnął ramię i chwycił ją od tyłu. Przyciągnął Alex do
siebie, a jej głowa opadła na jego bark.

Ich oczy wreszcie się spotkały. DrŜące ciało uświado-

miło Luke'owi, jak bardzo jest zdenerwowana. Brązowe
oczy dziewczyny lśniły, a rumieńce na policzkach tylko
potęgowały jej urok. Wyglądała ponętnie. A Luke musiał
przyznać, Ŝe długie godziny leŜenia obok niej w ciemno-
ś

ci cholernie zaostrzyły jego apetyt.

Wszystkie obrazy dziewczyny, które pojawiały się

w jego umyśle, wszystkie z góry wyrobione sądy na jej
temat zniknęły w zimnym powietrzu niczym para z od-
dechu. Dostrzegał w niej niewinność, choć słyszał wiele
plotek na jej temat i wiedział, co dotychczas o niej pisano
i  mówiono.  Ale  pomimo  faktów,  które  znał,  nie  mógł
zaprzeczyć,  Ŝe  coś  się  zmieniło  od  poprzedniego  dnia.
Przestał  traktować  Alex jak  obiekt, jak  środek  do  celu,
którego osiągnięcie oznaczało plik banknotów w portfelu.
Była kobietą z krwi i kości; mógł jej dotknąć, poczuć jej
zapach. Wzbudzała w nim reakcję, której nigdy nie były
w stanie wywołać u niego zawodowe kurtyzany w odleg-
łych zakątkach świata.

Luke skoncentrował się na ustach dziewczyny. Miała

rozchylone wargi. WyraŜały zaproszenie, bez względu na
to, czy o tym wiedziała, czy nie. Nie zwaŜając na
konsekwencje, nie mogąc się zdobyć na Ŝadną sensowną
myśl, pochylił ku niej głowę.

Alex ogarnęła panika. Ten człowiek zamierzał ją

pocałować. Czy ona tego chciała? Nie miała czasu na
podjęcie decyzji, wiedziała, Ŝe za ułamek sekundy Luke
wpije się w jej usta. Czuła jego gorący oddech. Miała
wraŜenie, Ŝe jej Ŝołądek przewraca się do góry nogami,

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

a całe ciało przenika fala ciepła. Zacisnęła dłoń na
ramieniu męŜczyzny.

Myślę... myślę, Ŝe wszystko jest juŜ w porządku -

powiedziała. Te słowa omal nie ugrzęzły jej w gardle.

Hmmm?

- Moja ręka - odparła. - JuŜ jest w porządku.
Luke bardzo długo na nią patrzył, a potem zmruŜył

oczy, usiłując sobie przypomnieć, z mizernym skutkiem,
dlaczego wyszli z domu. Wreszcie udało mu się odtworzyć
bieg wydarzeń i wyciągnął rękę Alex, Ŝeby ją obejrzeć.
Miała  rację.  Czerwone  miejsce  zaczynało  róŜowieć,  a
opuchlizna  zeszła.  Spojrzał  na  jej  zwróconą  ku  górze
twarz. Nie dostrzegł na niej wyrazu czujności i dziękował
za to Bogu. Co teŜ  go naszło? Omal jej nie pocałował!
Pokręcił  głową  i  odsunął  się  od  dziewczyny.  Kto  by
pomyślał: Luke Stratten owładnięty jakąś tajemniczą siłą,
nad którą nie jest w stanie zapanować. Joe wybuchnąłby
gromkim śmiechem. śaden z jego znajomych by w to nie
uwierzył. A tym bardziej on sam.

- Zimno ci - powiedział, po raz pierwszy uświada

miając sobie, Ŝe Alex ma na sobie tylko sweter. - Chodź.

Otworzył drzwi i wprowadził ją do środka. Szybko

rozejrzał  się  po  pokoju.  Ich  „łoŜe"  było  schludnie
zasłane, a ogień buzował aŜ miło. Czajnik, który spowo-
dował  oparzenie,  stał  sobie  spokojnie  na  ciemnoszarej
płytce  kominka.  A  więc  nie  była  tak  niezaradna,  jak
podejrzewał. Punkt dla Jej Wysokości.

Odwrócił się do Alex.

Za domem jest zbiornik z propanem. Prawdopodob-

nie  wystarczy  nam  gazu  do  ogrzania  wody  i  jeŜeli
będziemy  ostroŜni  -  dodał,  wskazując  na  piecyk  -  do
gotowania. Ale nie ma mowy o ogrzewaniu. Obawiam
się,  Ŝe  będziemy  musieli  zadowolić  się  ogniem  w  ko-
minku.

Dobre i to - stwierdziła Alex.

Masz całkowitą rację.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Luke spokojnie podszedł do kominka i sprawdził, co

udało jej się zrobić. Z czajnika ulatniała się para i czuć
było aromat kawy. I chociaŜ wdychał juŜ zapach lepszej
ka\yy, to teraz napłynęła mu do ust ślinka. Nalał sobie
pełen garnuszek i pociągnął łyk. Jeśli nie zwaŜało się na
fusy, które musiały w niej być, kawa bardzo mu smako-
wała. Była cholernie dobra. Starał się ukryć zaskoczenie.

^ No jak? - zagadnęła Alex, krąŜąc w pobliŜu.

- Niezła - odparł. Koncentrował swoją uwagę na

garnuszku, a nie na jej twarzy. Nie mógł i nie miał odwagi
na nią spojrzeć, gdyŜ obawiał się, Ŝe dziewczyna do-
strzeŜe to, co skrywają jego oczy. A co takiego jest w
twoich oczach, Stratten? zapytywał samego siebie.
Szacunek? PoŜądanie? Strach?

Niewątpliwie odrobina kaŜdego z tych uczuć.

Alex ostroŜnie zbliŜyła się do Luke'a. Opadła obok

fwego na kalana, zanurzyła garnuszek w czajniku i zaczer-
pnęła kawy - cały czas nie spuszczała wzroku z jego
ś

miertelnie powaŜnej twarzy.

Nie umiała go przejrzeć. Było w nim coś, co ją

niepokoiło. Przez niemal cały czas okazywał rezerwę, *
wręcz zawzięty upór. Ale niekiedy zauwaŜała, Ŝe patrzy
na nią z bardzo dziwnym wyrazem twarzy, jakby od-
czuwał ból.

MoŜe myślał o swojej nodze, a nie o niej. Nie mogła

mieć pewności. Wiedziała tylko, Ŝe nigdy nie zawodzi jej
instynkt. Instynkt podpowiadał jej, Ŝe oczy tego człowie-
ka coś skrywają.

Nawet nie wiedziała, ile czasu upłynęło od ich przyby-

cia do domku, ale przecieŜ nie miała zbyt wiele do roboty,
więc  mogła  się  zająć  obserwacją.  Choćby  dla  zabicia
czasu, którego mieli aŜ nadto. Postanowiła rozszyfrować
Luke'a  i  przekonać  się,  co  go  trapi.  Mogłoby  to  być
interesujące urozmaicenie. Ostatecznie nie  miała  nic do
strącenia.

ROZDZIAŁ CZWARTY

- Dlaczego mnie nie lubisz?

Luke akurat uniósł do ust kubek z kawą i jego ręka

znieruchomiała. Pociągnął łyk i przez dłuŜszą chwilę
uwaŜnie obserwował Alex. Wreszcie zapytał:

Dlaczego myślisz, Ŝe ciebie nie lubię?

Przede wszystkim świadczy o tym twoje zachowa-

nie - oznajmiła, siadając przed nim w pozycji jogina.

- Od początku byłeś wrogi.

Wrogi?

Wściekły. Jakby ta lawina ruszyła z mojej winy.

• - To nie była niczyja wina. Jeśli wydaję się wściekły,
to dlatego, Ŝe powinienem wsiąść na pokład samolotu
odlatującego do Afryki - sprawdził godzinę na zegarku

- właśnie teraz.

Afryka! Jak wspaniale! Na wakacje?

Dlaczego jej o tym powiedział?
-

Nie, hm, raczej do pracy.

Czym się zajmujesz? - zapytała, pijąc kawę.

Piszę.

Taka odpowiedź wydawała się najbliŜsza prawdy.
Rzeczywiście, oprócz robienia zdjęć pisywał takŜe artykuły.
Alexandra uśmiechnęła się.

Pisarz. To wyjaśnia sprawę.

Co wyjaśnia?

To twoje wredne, rozczarowane spojrzenie.

Wredne? Ja jestem wredny?

- No, moŜe nie wredne, nie w tym sensie, Ŝe nie

przyjemne, ale, no wiesz, takie... wyzywające.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Wyzywające - powtórzył. Czuł, Ŝe gdyby dłuŜej

zastanawiał się nad tym określeniem, dostrzegłby, Ŝe
kryje się w nim jakiś komplement

Tak. LekcewaŜące. Jakbyś nie dbał o to, co ludzie

o tobie myślą. NiezaleŜny typ.

I to jest dobre?

Mnie się podoba - stwierdziła Alex, wzruszając

ramionami.

Naprawdę? Dlaczego?

Och, nie wiem. Większość męŜczyzn wykorzystała-

by taką sytuację. Próbowaliby zrobić na mnie wraŜenie
i w ogóle.

MęŜczyźni tak się do ciebie odnoszą?

Niestety.

DuŜo męŜczyzn?

Alex zmruŜyła oczy. Luke nawiązywał do plotek i chyba

nie podobał jej się temat, który poruszyli w tej rozmowie.

Wystarczająco duŜo.

Co to znaczy: wystarczająco duŜo? - zapytał Luke.

Zastanawiał się, dlaczego drąŜy tę kwestię. O Ŝyciu Alex
słyszał juŜ więcej, niŜby chciał się dowiedzieć.

Nie czytasz brukowców? Tysiące.

Była rozdraŜniona. Uznał, Ŝe to sprzyjająca okolicz-

ność.

Nigdy nie znałem osoby, która miałaby tysiące

kochanków.

W takim razie prowadzisz Ŝycie samotnika. Ja znam

setki takich osób.

Setki i tysiące. No, no, panno Beck, bujne prowadzi

pani Ŝycie, nieprawdaŜ?

Jeszcze jak.

- Zastanawiam się, co czuje taka osoba - powiedział.
Alex miała tego dość. Poderwała się i wylała fusy po

kawie do ognia. Płyn zaskwierczał w zetknięciu z płomie-
niami; w niej równieŜ zawrzało z powodu tej niedorzecz-
nej rozmowy. Był zupełnie taki sam jak cała reszta:

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Interesowała go tylko otoczka, a nie wnętrze człowieka.
Zresztą, czegóŜ się spodziewała?

- Z moich doświadczeń z męŜczyznami ogólnie

wynika, Ŝe to łasi na pieniądze chciwcy, którym zaleŜy
wyłącznie na zaspokojeniu dwóch, w ich pojęciu najwaŜ
niejszych, ludzkich potrzeb. Tak się składa, Ŝe obie są
zlokalizowane poniŜej pasa - chodzi o ich kieszenie i...

Luke wstał.

- Rozumiem.

Stanęli naprzeciw siebie i obrzucili się spojrzeniami,

nie  wiedząc,  czy  mają  zakończyć  tę  dyskusję,  czy  ją
kontynuować.  Luke  musiał  przyznać,  Ŝe  podczas  roz-
mowy z Alex prowokował ją do zwierzeń. Chciał usły-
szeć wszystko o fascynującym Ŝyciu seksualnym Alexan-
dry Beck  z jej własnych ust, tych cudownych, pełnych,
odętych ust, które miał ochotę całować.

Rozejm -powiedział, niejako wbrew sobie, i wycią-

gnął rękę. - Ostatecznie nie jestem taki jak oni. Sama to
powiedziałaś.

Ale jesteś męŜczyzną - odparła Alex, odmawiając

uściśnięcia jego dłoni. Pomimo tej niechęci Luke chwycił
ją za rękę. UwaŜnie obejrzał dłoń, a potem pogładził
miękką skórę powolnymi, okręŜnymi ruchami i spojrzał
na dziewczynę.

Tak, jestem.

Powiedział to łagodnie, a jego głos był równie piesz-

czotliwy jak dotyk palców. Alex pomyślała, Ŝe Luke
rzeczywiście jest męŜczyzną, ale zupełnie innym niŜ ci,
których znała. MęŜczyzną o nieodpartym uroku. Wzbu-
dził jej zainteresowanie, podczas gdy innym nie udało się
nawet sprawić, by ich dostrzegła.

Cisza w pokoju stawała się ogłuszająca. Alex oderwała

się od Luke'a i powędrowała do drugiego końca pokoju.
Potrzebowała przestrzeni. Oparła się plecami o drzwi.

Ustalmy kilka podstawowych zasad, panie Stratten.

Luke.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

No dobrze, Luke. Wygląda na to, Ŝe zostaniemy tu

jeszcze przez jakiś czas. MoŜe jeszcze jeden dzień, moŜe
więcej. W kaŜdym razie chcę, Ŝebyś wiedział, iŜ więk-
szość z tego, co się o mnie wypisuje, to kłamstwa.

Większość?

Tak. W artykułach prasowych jest zawsze ziarnko

prawdy. Coś, co moŜe je uwiarygodnić. Ale w rzeczywis-
tości cała reszta przewaŜnie jest zmyślona.

Mam uwierzyć w to, Ŝe nie miałaś tysięcy kochan-

ków? - zagadnął, szeroko się uśmiechając. Alex nie
odwzajemniła tego wyzywającego uśmiechu.

Nie obchodzi mnie, w co wierzysz. Chcę tylko mieć

pewność, Ŝe zrozumiałeś, iŜ nie jestem „łatwym towa-
rem", odkąd znaleźliśmy się w tej sytuacji.

Luke uniósł brwi, ale za nic w świecie nie potrafił

powstrzymać głupkowatego uśmiechu.

- Czy mam przez to rozumieć, Ŝe nie powinienem się

do ciebie dobierać?

Alex zawahała się, a potem skinęła głową.

Tak, chyba o to mi chodzi.

No cóŜ, nie łam swojej ślicznej główki, złotko.

Robienie takich rzeczy z tobą absolutnie mnie nie interesuje.

Był zdumiony, Ŝe wypowiedział te słowa z taką

łatwością.

Alex czuła, Ŝe płoną jej policzki. Za kogo on się

uwaŜa, Ŝe mówi do mnie w taki sposób? NiewaŜne. Nie
zniŜę się do jego poziomu.

To mi odpowiada, panie Stratten.

Luke - powtórzył.

To mi odpowiada, Luke- powtórzyła z naciskiem.

wietnie - oznajmił Luke i klasnął w dłonie, Ŝeby

się opanować. W gruncie rzeczy miał ochotę ją pocało-
wać, Ŝeby przestała robić tę świętoszkowatą minę.

Hm, skoro usunęliśmy z drogi tę przeszkodę, to

moŜe rozejrzymy się za czymś do jedzenia.

Do jedzenia?

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Nie mogła uwierzyć, Ŝe w takiej chwili myślał o jedzeniu.

- Tak, umieram z głodu. Ty na pewno teŜ. Kiedy

jadłaś ostatni posiłek?

Och, nie wiem. Wczoraj rano. Luke

zaczął buszować po szalkach.
-

Hurra!

Uniósł w górę dwie puszki zupy z makaronem.

- Uczta - oznajmił, szczerząc zęby w uśmiechu.
BoŜe, aleŜ on jest przystojny, pomyślała Alex. Kiedy

tak stał i wymachiwał puszkami jak wariat, nie mogła nie
podziwiać jego twarzy i sylwetki. Dlaczego? PrzecieŜ
traktowała serio kaŜde słowo, które przed chwilą wypo-
wiedziała. Nie chciała się wiązać - nawet na krótko - z
Ŝ

adnym męŜczyzną, zwłaszcza teraz, kiedy była gotowa

poświęcić się czemuś nowemu. Nie mogła jednak
zaprzeczyć, Ŝe jakaś część jej osobowości była ogromnie
zafascynowana rym męŜczyzną, pomimo, a moŜe właśnie
przez to, Ŝe wydawał jej się całkowicie nieodpowiedni.

Pomyślała o Justinie Farrellu i swoim niedoszłym

małŜeństwie. Nie miała wyrzutów sumienia w związku
z  odwołaniem  ślubu,  ale  w  głębi  duszy  czuła  smutek  i
tęsknotę  za  spełnieniem,  które  wydawało  się  nieosiągal-
ne.  I  chociaŜ  wielokrotnie  usiłowała  to  sobie  wyper-
swadować, naprawdę pragnęła „pójść na całość".

Luke otworzył puszki z zupą i wrzucił ich zawartość

do  garnka,  który  znalazł  w  szafce  pod  zlewem.  Dodał
wody, roztrzepał całość, a potem podpalił gaz i postawił
garnek na palniku. Niebawem w pokoju zapachniała zupa
z  kurczaka.  Alex  zaczęło  burczeć  w  Ŝołądku,  toteŜ
przybliŜyła  się  do  miejsca,  z  którego  dobiegał  ten
zniewalający aromat. Luke uśmiechnął się do niej przez
ramię i zakończył gotowanie. Postawił garnek na stole i
połoŜył łyŜkę po stronie Alexandry.

- Wcinaj - powiedział.

Kiedy zobaczyła, Ŝe Luke je prosto z garnka, zamarła

ze zdumienia.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Nie podasz zupy?

PrzecieŜ podałem.

W garnku?

I co z tego?

Hm, tak się nie robi.

Wybuchnął donośnym śmiechem.
- Tak się nie robi? Chyba Ŝartujesz. Rozejrzyj się,

Alexandre. To nie Ritz, a ja nie jestem twoim cholernym
lokajem - oznajmił i podniósł łyŜkę, a następnie wyciąg
nął ją do dziewczyny. - Masz. Jedz, bo za chwilę nic nie
zostanie.

Chwyciła łyŜkę, kiedy Luke znowu zaczął jeść. Cho-

ciaŜ niewiarygodnie ją draŜnił, jej Ŝołądek nie reagował na
to. Burczał, i to głośno. Luke spojrzał na Alex i uśmiech-
nął się, mając pełne usta zupy i klusek. Cham, pomyślała,
ale podeszła o krok i usiadła naprzeciw męŜczyzny.
Niechętnie zanurzyła łyŜkę w zupie. Była dobra, tak
dobra, Ŝe do ust Alex napłynęła ślinka. Dziewczyna nie
zdawała sobie sprawy z tego, jaka była głodna. Przestała
się ociągać i zajadała zupę z niemal mściwą zawziętością.
Po chwili Luke skończył jeść i odłoŜył łyŜkę. Podobnie
postąpiła Alex, chcąc zobaczyć, co Luke knuje.

miało. Dokończ resztę - powiedział.

Jesteś pewien? - zapytała. - Nie zostało jej zbyt

duŜo.

Tak, jestem pewien - odparł.

Odnosił wraŜenie, Ŝe Alex jest wygłodzonym dziec-

kiem, które właśnie wróciło ze szkoły i pałaszuje długo
wyczekiwaną przekąskę. Patrzył, jak dziewczyna wyjada
ostatnie  kluski,  przechylając  garnek.  Kiedy  skończyła
jeść,  spojrzała  na  Luke'a  i  uśmiechnęła  się  promiennie.
Niewiele  myśląc,  wyciągnął  rękę,  Ŝeby  z  kącika  jej  ust
usunąć zabłąkaną kluskę. Kiedy tak muskał dolną wargę
Alex,  z  jej  twarzy  powoli  znikał  uśmiech.  Zniewalał  ją
swoimi gorącymi oczami i dotykiem stwardniałego kciu-
ka. JuŜ dawno usunął odrobinę makaronu, a mimo to nie

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK 51

przestawał dotykać jej warg. Nie odsuwała się od niego:
nie była w stanie. Czuła się niczym zwierzę oślepione
blaskiem reflektorów nadjeŜdŜającej cięŜarówki.

Luke odnosił wraŜenie, Ŝe jego niezbyt pełny Ŝołą-

dek  kurczy  się  na  widok  tych  częściowo  przymknię-
tych,  zamglonych  brązowych  oczu.  Dobry  BoŜe,  cóŜ
ona  z  nim  wyprawiała  za  pomocą  tego  uwodziciels-
kiego  spojrzenia  -  nawet  nie  uświadamiała  sobie,  Ŝe
patrzy  na  niego  w  taki  sposób,  i to jeszcze  potęgowało
urok tej chwili.

Niedobrze.

Opadła mu ręka, odepchnął krzesło i wstał. W jednej

z szafek znalazł czysty kubek i przyniósł go do stołu. Wlał
do niego resztki wystygniętego rosołu i z głuchym
odgłosem postawił go przed Alex. Część rosołu rozlała
się na stół.

- Oto zupa, Wasza Wysokość, - oznajmił i odwócit

się, by odejść.

To, co powiedział, lub moŜe sposób, w jaki odezwał

się do Alex, sprawił, Ŝe do twarzy napłynęła jej krew i
dziewczyna poczuła, Ŝe ma ochotę go udusić. Zamiast
tego podniosła ociekający kubek i cisnęła nim w Luke'a.
Trafiła go w głowę, a rosół oblał jego klatkę piersiową
i ramię. Luke próbował zrobić unik, a potem stał jak
skamieniały, podczas gdy z czubków palców ściekał mu
rosół, który wsiąkał w jego kraciastą koszulę.

Po chwili odwrócił się do niej twarzą.

Furia w jego oczach stanowiła imponujący widok.

Była  gwałtowna,  niebezpieczna,  przyprawiała  o  bicie
serca,  a  zarazem  niewiarygodnie  podniecała.  Alex  od-
sunęła  krzesło  i  powoli  wstała.  Podeszła  do  Luke'a
rozkołysanym  krokiem,  jakby  on  kazał  jej  wystąpić  do
przodu.  Chwyciła  się  stołu,  a  Luke  przygwaŜdŜał  ją
wzrokiem, by po chwili chwycić ją w ramiona i przyciąg-
nąć ku sobie. Potrząsnął nią tak mocno, Ŝe zaszczekały jej
zęby.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

- Do diabła, po co to było? - zagrzmiał.

Alex nie była stanie udzielić mu odpowiedzi. Nie

miała pojęcia, dlaczego zrobiła coś takiego. Przez wiele
lat uczyła się trzymać swój wybuchowy temperament na
wodzy. Dzisiejsza Alexandra Beck w niczym nie przypo-
minała zapalczywej, nieokiełznanej nastolatki. Ta współ-
czesna Alexandra zachowywała dystans i zawsze się
kontrolowała.

To, Ŝe zrobiła coś bez namysłu, było zupełnie do niej

niepodobne,  a  jednak  gwałtownie  zareagowała  na  jego
łagodną  kpinę.  Dlaczego?  Wiedziała,  co  Luke  o  niej
myśli - to samo, co wszyscy. Ale innymi ludźmi wcale się
nie przejmowała, natomiast nie chciała, Ŝeby on klasyfi-
kował  ją  jako  osobę  bezuŜyteczną,  Ŝyjącą  bez  celu  i
rozpieszczoną.

- No? - zagadnął.

Alex czuła skruchę i chciała odpowiedzieć mu coś, co

pozwoliłoby  mu  zrozumieć,  dlaczego  go  zaatakowała.
Ale  zamiast  tego  podniosła  rękę  do  jego  policzka.
Delikatnie starła rosół z jego twarzy. On rozluźnił uścisk
i  nawet  zaczął  pieszczotliwie  masować  jej  ramiona.
Tymczasem  Alex  podnioła  drugą  rękę  i  ujęła  twarz
Luke'a.

- Przepraszam - powiedziała bardzo niskim głosem.
Te słowa podziałały na niego jak kubeł zimnej wody.

Luke  zaczął  dygotać.  Doprowadzała  go  do  szaleństwa.
Zimno.  Gorąco.  Zimno.  Gorąco.  Nie  mógł  juŜ  tego
znitjść,  nawet  jeśli  wszystko  rozgrywało  się  w  jego
umyśle. Ale czy rzeczywiście? Czy tylko on Ŝywił takie
uczucia? Czy moŜe mówiąc do niego: „Ręce precz ode
mnie", tylko grała? CzyŜby toczyła walkę z samą sobą?

Musiał się o tym przekonać.

Przyciągnął ją do siebie. Kiedy ich ciała się zetknęły,

znieruchomiał i spojrzał na dziewczynę, dając jej sposob-
ność do oderwania się od niego. Niczego takiego nie
zrobiła. Powoli, z niezmierną ostroŜnością, przechylił

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

głowę  i  musnął  wargami  jej  usta.  Były  miękkie.  Były
ciepłe. Wydawały się rajem. Całował ją coraz mocniej,
a jednocześnie przymykał oczy na rzeczywistość, wcho-
dząc  w  nowy  świat,  niebezpieczniejszy  od  wszystkich
miejsc,  jakie  zwiedził  na  tej  planecie.  Rozchylił  wargi
Alex językiem, a ona pozwoliła mu na to, otworzyła usta
w  milczącym  zaproszeniu  do  najintymniejszej  inwazji.
Luke  nie  ociągał  się  nawet  przez  chwilę.  Jego  język
wpełzł  do  środka,  bawił  się  z  językiem  dziewczyny,
smakował go, draŜnił.

Alex usłyszała cichy jęk, a potem uświadomiła so-

bie, Ŝe wydobywa się on z jej gardła. Dotychczas nikt
tak  jej  nie  całował!  Wargi  Luke'a  całkowicie  zawład-
nęły  jej  ustami  i  nie  było  w  nich  takiego  zakątka,
frtórego  by  nie  dotknął  jego  język.  Nie  wyobraŜała
£obie,  Ŝe  pocałunek  moŜe  być  tak  namiętny  i  oszała-
miający. Poczuła, Ŝe ma nogi jak z waty, i oparła się na
Szerokich  barach  męŜczyzny.  Nie  zawiodły  jej  i  zacis-
nęła palce na materiale koszuli Luke'a, wdzięczna za to
oparcie.

Zupełnie się zatracił. Świat wirował mu przed ocza-

mi, jakby Luke znalazł się na karuzeli. Napierał na nią
i czuł, Ŝe ciało Alex mięknie, potęgując jego pod-
niecenie. JeŜeli to on toczył bitwę, niechybnie czekała
go poraŜka.

, Alex objęła go ramionami za szyję i przyciskała coraz
mocniej, wplatając palce we włosy na jego karku. Czy to
ta kobieta deklarowała, Ŝe prowadzi rozpustny Ŝywot?
JW kaŜdym razie okazywała to w zabawny sposób. MoŜe
£ała ta sprawa była dla niej tylko grą. Przywykła do gierek
z męŜczyznami. W umyśle Luke'a pojawiły się obrazy
jego poprzedników, które szybko ostudziły jego zapał.

Przerwał pocałunek. Alex miała dokładnie takie samo

spłoszone spojrzenie jak on. Ich splecione ciała kołysały
się, lecz nie odrywały się od siebie. Luke usiłował wrócić
do rzeczywistości, ale widok rozchylonych, odętych ust

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Alex  zniweczył  ten  zamiar.  Miał  ochotę  znowu  ją
pocałować,  a  potem  jeszcze  raz  i  jeszcze  raz.  Zde-
sperowany,  odwrócił  wzrok  i  przytulił  głowę  Alex  do
swojej piersi. Ile minut temu kłamał, Ŝe jej nie poŜąda?
Odczuwał  to  poŜądanie  przez  cały  czas.  Było  ono  tak
pierwotne  i  gwałtowne,  Ŝe  wzbudzało  w  nim  samym
piekielny strach.

Rozejrzał się po pokoju, koncentrując wzrok na

materacu i płonącym ogniu. JakŜe łatwo byłoby ją teraz
zdobyć. Pociągnąłby Alex na prowizoryczne łoŜe. Powoli
zdjąłby jej sweter przez głowę, pieściłby jej skórę,
napawając oczy widokiem kształtnych piersi. Rozpiąłby jej
stanik, a wówczas sam dotyk sprawiłby, Ŝe Alex drŜałaby,
ogarnięta równie silnym i niecierpliwym poŜądaniem...

Rzeczywiście dygotała, ale kiedy powrócił do rzeczy-

wistości, uświadomił sobie, Ŝe nadal stoją przy stole,
spleceni w uścisku. Alex tuliła głowę do jego piersi, a jej
ramiona to wznosiły się, to opadały. CzyŜby płakała?
Odchylił się do tyłu, Ŝeby to sprawdzić.

miała się.

Co cię tak śmieszy? - zapytał Luke. Nastrój prysł.

Alex podniosła ku niemu oczy.

Pachniesz zupą z kurczaka.

A czyja to wina?

Powiedziałam: przepraszam - odrzekła i odsunęła

się od Luke'a, nie wiedząc, jak skomentować skutki
pocałunku. - Ale rozzłościłeś mnie.

A zatem to chyba moja wina - stwierdził.

Nie, biorę całą odpowiedzialność na siebie. Nie

powinnam się przejmować tym, co ktoś o mnie myśli.
PrzewaŜnie o to nie dbam, ale tym razem... - nie
dokończyła i wzruszyła ramionami.

Tym razem?

To na mnie podziałało. Chyba jestem rozkojarzona.

Dlaczego to zrobiłeś?

Co takiego?

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Dlaczego mnie pocałowałeś? Mówiłeś, Ŝe nie jesteś

mną zainteresowany.

Wyglądałaś tak, jakbyś oczekiwała ode mnie tego

pocałunku.

Alex potrząsnęła głową.

Wcale nie.

Oczekiwałaś. I odwzajemniłaś.

Alex przygryzła wargę. ZauwaŜył, Ŝe często to robiła,

ilekroć o czymś rozmyślała. Przeklinał ją za ten odruch,
gdyŜ odczuwał wówczas podniecenie. Dolna warga Alex
była taka pełna, taka odęta, Ŝe nigdy nie potrafiła nad nią
zapanować, toteŜ jej zęby wgryzały się w ten pulchny
kąsek, doprowadzając Luke'a do szaleństwa.

Alex spojrzała mu w oczy.

Rzeczywiście, chciałam... prawda? - powiedziała

bardziej do siebie niŜ do niego. - Zdejmij koszulę.

Słucham?

Zdejmij koszulę. Upiorę ją.

Luke zawahał się, ale w końcu jej usłuchał. Alex

patrzyła,  jak  Luke  z  rozmyślną  powolnością  rozpina
kaŜdy guzik. CzyŜby próbował ją kusić? Rozpięta koszu-
la  odsłoniła  obcisły  szary  podkoszulek,  który  opinał
bardzo  umięśnioną  klatkę  piersiową.  Odpiął  mankiety,
zrzucił koszulę i podał ją Alex, która wzięła ją, nawet nie
dotknąwszy  męŜczyzny.  Zwinęła koszulę i podeszła do
umywalki.  Kiedy  odkręciła  kran,  uderzył  ją  w  nozdrza
mocny  męski  zapach  Luke'a,  który  przyćmiewał  woń
rosołu  i  powoli  atakował  jej  zmysły  podczas  moczenia
tkaniny.

CóŜ za nienormalna, zwariowana sytuacja. Utknęła w tej

dziurze z facetem, który chyba nawet jej się nie podobał,
i nagle, jak grom z jasnego nieba, zaczynała doznawać dotąd
nie znanego jej uczucia. Owładnęło nią poŜądanie.

W jej słowniku to słowo dotychczas było obce.

UŜywała go rzadko, po to tylko, by podkreślić swoje
pragnienie czegoś.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

PoŜądała kostiumu najbardziej awangardowego proje-

ktanta  poŜądała  wakacji  na południu  Francji.  Gwałtow-
nie  poŜądała  usunięcia  się  ojca  z  jej  Ŝycia.  Ale  nigdy,
przenigdy  nie  uŜyła  tego  słowa  w  związku  z  jakimś
męŜczyzną.

PoŜądanie w stosunku do męŜczyzny kojarzyło się z

wieloma cudownymi moŜliwościami. Wiedziała o nich
wszystko, ale, wbrew temu, co się powszechnie sądziło,
nie z pierwszej ręki. Wprawdzie liczni męŜczyźni twier-
dzili, Ŝe się z nią przespali, ale były to kłamstwa.

Kiedy po raz pierwszy zobaczyła swojego byłego

adoratora  plotkującego  na  jej  temat  w  telewizyjnym
show,  była  wstrząśnięta.  Nawet  zadzwoniła  do  tego
łajdaka  z  pretensjami.  Zbył  ją  śmiechem  i  powiedział
jej,  Ŝe  psuje  zabawę  innym.  Jakie  to  ma  znaczenie,  Ŝe
nie  dała jemu,  kaŜdy  wie,  Ŝe  dawała  wszystkim  innym,
no  nie?  Jaka

róŜnicą robił ten [eden raz więcej,?

Przynajmniej  on  ma  satysfakcję.  Po  tym  zdarzeniu
zrobiła się ostroŜniej sza. Umawiała się tylko  z ludźmi,
którym została przedstawiona, i chodziła z nimi wyłącz-
nie  do  miejsc  publicznych.  Ale  to  nie  za  bardzo
pomagało.  Kiedy  odmawiała  pójścia  do  łóŜka,  zawsze
działa się to samo. Niektórzy pytali, co jest z nimi nie
w  porządku,  inni  pytali,  co  się  dzieje  z  nią,  ale
większość  po  prostu  wpadała  w  szał.  Widzieli  tylko  jej
długie  rude  włosy,  zgrabne  ciało  i  mnóstwo  pieniędzy
na koncie.

Zniechęciła się w tak młodym wieku, Ŝe postanowiła

odłoŜyć seks na później. W miarę upływu czasu celibat
wydawał  się  coraz  rozsądniej  szym  rozwiązaniem.
Doszła do wniosku, Ŝe w dobie AIDS postępuje mądrze.
Problem  polegał  na  tym,  Ŝe  jej  celibat  trwał  caryflii
latami,  aŜ  w  końcu  utrata  dziewictwa  nabrała  cech
przełomowego  wydarzenia,  które  naleŜało  zaplanować
niezwykle  starannie,  z  idealnym  partnerem.  A  takiego
człowieka jakoś nie mogła poznać.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Dlatego Alexandra Beck nadal była dziewicą. Jej

zdaniem, ostatnią dziewicą Ameryki. Jak na ironię, nikt
w to nie wierzył, i mogłaby o tym przekonać tylko tego,
z kim by utraciła cnotę. To wiązało się ze znalezieniem
właściwej osoby, której moŜna byłoby wyjawić prawdę.
Problem polegał na tym, Ŝe taki męŜczyzna nie istniał.
W miarę upływu czasu robiła się coraz bardziej wybred-
na. W wieku dwudziestu pięciu lat była święcie przekona-
na, Ŝe ten wielki dzień nigdy nie nadejdzie.

Wyjęła z umywalki ociekającą koszulę i zaczęła ją

wyciskać. Spoglądając przez ramię, zauwaŜyła, Ŝe Luke
siedzi na podłodze i gapi się w ogień. Czy rozmyślał o niej
i ich pocałunku? Był to pocałunek mocny i namiętny, a
jej  reakcja  zapewne  utwierdziła  go  w  przekonaniu,  Ŝe
ma  do  czynienia  z  rozwiązłą  kobietą.  Na  myśl  o  tym
wpadła  w  przygnębienie.  Nie  chciała,  Ŝeby  tak  o  niej
myślał, a co gorsza, nie miała pojęcia, dlaczego jej tak
na tym zaleŜy.

- Gotowe - oznajmiła, unosząc w górę mokrą koszu

lę, Ŝeby mógł ją obejrzeć.

- Dzięki - odparł Luke, nawet nie odwracając głowy.
Alex podeszła z koszulą do kominka, przysunęła

krzesło i zawiesiła ją na oparciu.

- To wszystko, co masz do powiedzenia? Nawet na

nią nie spojrzałeś. Widzisz? Nie została ani jedna pla
ma.

Luke odwrócił się do dziewczyny. Kiedy tak siedział

naprzeciwko  ognia,  a  w  jego  brązowych  oczach  od-
bijały  się  Ŝółte  płomyki,  wyglądał  demonicznie.  Był
fascynującym  i  zdecydowanie  najatrakcyjniejszyjn  mę-
Ŝ

czyzną, jakiego kiedykolwiek widziała. A moŜe w

miarę upływu czasu zaczynał coraz bardziej ją
pociągać?

- Ta koszula jest dobrze uprana, Alexandra - powie

dział niewyraźnym głosem. - Bez wątpienia jesteś bardzo
zdolną kobietą.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Przez ułamek sekundy czuła się zagroŜona, nie samym

komplementem, ale sposobem, w jaki gowypowiedziano.
PozS tym wcale nie była pewna, czy Luke mówi o jej
umiejętności prania odzieŜy. NaleŜało się zastanowić nad
jego rzeczywistymi intencjami, ale spojrzenie jego oczu
nie sprzyjało koncentracji.

Alex lekko się uśmiechnęła, a potem odsunęła się od

Luke'a na bezpieczną odległość i podeszła do okna.
Nadal padał śnieg. Obserwowała jeden samotny płatek,
który usadowił się na okiennej szybie. Tam utkwił na
dobre i błyskawicznie zamarzł, czekając na los i Ŝywio-
ły, które mogłyby go wyswobodzić z tej niewoli.

Mogła się utoŜsamić z tym płatkiem śniegu, tyle Ŝe nie

była juŜ pewna, gdzie naprawdę znajduje się jej więzienie
- w małym domku czy w jej wyobraźni.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Luke rozmyślał. Nie mógł uwierzyć, Ŝe postąpił w taki

sposób. Tyle razy odwoływał się do swojego rozsądku
i wmawiał sobie, Ŝe będzie się trzymał z dala od
dziewczyny, a mimo to nie dość, Ŝe jej dotknął, to jeszcze
pocałował. A ona odwzajemniła pocałunek, chociaŜ
gorliwie temu zaprzeczała. I to jak odwzajemniła!

Wstał i zaczął krąŜyć po małym pokoju.

Co się stało? - zagadnęła Alexandra.

Nic.

To dlaczego tak krąŜysz?

Potrzebuję ruchu - odparł, a po chwili zatrzymał się.

Przyglądał się Alex przez dłuŜszą chwilę. Najwyraź-

niej podjął jakąś decyzję, a następnie zbliŜył się do drzwi.
Alex patrzyła, jak Luke zdejmuje kurtkę z haczyka i
wkłada ją.

Dokąd się wybierasz? - zapytała.

Na dwór.

Dokąd? Nadal sypie śnieg, a ty nie masz na sobie

koszuli. Rozchorujesz się.

To byłoby wybawienie - mruknął.

Co powiedziałeś?

Nic waŜnego.

Luke...

Otworzył drzwi na ościeŜ, wpuszczając do domku

zimne powietrze.

- Wychodzę - oznajmił. I tak się stało.
Zatrzasnął za sobą drzwi, a Alex stała jak skamieniała.

Potrząsnęła głową, jakby chciała wydobyć się z tego

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

stanu, a potem podeszła do okna. Zerkała na prawo i lewo,
ale nie mogła dojrzeć Luke'a. JuŜ miała się cofnąć, kiedy
pojawił się w jej polu widzenia.

Znowu zaczął krąŜyć i wydawało się, Ŝe rozmawia -

nie, spiera się z kimś. Poruszał ramionami i gwałtownie
gestykulował. Alex rozejrzała się dookoła. Był zupełnie
sam. MoŜe gorączkował. Albo zaczynał wariować. Nie
wiedziała, co się dzieje w jego głowie, ale była pewna, Ŝe
ma to jakiś związek z nią. A ściślej, z tym pocałunkiem.

Fakt, zachowała dziewictwo, ale bynajmniej nie była

naiwna. Doskonale wyczuwała podniecenie u męŜczyzny,
a Luke Stratten był bardzo podniecony. To zagraŜałoby jej
w rozmaitych okolicznościach, a zwłaszcza teraz, kiedy
zostali uwięzieni i odizolowani. Alex nie miała wątpliwo-
ś

ci, Ŝe gdyby chciał postąpić z nią według własnego

widzimisię, to nic nie stanęłoby mu na przeszkodzie.

Mimo to nie odczuwała strachu. Naprawdę nie chciała

angaŜować  się  w  związek  z  męŜczyzną,  ale  istniały
rozmaite  odmiany  takiego  związku.  W  końcu  Luke  był
bardzo  atrakcyjnym  męŜczyzną,  a  ona  sama  zdrową
młodą  kobietą.  Skoro  jej  przyszłość  zawodowa  była
przesądzona,  za  jeden  z  najbliŜszych  celów  w  Ŝyciu
osobistym uznała moŜliwie szybkie pozbycie się uciąŜ-
liwego dziewictwa.

Dlaczego by nie tutaj?

Dlaczego nie teraz?

Dlaczego nie z nim?

Wydawał się odpowiedni, ale na podstawie samego

wyglądu trudno było wyciągać wnioski. Mogła go zapy-
tać o jego seksualne podboje, ale kto wie, czy by nie
skłamał. No, ale tak samo mógłby się zachować kaŜdy
potencjalny kandydat, gotowy ją posiąść.

Alex przygryzła wargę, podczas gdy w jej głowie

krąŜyło niezliczone mnóstwo myśli. Luke juŜ dawno
przestał się kłócić ze swoim wyimaginowanym wrogiem.
Teraz intensywnie wpatrywał się w pokryty śnieŜną czapą

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

las. Jedyną widoczną oznaką Ŝycia była para jego
oddechu. Stał tak nieskończenie długo, niczym posąg.
Alex czekała na jego ruch.

Wreszcie, jakby usłyszał śpiew syren, powoli od-

wrócił się, zataczając niemal pełne koło. Ich spojrzenia
spotkały się przez zamgloną szybę. Luke nie uczynił
Ŝ

adnego ruchu w jej kierunku. Nie musiał. Jego oczy

wysyłały  silny,  niewidzialny  sygnał.  Serce  Alex  waliło
jak młotem, czuła, Ŝe ma spocone dłonie. Luke był teraz
prawie  zupełnie  pokryty  śniegiem,  dzięki  czemu
wyglądał  niesamowicie.  Musiało  mu  być  bardzo  zimno,
ale  wciąŜ  stał  nieruchomo.  Trzeba  było  podjąć  jakąś
decyzję  i  Alex  instynktownie  wyczuwała,  Ŝe  to  ona
powinna zrobić. Nie spuszczając wzroku "'£ męŜczyzny,
zaczęła  się  cofać,  aŜ  w  końcu  przestała  wyraźnie
dostrzegać jego twarz.

Luke obserwował jej znikającą postać na tle małego

owalu czystego szkła. Wyglądała eterycznie, była aŜ do
bólu  piękna  i  nierzeczywista.  Odnosił  wraŜenie,  Ŝe
znalazł  się  w  jakimś  dziwnym  nowym  świecie,  gdzie
rzeczywistość  mierzyło  się  wyłącznie  w  kategoriach
umysłowych.

Pomimo chłodu, który przenikał ciało Luke'a, jego

zmysły  płonęły.  Pragnął  dotknąć  Alex,  zasmakować  jej,
widzieć  ją  i  słyszeć,  a  nawet  nią  oddychać.  Spojrzał  na
niebo. Było ciemnoszare. Nic nie zapowiadało rychłego .
końca śnieŜycy.  Odkąd przeznaczenie dosłownie rzuciło
ich ku sobie, zupełnie stracił poczucie czasu i miejsca.

i  PoŜądał  jej.  Taki  był  fakt,  a  on  naleŜał  przecieŜ  do
jiudzi,  którzy  zajmują  się  faktami,  wierzą  w  fakty  i  Ŝyją
nimi.  Nigdy  nie  potrafił  symulować  braku  wiary  w  ich
jstnienie,  ale  właśnie  teraz  czuł,  Ŝe  musi  spojrzeć  na  '
sytuację  z  innej  strony.  W  grę  wchodziło  coś  więcej  niŜ
tylko szybki  numerek.  Obawiał się  tej  dziewczyny, jakby
była w stanie obnaŜyć go całkowicie, rozebrać na części.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Musiał to przezwycięŜyć. Szczycił się opanowaniem,

umiejętnością oglądu rzeczy z odpowiednie perspektywy.
Dlaczego trzymanie się z dala od tej drobnej kobietki
miałoby być takie trudne?

Nie powinno być trudne. I to był kolejny fakt. Luke

wziął głęboki oddech i patrzył na kłąb pary wydobywa-
jący  się  z  jego  ust.  Wiedział,  Ŝe  jest  w  stanie  trzymać
się  z  dala  od  Alex  tak  długo,  jak  będzie  to  konieczne.
Jeden  błąd  jeszcze  nie  odbierał  mu  szansy.  Pocałunek
jest tylko pocałunkiem, pomyślał. Postanowił sobie, Ŝe
ten pierwszy pocałunek będzie teŜ ostatnim.

Czuł, Ŝe kiszki grają mu marsza, ale starał się nie

myśleć  o  jedzeniu.  ChociaŜ  skręcało  go  z  głodu,  nie
zamierzał  znowu  udać  się  na  wspólny  posiłek  z  Alex.
Przynajmniej  nie  od  razu.  Odwrócił  się  i  skierował  w
stronę  zabezpieczonego  sągu  drewna  na  tyłach  domku.
Nie potrzebowali więcej opału, ale przecieŜ musiał coś
zrobić, Ŝeby zuŜyć nadmiar energii.

Alex uwaŜnie nasłuchiwała pod drzwiami. Kroki

Luke'a  przybliŜyły  się,  ale  potem  przycichły,  gdyŜ
męŜczyzna  okrąŜał  dom  od  tyłu.  Podbiegła  do  krętych
schodków  i  weszła  na  górę  do  sypialni,  by  stamtąd
wyjrzeć przez okno. Luke podszedł do sągu i wyciąg-
nął  całe  naręcze  drewna.  Znowu  coś  do  siebie  mam-
rotał i Alex zastanawiała się, czy w końcu ta kłótnia z
samym  sobą  zaowocowała  jakimś  wnioskiem.  Zbiegła
ze  schodów  w  momencie,  kiedy  Luke  zrzucił  polana
przed  wejściem.  JuŜ  miała  otworzyć  mu  drzwi,  lecz
usłyszała, Ŝe po raz kolejny oddala się od domu.

Tego było juŜ za wiele! To ciągłe krąŜenie tam i z

powrotem  przyprawiało  ją  o  ból  głowy.  Alex,  która
nigdy nie grzeszyła cierpliwością, chwyciła swoją kurtkę
ze  sztucznego  futra,  narzuciła  ją  na  siebie  i  wyszła.
Natknęła  się  na  Luke'a  przy  sągu  drewna;  znowu  po-
grąŜył się w rozmyślaniach. Wreszcie podniósł wzrok i
zobaczył ją.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

A ty co tutaj robisz? Wracaj do środka. Jest zimno.

To ty nie masz na sobie koszuli. Wracaj do domu.

Zaraz tam będę.

Co robisz? - zapytała.

Zabieram drewno.

Nie potrzebujemy drewna.

Będziemy potrzebowali później. A teraz wracaj.

Nie.

Luke odsunął się od sągu i podszedł do dziewczyny.

AleŜ z ciebie uparciuch, wiesz?

Dlaczego nazywasz mnie uparciuchem? Bo nie chcę

ciebie słuchać?

Bo nie dajesz mi spokoju.

Wcale ci nie przeszkadzam.

Przeszkadzasz, i to jak - powiedział Luke i postukał

się w głowę. - Zawracasz mi ją.

Alex uśmiechnęła się.

- Naprawdę?

Dostrzegł jej uśmiech i zawahał się.

- Tak.

Stali, obrzucając się spojrzeniami. Dzieliło ich moŜe

pół metra. Alex nie potrafiła powstrzymać się od uśmie-
chu, a Luke nie byf w stanie odwzajemnić się tym samym.

Idź do środka, Alexandra - powiedział rozkazują-

cym tonem.

Nie.

Alex...

Czy kiedykolwiek przyszło ci do głowy, Ŝe ja teŜ

mogę potrzebować odrobiny przestrzeni? MoŜe teŜ czuję
się zaniepokojona tak jak ty?

Luke odwrócił się od niej i podniósł naręcz drewna.

Przeszedł obok Alex, nie odpowiadając na jej pytanie.
v - No? - zawołała za nim.

- Nie mam ochoty o tym rozmawiać - odparł, nie

odwracając głowy.

Alex zacisnęła usta. Nigdy nie spotkała tak chłodnego,

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

opanowanego męŜczyzny. Otaczał się skorupą, której nie
mógł  rozbić  nawet  jej  Ŝartobliwy  ton.  A  ona  nie  znosiła
osób, z którymi nie moŜna było walczyć. Nie wiedziała,
jak z nim postępować, i to ją wyprowadzało z równowagi.
Patrzyła,  jak  skręcał  za  rogiem,  by  dojść  do  frontowej
części domku. W bezsilnej złości tupnęła nogą. Spokojnie
okrąŜyła domek, by wziąć z sągu drewna garść nietknięte- •
go  śniegu.  Z  myślą  o  Luke'u  szybko  ulepiła  całkiem
pokaźną kulę i przerzucała ją z ręki do ręki, nadal usiłując
rozszyfrować tego skomplikowanego męŜczyznę.

Luke odwrócił się i zobaczył, Ŝe Alex Ŝongluje kulą ze

niegu.

- Nawet o tym nie myśl - oświadczył.

Alex spojrzała najpierw na niego, a potem na kulę.

Uśmiechnęła się szeroko.

Co byś powiedział na porządną bitwę na śnieŜki?

Nie - odparł i przeszedł obok dziewczyny.

To będzie świetna rozgrzewka - zachęcała.

Nie.

Zgódź się, nie psuj zabawy.

Alex, wracaj do środka.

Był nieznośny. Wydęła wargi i skierowała się w stronę

domku. Obejrzała się przez ramię i zobaczyła, Ŝe Luke
bierze naręcze drewna. Odruchowo cisnęła w niego
ś

nieŜką. Strzał był celny i śnieŜny pocisk ugodził go w

plecy. Mimo to nie raczył się odwrócić.

- PrzecieŜ mówiłem, Ŝe nie mam ochoty na zabawę

- powiedział, podnosząc kolejne szczapy drewna.

Kiedy się odwracał, Alex rzuciła kolejną śnieŜkę.

Trafiła go w ramię.

- Alexandra... - rzucił ostrzegawczo.

Ignorując jego reakcję, lepiła nowe kule i po kolei

szybko je rzucała. Jedna z nich uderzyła go w nogę, druga
w biodro, a trzecia prosto w czoło.

To odniosło skutek. Luke upuścił drewno i zaatakował

Alex. Wrzasnęła i próbowała uciekać, ale był zbyt szybki.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Zatrzymał ją i przewrócił. Alex chichotała, ale dla Luke'a
nie było w tej sytuacji nic śmiesznego. Przypomniał sobie
podobną scenę z niedawnej przeszłości, kiedy czuł pod
sobą jej biodra.

Alex przestała się śmiać, kiedy zobaczyła jego minę.

Nigdy  nie  widziała  z  bliska  tak  przepełnionych  namięt-
nością oczu. Przytuliła się do Luke'a i poczuła twardość
podnieconego  męŜczyzny.  Przeniknął  ją  gwałtowny
dreszcz,  a  takŜe  ogromne  poczucie  kobiecej  siły,  które
dodało  jej  niezwykłej  pewności  siebie.  Czy  ci  się  to
podoba,  czy  nie,  Luke'u  Strattenie,  nie  jesteś  taki
odporny na mój urok, jak udajesz, pomyślała.

Cichy, jakŜe kobiecy uśmiech Alex sprawił, Ŝe Luke

dał  za  wygraną  i  musiał  ją  pocałować.  Był  to  mocny,
niemal brutalny pocałunek. Alex podniosła swoje mokre
i  zimne  ręce do  twarzy  męŜczyzny  i  połoŜyła  dłonie na
jego  policzkach.  Były  ciepłe  pomimo  śniegu,  pomimo
wiatru, pomimo Ŝe od dłuŜszego czasu Luke przebywał
na  dworze.  Jego  wewnętrzne  ciepło  zachwyciło  Alex.
Rozchyliła  usta,  a  on  jęczał,  badając  językiem  jej
podniebienie. Kiedy ich języki się zetknęły, zapomnieli
o  boŜym  świecie.  Był  to  długi,  soczysty  pocałunek.  Od
takich  pocałunków  ściska  się  Ŝołądek  i  podkurczone
palce  u  nóg.  Taki  pocałunek  zachęca  do  zamknięcia
oczu, a kiedy juŜ to robisz, doznajesz zawrotu głowy i
brakuje  ci  tchu;  taki  pocałunek  pochłania  wszystko
wokół ciebie.

Luke przepadł z kretesem. Przestał całować wargi

Alex i dotarł ustami do jej delikatnie zarysowanej szczęki,
a potem niŜej, do czułego punktu na szyi, gdzie wyczuwał
puls niespełna dzień wcześniej.

Zamarł. Uświadomił sobie bowiem, Ŝe nie minęła

nawet jedna doba, a on całkowicie stracił dawne opano-
wanie. Unosząc się na łokciach, spojrzał na twarz
dziewczyny. Jej duŜe, okolone pięknymi, ciemnobrązo-
wymi rzęsami oczy były przymknięte. Rozchyliła wargi

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

w milczącym zaproszeniu. Jęknął, e nieznacznie się
odsunął.

Alex otworzyła oczy.

Co się stało? - zapytała bardziej niŜ zwykle ochryp-

łym głosem.

Właśnie to.

Nawet kiedy wypowiadał te słowa, napierał na Alex

nieco mocniej.

Dlaczego? Oboje jesteśmy dorośli.

I za dzień, najwyŜej dwa, rozstaniemy się - od-

parł, przymykając oczy. Dotyk jej ciała był taki
przyjemny. - Lepiej będzie, jeśli pozostaniemy sobie
obcy.

A jeśli się nie zgodzę? - zapytała. - A jeśli powiem,

e nie chcę, byśmy pozostali sobie obcy?

Nie rób tego - brzmiała ostrzegawcza odpowiedź.

Próbujesz sprawić, Ŝebym się ciebie bała, Luke?

To byłoby rozsądne, ale nie o to mi chodzi. Chcę

tylko, Ŝebyś coś zrozumiała. WyjeŜdŜam z kraju zaraz po
naszym powrocie do kurortu.

I myślisz, Ŝe będę się ciebie czepiać i błagać o

miłość?

Nie powiedziałem, Ŝe...

Alex odepchnęła Luke'a i odsunęła się od niego.

Jednym płynnym ruchem stanęła na nogi i patrzyła na
niego z góry.

No cóŜ, proszę sobie nie pochlebiać, panie Strat-

ten. Nigdy nie musiałam Ŝ e b r a ć u jakiegokolwiek
męŜczyzny o to, Ŝeby się ze mną kochał, i z pewnością
nie mam zamiaru robić wyjątku dla takiej miernoty jak
pan.

Miernoty...

Alexandra zostawiła go. Po kilku sekundach usłyszał

trzask zamykanych drzwi. Nagle zrobiło mu się strasznie
zimno. Zastanawiał się, czy zamknęła drzwi na klucz.
Pomyślał, Ŝe zasługuje na coś takiego. Nie postąpił z nią

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

właściwie. Do diabła, nie był w stanie postąpić właściwie
z samym sobą.

Jęknął, tym razem głośno. Był to jęk zrodzony z

frustracji. Kiedy dźwigał się na nogi, poczuł bolesne
kłucie w kolanie. Uderzył się w nie, padając na Alexand-
re. Wspaniale, po prostu wspaniale, powiedział do siebie,
kuśtykając w stronę domku.

nieg nie przestawał padać ani na chwilę. ZbliŜało się

późne popołudnie. W domku znajdowało się tylko jedno
posłanie i Luke wiedział, Ŝe będzie musiał dzielić je z
Alex. Ta myśl wywołała w nim innego rodzaju ból,
przytępiony, pulsujący ból w tym jednym miejscu na
ciele,

które

Luke

zdawał

się

mieć

pod

c a ł k o w i t ą kontrolą.

OdśnieŜył próg domku i dopiero potem otworzył drzwi

i zajrzał do środka. Alex stała przy kominku, ogrzewając
ręce. Nie odwróciła się, kiedy wszedł, ani kiedy zdjął
kurtkę i powiesił ją na haczyku obok jej okrycia. Nie
przyjęła do wiadomości jego pojawienia się nawet wtedy,
gdy podszedł do kominka.

- Przepraszam - oznajmiła i, okrąŜając Luke'a, udała

się do kuchenki.

Kiedy sprzątała po lunchu, nieco się uspokoiła. Potem

gwałtownym  ruchem  wytarła  lśniący  od  czystości  blat.
Zerknęła  przez  ramię  na  Luke'a,  który  co  pewien  czas
przynosił naręcze drewna. Kilkakrotnie usłyszała jęki i
stękania,  toteŜ  odwróciła  się,  by  zobaczyć,  co  jest  nie
w porządku. Wykonanie najprostszej pracy przychodziło
mu z ogromną trudnością, a przyczyna tego stanu rzeczy
była oczywista. Kolano. Ledwo mógł je zgiąć, ale starał
się za wszelką cenę ukryć ten fakt.

Musiała przyznać, Ŝe nigdy w Ŝyciu nie spotkała tak

irytującego męŜczyzny; nawet jej ojciec mniej ją draŜnił.
Prawdą było równieŜ to, Ŝe jego słowa zraniły ją i to
zadziwiająco mocno. śaden męŜczyzna nie odesłał jej
z kwitkiem, toteŜ odczuwała oszołomienie, zwłaszcza

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

dlatego, Ŝe Luke był pierwszym facetem, któremu rzuciła
się w ramiona. Ale cierpiał, przynajmniej fizycznie, a
przepełniona współczuciem Alex nie mogła biernie
obserwować czyjegoś bólu.

Zdejmuj dŜinsy - powiedziała rozkazującym tonem.

Słysząc jej słowa, Luke obrócił się na pięcie.
-

Co takiego?

- No, jazda. Śmiało - dorzuciła. - PrzecieŜ widzę, Ŝe

boli cię kolano. Zobaczę, co da się z nim zrobić.

Luke rzucił przyniesione polana na stertę drzewa.

Odkąd to jesteś lekarzem?

Nie jestem. Ale studiowałam pielęgniarstwo.

Ty...

Luke miał juŜ zrobić jakąś ironiczną uwagę, ale kiedy

zobaczył, Ŝe Alex w obronnym geście unosi podbródek,
przejął go chłód.

Dobrze - powiedział. - Daj mi chwilę czasu.

Alex odwróciła się do niego plecami i nalała wody do

garnka. Tymczasem Luke zdjął prześcieradło z materaca
i zniknął w łazience, skąd wyszedł starannie nim przepasany.

- PołóŜ się, Ŝebym mogła je obejrzeć - powiedziała

Alex.

Luke usłuchał i w milczeniu patrzył, jak dziewczyna

odsuwa przepaskę, Ŝeby obnaŜyć prawe kolano.

BoŜe, co ci się stało? - zapytała, oglądając pokiere-

szowany, opuchnięty staw.

Wypadek w Ameryce Środkowej.

Co robiłeś w Ameryce Środkowej? - zapytała.

Badania - odrzekł. - W pobliŜu mojego dŜipa

wyleciała w powietrze kopalnia. Rozwaliło mi rzepkę
kolanową.

Miałeś operację? - zapytała.

Tak. Wsadzili mi tyle śrubek, Ŝe piszczały nawet

wykrywacze metalu na lotnisku.

Właściwie ta rana się nie zagoiła. Powinieneś mieć

klamrę.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Mam.

Gdzie?

W Nowym Jorku.

Alex uniosła brwi.
-

wietne miejsce.

TeŜ tak myślę - odparł wyzywającym tonem.

Pokręciła głową i wstała.
-

MęŜczyźni.

Co to ma znaczyć?

To, co słyszysz.

Myślisz, Ŝe wszyscy mamy świra na punkcie męs-

kości, prawda?

Ty to powiedziałeś, nie ja.

Zamierzał kontynuować tę dyskusję, ale ona uklękła

przed nim i zanurzyła ściereczkę w ogrzanej wodzie, by
przyłoŜyć ją do kolana. Kiedy poczuł miłe ciepło, przestał
protestować. Odchylił głowę i przymknął oczy. Nie
pamiętał, kiedy ostatni raz ktoś tak delikatnie się z nim
obchodził, a juŜ zwłaszcza piękna kobieta. To przyjemne
uczucie niebezpieczni ewoluowało w kierunku błogo-
stanu. Wreszcie Ale>; ostała.

- Zostawimy to tak na chwilę, a potem obłoŜę kolano

niegiem..Najpierw ciepły kompres, potem zimny.

Luke otworzył oczy.

Gdzie się tego wszystkiego nauczyłaś?

W zeszłym roku przez cztery miesiące studiowałam

pielęgniarstwo  w  bardzo  prestiŜowej  szkole  w  Nowym
Jorku.  To  było  coś,  o  czym  zawsze  marzyłam.  Moja
matka  była  pielęgniarką,  zanim  poznała  ojca.  Umarła,
kiedy  byłam  małą  dziewczynką.  MoŜe  to  się  wydawać
dziwne,  ale  chciałam  być  taka  jak  ona.  Zamierzałam
poświęcić się temu zawodowi.

I co się stało?

Paparazzi zwietrzyli sprawę, oto co się stało.

To znaczy, Ŝe prasa doniosła, iŜ chodzisz do szkoły

pielęgniarskiej?

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Alex zaniosła się szyderczym śmiechem.

- Nie to mam na myśli. Chodzi mi o to, Ŝe reporterzy

jakiegoś brukowca rozpowszechnili zupełnie niedorzecz- ;
nft historyjkę o mojej zabawie w pielęgniarstwo, a dokład
niej  o  tym,  Ŝe  zabawiam  się  z  pewnym  lekarzem.
Zamieścili nawet fotomontaŜ  z  moją  głową  w pielęgniars
kim  czepku  opartą  na  czyimś  ramieniu,  w  uścisku
z  jakimś  facetem  w  białym  fartuchu.  To  było  okropne.
Koczowali  przed  szkołą  dwadzieścia  cztery  godziny  na
dobę, próbując mnie sfotografować i zdobyć materiał do
artykułu. To zakłócało pracę całej szkoły. Fotoreporterzy
nie chcieli odejść i musiałam opuścić szkołę.

Mówiła bardzo rzeczowym tonem, ale Luke doskonale

widział jej nerwowo splatane dłonie i drŜące wargi. Ta
opowieść przychodziła jej z trudem i była dla niej bardzo
bolesna. JuŜ się nie dziwił, Ŝe przyjmowała obronną
pozycję.

Nagle ogarnęło go współczucie dla osoby, którą

wszyscy znali jako Alexandre Beck. Przez cały spędzony
wspólnie czas nie myślał o tym zbyt wiele. Koncentrował
się na sobie i swojej reakcji na jej bliskość. Teraz jednak
w jego umyśle zaczął się formować nowy obraz, obraz
ś

licznej i samotnej kobiety, która nie była w stanie wyrwać

się spod kurateli apodyktycznego i ekscentrycznego ojca.

- Szkoda, Ŝe tak się stało - powiedział. - Sądzę, Ŝe

byłabyś cholernie dobrą pielęgniarką, Alex.

Mówił serio. Czy to za sprawą delikatnego dotyku

uzdrawiających rąk, czy dzięki ciepłemu kompresowi,
nie odczuwał juŜ takiego bólu w kolanie.

Dopóki nie padły te słowa, Alex nawet sobie nie

uświadamiała, jakiego doznawała napięcia. Nigdy niko-
mu nie mówiła, jak bardzo zranił ją tamten epizod.
Oznaczał koniec marzeń, którym oddawała się od dzie-
ciństwa. Dlatego teraz było dla niej waŜne, Ŝeby Luke nie
wyśmiewał się z niej, Ŝeby ją zrozumiał. Najpierw na jej
twarzy pojawił się wyraz ulgi, a potem uśmiechnęła się

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

promiennie. Uklękła, ponownie namoczyła szmatkę i je-
szcze raz przyłoŜyła ją do kolana Luke'a.

Dziękuję - powiedziała miękko. - Jesteś pierwszą

,osobą, która okazała mi zrozumienie.

CięŜko było, co?

Bardzo cięŜko. Myślałam, Ŝe przywyknę do ich

ciągłego uganiania się za mną.

Ich?

Reporterów. Czasami miałam nawet niezłą zabawę.

Wiesz, zwłaszcza kiedy byłam młodsza i chodziłam do
klubów. Oglądanie siebie w gazetach następnego dnia to
dla szesnastolatki niezła zabawa. Ale w miarę upływu lat
te kłamstwa stawały się coraz bardziej bezczelne. To się
zupełnie wymknęło spod kontroli. Próbowałam ich lek-
cewaŜyć, ale...

Wzruszyła ramionami.

Nikt mi nie pomógł. Nie masz pojęcia, jak wytrwali

potrafią być reporterzy.

Nie wszyscy reporterzy są szakalami - odparł, siląc

się na naturalny ton.

To mógłby być idealny wstęp do wyznania Alex

prawdy o sobie... albo przynajmniej części prawdy. Nie
był do końca pewien, czy Alex jest gotowa wysłuchać
tego, co jej powie. Nie miał równieŜ pewności, czy on
sam jest gotów wyznać całą prawdę.

MoŜe nie - odrzekła Alex, ponownie przykładając

kompres do kolana Luke'a.

Ale wszyscy są łgarzami. Będą kłamać, oszukiwać,

sprzedadzą własne babcie, byle tylko uprzedzić innych
i zdobyć ciekawy materiał. Wierz mi, wiem to z pierwszej
ręki.

Luke pomyślał, Ŝe moment na wyznanie prawdy o

sobie nie jest odpowiedni. PołoŜył rękę na dłoni Alex,
pragnąc, Ŝeby przerwała swoje zabiegi. Jej oŜywiona
twarz jaśniała niemal anielskim blaskiem, jakby udzielo-
na mu pomoc dawała jej wyjątkową radość. BoŜe, była

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

liczna i tak doskonale zbudowana. Patrzył na nią okiem

fotografa, pragnął ciągle uwieczniać tę chwilę, to spoj-
rzenie, na błonie filmu.

Teraz czuję się o wiele lepiej.

Cieszę się - odparła z nieśmiałym uśmiechem, a

potem wstała i wylała wodę do zlewu, ścigana spoj-
rzeniem Luke'a. - Przyniosę trochę śniegu - dorzuciła,
kierując się w stronę drzwi.

Alex - zawołał Luke.

Tak?

Dziękuję.

To drobiazg.

Jestem szczęściarzem. Dobrze, Ŝe ugrzązłem w tym

domku z tobą - powiedział.

Bo jestem taką dobrą pielęgniarką? - zagadnęła

nieśmiało.

Uśmiechnął się.

Między innymi.

Hm, to dotyczy obu stron. Ja chyba teŜ jestem

szczęściarą.

Kiedy przypatrywali się sobie, coś się między nimi

działo. Jak gdyby nagle poczuli wobec siebie wzajemny
szacunek i zrozumienie.

Kiedy Luke patrzył, jak Alex otwiera drzwi i znika za

progiem, ogarnął go niepokój. Był tak bliski wyjawienia jej
prawdy. To było nie tylko głupie, ale i niebezpieczne. Bez
względu na to, co do niej czuł, nie powinien jej zmuszać do
stawiania temu czoła, dopóki znajdowali się w tarapatach.
Pomyślał, Ŝe będzie na to dość czasu, kiedy się stąd
wydostaną. Dość czasu, by mógł wszystko naprawić.

Podjął decyzję błyskawicznie. W Ŝaden sposób nie

mógł  sprzedać  Joe'emu  tych  zdjęć  Alex  w  kąpieli.
Zerknął  na  swoją  kurtkę,  która  wisiała  na  haku  przy
drzwiach.  Mógł  wstać,  wrzucić  rolkę  filmu  do  ognia  i
mieć święty spokój, ale coś go powstrzymało. Te zdjęcia
były takie piękne, stanowiły niemal dzieła sztuki. Pragnął

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

je zachować, nawet gdyby miał je ukrywać przez najbliŜ-
sze lata.

Tłumaczył sobie, Ŝe tym bardziej nie powinien jej

teraz wyjawiać prawdy. Tymczasem Alex otworzyła
drzwi i wniosła miskę ze śniegiem. Uśmiechnęła się do
niego i poczuł, Ŝe jego serce zaczyna bić jak oszalałe.
BoŜe, jeśli nadal będzie na niego patrzyła w taki sposób,
to straci resztki rozsądku.

Uklękła obok niego i delikatnie przesunęła dłonią od

jego kostki aŜ do kolana. Nogę Luke'a przeszył przyjem-
ny dreszcz, który umiejscowił się w pachwinie. Jego ciało
reagowało na dotyk ręki Alex z przeraŜającą gwałtownoś-
cią.

KogóŜ chciał nabrać? JuŜ było za późno.

To się zaczęło od jego pierwszego spojrzenia na tę

dziewczynę przez obiektyw aparatu.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Luke spał. '

Alex przykryła go kołdrą i patrzyła na jego spokojną

twarz. Okładała chore kolano śniegiem przez godzinę i
zaczerwienienie prawie całkowicie ustąpiło. Był bardzo
sympatycznym pacjentem i nawet nie protestował, kiedy
zaproponowała, Ŝeby się zdrzemnął przed obiadem.
MoŜna byłoby uwierzyć, Ŝe cieszyła go jej opieka.

W kaŜdym razie ona czerpała z opieki nad nim

ogromną satysfakcję. Od lat nie czuła się tak przydatna.
Na czas przymusowego pobytu w tym domku potrzebo-
wał jej - czy mu się to podobało, czy nie. Ta sytuacja
bardzo jej odpowiadała.

Alex wyciągnęła rękę, która nagle zawisła w powietrzu.

Chciała dotknąć czoła Luke'a, ale nie odwaŜyła się.
Wiedziała, Ŝe jeśli go dotknie, to juŜ nie będzie chciała
oderwać rąk od jego ciała. Pragnęła pieścić Luke'a, gładzić
jego twarz i ramiona, poczuć ich ciepło i siłę. I pragnęła
jeszcze czegoś. śeby i on dotykał rękami jej ciała.

Alex uśmiechnęła się do siebie. Kto by pomyślał, Ŝe

zdarzy się coś takiego? Oczywiście, marzyła o tym
jedynym, ale nawet w najśmielszych marzeniach nie
pojawiała się taka sytuacja.

Ale juŜ się zdecydowała. Przez jej głowę przebiegały

tysiące myśli na temat sposobu, w jaki mogłaby uwieść
Luke'a.  Nie  wątpiła  w  to,  Ŝe  jej  poŜądał,  ale  przebicie
skorupy,  którą  się  otoczył,  było  niezmiernie  trudnym
zadaniem.  Była  pewna,  Ŝe  jest  w  stanie  to  zrobić,  ale
wiedziała, iŜ moŜe jej zabraknąć czasu.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Wyjrzała przez okno. Zapadał zmierzch i w dalszym

ciągu  padał  śnieg.  Dobrze.  PoniewaŜ  podjęła  juŜ
decyzję,  modliła  się  o  to,  Ŝeby  śnieŜyca  potrwała
przynajmniej  jeszcze  tę  noc.  Potrzebowała  czasu,  Ŝeby
popracować  nad  Lukiem.  Chciała  go  przekonać,  Ŝe
powinien się z nią kochać, Ŝe nie musi się obawiać, iŜ
ona  będzie  się  go  kurczowo  czepiać,  kiedy  nastąpi
nieuniknione rozstanie.

Ale jak miała go przekonać? Przygryzła wargę i

zastanawiała się nad tym, co powinna robić dalej. Jak
by postąpiła, gdyby nie byli uwięzieni w tym domku?
Co by zrobiła, gdyby poznała go w Nowym Jorku?

Prawdopodobnie zaprosiłaby go na kolację do swo-

jego  domu.  Całkiem  nieźle  gotowała,  zadziwiając
większość  ludzi.  Gotowanie  odpręŜało  ją  i  słynęła  ze
swoich  kolacji,  podczas  których  podawała  gościom
oryginalne  potrawy.  Nabrała  sporej  wprawy  w  przygo-
towywaniu  pomysłowych  dań  ze  zwyczajnych  skład-
ników.  Dlaczego  nie  miałaby  zrobić  tego  tutaj?  Przy-
rządzi  mu  kolację,  a  potem  wszystko  potoczy  się  tak,
jak w apartamencie przy Piątej Alei.

Cichutko podeszła do kuchenki i przeszukała szafki.

Znalazła  dwie  puszki  z  tuńczykiem,  puszkę  gotowanej
fasoli,  słoiczek  hiszpańskich  oliwek  i  jeszcze  jedno
opakowanie zupy. Był tu teŜ niezły wybór przypraw, a
przede  wszystkim  odkryła  butelkę  Chardonnay,  która
leŜała w szafce obok nieczynnej lodówki. Alex podeszła
z butelką • do drzwi, uchyliła je trochę i wrzuciła wino
w zaspę śniegu. Dyskretnie obejrzała się przez ramię, ale
Luke nawet nie drgnął. Uradowana tym, Ŝe sprzyja jej los,
wzięła  się  do  przygotowywania  uczty,  którą  zamierzała
podbić serce męŜczyzny.

UłoŜyła kawałki tuńczyka, pokroiła oliwki, mieszając

je z częścią słonej zalewy, w której znajdowała się ryba.
Całość nabrała smaku dzięki odrobinie soku z cytryny.
Alex napełniła miseczkę śniegiem i umieściła na niej

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

talerz  z  sałatką,  Ŝeby  danie  było  zimne.  Następnie
wysypała fasolę do garnuszka, a zawartość dwóch puszek
zupy  warzywnej  wymieszała  w  większym  rondlu  i  po-
stawiła  oba  naczynia  na  gaz.  Wreszcie  przyszykowała
dwa nakrycia.

Zapaliła stoŜkowatą świecę i przyjrzała się swojemu

dziełu. Co by zrobiła, gdyby była w domu? Chyba długo
kąpałaby się w wodzie z pianą. Czuła się brudna, gdyŜ juŜ
drugi dzień chodziła w tym samym ubraniu. Doszła do
wniosku, Ŝe przyjemny byłby nawet krótki prysznic.

Upewniła się, Ŝe Luke śpi, wzięła świecę i poszła do

łazienki.  Rozebrała  się  i,  pamiętając  o  przestrodze  Lu-
ke'a, umyła się w rekordowo szybkim tempie. Trzęsła się
z  zimna.  Z  obrzydzeniem  myślała  o  nałoŜeniu  tego
samego  ubrania,  ale  nie  miała  innego  wyjścia.  Na
szczęście mogła przynajmniej uprać bieliznę.

Mimo kiepskiego oświetlenia starała się doprowa

dzić  do  porządku  swoją  fryzurę.  Jej  włosy  były  wilgot
ne  i  rozczochrane.  Nie  miała  szczotki,  dlatego  musiała
przeczesać  długie  loki  palcami.  Twarz  lśniła  teraz  czy
stością,  a  cera  ładnie  się  zaróŜowiła.  Przygryzła  wargi,
a  potem  odęła  je  i  poczuła  satysfakcję.  Biorąc  pod
uwagę  okoliczności,  nieźle,  pomyślała  i  uśmiechnęła
|.';  się.  Czuła  swędzenie  skóry,  które  było  spowodowane
nie  tylko  prysznicem.  Podniecało  ją  to,  co  zamierzała
zrobić.  Miała  cudowne  poczucie  nieprzyzwoitości,  nie
mając  na  sobie  bielizny.  Zresztą  doszła  do  wniosku,  Ŝe
gdyby  wszystko  poszło  zgodnie  z  planem,  wcale  by  jej
nie

potrzebowała...

■

!* i;

Kiedy wróciła z łazienki, Luke nadal spał. Spokojnie

i;'! podgrzała zupę i fasolę, a potem przyniosła butelkę i

odkorkowała ją. Nalała sobie niewielką ilość wina i
usiadła przed kominkiem. Kiedy małe pomieszczenie
wypełniły zniewalające zapachy, zaburczało jej w Ŝołąd-
ku.

Tak samo zareagował Ŝołądek Luke'a. Ale pobudzo-

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

ny został u niego nie tylko apetyt najedzenie. Otworzył
oczy i zobaczył, Ŝe Alex siedzi przed kominkiem,
którego blask zdawał się wytwarzać wokół jej głowy
aureolę. Końce jej włosów były wilgotne i skręcały się w
loczki w miarę wysychania. Wyglądała tak pięknie, Ŝe ze
wzruszenia miał ściśnięte gardło.

Ten widok po przebudzeniu był dalszym ciągiem

erotycznego snu Luke'a. Śnił o tym, Ŝe oboje z Alex są
nadzy, a ich splecione ciała leŜą na materacu przed tym
samym kominkiem, który teraz obserwował. NatęŜenie
jego reakcji stanowiło rezultat rzeczywistości sennej.

Nie miał siły, Ŝeby się otrząsnąć z tego nastroju.

Przewrócił się na bok, Ŝeby lepiej się przyjrzeć Alexand-
rze. Dostrzegła jego manewr.

Obudziłeś się - zauwaŜyła.

Tak. Co to za zapach? - zapytał rozespanym

głosem.

Chodzi ci o obiad?

Mmm, to teŜ. Ale jest jeszcze coś. Ty...

Ja?

Tak, pachniesz kwiatami.

Wzięłam prysznic.

- Czy woda była wystarczająco ciepła?
Alex wzruszyła ramionami.

- Letnia, ale lepsza taka niŜ Ŝadna. Nie mogłam juŜ

dłuŜej znieść samej siebie.

Luke potarł swój dwudniowy zarost. MoŜe miała rację.

Niezły pomysł. Zostało trochę mydła?

Obwąchała go i zmarszczyła nos.
-

Wystarczająco duŜo. Luke

wybuchnął śmiechem.
-

Rozumiem aluzję - oznajmił i usiłował wstać.

- Pomogę ci - powiedziała Alex i podbiegła do

męŜczyzny. Luke przeniósł cięŜar z chorej nogi na barki
Alex i oplótł ją ramieniem, pozwalając sobie na luksus
otarcia się policzkiem ojej ramię. Jego ręka wędrowała to

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

w  górę,  to  w  dół,  a  w  mózgu  pojawiła  się  szczególna
myśl.  Omal  nie  stracił  równowagi,  i  nie  miało  to  nic
wspólnego  z  bólem  w  kolanie.  Zamrugał  powiekami,
Ŝ

eby otrząsnąć się z resztek senności i potwierdzić

swoje odkrycie.

Nie miała stanika.

Wiedział, Ŝe wcześniej miała go na sobie, więc co

się z nim stało? Sprawdził to jeszcze raz. Fakt niezbity.
Przez materiał swetra Alex prześwitywały jej nabrzmia-
łe sutki. Dla normalnej osoby w normalnych okolicz-
nościach nie byłoby to nic szczególnego.

MoŜe nawet nie rzucało się to w oczy. Problem polegał

na  tym,  Ŝe  Luke  nie  zachowywał  się  normalnie,  znaj-
dował  się  w  stanie  ustawicznego  podniecenia.  W  tej
sytuacji  nawet  tak  błahy  epizod  nabierał  wyjątkowego
wręcz znaczenia.

Ale dlaczego to zrobiła? Dlaczego zdjęła stanik? Luke

przyjrzał się jej ciału poniŜej talii i głośno przełknął ślinę.

Gwałtowna Ŝądza sprawiała, Ŝe krew w jego Ŝyłach

krąŜyła  w oszałamiającym  tempie. Miał ochotę potrzeć
opuszkami  palców  te  sterczące  paczuszki...  te  same
sterczące  paczuszki,  które  unosiły  się  i  opadały,  kiedy
Alex brała gorącą kąpiel.

Ten obraz z przeszłości dosłow: • ,o przygwoździł.

Opuścił rękę.

- Potrafię sam przejść resztę drogi - oznajmił i pokuś-

tykał do łazienki. Zapalił świeczkę, zamknął drzwi i oparł
się o umywalkę. Patrząc na swoje odbicie w lustrze, starał
się opanować. Tak, sir, prysznic jest panu zdecydowanie
potrzebny. Ale nie letni. Pomyślał, Ŝe koniecznie musi
być to zimny prysznic. Kiedy rozsuwał szklaną ściankę,
coś spadło mu na ramię. Po chwili przekonał się, Ŝe to
bielizna Alex: mokry stanik, rajstopy i najbardziej kuse
majteczki, jakie kiedykolwiek widział.

Przymknął oczy i jęknął. Człowieku, weź się w garść,

pomyślał. Szybko upuścił majtki Alex do umywalki.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Rozebrał się i wskoczył pod prysznic. Szybko namyd-
lił ciało i spłukał je lodowatą wodą, która znakomicie
ostudziła jego zapał, z czego był ogromnie zadowolo-
ny.

Starał się dokładnie wytrzeć ciało, a potem poszedł za

przykładem Alexandry i nie włoŜył slipek, wślizgując się
od  razu  w  dŜinsy.  Z  wielką  pieczołowitością  ponownie
rozwiesił  bieliznę  Alex.  Wrzucił  do  umywalki  swoją
koszulkę  i  slipy,  wyprał  je  i  powiesił  obok  rzeczy  i
dziewczyny.  Bardzo  długo  przypatrywał  się  zawieszonej
garderobie.  Intymność  tej  sceny  sprawiła,  Ŝe  ugięły  się
pod nim nogi.

I bierz tu, człowieku, zimny prysznic.

Potarł zarośniętą twarz. Trzeba się ogolić. Otworzył

apteczkę  i  obejrzał  jej  zawartość.  Przewidujący  właś-
ciciele  umieścili  tu  rozmaite  zestawy  toaletowe.  Luke
znalazł małą tubkę pasty do zębów, a zamiast szczoteczki
uŜył  palca.  Potem  zobaczył  na  półce  obok  aspiryny
paczuszkę  jednorazowych  maszynek  do  golenia.  Nie
zauwaŜył  nigdzie  kremu  do  golenia,  ale  to  go  nie
zniechęciło.  Golił  się  juŜ  w  znacznie  trudniejszych
warunkach.

JuŜ miał zamknąć szafkę z lekarstwami, kiedy jego

bystre oko wypatrzyło kwadratowe czerwone pudełecz-
ko  schowane  na  górnej  półce.  Serce  w  nim  zamarło,
jakby  przeczuwał,  co  tam  znajdzie.  Jak  w  zwolnionym
tempie sięgnął  po  pudełeczko,  potwierdzając swoją  naj-
Ŝ

arliwszą nadzieję i... najgorszą obawę.

Gapił się na pudełeczko z kondomami i miał pewność,

e ktoś tam na górze poddaje go testowi.

Nie, proszę, nie rób mi tego, błagał w duchu. Cały czas

trzymał  temperament  na  wodzy  właśnie  ze  względu  na
brak zabezpieczenia. Nie chciał naraŜać dziewczyny ani
siebie.  Wyeliminowanie  tego  problemu  otwierało  wrota
do  tak  niewyobraŜalnych moŜliwości,  Ŝe  sama  myśl  o
nich wywoływała w ciele Luke'a ogromne napięcie.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Z trudem przełknął ślinę. Mógł zrobić tylko jedno.

Pozbyć się tych rzeczy. Ale w jaki sposób? Nie mógł
ot, tak wyrzucić pudełeczka do śmietnika, gdyŜ zauwa-
Ŝ

yłaby to Alex. Rozejrzał się po małej łazience. Nie

było tu okna ani jakiegoś schowka. Pomyślał, Ŝe chyba
najlepiej będzie odłoŜyć pudełeczko na miejsce. Skoro
Alex nie zauwaŜyła go do tej pory, to nie zauwaŜy go i
teraz. Przewrócił je dnem do góry i ukrył w górnym
rogu szafki. Postanowił, Ŝe następnego ranka wsunie je
do kieszeni i pozbędzie się w lesie.

Zadowolony ze swojej przemyślności, uśmiechnął się

pod nosem, zamknął apteczkę i namydlił twarz. Kiedy
zaczął się golić, usłyszał pukanie do drzwi.

Wszystko u ciebie w porządku? - zawołała Alex.

Tak. Zaraz wychodzę.

Nie siedź długo. Obiad juŜ gotowy - oznajmiła.

wietnie - odparł Luke. - Umieram z głodu.

Skończył toaletę i otworzył drzwi łazienki. Na

klamce  wisiała  jego  flanelowa  koszula  -  uprana  i  su-
cha.  WłoŜył  ją,  ale  nie  zapiął  guzików.  Powoli  ruszył
w  stronę  pokoju.  Dzięki  zabiegom  Alex  kolano  nie
bolało  go  juŜ  tak  mocno,  ale  nie  miał  zamiaru  go
forsować. MoŜe w wielu sprawach wykazywał upór, ale
nie był głupcem.

Alex stała przy stole i mierzyła Luke'a niespokoj-

nym spojrzeniem. Podsunęła mu krzesło, a on usiadł na
nim,  badawczo  przyglądając  się  dziewczynie.  Po
chwili Alex przyniosła jeszcze mały taboret i połoŜyła
na  nim  jego  nogę.  Podziękował  jej.  Był  zmieszany,  a
jednocześnie  wzruszony  opiekuńczością  dziewczyny.
Alex uśmiechnęła się, widząc jego oszołomienie.

- Przyniosę obiad.

Biegała po pokoju, krzątając się z zapałem. CóŜ ona

knuła? Luke nie miał o tym pojęcia i chwilowo było mu to

obojętne. Nie mógł oderwać od niej oczu. Jej obecność

^apełniała go lękiem i spokojem. Jednocześnie czuł, Ŝe

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

coś wisi w powietrzu, i to wraŜenie potęgowało się,
ilekroć obok niego przechodziła.

Kiedy Alex podawała obiad, jej pełne piersi falowały

bardzo blisko twarzy Luke'a, który wsunął ręce pod stół
i zacisnął je, Ŝeby przypadkiem nie dotknąć któregoś z
tych kuszących wzgórków. Nauczył się trwać w bez-
ruchu i koncentrować wzrok na nieokreślonej potrawie,
którą Alex postawiła na stole.

Co to jest? - zapytał.

Tuńczyk w hiszpańskich oliwkach - odparła.

Nigdy o czymś takim nie słyszałem.

■

- To dlatego, Ŝe właśnie wymyśliłam tę nazwę-oznaj-

(

miła Alex i nabiła kęs potrawy na widelec. - Spróbuj.

Luke niechętnie otworzył usta. Powoli przeŜuwał
Jedzenie i nagle zrobił wielkie oczy.

- Niezłe - powiedział. - Wcale niezłe.

Alex wyciągnęła rękę ze szklanym pucharkiem.

A teraz wypij to.

Pociągnął łyk.
-

Wino. -

Tak.
-

Skąd je zdobyłaś?

Stało w szafce. Dobre, prawda?

Tak - odrzekł. Wyjął pucharek z jej ręki i wypił całą

zawartość jednym haustem.

Wino pije się łyczkami - upomniała go.

Będę je sączył z następnego pucharka - oświadczył

i podał jej naczynie.

Alex pokręciła głową, ale mimo to nalała Luke'owi

wina. WłoŜyła na talerz porcję schłodzonego tuńczyka,
a potem usiadła przy stole. Skończyła swoje wino i
obserwowała, jak Luke je z apetytem jej potrawę.

A ty nie jesz? - zagadnął.

Za chwilę. To jest bardziej interesujące.

Co jest bardziej interesujące?

Patrzenie na ciebie.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Widelec Luke'a zatrzymał się w połowie drogi do

ust.

-- Przestań - powiedział.

-- Co mam przestać? - zapytała niewinnym głosem.

-- Doskonale wiesz, co. To, co robisz.

-- Chodzi ci o to, Ŝe gapię się na ciebie?

-- śe gapisz się na mnie w taki sposób.

-- W jaki sposób?

-- Jakbym był deserem.

-- Mmm, to trafna uwaga.

Luke gwałtownym ruchem powstał od stołu.

- Alex - zawołał ostrzegawczym tonem. - Nie rób

tegc»- Nie jestem z kamienia.

Alex wyciągnęła rękę i zaczęła gładzić go po policzku. --
No, no - powiedziała, przechylając głowę. - CzyŜbyś
ogolił się dla mnie?

-Aleksandro..

-~ Nie, nie odpowiadaj na to pytanie - dorzuciła, by

po chwili wstać od stołu. - Zjedzmy następne danie.

podała zupę oraz odrobinę fasoli. Ten posiłek nie

naleŜał do szczególnie wyszukanych, ale Luke był zbyt
głodny, Ŝeby przywiązywać do tego wagę. Jedli w mil-
czeniu, nie zostawiając nawet kęsa Ŝadnej z potraw.

-- Chyba byliśmy głodni - zauwaŜyła Alex i zabrała ze

stołu brudne talerze.

-- Pozwól, Ŝe ci pomogę - powiedział Luke, usiłując

stanąć.

Nie - odrzekła Alex i popchnęła go na krzesło.

Powinienem pozmywać. PrzecieŜ ty gotowałaś.

Następnym razem - odparła. - Dzisiejszego wieczo-

ru nakazuję ci odpręŜyć się.

-^ Nakazujesz mi? -r
Tak, nakazuję ci.

-r Dobrze, proszę pani - stwierdził Luke i szyderczo

zasalutował dziewczynie.

- Wypij wino - powiedziała, kręcąc głową.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

szybko uporała się ze zmywaniem, a potem podeszła

do Luke'a od tyłu. Siedział na krześle. Jedną nogę opierał
na taborecie, a na zdrowym kolanie trzymał pucharek z
winem. Alex zaczęła masować jego kark, a on poddawał
się ruchom jej dłoni.

BoŜe, jakie to przyjemne - zauwaŜył.

Masz bardzo napręŜone mięśnie.

Doskonale o tym wiedział.

To musi być skutek spania na tym materacu. A

raczej prób zaśnięcia.

CzyŜbym nie dawała ci spać zeszłej nocy? - zapytała.

Ty? Do diabła, nie - odparł z sarkastycznym

miechem. - Tylko kopnęłaś mnie z sześć albo siedem

razy, to wszystko.

Alex obróciła się, Ŝeby spojrzeć mu w twarz.

Zawsze śpię niespokojnie.

Opowiedz mi o tym - poprosił z uśmiechem.

To ty opowiedz mi o sobie.

Luke wzruszył ramionami.
-

Niewiele jest do opowiadania - odrzekł ostroŜnie.

Nie masz Ŝony?

Nie.

Ani dziewczyny?

Nie.

Nikogo?

Nikogo.

Dlaczego tak jest? - zagadnęła. - Bez wątpienia

jesteś przystojnym męŜczyzną. JuŜ dawno powinna była
cię uwieść jakaś dziewczyna.

Nie chcę, Ŝeby mnie ktoś uwiódł - oświadczył Luke.

Kiedy wypił wino, odstawił pucharek na podłogę. - A ty?
Na pewno otacza cię wianuszek facetów, a kaŜdy tylko
czeka, Ŝeby włoŜyć ci obrączkę na palec.

Czekają...

- Słyszę tu jakieś „ale".
Alex uśmiechnęła się.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Wielkie „ale" - odparła. - Większość z nich nie

chce mnie. Pragną tego, co w ich mniemaniu reprezentuję.

A co to takiego?

Uroda, ciało, pieniądze... -Nie

zapominajmy o skromności.
ś

artobliwie uszczypnęła go w ramię.

To równieŜ.

Luke chwycił jej piąstkę i odwrócił dziewczynę do

siebie  w  taki  sposób,  Ŝeby  na  niego  patrzyła.  Po  kolei
rozprostowywał  palce  Alex,  a  potem  w  milczeniu  przy-
glądał  się  jej  dłoni.  Ten  dotyk  sprawił,  Ŝe  serce  Alex
zaczęło  bić  w  przyśpieszonym  tempie.  Był taki  ciepły,
taki pełen Ŝycia i męski, Ŝe czuła, iŜ jest zdecydowanie na
straconej  pozycji.  A  jednak  intrygował  ją  i  podniecał,
rzucał jej prawdziwe wyzwanie. Odsunęła rękę i pieściła
jego gładkie, wygolone policzki.

Luke usiłować się nie ruszać. Wiedział, co by wtedy

zrobił. Przyciągnąłby ją do siebie i całował tak mocno, Ŝe
oboje dostaliby zawrotu głowy. A wówczas gdzie by się
znaleźli? Oczywiście na drodze donikąd.

- AleŜ z ciebie przystojniak, Luke - szepnęła.

-1 przekonuję się, Ŝe pomimo wszystkich twoich wad - tu
uśmiechnęła się - nie chciałabym teraz być z nikim
innym.

Pochyliła się nad męŜczyzną i pocałowała go. Zaledwie

musnęła jego wargi, ale dla Luke'abyio to jak przyłoŜenie
zapałki do hubki i rozniecenie ognia. W odpowiedzi
zacisnął zęby i usiłował nie odwzajemnić tego pocałunku.
Nigdy w Ŝyciu nie miał przed sobą tak trudnego zadania.

Luke... - mruczała Alex, dotykając jego ust - poca-

łuj mnie.

Nie.

Dlaczego? Nie chcesz?

Chcę.

W takim razie...

Luke chwycił ją za ramiona.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Nie zaczynaj czegoś, czego nie jesteś w stanie

skończyć.

Kto powiedział, Ŝe nie skończę tego, co zaczęłam?

Przestań się droczyć, Alexandra. To nie jest przy-

zwoite.

A jeśli się nie droczę?

Luke uwaŜnie spojrzał jej w oczy. Mówiła powaŜnie.

Czy proponujesz to, co myślę, Ŝe proponujesz?

Alex z trudem przełknęła ślinę.
-

Tak.

Jesteś pewna?

Tak, jestem pewna.

Luke wydał z siebie odgłos zniecierpliwienia, od-

sunął  Alex  i  wstał  z  krzesła.  Podszedł  do  zlewu,
uwaŜając  na  swoją  chorą  nogę.  Przez  chwilę,  która
zdawała  się  nie  mieć  końca,  przypatrywał  się  dziew-
czynie.

Dlaczego to robisz? - zapytał. - Jeszcze dziś rano

narzuciłaś mi zestaw reguł, a teraz wszystko jest niewaŜ-
ne.

Ja... zmieniłam zamiar. Chcę, Ŝebyś się ze mną

kochał. Czy to jest takie straszne?

Straszne? Nie, to nie jest straszne. Raczej... szalone.

Całkowicie obłąkańcze.

Dlaczego to jest takie szalone? Oboje jesteśmy

dorośli. Ugrzęźliśmy tutaj. Ty mi się podobasz, ja ci się
podobam. Kto się o tym dowie? Kto się będzie tym
przejmował?

Ja się będę przejmował - odrzekł miękko. - I moŜe

nie mam ochoty być tylko kolejnym egzemplarzem w
twojej kolekcji męŜczyzn.

Czy rzeczywiście tak myślisz?

Nieoczekiwanie Alex poczuła, Ŝe do jej oczu na-

pływają łzy. Luke dostrzegł te łzy, usłyszał wzruszenie
w jej głosie. Nic innego nie mogłoby skruszyć twardej jak
skała skorupy wokół jego serca. Niczym robot, porzucił

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

swój azyl w rogu pokoju i podszedł do Alex. Wziął ją
w ramiona, przytulił i kołysał jak swó największy skarb.

- Naprawdę tak myślisz? - powtórzyła. Mówiła stłu

mionym głosem, gdyŜ wtulała twarz w jego koszulę.

Luke odsunął głowę dziewczyny od swojej piersi.

Nie. Nie mam pojęcia, dlaczego to powiedziałem.

To znaczy, wiem. Powiedziałem, Ŝeby cię powstrzy-
mać.

Nie powstrzymuj mnie. Nie powstrzymuj siebie.

Jedno z nas musi myśleć rozsądnie. Po jutrzejszym

dniu moŜemy juŜ nigdy się nie zobaczyć.

To wykorzystajmy dzisiejszy wieczór. Tylko ten

jeden wieczór... Luke?

Jej błaganie wzbudziło w nim przypływ uczuć. Poca-

łował ją. Doprawdy, nie miał wyboru, i to juŜ od chwili,
gdy się przebudził i zobaczył ją siedzącą przed kom-
inkiem.

Poczuł, Ŝe pewna część jego ciała nabrzmiewa w

zetknięciu  z  udem  Alex.  Ona  teŜ  musiała  to  wyczuć,
gdyŜ  mocniej  otoczyła  go  nogami.  Rozchylił  jej  usta
językiem,  a  ona  przyjęła  go  i  rozpoczęła  miłosną  grę
swoim  językiem.  Była  taka  słodka,  smakowała  cudow-
nie,  lepiej  niŜ  wszystko,  czego  dotychczas  próbował.
Luke  włoŜył  rękę  pod  jej  sweter.  Całował  ją  coraz
mocniej,  a  jednocześnie  pieścił  jej  plecy  i  boki.  Skóra
Alex  była  miękka  i  gładka,  tak  jedwabista,  jak  myślał.
Spełniając  swoje  marzenie,  objął  jej  piersi  i  delikatnie
masował  kaŜdy  z  tych  cudownych  wzgórków.  Mruk-
nęła  coś  niewyraźnie.  Ten  odgłos  rozbrzmiewał  w  ca-
łym  ciele  Luke'a,  wywołując  tak  intensywną  rozkosz,
Ŝ

e z trudem utrzymywał resztki samokontroli.

Alex poczuła, Ŝe Luke się zachwiał, i oderwała się od

niego.

- Twoje kolano.

Mocny pocałunek Luke'a miał dowieść, Ŝe jej obawy

są bezpodstawne. Kiedy zaczął podciągać w górę jej

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

sweter, odsunęła jego ręce, a potem sama zdjęła golf i
potrząsając  włosami,  stanęła  przed  nim  naga  do  pasa.
Wydawało jej się, Ŝe spojrzenie Luke'a przepala jej skórę.
Czekała  na  jego  ruch.  Zawsze  uwaŜała  swoją  urodę  za
coś naturalnego i dopiero teraz była niezwykle świadoma
swego  ciała.  Oddawanie  się  temu  męŜczyźnie  po  raz
pierwszy  wydawało  się  takie  przeraŜające,  a  zarazem
podniecające, Ŝe jej ciało zaczęło pulsować długo tłumio-
nym poŜądaniem.

- Dotknij mnie - szepnęła. Nie mogła juŜ znieść ani

chwili dłuŜej bez dotyku jego rąk.

Luke tracił panowanie nad sobą. Aparat fotograficzny

nie kłamał. Widok Alex w zbliŜeniu był oszałamiający.
Gdyby spełnił prośbę dziewczyny, gdyby jej dotknął, to
byłaby jego i nikt by mu w tym nie przeszkodził. Nigdy
nie naleŜał do tchórzy, przez całe swoje dorosłe Ŝycie nie
dawał się zastraszyć, ale ta jedna kobieta, która właśnie
mu się oddawała, wzbudzała w nim potworny strach.

- Luke... - mruczała Alex. Jej ciało dygotało z Ŝądzy'.

Przysunęła się do męŜczyzny, odsunęła poły jego koszuli
i zaczęła pocierać sutkami jego klatkę piersiową. - Do
tknij mnie.

Ręce Luke'a posłusznie wykonywały jej rozkazy,

ignorując ostrzeŜenie, które płynęło z mózgu, jakby
posiadały własną wolę. Luke dotknął dziewczyny, pocie-
rał kciukami jej nabrzmiałe sutki, a potem pieścił je
palcami, aŜ zaczęły przypominać twarde kamyki.

Alex miała nogi jak z waty. Luke przytulał ją do siebie

przez nieskończenie długą chwilę, a potem opadli na
materac. Wpił się w jej usta, penetrując wnętrze językiem,
by zaraz całować szyję, obojczyk i miękką skórę między
piersiami.

Wreszcie Luke dał sobie spokój z ostroŜnością. Szero-

ko otworzył usta i chwycił jej nabrzmiały sutek, ssąc go
tak, jak od dawna marzył. Roztapiała się w jego ustach jak
cukierek. Była tak słodka, tak rozkosznie kobieca, Ŝe jego

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

napręŜone ciało pulsowało rozpaczliwą potrzebą ukrycia
się w niej. Ale na razie przysunął się do drugiej piersi i
ucztował w takim samym powolnym, miarowym,
nieubłaganym rytmie.

Alex porwał potęŜny wir poŜądania. To właśnie o t

y m rozprawiały jej przyjaciółki. Właśnie na to czekała.
Zarzuciła  Luke'owi  ręce  na  szyję  i  przeczesywała
palcami  długie  włosy  na  jego  karku.  Masowała
napręŜone  mięśnie  jego  obojczyków  i  ramion,  podczas
gdy magia ust Luke'a redukowała ją do pełnej poŜądania
kałuŜy. Przywarła do niego biodrami, nie uświadamiając
sobie tego, co robi, odczuwając jedynie chęć zaspokoje-
nia jakiejś mrocznej, nieuchwytnej Ŝądzy.

Luke przesuwał rękę po jej boku w dół, zatrzymując

się na pasku narciarek. Pociągnął za suwak i odpiął guzik,
po czym, nie bez wahania, zaczął pieścić brzuch Alex. Jej
skóra była miękka, ciało spręŜyste, a on niespiesznie
badał wdzięki dziewczyny.

Alex była jednak niecierpliwa. Pragnęła, by przeszedł

szybciej  do  tego  jednego  zakamarka  jej  ciała,  który
potrzebował jego dotyku bardziej niŜ którekolwiek inne
miejsce.  A  kiedy  to  się  stało,  rozchyliła  nogi  i  uniosła
biodra,  zaś  Luke  dotykał  jej  coraz  śmielej,  aŜ  w  końcu
oboje  utracili  wszelką  kontrolę  nad  sobą.  Była  tak
wilgotna,  tak  otwarta  i  spragniona,  Ŝe  wiedział,  iŜ  nie
będzie się mógł powstrzymywać nawet chwili dłuŜej.

Alex zatraciła się zupełnie, przebywała w nie znanym

sobie świecie. Jego palce skłaniały ją do ekstatycznych
ruchów ku jasności tak intensywnej, Ŝe jej blask rozgrze-
wał duszę dziewczyny. Po chwili ta jasność rozprysnęła
się w umyśle Alex na smugi boleśnie pięknego światła
i w jej oczach zalśniły łzy.

Luke wyczuwał spazmy wstrząsające jej ciałem. Prze-

rwał pocałunek i wtulił wargi w ten wraŜliwy kącik za
uchem Alex, ułatwiając dziewczynie oddychanie. Serce
waliło mu jak młotem, ciało płonęło, a jednocześnie było

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

twarde i tak Ŝądne uwolnienia energii, Ŝe Luke bał się, iŜ
moŜe stworzyć Ŝenującą sytuację.

Mocno przytulał dziewczynę i zaciskał zęby, pragnąc

odzyskać panowanie nad sobą. Miała orgazm i to wystar-
czy, tylko to się liczy, pomyślał. Przypomniał sobie o
rolce filmu w kieszeni i o tym, Ŝe przez cały czas
oszukuje Alex. Zastanawiał się nad reakcją dziewczyny,
w razie gdyby dowiedziała się, z kim ma do czynienia, co
niewątpliwie musi kiedyś nastąpić.

A zatem dał jej przynajmniej tę chwilę rozkoszy,

dzięki której Alex mogła zachować o nim miłe wspo-
mnienia, a nawet zdobyć się na przebaczenie. On zaś
musiał odmówić sobie tego, czego pragnął najbardziej.

Ten wieczór był jego podarunkiem dla Alex.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Alex włoŜyła sweter i połoŜyła się na materacu. Luke

oparł się na łokciu, a ona przytuliła się do niego, łagod-
nie drapiąc paznokciami jego owłosioną klatkę piersio-
wą.

Nie odwzajemnił jej uśmiechu. Wręcz przeciwnie, miał

smętną minę. Alex była zadowolona, nasycona, ale jakby
nieco zawiedziona. Ona takŜe pragnęła sprawić mu taką
rozkosz, jaką dzięki niemu przeŜyła. JednakŜe on po-
wstrzymywał jej zapędy.

Luke?

Hmm?

Dlaczego przestałeś?

Nie odpowiedział.
-

Nie chcesz się ze mną kochać?

Chcę. Bardzo chcę.

W takim razie dlaczego... nie skończyłeś? Odgarnął

z jej czoła niesforny kosmyk rudych włosów.
-

PoniewaŜ trzeba wziąć pod uwagę inne rzeczy.

Na przykład?

Na przykład zabezpieczenie. Ja nie mam niczego.

Nie pomyślałam o tym - powiedziała Alex.

Ale on najwyraźniej pomyślał. Zastanawiała się, jakie

jest naprawdę jego zdanie o Ŝyciu, które prowadziła. Lecz
na cóŜ by się zdały jej wyjaśnienia? Stary dylemat
przygniatał ją niczym tona cegieł. Luke i tak nie uwierzył-
by w Ŝadne jej słowo.

Odwróciła się. Luke wyciągnął do niej rękę i ujął jej

podbródek

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Mogłabyś zajść w ciąŜę - zauwaŜył, nie spuszczając

z niej wzroku.

W ciąŜę? - powtórzyła. MoŜe to jej drŜący, dziew-

częcy głosik wytworzył w wyobraźni Luke'a uroczy obraz:
Alex przytulała się do niego w taki sposób jak teraz, a jej
pełne, śliczne piersi ssało niemowlę - ich dziecko. Natych-
miast z bólem odepchnął od siebie tę nierealistyczną wizję.
Alex zatrzepotała rzęsami, nie mógł więc niczego wyczytać
z jej oczu.

Sądzę, Ŝe to byłoby kłopotliwe.

Tak, chyba tak.

Odsunęła się od niego. Dystans był niewielki, ale znaczący.

Dobrze, Ŝe chociaŜ jedno z nas myśli logicznie -

zauwaŜyła Alex, wybuchając głośnym, sztucznym śmie-
chem. - Gdyby to zaleŜało ode mnie, zapewne tarzalibyś-
my się po podłodze i kochalibyśmy się do szaleństwa, nie
zwaŜając na nic.

Alex. Przestań. Nie miałem zamiaru cię urazić.

Chciałem cię uszczęśliwić. Myślałem, Ŝe to mi się udało.

Wyciągnęła rękę i pogładziła go po policzku.

Och, Luke, udało ci się, udało. Tylko Ŝe ja chcę zrobić

to samo dla ciebie.

Nie chcę robić niczego, co by cię zraniło, Alex.

Nie potrafię sobie wyobrazić, Ŝe mógłbyś zrobić coś

podobnego.

Takie są twoje odczucia teraz, ale kiedy się stąd

wydostaniemy, moŜesz zmienić zdanie.

Kiedy przekonasz się, kim jestem i co zrobiłem, pomyślał.

- Nie zmienię o tobie zdania - odparła z przekonaniem.
Luke wstał. Musiał to uczynić. Gdyby nadal jej słuchał,

znowu padliby sobie w ramiona, całowaliby się, dotykali
i Bóg wie, co jeszcze mogliby zrobić. Jemu przypadło
w udziale patrzenie na sprawy z właściwej perspektywy.
To on znał fakty. Ona Ŝyła w nieświadomości. Gdyby
wykorzystał sytuację, nigdy by mu nie wybaczyła, a on
wcale by jej się nie dziwił.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Postanowił powiedzieć jej prawdę z chwilą, gdy znajdą się

z powrotem w realnym świecie. Chciał jej powiedzieć, Ŝe nie
miał zamiaru sprzedawać tych zdjęć, Ŝe chodzi mu o coś więcej
niŜ tylko jedną noc w zimnym domku na odludziu. Wtedy Alex
mogłaby swobodnie zadecydować, czy chce kogoś takiego jak
on - reportera, jednego z tych ludzi, którymi pogardzała.

Podszedł do stołu, wziął butelkę i napełnił kieliszek winem.

- Ja teŜ poproszę - zawołała Alex.

Luke nalał dziewczynie wina i zaniósł jej kieliszek.

Z trudem powstrzymał się od zanurzenia palców w jej
jedwabistych włosach. Stuknęli się kieliszkami.

Za lawiny i przeznaczenie - powiedział Luke, bar-

dziej do siebie niŜ do Alex.

Przeznaczenie?

A jak byś nazwała fakt, iŜ znaleźliśmy się razem na

tym odludziu?

Nie mam nic przeciwko przeznaczeniu. Po prostu

jestem zaskoczona twoimi słowami. Nie wyglądasz na
kogoś, kto powaŜnie traktuje metafizykę.

Jest we mnie głębia, którą musisz dopiero poznać,

moja droga - oświadczył, składając jej szyderczy ukłon.

Alex wybuchnęła śmiechem. Pragnęła dowiedzieć się

o nim wielu rzeczy, ale poniewaŜ jej ego zostało boleśnie
zranione, musiała zadać bardzo istotne dla siebie pytanie.

Luke, a gdybyśmy... Nie wiem, jak to powiedzieć,

eby nie wyjść na idiotkę.

Po prostu mów - odparł i pociągnął łyk wina.

Dobrze. Czy gdybyśmy mieli zabezpieczenie, to

chciałbyś...?

Czy kochałbym się z tobą?

Tak. Zrobiłbyś to?

Luke natychmiast przypomniał sobie o małym czerwo-

nym pudełku z kondomami na górnej półce szafki. Zacisnął
prawą rękę w pięść i długo przypatrywał się dziewczynie.

- Natychmiast, kochanie - szepnął. - Bez wahania.
Na ustach Alex powoli pojawił się uśmiech.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

- Dziękuję - powiedziała. - Chyba odczuwałam po

trzebę usłyszenia czegoś takiego.

Poklepała miejsce na materacu i Luke połoŜył się obok

niej, chociaŜ rozsądek podpowiadał mu coś zupełnie innego.

Wiedz, Ŝe trzymam cię za słowo - oznajmiła.

W jakiej sprawie?

W sprawie obietnicy, Ŝe będziesz się ze mną kochał,

kiedy opuścimy to miejsce.

Umowa stoi - powiedział Luke. - JeŜeli nadal tego

będziesz chciała.

A co mogłoby odwieść mnie od tego zamiaru?

PrzeróŜne rzeczy - odparł Luke, wzruszając ramionami.

Na przykład jakie?

Kiedy wrócisz do taty, wszystko moŜe się zmienić.

Nie sądzę, Ŝebyś musiał się o to martwić. Tata wcale

nie jest teraz ze mnie zadowolony. Ten ślub i w ogóle.

lub?

Alex parsknęła śmiechem.

Właśnie to u ciebie lubię, Stratten. Jesteś taki świetnie

poinformowany. Chodzi o mój ślub. Ten, z powodu
którego uciekłam.

Kim jest ten facet? - zapytał Luke, siląc się na

obojętny ton.

Nazywa się Justin Farrell i robi interesy z moim

ojcem. Jest prawie w jego wieku. Obaj bardzo tego chcieli.
Ale ja nie byłam w stanie się na to zdecydować.

Dlaczego?

Jest duŜo powodów.

W takim razie dlaczego zgodziłaś się za niego wyjść?

Tata naciskał na mnie zaraz po tej awanturze w szkole

pielągniarskiej. Byłam taka zagubiona, nie wiedziałam,
czego chcę. Justin był słodki, uprzejmy i bardzo cierpliwy.
W tamtym czasie wydawało się to dobrym pomysłem, ale...

Mów dalej.

Ale ostatecznie o wszystkim zadecydowała jedna

kwestia. Nie kochałam go.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Czy to jest takie waŜne?

Dla mnie tak.

Jeszcze jedna beznadziejna romantyczka - zauwaŜył.

Mówisz to w taki sposób, jakbyś znał wiele takich

kobiet.

MoŜe i znam.

Wymień jedną.

Moja matka. Zawsze szukała księcia z bajki.

Rozumiem przez to, Ŝe go nie znalazła.

Nie znalazła, ale to nie znaczy, Ŝe nie próbowała.

Wychodziła za mąŜ pięć razy, a potem zmarła.

A więc z powodu jej poraŜek uznałeś, Ŝe romantyzm

jest powaŜną wadą?

Tego nie powiedziałem. Myślę, Ŝe moŜna to zaakcep-

tować... w kobiecie.

Ale nie w męŜczyźnie?

Nie..

A to dlaczego?

PoniewaŜ męŜczyźni Ŝyją w świecie realnym. To nie

romanse wprawiają świat w ruch, ale pieniądze. Powinnaś
wiedzieć to lepiej niŜ ktokolwiek inny.

Wypowiadasz się w tej sprawie jak prawdziwy ekspert.

MoŜe nim jestem - odparł spokojnie.

Powiedz mi o sobie coś więcej.

Nie ma zbyt wiele do powiedzenia. W kaŜdym razie

nie tylko twój ojciec ma obsesję gromadzenia pieniędzy.

Twój teŜ? Czym się zajmuje?

Zarządza bankiem.

- Jesteście sobie bliscy?
Luke potrząsnął głową.

Nie widziałem się z nim od lat. Powiedzmy, Ŝe mieliśmy

odmienne poglądy na Ŝycie i poszliśmy róŜnymi drogami.

To bardzo smutne. Współczuję i jemu, i tobie.

Nie powinnaś. To się zdarzyło dawno temu.

Zdaje się, Ŝe twój przypadek potwierdza moją tezę.

Jaką tezę?

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

I - śe pieniądze szczęścia nie dają. W przeciwnym razie
'i nadal byłbyś w kontakcie ze swoim ojcem, a ja miałabym
wszystko, o czym marzyłam. •

- A nie masz?

Alex wstała z materaca i podeszła do stołu. Wlała do

kieliszka ostatnie krople wina, a jednocześnie rozmyślała
nad stosowną odpowiedzią.

Nie. Podobnie jak wszyscy. Ale nie jestem nieszczęś-

liwa. Mam cudowne Ŝycie. I będzie jeszcze cudowniejsze
z chwilą, gdy załoŜę fundację.

Jaką fundację?

Poświęcę wszystkie swoje pieniądze - cały spadek

- i utworzę fundację charytatywną. Chcę przyznawać
pieniądze organizacjom i pojedynczym osobom, które
zamierzają pomagać innym.

Jak na tak młodą osobę, jesteś rzadko spotykaną

altruistką.

Nie naśmiewaj się ze mnie. Traktuję tę sprawę

bardzo ; powaŜnie.

Nie drwię z ciebie. Uwierz mi, sądzę, Ŝe to wspaniały

i pomysł. Ale on tylko potwierdza moją tezę. Bez tych

pieniędzy nie miałabyś fundacji, a zatem w rzeczywistości
pieniądze przynoszą ci szczęście.

- To nieprawda. Nie kupisz za pieniądze Ŝadnej rzeczy,

która naprawdę liczy się w Ŝyciu.

Chciałbym, Ŝebyś wymieniła te rzeczy - odparł z

ironicznym śmiechem.

- MąŜ. Dom. Dzieci.

Luke uwaŜnie na nią spojrzał. Prześladował go obraz

schludnego białego płotu.

Właśnie w takiej kolejności?

Oczywiście - odrzekła Alex.

Jeśli chcesz właśnie tego, to Ŝyczę ci sukcesów

zarówno w Ŝyciu zawodowym, jak i osobistym.

Nagle Alex poczuła, Ŝe znowu wyrósł między nimi mur.

Wysoki mur.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Mówisz tak, jakbyśmy nigdy nie mieli się juŜ zobaczyć.

Prawdopodobnie się nie zobaczymy.

Dlaczego mówisz takie rzeczy?

Bo to prawda.

Serce Luke'a zaczęło walić jak młotem. Zawsze tak

reagował na tego typu rozmowy. MoŜe odczuwał niechęć
do  opowiadania  o  swojej  rodzinie  albo  do  jej  młodzień-
czych  marzeń  o  idealnej  miłości.  W  kaŜdym  razie  jego
głowę  rozsadzał  potworny  ból,  toteŜ  musiał  wyjść  na
ś

wieŜe powietrze i to szybko.

No, ja nie jestem taka pewna - ciągnęła Alex. -

Myślałam, Ŝe potem... hm, moglibyśmy pozostać...
przyjaciółmi.

Naprawdę sądzisz, Ŝe to jest moŜliwe?

Dlaczego nie?

Pomyśl tylko. Nasz styl Ŝycia i w ogóle. Na pewno

kiedyś to zrozumiesz - stwierdził Luke i podszedł do drzwi.

Dokąd idziesz?

Na dwór.

Jest ciemno i zimno...

Właśnie zimna potrzebuję.

Alex zbliŜyła się do niego i czuł na swoich plecach

ciepło emanujące z jej ciała. Nie odwrócił się do niej, tylko
schylił głowę i oparł ją o drzwi.

Dlaczego mi to robisz? - zapytał niskim, ochrypłym

szeptem.

Nie wiem - odparła szczerze Alex. - Wiem tylko, Ŝe

bardzo mnie pociągasz. I chcę, Ŝebyś i ty mnie pragnął.

W sercu Luke'a gniew zmagał się z poŜądaniem - gniew

z powodu tego, co było niemoŜliwe, i poŜądanie, które
wydawało się równie trudne do opanowania jak wciąŜ
padający śnieg.

- Twoje pragnienia, tylko to się liczy, prawda? Jesteś

tak zepsuta, Ŝe potrafisz myśleć tylko o własnych po
trzebach? Nie o uczuciach innych osób? Nie o tym, co jest
dobre, a co złe?

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Chwycił Alex za rękę i przycisnął ją do swojego

nabrzmiałego członka.

- Zadowolona? Wygrałaś. Pragnę ciebie. A teraz pro

szę, pozwól mi wyjść.

Puścił dziewczynę i ruszył do drzwi.

- Jeszcze nie - odezwała się Alex i oplotła jego szyję

ramionami.

Wyciskała na jego twarzy gorące pocałunki i chociaŜ

stał nieruchomo jak głaz i nie poddawał się jej piesz-
czotom, nie przerywała swojego ataku. Przestała uświada-
miać sobie, co robi. MoŜe rzeczywiście była zepsuta i nie
umiała pogodzić się z jego odmową. MoŜe sprawiły to jego
słowa, wypite wino i wszystkie samotne lata, które strawiła
na marzeniach o męŜczyźnie i takiej nocy.

W kaŜdym razie pragnęła, Ŝeby Luke ją przytulał,

dotykał, czynił kobietą. Dlaczego ciągle stawiał bariery?
Dlaczego nie przyzwalał na to, Ŝeby i ona mogła go
zadowolić? Dlaczego toczył z nią walkę?

Zaczęła pieścić kciukami jego płaskie męskie sutki,

czując, jak szybko bije jego serce. Luke jęknął. Nie mógł
jej się oprzeć. Pochylił się nad dziewczyną i pocałował ją,
a ona rozchyliła usta i przyjęła jego język. Zdesperowany
i udręczony, oderwał się od Alex. Był gorący i obolały,
brakowało mu tchu.

Nie bądź zły na mnie - prosiła.

Nie jestem na ciebie zły. Jestem zły na siebie, bo nie

umiem trzymać się od ciebie z dala. Nie rozumiesz tego?
I przestań tak na mnie patrzeć.

A jakie mam spojrzenie?

Uwodzicielskie. Rozmarzone. Jakbyś wiedziała coś,

o czym ja nie mam pojęcia.

Tak wyglądam w twoich oczach?

Tak.

MoŜe to z powodu wina.

MoŜe.

A moŜe nie - dodała.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Zarzuciła mu ręce na szyję i przyciągnęła jego głowę,

a potem całowała go w usta i pieściła napręŜone mięśnie
jego pleców. Luke otoczył ją ramionami. Wszystkie jego
dobre intencje przepadły w tak gęstej mgle poŜądania, Ŝe
niczego nie widział i w ogóle nie był w stanie myśleć. Po
chwili z całych sił napierał na nią swoim ciałem. Jego usta
znalazły  wonną  przystań  między  piersiami  Alex.  Obej-
mował  wargami  jej  sutki  przez  materiał  swetra.  Jego
gorący, wilgotny oddech zmoczył tkaninę. Alex odpięła
guzik jego dŜinsów i wsunęła mu rękę za pasek. Luke'owi
zaparło  dech  w  piersiach.  Zamknął  oczy  i  stał  sztywno,
czując jej zimne palce na swoim gorącym członku. Znowu
zaczął  całować  Alex, a jego język  wtórował ruchom jej
ręki. Wiedział, Ŝe musi ją powstrzymać, ale jego ciało nie
chciało go słuchać, domagając się jeszcze jednej sekundy,
moŜe dwóch, a nawet minuty rozkoszy.

Alexandra, więcej juŜ nie zniosę - powiedział,

odrywając się od dziewczyny.

Trudno - odparła.

Mówię powaŜnie.

Ja teŜ.

Nie wygrasz - ostrzegł Alex.

Nie wiedziałam, Ŝe to pojedynek.

Ty to sprawiłaś. Ale zapewniam cię, Ŝe moja wola jest

silniejsza.

Nie bądź taki pewny. Jeszcze się stąd nie wydostaliś-

my.

nieŜyca słabnie. Jutro po nas przyjadą.

A niech sobie przyjeŜdŜają. To niczego nie zmieni.

Zawsze jesteś taka pewna siebie, kiedy chodzi o face-

tów?

Alexandra spojrzała mu w oczy. Nie miała odwagi

powiedzieć prawdy. Przeczuwała, Ŝe gdyby wyznała, iŜ
jest dziewicą, uciekłby gdzie pieprz rośnie. Dlatego wolała
skłamać.

- Dotychczas nigdy nie przegrałam.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Luke poczuł palące ukłucie w okolicy serca i zganił

siebie w myślach. Nie miał prawa Ŝywić do niej takich
uczuć ani nawet przejmować się tym, co usłyszał. Ostatecz-
nie, jakiej odpowiedzi mógł się spodziewać? W przeci-
wieństwie do niego Alex była przynajmniej szczera.

- Późno juŜ - zauwaŜył. - Idź do łóŜka.

Alex zaczęła protestować, ale wyraz jego oczu sprawił,

e zmieniła zdanie.

Dokąd idziesz? - zapytała.

Przed dom. Głowa mi pęka. Potrzebuję świeŜego

powietrza.

Luke... - powiedziała Alex, podchodząc do męŜczyz-

ny, ale on podniósł rękę w geście protestu.

JuŜ dość... Nie dzisiaj.

Alex przygryzła wargę i skinęła głową.

- Dobrze - powiedziała z westchnieniem. - Łyknij

trochę powietrza, moŜe lepiej się poczujesz. Przyniosę ci
parę tabletek aspiryny.

Luke westchnął, otworzył drzwi i przestąpił próg, by

nasycić  się  zimnym,  rześkim  powietrzem.  Kilkakrotnie
zgiął  nogę  w  kolanie,  a  potem  przyjrzał  się  ciemnemu
niebu.  Śnieg  nadal  padał,  ale  z  zawiei  została  juŜ  tylko
rozrzedzona mgiełka. Luke doszedł do wniosku, Ŝe pora-
nek będzie pogodny.

Jeszcze tylko jedna noc. Wytrzymaj tylko tę jedną noc,

pomyślał. Chłodne powietrze przynosiło mu ulgę. Pomyślał,
Ŝ

e aspiryna będzie jeszcze bardziej pomocna. Nagle zrobiło

mu się słabo i rzucił się do drzwi.

Tabletki aspiryny.

Apteczka w łazience.

Alex...

ROZDZIAŁ ÓSMY

Alexandra zerknęła przez ramię na Luke'a, który nagle

pojawił się w łazience.

Coś się stało? - zagadnęła, otwierając drzwiczki

szafki z lekarstwami.

Hm, co robisz?

Szukam aspiryny, nie pamiętasz? Myślałam, Ŝe

chcesz zaczerpnąć świeŜego powietrza.

Miałaś rację. Na dworze jest za zimno - oznajmił

Luke, przesuwając się bokiem za jej plecami. - JuŜ mnie
tak nie boli głowa - dodał i zatrzasnął apteczkę. - Daj
sobie spokój z tą aspiryną.

Luke, nie bądź głupi - odparł Alex i znowu

otworzyła szafkę.

Luke jeszcze raz ją zamknął.

Nie, naprawdę, juŜ nie potrzebuję aspiryny.

Co się z tobą dzieje? - zapytała Alex, robiąc

zdumioną minę. W końcu ich łokcie zderzyły się i wsku-
tek przepychanek cała zawartość szafki wysypała się na
podłogę.

Alex i Luke patrzyli na rozmaite buteleczki i tubki oraz

na małe, ale bardzo widoczne kwadratowe czerwone
pudełko. Powoli, bez słowa, podnieśli głowy i spojrzeli
sobie w oczy. Alex wzięła pudełeczko z kondomami
i bardzo długo mu się przyglądała. Na jej twarzy widać
było ślady róŜnych emocji, aŜ w końcu pojawił się na niej
wyraz całkowitego rozczarowania.

- Wiedziałeś o tym, prawda? - zagadnęła.
Nie było sensu kłamać.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

101

- Tak.

Alex odepchnęła Luke'a i wyszła z łazienki. Natych-

miast udał się za nią do głównego pokoju.

- Dlaczego? - zapytała, krąŜąc po pokoju z pudełkiem

■

kondomów.

( - Co dlaczego?

J - Dlaczego męczyłeś mnie tą absurdalnie Ŝenującą •\
rozmową o bezpiecznej miłości, skoro cały czas wiedzia-1
łeś o tym? - zagadnęła, unosząc pudełko w górę.

Mam swoje powody.

Och, doprawdy? Czy zechciałbyś mi je wyjawić?

MoŜe raczyłbyś mi powiedzieć, dlaczego sprawia ci taką
przyjemność robienie ze mnie idiotki?

t' - Nie jesteś idio...

i Alex przerwała mu gniewnym mruknięciem i wrzuciła
i pudełko do ognia. Luke instynktownie rzucił się do ;
kominka, wydostał pudełko, po którym juŜ pełzały
płomyki, i rzucił je na stół.

- Po co to, u diabła, zrobiłaś?

A dlaczego nie? Nam z pewnością się nie przydadzą!

Zdjęła kurtkę z haka i pchnęła drzwi.
-

Dokąd idziesz?

Na dwór.

To niczego nie rozwiąŜe.

Tobie to pomaga, prawda? Ilekroć masz dość

mojego towarzystwa, wybiegasz na zewnątrz.

Nie pomaga - odparł łagodnie, przymykając drzwi

i zasłaniając je swoim ciałem. - Nie potrafię od ciebie
uciec. Jesteś w mojej głowie...

Kłamstwa...

Nie. Jesteś w moim sercu.

Alex nie chciała się odwrócić i spojrzeć na Luke'a.

Przepełniał ją gniew i uraza, czuła się tak, jakby ktoś wbił
jej nóŜ w samo serce.

- Nie opowiadaj historii, w które sam nie wierzysz,

tylko po to, Ŝebym się lepiej poczuła.

102 BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Lnke wyjął jej z ręki kurtkę i rzucił okrycie na podłogę.

Wszystko, co do ciebie mówiłem, było prawdą.

W takim razie, dlaczego...

Mam swoje powody.

JuŜ to słyszałam. Jakie powody?

Nie jestem tym, za kogo mnie uwaŜasz.

Nie wiem, co to ma znaczyć.

To znaczy, Ŝe gdybyś wiedziała, kim jestem, nie

chciałabyś... Hm, powiedzmy, Ŝe uciekłabyś gdzie pieprz
rośnie.

Kim jesteś? Mordercą?

Nie bądź śmieszna - odparł Luke.

Złodziejem?

Alex...

No to kim? JakąŜ to straszną postacią jesteś, skoro

uwaŜasz, Ŝe mogłabym ciebie nie chcieć?

Reporterem - oznajmił Luke i spostrzegł, Ŝe dziew-

czyna blednie. Wykrzywił usta w ironicznym grymasie.
- Nie bój się, Alex.

Alex otrząsnęła się ze zdumienia.

A więc jednak śledziłeś mnie, prawda?

Tak.

Wiedziałam! - zawołała, odsuwając się od męŜ-

czyzny. - BoŜe, kiedyŜ ja nauczę się dowierzać swojemu
instynktowi? Wiedziałam, Ŝe mnie śledzisz. Dla kogo
pracujesz?

Wymienił tytuł znanego brukowca. Alex pokręciła

głową-

Zdecydowanie najgorsza gazeta brukowa. Jak mog-

łeś?

Potrzebowałem pieniędzy na moją następną wyprawę.

- Do Afryki, tak? - zagadnęła.
_ Tak.

-1 Ameryki Środkowej?- dodała, ukazując jego chore

kolano.

- Tam równieŜ. Dokumentuję tam badania.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

103

To dlaczego pracujesz dla tego koszmarnego bruko-

wca?

Jestem wolnym strzelcem. Gazety kupują moje

artykuły, ale za mało mi płacą.

Czy zamierzałeś kiedyś mi o tym powiedzieć? A

moŜe miałam o sobie przeczytać na kolumnie obok
informacji o narodzinach niemowlęcia z dwiema głowami?

Chciałem ci o tym powiedzieć po opuszczeniu tego

domku. I nie będzie Ŝadnego artykułu. Nie napiszę go.

Dlaczego? Jestem pewna, Ŝe byłby wart majątek.

JuŜ widzę nagłówek: „Baraszkowałem nago na śniegu

; z Alexandra Beck". W ten sposób zapewne sfinansował-

byś dwie małe „wyprawy" albo i więcej.

Wiesz, dlaczego.

Nie. Nie wiem.

- Bo to, co się tutaj dzieje, jest tylko naszą sprawą.
Alexandra odczuwała urazę i ból. Chciała go zniena-

i widzie, wydrapać mu oczy, kopnąć go w chore kolano,

wytargać za te cudowne długie włosy na karku, ale

' oczywiście wiedziała, Ŝe nie zrobi Ŝadnej z tych rzeczy.

- Nie wierzę ci - odparła spokojnym głosem.

■■

- Alexandre, usiłuję powiedzieć ci prawdę.

I Alex długo przypatrywała się Luke'owi. •
- Czy to cała prawda?

Luke zawahał się. Nie musiał jej mówić o zdjęciach:

i ona na pewno by się o nich nie dowiedziała; zresztą

przecieŜ nie zamierzał ich sprzedawać. Dla niego te

fotografie nie istniały.

Tak, to cała prawda. Powiedz coś.

Co mam mówić?

Nie wiem. Krzycz. Wrzeszcz. Tup nogami. Cokol-

I wiek. Tylko nie stój i nie patrz na mnie takim wzrokiem.

Zraniłeś mnie, Luke - oświadczyła.

{ - Wiem.

! - To wszystko, co masz mi do powiedzenia?

- Chodzi ci o przeprosiny?

104

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

To nie wystarczy. Rzuciłam ci się w ramiona, a ty

mnie odepchnąłeś. Czuję się jak zupełna... Skoro mnie
nie chciałeś, naleŜało po prostu mi to powiedzieć.

Naprawdę ciebie chcę - odparł łagodnie.

Jak bardzo?

Ogromnie.

Alex uniosła rękę i pokazała pudełko z prezerwatywa-

mi na stole.

JuŜ nie masz wymówki - zauwaŜyła i przygryzła

wargę.

To prawda.

W takim razie... dowiedź tego.

Luke czuł, Ŝe krew uderza mu do głowy niczym gejzer.

Z trudem oddychał, nie był w stanie wydusić z siebie ani
słowa, a przyśpieszony puls blokował wszelkie rozsądne
myśli.  Powoli  podchodził  do  dziewczyny.  Alex  nagle
opuściła  odwaga  i  cofała  się  z  kaŜdym  jego  krokiem.
Zatrzymała  się  dopiero  wtedy,  gdy  jej  plecy  dotknęły
blatu stołu. A Luke stanął tuŜ przed nią i połoŜył ręce na
jej ramionach.

DuŜy z niego facet, pomyślała. Hej, Alexandra, skąd

takie refleksje? PrzecieŜ nie urósł w ciągu tych dwóch
minut. Ale rzeczywiście wydawał się większy. Musiała
podnieść głowę, Ŝeby spojrzeć mu w oczy. MoŜe nie był
groźny, ale emanowała z niego ogromna siła.

Rozmyśliłaś się?

Nie.

Dobrze.

Natychmiast wpił się w jej usta. Nie bawił się w

słodkie  gry  wstępne.  Jego  język  plądrował  usta  dziew-
czyny niczym potęŜny huragan. Alex stanęła na palcach
i  Oplotła  nogą  jego  kostkę,  napierając  na  niego  całym
ciałem.  Dłonie  Luke'a  dosięgnęły  jej  pośladków.  Posa-
dził  ją  na  blacie  i  stanął  między  jej  rozstawionymi
kolanami. Nasyciwszy się wargami dziewczyny, zaczął
całować jej policzki, brodę, wraŜliwe miejsce za uchem,

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

105

podczas gdy ręce Alex niecierpliwie przesuwały się po
jego piersi w dół, tak nisko, jak to było moŜliwe.

Luke podciągnął jej sweter i wtulił twarz między

cudowne  wzgórki,  usiłując  opanować  poŜądanie.  Na
próŜno. Musiał posmakować tych słodkich  pączków, aŜ
stały się tak pełne i nabrzmiałe jak za pierwszym razem,
kiedy widział je przez obiektyw aparatu. A ona całowała
go po głowie i pieściła muskularne plecy. Jego rozgrzane
ciało  dosłownie  parzyło  ją.  Oplotła  go  nogami,  Ŝeby
przytulić się do niego jeszcze mocniej.

- Chcę być tutaj, w tobie - powiedział, napierając na

dziewczynę. - Och, bardzo głęboko, kochanie.

- Tak - szepnęła. - Proszę, och, proszę cię, Luke. Teraz.
Luke nie potrzebował dalszych zachęt. Przeniósł Alex na

materac. Puściła jego ramię tylko na chwilę, Ŝeby zgarnąć ze
stołu małe czerwone pudełko, a potem opadli na materac.

Twoje kolano...

Jakie kolano?

Luke myślał w tym momencie o zupełnie innej części

swego ciała. Całował Alex, a jednocześnie mocował się
z paskiem jej spodni. Wspólnymi siłami udało się rozebrać
dziewczynę i Luke przez chwil| podziwiał piękno jej ciała.
Potem przesunął ręką po jej obojczyku, by dosięgnąć
miejsca, które tak pragnęło jego dotyku. Alex rozchyliła
nogi i troszkę uniosła biodra, by dodać mu zachęty.

- Rób to dalej, Luke, nie przestawaj. Dotykaj mnie

wszędzie.

Luke przeczesywał palcami gniazdko jej rudawych

włosków, zaś jego ciałem wstrząsnął dreszcz. Była taka
miękka i ciepła - i taka wilgotna z poŜądania. I to
wszystko dla niego.

Poddaję się, pomyślał.

Wstał, ściągnął buty i błyskawicznie zdarł z siebie

ubranie. Serce Alex waliło jak młotem. Widywała juŜ
nagich męŜczyzn, ale dopiero obnaŜone ciało Luke'a
rozpaliło ją do białości. Wyciągnęła ku niemu ramiona

106

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

i posłała  mu  uwodzicielski  uśmiech. OstroŜnie połoŜył
się na niej, przenosząc cięŜar swojego ciała na łokcie, i
wdychał jej zmysłowy, kobiecy zapach. Alex reagowała
na  kaŜdy  jego  dotyk.  Otworzyła  usta  i  dosięgnęła
językiem  jego  warg.  Była  taka  spragniona,  gotowa.
Wszystkie  minione  lata,  wszystkie  wątpliwości  bladły
wobec  faktu,  iŜ  przebywała  tu  z  nim.  Był  rzeczywisty.
NaleŜał do niej.

Luke sięgnął po prezerwatywę, a potem szybko wrócił

do poprzedniej pozycji.

- Teraz - prosiła Alex.

Luke wślizgnął się w nią jednym stanowczym ruchem,

ale uświadomił sobie, Ŝe coś go powstrzymuje. Przy
ponownej próbie poczuł, Ŝe Alex wije się pod nim, jakby
coś ją bolało. W jej oczach pojawiły się łzy.

Alex, co się stało?

Proszę cię, nie bądź zły.

Dopiero w tym momencie zdał sobie sprawę z tego, Ŝe

Alex jest dziewicą, i poczuł się tak, jakby bokser zdzielił
go pięścią między oczy.

Dlaczego mi nie powiedziałaś?

A uwierzyłbyś?

-Nie.

Chcesz przestać, tak? - zapytała ze strachem w gło-

sie.

Nie, nie ma mowy - odparł Luke i ucałował jej

lśniące od łez oczy. - Nie chcę cię skrzywdzić, ale nic
mnie juŜ nie powstrzyma. Chyba Ŝe ty tego zaŜądasz.

Chcę ciebie - szepnęła. - Całego.

Wpiła paznokcie w jego ramiona. Odczuwała ból,

który był wszak zapowiedzią tak intensywnej rozkoszy,
Ŝ

e wręcz cieszyła się z początkowej niewygody. Luke

wślizgiwał się w nią powoli, z wielką ostroŜnością, by po
chwili oderwać się od niej i znowu wrócić. Alex instynk-
townie dostroiła się do jego ruchów, a potem wygięła
plecy i wydawała z siebie głośne jęki.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

107

Luke jeszcze nigdy nie doznał tak piorunującego,

cudownego orgazmu. Nawet nie próbował pojąć, dlacze-
go tak się stało. Powoli przewrócił się na bok i odgarnął
rudawy kosmyk z twarzy Alex. Uśmiechnęła się do niego
i pogładziła jego dolną wargę.

Ma pani donośny głos, panno Beck - zauwaŜył z

uśmieszkiem.

Krzyczałam, prawda?

Wypędziłabyś umarłego z grobu.

Czy jest ci przykro? - zapytała.

e byłem twoim pierwszym kochankiem?

Tak.

Nie. Tylko szkoda, Ŝe nie wiedziałem, iŜ byłaś

dziewicą. Postarałbym się zrobić to lepiej.

Lepiej być nie mogło - odparła, muskając wargami

jego usta. - Dziękuję, Luke'u Strattenie.

Och, cała przyjemność po mojej stronie, panno

Beck. Czy ty wiesz, Alex, Ŝe mógłbym cię znowu wziąć,
i to juŜ teraz?

Zrób to.

Byłabyś strasznie obolała - odrzekł z uśmiechem.

No to co?

Wolałbym, Ŝebyś opuściła to miejsce o własnych

siłach - powiedział Luke. *

NałoŜył dŜinsy i udał się do łazienki, a po chwili wrócił

z mokrym ręcznikiem, by delikatnie zetrzeć z Alex ślady
ich miłości.

- Wiesz, chyba się w tobie zakochałam - stwierdziła.
Ręka Luke'a na chwilę znieruchomiała.

Nie mów takich rzeczy. To, co czujesz, jest w tych

okolicznościach zupełnie naturalne.

W jakich okolicznościach?

No, Ŝe byłem twoim pierwszym kochankiem i w

ogóle. To trochę zaciemnia sprawę.

A jakaŜ to sprawa? - zagadnęła Alex, która wstała

i włoŜyła jego koszulę. Patrząc na jej kremowobiałe uda,

108

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Luke poczuł, Ŝe znowu ogarnia go podniecenie. Był
zdumiony, Ŝe dzieje się to tak szybko, Alex była jak
narkotyk. Przy tej dziewczynie całkowicie tracił panowa-
nie nad sobą.

Chodź tu - powiedział.

O co chodzi, Luke?

Wziął ją za rękę i, jak w zwolnionym tempie, przyciąg-

nął dziewczynę do siebie. Odchylił koszulę, by objąć jej
piersi. Wtulił twarz w jej szyję, a ona poczuła, Ŝe jej ciało
przenika fala ciepła. Znowu go poŜądała, podobnie jak on
pragnął jej.

- Zdaje się, Ŝe mówiłeś, iŜ jeśli znowu będziemy się

kochać, to nie wyjdę stąd o własnych siłach?

Luke zdjął dŜinsy i połoŜył ją na materacu.

- Będę niósł cię na rękach.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Alexandra nie miała ochoty otwierać oczu. Nie chcia-

ła, Ŝeby światło poranka zniweczyło jej rozmarzenie i
połoŜyło kres urokowi tej chwili.

Wtuliła się głębiej w kokon ramion Luke'a. LeŜeli

spleceni w uścisku na starym materacu. Jego ramiona
obejmowały ją jak najdroŜszy skarb. Byli nadzy, ogrze-
wała ich tylko pikowana kołdra i ciepło własnych ciał.

Alexandra dziwiła się, Ŝe w ich ciałach zostało

jakiekolwiek ciepło. Po tym wybuchu namiętności zeszłej
nocy powinni byli się rozpaść, wypalić, zamienić w popiół.

Ach, ta ostatnia noc.

Czy zdarzyła się juŜ kiedykolwiek taka noc? Czy

dwoje ludzi dotykało się kiedykolwiek w taki sposób, czy
osiągnęło takie wyŜyny rozkoszy, czy odnalazło to, czego
szukało, a nawet więcej?

Frazesy o dwóch połówkach tworzących jedność

brzmiały zbyt banalnie i nie oddawały tego, co Alex
poczuła w ramionach Luke'a.

Powiedziała mu, Ŝe chyba się w nim zakochała.

Kłamała. Z całą pewnością była w nim zakochana,
kochała go właściwie od momentu, w którym zdecydo-
wała, iŜ to on będzie jej pierwszym kochankiem.

Pomimo swojego stylu Ŝycia Alex wyznawała trady-

cyjne wartości. MoŜe zadecydował o tym fakt, Ŝe chociaŜ
jej  ojciec  wciąŜ  zabiegał  o-popularność  i  nie  unikał
skandali,  to  jednak  nie  oŜenił  się  powtórnie  po  śmierci
matki.  Alex  wiedziała,  Ŝe  Felicia  Beck  była  jedyną
miłością Victora i nikt nie mógł jej zastąpić. Jego postawa

110

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

najwyraźniej nie pozostała bez wpływu na Ŝycie Alexand-
ry. „Sama wyczujesz, kiedy spotkasz swoją miłość",
zwykł mawiać. Spod jej rzęs popłynęły łzy. Zmęczenie
i nowe przeŜycia sprawiły, Ŝe z trudem panowała nad
emocjami.

UŜyła słowa „miłość". Luke tego nie zrobił. Jego

serce  otaczała  nieprzenikniona  skorupa.  Raz  czy  dwa
w  ciągu  tej  nocy  miała  wraŜenie,  Ŝe  udało  jej  się  ją
przebić,  choćby  na  chwilę.  Te  przeciągłe  spojrzenia,
łagodnie wypowiadane słowa i rozdzierające jęki musiały
coś  znaczyć?  Nie  mógłby  jej  w  taki  sposób  dotykać  i
całować, gdyby w jego sercu nic się nie działo.

Alex zapamiętała jego spojrzenie tuŜ przed tym, jak

wyczerpani zapadli w sen. Było ciepłe i czułe. Ale czy
kochające?

Nie miała ochoty zwodzić samej siebie. Nie potrafiła

sobie wyobrazić, Ŝe juŜ nigdy go nie zobaczy, Ŝe nie
przeŜyje z nim takiej nocy. Nie brakowało jej odwagi, ale
pragnęła, by łączyło ich coś więcej niŜ tylko ta jedna noc.
Pozbyła się brzemienia dziewictwa, ale obarczyła siebie
samą gorszym cięŜarem: miłością bez wzajemności.

Przyznawała, Ŝe istnieją między nimi duŜe róŜnice, ale

przecieŜ mieli teŜ ze sobą wiele wspólnego. Oboje utracili
matki w młodym wieku, oboje mieli despotycznych
ojców i oboje niechętnie się anagaŜowali uczuciowo.
Musiała przekonać Luke'a, Ŝe mogą Ŝyć razem. Czy była
w stanie tego dokonać?

Cierpiała z powodu bolesnej niepewności. Przekonała

się, Ŝe ta zachwalana miłość wywołuje znaczne kom-
plikacje, zwłaszcza gdy człowiek zakochał się bez wzaje-
mności. Jej analityczny umysł zaczął eliminować kolejne
moŜliwości. Musiała wszystko uporządkować, opraco-
wać jakiś plan działania.

Gdyby tylko miała czas. Ale czas był jej wrogiem.

Powoli otworzyła oczy. Potwierdziły się jej najgorsze
przewidywania.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

111

Był ranek. I świeciło słońce.

Czas minął.

Alexandra przeciągnęła się. Była nieco obolała. Jed-

nak ból przyjmowała z radością, gdyŜ przypominał jej
o szczególnych zdarzeniach ostatniej nocy.

- Dzień dobry.

Odwróciła się do uśmiechniętego, rozczochranego

Luke'a.

Dzień cudowny - odparła.

Potraktuję to jako komplement - stwierdził ze

miechem Luke.

Proszę bardzo.

Spojrzeli na siebie. Luke pogładził kciukiem dolną

wargę Alex.

AleŜ to była noc, panno Beck. Nigdy jej nie

zapomnę - powiedział.

Ani ja - odrzekła Alex, dotykając dłonią jego

policzka. - Dzięki panu warto było na nią poczekać, panie
Stratten - szepnęła. Serce Luke'a mocno zabiło w piersi.
Ta noc była czymś nierzeczywistym. Na początek Alex
zaoferowała mu samą siebie. Myślał, Ŝe jego dar był taki
bezinteresowny, taki szlachetny, a przecieŜ nie mógł się
równać z tym, co podarowała mu ona.

Tym darem było jej dziewictwo, coś, czego nie

spodziewał się dostać od nikogo. Nie chciał się z nią
kochać, ale kiedy zaakceptowała prawdę o jego zawodzie,
uznał, Ŝe wszystkie przeszkody zostały usunięte. Nigdy
by nie odgadł, Ŝe będzie jej pierwszym kochankiem.

Ten fakt prześladował go w myślach. Joe nie szczędził

mu szczegółowych opisów tego, co wyczyniała Alexandra
z męŜczyznami. Kiedy to wszystko okazało się kłamstwami
sfabrykowanymi przez prasę, której on sam był reprezentan-
tem, przeŜył wstrząs. JuŜ nie wiedział, co ma myśleć i czuć...

Musimy porozmawiać - powiedział.

A więc porozmawiajmy - odparła Alex.

Powinnaś była mi powiedzieć o swoim dziewictwie.

112

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

PrzecieŜ ci mówiłam, Ŝe i tak byś nie uwierzył.

Tak czy owak, powinnaś była spróbować.

Dlaczego?

PoniewaŜ... PoniewaŜ to zmienia sytuację. Jej

serce na chwilę zamarło.
-

Doprawdy?

Czuję, Ŝe...

Luke wypuścił ją z objęć i usiadł.

- Nie wiem, jak to powiedzieć.

- Sądziłam, Ŝe po ostatniej nocy moŜesz powiedzieć

mi wszystko.

Luke cięŜko odetchnął.

Alex, posłuchaj mnie. Nie chcę cię zranić.

MoŜe byłam dziewicą, Luke, ale nie jestem osobą

przewraŜliwioną.

Po prostu chodzi mi o to, Ŝe nie naleŜę do ludzi, na

których moŜna się oprzeć. Wiesz, co mam na myśli?

Sporo podróŜujesz, prawda?

Odchylił się do tyłu z uśmiechem ulgi na twarzy.

Dokładnie o to mi chodzi. Raz jestem tu, drugi raz

tam. Decyduję o wyjeździe niemal z minuty na minutę.

I myślisz, Ŝe ja chcę ograniczyć twoją wolność,

prawda?

Tego nie powiedziałem. Pozwól mi wyjaśnić...

Nie musisz. Widzę to w twoich oczach. Myślisz, Ŝe

będę szlochała i czepiała się twoich nóg, przeszkadzając
ci wejść na pokład samolotu.

Nie o to...

Alex wstała, zupełnie zapominając o tym, Ŝe jest naga.

A właśnie, Ŝe o to ci chodzi. Nie zaprzeczaj.

Właśnie tak myślisz. No cóŜ, nie czuj się zobowiązany
wobec mnie. Jestem dzielną dziewczyną, jeśli jeszcze
tego nie zauwaŜyłeś.

ZauwaŜyłem...

Odwróciła się, nie chcąc patrzeć na jego zadowoloną

minę, i, pomimo nagości, z dumnie uniesioną głową

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

113

poszła do łazienki. Luke nie udał się za nią. Zatrzasnęła
drzwi i oparła się o umywalkę, walcząc ze łzami, które
napływały jej do oczu. Weszła pod prysznic. Prawie nie
czuła, Ŝe po jej ramionach ścieka zimna woda. Zawie-
dzione nadzieje uczyniły ją obojętną na tak przyziemne
sprawy jak gorąca i zimna woda.

Niech go diabli! Jak mógł wypowiedzieć tak niedelikat-

ną uwagę i zniszczyć tę najpiękniejszą noc w jej Ŝyciu?
I jak ona sama mogła pozwolić na to, Ŝeby jego słowa tak
bardzoją ubodły? Otarła łzy wierzchem dłoni i podeszła do
kurka, Ŝeby puścić jak najcieplejszą wodę.

Kropelki wody mieszały się ze łzami na jej twarzy.

Kiedy sięgnęła po ręcznik, otworzyły się drzwi kabiny
i stanął przed nią Luke owinięty w pikowaną kołdrę. Bez
słowa odrzucił kołdrę i stanął obok dziewczyny, przycią-
gając ją do siebie.

Nie rób... - zaczęła.

Nie, to ty tego nie rób. Przede wszystkim nie

wkładaj mi w usta słów, których nie wypowiedziałem.

Ręce Luke'a błądziły po piersiach i brzuchu Alex.

Pomimo Ŝe była na niego wściekła, nie mogła pozostać
obojętna na jego dotyk. Woda robiła się coraz chłodniej-
sza, ale oni tego nie zauwaŜyli.

- Nie czuję się „zobowiązany" - ciągnął. - Czuję się

zmieszany, zakłopotany, niepewny, ale z pewnością nie
czuję się zobowiązany. Chciałem tylko poprosić, Ŝebyś
dała mi czas, abyśmy oboje przemyśleli tę sprawę.

Kiedy obróciła się w jego ramionach, woda była juŜ

zupełnie zimna.

- Mówisz serio?

Luke chwycił mydło i zaczął namydlać jej plecy i

pośladki.

- A jak myślisz? - zagadnął, napierając na nią swoim

ciałem.

- Sądziłam, Ŝe zimny prysznic studzi zapał męŜczyzny

- zauwaŜyła, wyczuwając jego erekcję.

114

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

- Sądzę, Ŝe dzieje się tak wówczas, gdy męŜczyzna

jest sam pod prysznicem - odparł.

Alex wzięła mydło i poczęła,, namydlać nim Luke'a,

z  rozkoszą  błądząc  dłońmi  po  jego  szczupłym  ciele.
Kiedy  dotknęła  intymnego  miejsca,  zamruczał  z  ap-
robatą  i  wycisnął  na  jej  wargach  namiętny  pocałunek.
Alex  przesunęła  językiem  po  zębach  Luke'a,  zachęca-
jąc  go,  by  uczynił  to  samo.  Przyłączył  się  do  tej
zabawy  bez  wahania.  Alex  zaczęła  drŜeć  w  jego
ramionach. MęŜczyzna oderwał się od niej.

Trzęsiesz się z zimna czy przeze mnie? - zapytał.

Z obu powodów.

Zaczął manipulować przy kurkach, ale z prysznica

nadal ciekła zimna woda.

- Myślę, Ŝe skończył nam się propan. MoŜe powinniś

my to kontynuować przy kominku.

Szybko spłukali swoje ciała. Pierwszy wyskoczył spod

prysznica Luke. Podniósł kołdrę, zarzucił ją sobie na
plecy i owinął nią Alexandre.

Mmm - mruknęła.

Lepiej?

O wiele.

Chodź ze mną.

Wysuszyli się przy kominku, pogryzając krakersy z

masłem orzechowym. Alex wpatrywała się w Luke'a,
napawając się kaŜdym jego ruchem, utrwalając ten obraz
na negatywie swego umysłu. Doznawała przygnębiające-
go uczucia, Ŝe kiedy się rozstaną, pozostaną jej tylko
wspomnienia.

nieŜyca ustała - powiedział Luke.

wieci słońce - dorzuciła Alex.

Dzisiaj będą juŜ nas szukać.

Wiem.

Chyba powinniśmy im w tym pomóc.

Jak?

Podsycimy ogień, Ŝeby zobaczyli dym. Albo spró-

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

115

bujemy dojść do najbliŜszego szlaku. Albo pójdziemy
tamtą drogą, Ŝeby się przekonać, dokąd prowadzi. Do
diabła, nie wiem. Coś musimy zrobić.

Tak, masz rację, oczywiście - odparła Alex. Wstała

i zaczęła się ubierać.

Co ty robisz? - zapytał Luke.

Skoro mamy brnąć przez śnieg, to pomyślałam, Ŝe

najpierw trzeba coś na siebie włoŜyć.

Luke wyszczerzył zęby w uśmiechu.

No, nie wiem. Odkąd wymyśliłaś ten tytuł artykułu,

wyobraŜam sobje, Ŝe baraszkujesz ze mną nago po śniegu.

Jesteś niemoŜliwy - oznajmiła, wyciągając do niego

rękę. - No chodź, leniuchu.

Luke chwycił jej rękę i wstał. Miała rację. Robił się

leniwy. Leniwy i zadowolony. Nigdy nie potrafił usie-
dzieć długo w jednym miejscu, a teraz nagle zadowalał się
przebywaniem,w tym małym domku przez cały dzień.
I zastanawiał się nad tym, co go przedtem tak gnało. Przez
całe swoje dorosłe Ŝycie dokądś mu się śpieszyło. Kiedyś
nazywał to umiłowaniem przygody. Teraz powątpiewał
w prawdziwość tego określenia.

Zaczynał kwestionować wiele rzeczy. Znowu od-

czuwał  niepewność.  Gdzieś  w  oddali,  na  horyzoncie
umysłu,  majaczyły  schludne  białe  płotki.  Odpychał  od
siebie  tę  wizję.  Ciesz  się  tą  fantastyczną  sytuacją,
Stratten, mówił sobie. Ulegając nastrojowi, psujesz jedy-
ną dobrą rzecz, jaka ci się przytrafiła w Ŝyciu.

Podczas gdy Luke wkładał ubranie, Alex wyglądała

przez okno. Jej twarz oświetliły promienie słońca; prze-
chyliła głowę, Ŝeby się nimi rozkoszować. Wiatr zupełnie
ucichł. W powietrzu nadal wyczuwało się chłód, ale
pogoda była piękna. Z krzewów i drzew zwisały czapy
ś

niegu, które roztapiały się w słońcu.

Alex chwyciła kurtkę Luke'a, która wisiała na haku

przy drzwiach, i zarzuciła ją sobie na ramiona, po czym
szeroko otworzyła drzwi i wyszła na dwór.

116

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Hej, zaczekaj na mnie! - krzyknął Luke.

Zaczekam - odparła, wdychając świeŜe powietrze.

- AleŜ tu jest wspaniale!

Zimny podmuch wiatru sprawił, Ŝe włoŜyła ręce do

kieszeni, by je rozgrzać. Czuła zapach Luke'a i wsunęła
dłonie jeszcze głębiej w wełnianą podszewkę. Zerwała
z okapu nad drzwiami spiczasty sopel i zaczęła go ssać,
podziwiając piękną scenerię zimową.

Wyglądasz jak mała dziewczynka -zauwaŜył Luke,

stanąwszy za jej plecami.

Czuję się jak mała dziewczynka -.odrzekła Alex.

- Czuję się wolna.

Wyciągnęła rękę z soplem. Luke ostentacyjnie go

polizał.

- Ja teŜ - powiedział.

Objął ją ramionami, przyciągnął do siebie i pocałował

w szyję, a potem oparł brodę na jej głowie. W miiczeniu
patrzyli na naturalne piękno okolicy. Powietrze było
rześkie i czyste, a śnieg wprost oślepiał swą białością.
Przez drzewa przedarł się znowu lekki podmuch wiatru
i Alex zadrŜała z zimna. ZauwaŜyła, Ŝe Luke ma na sobie
tylko flanelową koszulę.

- Musi ci być zimno - stwierdziła. - Masz tu swoją

kurtkę. Pobiegnę do domku i wezmę swoją.

Pomimo protestów Luke'a zsunęła z siebie jego kurtkę

i  wówczas  z  kieszeni  wypadł  mały  cylindryczny  przed-
miot,  który  utkwił  w  śniegu.  Alex  i  Luke  pochylili  się
jednocześnie,  by  go  podnieść.  Pierwsza  dosięgnęła  go
Alexandra.

- Co to takiego? - zapytała.

Luke zastygł. Przeszył go zimny dreszcz.

Film.

Robiłeś zdjęcia? Czego?

Wyciągnął rękę i wyszarpnął rolkę z jej dłoni.

- Krajobrazów - powiedział, wpychając rolkę do

kieszeni spodni. Zniknął w drzwiach domku, by po chwili

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

117

wybiec stamtąd ze sztucznym futerkiem Alex. - Łap! -
zawołał, rzucając jej kurtkę. - Zamiana.

Kiedy zamienili się okryciami, wyciągnął do niej rękę

i  poszli  w  stronę  zbocza.  Droga  była  trudna,  gdyŜ  w
niektórych  miejscach  śnieg  sięgał  im  do  kolan.  Szli  pół
godziny,  mijając dwa domki. Obydwa były przysypane
ś

niegiem i puste. Im niŜej opadała droga, tym więcej

niegu utrudniało marsz. Alex ciągle się ślizgała, ponie-

waŜ jej buty nie nadawały się do tego rodzaju wypraw.
Parę razy omal nie pociągnęła za sobą Luke'a.

To nie jest dobry pomysł - stwierdził Luke, kiedy

przystanęli, Ŝeby odpocząć. - MoŜe tylko jedno z nas
powinno pójść dalej.

Tak - odparła Alex. - Ja.

Mowy nie ma. Ja pójdę dalej. Ty wracaj do domku.

Luke, bądź rozsądny. Nie mamy pojęcia, dokąd

prowadzi ta droga, jeŜeli w ogóle dokądś prowadzi. Nie
moŜesz brnąć przez śnieg, skoro twoje kolano jest w
takim stanie.

Spenetruję większy obszar niŜ ty - odrzekł Luke.

- MoŜe i tak. Ale co będzie, jeśli nie zdołasz wrócić?
Miała rację. Nawet gdyby udało mu się zejść na dół,

powrót mógłby nastręczyć ogromne trudności. Gdyby nie
dotarł do jakiegoś szlaku, ugrzązłby na dobre. Alex
podeszła do niego i objęła go ramionami.

- Proszę cię, wracajmy do domku - powiedziała.
Luke przytulił ją do siebie. Pochylił się i pocałował

dziewczynę. Była tak przyjemna w dotyku, Ŝe z trudem
się od niej oderwał.

Ten śnieg naprawdę się topi - powiedział, usiłując

przekonać raczej siebie niŜ Alex.

Jeden dzień więcej nie zrobi róŜnicy - dodała. W

skrytości ducha liczyła na to, Ŝe Luke się z nią zgodzi.
Chciała wrócić do domku. Pragnęła, Ŝeby ich uczucie
scementowała jeszcze jedna noc.

Dobrze - powiedział Luke i Alex odetchnęła z ulgą.

118

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

-Wracajmy. Jeśli szukają nas helikopterem, to zobaczą dym

z komina, pod warunkiem, Ŝe będziemy palić w kominku.

Alex uśmiechnęła się, aonpocałowałjąwczubeknosa.

- Zadowolona? - zapytał. Alex skinęła głową.

- Wiesz co? Myślę, Ŝe ty po prostu chcesz, Ŝebym znowu
połoŜył się obok ciebie na materacu, ot co.

Alex lekko ugryzła go w podbródek, a potem musnęła

jego policzek wargami.

Hmm, to zaleŜy. Co masz do zaoferowania? - zaga-

dnęła.

Jak łatwo zapominamy o pewnych sprawach.

Ja nie zapomniałam. Ale rzeczywiście nie mamy juŜ

prezerwatyw. Zeszłej nocy zuŜyliśmy wszystkie.

Luke uśmiechnął się tajemniczo.

- Istnieją inne sposoby uprawiania miłości, Alexand

re - zauwaŜył.

W jego oczach tliły się figlarne iskierki. Alex posłała

mu bojaźliwy uśmiech.

Nie miałam o tym pojęcia. PrzecieŜ do niedawna

byłam dziewicą. Musisz mi wytłumaczyć, co masz na myśli.

Wolałbym ci to zademonstrować.

W takim razie na co czekamy?

Luke wziął ją za rękę i pociągnął za sobą. Wspięli się

na wzgórze dwa razy szybciej, niŜ z niego zeszli.
Roześmiani i zziajani, omal nie upadli na próg domku.

Ogień w kominku jeszcze się palił, a pokój był ciepły

i przytulny. Alex czuła się tak, jakby wróciła do domu.
Zrzuciła kurtkę i szybko się rozebrała, a następnie, udając, Ŝe
nurkuje, skoczyła na materac. Luke obserwował jej dokazy-
wanie i pokręcił głową z niedowierzaniem. Alex uwodzicie-
lsko skrzyŜowała nogi i zwróciła ku niemu ramiona.

MoŜe najpierw byś mnie nakarmiła - zagadnął Luke.

Alex potrząsnęła głową.
-

Jestem głodny.

- Ja teŜ - oświadczyła Alex i zaraz poklepała miejsce

obok siebie. - Czekam na pierwszą lekcję, panie Stratten.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

119

Naprawdę?

AleŜ tak. Chyba Ŝe wprowadziłeś mnie w błąd.

MoŜe w rzeczywistości nie znasz innych sposobów
uprawiania miłości.

Och, znam je doskonale.

Wobec tego... spełnij obietnice.

Luke rzucił kurtkę na podłogę. Z rozmyślną

powolnością zdjął koszulę, odsunął zamek dŜinsów i
ś

ciągnął spodnie razem z butami, by po chwili połoŜyć

się obok Alex. Nie dotykając dziewczyny, nachylił się
nad nią i pocałował ją tak czule, Ŝe poczuła palący ból w
brzuchu.

- Chcę się z tobą kochać. Jeszcze jeden raz, kochanie,

zanim opuścimy to miejsce - szepnął.

- PokaŜ mi, jak - odparła łagodnie.
Przyciągnął ją do siebie i błądził rękami po całym ciele

dziewczyny.

- Sposób numer jeden - powiedział, całując ją za

uchem, w policzek i miękkie zagłębienie pomiędzy
obojczykami.

- Mmm, juŜ rozumiem - mruknęła.
Pocałowała go w szyję i zaczęła kąsać Luke'a w ramię,

wodząc paznokciami po jego plecach.

Właśnie o to ci chodzi? - zapytała.

Jakie to przyjemne - stwierdził Luke, który w dal-

szym ciągu dotykał kaŜdego skrawka ciała Alex.

PokaŜ mi coś więcej - błagała.

Sposób numer dwa.

Ręka Luke'a ześlizgnęła się po brzuchu dziewczyny.

Jego palce zanurzyły się w gnieździe rudawych włosków
i zaczęły łagodnie je drapać, co sprawiło, Ŝe Alex głośno
wykrzykiwała imię swego kochanka. Rozchyliła nogi, a
Luke nie ociągał się z reakcją na jej milczące za-

proszenie i po chwili pieścił kciukiem to najwraŜliwsze
Alex miejsce, podczas gdy ona jęczała i pręŜyła się z
rozkoszy. Nie zapominała o własnych palcach, które
wkrótce objęły jego nabrzmiały członek. Luke zadrŜał.

120

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Czy robię to prawidłowo? - zapytała z zapierającą

dech w piersiach niewinnością.

Z pewnością jesteś na właściwej drodze.

Kontynuuj - powiedziała. - Jaki jest sposób numer

trzy?

Sądzisz, Ŝe potrafisz go opanować? - zagadnął Luke.

Skoro ty moŜesz, to ja teŜ.

Dobrze, oto on.

Teraz pieszczeniem zajęły się usta Luke'a, które

całowały  i  kąsały  kaŜdy  miękki  skrawek  ciała  Alex.
Następnie  Luke  penetrował  jej  intymne  miejsce,  a  jego
język  delektował  się  tym  wraŜliwym  zakątkiem.  Alex
wygięła  ciało  w  łuk  i  wykrzykiwała  imię  kochanka,
zdumiona nagłością i intensywnością doznań, które prze-
Ŝ

ywała za sprawą jego języka i warg. Wreszcie opadła na

materac. Jej serce waliło w szalonym tempie, była zupełnie
wyczerpana. Czuła się tak, jakby umarła i poszła do nieba.

- O, tak - oznajmiła po dłuŜszej chwili. - Sposób

numer trzy zdecydowanie przypadł mi do gustu.

Luke zachichotał. Na twarzy Alex pojawił się

uśmiech. Czuła się zaspokojona i przekonana, Ŝe moŜe
zrobić wszystko. Triumfalne spojrzenie Luke'a dodawało
jej pewności siebie.

- Teraz twoja kolej - powiedziała.

Przewróciła Luke'a na plecy. Powoli, ukradkiem,

pochyliła się nad nim i powtarzała jego zabiegi sprzed
kilku minut.

- Czy dobrze to robię? - pytała, a jednocześnie

wodziła językiem po jego klatce piersiowej i płaskich
męskich sutkach, cały czas szykując się do ataku na
miejsce, w którym rodziło się jego poŜądanie.

Luke mruczał z aprobatą i gładził Alex po plecach, a

kiedy objęła ustami to najwraŜliwsze miejsce, dosłownie
zesztywniał wskutek rozkoszy. Alex objawiła wielki,
wrodzony talent, toteŜ jego ciało reagowało na jej
pieszczoty szybciej, niŜby tego chciał. Wplótł palce w jej

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

121

włosy i próbował ją powstrzymać. Alex przechyliła
głowę.

Coś nie tak?

Myślę, Ŝe powinniśmy wypróbować sposób numer

trzy następnym razem - powiedział bardzo napiętym
głosem.

Nie sądzę - odparła Alex i powróciła do miejsca,

w którym przerwała swoje zabiegi.

Przestań, och, Alex... Nie... Alex... Och, nie prze-

stawaj.

Nie przestała.

Alexandre obudził jakiś dźwięk. Luke nadal spokojnie

spał u jej boku. Przez pół dnia zajmowali się wyłącznie
kochaniem, a potem, wyczerpani, zapadli w sen. Wy-
jrzała przez okno. Promienie słońca padały teraz w innym
kierunku. Było juŜ późne popołudnie. Czekała, aŜ dźwięk
się powtórzy, ale to nie nastąpiło.

Powoli, ostroŜnie, Ŝeby nie obudzić Luke'a, Alex zsunęła

się z materaca. Pośpiesznie włoŜyła ubranie, chwyciła
kurtkę i wybiegła przez drzwi, cicho zamykając je za sobą.
Powietrze było zimne i rześkie. Przytrzymywała się gałęzi
krzewów i drzew, Ŝeby nie stracić równowagi. Nagle
usłyszała nad głową jakiś hałas i zaczęła iść w jego kierunku.
Mijając jeden z domków, zobaczyła męŜczyznę w kombine-
zonie narciarskim w jego pobliŜu.

Kim pani jest? - zawołał do niej z ganku.

A kim pan jest? - zapytała.

Alexandra!

Alex odwróciła się, słysząc swoje imię. Nie mogła

uwierzyć własnym oczom. Zajej plecami gramoliło się na
wzgórze co najmniej sześciu męŜczyzn, którzy ciągnęli
rozmaity sprzęt ratowniczy, a pośrodku kroczył nieco
korpulentny, jakŜe znajomy męŜczyzna...

- Tata!

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Zanim uświadomiła sobie, co zaszło, znalazła się w

niedźwiedzim uścisku ojca, który pozbawił ją tchu.
Ojciec nigdy nie okazywał swoich uczuć w tak wylewny
sposób, toteŜ jego gwałtowna reakcja zaskoczyła ją nie
mniej niŜ jego obecność na wzgórzu.

Bez wahania objęła szeroką pierś Victora Becka i

odwzajemniła  jego  mocny  uścisk.  Był  taki  potęŜny  i
mocny,  Ŝe  znowu  okazywała  mu  dawne  dziecięce
uczucia.  Dopiero  teraz  uświadomiła  sobie,  jak  bardzo
przeraŜające było całe to tkwienie w górach.

Myślałem, Ŝe juŜ cię utraciłem - powiedział Victor

Beck. Mówił stłumionym ze wzruszenia głosem.

Och, tato, tak się cieszę, Ŝe cię widzę - odparła

Alexandra. Kiedy tak stali objęci, nagle coś sobie przypo-
mniała. - Skąd wiedziałeś, gdzie jestem?

Nie teraz, Alexandre Porozmawiamy o tym po

powrocie do kurortu.

Victor Beck szybko dał sygnał jednemu z członków

ekipy ratowniczej, chwycił dziewczynę za ramię i zaczął
schodzić ze wzgórza.

- Nie, zaczekaj! - zawołała Alex. - Ktoś jeszcze ze

mną jest - powiedziała, wskazując domek przy ścieŜce.

- MęŜczyzna. Ma, hm, jest ranny w kolano. Nie wiem,
czy zdoła zejść o własnych siłach.

- Pójdzie po niego reszta ekipy - oznajmił Victor.

- No, chodź, Alexandra.

Tato, nie mogę go tak zostawić. On... On jest...

Słucham.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

123

- Uratował mi Ŝycie.

Victor Beck bardzo długo przyglądał się swojej córce.

- Czy rzeczywiście?

Ironia w głosie jej ojca była przytłaczająca niczym

mokry śnieg na drzewach.

Zakładam, Ŝe mówimy o tym samym męŜczyźnie?

O Lucasie Strattenie?

Tak, znasz go?

Wiem coś o nim. Zastanawiam się tylko, czy ty

znasz jego zawód.

Jest reporterem.

Pracuje dla brukowców. Śledził cię.

Wiem. Mówił mi o tym. Jak mnie znalazłeś, tato?

Zadzwonił do mnie niejaki Joe Ryan. Oświadczył,

e jeśli zgodzę się na specjalny wywiad, to on mi powie,

gdzie jesteś... i z kim. Zdaje się, Ŝe ta gazeta opłacała panu
Strattenowi podróŜ i kurort powiadomił ją o jego zniknię-
ciu. Ryan zadzwonił do mnie natychmiast. Nie miał
zamiaru zadowolić się przeciętną historyjką, skoro mógł
zdobyć coś prawdziwie sensacyjnego.

I ty się zgodziłeś? - zapytała Alexandra, poirytowana,

e jej ojciec w ogóle zgodził się pertraktować z Ryanem.

Naturalnie, Ŝe się zgodziłem! Nie miałem pojęcia,

gdzie jesteś. Strasznie się o ciebie martwiłem. Ty sobie
uciekasz tuŜ przed ślubem. Co miałem myśleć? Pragną-
łem, Ŝeby moja córka wróciła do mnie. Kiedy zadzwoni-
łem do kurortu i dowiedziałem się, Ŝe prawdopodobnie
porwała cię lawina, od razu tu przyleciałem i zorganizo-
wałem ekipę ratunkową. Sprowadziłem swoich ludzi. Ta
cholerna śnieŜyca nie pozwoliła nam przybyć wcześniej.
No, ale chodź - dorzucił, ciągnąc ją za rękę. - Jest bardzo
zimno i widzę twoje zmęczenie. Jadłaś cokolwiek?

Tak, na szczęście znaleźliśmy schronienie. Domek

był dobrze zaopatrzony - odparła Alex i znowu szarpnęła
ojca za ramię. - Tato, nie mogę zostawić Luke'a. Pozwól
mi pójść tam z ekipą ratunkową.

124

ftOCATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Dlaczego troszczysz się o jakiegoś reportera, Ale-

xandre? PrzecieŜ ich nienawidzisz.

^ On nie jest taki jak inni. Powiedział mi wszystkd °

obie. Jest wolnym strzelcem, podróŜuje po całym

swiecie i zbiera materiały.

- Brawo. Czy powiedział ci równieŜ i to, Ŝe ma

sprzedać artykuł o tobie do najbardziej podłego brukowcal

" On nie da im tego artykułu. Obiecał mi to.

Victor zmruŜył oczy i spojrzał na córkę.

-A ty mu wierzysz?

- Tak.

Dotychczas nigdy nie byłaś aŜ tak naiwna, Alexand-

ra Co się z tobą stało w ciągu tych dwóch dni? - zapytał,
spoglądając w stronę domku.

Alex zawahała się. Doszła do wniosku, Ŝe ojcowie nie

powinni wiedzieć wszystkiego.

- Mc się nie stało. Rozmawialiśmy, i tyle. Opowie-

dział mi całą historię i przyrzekł, Ŝe nie wykorzysta
zgromadzonych materiałów do artykułu o mnie.

- A co ze zdjęciami? - zapytał Victor.

- Jakimi zdjęciami?

Tymi, które przedstawiają ciebie nagą, kiedy bie-

rzesz gorącą kąpiel. Mają ozdobić okładkę wraz z opo-
wieścią o uratowaniu ciebie. Powiedział ci, Ŝe nie
wykorzysta równieŜ tych zdjęć?

Nie ma Ŝadnych zdjęć, tato. Skąd ci to przyszło do

głowy?

~- Ryan opowiedział mi wszystko o swojej umowie ze

Strąttenem. To fotoreporter, Alexandre A moŜe nie
raczył cię o tym powiadomić?

Przypomniała sobie rolkę, którą Luke jeszcze tego

ran

ka dosłownie wyrwał jej z ręki. Zapytała go wtedy, czy

czegoś przed nią nie ukrywa...

"- Tak, chyba zapomniał wspomnieć o tym waŜnym

szczególe - odrzekła, a raczej cicho mruknęła. Victor
znowu chwycił ją za ramię.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

125

Czy teraz moŜemy juŜ iść? Stopy mi zamarzają od

stania w śniegu. Pogadamy w hotelu i wtedy opowiesz mi
całą historię.

Domek - powiedziała nieco oszołomiona.

Co z tym domkiem?

Trzeba tam posprzątać, uzupełnić zapasy. Właś-

ciciele...

Alex, na miłość boską, oczywiście zajmiemy się

tym. TeŜ masz powód do zmartwienia.

Alex podąŜała za ojcem. Obejrzała się na domek.

Wchodziła do niego ekipa ratunkowa z zestawem pierw-
szej pomocy i noszami. Zastanawiała się, co poczuje Luke,
kiedy obudzą go ci męŜczyźni. Czy domyśli się, gdzie ona
jest i co się z nią stało? Potem w jej umyśle powstał inny
obraz: Luke podglądający ją z ukrycia, robiący jej zdjęcia,
podczas gdy ona relaksowała się w wannie z gorącą wodą...

Jak on mógł to zrobić?

Alexandra przygryzła wargę i usiłowała powstrzymać

łzy. Przełknęła swój ból, gniew i strach, i posłusznie
kroczyła za ojcem. Mróz szczypał ją w policzki i wywoływał
mrowienie w rękach, ale kiedy zaczęła sobie uświadamiać
głębię zdrady Luke'a, czuła juŜ tylko bolesną, lodowatą
skorupę, która zaczęła powstawać wokół jej serca.

JeŜeli zaraz nie wypuszczą mnie z tego cholernego

kaftana bezpieczeństwa, to naprawdę oszaleję, pomyślał
Luke. Przekręcił się na noszach. Ekipa ratunkowa scho-
dziła z nim ze wzgórza.

Mogę chodzić! - krzyknął po raz dziesiąty. Dwaj

męŜczyźni ignorowali go i nie przerywali marszu, niemi-
łosiernie szarpiąc noszami na kaŜdym metrze drogi.

Nie trzeba mnie nosić - dorzucił. - MoŜecie mnie

puścić.

Nie doczekał się Ŝadnej reakcji. Westchnął, a następ-

nie znowu połoŜył głowę na małej poduszce. Gdzie była
Alex? Zastanawiał się nad tym Bóg wie który raz.

126

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Członkowie ekipy ratunkowej wpadli do domku niczym
komandosi. Powiedzieli mu tylko, Ŝe Alex czuje się
dobrze i wraca do kurortu.

Dlaczego na niego nie poczekała? To było zupełnie

bez sensu. W jednej chwili kochali się, a w następnej
ciągnięto go po wzgórzu jak worek ziemniaków.

Jazda do kurortu równieŜ nie naleŜała do wygodnych.

Cieszył się tylko z faktu, Ŝe zdołał przekonać ratowników,
by zabrali go do uzdrowiska, a nie do szpitala, jak
pierwotnie planowali. I nikt niczego nie wiedział. Zdobył
tylko informację, Ŝe ekipa ratunkowa pracuje dla Victora
Becka.

Luke zazgrzytał zębami. Powinien był się tego domyś-

lić. KtóŜ jak nie potęŜny Victor Beck zdołałby wyreŜyse-
rować taki dramat?  Zapewne  urządzał teraz  konferencję
prasową  u  podnóŜa  góry  i  twierdził,  Ŝe  samodzielnie
uratował  swoją  przestraszoną  córkę  i  jej  towarzysza.
JeŜeli  w  ogóle  zamierzał  wspomnieć  o  Luke'u.  Praw-
dopodobnie  szybko  zapomni  o  tajemniczym  reporterze,
który uratował Ŝycie Alex.

Luke nie dbał o uhonorowanie swoich zasług. Zrobiłby

to wszystko nawet i sto razy, choćby po to, Ŝeby spędzić te
dni i godziny z Alex. WciąŜ miał przed oczami jej twarz
skąpaną w blasku ognia. Nie, nie sto razy. Tysiąc. Albo
i więcej.

Kiedy uderzyli w jakieś wyboje na drodze i zabolał go

ołądek, powrócił do rzeczywistości. Ujrzał kurort. Pojazd

zwolnił i podjechał krętym podjazdem pod drzwi wejścio-
we. Wokół samochodu zaroiło się od ludzi. Niektórzy z
nich mieli aparaty fotograficzne i robili mu zdjęcia. Był
związany jak indyk przed Dniem Dziękczynienia.

Zabierzcie ich stąd! - wrzasnął do członków ekipy

ratunkowej. Znowu go zignorowali. Kim byli ci faceci?
Robotami? Wreszcie karetka stanęła. Ratownicy ściąg-
nęli Luke'a z noszy i połoŜyli go na specjalny wózek.

To się robi trochę niedorzeczne, panowie - powie

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

127

dział do swoich oprawców. - Mogę chodzić. Uwierzcie
mi.

Jazda przez hol była równie upokarzająca. KrąŜyli nad

nim jacyś obcy ludzie. Zadawali pytania, na które nie miał
zamiaru  odpowiadać.  Pragnął  jedynie  zejść  z  wózka  i
odnaleźć  Alex.  Wmawiał  sobie,  Ŝe  kiedy  znajdzie  się
w swoim pokoju, na swoim łóŜku, dadzą mu spokój. Przez
parę  chwil  próbował  trzymać  nerwy  na  wodzy,  ale
niezupełnie mu się to udało, gdyŜ pośrodku zgrai repor-
terów zobaczył Victora Becka.

Nawet nie podejrzewał, Ŝe zostało mu jeszcze dość

siły,  by  uwolnić  się  z  więzów.  Wózek  nadal  jechał  w
stronę  windy,  ale  on  juŜ  z  niego  zeskoczył,  ku
ogromnemu  zdumieniu  człowieka,  który  go  cały  czas
ciągnął.

Dzięki za podwiezienie - powiedział, szybko salu-

tując ekipie. Jego noga zesztywniała, ale zdołał dojść do
grupy ludzi, która stała na środku pokoju.

Panie Beck - zawołał.

Zgromadzeni ludzie odwrócili się, by na niego spoj-

rzeć. Powoli zrobili mu przejście, dzięki czemu mógł
dumnie podejść do człowieka, który najwyraźniej dyry-
gował całym tym zamieszaniem.

- Gdzie ona jest? - zapytał Luke.

Victor Beck obrzucił Luke'a czujnym spojrzeniem.

ZmruŜył oczy i powoli, w niemal obraźliwy sposób,
zlustrował go od stóp do głów.

Luke Stratten, prawda?

Dobrze wiesz, kim jestem, Beck. A teraz gadaj pan,

gdzie ona jest.

Doprawdy, chyba nie sądzisz, Ŝe ci pozwolę na

spotkanie z moją córką? - odparł Beck, sprawiając wielką
satysfakcję reporterom, którzy uwieczniali kaŜde jego
słowo na papierze lub taśmie filmowej czy wideo.

Nie ma pan nad nią władzy. Ona jest dorosła i

zaręczam panu, Ŝe chce się ze mną zobaczyć.

12$

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

MoŜesz sobie pomarzyć, Stratten. Córka właśnie

wraca do Nowego Jorku na pokładzie mojego prywatnego
sarPolotu. Ma sporo zajęć, Ŝeby się przygotować dc
nadchodzącego ślubu.

lubu? O czym pan mówi? - zapytał Luke, czując,

e ogarnia go chłód. - Ona nie ma zamiaru wychodzić za

FaiTella. Zapewniała mnie o tym.

Bez wątpienia powiedziałaby wszystko w sytuacji

zagroŜenia. Tak czy owak, Alexandra zgodziła się na ślub
z Justinem Farrellem w moŜliwie bliskim terminie.

Nie wierzę panu.

Doprawdy nie obchodzi mnie, w co wierzysz -

pświadczył Victor Beck i odwrócił się od Luke'a,
przybierając pełną lekcewaŜenia pozę.

Sam ją znajdę - powiedział Luke i przemknął jak

buirza między nachalnymi reporterami, przepychając się
do recepcji.

CzypannaBecknadaltujest?-zapytałrecepcjonistę.

Nie, proszę pana. Powiedziano mi, Ŝe jak tylko

została uratowana, odleciała na lotnisko helikopterem
pana Becka. Odsyłamy jej rzeczy.

Są dla mnie jakieś wiadomości?

Och, tak. Niejaki pan Joe Ryan gorączkowo się o

pana dopytywał. Powiedział, Ŝe ma pan do niego
zadzwonić zaraz po powrocie.

Luke wyrwał mu z ręki róŜową karteczkę.

- Tak, wiem, Ŝe mam do niego zadzwonić. Jakieś inne

wiadomości? Na przykład od panny Beck?

Recepcjonista potrząsnął głową.

- Nie. Bardzo mi przykro, proszę pana, nie ma innych

wiadomości.

Luke cięŜko westchnął i, lekcewaŜąc wszystkich gapiów

w holu, wziął klucz i wsiadł do windy. Kiedy znalazł się
w swoim pokoju, opadł na łóŜku i zmierzwił włosy.

Co się stało? Co mogło tak niespodziewanie zmienić

zamiary Alexandry? Istniało tylko jedno wytłumaczenie

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

129

tego wszystkiego: Beck kłamał. Na pewno pod jakimś
pozorem porwał Alexandre i przeszkodził jej w zo-
stawieniu wiadomości dla niego. Nie mogło być inaczej.

PrzecieŜ okazała mu uczucie, oddała mu się. To był jej

pierwszy raz i oddała swoje dziewictwo jemu. Przez te
dwa dni poznał ją wystarczająco dobrze, by wiedzieć, Ŝe
łączyło ich coś bardzo, bardzo wyjątkowego, coś, co nie
pozwoliłoby jej odejść od niego tak łatwo, i to w ramiona
innego męŜczyzny. Na myśl o tym, Ŝe mógłby jej dotykać
ktoś inny, zrobiło mu się niedobrze, a w jego Ŝyłach
zawrzała krew.

Nie zrobiłaby tego.

Nie mogłaby.

Alex, którą znał, naleŜała do niego.

Alex, którą znał. No właśnie. A jeśli jej ojciec miał

rację? MoŜe obiecywała mu złote góry, kiedy siedzieli
zamknięci w domku, a potem wszystko jej się odmieniło?
To przecieŜ on na początku okazywał niechęć. Ona
wyznawała miłość, a przynajmniej powiedziała, Ŝe ją do
niego czuje. To on ją odrzucił, twierdząc, Ŝe ma mętlik
w głowie i woli niezaleŜność. Kto wie, moŜe wzięła sobie
jego słowa do serca. Kto wie, moŜe uznała, Ŝe lepiej będzie
zniknąć z jego Ŝycia, nawet nie pytając go o pozwolenie.

Powiedział sobie, Ŝe zasłuŜył na takie potraktowanie.

Tego ranka Alex pragnęła tylko jakiegoś wsparcia,
odrobiny nadziei na to, Ŝe będą mogli Ŝyć razem. A on
poczęstował ją tylko starą wymówką, do której uciekał się
zawsze, kiedy ktoś stawał się dla niego zbyt bliski, kiedy
zaczynał zbytnio przywiązywać się do danej osoby.

Tak jak teraz.

Zacisnął powieki. BoŜe, tak bardzo mu na niej zaleŜa-

ło,  jego  uczucie  było  tak  głębokie.  Nie  potrafił  sobie
wyobrazić,  Ŝe  juŜ  nigdy  jej  nie  zobaczy.  Nawet  nie
dopuszczał  do  siebie  myśli,  Ŝe  jej  nie  dotknie,  nie
pocałuje, nie zagłębi się w niej kolejny raz.

Ten kolejny raz wydawał się bardzo odległy w czasie.

130

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Zaskoczyło go głośne pukanie. Wstał i podszedł do drzwi.

Kto tam?

Victor Beck.

Luke otworzył drzwi i do pokoju wszedł ojciec

Alexandry.

Czego pan chce? - zapytał starszego męŜczyznę.

Ile? - odrzekł Beck.

Ile za co?

Za zdjęcia. Zdjęcia mojej nagiej córki. Ile za nie

chcesz?

- Skąd pan wiedział...?
Victor machnął ręką.

Nie przyszedłem tu marnować czasu na pogaduszki,

Stratten. Nie chcę widzieć mojej córki na pierwszych
stronach wszystkich marnych brukowców na świecie. Po
prostu podaj cenę. Zapłacę ci co najmniej tyle, ile
oferował ci Ryan. Dam ci dwukrotnie większą sumę.

Joe zadzwonił do pana?

Oczywiście, Ŝe do mnie zadzwonił. A jak inaczej

odnalazłbym Alexandre?

Nie wiem. Przez prywatnych detektywów?

Wbrew temu, co się powszechnie sądzi, nie pracują

tak dobrze. Zwłaszcza jeśli dany człowiek nie chce, Ŝeby go
odnaleziono. Alexandra nie chciała. Pytam jeszcze raz. Ile?

Luke spojrzał na sufit i obrócił się na pięcie.

One nie są na sprzedaŜ. Za Ŝadną cenę.

Nie bądź śmieszny, Stratten. Wiem, Ŝe potrzebujesz

Pieniędzy. Ryan opowiedział mi całą historię. Proponuję
ci dwukrotność sumy, którą miałeś od niego otrzymać.
Nie bądź uparty.

Nie jestem uparty. Mówiłem powaŜnie. Te foto-

grafie nie są na sprzedaŜ. Nie sprzedam ich ani panu, ani
Jfje'emu. Nikomu.

W ogóle nie zamierzasz ich sprzedawać?

Nie.

Dlaczego?

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

131

To moja sprawa.

miem twierdzić coś innego. Te zdjęcia przedstawia-

ją moją córkę. To równieŜ w duŜym stopniu moja sprawa.

Gdzie jest Alex? Muszę z nią porozmawiać.

Ona nie chce się z tobą widzieć. Bardzo wyraźnie to

podkreśliła - oznajmił Victor.

Wie o tych zdjęciach?

Tak. Powiedziałem jej. Nie pomyślałeś, Ŝe moŜe się

o tym dowiedzieć?

Luke zawahał się, a potem pokręcił głową.

- Nie pomyślałem - odparł z szyderczym, pozbawio

nym radości śmiechem. - To było dość głupie, prawda?

Victor postanowił zlekcewaŜyć retoryczne pytanie

Luke'a.

Skoro nie zamierzasz sprzedawać tych zdjęć, to daj

mi je.

Nie. Są moje. Zachowam je dla siebie.

Po cóŜ chcesz je zatrzymać? - zagadnął Victor.

Na pamiątkę - odrzekł Luke i smutno się uśmiechnął.

Luke spakował torby i postawił je w pobliŜu drzwi,

czekając na samochód. Wziął prysznic i przebrał się, a
potem bezskutecznie próbował uciąć sobie drzemkę.
Przeszkodziło mu napięcie i natłok chaotycznych myśli.

Na razie jego głównym celem był moŜliwie szybki

powrót do Nowego Jorku. Nie miał pojęcia, co się stanie,
kiedy juŜ tam dotrze. Pamiętał o Afryce. Wprawdzie
wydawało mu się, Ŝe ostatnie wydarzenia trwały ogrom-
nie długo, ale w rzeczywistości upłynęły zaledwie dwa
dni. Mógł przełoŜyć termin odlotu i dopiero później
martwić się o pieniądze.

Ale przecieŜ była jeszcze Alexandra. Czy mógł opuś-

cić kraj, skoro ich sytuacja nie została wyjaśniona? Czy
mógł wyjechać i pozwolić, Ŝeby poślubiła Farreila? Czy
mógł to wszystko porzucić, nawet nie oglądając się za
siebie? Nie, musiał się z nią zobaczyć przed odlotem.

132

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Chciał dać jej sposobność powiedzenia mu wprost o ślu-
bie z innym męŜczyzną. Przynajmniej tyle była mu winna.
Temperatura na dworze spadła, toteŜ z jego ust
wydobywała się para. Podniósł kołnierz wełnianej kurtki
i rozmyślał nad tym, co ma robić dalej.

- Psst.

Luke odwrócił się. Nie dostrzegł nikogo.

- Jestem tutaj.

Luke zobaczył, Ŝe zza kolumny po drugiej stronie

wejścia wysuwa się czyjaś ręka. Rozejrzał się na boki,
a potem podszedł do kolumny.

Kto tam? - zapytał.

To ja, Tony. No wiesz, ten facet od skuterów

nieŜnych.

Ach, tak. Tony, jak się masz? - zagadnął Luke,

zerkając na podjazd, gdzie miał się pojawić samochód.

Nie wierzyłeś mi, prawda?

W co?

No, w tę śnieŜycę. Ja cię przed nią ostrzegałem.

Tak - zgodził się Luke. - Pamiętam.

Mam ci do powiedzenia jeszcze jedną rzecz.

GóŜ takiego?

To cię będzie kosztowało.

Wybacz, człowieku, ale jestem zupełnie bez forsy.

A tam, niech ci będzie - odparł Tony. - I tak ci

powiem. Znasz tę kobietę, z którą zaginąłeś?

Alexandre?

Tak. Ona nadal tu jest.

Tutaj? W kurorcie? Cudów nie ma. Odleciała dziś

po południu helikopterem ojca. Zapewne jest juŜ w No-
wym Jorku.

Nie bądź tego taki pewien - odrzekł Tony. - Powie-

dzieli to tylko dlatego, Ŝeby pozbyć się prasy. Ona nadal
tu przebywa. W tej samej willi.

Luke obrzucił go uwaŜnym spojrzeniem.

- Nie Ŝartujesz?

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

133

- Nie Ŝartuję. Widziałem ją. Ona tu jest.

Lukę uwaŜnie się rozejrzał. Wokół niego zrobiło się

pusto: kiedy odeszła prasa, ludzie ulotnili się. Popatrzył
na zegarek. ZbliŜała się pora kolacji, toteŜ większość
gości schodziła do jadalni.

Popilnowałbyś tych bagaŜy? - zapytał Luke.

Nie ma problemu. Idź do niej.

Alexandra pogrąŜała się w czarnych myślach. Nigdy

nie odczuwała takiego wyczerpania fizycznego, a jednak
nie mogła zamknąć oczu na dłuŜej niŜ dziesięć sekund.
Atłasowa pościel była zimna i przyjemna w dotyku, ale
materac wydawał się zbyt miękki po dwóch dniach spania
na podłodze.

Nie mogła zasnąć, toteŜ wstała i podeszła do toaletki,

eby wyszczotkować włosy. Długa gorąca kąpiel była

cudowna, podobnie jak królewska kolacja, którą zamówił
dla niej tata. Ale prawie nie tknęła wymyślnych dań. Tata
zapytał ją, czy czuje się dobrze. Zapewniła go, Ŝe jest tylko
zmęczona, ale nie mówiła całej prawdy. Była chora -jej
serce przepełniała rozpacz.

Jak Luke mógł to zrobić? WciąŜ zadawała sobie to

pytanie. Był dla niej taki czuły, łagodny, kochający.
Dałaby głowę, Ŝe Ŝywił dla niej głębokie uczucie. I chociaŜ
niewiele mówił, potrafił przekazać jej bardzo wiele mową
rąk i warg, siłą i namiętnością swoich pieszczot.

To nie mogło być kłamstwo. W przeszłości nie umiała

postępować z męŜczyznami, ale przecieŜ nie była aŜ tak
kiepska  w  rozpoznawaniu  cech  ich  charakteru.  Niestety,
bez  względu  na  to,  jak  bardzo  starałaby  się  usprawied-
liwić  zachowanie  Luke'a,  pozostawały  fakty.  Jej  ojciec
zdobył się nawet na pójście do niego, ale Luke nie chciał
mu oddać filmu.

Co zamierzał zrobić z tymi zdjęciami? Ukryła twarz

w dłoniach. To byłoby o wiele gorsze niŜ niepowodzenie
w szkole pielęgniarskiej. Tu nie mogło być mowy

134

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

o fotomontaŜu. Zdjęcia ukazywały ją nagą, w rzeczywistej
sytuacji. Nie miała wątpliwości, Ŝe są to wyraźne,
profesjonalne zbliŜenia. Krótki czas spędzony z Lukiem
uświadomił jej, Ŝe jest cholernie dobry we wszystkim,
czego próbuje. Gdyby autorem zdjęć był ktoś inny, czułaby
się upokorzona, ale jakoś by to zniosła. Ale Luke...

BoŜe, jakŜe on ją zranił. Dała mu mnóstwo okazji do

wyjawienia prawdy. Jeśli nie zamierzał wykorzystać tych
fotografii, to dlaczego o nich nie wspomniał? Wiedziała,
jak  bardzo  potrzebował  pieniędzy  na  tę  afrykańską
wyprawę.  Ale  przecieŜ  tata  proponował  mu  pieniądze,
większe  niŜ  brukowiec,  a  mimo  to  Luke  nie  oddał  mu
filmu. Musiała istnieć jakaś inna prrzyczyna.

Podniosła oczy i zobaczyła swoje odbicie w lustrze.

SzantaŜ! Czy mogło chodzić o coś takiego? AleŜ tak! Po
co miałby dokonywać jednorazowej sprzedaŜy, skoro
mógł ciągle machać przed nią tymi zdjęciami, Ŝeby
finansowała jego kolejne wyprawy?

Ból w środkowej partii ciała stawał się tak nieznośny,

e musiała zgiąć się wpół. Znowu walczyła ze łzami, ale

nie była w stanie stłumić jęku.

Z zadumy wyrwało ją głośne pukanie. Alexandra

wstała  i  zbliŜyła  się  do  drzwi  wychodzących  na  patio.
CięŜkie  zasłony  były  szczelnie  zasunięte,  gdyŜ  nad-
chodziła  noc.  Odsunęła  je  nieco  i  patrzyła  w  mrok.
Drgnęła na widok twarzy Luke'a za szybą.

Wpuść mnie - powiedział. Jego głos był przy-

tłumiony z powodu dzielącej ich szyby.

Odejdź.

Alexandre, otwórz drzwi.

Nie.

Stoję na krawędzi. Jeśli nie otworzysz tych drzwi,

spadnę.

Dla mnie to nie ma Ŝadnego znaczenia.

Alex...

Zasunęła zasłony i odeszła. Jak Luke śmiał tu przy-

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

135

chodzić i szukać jej! Jak śmiał nawet pokazywać się u niej
po tych wszystkich kłamstwach...

Usłyszała szelest, a potem głuchy łoskot. ZbliŜyła się

do okna. Odsunęła zasłonę i zerknęła przez szparę. Nie
było  go.  Tak  jej  się  przynajmniej  wydawało.  Bardziej
rozchyliła  zasłony,  ale  nadal  nie  dostrzegała  Luke'a.
Spojrzała  w  lewo  i  w  prawo.  JuŜ  miała  całkowicie
zasunąć  zasłony,  kiedy  usłyszała  huk  w  dalszej  części
pokoju. Zasłoniła ręką usta i wydała z siebie okrzyk.

Z okna na przeciwległej ścianie zwisał Luke, którego

nogi znajdowały się juŜ w środku i przewróciły stolik.

Au! - wrzasnął, uderzając kolanem w parapet. -

Przydałaby mi się pomocna dłoń - dodał, usiłując
przepchnąć nogę przez mały otwór.

Dlaczego miałabym ci pomóc? Jesteś kłamcą i oszu-

stem - oznajmiła, kładąc rękę na biodrze.

Sama w to nie wierzysz - odparł Luke. Kiedy do niej

podszedł, cofnęła się.

Nie zbliŜaj się do mnie, bo będę krzyczała.

Proszę bardzo - odparł Luke, chwytając ją za

ramiona. - Krzycz.

Kiedy wpił się w jej usta, juŜ nie stawiała oporu.

Przytuliła się do niego jak na komendę. Rozchylił jej usta
językiem, dosłownie parząc ją swoim ciepłem i dotykiem.
Bezradna, jęknęła i oplotła ramionami jego szyję. Przy-
warła do włosów Luke'a, wdychając świeŜą, dobrze
znajomą woń jego ciała. Tymczasem jego ręce spoczęły
na pośladkach dziewczyny. Był podniecony. Przycisnął ją
do siebie w taki sposób, Ŝe oboje ogarnął miłosny szał.

Musiałem się przekonać, czy to prawda, czy moŜe

tylko śnię - wymruczał cicho.

Och, Luke - wydyszała Alex, by po chwili zadać

dręczące ją pytanie. - Jak mogłeś?

Nie sądziłem, Ŝe dowiesz się o tych zdjęciach.

Jak mogłam się o nich nie dowiedzieć? PrzecieŜ

gdyby zostały opublikowane...

136

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

- Nie miałem zamiaru ich sprzedawać. Powiedziałem

to twojemu ojcu. Nic ci nie mówił?

- No tak, ale dlaczego nie chcesz nam ich oddać?
Luke oderwał się od dziewczyny. Sam się nad tym

zastanawiał. Jakiś upór kazał mu jednak uwaŜać te zdjęcia za
swoją własność. To przecieŜ dla tych zdjęć zmienił plany,
utracił swój sprzęt fotograficzny. Do diabła, ryzykował dla
nich Ŝycie. Nie zamierzał ich sprzedawać, pragnął zachować
je dla siebie. Tylko on wiedział, jak wyglądała Alex, kiedy
zobaczył ją po raz pierwszy przez obiektyw aparatu, i nie
zamierzał dzielić się tą wiedzą z nikim.

- Alexandra, nie sprzedam ich, obiecuję ci to.
Alex potrząsnęła głową.

To nie wystarczy. Muszę wiedzieć, co zamierzasz

z nimi zrobić.

Zachowam je.

W jakim celu? - zapytała.

Luke cofnął się o krok.
-

Co masz na myśli?

Chcę poznać twoje zamiary.

Nie mam Ŝadnych zamiarów - odrzekł Luke.

adnych?

- Wyduś to z siebie, Alex - powiedział z wyraźnym

gniewem w głosie. - JakieŜ to zamiary mógłbym mieć?

Alex wyczuwała rozpierającą go furię, ale nadal

drąŜyła kwestię. Musiała mieć pewność.

- SzantaŜ.

Luke uświadomił sobie, Ŝe robi się purpurowy na

twarzy.  Gdyby  Alex  była  męŜczyzną,  uderzyłby  ją  za
przypuszczenie,  iŜ  mógłby  postąpić  tak  nikczemnie.
Zamiast  tego  podszedł  do  otwartego  okna  i  zacisnął
pięści, Ŝeby powstrzymać się od uderzenia kobiety.

Czy tak właśnie myślisz? - zapytał.

Alex z trudem przełknęła ślinę.
-

Taka moŜliwość przemknęła mi przez myśl.

Luke pokręcił głową.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

137

Wcale mnie nie znasz, prawda? A

ja nie znałem ciebie, pomyślał.
-

Luke...

- Nie - przerwał z naciskiem. - MoŜe powinienem był

na to wpaść. SzantaŜ. Mnie nigdy nie przemknęło to
przez myśl, ale moŜe powinno. Faktycznie potrzebuję
pieniędzy, ty i twój ojciec ciągle mi o tym przypominacie.
Warto byłoby to rozwaŜyć. MoŜe zaczekam, aŜ weźmiesz
ś

lub, to za jednym zamachem zahaczę twojego staruszka

i twojego nowego męŜa. Podwójne pieniądze, podwójny
ubaw.

Odwrócił się i znowu zaczął się gramolić przez okno.

Luke, nie odchodź w taki sposób. Porozmawiajmy...

Nie ma o czym rozmawiać, prawda? - odparł Luke

i pomachał do niej ręką. - Jak to się mówi, dzięki za
wspomnienia.

Wspiął się na krawędź muru i po raz ostatni spojrzał na

Alex. Czuł bolesne kłucie w piersiach.

- Moje gratulacje. Pozdrów ode mnie męŜa w noc

poślubną.

Alex podbiegła do okna. W przeraŜeniu wykrzykiwała

jego imię kilkanaście razy, ale nie doczekała się od-
powiedzi.

Luke Stratten opuścił jej Ŝycie równie szybko, jak w

nie wkroczył.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Alexandra wyjrzała przez okno swojego apartamentu

przy Piątej Alei. Widok był wspaniały, najlepszy, jaki mogło
zaoferować miasto. W Central Parku dominowała soczysta
zieleń wiosny i kwitły majowe kwiaty. Uliczni sprzedawcy
gorliwie zachwalali towar nieprzerwanemu strumieniowi
ludzi, którzy szli do swoich codziennych zajęć.

Wystawiła twarz na słońce i zamknęła oczy, wchłania-

jąc przyjemne ciepło.

- Chce pani zabrać ze sobą ten szlafrok?

Alex odwróciła się do swojej pokojówki. Calinda

trzymała orientalny szlafrok z niebieskiego jedwabiu,
który tata przywiózł jej z Chin.

- Tak, proszę, spakuj go - odparła Alex. —- MoŜe mi

się przyda.

Nie wiadomo który raz sprawdziła toaletkę, Ŝeby się

upewnić,  iŜ  spakowała  wszystkie  najwaŜniejsze  kos-
metyki.  Właściwie  to  ich  nie  potrzebowała.  Zamierzała
spędzić  większość  czasu  w  domu,  z  dala  od  ludzkich
oczu. Wybierała się w podróŜ do rezydencji ojca w Ham-
ptons, Ŝeby odpocząć, odpręŜyć się i... zapomnieć.

Dwa miesiące, które upłynęły od „górskiej eskapady",

jak prasa określała jej pobyt ze Strattenem w małym domku,
wypełniła ciągła ucieczka przed wścibskimi reporterami.
Przez kilka pierwszych tygodni Alex wstrzymywała oddech
w daremnym oczekiwaniu na to, Ŝe w którymś z brukowców
pojawią się jej kompromitujące zdjęcia. Doszła do wniosku,
Ŝ

e moŜe Luke mówił prawdę, przynajmniej jeśli chodziło

o te fotografie.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

139

Nowojorscy reporterzy bynajmniej nie uprzyjemniali

jej Ŝycia. Kiedy Victor Beck ogłosił, Ŝe Alexandra znowu
rozwaŜa  moŜliwość  małŜeństwa  z  Justinem  Farrellem,
przedstawiciele  prasy  niczym  chmara  sępów  zaczęli  ze
zdwojoną  energią  uganiać  się  za  wszystkim,  co  miało
jakiś związek z panną Beck.

Luke zdołał im ujść. Nie słyszała o nim od czasu, gdy

zniknął z jej pokoju w wieczór po tym, jak zostali uratowani.
Wmawiała sobie, Ŝe wcale się nim nie przejmuje. Był
kłamcą i Bóg wie kim jeszcze. Nie mogła jednak oszukać
swojego serca. Przełknęła dumę i zadzwoniła do Joe'ego
Ryana, Ŝeby się dowiedzieć, gdzie przebywa Luke. Okazało
się, Ŝe nie marnował czasu: juŜ nazajutrz po opuszczeniu gór
poŜyczył pieniądze od Joe'ego i odleciał do Afryki.

Alexandra była zdecydowana połoŜyć kres temu tęsk-

nemu wzdychaniu. Sytuacja stawała się nieznośna. Tłu-
maczyła sobie, Ŝe przecieŜ przebywała z tym męŜczyzną
tylko dwa dni. Nie powinien był tak bardzo absorbować
jej myśli. Nadeszła pora, Ŝeby coś zrobić, uporządkować
sprawy i zapomnieć o wszystkim.

Ostatnie dwa miesiące wypełniły jej rozmowy z mene-

dŜerami w sprawie fundacji. Zdumiewała ją ilość pracy,
która wiązała się z rozdawaniem pieniędzy. Musiała znaleźć
pomieszczenie biurowe, zatrudnić personel i przestudiować
niezliczone prośby organizacji charytatywnych o wsparcie.
Ta działalność pochłaniała mnóstwo czasu, lecz Alex było to
na rękę. Praca zmuszała ją do myślenia o czymś innym niŜ
tylko jej własne problemy, o kimś innym oprócz Luke'a.

Teraz jednak odczuwała potrzebę oderwania się od

spraw fundacji. Nie dbała o siebie. Schudła i przyjaciółki
nakłaniały  ją  do  odpoczynku  na  Karaibach.  Alex  nie
chciała  przebywać  tak  daleko  od  nowo  załoŜonej  or-
ganizacji,  toteŜ  poszła  na  kompromis  i  wybrała  słynny
skrawek raju na południowym wybrzeŜu Long Island.

Do wyjaśnienia pozostała jeszcze tylko jedna kwestia.

Chodziło o Justina Farrella. Ten biedak był traktowany

140

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

gorzej niŜ piłeczka tenisowa podczas turnieju U.S. Open.
Ostatniego wieczoru Alex umówiła się z nim na kolację
i wytłumaczyła mu, Ŝe nigdy nie mogłaby go poślubić, riył
bardzo wyrozumiały i uprzejmy - gdyby Alex nie znała
sytuacji, mogłaby wręcz pomyśleć, Ŝe sprawiła mu ulgę.
Poranne gazety przekazały jednak zupełnie inną historię.
W rubrykach towarzyskich waŜniejszych dzienników
nowojorskich zamieszczono zdjęcia przedstawiające ją
w czułej pozie z Justinem, co wywołało falę spekulacji na
temat ich ewentualnego małŜeństwa.

- Wszystko gotowe - powiedziała Calinda. - Chce

pani, Ŝebym włoŜyła bagaŜe do samochodu?

- Tak - odparła Alex. - Za parę minut wyjeŜdŜam.
Calinda podeszła z walizką do drzwi.

Och, miałam coś pani powiedzieć. Wczesnym rankiem

dzwonił pani ojciec. Chce, Ŝeby pani przyszła do jego biura.

Mówił, w jakiej sprawie?

Nie, proszę pani. Powiedział tylko, Ŝeby pani

wpadła po drodze na wyspę.

Dziękuję, Calindo.

Pokojówka skinęła głową i wyszła. Alex zastanawiała

się nad przyczyną telefonu ojca. PrzecieŜ rozmawiała z
nim ostatniego wieczoru. Usiłował wyperswadować jej
wyjazd. Powiedział, Ŝe nie powinna się ukrywać, lecz ona
oświadczyła, iŜ potrzebuje samotności. Ciekawe, co tak
waŜnego miał jej do zakomunikowania.

PrzeŜycia w górach nie tylko „zrobiły z niej kobietę".

Pozwoliły jej dojrzeć, zmusiły ją do skoncentrowania się
na tym, co było dla niej naprawdę waŜne. Wiedziała teraz,
w jakim kierunku podąŜyć. Praca nad Fundacją Alexand-
ry Beck ruszyła pełną parą, ale praca nad Alexandra Beck
dopiero się rozpoczęła.

Czy jej się to podobało, czy nie, zakochała się w

upartym, niezaleŜnym, unikającym zobowiązań repor-
terze. Miała do wyboru tylu męŜczyzn, a jednak zadurzy-
ła się w kimś całkowicie nieodpowiednim dla siebie.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

141

Bez ustanku dręczyły ją wspomnienia o nim, Dotyk

ręki Luke'a, smak jego pocałunków, siła jego ciała
wywoływały u niej bezsenność i nie pozwalały iść dalej
przez Ŝycie, które wydawało się teraz podzielone na dwa
okresy - przed i po Luke'u. Płakała po jego odejściu tak
bardzo, Ŝe dziwiła się, iŜ w jej ciele pozostawała
jakakolwiek woda.

Miłość powoduje cierpienie, powtarzała sobie bez

końca. Zwłaszcza nie odwzajemniona miłość do nie-
odpowiedniego męŜczyzny. Ale Ŝadne obwinianie Lu-
ke'a nie mogło zmienić faktu, iŜ ciągle za nim tęskniła.

Jej ojciec nie potrafił tego zrozumieć, a ona nie umiała

znaleźć  wyjaśnienia.  Po  prostu  wiedziała,  Ŝe  tak  jest.
Wiedziała równieŜ, Ŝe tylko ona sama moŜe połoŜyć kres
swej  miłości.  Najlepszym  sposobem  wydawała  się  po-
dróŜ, która pozwoliłaby jej oderwać się od wszystkiego,
co  miało  związek  z  Lucasem  Strattenem.  Uznała,  Ŝe
przestronny, stojący na plaŜy dom o wysoko sklepionych
sufitach będzie idealną odtrutką na malutki, jednoizbowy
domek w ośnieŜonych górach Vermontu.

Alexandra wzięła torebkę i ruszyła do drzwi. Spieszno

jej było udać się w podróŜ, toteŜ prośba ojca wzbudzała
u niej irytację.

Wcisnęła się swoim czerwonym samochodem marki

Corvette w sznur pojazdów. Na drodze utworzył się
koszmarny, typowy dla Nowego Jorku, korek. Przesuwa-
ła się centymetr po centymetrze Piątą Aleją na południe,
w kierunku biura ojca, a jednocześnie zerkała w okna
wystawowe

eleganckich

sklepów.

ambitnie

artystyczne, letnie dekoracje wprawiły ją w szczególny
nastrój.

Kiedy dotarła na miejsce, odźwierny zajął się jej

samochodem.  Zawsze  doceniała  ten  luksus  w  mieście,
gdzie  przestrzeń  parkingowa  była  cenniejsza  od  złota.
Wjechała  windą  na  najwyŜsze  piętro  i  udała  się  do
prywatnego skrzydła wieŜowca, gdzie mieściło się im-

142

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

perium Victora Becka, którego wartość szacowano na
miliardy dolarów.

Skinęła głową recepcjonistce i niespiesznie pokonała

znajomy,  wykładany  mahoniem  labirynt,  by  w  końcu
dojść  do  obszernego  biura  swojego  ojca.  To  pomiesz-
czenie nigdy nie przestawało jej zdumiewać. Było usytu-
owane w rogu budynku i z obu stron otaczały je ściany
wykonane  wyłącznie  ze  szkła,  co  dawało  zapierające
dech w piersiach złudzenie, iŜ chodzi się w powietrzu.

Tata akurat rozmawiał przez telefon i zachęcił ją gestem

ręki, Ŝeby usiadła. Wybrała duŜe, wykładane skórą krzesło
obrotowe i odwróciła się na nim w kierunku szklanej
ś

ciany. Otoczyło ją miasto. Z'tego punktu obserwacyjnego

wydawało się malutkie, ciche i idealne, wręcz bezpieczne.

Wiedziała, Ŝe pozory mylą.

Wszystko gotowe do drogi? - zagadnął Victor,

odłoŜywszy słuchawkę.

Tak, juŜ zbierałam się do wyjścia, kiedy Calinda

przekazała mi wiadomość od ciebie. O co chodzi, tato?

O to - odrzekł Victor Beck i podał jej krótką,

odręcznie sporządzoną notatkę na pomarszczonym papie-
rze z odzysku. Alex szybko ją przeczytała. Była to prośba
o spotkanie w sprawach słuŜbowych. Jej serce aŜ pod-
skoczyło na widok podpisu Luke'a.

Nie wierzę w to.

Ma tu przyjść za parę chwil. Myślałem, Ŝe zechcesz

być obecna.

Dlaczego teraz?

Przypuszczam, Ŝe potrzebuje pieniędzy.

Potrzebował pieniędzy wcześniej. Musi istnieć jakiś

inny powód.

Alexandre, nie wyczytuj z tej notatki więcej, niŜ ona

zawiera.  Powiedziałem  mu,  Ŝe  zapłacę  za  te  zdjęcia
dwukrotność  sumy,  którą  zaoferują  inni.  Zapewne  po-
stanowił  skorzystać  z  tej  propozycj.  Prawdopodobnie
będzie się targował o większe pieniądze.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

143

- PrzecieŜ miał juŜ sposobność...

Victor przerwał jej wypowiedź machnięciem ręki.

- Apo cóŜ innego miałby się ze mną kontaktować?

Moja droga, nie chcę być okrutny, ale gdyby chciał
zobaczyć się z tobą, to zadzwoniłby bezpośrednio do
ciebie.

Zanim Alex zdąŜyła wymyślić stosowną ripostę, w po-

koju zabrzęczał intercom.

Pan Beck? Jakiś pan Stratten chce się z panem

widzieć - obwieściła recepcjonistka.

Proszę go tu przysłać - odparł Victor i nacisnął

guzik. - Ja z nim porozmawiam - powiedział Alexaiidrze.

Luke zatrzymał się przed drzwiami biura, chociaŜ

czynił  to  wbrew  sobie.  Fotografie  uwierały  go  niczym
kamyk  w  bucie.  Stanowiły  ciągłe, irytujące  wspomnie-
nie tego, co w jego umyśle było juŜ tylko niemoŜliwym
do  urzeczywistnienia  marzeniem.  Powtarzał  sobie  setki
razy,  Ŝe  najlepiej  byłoby  się  ich  pozbyć.  Nie  mógł  się
jednak  zmusić  do  zniszczenia  tych  zdjęć.  Miał  wraŜe-
nie, Ŝe w ten sposób zraniłby samą Alexandre.

PoniewaŜ nie był w stanie zrobić tego osobiście, uznał,

e moŜe powierzyć zdjęcia tylko jednej osobie - Vic-

torowi Beckowi. Pomimo niechęci do układów z tym
człowiekiem czuł, Ŝe dzięki niemu będzie mógł skończyć
ze swoim uzaleŜnieniem.

Postąpił głupio i wziął zdjęcia ze sobą do Afryki. O

róŜnych  porach  dnia  i  nocy  zdawały  się  do  niego  wołać,
prześladowały  go  i  zapraszały,  a  on  zawsze  ulegał.
Wydobywał  ze  schowka  w  plecaku  jedno  czy  dwa  i
patrzył  na  nie,  przypominając  sobie,  jak  dotykał  skóry
Alex i otaczał wargami kaŜdy skrawek jej ciała. Wyprawa
była cięŜka, napisał na jej podstawie ciekawy artykuł, ale
udręka  psychiczna  Luke'a  przewyŜszała  całe  zaangaŜo-
wanie, jakie włoŜył w swoją pracę.

NaleŜało bezwzględnie połoŜyć temu kres. Luke po-

144

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

trzasnął głową, jakby chciał się ze wszystkiego oczyścić,
i wyciągnął rękę do gałki u drzwi.

Wszedł do środka. Alexandra zapomniała, jaki jest

wysoki i przystojny, i jak bardzo wypełnia sobą kaŜde
pomieszczenie. Schudł i mocno się opalił. Wyglądał jak
mieszkaniec którejś z bananowych republik. Serce pode-
szło Alex do gardła\ ale zdołała zachować obojętny wyraz
twarzy. Obróciła się na krześle w jego kierunku.

Luke zrobił drugi krok i z wraŜenia przystanął. Nie

spodziewał się ujrzeć Alex. Celowo napisał Victorowi
liścik, mając nadzieję, Ŝe uda mu się uniknąć jakiegokol-
wiek kontaktu z dziewczyną. Najwidoczniej przeznaczo-
ne mu było coś innego.

Przez długi czas po prostu na nią patrzył. Była tak

piękna jak w jego wspomnieniach, a moŜe jeszcze
piękniejsza, jeśli brało się pod uwagę słońce, które padało
przez szklaną ścianę i tworzyło wokół jej głowy złocistą
aureolę. Wydawała się spokojna, nieskrępowana, wręcz
pogodna.

Natomiast on miał zły humor, był zmęczony i poruszał

się  z  trudem.  Afryka...  No  cóŜ,  wydała  mu  się  teraz
bardziej gorąca, zakurzona i prymitywna niŜ w rzeczywi-
stości.  Przez  dwa  miesiące  pobytu  na  tym  kontynencie
podróŜował  w  uciąŜliwych  warunkach,  obozował  przy
ogniskach pod gołym niebem i bez przerwy maszerował.
Nic  dziwnego,  Ŝe  jego  kolano  znajdowało  się  teraz  w
opłakanym  stanie.  Uświadamiał  sobie,  Ŝe  robi  się  juŜ  za
stary na takie eskapady.

- Witam pana, Stratten - powiedział Victor.

Wyszedł zza biurka z wyciągniętą ręką. Luke niechęt-

nie ją uścisnął. Nie przybył tu dla przyjemności. Zgodnie
z tym, co napisał w liściku, zjawił się w interesie, we
własnym interesie.

- A ze mną to się nie przywitasz? - zapytała Alex,

zdumiona, Ŝe mówi tak cicho i spokojnie. Stanęła obok
swojego ojca i spojrzała Luke'owi w twarz. Sprawiał

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

145

wraŜenie zmęczonego, ale jej stęsknionym oczom wydał
się cudowny. Zbyt cudowny.

Luke przeniósł cięŜar ciała na zdrową nogę.

Dzień dobry, panno Beck.

Och, chyba powinnyśmy odrzucić konwenanse, nie

sądzisz, Luke? Myślę, Ŝe z pewnością moŜemy juŜ mówić
sobie po imieniu.

Witaj, Alexandre - powiedział Luke, wyciągając

rękę. Wypowiedział jej imię z łatwością i wcale go to nie
dziwiło. Przez ostatnie dwa miesiące powtarzał je niemal
bez przerwy. - Jak się masz?

Ich ręce zetknęły się i Luke poczuł, Ŝe jego ramieniem

wstrząsa dreszcz, jakby poraził go prąd. Szybko puścił jej
dłoń. Alex nieco uniosła podbródek. Rozpoznał u niej
obronną reakcję.

wietnie.

Jestem zdumiony twoją obecnością. Sądziłem, Ŝe te

twoje plany małŜeńskie bardzo cię absorbują.

Nie ma Ŝadnych planów małŜeńskich, Luke. Chyba

wypowiedziałam się na ten temat dostatecznie jasno...
Kiedy to było? Jakieś dwa, trzy miesiące temu?

Dwa - odparł cicho.

Ach, tak, dwa. Czas tak szybko leci, kiedy człowiek

jest zajęty.

Alex odwróciła się i podeszła do okna. Bolał ją brzuch

i czuła, Ŝe płoną jej policzki. Nie chciała, Ŝeby on
wpatrywał się w nią tak uporczywie.

- Dzisiejsze gazety donoszą, Ŝe znowu rozwaŜacie ślub

- oznajmił. On równieŜ odczuwał sensacje Ŝołądkowe,
zupełnie takie same jak na lotnisku, kiedy po raz pierwszy
zobaczył jej zdjęcie z Farrellem w rubryce towarzyskiej.

Alex obrzuciła go chłodnym spojrzeniem.

- Akurat ty nie powinieneś wierzyć we wszystko, co

wypisują gazety.

Długo patrzyli sobie w oczy. Przepływały między nimi

fluidy wyraŜające setki, tysiące myśli, nie wyznanych

146

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

uczuć i obaw. Victor zakaszlał. Luke oderwał wzrok od
dziewczyny i zwrócił uwagę na jej ojca.

Mówiłeś, Ŝe chcesz omówić pewną sprawę - przy-

pomniał Victor.

Tak.

Przypuszczam, Ŝe chodzi o zdjęcia.

Luke wyciągnął duŜą kopertę.
-

Rzeczywiście.

Masz je przy sobie?

Alexandra gwałtownie odwróciła głowę. Udzielając

odpowiedzi, Luke cały czas na nią patrzył.

- Tak.

Musi ci być bardzo cięŜko, Luke, skoro wreszcie

chcesz je sprzedać - zauwaŜyła. - Pamiętam, Ŝe kiedyś
stanowczo odmówiłeś.

To było dawno temu.

Tak, dawno temu - powtórzyła.

Czuła, Ŝe zaraz się rozpłacze. Przełknęła grudę twardą jak

kamień i zrobiła krok do przodu. Musiała się stąd wydostać,
uciec od Luke'a. Nie była przygotowana na taką udrękę.
Niestety, widok tego męŜczyzny potęgował jej miłość.
Dlaczego? pytała samą siebie. Dlaczego musiał tu wrócić?

Wzięła torebkę i przemknęła obok swojego ojca i Luke'a.

Ujęła gałkę i gwałtownym ruchem otworzyła drzwi. Kiedy
się odwróciła twarzą do obu męŜczyzn, miała łzy w oczach.

- Daj mu to, czego chce, tato. Był tego wart.
Zatrzasnęła za sobą drzwi, a Victor i Luke patrzyli na

nie przez dłuŜszy czas. Wreszcie Victor ruszył do przodu,
Ŝ

eby przywołać córkę, ale Luke go powstrzymał.

Proszę pozwolić jej odejść-powiedział tak zrezygno-

wanym tonem, Ŝe Victor obrzucił go szybkim spojrzeniem.

Hmm, no cóŜ, chyba powinniśmy przejść do kon-

kretów - zaproponował ojciec Alex.

Luke gwałtownym ruchem podał Victorowi kopertę.

- W środku są równieŜ negatywy. Wywołałem je sam,

toteŜ nie musi się pan martwić, Ŝe ktoś inny ma odbitki.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

147

Victor nie wziął koperty. Otworzył szufladę biurka i

wyjął duŜą ksiąŜkę czekową. Usiadł i włoŜył okulary na
czubek nosa.

Ile, Stratten? - zapytał, nabazgrawszy nazwisko

Luke'a na czeku.

Nic.

Victor zamrugał powiekami.

adnych pieniędzy?

adnych.

Co to ma znaczyć? Jeśli nie chcesz zapłaty za

zdjęcia, to czego chcesz?

Spokoju.

Victor zsunął okulary i oparł się plecami o fotel.

Przez długi czas przyglądał się Luke'owi. Stratten stał
nieruchomo. Nie liczyło się to, czy lubił Victora Becka,
czy nie. W istniejących okolicznościach Beck, jako
ojciec Alexandry, miał prawo go oceniać.

Te zdjęcia są bezcenne - rzekł Victor.

Mnie nie trzeba o tym zapewniać.

Pomimo cynizmu, Luke pragnął przede wszystkim

spokoju, którym się cieszył przed poznaniem Alexandry
Beck.  Uznał,  Ŝe  zdoła  go  osiągnąć  tylko  wtedy,  gdy
wybije  sobie  Alex  z  głowy.  Posiadanie  jej  fotografii
przeszkadzało mu dalej Ŝyć. No cóŜ, kochał ją i musiał się
nauczyć Ŝyć z tym problemem. Doszedł do wniosku, Ŝe
ona  nigdy  nie  będzie  Ŝywiła  do  niego  takich  samych
uczuć.  Udowodniła  to,  wyraŜając  o  nim  niepochlebną
opinię. Nie mogła mu ufać, na zawsze miał pozostać w jej
oczach tylko plugawym reporterem. Victor gestem dłoni
nakazał Luke'owi usiąść. Młodszy męŜczyzna posłusznie
opadł na krzesło, które przed chwilą zajmowała Alexand-
ra. Wyczerpany podróŜą, wyprostował prawą nogę i po-
masował kolano. Victor zmruŜył oczy.

- Kochasz moją córkę?

Luke przestał rozcierać kolano. Podniósł oczy i wy-

trzymał badawcze spojrzenie Victora.

148

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

Czy to ma jakieś znaczenie?

Nie odpowiadaj pytaniem na pytanie, młody czło-

wieku. Czy kochasz ją?

Tak.

Na twarzy starszego pana pojawił się uśmiech.

Tak myślałem. Ona teŜ cię kocha.

Luke potrząsnął głową.
-

To nieprawda. Nazwała mnie kłamcą i oszustem.

Victor wybuchnął głośnym śmiechem.

To jest cała Alex. Lubi dramatyzować. Wypisz,

wymaluj jak jej matka. Kiedy zalecałem się do Felicii,
nazwała mnie złodziejskim baronem.

Miała rację.

Victor znowu się roześmiał.

- Faktycznie!

Wstał i obszedł biurko, by znaleźć się przy Luke'u.

Podniósł kopertę ze zdjęciami i wręczył ją Luke'owi.

- Daj te zdjęcia Alex, nie mnie. Powiedz jej, co do niej

czujesz. Myślę, Ŝe będziesz mile zaskoczony.

Luke pokręcił głową.

- To na nic się nie zda. Wywodzimy się z dwóch

róŜnych światów.

Victor połoŜył mu rękę na ramieniu.

- Jeśli naprawdę chcecie, to zdołacie dojść do porozu

mienia.

Luke patrzył z niedowierzaniem na Victora Becka.

Myślałem, Ŝe jest pan ostatnią osobą, która chciała-

by widzieć nas razem.

ZaleŜy mi na mojej córce. I chcę, Ŝeby była

szczęśliwa. Myślę, Ŝe moŜesz jej dać szczęście.

Nawet gdyby to było moŜliwe, nie miałbym pojęcia,

od czego zacząć.

Zacznij od wyznania jej swoich uczuć. Ona właśnie

jedzie samochodem do mojego domu w Hamptons.
Załatwię dla ciebie helikopter. ZdąŜysz tam przed Alex.

Dlaczego pan to robi? - pytał Luke.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

149

- PoniewaŜ, wbrew obiegowej opinii, panie Stratten,

naprawdę mam serce - odparł z uśmiechem Victor Beck.

Jazda samochodem, kiedy się płacze, moŜe być nie-

bezpieczna. Alex przekonała się o tym natychmiast po
znalezieniu się na autostradzie Long Island. Przecierała
oczy chusteczką i nagle musiała zjechać na pobocze, Ŝeby
nie wpadła na nią cięŜarówka.

Podjęła podróŜ na nowo dopiero po odzyskaniu rów-

nowagi psychicznej, ale teraz wyglądała okropnie z roz-
mazanym  makijaŜem  i  zapuchniętymi  oczami.  Zresztą,
czy  to  miało  jakieś  znaczenie?  Nikt  jej  przecieŜ  nie
widział.  Wcisnęła  pedał  gazu  jeszcze  mocniej.  Pomyś-
lała, Ŝe im prędzej dotrze do domu, tym szybciej będzie
mogła skulić się na kanapie i zasnąć.

Dom był otoczony długim na milę, wysadzanym

drzewami podjazdem, który przechodził w ogromny
płaskowyŜ nad wydmami. Architekci zaprojektowali go
w stylu współczesnym i zbudowali z drewna i szkła. Alex
uwielbiała to miejsce i zawsze koiła tutaj nerwy, ilekroć
coś nie układało jej się w Ŝyciu.

Zostawiła klucze i bagaŜe w samochodzie. Nie mogła

znieść napięcia związanego z ponownym ujrzeniem
Luke'a. Pragnęła jedynie rozebrać się i połoŜyć do łóŜka.

Drzwi od frontu były otwarte. Alex weszła do przewie-

wnego korytarza i zadała sobie pytanie, gdzie moŜe
przebywać George, dozorca. Uprzedziła go telefonicznie
o swoim przyjeździe. Dom wyglądał świeŜo i czysto, a
przez okna wpadała oceaniczna bryza.

Alex wzruszyła ramionami. Prawdopodobnie dozorca

zajmował  się  czymś  na  terenie  posiadłości.  Wkrótce
zobaczy jej samochód i będzie wiedział, Ŝe przyjechała.
Powoli  weszła  po  schodkach  na  trzecie  piętro,  gdzie
znajdowała się jej sypialnia. Kiedy zbliŜyła się do wejścia
swojego  apartamentu,  usłyszała  szum  cieknącej  wody.
Wzruszyła się na myśl o tym, Ŝe George jest taki

150

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

troskliwy i przygotowuje jej kąpiel. Z uśmiechem na
ustach wkroczyła do pokoju.

George? - zawołała. Przywitała ją tylko cisza.

PołoŜyła torebkę na stole i ostroŜnie podeszła do łóŜka.
Szum wody stał się głośniejszy.

George? To ty?

Cisza wywołała u niej gęsią skórkę. Z drŜeniem serca

podeszła do łazienki, ale odwracając się dostrzegła coś na
łóŜku.

Fotografie.

Wzięła jedno ze zdjęć o wymiarach osiem na dziesięć.

To była ona. W gorącej kąpieli w Vermont. Miała
zamknięte oczy, a nad powierzchnią wody widać było jej
obnaŜone piersi.

To były zdjęcia Luke'a.

Jak się tutaj znalazły? Poczuła dreszcze. OdłoŜyła

zdjęcie i wzięła do ręki nasćępne, a potem jeszcze jedno.
Wszystkie przedstawiały tę samą scenę.

Nagle zauwaŜyła na podłodze porozrzucane ubrania.

Podniosła jedną z rzeczy. Koszula safari. Jej serce zaczęło
bić w przyśpieszonym tempie. Wzięła do ręki następną
rzecz. Spodnie khaki.

To jej wystarczyło. Nie potrzebowała Sherlocka Hol-

mesa, Ŝeby odgadnąć, co się stało. Wpadła do łazienki
i zmartwiała na widok Luke'a, który leŜał z przy-
mkniętymi oczami w jej wannie.

Przez dłuŜszą chwilę syciła oczy jego ciałem, które

wypełniało całą wannę. Jej serce drŜało z miłości.
Spieniona woda pieściła jego szerokie, opalone ramiona.
Wreszcie otworzył oczy.

Jak tu się dostałeś? - zapytała kategorycznym tonem.

Witaj, Alexandra. Jak się jechało?

Nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Wiedziała,

e musi kontrolować sytuację, ale nie było

to łatwe, skoro znajdował się zaledwie kilka kroków
dalej, wielki i rozkosznie nagi.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

151

Helikopterem.

Helikopterem taty? .

Luke skinął głową.

Uznał, Ŝe powinienem przekazać-ci te zdjęcia

osobiście.

Ile go to kosztowało?

Nic. Są twoje.

Co ty mówisz, Luke? - zapytała. Jej serce biło trzy

razy szybciej niŜ zazwyczaj.

Rozbierz się i chodź tu do mnie, to ci wszystko

opowiem - odrzekł Luke.

Ani myślę - oznajmiła, kręcąc głową. - Najpierw

musisz mi powiedzieć, co tutaj robisz.

Realizuję swoje marzenie.

Luke...

No, wejdź, kochanie, do wanny, woda jest ciepła...

Gdzie jest George? - zapytała.

Wysłałem go do sklepu. Pomyślałem, Ŝe dzisiej-

szego wieczoru zjemy coś w domu. Czy to ci odpowiada?

Luke...

Alex, bo stracę cierpliwość.

Ty chyba nie myślisz, Ŝe wejdę do tej wanny.

Dlaczego nie miałabyś tego zrobić?

A dlaczego miałabym?

Luke odepchnął się od krawędzi wanny i usiadł. Na

jego owłosionej klatce piersiowej lśniły krople wody i
Alex z trudem zwalczyła w sobie chęć wyciągnięcia ręki i
przeczesania palcami tych włosków.

PoniewaŜ pragnę ciebie!

To nie wystarczy - odparła, chociaŜ kiedy usłyszała

te słowa, ugięły się pod nią kolana.

PoniewaŜ potrzebuję ciebie.

Alex zaczęła rozpinać bluzkę.
-

Mów dalej.

- PoniewaŜ, najmilsza, jestem w tobie do szaleństwa

zakochany.

152

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

To ostatnie zdanie przewaŜyło szalę. Alex uśmiech-

nęła się uszczęśliwiona.

Wejdź do wanny, to ci pokaŜę, jak bardzo.

Sposób numer jeden, dwa czy trzy? - zagadnęła

Alex.

Cztery.

Po kilku sekundach ubranie Alex juŜ leŜało na pod-

łodze, a ona sama znalazła się w ramionach Luke'a,
zanurzona po szyję w wodzie. Usiadła na nim okrakiem
i przekonała się, Ŝe jest bardzo podniecony. Luke bardzo
długo patrzył jej w oczy. Niczym ślepiec wodził opusz-
kami palców po jej twarzy, na nowo poznając swoją
ukochaną.

- Kocham cię - szepnęła Alex.

W tym momencie Luke ją pocałował. Alex rozchyliła

wargi,  by  zrobić  miejsce  jego  językowi.  Zapach,  smak,
dotyk rąk Luke'a - wszystko to budziło w niej tak palące
poŜądanie,  Ŝe  nie  zwaŜała  na  gorącą  wodę.  Luke  prze-
chylił  głowę  i  chwytał  wargami  pukle  jej  włosów,
rozkoszując się ich miękkością.

Och, BoŜe, tęskniłem za tobą. KaŜdy dzień i kaŜda

noc w Afryce była piekłem bez ciebie.

Przepraszam, Ŝe nazwałam cię kłamcą i oszustem.

Przepraszam, Ŝe od ciebie uciekłem. Nigdy nie

potrafiłem  uporządkować  swoich  spraw.  Zawsze  radzi-
łem  sobie  z  problemami  w  ten  sposób,  Ŝe  od  nich
uciekałem.  Ale  to  juŜ  się  nie  powtórzy,  kochanie.  Zo-
stanę, jeŜeli tylko mnie zechcesz.

- A co z twoją pracą? Co z podróŜami?
Luke potrząsnął głową.

JuŜ z tym skończyłem. Artykuł o Afryce został

dobrze przyjęty. Wyrobiłem sobie niezłą reputację. Jakiś
czas temu otrzymałem ofertę pracy od krajowego dzien-
nika. Postanowiłem ją przyjąć.

JuŜ nie będziesz pracował dla brukowca Ryana? -

zapytała.

BOGATA DZIEWCZYNA, NIEGRZECZNY CHŁOPAK

153

A co o tym sądzisz?

Mmm, nie wiem - powiedziała Alex, ocierając się

o niego. - Myślę, Ŝe mamy wobec niego dług wdzięczno-
ś

ci. To przecieŜ dzięki niemu poznałam ciebie.

Poprosimy go więc, Ŝeby został naszym druŜbą

- oświadczył. Alex posłała mu promienny uśmiech.

- Podoba ci się ten pomysł?

Skinęła głową, a wówczas Luke podniósł ją na taką

wysokość, by mogli się połączyć jednym mocnym ru-
chem. Zamknął oczy i delektował się tą chwilą. Czuł się
tak, jakby wrócił do domu. Potem pochylił głowę i lekko
ugryzł Alex w ucho.

Wiesz, tak naprawdę Ryan nie miał z tym nic

wspólnego - szepnął ochrypłym z namiętności głosem.

Nie miał? - zdziwiła się Alex. Po chwili westchnęła

i wygięła się, powoli poruszając biodrami, by mieć go
w sobie całego.

Nie, najdroŜsza - odparł Luke. - Wystarczyło jedno

spojrzenie.