1
SELER
Seler korzeniowy jest rośliną dwuletnią dorastającą do 30 cm
wysokości. Jadalną częścią selera korzeniowego jest jego
korzeń, choć również i jego nać może być stosowana jako
dodatek do wielu potraw, głównie zup. Oprócz selerów
korzeniowych uprawiane są również selery naciowe
(liściowe), które nie tworzą zgrubienia spichrzowego, a ich
częścią jadalną są grube, mięsiste i aromatyczne liście, które
można spożywać na surowo lub gotowane.
Selery są warzywami o dość dużych wymaganiach glebowych
i nawozowych. Najlepsze będą gleby próchnicze, zasobne,
wilgotne (ale nie podmokłe), o odczynie zbliżonym do
obojętnego (nie znosi jednak nadmiaru wapnia). Stanowisko
powinno być słoneczne ale na odpowiednio wilgotnych
glebach znosi lekkie zacienienie. Możemy go uprawiać w
pierwszym roku po nawozach organicznych. Dobrym
przedplonem dla selera są warzywa kapustne i cebulowe.
Selery uprawiamy z
. Nasiona wysiewamy od połowy
lutego do początku marca w ilości 2 do 3 g/m². Ponieważ
nasiona potrzebują światła aby wykiełkować, nie
przykrywajmy ich ziemią. Możemy je przykryć cienką
warstwą piasku lub lekko wklepać w ziemię. Warto siać
nasiopna zaprawione, co zapobiega atakowaniu selerów przez
choroby grzybowe i bakteyjne, min.
Po wzejściu siewek temperaturę nieco obniżamy - seler
najlepiej rośnie w temp. od 15 do 18°C. Rozsadę wietrzymy i
podlewamy wodą o temp. równej temp. otoczenia, co
zapobiegnie tworzeniu się tzw. pośpiechów. Rośliny mające
od 2 do 3 liści właściwych pikujemy w rozstawie 5x5 cm. Gdy
rośliny mają po 5 liści możemy je wysadzać do gruntu (od
połowy maja do czerwca). Zalecana rozstawa dla selerów
korzeniowych wynoci 30 x 40 cm, a dla liściowych - 30 x 60
cm. Pamiętajmy aby roślin nie sadzić głębiej niż rosły do tej
pory i nie podwijać korzeni.
W trakcie wegetacji warzywa warto dwukrotnie zasilić
nawozem azotowym. Selery liściowe wymagają bielenia.
