ROZDZIAŁ 1

Panna młoda podniosła do ust kieliszek szampana i po raz tysięczny tego dnia zadała

sobie pytanie, czy aby nie popełnia największego błędu w Ŝyciu.

Katy Randall Coltrane starała się zachować spokój, ale palce jej drŜały. Jeśli nie

będzie ostroŜna, znowu rozleje drugi kieliszek szampana na piękną ślubną suknię. Byłoby

szkoda, zwaŜywszy, ile czasu poświęciła, by ją wybrać.

To tylko normalne w takiej sytuacji zdenerwowanie panny młodej, starała się

przekonać samą siebie. Idiotyczne obawy, jakie mogą przytrafić się kaŜdemu. Wszystkim

pannom młodym nerwy odmawiają posłuszeństwa. Gdyby nie był to powszechny problem,

nie warto byłoby w ogóle o tym wspominać. PrzecieŜ wszystko jest w porządku. Nic się nie

zmieniło. Nie ma powodu, aby analizować raz jeszcze wszystkie lęki i wątpliwości.

Powtarzała sobie, Ŝe wie, co robi i Ŝe to jest słuszne.

Wszystko jakoś się ułoŜy, A zresztą jest po uszy zakochana w męŜczyźnie, który

właśnie złoŜył jej przysięgę małŜeńską. Na dodatek ma dwadzieścia osiem lat, wystarczająco

duŜo, by podjąć samodzielną decyzję.

Oczywiście nie podniosła jej na duchu rozmowa, którą przypadkowo podsłuchała

przed chwilą w hotelowym ogrodzie. Dobrze jej tak! Powinna była spytać w recepcji, gdzie są

pokoje wypoczynkowe. Nie natknęłaby się wtedy na dwie przyjaciółki matki. WciąŜ jeszcze

dźwięczały jej w uszach ich słowa.

- CóŜ, Randallowie dali swej jedynaczce jak najstaranniejsze wychowanie - zauwaŜyła

Leonora Bates. - Musiało ich to kosztować fortunę.

- Mogą sobie na to pozwolić - odparła jej towarzyszka. - Teraz pewnie dziękują

losowi, Ŝe ich Katy znalazła sobie męŜa, wszystko jedno jakiego. Jest przecieŜ taką skromną,

nieśmiałą istotą. Wydawało mi się, Ŝe interesuje ją wyłącznie stadnina koni ojca.

Zastanawiam się, co jej matka myśli o swoim zięciu?

- Wilma akceptuje Coltrane'a, poniewaŜ jej mąŜ go lubi. UwaŜa, Ŝe Harry zna się na

ludziach. Wiesz przecieŜ równie dobrze jak ja, Ŝe Harry Randa ocenia ludzi według ich

osiągnięć, a nie na podstawie przeszłości. Właściwie to nie Katy znalazła sobie męŜa -

zauwaŜyła Leonora znacząco. - To on ją znalazł. Jeśli chcesz znać moje zdanie, Garrettowi

Coltrane wystarczyło rzucić okiem na małą, spokojną Katy Randa, by wiedzieć, Ŝe jest ona

osobą, jakiej potrzebuje. śeniąc się z nią, Ŝeni się z kilkoma szacownymi pokoleniami

Randallów, cieszących się ogólnym powaŜaniem i dobrą pozycją towarzyską. Nie mówiąc juŜ

o pieniądzach.

- Coltrane teŜ nieźle sobie radzi w interesach. Jest człowiekiem zamoŜnym.

- To prawda - przyznała Leonora - ale w jego własnym mniemaniu nie rekompensuje

to chyba jego pochodzenia, braku starannego wykształcenia i kiepskiej reputacji. Na Boga,

przecieŜ on kiedyś występował na rodeo! DuŜo czasu upłynie, zanim małŜeństwo z Katy

Randa pozwoli ludziom zapomnieć o jego awanturniczej przeszłości.

- Wiesz, kiedy ten chłopak opuścił miasto, by dołączyć do zespołu rodeo, myślałam,

e juŜ go nie zobaczymy. Kto by przypuszczał, Ŝe wróci po tylu latach i poślubi córkę

człowieka, który zatrudniał go jako stajennego?

- Zastanawiam się tylko, czy słodka mała Katy wie, co ją czeka?

- Masz jakieś powody do niepokoju?

- Oczywiście - odparła Leonora. - Odnoszę wraŜenie, Ŝe Garrett Coltrane jest

twardym, bezwzględnym, sprytnym kombinatorem.

Katy wymknęła się z ogrodu, zanim Leonora skończyła swoją ocenę Garretta.

Teraz, ukryta za gazonami z bujną roślinnością w eleganckim holu recepcyjnym,

nerwowo spoglądała na lśniącą na palcu złotą obrączkę. Odwieczny symbol małŜeństwa

błyszczał w świetle Ŝyrandoli. Pomyślała właśnie, jak prozaicznie w gruncie rzeczy wygląda

obrączka, gdy nagle wyrwał ją z zadumy czyjś wesoły głos.

- Ach, to tutaj ukrywa się nasza panna młoda. CóŜ ty robisz za tymi palmami, Katy?

PrzecieŜ dziś twój wielki dzień. Powinnaś być w centrum uwagi, między gośćmi, w

towarzystwie.

Katy podniosła głowę. Zerwała się na nogi, długa spódnica owinęła jej się wokół

kostek.

- To ty, Julio? Wcale się nie chowam, ja po prostu... - Przerwała nagle, gdyŜ poczuła,

e traci równowagę. Chwyciła brzeg gazonu, ale parę kropli szampana spłynęło na suknię.

- Do diabła - wymamrotała.

- Czy tak się powinna wyraŜać panna młoda? - Julia Talbot ujęła Katy za łokieć. - Nic

ci nie jest?

- SkądŜe. To tylko ta kostka. Zrobiłam zbyt gwałtowny ruch, a ona tego nie lubi.

Wiesz przecieŜ.

Julia uśmiechnęła się ze zrozumieniem, jak na dobrą przyjaciółkę przystało.

Jasnowłosa, niebieskooka rówieśnica Katy była atrakcyjną kobietą. Przed rokiem wyszła za

mąŜ za potomka jednej ze starych i zamoŜnych rodzin z tutejszej społeczności.

Ta społeczność, którą Katy przez całe swoje Ŝycie nazywała domem, była niewielką

enklawą bogatych, zasiedziałych Kalifornijczyków, którzy zamieszkiwali prestiŜową część

Złotego WybrzeŜa południowej Kalifornii. W tym stanie były wprawdzie bogatsze miasta, ale

niewiele z nich mogło się poszczycić tak długimi tradycjami i tak dobrym pochodzeniem

swych mieszkańców. Ludzie z otoczenia Randallów uwaŜali się za lepszych od

ekstrawaganckiego, nowobogackiego pospólstwa w Los Angeles, gdzie większość dorobiła

się fortun w przemyśle filmowym i rozmaitych spółkach.

Byli pewni swojej niezachwianej pozycji wynikającej z faktu, Ŝe pieniądze i ziemię

posiadali od pokoleń. Niektórzy wywodzili swój rodowód jeszcze z czasów hiszpańskich. A

w Kalifornii to się liczy.

Przyjaciele Randallów nie wdawali się w biznes filmowy ani w spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością. Inwestowali w ziemię, w bajecznie drogie konie i w sztukę pre-

kolumbijską. Wielu z nich lubiło grać rolę ziemian. Byli to ludzie interesu, którzy bardzo

rozwaŜnie gospodarowali odziedziczonym kapitałem.

Tacy ludzie na ogól wynajmowali robotników w rodzaju Garretta Coltrane'a, by

uprawiali im ziemię, doglądali koni i dbali o ich piękne ogrody. Nieczęsto zdarzało się, by

przedstawiciele tutejszej klasy pracującej wchodzili w związki małŜeńskie z kimś ze

rodowiska Randallów, Katy doskonale zdawała sobie sprawę, Ŝe Leonora Bates nie jest

jedyną osobą komentującą ten związek. Powtarzała sobie jednak, Ŝe nie ma to dla niej

adnego znaczenia. Ona i Garrett kochają się, a przy tym instynktownie czuła, Ŝe Garrett jest

zbyt dumny, by Ŝenić się dla pieniędzy.

- Nie byłabym pewna, czy to sprawa kostki, czy szampana - powiedziała Julia. - A

jeśli chodzi o kostkę, to cieszę się, Ŝe zdecydowałaś się na płaskie obcasy. Bałam się, Ŝe

będziesz chciała jednak włoŜyć szpilki.

- Nie jestem aŜ tak głupia - skrzywiła się Katy. - Gdybym włoŜyła pantofle na

wysokich obcasach, prawdopodobnie padłabym u stóp Garretta. Przyznasz, Ŝe byłoby to dość

enujące.

- Dla ciebie, ale nie dla Garretta. Myślę, Ŝe nawet widok upadłej panny młodej w

trakcie uroczystości ślubnej nie zdołałby poruszyć twego męŜa. - Julia posłała zamyślone

spojrzenie w głąb pokoju, gdzie Garrett Coltrane prowadził oŜywioną rozmowę z grupką

gości weselnych.

Garrett rzadko się odzywał. Zazwyczaj przysłuchiwał się w skupieniu temu, co mówili

inni. Ale gdy wreszcie zabrał glos, inni natychmiast milkli. Wywierał jakieś szczególne

wraŜenie na wszystkich, niezaleŜnie od ich statusu społecznego i finansowego. Miał

wrodzony talent, który w ostatnich latach pomógł mu w załoŜeniu i rozwoju firmy

konsultingowej. Był człowiekiem, który mimo woli skupiał na sobie uwagę innych.

Katy podąŜyła za wzrokiem przyjaciółki, przygryzając wargi, na których pozostały

nikłe ślady brzoskwiniowej szminki. Patrzyła na swego dopiero co poślubionego męŜa z

niepokojem. Julia miała rację. Garretta niełatwo byłoby czymś poruszyć. Był męŜczyzną,

który wie, czego chce, dokąd zmierza i jak dopiąć celu. Chronił go mur, jaki wzniósł wokół

siebie, wykorzystując cały swój zasób siły fizycznej i psychicznej.

Nie był wysoki, mógł mieć ze 175 centymetrów wzrostu, mniej niŜ ojciec Katy. Ale

gdy stał w grupie męŜczyzn, właśnie on przyciągał ogólną uwagę.

Szczupły, smukły, miał w sobie jakąś zwierzęcą zwinność ruchów, która uwidaczniała

się jeszcze bardziej, gdy dosiadał konia. Ramiona i uda znamionowały siłę, choć nie był

szczególnie muskularny.

Miał włosy czarne jak węgiel, krótko ostrzyŜone. Gdy wychodził z domu, zawsze

wkładał drogi kapelusz. Wyraziste, jak rzeźbione, rysy i silnie zarysowana linia szczęki

sprawiały, Ŝe nie było w nim nic delikatnego, ale miał w oczach coś bardzo intrygującego.

Tak przynajmniej wydawało się Katy. Miała nadzieję, Ŝe te złociste oczy w kolorze bursztynu

odzwierciedlą kiedyś uczucia, jakie na pewno do niej Ŝywi.

Garrett Coltrane był męŜczyzną starej daty. MęŜczyzną, który robi w Ŝyciu to co chce

i tak jak chce. Był silny i milczący, powtarzała sobie Katy po raz kolejny. Gdyby był ogierem,

włączyłaby go do swojego stada rozpłodowego, mimo Ŝe nie wyróŜniał się elegancją.

Podobała jej się jednak jego siła, wytrzymałość i determinacja. Takie cechy przydają się

zarówno koniom, jak i ludziom.

Garrett nie miał talentu ani skłonności do roztrząsania swoich uczuć, ale Katy była

pewna, Ŝe jest zdolny do wielkiej miłości. Fakt, Ŝe o tym nie mówi, nie znaczy jeszcze, Ŝe jest

tych uczuć pozbawiony. Katy była przekonana, Ŝe się nie myli, wiedziała, Ŝe zamknięty w

sobie Garrett kocha ją na swój własny, męski, milczący sposób.

W kaŜdym razie była tego pewna, gdy przyjmowała jego spokojne, beznamiętne

oświadczyny.

Ale po czterech tygodniach, w czasie których zaczęła się zastanawiać nad

prawdziwymi uczuciami Garretta, w jej serce wkradł się pewien niepokój. Starała się jednak

odsunąć od siebie nękające ją wątpliwości, zajmując się sprawami związanymi z przyszłym

lubem i przeprowadzką do domu Garretta.

Subtelna, skryta, romantyczna natura skłoniła ją do zorganizowania wspaniałej

uroczystości. Chciała, Ŝeby wszystko było zapięte na ostatni guzik. Pomagała jej w tym matka

i razem przygotowały imponujące przyjęcie. Zaproszono sąsiadów z okolicy i wszyscy

przyjęli zaproszenie.

Ale dziś, gdy ostroŜnie kroczyła między kościelnymi ławkami, by połączyć się z

Coltrane'em przed ołtarzem, lęki i wątpliwości odezwały się ze wzmoŜoną siłą.

- Zwykłe zdenerwowanie panny młodej - usłyszała głos Julii. - Rozluźnij się.

Uśmiechnęła się ponuro. Powinna była wiedzieć, Ŝe Julia zorientuje się, iŜ nerwy

odmawiają jej posłuszeństwa.

- TeŜ ci się to zdarzyło? - spytała.

- Owszem. Nie przejmuj się. Zaraz ci przejdzie - pocieszyła ją przyjaciółka. - PokaŜ

obrączkę.

Katy wyciągnęła rękę, na której lśnił prosty złoty paseczek.

- Garrett jest bardzo tradycyjny - wyjaśniła. - Nie lubi wyszukanej biŜuterii.

- Hm. Wiem, co masz na myśli. Mnie się ta obrączka podoba. Jest w dobrym stylu. I

pasuje do ciebie, Katy.

- Skromna obrączka dla skromnej panny młodej, tak?

- Nie pleć głupstw. Zawsze byłaś atrakcyjną dziewczyną, a dzisiaj wyglądasz po

prostu pięknie. Kiedy szłaś przez kościół, błyszczałaś.

- Myślę, Ŝe byłam spocona.

- O czym ty, na Boga, mówisz?

- No dobrze - zaśmiała się Katy. - A więc delikatny blask wilgotnej twarzy. Czy to

brzmi lepiej? Pewnie dlatego tak błyszczałam, jak to nazwałaś. Byłam śmiertelnie przeraŜona.

- Wyglądasz znakomicie - powtórzyła Julia. - Podobasz mi się z rozpuszczonymi

włosami, - Zmierzyła bacznym wzrokiem ciemne włosy Katy. ~ Do twarzy ci w tej fryzurze.

Powinnaś częściej tak się czesać.

- MoŜe masz rację - odparła Katy wymijająco. Garrett nic nie powiedział na temat jej

uczesania. Oczywiście on nigdy nie komentował jej wyglądu. Nie naleŜał do męŜczyzn,

którzy zwracają uwagę na sposób ubrania czy uczesania kobiety.

- Wracając do obrączki - Julia kontynuowała temat -myślę, Ŝe jest jak najbardziej

odpowiednia. Czy wiesz, Ŝe obrączka jest pradawnym symbolem płodności? - dodała mruŜąc

oczy.

- MoŜesz być pewna, Ŝe postaram się to zapamiętać.

- Ludzie, którzy hodują konie, znają się na tym. Właśnie ty powinnaś to wiedzieć.

Twoja rodzina hodowała te piękne araby, zanim jeszcze przyszłaś na świat, a ty juŜ od

czterech lat zajmujesz się programem hodowli. Z powodzeniem, muszę przyznać. Ciekawe

tylko, czy wykorzystałaś swoją wiedzę w zakresie odpowiedniej selekcji, by wybrać sobie

męŜa.

- Julio, na litość boską! Jak moŜesz mówić coś podobnego?

Julia roześmiała się, zwracając wzrok w kierunku kilku osób stojących w zasięgu jej

głosu za donicami paproci. Uśmiechali się do nich.

- Naprawdę uwaŜam, Ŝe Garrett zorganizuje doskonałą stadninę - ciągnęła dalej Julia.

- WyraŜając się w ściśle technicznych terminach, będziecie tworzyć znakomity duet. Ty masz

w sobie błękitną krew, a on siłę i wytrwałość. Z niecierpliwością czekam na wasze dzieci.

Twoi rodzice teŜ, jeśli o to chodzi.

Katy zaczerwieniła się. Sama nieraz się nad tym zastanawiała.

- Jestem pewna, Ŝe moi rodzice jeszcze nie myślą o wnukach.

- To ty tak sądzisz. Oni wprost nie mogą się ich doczekać. ZałoŜę się, Ŝe będą liczyli

dni od nocy poślubnej i odznaczali je przez dziewięć miesięcy w kalendarzu.

- Lepiej niech tego nie robią. Nie chcę, by ktokolwiek ponaglał mnie w sprawie tak

powaŜnej jak dziecko. - Katy zacisnęła usta, z jej twarzy zniknął wyraz rozbawienia.

- A co na to Garrett? - nie dawała za wygraną Julia. - On chyba teŜ ma tutaj coś do

powiedzenia?

- Nie rozmawialiśmy na ten temat - ucięła Katy. Prawdę mówiąc był to jeden z wielu

wątków osobistych, których jeszcze nie rozwaŜali.

- Nie chciałabym cię urazić, ale czy nie naleŜało poruszyć tak zasadniczej sprawy,

zanim przystąpiliście do waszych planów małŜeńskich?

Katy poczuta, Ŝe oblewa ją fala gorąca. Patrzyła w dal unikając wzroku przyjaciółki.

- Garrett jest człowiekiem bardzo skrytym. Nie warto wspominać przy nim o... o

pewnych rzeczach.

- Przy tobie teŜ - w głosie Julii brzmiała nagana. - Doprawdy, zastanawiam się, o czym

ze sobą rozmawiacie, kiedy jesteście razem. Ale posłuchaj, Katy, nie moŜesz unikać rozmów

na takie tematy jak dzieci. PrzecieŜ tu chodzi o waszą przyszłość.

- Nie martw się o mnie, Julio. Wiem, co robię.

- Myślę, Ŝe wiedziałaś - Julia zmruŜyła oczy w zadumie - ale teraz z jakiegoś powodu

nie jestem juŜ tego taka pewna.

- Dzięki. Mam dwadzieścia osiem lat, uchodzę za inteligentną i odebrałam staranne

wykształcenie. Wyszłam za mąŜ za męŜczyznę, z którym łączą mnie interesy i ogólne

zainteresowania zawodowe. Dla mnie ślub z Garrettem Coltrane'em jest ze wszechmiar

poŜyteczny. To rozsądny krok. Miej do mnie trochę zaufania.

- Sama nie wiem. - Na twarzy Julii pojawił się wyraz zwątpienia. - Jesteś zakochana.

A miłość przyćmiewa inteligencję, wykształcenie i rozsądek.

Katy aŜ jęknęła. Nie spodziewała się po Julii takiej przenikliwości. Starała się przecieŜ

ukryć swoje uczucia.

- Ale z ciebie przyjaciółka.

- No cóŜ, pocieszam się myślą, Ŝe nawet jeŜeli ty nie wiesz, co robisz, Garrett

przypuszczalnie wie.

- Wygląda na takiego, prawda? - zgodziła się Katy. Targały nią mieszane uczucia.

Starała się ukryć kiełkującą niepewność pod beztroskim uśmiechem, gdy nagle zobaczyła

matkę, zbliŜającą się do nich z rozpromienioną twarzą.

Stojący po drugiej stronie pokoju Garrett zerknął w kierunku gazonu z paprociami i

zobaczył stojącą wśród zieleni Katy. Rozmawiała z matką i z Julią Talbot. Uśmiechnął się z

zadowoleniem. Nie chciał, by na własnym ślubie trzymała się z dala od ludzi.

Nie, Ŝeby była wstydliwa czy lękliwa. Raczej skromna i pełna rezerwy. Nie miała

zwyczaju zwracać na siebie uwagi. Bardzo spokojna, cicha dziewczyna. Nie jest typem

kobiety, która stara się za wszelką cenę stać duszą towarzystwa, wysunąć na czoło. Ma w

sobie jakąś dystynkcję i elegancję. Po prostu klasę. Poznał się na tym. Była to jedna z wielu

rzeczy, które mu się w Katy Randa spodobały.

Nagle uświadomił sobie, Ŝe przecieŜ ona nie jest juŜ Katy Randa. Od godziny jest

Katy Coltrane.

Było coś niezwykle satysfakcjonującego w myśli, Ŝe wreszcie wszystko w jego Ŝyciu

ułoŜyło się jak naleŜy.

Interesy kwitły, miał nowy dom odpowiadający jego obecnemu statusowi i wreszcie

znalazł kobietę, która będzie jego partnerką w interesach i zarazem Ŝoną.

oną. Jego Ŝoną.

Ma teraz kobietę nie tylko do łóŜka, ma równieŜ doświadczonego eksperta w

dziedzinie hodowli koni rasowych. Ma kogoś, z kim nie tylko siądzie razem do śniadania, ale

równieŜ będzie mógł przedyskutować problemy zawodowe.

AŜ do tej chwili nie zastanawiał się specjalnie nad tym, co to znaczy mieć Ŝonę w

sensie jak najbardziej fizycznym.

Decyzję poślubienia Katy podjął, gdy zobaczył ją po latach po raz pierwszy. ZłoŜył

wizytę Randallom, poniewaŜ miał zamiar przyjrzeć się stadninie. To prawda, Ŝe chciał się

spotkać z jej właścicielem ze względów zawodowych. Ale musiał równieŜ przyznać, Ŝe chciał

teŜ pokazać Harry'emu Randallowi, Ŝe ów nieokrzesany wyrostek, którego kiedyś zatrudnił,

który u nikogo innego nie mógł znaleźć pracy, stał się innym człowiekiem. śe wyszedł na

ludzi.

Z zaskoczeniem stwierdził, Ŝe ta mała dziewczynka o powaŜnej twarzyczce, która cały

swój czas spędzała w stajniach ojca, zmieniła się w znakomitego zarządcę stadniny Randalla.

Nie była przy tym bynajmniej przemądrzałą debiutantką. Cały jej dziewczęcy świat stanowiły

konie i najwyraźniej nic się nie zmieniło w tym względzie, poza tym, Ŝe nie jeździła juŜ

konno.

Garrett natychmiast instynktownie wyczuł, Ŝe Katy Randa będzie odpowiednią Ŝoną

dla niego. Dokonał szybkiej analizy sytuacji i doszedł do wniosku, Ŝe wszystko jest bardzo

proste. Znalazł inteligentną, wraŜliwą młodą kobietę, która świetnie nadaje się na

towarzyszkę jego Ŝycia osobistego i zawodowego. Będzie cennym nabytkiem w jego firmie

konsultingowej i będzie się swobodnie czuła w towarzystwie ludzi, z którymi ma on teraz do

czynienia.

Garrett był przekonany, Ŝe Katy nie okaŜe się kobietą ze zbyt duŜym temperamentem

ani teŜ nie da mu odczuć, Ŝe jest bardziej wykształcona. Nie będzie znudzona ani trudna we

współŜyciu, gdy minie pierwszy okres małŜeństwa. Nie jest typem kobiety, która szukałaby

przygód miłosnych lub jakichkolwiek innych. Dowiodła tego, gdy po ukończeniu studiów i

próbach podjęcia pracy w Los Angeles wróciła do rodzinnego miasta i zaczęta pomagać ojcu

przy hodowli koni.

Garrett akceptował sposób, w jaki Katy starała mu się podobać. Odpowiadało mu

równieŜ i to, Ŝe mógł z nią rozmawiać o swojej pracy i o tym, co go interesowało. Była teŜ

atrakcyjna na swój cichy, skromny sposób. A poza tym w zasięgu wzroku nie było Ŝadnego

innego męŜczyzny. Wziąwszy to wszystko pod uwagę Garrett nie widział powodu, dla

którego nie miałoby im być ze sobą dobrze. Katy zapewne była tego samego zdania.

Ale dziś odbył ich ślub i Garrett myślał równieŜ o sprawach innych niŜ logiczne

przesłanki, które doprowadziły do tego małŜeństwa. Miał prawo cieszyć się tym wieczorem.

Poza wszystkim przyjął dziś na siebie odpowiedzialność jako mąŜ. Dowodziła tego obrączka

lśniąca na jego palcu.

Garrett spojrzał na złoty krąŜek. Oczywiście nie będzie jej nosił bez przerwy. Dla

męŜczyzny, który pracuje głównie na świeŜym powietrzu, noszenie pierścionków nie jest

bezpieczne. Mimo Ŝe nazywano go konsultantem, spędzał duŜo czasu w stajniach, szopach,

na pastwiskach i na polu. Zbyt łatwo mógłby stracić palec, gdyby obrączka zaczepiła o jakiś

przypadkowy gwóźdź albo wystający kawałek metalu. Ale nie miał nic przeciwko noszeniu

obrączki przy okazjach towarzyskich. Chciał jednak, by Katy nie zdejmowała jej z palca, W

ten sposób inni męŜczyźni będą wiedzieli, Ŝe nie jest juŜ wolna.

Uśmiechnął się, świadomy tego, co go czeka. Nie ulega wątpliwości, Ŝe zaczyna się

coraz więcej zastanawiać nad prawami i przywilejami, jakie od dziś daje mu jego nowy status

małŜonka.

Wznosząc w górę kieliszek, by skosztować wyśmienitego szampana, jaki Harry i

Wilma Randallowie kupili na dzisiejszą okazję, Garrett przysłuchiwał się rozmowie we-

selnych gości, obserwując równocześnie ukradkiem swoją świeŜo poślubioną Ŝonę.

Spokojna, skromna, uprzejma, inteligentna, zrównowaŜona. Wszystkie te przymiotniki

bezwiednie mu się nasuwały, ilekroć pomyślał o Katy. Nie będzie doprowadzać go do szalu

Ŝą

dając egzotycznego urlopu na antypodach albo nocnych uciech. Mimo swego pochodzenia

była przyzwyczajona do spokojnego trybu Ŝycia. Z łatwością dostosuje się do stylu Ŝycia

Garretta.

W tym momencie jednak zastanawiał się nad czym innym. Czy Katy będzie skłonna

pozbyć się w łóŜku choć odrobiny owego spokoju, skromności i zrównowaŜenia. W ciągu

minionych tygodni nieraz usiłował sobie wyobrazić, jak to będzie, gdy znajdzie się z nią w

sypialni. Była tak subtelna i nieśmiała, Ŝe wydawało mu się niemal pewne, iŜ tam będzie

równie delikatna, słodka i mało wymagająca. Wyczuwał, Ŝe ma bardzo małe doświadczenie w

tej dziedzinie, co powinno mu jedynie ułatwić sytuację. Nie będzie czyniła Ŝenujących

porównań.

Uświadomił sobie jednak, Ŝe chce ją zadowolić. Chce, by była szczęśliwa i cieszyła

się ich wspólnym Ŝyciem. Dzisiejszej nocy zrobi wszystko, by była usatysfakcjonowana.

Miał tylko nadzieję, Ŝe jej wrodzona powściągliwość nie sprawi, iŜ będzie całkowicie

nieczuła na jego starania. Nie był ani Don Juanem, ani Casanovą. Miał trzydzieści pięć lat i

niewiele znał w Ŝyciu kobiet. DuŜo więcej czasu spędzał z końmi i z bydłem niŜ z płcią

piękną.

Obcowanie ze zwierzętami zresztą było znacznie łatwiejsze. Nie miały za sobą kilku

tysięcy lat cywilizacji, przysłaniających zwykły instynkt, z którymi trzeba było się zmagać.

O tym wszystkim myślał przypatrując się Katy. Próbował wyobrazić ją sobie z tymi

ciemnymi włosami rozrzuconymi na poduszce. Były takie miękkie. Odkrył to juŜ wtedy, gdy

po raz pierwszy bezwiednie zanurzył w nie palce.

Nie zrobił tego z premedytacją. Stal obok niej przy padoku, obserwując młode źrebię

odkrywające uroki swobody, gdy nagle zerwał się wiatr. Włosy Katy rozwiały się. Chciała je

doprowadzić do ładu, ale zanim to zrobiła, Garrett chwycił pasmo ciemnych pukli. WciąŜ

jeszcze pamiętał ich jedwabisty dotyk. Zastanawiał się teraz, jak by się czul, gdyby spłynęły

na nagą skórę jego piersi i ud.

Dzisiejszej nocy, gdy połoŜą się juŜ obok siebie, Katy będzie patrzeć na niego tymi

swoimi szeroko otwartymi, powaŜnymi, szarymi oczami. WyobraŜał sobie jej kobiecą

ciekawość i, być moŜe, pragnienie, jakie rozjaśni te oczy, i czul jak jego ciało napręŜa się na

samą myśl o tym. Podobały mu się jej oczy. Była w nich uczciwość, ciepło i inteligencja.

Oczy klaczy mogą o niej powiedzieć bardzo duŜo, pomyślał Garrett. Nie ma powodu, by

wątpić, Ŝe tak samo jest z oczami kobiety.

Złapał się na tym, Ŝe rozbiera w myślach swoją świeŜo poślubioną Ŝonę i próbuje

sobie wyobrazić, co odkryje pod jedwabiem i koronkami. Dostatecznie dobrze poznał jej

figurę w dŜinsach i obcisłym sweterku, by móc wiedzieć, czego się moŜe spodziewać.

Była o jakieś pół głowy niŜsza od niego, zgrabna i proporcjonalnie zbudowana. Gdyby

była czystej krwi arabem, określiłby jej sylwetkę jako doskonalą. Niewysoka i delikatna ale

zdrowa, niczym dobrze zbudowana klacz. Zdrowa z wyjątkiem tej lewej kostki.

Piersi miała wysokie i kształtne, wąską talię, biodra łagodnie zaokrąglone. To prawda,

e lekkie utykanie zakłócało nieco harmonię jej ciała, ale Garrett prawie tego nie dostrzegał.

Nawet jeśli czasem zwrócił na to uwagę, uwaŜał Ŝe to teŜ ma swój wdzięk. A w łóŜku nie

będzie miało najmniejszego znaczenia.

Nie po raz pierwszy tego dnia zadał sobie pytanie, dlaczego nie zrobił nic, by kochać

się z Katy przed ślubem. Prawdę mówiąc, powody były prozaiczne. Po swej pierwszej

wizycie w stadninie nie miał moŜliwości, by spędzać z nią duŜo czasu. Interesy wymagały

jego obecności w San Luis Obispo. Zaloty sprowadzały się do serii krótkich pospiesznych

wizyt w czasie weekendów. NiezaleŜnie od braku czasu dodatkową komplikację stanowił

fakt, Ŝe Katy mieszkała o krok od rodziców. Miała niewielki domek w pobliŜu ich rezydencji

i Garrett nie był pewien, jak by się czuła, gdyby wiedzieli, Ŝe spędził noc z ich jedyną córką,

nawet jeŜeli ma ona juŜ dwadzieścia osiem lat. Nie chciał popełnić niewybaczalnego błędu na

tym etapie znajomości.

NiezaleŜnie od obiektywnych trudności Garrettowi wydawało się, Ŝe Katy nie jest

kobietą, którą naleŜałoby do czegokolwiek ponaglać.

Była cała masa powodów, dla których nie powinien przyśpieszać pójścia z Katy do

łóŜka, zdecydował. Ale był na tyle uczciwy, by przyznać, Ŝe istniała jedna decydująca, na

wpół zrozumiała przyczyna jego wahania.

W głębi duszy niepokoił się, Ŝe Katy mogłaby wycofać się z planów małŜeńskich,

gdyby nie spełnił jej oczekiwań seksualnych. Sęk w tym, Ŝe Garrett nie miał pojęcia, jakie

oczekiwania mogłaby mieć dobrze wychowana, powściągliwa młoda kobieta o takim

pochodzeniu jak Katy. Lękał się, by nie stracić szans na poślubienie jej. Takie rozterki

wewnętrzne były sprzeczne z naturą Garretta. JuŜ dawno nauczył się zmierzać prosto do celu,

nie dopuszczając do siebie wątpliwości ani wahań.

Ale zabieganie o względy Katy to był cel szczególny.

Nagle rozmyślania przerwał mu znajomy męski śmiech.

- Zaczynasz się niecierpliwić, Garrett? Zastanawiałem się właśnie, jak długo ty i moja

córka będziecie jeszcze tkwić na tym przyjęciu. Nie miałbym ci za złe, gdybyś chciał się juŜ

stąd ulotnić. Dochodzi dziewiąta, a przed wami jeszcze godzina jazdy, jeśli chcecie dotrzeć

do tego hotelu na wybrzeŜu przed nocą. Wilma powiedziała mi, Ŝe to Katy wybrała miejsce

na miodowy miesiąc.

- To prawda. - Garrett skinął głową. - Sam ją prosiłem, Ŝeby się tym zajęła.

- Masz rację - uśmiechnął się Harry Randall. - To kobieca sprawa.

Garrett lubił swego teścia. Gdy przed laty po raz pierwszy przyszedł do niego do

pracy, Randa był najbogatszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek w Ŝyciu spotkał, Od

tamtej pory poznał wielu ludzi, którzy byli o wiele zamoŜniejsi niŜ Randa, ale Ŝadnego z nich

nie szanował ani nie lubił tak jak jego. I to nie dlatego Ŝe Randa zatrudnił go wtedy, gdy

błąkał się szukając guza. Garrett szanował Randalla równieŜ ze względów profesjonalnych.

Wiele się nauczył w jego stajniach. Randa bardzo duŜo wiedział na temat technik

hodowlanych, licytacji koni, pokazów jazdy. Był ekspertem w dziedzinie hodowli koni

rasowych.

Doświadczenie, jakie Garrett zdobył pracując u niego, okazało się później przydatne w

innych dziedzinach rolnictwa i hodowli.

Harry Randall był potęŜnym, kościstym męŜczyzną, którego ciemne włosy z biegiem

lat posiwiały, ale atletyczna budowa wciąŜ jeszcze sprawiała imponujące wraŜenie, Stanowił

znakomicie dobraną parę ze swą równieŜ wysoką, postawną Ŝoną, Wilmą. Ona takŜe

zachowała dobrą figurę dzięki codziennej jeździe konnej i wciąŜ jeszcze brała udział w

pokazach jazdy dosiadając iście po królewsku pięknych arabów Randalla. Wilma była teŜ

znakomitą gospodynią, a to liczyło się w świecie, w którym spotykali się ludzie, wydający na

konie tysiące dolarów.

- Będzie mi brakowało córki, to najlepszy hodowca, jakiego miałem, Garrett. Ma

prawdziwy talent do prowadzenia interesów. Będziesz miał świetnego partnera.

- Wiem o tym - odparł Garrett.

- Ale chyba nie powinienem się skarŜyć, prawda? -Harry rozjaśnił twarz w uśmiechu. -

MoŜe tracę menedŜera, ale za to zyskuję zięcia. Byłem trochę przestraszony, gdy pojawiłeś

się parę miesięcy temu, ale nie byłem zaskoczony rym, co zrobiłeś ze swoim Ŝyciem. Zawsze

wiedziałem, Ŝe dasz sobie radę.

- Podałeś mi rękę, gdy znalazłem się w opałach, Harry. Nigdy tego nie zapomnę.

- Opłaciło mi się - odrzekł Harry z uśmiechem, - Pracowałeś cięŜej niŜ którykolwiek z

moich stajennych, moŜe z wyjątkiem własnej córki. Pamiętam, jak nie odstępowała cię na

krok, gdy do nas przyszedłeś. Była dzieckiem, ale myślę, Ŝe podkochiwała się w tobie, Kiedy

zobaczyłem, w jaki sposób na ciebie patrzy, gdy wróciłeś tutaj przed paroma miesiącami,

wiedziałem juŜ, co w trawie piszczy. A i ty nie starałeś się przed nią uciekać, prawda?

- Nie, nie uciekałem.

- Wszystko juŜ w domu gotowe na przyjęcie nowej pani?

Garrett skinął głową, jego głos brzmiał powaŜnie. ZaleŜało mu, by Harry Randa

wiedział, Ŝe postara się zapewnić jego córce jak najlepszą przyszłość.

- Proszę się nie martwić. Katy będzie miała odpowiedni dom. Jest duŜy, trochę

przypomina wasz. Usytuowany na urwistym cyplu, z widokiem na ocean. Wokół duŜo ziemi.

Byłoby więcej, ale przed kilku laty właściciel zaczął sprzedawać swoje parcele. Teraz jest tam

stajnia i padok, chociaŜ pomieszczenia stajenne wymagają remontu. Gdy tylko się z tym

uporam, natychmiast sprowadzę swego poczciwego Herosa. Teraz przebywa na

wydzierŜawionym pastwisku.

- Mówisz, Ŝe ktoś tam mieszka?

- Tak. - Garrett skinął głową, - Dozorca z Ŝoną. Od lat tam są. Myślę, Ŝe byli wierni

poprzedniemu właścicielowi i nie mieli co ze sobą zrobić, gdy sprzedał mi posiadłość. W

pewnym sensie ich odziedziczyłem, ale nie mam nic przeciwko temu. Potrzebuję zarządcy, a

Katy kogoś do prowadzenia domu. Będziecie musieli niebawem nas odwiedzić.

- Dzięki, Garrett, na pewno przyjedziemy. Ale jeszcze nie teraz. NowoŜeńcy muszą

mieć trochę czasu dla siebie. A propos, Katy mi powiedziała, Ŝe bierzesz parę tygodni

wolnego na miesiąc miodowy?

Garrett przytaknął.

- Myślę, Ŝe potrzeba nam trochę czasu na urządzenie się w nowym domu, poza tym

muszę przygotować stajnię dla Herosa. Czeka nas jeszcze duŜo pracy. Dozorca właściwie

niewiele zrobił. Myślę, Ŝe nie miał motywacji. Nie był pewien, czy nowy właściciel w ogóle

zechce go zatrzymać.

Co do domu, nie spędziłem tam nawet jednej nocy. Dekorator wnętrz skończył pracę

w ubiegłym tygodniu, a ja przewiozłem swoje rzeczy przed samym ślubem.

- Wiem, Ŝe Katy jest bardzo ciekawa swego nowego domu. - Harry uśmiechnął się

spoglądając w kierunku córce otoczonej grupką weselnych gości. Oczy mu spowaŜniały.

- Nie martw się o nią, Harry - powiedział Garrett w odpowiedzi na zaniepokojone

spojrzenie teścia. - Będę o nią dbał.

- Wiem, Garrett. Ale wciąŜ jeszcze jakoś dziwnie się czuję. Dla ojca to niecodzienna

chwila, gdy jego mała córeczka staje się męŜatką. Mogę cię o coś prosić?

- Oczywiście.

- Spróbuj nakłonić ją, by znów wsiadła na konia.

- Wiem, Ŝe juŜ od pewnego czasu nie jeździ. Wilma mówiła, Ŝe Katy nigdy juŜ nie

dosiądzie konia.

- Katy wyglądała pięknie w siodle - powiedział Harry Randa z zadumą. - JuŜ jako

mała dziewczynka. Pamiętasz? Gdy wyjeŜdŜała na tor, przesłaniała wszystkich. Wszystkie

oczy były wpatrzone w nią i w jej konia. Potrafiła sprawić, Ŝe kaŜdy koń wydawał się

najpiękniejszy : najwaŜniejszy na świecie. Co więcej, koń równieŜ tak się czuł. Pod wpływem

jej ręki konie zmieniały się w czempionów. Miała zdumiewający talent i wszystko to

przepadło z powodu tego piekielnego poŜaru stajni.

- Była cięŜko ranna, prawda? - spytał Garrett, patrząc na Ŝonę. Pamiętał, jak uwielbiała

jazdę konną, gdy była dzieckiem. Trudno zliczyć, ile razy podsadzał ją na malutkie,

eleganckie angielskie siodło, jakiego zawsze uŜywała. Gdy galopowała po torze, nie sposób

było oderwać od niej wzroku. Harry Randa miał rację - Katy stawała się na koniu inną osobą.

- Tak, była cięŜko ranna - przytaknął Harry. - Ale co gorsza, była śmiertelnie

przeraŜona. Tak przeraŜona, Ŝe raz na zawsze skończyła z konną jazdą.

- Czy to po tym wypadku utyka? - spytał Garrett. Katy nigdy nie opowiadała, co stało

się tamtej nocy. Garrett dowiedział się coś niecoś od innych.

- O mało nie zginęła starając się wyprowadzić konie.

- Głos Harry'ego nagle zabrzmiał twardo. - Właśnie wyprowadzała ostatniego, gdy tuŜ

przed nim upadla płonąca belka. Zwierzę i tak było w panice. Spadająca belka dopełniła

reszty. Koniowi zsunęły się klapki z oczu i wpadł w szał. Był to duŜy, cięŜki ogier. Katy nie

miała Ŝadnej szansy, by nad nim zapanować. Kopnął ją, przewrócił, i omal nie stratował

usiłując uciec przed ogniem.

- Kto ją uratował? - spytał Garrett. Po raz pierwszy usłyszał całą tę historię.

- Ja - odparł Harry. - Nie miałem pojęcia, Ŝe Katy jest w stajni. Ktoś mi powiedział, Ŝe

pobiegła do koni. Znalazłem ją nieprzytomną, leŜącą w dymie. Wokół płomienie. Wyniosłem

ją na zewnątrz, a kiedy odzyskała przytomność w szpitalu, powiedziała mi, Ŝe juŜ nigdy nie

wsiądzie na konia. Sprawił to strach i ból.

- Zawiodły ją nerwy - powiedział Garrett. - Powinieneś był skłonić ją, by dosiadła

konia, gdy tylko wyszła ze szpitala.

- Nie mógłbym tego zrobić. - Harry potrząsnął głową.

- Nie była dzieckiem. Miała dwadzieścia lat i przeŜyła powaŜny uraz psychiczny.

Podjęła taką decyzję i nie odstąpiła od niej. Strach pojawiający się w jej oczach na samą myśl

o jeździe konnej powstrzymywał mnie przed próbą zmuszenia jej do czegokolwiek. Ale moŜe

tobie uda się ją przekonać, by zmieniła zdanie. MęŜowie mogą nieraz dokonać tego, co nie

udaje się ojcom.

- Skąd ta myśl, Ŝe mnie mogłoby się powieść, skoro ani ty, ani matka nie zdołaliście

tego zrobić? - zaciekawił się Garrett.

- Nie wiem - wzruszył ramionami Harry. - Chyba to sposób, w jaki na ciebie patrzy.

Wydaje mi się, Ŝe moja córka jest bardzo zakochana.

- Dobrze - odrzekł Garrett po chwili namysłu. - To mi ułatwi sprawę.

ROZDZIAŁ 2

Największy błąd jej Ŝycia.

Katy wyglądała przez szybę białego mercedesa Garretta i próbowała sobie

wytłumaczyć, Ŝe jej obawy są bezpodstawne. Teraz, gdy stres związany ze ślubem i weselem

miała juŜ za sobą, lęki panny młodej znikną. Przez ostatnie tygodnie bardzo się napracowała,

by wszystko przebiegło jak naleŜy.

lub był wspaniały, po starannie przygotowanej oficjalnej ceremonii odbyło się

huczne przyjęcie. śadna panna młoda nie mogłaby sobie Ŝyczyć więcej. Ale być moŜe ta

panna młoda trochę się przeforsowała i teraz za to płaciła. Stresującą część miała juŜ za sobą.

Wreszcie była sam na sam z męŜem. Mogła się odpręŜyć.

Ale w rzeczywistości jej nastrój wcale się nie poprawił. Nerwy miała napięte jak

postronki, Ŝołądek ściśnięty i targało nią jakieś dziwne uczucie oscylujące między lękiem a

paniką. Powinna wziąć się w garść. Nie moŜe sobie pozwolić na atak strachu we własną noc

poślubną.

- Wszystko w porządku, Katy? - Garrett rzucił Ŝonie szybkie, badawcze spojrzenie.

WjeŜdŜali właśnie na nadmorską autostradę. Było juŜ ciemno. Niewidoczne fale morskie

uderzały o przybrzeŜne skały. - Wyglądasz, jakbyś była czymś zdenerwowana.

- Wychodzenie za mąŜ okazało się bardziej stresujące, niŜ myślałam - wyznała,

zmuszając się do beztroskiego uśmiechu. - Na tobie nie zrobiło to chyba większego wraŜenia.

A ja zawsze sądziłam, Ŝe to męŜczyzn ślub wyprowadza z równowagi, nie kobiety.

Garrett wzruszył ramionami. Miał na sobie drogą białą koszulę. Marynarkę rzucił juŜ

wcześniej na tylne siedzenie, rozluźnił krawat. Widać było, Ŝe z trudem tolerował ten

oficjalny strój, który był zmuszony włoŜyć.

- Ślub to coś, przez co męŜczyzna musi przejść, aby zacząć nowy etap Ŝycia. Nie ma

sensu robić wokół tego duŜo szumu. To po prostu zwykła formalność.

- Bardzo pragmatyczne podejście - stwierdziła Katy, zastanawiając się, czy wyczuł

sarkazm w jej głosie. Prawdopodobnie nie. Garrett nie spodziewałby się tego po niej. Prawie

nigdy nie miała ostrego języka, a juŜ szczególnie w rozmowie z nim. Oparła się o zagłówek i

raz jeszcze wróciła myślą do tych godzin, gdy wszystko planowała, przygotowywała i

obmyślała przed uroczystością, którą on skwitował krótkim „formalność”. Zapięcie

wszystkiego na ostatni guzik kosztowało ją wiele wysiłku.

- Jesteś zmęczona - powiedział Garrett, jak gdyby to miało wyjaśnić jej nie najlepszy

nastrój.

- Chyba tak - odparła, choć nie czuła się zmęczona, Czuła się rozstrojona i

podenerwowana, spięta.

- Dlaczego się trochę nie zdrzemniesz? - spytał.

- Nie potrafię spać w samochodzie.

- Spróbuj.

- Powiedziałam - powtórzyła, wyraźnie akcentując kaŜde słowo - Ŝe nie potrafię spać

w samochodzie.

- W porządku, to dlaczego nic nie mówisz? Od kiedy opuściliśmy przyjęcie,

wypowiedziałaś zaledwie parę słów.

Katy westchnęła głęboko i zamrugała powiekami. Były wilgotne. Zachowuję się jak

idiotka, skarciła się w duchu. Nic złego przecieŜ się nie dzieje. Poślubiła męŜczyznę, którego

kocha, a on stara się prowadzić miłą pogawędkę w drodze do miejsca ich nocy poślubnej.

Powinna się rozluźnić i uspokoić. Wszystko będzie dobrze.

- Przyjęcie było wspaniale, prawda? - starała się, by jej glos brzmiał swobodnie i

obojętnie.

- Tak, tak - odparł Garrett, ale widać było, Ŝe myślami jest gdzie indziej. - Wiesz,

kochanie, nie mogę się juŜ doczekać chwili, gdy zobaczysz swój nowy dom. Na pewno będzie

ci się podobał. Pasuje do ciebie.

- Bardzo bym chciała juŜ tam być - zapewniła uprzejmie.

- MoŜe powinienem był jednak pokazać ci go wcześniej - zastanowił się Garrett.

- PrzecieŜ kupiłeś go, zanim poprosiłeś mnie o rękę - przypomniała mu Katy, lekko

rozbawiona tym nieoczekiwanym przypływem wątpliwości. Wiedziała, Ŝe nie potrwa to

długo. Garrett był człowiekiem bardzo pewnym siebie.

- Wynająłeś robotników i dekoratora wnętrz, zanim w ogóle wspomniałeś, Ŝe kupiłeś

ten dom. Nie miałam nawet moŜliwości w cokolwiek się włączyć.

- Nie mogłem czekać. - Garrett zesztywniał. - Kiedy Atwood wreszcie zdecydował się

na sprzedaŜ, musiałem działać błyskawicznie. Nie mogłem ryzykować utraty domu. Co do

urządzenia wnętrza, wiedziałem od samego początku, czego chcę.

- Wiem. Powiedziałeś, Ŝe chciałbyś, aby przypominał dom moich rodziców.

- Lubię ten styl - przyznał Garrett - odpowiada mi, tobie równieŜ. Będziesz szczęśliwa

w swoim nowym domu.

- Jestem pewna, Ŝe dekorator spisał się na medal.

Wyraz rozbawienia znikł z twarzy Katy. Teraz chciało jej się płakać. PrzecieŜ to jej

noc poślubna. Jeśli, mają zamiar rozmawiać, powinni mówić o sobie, a nie o dekoracji

wnętrz. Na ogól entuzjazm Garretta dla nowej posiadłości podobał jej się, wyczuwała i

rozumiała jego pragnienie stworzenia prawdziwego domu. Ale tego wieczoru nie mogła

zdobyć się na to, by dzielić jego radość. Chciała, by rozmawiał z nią w sposób bardziej

osobisty.

- Mówiłem twemu ojcu, Ŝe muszę jeszcze wykończyć stajnię, zanim sprowadzę

Herosa, ale myślę, Ŝe to nie potrwa długo. Bracken mi pomoŜe; był dozorcą w domu, który

kupiłem.

- Bardzo jestem ciekawa tych Brackenów. - Katy za wszelką cenę starała się przybrać

obojętny ton. Oparła brodę na dłoni, wyjrzała przez okno. Spowijały ich ciemności.

- Jak ci mówiłem, jeśli się nie sprawdzi, zwolnię go. Ale czuję się do pewnego stopnia

zobowiązany, by go zatrzymać. Atwood mówił, Ŝe są bardzo przywiązani do jego rodziny i

tego domu, i Ŝe nie chciałby, aby znaleźli się na ulicy.

- To ładnie z jego strony, Ŝe się o nich martwi.

- To jedyna rzecz, o jaką się martwił. Poza tym tylko zaleŜało mu, Ŝeby domu nie

kupił jego sąsiad, Royce Hutton. Od lat chodził za Atwoodem, by kupić od niego ostatni

kawałek jego ziemi, ale stary Silas go nie cierpiał.

- Miał ku temu jakieś szczególne powody? - spytała Katy, choć wcale nie była tym

zainteresowana.

- Synowie Huttona i Atwooda przyjaźnili się. Gdy chłopak Atwooda zginął przed paru

laty, syn Huttona był wtedy z nim. O ile wiem, Atwood nigdy nie wybaczył Ŝadnemu z

chłopców, którzy byli wtedy z jego synem, mimo Ŝe to był wypadek.

- Ach, tak. Nie mogę się juŜ doczekać przyjazdu na miejsce. - Katy usiłowała zdobyć

się choć na odrobinę entuzjazmu. Co się z nią dzisiaj dzieje? Rozmawiali z Garrettem głównie

o jego planach zawodowych, o jej roli w jego przedsiębiorstwie, o ziemi i domu, który

niedawno kupił. Powtarzała sobie, Ŝe Garrett nie jest typem męŜczyzny, który potrafi mówić

o sprawach bardziej intymnych.

W czasie ostatnich kilku miesięcy Katy wydawało się, Ŝe zbliŜyli się z Garrettem. śe

oprócz wspólnych interesów będzie ich łączyć coś więcej. Była nieomal przeraŜona

pociągiem fizycznym, jaki czuła do niego niemal od pierwszej chwili. Uwielbienie dla

dorastającego bohatera, jakiego doświadczyła we wczesnej młodości, było niczym w

porównaniu z nagłym podnieceniem, jakie wystąpiło w dniu, gdy Garrett Coltrane ponownie

zjawił się na farmie hodowlanej Randalla.

To nie znaczy, Ŝe przez wszystkie te lata tęskniła za nim. Była zbyt pochłonięta

arabami ojca. Później zaabsorbowały ją studia w college'u, wreszcie rzuciła się w wir pracy.

O Garrecie myślała raczej rzadko. Ale dzień, w którym ponownie wkroczył w jej Ŝycie parę

miesięcy temu, uświadomił Katy, iŜ dawne dziecięce uczucia trwały przez cały ten czas w

stanie hibernacji. OŜyły na nowo i tym razem nie były to juŜ tylko fantazje dorastającej

dziewczynki. Była to namiętność dojrzałej kobiety.

Mówiła sobie, Ŝe Garrett podobnie jak ona zdawał sobie sprawę z ich wzajemnego

przyciągania. Zapewniała samą siebie, Ŝe czuł to samo co ona. Warunki nie pozwalały im

niestety oddać się w pełni uczuciom, aŜ do dzisiejszego wieczoru. Poza tym Garrett nie

naleŜał do męŜczyzn, którzy cokolwiek robią pospiesznie. Wszystko u niego następowało w

określonym czasie i we właściwy jemu sposób.

Niezwykle opanowany charakter. Nieraz juŜ miała okazję się o tym przekonać.

W czasie ostatnich dwóch miesięcy była obiektem bardzo uprzejmych i kurtuazyjnych

zalotów odbywających się pod okiem rodziców i sąsiadów, Ale były to równieŜ zaloty bardzo

zdecydowane i jednoznaczne. Poddawała się im z radością, ale czasami zadawala sobie pyta-

nie, co by było, gdyby nie była tak chętna. Podświadomie czuła, Ŝe skutek prawdopodobnie

byłby taki sam. W ciągu minionych lat Garrett nauczył się zdobywać to, czego zapragnął.

Okres ich narzeczeństwa nie był szczególnie romantyczny. Garrett nie miał zwyczaju

przynosić kwiatów ani deklamować wierszy. Nie pozwalał sobie nawet nigdy na Ŝadną

intymność, choć Katy wcale nie byłaby temu przeciwna. Oczywiście, całował ją, ale poza tym

był bardzo powściągliwy w manifestowaniu swoich uczuć.

Katy wmawiała sobie, Ŝe ta powściągliwość jej się podoba. Większość męŜczyzn

zachowuje się odwrotnie. Chcą jak najszybciej znaleźć się z kobietą w łóŜku i jak najprędzej

wyskoczyć z niego rano bez Ŝadnych zobowiązań. Podobał jej się sposób postępowania

Garretta, gdyŜ sama miała podobne poglądy. Była osobą uczuciową i oddaną, ale nie chciała,

by skłaniano ją zbyt szybko do stosunków fizycznych. NaleŜała do kobiet, które potrzebują

czasu.

No cóŜ, dał jej czas, aŜ za duŜo. Miała tyle czasu, Ŝe zaczęły w niej kiełkować pewne

wątpliwości. A teraz czekała ją noc poślubna.

Być moŜe Garrettowi owa powściągliwość nie sprawiała trudności z tej prostej

przyczyny, Ŝe nie był zainteresowany uprawianiem z nią miłości.

MoŜe w ogóle nie był w niej zakochany.

Katy wiedziała, Ŝe obiektywnie rzecz biorąc, Leonora Bates miała rację. Dzięki

małŜeństwu z Katy Randa Garrett zyskiwał coś, czego dotychczas nie miał w Ŝyciu za wiele:

szacunek, uznanie i kontakty towarzyskie. Poza tym potwierdzał swoją wartość. Ślub z Katy

był dowodem, Ŝe dzięki własnym wysiłkom zdołał poprawić swoją pozycję społeczną, wspiąć

się wyŜej w hierarchii. Z chłopca stajennego zmienił się w męŜczyznę, który mógł poprosić o

rękę córki swego dawnego pracodawcy, i otrzymał ją. Garrett Coltrane przeszedł długą drogę.

lub z Katy Randa był tego najlepszym potwierdzeniem.

Katy przeszedł dreszcz na myśl, Ŝe Garrett mógł chcieć ją poślubić wyłącznie w celu

pokazania sobie i światu, na co go stać.

Na pewno się myli. Przyszłe szczęście nie moŜe zaleŜeć od jej obaw, całkowicie

fałszywych.

To tylko lęki panny młodej, uspokajała samą siebie.

Wkrótce dowie się prawdy. Kiedy będą się z Garrettem kochać, przekona się, co on

naprawdę czuje. Z całą pewnością męŜczyzna nie zdoła ukryć swych prawdziwych uczuć w

czasie najintymniejszego aktu miłości.

Zanim wzejdzie słońce, wszystkie jej pytania i wątpliwości rozwiąŜą się w ten lub

inny sposób.

W półtorej godziny później Katy leŜała w jedwabnej pościeli na szerokim łoŜu w

apartamencie nowoŜeńców, czekając, aŜ Garrett wyjdzie z łazienki. Gdy usłyszała, Ŝe zakręca

prysznic, zgasiła boczną lampkę. Romantyczny pokój natychmiast pogrąŜył się w ciemności.

Katy lepiej się czuła pozostając w mroku.

Wybrała ten hotel i ten apartament z folderu. Gromadziła foldery od czasu, gdy Garrett

poprosił ją, by wybrała miejsce na ich noc poślubną. Zdjęcie nie kłamało. Cały apartament był

w kolorze róŜowo-biało-srebrnym i sprawiał bardzo romantyczne wraŜenie. Nad okrągłym

łoŜem było duŜe lustro, na stoliku przy oknie stal w srebrnym wiaderku szampan i owoce

południowe. Na jednej ze ścian znajdował się kominek. RóŜowe szlafroki frotte dla „niej” i

dla „niego” wisiały w łazience.

Katy musiała stłumić nerwowy chichot, gdy weszli do tego pokoju. Garrett rozglądał

się wokół zdumiony. Kontrast był uderzający. On - ciemny, silny i bardzo męski, a pokój -

słodki, róŜowy i bardzo kobiecy.

- Jak, u diabła, znalazłaś to miejsce? - spytał ponuro, gdy chłopiec hotelowy wyszedł z

pokoju.

- Nie było to wcale proste - zapewniła go Katy. -Przejrzałam całą masę folderów,

zanim trafiłam wreszcie na jeden reklamujący ten właśnie apartament.

- Chcesz przez to powiedzieć, Ŝe rezerwując go wiedziałaś, jak wygląda? - Garrett

patrzył na nią ze smutnym zdziwieniem.

- Wydawał mi się na zdjęciu taki romantyczny. - Katy nagle poczuła się niepewnie.

Garrett wyglądał tak, jakby chciał coś jeszcze powiedzieć, ale glos uwiązł mu w

gardle. Spojrzał na zegarek i zaproponował uprzejmie, by Katy jako pierwsza skorzystała z

łazienki.

Gdy wyszła z niej niezdecydowanie, w drogim nowym peniuarze, zastała Garretta

przemierzającego pokój wzdłuŜ i wszerz. Zatrzymał się gwałtownie, gdy ukazała się w

drzwiach, i przesunął łakomie wzrok po jej spowitej w jedwabie figurze. Katy uzmysłowiła

sobie, Ŝe za bardzo przyzwyczaiła się do jego powściągliwości. Później, uśmiechnąwszy się

zaskakująco łagodnie, zniknął za drzwiami łazienki.

Teraz czekała na niego i łatwiej było jej czekać w ciemności.

Kocha ją, powtarzała sobie w duchu. Musi ją kochać. Nie mogłaby się całkowicie

mylić co do niego. Problem polega po prostu na tym, Ŝe nie jest męŜczyzną, któremu łatwo

uzewnętrzniać uczucia. Ale kiedy wyjdzie z łazienki i zacznie się z nią kochać, jej

wątpliwości się rozwieją. Raz na zawsze.

W łazience Garrett szybko się wytarł, zaniepokojony wzbierającym w sobie

poŜądaniem. Nie pamiętał juŜ, kiedy ostatni raz odczuwał coś podobnego. Ból w lędźwiach

stawał się nie do zniesienia. Wydawało mu się, Ŝe ostatecznie pękła jakaś niewidzialna

bariera, która tkwiła w nim przez ostatnie dwa miesiące.

W czasie minionych tygodni myśli jego były zaprzątnięte całą masą

najprzeróŜniejszych spraw - nowym domem, interesami, wspólną przyszłością z Katy,

satysfakcją z aprobaty ze strony Harry'ego Randalla. Garrett rozmyślał o wszystkim z

wyjątkiem tego, co naprawdę oznacza małŜeństwo ze słodką, łagodną, uległą Katy Randa.

Tego wieczoru nie myślał juŜ o niczym innym, tylko o tej najbardziej osobistej,

najintymniejszej stronie małŜeństwa, co powodowało, Ŝe całe jego ciało pulsowało z

podniecenia. Czuł się tak, jakby za chwilę miał stracić panowanie nad sobą i zdolność

samokontroli.

Gdy otwierał drzwi łazienki, dłonie drŜały mu lekko.

Przez chwilę stal w progu, z ręcznikiem luźno opasującym biodra, mrugając oczami,

by przyzwyczaić je do niespodziewanej ciemności.

Po chwili uśmiechnął się, uświadamiając sobie, co oznacza ów brak światła. Powinien

był wiedzieć, Ŝe pod tym względem Katy była bardzo wstydliwa.

- Ej - powiedział cicho, robiąc parę kroków w głąb pokoju. -Gdzie jesteś, kochanie?

- Tutaj - dobiegł go od łóŜka jej szept, Słyszał w jej glosie nerwowe napięcie i

natychmiast postanowił ją uspokoić.

- Myślałem, Ŝe moŜe jakieś tajemnicze siły zmieniły cię w róŜową kokardkę.

- Niezupełnie. Być moŜe do rana dokona się do końca owa przemiana. - Tym razem

głos Katy zabrzmiał nieco swobodniej, jak gdyby drobny Ŝart Garretta przywrócił jej spokój.

Garrett uśmiechnął się. Nie jest tak źle. Przynajmniej zachowała poczucie humoru.

Zatrzymał się obok łóŜka i spojrzał na nią. Nie był pewien, czy wiedziałby, co robić, gdyby

jej wrodzona nieśmiałość wywołała u niej nagłą panikę i oziębłość.

Jest po prostu troszeczkę zdenerwowana, uspokajał sam siebie. To naturalne. Do

diabła, on teŜ czuje się trochę nieswojo. Nagle uzmysłowił sobie, Ŝe czekanie się skończyło.

Po wszystkich tych latach wreszcie sprawy ułoŜyły się tak jak naleŜy. Wreszcie ma to, czego

zawsze pragnął. Przedsiębiorstwo, dom i Ŝonę. Czeka go spokojna przyszłość.

Usiadł na brzegu łóŜka i popatrzył na nowo poślubioną Ŝonę, która leŜała w mroku

czekając na niego.

Teraz, gdy jego wzrok przyzwyczaił się do ciemności, widział ją nieco wyraźniej w

bladym świetle sączącym się przez zasłony. Właśnie tak ją sobie wyobraŜał. Ciemne, gęste

włosy oplatały twarz spoczywającą na poduszce. Nie widział dokładnie koloru jej oczu, ale

dostrzegał nieme pytanie kryjące się w skierowanym ku niemu wzroku. Na wargach błądził

lekki, niepewny uśmieszek. Chciał ją uspokoić, utulić, spowodować, by się rozluźniła i mogła

cieszyć atmosferą intymności, jaka powoli się między nimi wytwarzała. Chciał coś

powiedzieć, ale nie bardzo wiedział, jakie słowa byłyby w tym momencie najodpowied-

niejsze.

- Ładnie dzisiaj wyglądałaś — zaczął.

- Dziękuję. Ty teŜ. To by było tyle, jeśli chodzi o komplementy. Nie były jego mocną

stroną. Zastanawiał się, co jeszcze chciałaby usłyszeć panna młoda. Starał się wymyślić coś,

co dodałoby jej otuchy i zarazem uspokoiło.

- Zapomniałem cię spytać, czy nie jesteś głodna. Nie jadłaś wiele w czasie przyjęcia.

Na stole są owoce, chciałabyś?

- Nie jestem głodna - odparła uprzejmie. To by było tyle, jeśli chodzi o jedzenie. Być

moŜe nie powinien podtrzymywać rozmowy. W końcu nie są dziećmi. Zarówno on, jak i Katy

doskonale wiedzieli, co ma nastąpić. Garrett jednak wciąŜ czuł jakąś niewytłumaczalną

potrzebę rozładowania napięcia, jakie wyczuwał w Ŝonie. Coś w wyrazie jej oczu sprawiało,

e czuł się zakłopotany.

- Moglibyśmy otworzyć szampana - zaproponował, spoglądając w kierunku

srebrzystego wiaderka. Lód zaczynał się juŜ topić.

- Jeśli masz ochotę - odparła Katy uprzejmie, Nie, nie mam. W kaŜdym razie nie teraz.

Dość tych bzdur, pomyślał. MoŜe naleŜy się zachować bardziej bezpośrednio. Wstał

gwałtownie i zrzucił ręcznik z bioder. Bez słowa podniósł kołdrę i wśliznął się do łóŜka obok

Katy. Natychmiast poczuł ciepło jej smukłego ciała. Chłonął je całym sobą. Bez namysłu

wyciągnął ramiona, by objąć Ŝonę.

- Katy, dobrze mi z tobą.

- Mnie teŜ. Nie widział potrzeby dalszej konwersacji. Zresztą i tak nie potrafił

rozmawiać. Jego ciało było napięte z poŜądania i był pewien, Ŝe Katy teŜ go pragnie. MoŜe

jest nieśmiała, ale na pewno nie będzie mu się opierać. Faktycznie, przytuliła się do niego,

odpowiadając w ten sposób na dotyk jego ręki.

Garrett przez chwilę starał się jakoś uporać z jej nocną koszulą, w końcu jednak stracił

cierpliwość.

- To gorsze niŜ włoŜenie siodła dzikiemu koniowi. Dlaczego kobiety ubierają się do

łóŜka w takie skomplikowane stroje? - spytał, wyplątując dłoń z falbanek i koronek.

- Myślałam, Ŝe to romantyczne - bąknęła Katy.

- Skąd, to okropnie kłopotliwe.

- A co miałam na siebie włoŜyć? Końską derkę? Garrett zesztywniał, zastanawiając

się, czy przypadkiem jej nie uraził. Poczuł wyrzuty sumienia.

- Nie, myślę, Ŝe ta koszulka jest wystarczająco ładna.

- Tak jak ja?

- A to co ma znaczyć? - zdziwił się.

- Czy jestem wystarczająco ładna dla ciebie?

- No wiesz! Oczywiście, Ŝe jesteś wystarczająco ładna. Co zapytanie!

Nie wiedział, o co w tym wszystkim chodzi. Od ślubu Katy zachowywała się dziwnie.

Pochylił się i pocałował ją, chcąc w ten sposób powstrzymać dalsze słowa.

- Katy, kochanie, jesteś wszystkim, czego pragnę tej nocy. Jesteś piękna.

Gdy tylko dotknął ustami jej warg, napięcie opadło. Odwzajemniła pocałunek. Wargi

miała miękkie i gorące. Garrett jęknął, gdy ich pocałunek stał się bardziej namiętny, głęboki.

Gorączkowo dotykał jej nagiego ciała, rozkoszując się łagodnie zaokrąglonymi kształtami.

Katy objęła go za szyję. Słyszał, Ŝe szepce mu coś do ucha, ale nie był w stanie

rozróŜnić słów. Rozchylił jej wargi jeszcze bardziej, spragniony smaku ust. Był podniecony

do granic wytrzymałości, pragnął jak najszybciej nasycić głód swego ciała. Wiedział, Ŝe nie

zdoła czekać zbyt długo. Nie pamiętał, kiedy tak bardzo pragnął kobiety jak tej nocy Katy.

Pieścił i głaskał gorące ciało, czując radość za kaŜdym razem, gdy jęczała cichutko i

tuliła się do niego.

Krzyknęła. Ciało Garretta przeszedł dreszcz. Tak cudownie reagowała na jego

dotknięcia. Zdumiało go to, ale i ogromnie ucieszyło. Musnął palcami jej piersi, poczuł, jak

twardnieją jej sutki. Westchnął.

Pokusa była nieodparta. Oderwał usta od warg Katy. Powędrowały w kierunku jej

piersi. DrŜała, gdy koniuszkiem języka delikatnie dotykał jej sutek, Był zachwycony jej

reakcją. I odurzony zarazem.

- Jak dobrze - szepnął. Jego ręka wędrowała coraz niŜej i niŜej, aŜ dosięgła tego

cudownego miejsca, które kryło najbardziej intymne i niezgłębione tajemnice. Katy

oddychała cięŜko. Zesztywniała nagle, jak gdyby obawiała się, Ŝe Garrett potraktuje ją zbyt

brutalnie. Jak mało go znała, pomyślał. Za nic w świecie nie chciałby jej zranić. A tym

bardziej sprawić jej bólu.

- Spokojnie, kochanie. Nie denerwuj się - powiedział łagodnie. - Pozwól tylko, Ŝe będę

cię dotykał. BoŜe, ale jesteś gorąca. I taka miękka. - Dotknął palcami jej najczulszego miejsca

i zaczął je lekko uciskać.

Katy wypręŜyła się, jej ciało zaczęło drŜeć, skręcała się i wiła jęcząc z rozkoszy.

Nagle ta zawsze opanowana, powściągliwa dziewczyna ukazała drugą stronę swej natury -

pełną temperamentu i ognia, Garrett nie spodziewał się tego, ale ta nieoczekiwana reakcja

ony tylko jeszcze bardziej pobudziła jego zmysły.

Pragnął jej. Pragnął jej w sposób niepohamowany, pragnął jej tak bardzo jak jeszcze

nigdy nikogo. Nie przypominał sobie, by kiedykolwiek przytrafiło mu się coś podobnego.

adna kobieta nie oddawała mu się z takim zapamiętaniem, Ŝadna nie pragnęła go tak gorąco.

Nie chciał juŜ niczego więcej, jak wejść w to rozpalone kobiece ciało. Jęki i westchnienia

Katy upewniały go, Ŝe i ona tego pragnie.

Nie był w stanie dłuŜej czekać! Przycisnął się do niej całym ciałem, pamiętając o tym,

by zbyt nagłym ruchem nie sprawić jej bólu. Czuł, jak zaciska kurczowo palce na jego

ramionach. Czuł jej brzuch tuŜ przy swoim i tracił resztki samokontroli. Pragnął z całej mocy

dać Katy tę samą rozkosz, jaką on za chwilę będzie odczuwał. Na samą myśl o tym ogarniała

go dzika, niemal prymitywna Ŝądza.

- Rozchyl uda, kochanie - powiedział przez zęby, gdy poczuł pod sobą drŜące, garnące

się do niego ciało. - Rozchyl je dla mnie. Pozwól mi wejść do środka. Tak bardzo cię pragnę.

Katy objęła go jeszcze mocniej, poczuł jej paznokcie wpijające się w jego skórę i

wywołało to w nim kolejny przypływ podniecenia. Nieśmiało rozchyliła uda i Garrett jęknął

głucho, gdy poczuł, jak zagłębia się w gorący, najintymniejszy zakamarek jej ciała.

Przylgnęła do niego całą sobą, ale mięśnie jej napręŜyły się, jakby protestując

przeciwko wtargnięciu w jej wnętrze. Garrett był ostroŜny, poruszał się bardzo delikatnie, dzi-

wiąc się, jak wąska i ciasna jest w środku. Nie moŜe sprawić jej bólu. Musi jej dać rozkosz.

MoŜe wszystko zniszczyć, jeśli będzie działał zbyt pospiesznie.

- Garrett, och, Garrett, najdroŜszy, tak bardzo cię kocham - szeptała, przyciskając się

do niego tak kurczowo, jakby zaleŜało od tego jej Ŝycie.

Garrett zamknął oczy pod wpływem wszechogarniającego go szczęścia. Wszystko

będzie dobrze. Ona go pragnie. Poruszał się pomału, ostroŜnie, ale czul, Ŝe traci resztki

kontroli nad sobą.

Chwycił Katy za pośladki, unosząc ją nieco w górę, by móc wejść w nią najgłębiej jak

to było moŜliwe.

- Pragnę cię całej - wycharczał. - Pragnę kaŜdego centymetra twego ciała.

Nic nie powiedziała, ale krzyknęła głośno, gdy jego ruchy stały się bardziej

gwałtowne. Wsunął dłoń między ich ciała, szukając tego intymnego miejsca, którego do-

tknięcie dawało jej największą rozkosz. Gdy go znalazł, ciało Katy zadrŜało jak w

konwulsjach.

Wydawało się, Ŝe eksploduje pod nim. Garrett nieomal stracił świadomość. Czuł, jak

ciało Katy miarowo unosi się i opada, chcąc mieć go w sobie jak najgłębiej, Ŝe i ona traci

poczucie rzeczywistości. Krzyknął z zadowolenia i rozkoszy.

Katy nie spodziewała się wybuchu aŜ tak gwałtownej rozkoszy, aŜ takiego ognia

płonącego gdzieś w samym jej środku. To tego właśnie jej ciało pragnęło i na to czekała przez

ostatnie parę minut. Nigdy przedtem nie doznała czegoś podobnego, była jak ogłuszona.

Niezdolna do czegokolwiek innego, oplotła ciaśniej ramionami i udami ciało Garretta i

poruszała się wraz z nim zgodnym rytmem.

DuŜo czasu minęło, zanim wróciła do rzeczywistości. Uświadomiła sobie, Ŝe wciąŜ

jeszcze czuje w sobie Garretta. LeŜał na niej, ocięŜały, nasycony. Czuła jego wilgotną skórę.

Garrett zaspokojony, szczęśliwy, czul samczą fizyczną satysfakcję.

Trudno mieć o to pretensje, pomyślała. W końcu i ona musiała przyznać, Ŝe czuła się

fizycznie zaspokojona. RóŜnica polegała na tym, Ŝe Garrettowi ten rodzaj zadowolenia

najzupełniej wystarczał.

Ale nie wystarczał Katy.

Przypomniała sobie swoje słowa wypowiedziane w momencie największej rozkoszy.

Kocham cię.

Garrett nie odpowiedział na nie. Nawet w chwili największej ekstazy nie był w stanie

mówić o swojej miłości.

Nie mogła dłuŜej wmawiać sobie, Ŝe jest on po prostu twardym facetem, który nie

uznaje czegoś takiego jak manifestowanie uczuć. W końcu potrafił przecieŜ mówić o

poŜądaniu i o tym, czego pragnął. Mówił tak podniecające rzeczy, Ŝe sprowokował ją do

odpowiedzi. Powiedział, Ŝe jej pragnie.

Nie usłyszała jednak Ŝadnych wyznań, Ŝadnych słów miłości.

Pomału otworzyła oczy i spojrzała w wiszące nad głową ciemne lustro. Musi

zaakceptować prawdę. To, co czuje do niej Garrett, nie jest miłością.

Popełniła straszliwą pomyłkę.

Wreszcie Garrett przesunął się na bok. Westchnął głęboko z zadowolenia, uniósł

głowę i spojrzał na Katy. Dostrzegła w zarysie jego ust cos' władczego. Odgarnął jej włosy z

policzka niedbałym gestem.

Podobnym gestem mógłby pogłaskać klacz, która dała popis sprawności, pomyślała.

- Nie masz w tych sprawach zbyt duŜego doświadczenia, prawda? - spytał.

Katy w swym przewraŜliwieniu zastanowiła się, czy nie jest to aby łagodna

wymówka. Być moŜe nie spisała się najlepiej. Zesztywniała, ale Garrett zdawał się tego nie

zauwaŜać.

- Zbyt duŜego nie - odparła ostroŜnie.

- Tak teŜ myślałem - stwierdził, najwyraźniej nie zaskoczony tą informacją.

- Byłam aŜ tak kiepska?

Garretta zaszokowało to pytanie i zaczepny ton głosu Katy. Ujął w dłonie jej twarz.

- O czym ty, u licha, mówisz? Było wspaniale. Cudownie. Nigdy nie czułem... -

przerwał nagle. - Mniejsza o to. Jestem usatysfakcjonowany w pełni i miałem wraŜenie, Ŝe ty

równieŜ. Nie próbuj zaprzeczać, kochanie.

- Nie zaprzeczam.

- To dobrze. - Wydawało się, Ŝe poczuł ulgę. Przewrócił się na plecy, pociągnął ją ku

sobie. - Przypuszczałem, Ŝe taka kobieta jak ty musi być bardzo spięta w noc poślubną.

- Czy to dobrze?

- Pewnie, potrafię to zrozumieć. - Uczynił ręką wielkoduszny gest. - Jesteś z natury

spokojna. Zawsze taka byłaś. Nie prowadziłaś burzliwego Ŝycia od czasu, gdy widziałem cię

ostatni raz, prawda kochanie?

- Nie - przytaknęła chłodno. - Nie prowadziłam. WyobraŜam sobie, Ŝe w porównaniu z

twoim moje Ŝycie musi się wydawać niezbyt ciekawe.

- Nie, wcale, raczej bezpieczne i wygodne. Cieszę się, Ŝe przez te wszystkie lata Ŝyłaś

spokojnie i bezpiecznie. Nie naleŜysz do tych kobiet, które wdają się w pospieszne miłostki.

Te słowa dolały jedynie oliwy do ognia, jaki zaczynał juŜ buzować w Katy.

- Nie myśl, Ŝe Ŝyłam pod kloszem. Miałam masę przyjaciół i prowadziłam oŜywione

ycie towarzyskie.

- EjŜe, nie denerwuj się, nie twierdzę przecieŜ, Ŝe Ŝyłaś na pustyni.

Starał się uspokoić ją, delikatnie głaszcząc po głowie, co tylko nasunęło jej

skojarzenia z końmi. Pamiętała, jak bardzo Garrett lubił konie i jak dobrze się z nimi

obchodził. W stajniach jej ojca był wprost niezastąpiony. Odsunęła się lekko.

- Proszę cię - szepnęła. - Muszę się umyć. Przytrzymał ją mocniej.

- Wszystko dobrze. Nie musisz być zaŜenowana To naturalne. Spróbuj zasnąć, Katy.

Masz za sobą długi wyczerpujący dzień i wciąŜ jeszcze jesteś trochę zdenerwowana. Po

prostu śpij.

Wiedziała, Ŝe nie uwolni się tak łatwo z jego ramion więc leŜała w milczeniu obok

nowo poślubionego męŜa i czekała, by najpierw on posłuchał swojej rady.

Nie trwało to długo. W ciągu paru minut Garrett zasnął Katy ostroŜnie wyśliznęła się z

jego objęć i poszła do łazienki. Zamknęła za sobą drzwi i usiadła na brzegu wanny.

Rozpłakała się. Szybko jednak otarła łzy. Roztkliwianie się nad sobą nie było w jej

stylu. Uspokoiła się. Decyzję juŜ podjęła.

ROZDZIAŁ 3

Gdzieś około pierwszej w nocy Katy udało się wśliznąć z powrotem do łóŜka nie

budząc Garretta i nareszcie zasnąć. Garrett miał rację co do jednego - to był długi, męczący

dzień i potrzebowała odpoczynku.

Obudziła się na krótko przed świtem. W pierwszej chwili nie bardzo wiedziała, gdzie

się znajduje, ale wkrótce oprzytomniała i przypomniała sobie, Ŝe nie jest sama w szerokim

łóŜku.

Oczywiście, Ŝe nie była sama. Obok niej leŜał Garrett. Poślubiła męŜczyznę, który jej

nie kochał, ale który miał teraz prawo z nią spać.

Pomału odsunęła na bok kołdrę. OstroŜnie usiadła, starając się nie obudzić męŜa. Jej

piękna nocna koszula leŜała zmięta na róŜowym dywanie obok łóŜka. Katy sięgnęła po

peniuar i narzuciła go na siebie.

W bladym świetle wschodzącego poranka apartament nowoŜeńców wydawał jej się

teraz tak pretensjonalny, Ŝe aŜ śmieszny. Rozejrzała się dokoła i skrzywiła z niesmakiem. Od

samego patrzenia robiło się niedobrze. Był tak samo sztuczny i iluzoryczny jak jej

małŜeństwo. W drodze do łazienki spostrzegła, Ŝe w wiaderku z lodem była juŜ woda.

Szampan na pewno zrobił się ciepły. Ale cóŜ to miało za znaczenie. Kobiety takie jak ona nie

piją szampana na śniadanie. Robią to tylko osoby prowadzące burzliwy tryb Ŝycia. Katy z

trudem opanowała się, by nie podnieść wiaderka i nie wylać jego zawartości na głowę nic nie

przeczuwającego Garretta.

Gdy wyszła z łazienki ubrana w dŜinsy i zielony podkoszulek, słońce juŜ wzeszło.

Rzuciła okiem na łóŜko. Garrett jeszcze spał. Popatrzyła przez chwilę na nieruchomą postać

spowitą w róŜowo-białe prześcieradła. Ten męŜczyzna nawet się nie zorientował, Ŝe jego

ona nie leŜy juŜ obok niego, pomyślała dotknięta do Ŝywego. Podeszła do okna.

Przez chwilę usiłowała zdefiniować jakoś uczucia, których doświadczała. Nieczęsto

dotychczas zdarzało jej się Ŝywić do kogoś urazę, złość i gniew.

Widziała przed sobą Pacyfik. W blasku porannego słońca ocean mienił się wszystkimi

odcieniami błękitu. Katy wpatrywała się w daleki horyzont, dziwiąc się wzbierającej w niej

złości. Nigdy przedtem czegoś podobnego nie przeŜywała. Była teŜ przeraŜona

gwałtownością własnej natury, jaka ujawniła się tej nocy.

To Garrett Coltrane, pomyślała ze złością, był przyczyną tych nowych dla niej

doświadczeń. Uświadomienie sobie tego faktu zirytowało ją jeszcze bardziej.

- Dzień dobry, kochanie - usłyszała nagle jego głos, rozespany, a równocześnie

wyraŜający zadowolenie i satysfakcję. - Ranny ptaszek z ciebie. Wyspałaś się?

- Znakomicie, - Katy nadal wpatrywała się w widok za oknem.

- ZdąŜyłaś się juŜ ubrać. Po co ten pośpiech? Mamy mnóstwo czasu. Dlaczego nie

ciągniesz dŜinsów i nie wskoczysz z powrotem do łóŜka?

W Katy aŜ się zagotowało.

- A dlaczegóŜ, na miły Bóg, miałabym to robić? - spytała najłagodniej jak potrafiła. -

Podaj mi choć jeden powód.

Zaległa cisza, jak gdyby Garrett zaczął w końcu pojmować, Ŝe nie wszystko jest tego

ranka tak, jak to sobie wyobraŜał.

- Mam podać powód? - spytał uprzejmie. - No to moŜe dlatego, Ŝe wczoraj wzięliśmy

lub, a nowoŜeńcy na ogół chcą spędzić w łóŜku nieco więcej czasu niŜ inni. Tak zwykli robić

panowie młodzi - Sugerował ostroŜnie. Prześcieradło zaszeleściło lekko, gdy odsunął je na

bok.

- A co ty wiesz na temat zachowania panny i pana młodego? CzyŜbyś juŜ był kilka

razy Ŝonaty?

- Nie, nigdy przedtem nie miałem Ŝony i ty dobrze o tym wiesz. Katy, o co chodzi? -

Wstał z łóŜka i ruszył w jej kierunku.

Słyszała za sobą jego kroki. Bała się odwrócić, bała się widoku jego nagiego ciała.

Pozwoliła się ponieść zmysłom nocą, w ciemności. Za nic na świecie nie chciałaby, aby

powtórzyło się to za dnia. Na to nie była przygotowana. W kaŜdym razie jeszcze nie teraz.

- Katy? - Usłyszała zniecierpliwiony głos Garretta.

- Nie kochasz mnie - powiedziała, nie ruszając się z miejsca. Wiedziała, Ŝe te słowa go

powstrzymają.

- Do licha, Katy jeszcze wesele dobrze się nie skończyło, a ty juŜ wygadujesz takie

głupoty. O co chodzi?

- O to, Ŝe mnie nie kochasz - powtórzyła wolno. Garrett głęboko zaczerpnął powietrza,

najwyraźniej tracił cierpliwość i nic z tego wszystkiego nie rozumiał.

- Katy, nie wiem, o co ci chodzi. Mówisz bez sensu. PrzecieŜ nic się między nami nie

zmieniło od wczoraj, od ostatniego tygodnia czy od ostatniego miesiąca. Czuję do ciebie to

samo co wtedy, gdy prosiłem, byś za mnie wyszła.

- Wiem - odparła z goryczą.

- To dlaczego, na Boga, jesteś taka rozdraŜniona? -W glosie Garretta dało się wyczuć

zakłopotanie.

- To nie twoja wina.

- Co za ulga -zakpił. - To moŜe będziesz tak uprzejma : powiesz mi, do kogo masz

pretensje i o co?

Katy kurczowo ścisnęła róg firanki.

- To moja wina - powiedziała z determinacją. - Do siebie mam pretensje. Źle oceniłam

ciebie, twoje uczucia i całą sytuację. Sądziłam, Ŝe mnie kochasz. Słuchasz, co do ciebie

mówię? Byłam na tyle głupia, by myśleć, Ŝe mnie kochasz. Wydawało mi się tylko, Ŝe nie

potrafisz wyrazić tego słowami. Wydawało mi się, Ŝe jedyny problem polega na tym - dodała

złośliwie - Ŝe jesteś twardym, małomównym facetem. CzyŜ to nie śmieszne? - Odwróciła się

gwałtownie, by spojrzeć na niego i jej nadweręŜona lewa kostka odmówiła posłuszeństwa.

Straciła równowagę.

Garrett natychmiast znalazł się przy niej, chwytając ją w ramiona, by nie upadła.

- Spokojnie - wymamrotał. - Uspokój się, kochanie, MoŜesz sobie zrobić krzywdę. Nie

denerwuj się. - Jego głos brzmiał ciepło, po ojcowsku, jak wtedy, gdy uspokajał konia.

Katy zacisnęła powieki. Ogarnęła ją furia. Czuła się upokorzona. Zaklęła siarczyście,

uŜywając słowa, jakiego Garrett nigdy dotąd nie słyszał z jej ust. Gdy juŜ odzyskała

równowagę, wyrwała się gwałtownie z jego ramion. Utykała lekko, ale udało jej się stanąć

prosto i oprzeć o krawędź stołu, Spojrzała Garrettowi prosto w twarz. Oczy jej błyszczały.

- Wczoraj wreszcie zaświtało mi, Ŝe być moŜe popełniłam największy błąd w Ŝyciu. W

zeszłym tygodniu z dnia na dzień ogarniała mnie coraz większa niepewność, ale wmawiałam

sobie, Ŝe to tylko normalne w takiej sytuacji zdenerwowanie panny młodej. Wczoraj

stwierdziłam, iŜ po prostu bardzo mocno uległam emocjom. Ale prawda wygląda tak, Ŝe nie

chciałam przyznać sama przed sobą, Ŝe pomyliłam się co do ciebie. Tej nocy jednak

musiałam spojrzeć prawdzie w oczy.

Garrett przyglądał jej się, jak gdyby postradała zmysły. Nie zwracał uwagi na własną

nagość. W świetle poranka jego ciało wydawało się szczupłe i silne zarazem. Z oczu wyzierał

niepokój.

- Tej nocy - powiedział - jedyną prawdą, jakiej musiałaś spojrzeć w oczy, była ta, Ŝe

jesteś bardzo zmysłową kobietą. Nie rozumiem, co w tym złego. NiezaleŜnie od wszystkiego

wydawałaś się szczęśliwa w moich ramionach.

Te słowa jeszcze bardziej ją rozwścieczyły.

- Nie mówię o seksie, mówię o miłości. Tej nocy, Garrett, nie znalazłam w twoich

ramionach miłości. A seks bez miłości niewiele jest wart.

Tym razem w oczach Garretta rozbłysły pierwsze iskierki złości.

- To, co zdarzyło się miedzy nami tej nocy, było wspaniałe. I nie próbuj temu

zaprzeczać.

- Po co ja w ogóle z tobą dyskutuję? - Katy załamała ręce w geście rozpaczy. - Ty nic

nie rozumiesz. OŜeniłeś się ze mną, bo jestem Katy Randall, Bo lubisz i szanujesz mego ojca.

Bo znam się na koniach. Bo osiągnąłeś ten moment w Ŝyciu, gdy do listy swego dobytku

zapragnąłeś dodać jeszcze Ŝonę.

Garrett przesunął palcami po włosach. WciąŜ jeszcze starał się zachować cierpliwość.

- Masz rację co do jednego. Nie rozumiem cię. W ciągu ostatnich miesięcy byłaś

rozsądną, rozwaŜną kobietą. Mamy ze sobą wiele wspólnego. Znamy się od lat. Twój ojciec

mnie akceptuje. Podobamy się sobie. Czego jeszcze chcesz? Nikt cię nie zmuszał do

małŜeństwa ze mną. Wydawało mi się, Ŝe chcesz tego tak samo jak ja. Naprawdę nie pojmuję,

o co ci raptem chodzi.

- Tej nocy powiedziałam, Ŝe cię kocham - powtórzyła Katy, wściekła, Ŝe musi to

powtórzyć.

- Wiem - odparł miękko. - Byłaś słodka.

- Nawet nie odpowiedziałeś.

- Nie odpowiedziałem! Kobieto, przecieŜ ja się z tobą kochałem.

- To się nie liczy. Tym razem Garrett zaklął.

- A czego ty chcesz ode mnie? Kwiecistych, idiotycznych poematów miłosnych w

rodku nocy? Jeśli tego oczekiwałaś, to jesteś bardziej naiwna, niŜ sądziłem.

- Chciałam tylko, Ŝebyś teŜ powiedział, Ŝe mnie kochasz. To wszystko. Chciałam

jakiegoś potwierdzenia, Ŝe podjęłam słuszną decyzję.

- Podjęłaś słuszną decyzję. Będziemy dobrym małŜeństwem. Ale musisz się uspokoić i

przestać zachowywać jak źrebica, której po raz pierwszy włoŜono siodło na grzbiet.

Katy z trudem powstrzymała się, by nie cisnąć w niego jakimś przedmiotem.

Podniosła głowę i przeszyła go wzrokiem.

- Czy chcesz powiedzieć, Ŝe się mylę? śe nie mam powodów do zdenerwowania?

Mówisz, Ŝe mnie kochasz?

- Chcę powiedzieć, Ŝe wszystko nam sprzyja. Nie wiem, u licha, co się z tobą dzisiaj

dzieje, ale uwaŜam, Ŝe będziemy bardzo dobrym małŜeństwem.

- Kochasz mnie?

- Pragnę cię, szanuję, chcę się tobą opiekować - powiedział Garrett z determinacją. -

Nigdy nie zrobiłem niczego, co kazałoby ci w to wątpić. Chryste, nawet nie wziąłem cię do

łóŜka, zanim nie włoŜyłem ci na palec obrączki. Myślałem, Ŝe taka dŜentelmeńska

powściągliwość będzie ci się podobać.

- Ale mnie nie kochasz. Twarz Garretta zesztywniała. Najwidoczniej wszelkimi siłami

powstrzymywał się, by nie wybuchnąć.

- Nie rób tego, Katy. Sama siebie ranisz, całkiem bez powodu.

- Odpowiedz tylko na moje pytanie, do cholery!

- Dobrze - Garrett stracił cierpliwość. - Jeśli chcesz to usłyszeć, proszę bardzo.

Odpowiedź brzmi: nie. Nie kocham cię.

Katy poczuła, Ŝe gaśnie jej ostatnia naiwna nadzieja. Zamrugała gwałtownie

powiekami, by ukryć napływające do oczu łzy. Ręce oparte o stół drŜały.

- Dobrze, Ŝe wiem. Lepiej późno niŜ wcale - wyjąkała.

Garrett obserwował ją spod na wpół przymkniętych powiek. Potem postąpił krok do

przodu i chwycił za ramiona. Odwrócił ku sobie. Stali teraz twarzą w twarz.

- Powiedziałaś, co miałaś do powiedzenia, Katy, a teraz wysłuchaj mnie. Nie ma

potrzeby, byś zachowywała się jak źrebię, które dopiero co stanęło na własnych nogach. To

nie moja wina, Ŝe masz trochę wyidealizowane wyobraŜenie o miłości i małŜeństwie.

Myślałem, Ŝe jesteś zbyt rozsądna i trzeźwa, by ulegać takim głupotom. Myślałem, Ŝe wiesz,

co jest waŜne, a co nie. Miłość to coś takiego jak ten ckliwy róŜowy pokój hotelowy - nic

więcej niŜ białoróŜowa pianka, która wyparuje na słońcu lub rozpłynie się w deszczu.

- Nie wiesz, o czym mówisz.

- Wiem, o czym mówię - wycedził przez zęby. - Słowa nic nie znaczą. Myślisz, Ŝe

wcześniej ich nie słyszałem? Myślisz, Ŝe nie wiem, jak niewiele są warte? Słowa takie „Jak

kocham cię” nie liczą się, Katy. Liczy się zaangaŜowanie. Uczciwość. Zgodność, Seks.

Katy drgnęła, szeroko otworzyła oczy.

- Co ty opowiadasz! Ktoś ci juŜ mówił, Ŝe cię kocha?

- Katy, mam trzydzieści pięć lat - przypomniał jej Garrett. -I trochę więcej

doświadczenia niŜ ty.

- Ach tak, rozumiem. Nie jestem pierwszą kobietą, która wyznała ci w łóŜku, Ŝe cię

kocha? - warknęła.

Garrett wyglądał na poirytowanego.

- Nie, nie jesteś.

- Czy tym innym kobietom udzieliłeś takiej samej lekcji jak mnie? Czy teŜ

powiedziałeś im, wyraźnie sylabizując, Ŝe ich nie kochasz? Czy nazwałeś je idiotkami, bo

oddają się róŜowobiałym romantycznym złudzeniom?

- Mówisz tak, jak gdybym miał setki kobiet - obruszył się Garrett. - Katy, ja cięŜko

pracuję. Zawsze tak było. To właśnie ty powinnaś najlepiej wiedzieć, jakie Ŝycie prowa-

dziłem. Nie daje ono zbyt duŜo czasu ani okazji na przygody miłosne.

- W porządku, nie mówmy o liczbach. Powiedz mi tylko, ile z tych kobiet kochałeś.

Garrett zmienił się na twarzy. W jego oczach pojawiły się niebezpieczne błyski.

- Tylko raz w Ŝyciu popełniłem błąd, dawno temu. Było to wtedy, gdy rzuciłem pracę

w stajniach twego ojca i zacząłem występować na rodeo. Była najpiękniejszą kobietą, jaką w

yciu widziałem, i chciała mnie. Mnie, faceta, którego największym osiągnięciem w owym

czasie było to, Ŝe udało mu się nie wylądować w więzieniu. Faceta bez dobrego pochodzenia i

bez obiecującej przyszłości. Nie mogłem ofiarować jej nic więcej ponad marzenia, nadzieje i

plany. Ale okazało się, Ŝe jej wcale na tym nie zaleŜy. Była zepsutą bogatą dziewczynką,

której sprawiało frajdę sypia- nie z chłopakami z rodeo. Jedne kobiety uwielbiają gwiazdy

rocka, inne kierowców wyścigowych, a jeszcze inne kowbojów. Ona naleŜała do tych

ostatnich. A kiedy któryś' z chłopaków jej się znudził, rzucała go i rozglądała się za

następnym. Śmiech ją ogarniał na samą myśl o tym, Ŝe mogłaby wyjść za jednego z tych

facetów w dŜinsach i kowbojskich butach.

- Garrett...

- Mówiła, Ŝe mnie kocha, ale gdy poprosiłem, by została moją Ŝoną, roześmiała mi się

prosto w twarz. Nie mogłem mieć o to pretensji, ale dostałem niezłą lekcję.

- Jaką?

- Postanowiłem, Ŝe kiedy następnym razem zechcę się oŜenić, będę musiał mieć

pewność, Ŝe mój związek z kobietą będzie się opierał na trwalszej podstawie niŜ ulotne słowa

o miłości!

- I uznałeś, Ŝe właśnie nasz związek będzie oparty na czymś solidniejszym niŜ miłość,

tak?

- Tak. - Zacisnął palce na jej ramieniu. - Doszedłem do wniosku, Ŝe tym razem

znalazłem właściwą kobietę, taką, jakiej potrzebuję.

- A teraz stwierdzasz, Ŝe ma ona w głowie takie same głupoty jak kaŜda inna. Tak

bardzo byliśmy przez ostatnie tygodnie zajęci planowaniem twojej przyszłości, Ŝe zapo-

mnieliśmy o mojej. Fatalne przeoczenie, Garrett. To tak jakby kupować klacz nie

sprawdziwszy najpierw jej zębów.

- Przestań, Katy. Nie wiesz, co mówisz. Usiądź i posłuchaj. Całe Ŝycie spędziłem na

uczeniu się, Ŝe nie moŜna wierzyć pięknym słowom. Mój ojciec zaufał słowom bankiera,

przez co wpadł w długi, z których nigdy nie wyszedł. Bank zarekwirował mu ranczo. Matka

uwierzyła słowom ojca, gdy mówił, Ŝe wzbogaci się na hodowli bydła. Ojciec wierzył matce,

e będzie przy nim na dobre i złe. Oboje się rozczarowali. Katy, gładkie słówka nic nie

znaczą. Liczą się czyny.

- Mylisz się, Garrett. Czasami słowa teŜ są waŜne.

- Te waŜne usłyszysz. Ale nie chcę ani do ciebie, ani do Ŝadnej innej kobiety mówić

słów bez znaczenia.

- To tylko wymówki. Być moŜe jesteś. takim twardzielem, Ŝe boisz się poddać

miłości. MoŜe jesteś tego rodzaju męŜczyzną, który uwaŜa, Ŝe się za bardzo obnaŜy, jeśli

wyzna kobiecie miłość. To nie to samo, co zmierzyć się z bykiem albo dzikim koniem,

prawda? Obdarzenie kogoś uczuciem to podjęcie prawdziwego ryzyka, takiego ryzyka, jakie

ja podjęłam wczoraj wychodząc za ciebie.

- Kochanie, to absurd. Jesteś moją Ŝoną. NaleŜysz do mnie. Mamy przed sobą

przyszłość. Przyszłość, jakiej oboje chcemy. Usiłujesz to wszystko popsuć tylko dlatego, Ŝe

nie jestem wystarczająco romantyczny, by zaspokoić twe wyobraŜenia o męŜu?

Objął ją i Katy nagle poczuła, jak bardzo jest podniecony. Odruchowo spojrzała w dół.

Ogarnęła ją furia. Tego juŜ za wiele. Odwróciła gwałtownie głowę i wbiła wzrok w obrazek

wiszący na ścianie.

- Czy mógłbyś się wreszcie ubrać? - spytała, siląc się na spokój.

- O co chodzi, Katy? Powinnaś się cieszyć, Ŝe tak na mnie działasz. - W głosie

Garretta brzmiało lekkie rozbawienie.

- Nie widzę powodu. Przyciągnął ją do siebie.

- Nie wierzę. Przez ostatnie dni byłaś bardzo zajęta przygotowaniami do ślubu. To cię

wyczerpało. Dajesz się ponieść emocjom i nie zachowujesz jasności myśli. Wracajmy do

łóŜka i zacznijmy ten dzień tak, jak powinniśmy go byli zacząć.

Katy zesztywniała w jego objęciach, zdając sobie sprawę, Ŝe kaŜdy jej ruch tylko

wzmaga jego podniecenie.

- Garrett, proszę cię. Powiedziałeś, Ŝe miłość cię nie interesuje. W porządku, ale mnie

nie interesuje seks bez miłości. Wyszłam za ciebie powodowana błędnym mniemaniem.

Popełniłam straszliwą pomyłkę. Okrutny błąd. Nie winię cię za to. Nigdy mnie nie

okłamywałeś. To ja oszukiwałam samą siebie. Ale teraz z tym koniec. Teraz juŜ wiem, gdzie

jestem.

- Przestań udawać męczennicę. Jesteś przy mnie, do diabła. Wczoraj ślubowałaś, a w

nocy mi się oddałaś.

- No to teraz siebie odbieram - odparowała, usiłując bezskutecznie wyswobodzić się z

jego uścisku.

- Co właściwie zamierzasz zrobić?

- Myślałam nad tym w nocy, gdy zasnąłeś. Jeśli juŜ za późno na uniewaŜnienie

małŜeństwa, wystąpię o rozwód. Nie powinno to być zbyt skomplikowane. Nie zamierzam

tobie przypisywać winy.

- Rozwód! Katy, postradałaś rozum? Cała przyszłość przed nami.

- Nie, cała przyszłość przed tobą. Moja będzie całkiem inna.

- Do diabla! PrzecieŜ chcesz tego samego co ja. To jeden z powodów, dla których się z

tobą oŜeniłem.

- A ja wyszłam za ciebie, bo cię kochałam, a nie dlatego Ŝe chciałam w przyszłości

tego co ty! - zaprotestowała.

- Nie wierzę. Nie powiesz mi, Ŝe nie odpowiada ci to, co planuję na przyszłość.

- Czekała mnie świetna przyszłość w stadninie mego ojca. Daj mi spokój.

Najwyraźniej tracę czas próbując ci cokolwiek wytłumaczyć. - Podniosła ku niemu wzrok. -

Powiedziałam, daj mi spokój.

Garrett potrząsnął głową.

- Co się z tobą dzisiaj dzieje? Nigdy cię takiej nie widziałem. Od kiedy cię znam,

zawsze byłaś taka rozsądna, miła, naturalna i...

- I potulna, i zrównowaŜona, i dobrze ułoŜona, i posłuszna, tak? Reagowałam

natychmiast na kaŜde ściągniecie cugli i na łagodnie aplikowaną tresurę - dokończyła. -

Właśnie tak jak dobrze ułoŜona klacz. A teraz, Garretcie Coltrane, mam dla ciebie informację.

Nie jestem koniem. Przepraszam za cały ten zamęt wywołany nieporozumieniem. Przede

wszystkim włóŜ coś na siebie. Nie mam zamiaru ciągnąć tej rozmowy, gdy ty stoisz tutaj

przypominając ogiera, którego przyprowadzono do klaczy, by ją zapłodnił.

Garrett zaniemówił. Spojrzał na nią lodowato. Przez chwilę wydawało się, Ŝe zrobi coś

strasznego, ale się opasowa!. Popatrzył w błyszczące oczy Katy, po czym szybko wypuścił ją

z objęć. Obrócił się gwałtownie, zaklął głośno i poszedł w kierunku łazienki, sięgając po

drodze po leŜące na krześle dŜinsy.

- Dobrze, wezmę prysznic i ubiorę się. Myślę, Ŝe oboje potrzebujemy trochę czasu, by

ochłonąć. Nie panujemy juŜ nad swoimi słowami. - Zatrzymał się w drzwiach i posłał Katy

ostrzegawcze spojrzenie. - Ale niech ci nie przyjdzie do głowy wyjść stąd, gdy będę w

łazience. UŜyj tych szarych komórek, które, jak mi się wydawało, posiadasz, i zastanów się

nad tym, co robisz. Obiecuję ci, Ŝe gdy wyjdę z łazienki, jakoś to wszystko załatwimy.

Usta Katy drŜały, ale wzrok pozostał niewzruszony.

- Nie zamierzam stąd uciekać. Wiem, Ŝe musimy coś postanowić. Powinniśmy przede

wszystkim porozmawiać na temat formalności prawnych i zasięgnąć porady adwokata.

- Nie zamierzam iść do Ŝadnego adwokata. Chcę tylko mieć pewność, Ŝe będziesz tu

jeszcze, gdy wyjdę z łazienki. Wtedy ci powiem, co powinniśmy robić.

Zamknął delikatnie drzwi, pozostawiając Katy wpatrzoną smętnie w wybitą srebrno-

róŜową tapetą ścianę.

W łazience Garrett napotkał w lustrze wzrok męŜczyzny, Facet z lustra wyglądał na

gotowego do walki.

- Adwokaci - wymamrotał. - Adwokaci. Najgłupsze co moŜna wymyślić. Mówi o

wynajęciu adwokata, a przecieŜ jesteśmy małŜeństwem niecałe dwadzieścia cztery godziny.

W swych najśmielszych wyobraŜeniach nie mógłby przewidzieć takiego poranka jak

dzisiejszy. Katy była przecieŜ zawsze tak łagodna, delikatna, miła. Pomyśleć, Ŝe zawsze,

nawet kiedy była dzieckiem, czuł się jej obrońcą. Do diabła, dziś jego naleŜałoby bronić.

Poszedł do łóŜka z motylem, a obudził się obok dzikiej kocicy.

Oparł ręce o umywalkę i spojrzał w lustro. Czekał, aŜ ogrzeje się woda. Widział dwoje

złocistobrązowych oczu rzucających niebezpieczne błyski. Musiał przyznać, Ŝe z a -wzięte

spojrzenie w połączeniu z ciemnym, ostrym zarostem i nieregularnością rysów twarzy nie

sprawiały szczególnie miłego wraŜenia. Nie był piękny. Trudno powiedzieć, by była to twarz,

jaką nowo poślubiona małŜonka chciałaby zobaczyć następnego ranka po weselu.

Odwrócił się i wszedł pod prysznic. Nie mógł zmienić rysów twarzy ani rodzaju

zarostu. Są od niego niezaleŜne i Katy będzie musiała się do tego przyzwyczaić. Ale, do licha,

wyraz oczu nie był wrodzony. To dziwaczne zachowanie Katy było tego przyczyną.

Pomyśleć, Ŝe przez ostatnie dwa miesiące wierzył, Ŝe ta nieśmiała dziewczynka, którą

kiedyś znał, stała się milą, zrównowaŜoną, rozsądną młodą kobietą. Idealną Ŝoną dla niego.

Garrett westchnął na samą myśl o tym, co czuł, gdy obudził się tego ranka. Jego ciało

wciąŜ jeszcze pulsowało porannym podnieceniem. Wymiana zdań z Ŝoną wcale tego nie

osłabiła, raczej pogorszyła sprawę. To Katy była powodem całego problemu. Niestety, tylko

ona mogła stać się środkiem leczniczym.

Stał pod strumieniem gorącej wody, usiłując przeanalizować nieoczekiwaną sytuację,

w jakiej się znalazł. Był zawiedziony i zły, czuł się okpiony. Trudno mu było ująć w słowa to,

co przeŜywał. Przez cały czas ich znajomości Katy nigdy nie patrzyła na niego w taki sposób

jak tego ranka. Uświadomił sobie, Ŝe przyzwyczaił się do tego, zdawałoby się pełnego

szacunku i podziwu spojrzenia Katy, do kobiecej wstydliwości, którą widział w jej szarych

oczach przez ostatnie miesiące. Był zupełnie zbity z tropu naglą zmianą, jaka w niej zaszła.

Otworzył oczy i popatrzył na fantazyjną armaturę w łazience, na ozdóbki i ornamenty

w ckliwym, sentymentalnym stylu. Co za dziwactwa, pomyślał. Cały ten hotel przypominał

mu buduary z kiczowatych filmów francuskich.

Uroczystość ślubna przygotowana w najdrobniejszych szczegółach zaskoczyła go. Nie

podejrzewał Katy, Ŝe zechce się bawić w takie ceregiele. Ale w najwyŜsze zdumienie wprawił

go wybór miejsca na noc poślubną. Zupełnie nie pasował do Katy. A na dodatek cała ta

gadanina o miłości. Widocznie gdzieś w głębi duszy Katy była romantyczką. A na to Garrett

był absolutnie nie przygotowany. Gdy snuł plany wspólnego Ŝycia, w ogóle nie brał tego w

rachubę.

Nagłe zaświtała mu w głowie całkiem nowa myśl. A moŜe wszystko to, co się dzieje,

jest rezultatem ukrytego romantyzmu Katy. MoŜe ten romantyzm kazał jej spodziewać się

znacznie więcej, niŜ otrzymała tej nocy.

Przypuszczenie to ugodziło go boleśnie. Wyszedł spod prysznica i sięgnął po ręcznik.

Zaczął zastanawiać się nad tym, jakie mógł popełnić błędy w czasie nocy poślubnej. Być

moŜe działał zbyt pospiesznie. Tak bardzo jej przecieŜ pragnął. Ona była nieśmiała, choć

oczywiście chętna, i wspaniale mu się poddawała. Zorientował się po sposobie jej

reagowania, Ŝe nigdy jeszcze nie doświadczyła tego rodzaju satysfakcji seksualnej.

Oddawała mu się całą sobą.

Być moŜe jednak czuła się zawiedziona. Być moŜe nie tego oczekiwała.

Kto wie, czy romantyzm Katy, w połączeniu z niewielkim doświadczeniem, nie

sprawił, Ŝe spodziewała się czegoś niezwykłego. Zorzy polarnej na suficie, orkiestry w tle i

oślepiającego deszczu gwiazd.

Garrett jęknął. Wiedział, Ŝe nie jest ani Don Juanem, ani Casanovą, Miał nadzieję, Ŝe

subtelna, inteligentna, zrównowaŜona Katy będzie zadowolona z tego, kto stał się jej

partnerem w łóŜku, ale być moŜe nie była.

Nie powinien był zasnąć tak od razu. To fatalny błąd. Katy najwyraźniej spędziła

pozostałą część nocy bez zmruŜenia oka, wmawiając sobie, Ŝe została oszukana. Rano była

juŜ na granicy histerii.

Garrett wiedział jednak, Ŝe pod tą demonstracją kobiecych stanów emocjonalnych

kryje się gdzieś jeszcze prawdziwa Katy, którą znał. Nie mogła zniknąć bezpowrotnie. Do

niego naleŜy odnalezienie tej spokojnej, racjonalnie myślącej, cięŜko pracującej kobiety.

Rozpaczliwie szukał w myślach najlepszego sposobu dotarcia do jej ukrytego wnętrza. Musi

znaleźć sposób, by ją uspokoić i przywrócić jej jasność myśli.

Po chwili wpadł na pewien pomysł. To przecieŜ oczywiste. NaleŜy przypomnieć Katy

o jej zobowiązaniach. Była osobą absolutnie uczciwą, prawą. Błędem byłoby stosowanie

brutalnej siły wobec kogoś wraŜliwego jak ona, ale wywołanie w niej poczucia winy moŜe

sprawić cud. Potrzebował teraz tylko czasu. Prędzej czy później Katy wróci do równowagi.

Powiesił ręcznik na wieszaku, nie zauwaŜając nawet dwóch wyhaftowanych na nim

serc. Umysł miał zaprzątnięty całkiem czym innym. Musi zyskać na czasie. Przynajmniej

sześć miesięcy. Tyle potrzebuje.

W pokoju Katy popijała właśnie herbatę, którą zamówiła w recepcji. Zastanawiała się,

w jaki sposób będzie mogła wymknąć się z hotelu. Przede wszystkim trzeba wynająć

samochód, zadecydowała. Nie pojedzie prosto do domu. Musi być przez jakiś czas sama, aby

dojść do siebie i odzyskać równowagę ducha.

Po dwudziestu minutach Garrett wyszedł z łazienki, dopinając dŜinsy szybkim,

niecierpliwym gestem. Spostrzegł Katy siedzącą koło okna z filiŜanką w ręku. Była bardzo

zdenerwowana, ale starała się tego nie okazywać. Garrett był nagi do pasa, szerokie ramiona

lśniły w blasku rannego słońca.

Mimo zaistniałej sytuacji Katy nie zapomniała o zasadach dobrego wychowania. Nie

tak łatwo wykorzenić to, co wpajano człowiekowi przez cale lata.

- Napijesz się herbaty? - spytała uprzejmie. - Zamówiłam równieŜ dla ciebie.

Garrett rzucił okiem na srebrzysty czajniczek.

- Nalej mi filiŜankę. Chcę z tobą pomówić.

- Nie ma o czym. - Katy ostroŜnie przechyliła czajniczek. Ręce wciąŜ jej drŜały, bała

się, Ŝe rozleje gorącą herbatę na piękny ozdobny stolik. Garrett przysunął sobie jedno z

róŜowych krzeseł. Usiadł okrakiem i wziął do ręki filiŜankę.

- Owszem, jest. I to im prędzej, tym lepiej.

- Słucham? - Katy przybrała zaczepno — agresywny ton.

- Sprawiasz wraŜenie, jakbyś została oszukana przez to małŜeństwo. Z jakichś nie

znanych mi powodów stwierdziłaś, Ŝe nie da ci ono tego, czego pragniesz. Myślę, Ŝe się

mylisz. Kiedy się uspokoisz, przekonasz się, Ŝe chcesz tego samego co ja, Ale na razie mamy

problem.

- Łagodnie mówiąc. Garrett udał, Ŝe nie słyszy.

- Jak wiesz, moje oczekiwania nie były wygórowane - kontynuował. - Chciałem mieć

onę, która pomoŜe mi w prowadzeniu interesów. Liczyłem na to, Ŝe znajdę w tobie partnera,

kogoś, kto będzie pracować tak cięŜko jak ja.

Katy zacisnęła usta. Nagle odezwało się w niej poczucie winy. Garrett miał rację. On

teŜ został oszukany. Wszedł w to małŜeństwo z własnymi oczekiwaniami, a ona go nie

ostrzegła.

- Wiem, Garrett.

- Jeśli teraz odejdziesz - ciągnął dalej - postawisz mnie w trudnej sytuacji. Liczyłem na

ciebie. Chciałem uruchomić hodowlę koni, a to moŜe potrwać około sześciu miesięcy.

- Wiem, Garrett - odparła niepewnie - ale czy nie widzisz...

- Widzę tylko, Ŝe będę miał masę kłopotów. Katy milczała. UwaŜała go co prawda za

człowieka, który poradzi sobie z niemal kaŜdym problemem, ale nie mogła zaprzeczyć, Ŝe

krzyŜuje mu plany. Nie mogła równieŜ zaprzeczyć, Ŝe nie sposób go było oskarŜyć o chęć

okpienia jej czy manipulowania nią, Nigdy nie udawał kogoś innego i nigdy nie oferował

niczego więcej, niŜ mógł zagwarantować. To ona budowała zamki na piasku i padła ofiarą

swej wybujałej wyobraźni.

- Liczyłem na ciebie, Katy - powtórzył Garrett. - Miałem tyle planów.

- Tak, ale...

- MoŜe byś została ze mną chociaŜ przez pewien czas - powiedział łagodnie.

Kąty spojrzała na niego pytająco.

- Ile?

- Przez sześć miesięcy. Katy. To wszystko, o co proszę. Najgorsze juŜ za nami.

Wyszłaś za mnie i spędziliśmy razem noc. Nic gorszego juŜ się nie zdarzy. No to jak? Podaj

mi rękę i zgódź się na te sześć miesięcy. Traktuj to po prostu jak nową pracę. Będziesz robiła

to, co dotychczas u ojca. I wszystko odbędzie się formalnie. Będę ci wypłacał pensję.

Katy szeroko otworzyła oczy ze zdumienia i przeraŜenia zarazem.

- Sześć miesięcy! AleŜ Garrett...

- W porządku - powiedział pojednawczo, jakby właśnie dobili targu - wygrałaś. Niech

będzie trzy.

ROZDZIAŁ 4

Trzy miesiące!

Katy siedziała skulona w kącie mercedesa, wpatrując się w krętą szosę za oknem.

WciąŜ jeszcze nie mogła uwierzyć, Ŝe dała się namówić na taki układ. Trzy miesiące Ŝycia z

Garrettem. Trzy miesiące udawania, Ŝe jest jego Ŝoną. Wydawało jej się, Ŝe to będzie

wieczność. Nie wiedziała, jak wytrzyma taką męczarnię.

Dlaczego jednak poczuła jakąś niewytłumaczalną ulgę, pytała sama siebie. Znała

odpowiedź na to pytanie. Kochała Garretta. Mówiąc, Ŝe chce zerwać to nieszczęsne mał-

eństwo, w głębi serca bardzo cięŜko to przeŜywała. Teraz ma jeszcze przed sobą trzy

miesiące. Coś jakby odroczenie wyroku. Wprawdzie to Garrett namawiał ją, by się zgodziła,

ale w rzeczywistości nie miała nic przeciwko tej propozycji.

Poczucie winy stanowiło silną motywację, ale nie na tyle silną, by zmusić ją do

zrobienia czegoś wbrew własnej woli. Katy w pełni zdawała sobie z tego sprawę. Marzenia

były jeszcze powaŜniejszym powodem niŜ poczucie winy i jakaś część jej osoby za nic nie

chciała się ich wyrzec.

Głupotą było pozwolić sobie na marzenia. W ciągu trzech miesięcy nic przecieŜ się

nie zmieni. Pod koniec tego okresu Garrett będzie takim samym męŜczyzną jak obecnie:

twardym, zdecydowanym, skoncentrowanym wyłącznie na swojej wizji przyszłości, która ma

wyglądać tak, jak on to sobie postanowił. Będzie do tego dąŜył konsekwentnie, nie ryzykując

zaangaŜowania emocjonalnego, Był męŜczyzną, w którego Ŝyciu nie ma miejsca na coś tak

delikatnego jak uczucia. Sam się do tego przyznał.

Katy wiedziała jednak, Ŝe mimo wszelkich wysiłków nie zdoła stłumić w sobie

kiełkującej nadziei, która łatwo moŜe jej przesłonić rzeczywistość. Trzy miesiące to kawał

czasu. Wiele jeszcze moŜe się zdarzyć.

JeŜeli będzie jej sprzyjać szczęście.

Spojrzała z ukosa na Garrena, który siedział za kierownicą. Od kiedy opuścili hotel,

powiedział zaledwie parę słów. Zamknął się w swoim własnym świecie, pomyślała ironicznie

Katy. Ale i ona niewiele miała do powiedzenia. WciąŜ jeszcze czuła się jak ogłuszona po

wydarzeniach ostatniej nocy.

- Głodna? - przerwał nagle milczenie Garrett. Katy z trudem zbierała myśli. Nagle

uświadomiła sobie, Ŝe faktycznie jest głodna.

- Trochę.

- Nic dziwnego. Prawie nic nie zjadłaś. Mówiłem ci, Ŝe jedna grzanka to trochę za

mało.

- Tak, mówiłeś. Ale wtedy nie byłam głodna. - Patrzyła przez okno niewidzącym

wzrokiem.

- Po prostu nie chciałaś zrobić niczego, co proponowałem - skorygował Garrett z

przenikliwością, o jaką by go nie podejrzewała.

- Prawdopodobnie tak właśnie było - odpowiedziała, siląc się na obojętność.

- No, wreszcie się przyznałaś. Czy zamierzasz przez następne trzy miesiące

zachowywać się tak, jak gdyby świat wywrócił się do góry nogami? - Po raz pierwszy od

chwili opuszczenia hotelu w jego głosie zabrzmiała irytacja.

- A czyŜ właśnie to się nie stało?

- Nie rozumiem, co za róŜnica, czy pracujesz u mnie. czy u ojca. PrzecieŜ będziesz

robiła to samo. - Zamilkł na chwilę, jakby się nad czymś zastanawiał. - Prawie to samo -

dodał.

Katy przypuszczała, Ŝe Garrett zrobił to zastrzeŜenie, poniewaŜ była jego Ŝoną i jego

status męŜa wciąŜ jeszcze dawał mu pewne prawa. Przypomniała sobie ich noc poślubną i

nagle zrobiło jej się gorąco. Garrett miał jasno wytyczone metody działania, jeśli chodziło o

plany na przyszłość, ale ostatniej nocy dowiódł, Ŝe był zdolny skupić swoją uwagę równieŜ na

czym innym. Gdy nie myślał o niczym, tylko o swojej nowo poślubionej Ŝonie, stawał się

namiętnym i czułym kochankiem.

W ciągu tego krótkiego czasu, jaki spędziła w jego ramionach, Katy była nim wręcz

oczarowana. Był nią całkowicie pochłonięty, a ona była dumna i szczęśliwa aŜ do momentu,

gdy stanęła twarzą w twarz z rzeczywistością. Garrett jednak nie widział Ŝadnego problemu w

sytuacji, jaką sprowokował. Nie przeszkadzało mu wcale Ŝe jego zachowanie w łóŜku

pozostawało w sprzeczności ze stwierdzeniem, iŜ miłość go nie interesuje. Katy z kolei była

zła i uraŜona, Ŝe mógł być tak cudownym kochankiem nie kochając jej.

Teraz z typowo męską arogancją załoŜył, Ŝe zaakceptuje ona zarówno swe obowiązki

w firmie Coltrane i Spółka, jak i w sypialni. Jeśli o niego chodzi, miał Ŝonę i konsultanta do

spraw hodowli koni na najbliŜsze trzy miesiące. Nie było jeszcze okazji, by wyjaśnić

sytuację. Katy sama nie wiedziała, jak się zachować. Targały nią sprzeczne uczucia.

Zerknęła ukradkiem na obrączkę, zastanawiając się, kiedy będzie miała odwagę ją

zdjąć. Czuła, Ŝe Garrett byłby wściekły. On swojej nie zdjął.

- UwaŜasz, Ŝe zachowuję się jak idiotka, co? - spytała. Popatrzył na nią badawczo,

jakby zastanawiając się, czy moŜe powiedzieć jej prawdę.

- Nie uwaŜam cię za idiotkę. Zbyt dobrze cię znam. Jesteś mądra, zdolna i

zorganizowana.

- AŜ tyle komplementów? Dzięki! Nie zwrócił uwagi na sarkazm w jej głosie. Być

moŜe zaczynał się juŜ do tego przyzwyczajać. A moŜe myślał, Ŝe Katy uspokoi się, gdy ją

zignoruje.

- Tyle Ŝe wpadasz z jednej skrajności w drugą ~ dodał. - Zwykłe zdenerwowanie z

powodu ślubu u ciebie zmienia się w histerię. Oboje wiedzieliśmy, co robimy, pobierając się.

Wyraźnie ci powiedziałem, czego chcę i czego od ciebie oczekuję. Przyznałaś przecieŜ, Ŝe

nigdy cię nie okłamałem ani nie wprowadzałem celowo w błąd.

- A co z moimi Ŝyczeniami i potrzebami? One się nie liczą? Ja teŜ spodziewałam się

czegoś po tym małŜeństwie.

- Sądziłem, - powiedział gwałtownie - Ŝe wiem, czego wymagasz od męŜa. Nigdy nie

dałaś mi najmniejszych powodów do przypuszczeń, Ŝe moŜe nie jestem dla ciebie

odpowiedni.

- Widzę teraz, Ŝe powinniśmy byli więcej ze sobą rozmawiać - stwierdziła z zadumą.

- PrzecieŜ przez ostatnie miesiące nic innego nie robiliśmy.

- Owszem, rozmawialiśmy o koniach i hodowli, o twoim ukochanym Herosie i o

twoich planach na przyszłość. Rozmawialiśmy o mojej przyszłej pracy w twojej firmie.

Rozmawialiśmy o twoim nowym domu. Ale nigdy nie mówiliśmy o nas - o tobie i o mnie.

Teraz dopiero to sobie uświadomiłam.

- Kiedy rozmawialiśmy o planach na przyszłość, mówiliśmy właśnie o tobie i o mnie.

- Jeśli tak, to nadawaliśmy na róŜnej długości fal - odcięta się.

- Nie ma takich spraw, których nie moŜna by sobie wyjaśnić. Trzeba tylko trochę

czasu.

- Nie sądzę, by trzy miesiące wystarczyły na rozwiązanie naszego problemu, Garrett.

- A więc zaczniemy to robić w ciągu najbliŜszych dwóch tygodni.

- Nie ma potrzeby udawać, Ŝe to nasz miesiąc poślubny. Jeśli o mnie chodzi, łączą nas

interesy, a nie małŜeństwo. - Katy była zaskoczona własną pewnością siebie. Sprawiała

wraŜenie, jakby go chciała sprowokować, a to zupełnie nie leŜało w jej naturze. Nigdy nie

starała się wywoływać scysji, a pewna siebie była tylko wtedy, gdy mówiła o koniach. Czy

małŜeństwo moŜe zmienić charakter? Zawsze uwaŜała, Ŝe pewne cechy człowieka są nie-

zmienne.

- Czy nie przyszło ci do głowy, Katy, Ŝe moŜe dla mnie liczą się nie tylko interesy?

MoŜe ryzykuję coś więcej?

- Na przykład? - zaciekawiła się.

- Na przykład swoją dumę-odparł.

- Ach tak. - Natychmiast straciła zainteresowanie tematem.

- Dla ciebie moŜe to być funta kłaków nie warte, moja pani, ale dla mnie to coś bardzo

waŜnego. Nie mam zamiaru, by moi przyjaciele i pracownicy dowiedzieli się, Ŝe w czasie

nocy poślubnej moja Ŝona zmieniła zdanie co do swego małŜeństwa. Następne dwa tygodnie

mamy wolne, tak jak zaplanowaliśmy, i postaramy się zachowywać jak nowoŜeńcy, w

kaŜdym razie przy ludziach. Zresztą mam trochę pracy w domu i w stajniach. Potrzebuję

czasu.

W ciągu ostatnich pięciu lat rzadko kiedy miałem wolny weekend.

- Jeśli chcesz zmarnować dwa tygodnie, twoja sprawa. - Katy pochyliła się do przodu,

zdecydowana skończyć tę rozmowę. - Patrz, tam jest jakiś bar. Zatrzymajmy się.

Dotarli do nowego domu Garretta, gdy juŜ było ciemno. Ciemne chmury przysłaniały

księŜyc, tak Ŝe nie sposób było cokolwiek zobaczyć. Ale Katy wyczuwała wewnętrzną

satysfakcję Garretta, gdy skręcił z głównej szosy w drogę wysadzaną drzewami, prowadzącą

w kierunku morza, Zaczął jej opisywać okolicę.

- Dom znajduje się tam, na lewo, za drzewami. Zaraz go zobaczysz. Stoi prawie na

samym szczycie skarpy. Będzie ci się podobać, Katy. Czerwony dach, białe sztukaterie,

łukowate drzwi i okna. Wokół ogrody, A tam, na prawo, są stajnie i padoki. Na wzgórzu za

stajniami znajduje się gospodarstwo Brackenów. Poczekaj do rana. Zobaczysz, jak tutaj

pięknie.

Katy słyszała entuzjazm w jego głosie i starała się go zignorować. Nie było to łatwe,

bo ciekawość brała górę. AŜ do ostatniej nocy bardzo pragnęła się tutaj znaleźć. Cieszyła się,

e to miejsce będzie jej domem. CóŜ, wciąŜ jeszcze ma być jej domem, tyle Ŝe na trzy

miesiące.

- Wygląda na to, Ŝe Bracken pogasił wszystkie światła. Do diabła, mówiłem mu, Ŝeby

zostawił zapalone u wejścia, na wypadek gdybyśmy przyjechali o zmroku. - Garrett zwolnił i

zaparkował samochód na podjeździe. Zmarszczył brwi. Nie był zadowolony, Ŝe piękny dom

jest pogrąŜony w ciemności. Oświecił reflektorami wejście i kawałek ogrodu.

- MoŜe zapomniał zostawić światło – zasugerowała Katy wysiadając z samochodu.

Garrett trzasnął drzwiczkami.

- Tak, moŜe zapomniał - burknął, szukając klucza. -A moŜe za wcześnie zabrał się do

picia.

- O, to on pije?

- Atwood napomknął coś na ten temat, ale nie wdawaliśmy się w szczegóły. Jutro rano

porozmawiam z Brackenem. Jeśli chce tu zostać, musi się nauczyć wypełniać moje polecenia.

Katy nic nie odpowiedziała, ale osobiście miała nadzieję, Ŝe ten nie znany jej Emmett

Bracken szybko się nauczy, iŜ jego nowy pracodawca nie toleruje niedbalstwa. Gdy jako

kilkunastoletni chłopak pracował w stajniach jej ojca, w pełni zasługiwał na swoją płacę. W

ciągu ostatnich miesięcy Katy przekonała się, Ŝe pod tym względem nic a nic się nie zmienił.

Sam cięŜko pracował i wymagał, by inni robili to samo.

Garrett przekręcił klucz w zamku i uchylił drzwi. Wszedł do środka. Za chwilę

przestronny hol rozbłysnął jasnym światłem. Katy weszła do środka i mimo woli się

uśmiechnęła.

- Och, aleŜ tu pięknie, Garrett - wyszeptała rozglądając się wokół. Zobaczyła przed

sobą ozdobne lustro w pięknej ramie z kutego Ŝelaza, wiszące nad długim lśniącym stołem.

Przestraszyła się na widok swego odbicia. Szare oczy wydawały się jeszcze większe niŜ

zazwyczaj. Malowała się w nich czujność pomieszana ze zmęczeniem. Włosy rozsypały się

na ramiona. Zielona bluzka była zupełnie pognieciona po długiej podróŜy samochodem.

Krótko mówiąc, nie wyglądała na energiczną, rozwaŜną kobietę interesu. Nie była z tego

zadowolona.

- Cieszę się, Ŝe ci się podoba - usłyszała głos Garretta. - Cały czas myślałem o tobie,

gdy dawałem wskazówki dekoratorowi wnętrz. - Nie spuszczał z niej wzroku. Katy przeszła

wolno przez hol do salonu.

Gdy zapaliła światło i spojrzała na piękną drewnianą posadzkę, zdała sobie sprawę z

dobrego gustu Garretta. Wokół duŜego kominka umieszczonego na jednej ze ścian ustawiono

komplet zadziwiająco pięknych skórzanych mebli. DuŜy oblamowany frędzlami dywan był

wierną kopią kilimów indiańskich. Z okien sięgających od podłogi do sufitu rozpościerał się

widok na spowite ciemnościami morze.

- Dekorator dobrze się spisał - przyznała Katy rozglądając się po salonie.

W oczach Garretta ujrzała błysk satysfakcji.

- Powiedziałem mu, Ŝe to dla mojej Ŝony i Ŝe wszystko musi być zrobione na medal.

Na myśl o tym, jak bardzo Garrettowi zaleŜało, by podobało jej się to miejsce, w Katy

znów odezwało się poczucie winy. Nagle przypomniała sobie jednak, Ŝe miał ku temu swe

własne, czysto pragmatyczne powody, i to ją otrzeźwiło. Spontaniczny uśmiech zachwytu

zniknął z jej twarzy.

- Tam jest kuchnia - powiedział Garrett szybko, gdy się odwróciła. - W starodawnym

stylu. Ogromna. Jest wyposaŜona we wszystko, co konieczne.

Katy przeszła przez jadalnię, w której stał długi stół sosnowy, i weszła do kuchni,

najwyraźniej urządzonej z myślą o kimś, kto lubi gotować. Ściany były wyłoŜone kafelkami,

na środku stał okrągły stół ze szklanym blatem, na hakach zawieszono garnki i sprzęty

kuchenne.

- W ciągu ostatnich miesięcy zauwaŜyłem, Ŝe chętnie gotujesz - bąknął Garrett.

Przeszyła go wzrokiem. To jasne, Ŝe zwracał uwagę na takie rzeczy. Nie odezwała się

jednak i otworzyła drzwi duŜej lodówki. Była zupełnie pusta.

- Dobrze, Ŝe wzięliśmy coś do jedzenia - powiedział Garrett na widok pustych półek. -

Umieram z głodu.

Katy zastanawiała się, czy była to aluzja do jej obowiązków jako Ŝony. Wsunęła ręce

w kieszenie dŜinsów i utkwiła w męŜu badawczy wzrok. Wyglądał najniewinniej pod

słońcem, o ile w ogóle było to moŜliwe w przypadku kogoś takiego jak Garrett.

Uznała, Ŝe nie warto kruszyć kopii. TeŜ była głodna. Szkoda czasu na kłótnie.

- No to przynieś rzeczy z samochodu. Zaraz coś przygotuję.

- Świetna myśl.

W niecałą godzinę później Katy przyrządziła sałatkę z pomidorów, ogórków i sera, ryŜ

i curry z krewetkami. Garrett w tym czasie rozładowywał samochód. Wszedł do kuchni w

momencie, gdy stawiała jedzenie na stole.

- JuŜ zapomniałem, Ŝe w ogóle jedliśmy cokolwiek -zawołał. Pochylił się nad stołem i

przyjrzał sałatce i curry. - Cudownie pachnie. Otworzyłaś wino?

- Nie. - Katy obserwowała go kątem oka. - Nie wiedziałam, czy zechcesz wino do

kolacji.

- PrzecieŜ to nasz pierwszy posiłek w nowym domu. CzyŜ nie naleŜy tego uczcić

kieliszkiem wina?

- Myślisz? - zdziwiła się Katy. Nigdy nie przyszłoby jej do głowy, Ŝe Garrett

przykłada wagę do takich spraw.

- Wiesz, zwaŜywszy na okoliczności - dodała - nie sądzę, byśmy musieli jakoś

szczególnie świętować dzisiejszy wieczór. - Usiadła i sięgnęła po miskę z sałatką.

- AleŜ to wieczór wyjątkowy - Ŝachnął się Garrett -i będziemy go traktować tak, jak na

to zasługuje.

Sięgnął do lodówki i wyjął z niej butelkę szampana.

którą Kąty widziała ostatnio w wiaderku z rozpuszczonym lodem w ich hotelowym

apartamencie.

- Myślałam, Ŝe został w hotelu. - Obserwowała Garretta, gdy stawiał butelkę na blacie

i zabierał się do wyjęcia korka.

- Gdyby to od ciebie zaleŜało, na pewno nie zabralibyśmy go. Ale skoro słono

zapłaciliśmy za ten cholerny apartament, nie widziałem powodu, aby zostawiać to, co się nam

naleŜy. Jedyną rzeczą zasługującą tego ranka na ocalenie był szampan, więc go wziąłem.

Katy czuła gorąco napływające jej do twarzy. Garrett nie musiał akcentować faktu, Ŝe

wszystko, co łączyło się z tym nieszczęsnym pokojem w hotelu, uwaŜał za totalną klęskę.

Ona teŜ to wiedziała. Ale zaskoczyło ją, Ŝe wziął szampana. Ona nawet o nim nie pamiętała.

Chciała po prostu jak najszybciej stamtąd wyjść i zapomnieć o wszystkim, co się wydarzyło.

Korek wystrzelił, ale ani kropla nie wydostała się z butelki. Garrett zawsze nad

wszystkim panuje, nawet nad szampanem, pomyślała ze złością.

- Czy za kaŜdym razem, pijąc szampana, będziesz wspominała naszą noc poślubną,

kochanie? - spytał na widok wyrazu twarzy Katy.

Nie lubiła tego lekko drwiącego tonu jego głosu.

- Kto wie? Parę kieliszków tego napoju i moŜe nawet będę zdolna zapomnieć raz na

zawsze o naszej nocy poślubnej.

- Akurat - mruknął pod nosem Garrett podając jej kieliszek. Ich oczy spotkały się. -

MoŜe nie wszystko odbyło się tak, jak tego chciałaś lub oczekiwałaś, ale była to jednak nasza

noc poślubna i nie mam najmniejszego zamiaru dopuścić, byś ją zapomniała.

Katy zamarła z ręką wyciągniętą po kieliszek. Czuła przewagę Garretta i za wszelką

cenę próbowała się jej oprzeć.

- Niektóre rzeczy lepiej zapomnieć, Garrett.

- Niektóre rzeczy lepiej trochę popraktykować - skorygował.

Katy zaczerpnęła tchu. Wiedziała aŜ nadto dobrze, co Garrett chce przez to

powiedzieć: Ŝe spodziewa się spędzić z nią noc.

- Łączą nas interesy. - Starała się przybrać naturalny ton. Wzięła kieliszek i wypiła

maleńki łyk. Po raz pierwszy dotarło do niej, co to znaczy być sam na sam z Garrettem. W

ciągu ostatnich miesięcy rzadko kiedy byli sami. A wtedy na ogół omawiali swoje plany na

przyszłość. Nigdy nie był tak skoncentrowany na niej jak tego wieczoru. Denerwowało ją, Ŝe

znajduje się w centrum jego uwagi. - O ile sobie przypominasz, to ty zaproponowałeś taki

układ.

- Nie miałem duŜego wyboru - odparł, spoglądając na nią przeciągle.

- Myślę, Ŝe to się nie uda, Garrett. - Katy popatrzyła na niego błagalnie. - Powinniśmy

juŜ dziś zapobiec dalszym stratom, nie zamieniając w układ słuŜbowy czegoś, co miało być

małŜeństwem.

- To twoja propozycja, Katy - odrzekł, sięgając po widelec. - Masz duŜo mniej do

stracenia ode mnie. Ale moŜe zmienisz zdanie. Trzy miesiące to kawał czasu.

Te trzy miesiące to wieczność, pomyślała.

W dwie godziny później Katy połoŜyła się do łóŜka. Zanim zgasiła lampę, rozejrzała

się po pokoju. Był to, jak się domyślała, pokój gościnny. Znacznie mniejszy niŜ sypialnia

gospodarzy, którą dyskretnie opuściła, pozostawiając ją nowemu właścicielowi domu.

Gdy wsunęła się pod kołdrę, ogarnęła ją złość połączona z głębokim smutkiem. Nie

chciała poddać się smutkowi, więc całą uwagę skupiła na złości. MoŜe to nie doprowadzi jej

do łez.

Tymczasem nowy pan tego domu wyszedł pospiesznie z łazienki w samych tylko

dŜinsach i ujrzał to, czego w jakimś stopniu się spodziewał. W pięknej sypialni był sam.

Wiedział, Ŝe nie ma co liczyć na to, iŜ Katy zgodzi się dzielić z nim łoŜe przez

najbliŜsze trzy miesiące. Ale jednak tliła się w nim jakaś iskierka nadziei. Ułatwiłoby to wiele

spraw. Jeśli tylko zdołałby namówić ją, by sypiała z nim w jednym pokoju, mógłby

stopniowo przezwycięŜyć jakoś jej irracjonalną reakcję. W normalnych warunkach była

przecieŜ taką słodką, delikatną, uległą istotą. A poza tym, czy chciała to przyznać, czy nie,

była teŜ bardzo zmysłową kobietą. Z całą pewnością, gdyby przez dłuŜszy czas odwoływał się

do jej delikatności i zmysłowości, mógłby ją przekonać, Ŝe powinni być razem.

Zaskoczyła go swoją nieoczekiwaną ucieczką w romantyczny świat fantazji. Wiedział

jednak, Ŝe w głębi duszy wciąŜ była tą trzeźwo myślącą, uprzejmą, niewymagąjącą

dziewczyną, z jaką miał do czynienia przez ostatnie miesiące. Kiedyś patrzyła na niego

pełnymi podziwu oczami dziecka. Ostatniej nocy wyraz nieśmiałego uwielbienia dziewczynki

zastąpiło namiętne spojrzenie kobiety. Z czasem, był tego pewien, uda mu się sprawić, Ŝe

przekona się do niego.

No dobrze, wywalczył sobie trochę czasu, ale wszystko wskazywało na to, Ŝe Katy

odmówi mu prawa do tej części bliskości, która liczy się najbardziej - do wspólnej sypialni.

Garrett stał przez chwilę na środku pokoju. Zmarszczył brwi. Katy była na pewno w

jednej z trzech innych sypialni na dole. Nie ulegało wątpliwości, Ŝe do niego nie przyjdzie.

Jeśli w ogóle coś moŜna było uczynić w tej nieznośnej sytuacji, to musi to zrobić on.

Przeszedł przez długi hol, otwierając kolejne drzwi.

Znalazł ją w ostatnim pokoju. Postanowił przyjąć za dobrą monetę fakt, Ŝe drzwi nie

były zamknięte na klucz. Wszedł do środka. W mroku widział jej bladą twarz i cudownie

rozrzucone na poduszce ciemne włosy. W podwójnym łoŜu wydała mu się bardzo samotna i

bardzo zagubiona.

- Garrett!

- A kogo się spodziewałaś? Księcia z bajki, którego chciałaś poślubić? Przykro mi,

kochanie, ale muszę cię rozczarować. - ZałoŜył ręce i oparł się o framugę. Wiedział, Ŝe w

bladym świetle padającym z korytarza Katy widzi jedynie zarys sylwetki. Nie byłaby w stanie

odczytać wyrazu jego twarzy. To dobrze.

Uniosła się lekko na łokciach, starając się zobaczyć go lepiej.

- Nie wiem, czy dobrze zrobiłeś, wypijając sam tego szampana- zauwaŜyła.

- A co mogłem zrobić? Nie wyglądało na to, byś chciała mi towarzyszyć.

- Nie miałam nastroju.

- A czemuŜ to? PrzecieŜ to takie cholernie romantyczne. - Wziął tę idiotyczną butelkę

z myślą o niej, a ona wypiła zaledwie pół kieliszka. Nie dawało mu to spokoju przez cały

wieczór. Zabrał przecieŜ szampana, który pozostał po ich nocy poślubnej. Wydawało mu się

to w stylu tej nowej, nie znanej mu dotychczas Katy.

- Garrett, proszę cię. Uda nam się jakoś przebrnąć przez te trzy miesiące, pod

warunkiem Ŝe będziesz przestrzegał pewnych zasad.

- MęŜczyzna nie moŜe przez cały czas pamiętać o zasadach.

- Owszem, kiedyś pamiętałeś. Przestrzegałeś ich do czasu...

- Mniejsza o to. Nie obchodzi mnie, w którym momencie zorientowałaś się, Ŝe nie

jestem twoim rycerzem w błyszczącej zbroi. Wiem juŜ, Ŝe byłaś ogromnie wstrząśnięta, gdy

się okazało, Ŝe mogę się z tobą kochać, nie wygłaszając ckliwych, nic nie znaczących

deklaracji miłości.

- Dosyć! - Głos jej był jeszcze spokojny, ale pozostała nieugięta. - Dosyć! Nie

zamierzam tego wysłuchiwać.

- Nie zamierzasz! PrzecieŜ jesteś moją Ŝoną.

- Jestem twoim pracownikiem - odcięła się. - A teraz wyjdź stąd i idź do swego

pokoju, zanim cię oskarŜę o napastowanie seksualne. - PołoŜyła się, odwróciła do ściany i

przykryła kołdrą aŜ po brodę.

- Powiedz mi tylko jedno, Katy.

- Co chciałbyś wiedzieć?

- Powiedz mi, czy naprawdę ostatniej nocy byłem tak fatalnym kochankiem, Ŝe nie

moŜesz znieść myśli, iŜ mógłbym cię dotknąć.

Katy milczała.

- Znasz odpowiedź - odparła po chwili.

- Nie, wcale nie znam. Gdybym znał, nie pytałbym cię o to.

- Na litość boską, Garrett.

- Tylko mów prawdę.

- Dobrze - odrzekła ze złością, zakrywając kołdrą głowę. - Powiem ci prawdę. Pod

względem fizycznym wszystko było... było doskonale. Zadowolony? Nie zgłaszam Ŝadnych

pretensji w tym względzie. A teraz wyjdź!

Garrett odwrócił się i powoli poszedł w kierunku drzwi. Zatrzymał się jeszcze na

moment, gdy zauwaŜył, Ŝe odsunęła kołdrę i patrzy na niego.

- Garrett?

- O co chodzi, kochanie? - spytał z nadzieją w glosie.

- Czy ona była piękna?

- Kto? - Spojrzał na nią ze zdumieniem.

- Ta kobieta, którą kochałeś przed laty. Nadzieja zmieniła się w irytację.

- Co za idiotyczne pytanie, Katy. Nie pamiętam nawet, jak wyglądała. Powiedziałem

ci, Ŝe dala mi niezłą lekcję, ale nie mówiłem, Ŝe noszę w portfelu jej zdjęcie.

- Chciałam tylko wiedzieć.

- Chciałaś wiedzieć, czy nadal ją kocham - warknął. - Odpowiedź brzmi: nie.

- Skąd moŜesz wiedzieć? - nalegała.

- Bo pięć lat temu pojechałem do niej - odparł ze zniecierpliwieniem. - Mogłem ją

wtedy mieć. Tymczasem spojrzałem na nią i podziękowałem losowi, Ŝe uciekłem we

właściwym czasie. Była zimną, wyrachowaną, małą dziwką. Wystarczy?

- Chyba tak.

- Mam nadzieję. Zamykam ten temat. - Wyszedł z sypialni i udał się do swego pokoju.

Ciało miał napięte z poŜądania aŜ do bólu. Rzucił okiem na puste łóŜko i wyszedł do łazienki,

by poznać na własnej skórze terapeutyczne skutki zimnego prysznica.

ROZDZIAŁ 5

Katy przygotowywała właśnie placki kukurydziane, gdy ktoś zapukał do drzwi kuchni.

W czasie długiej, bezsennej nocy odgraŜała się wprawdzie, Ŝe poda Garrettowi na śniadanie

tylko zimne płatki, ale jakoś nie mogła się na to zdobyć.

Widocznie poczucie winy i obowiązku tkwi w niej zbyt głęboko, pomyślała z irytacją.

Musi je za wszelką cenę przezwycięŜyć. MoŜe powinna przeanalizować własny charakter.

Dotychczas nie wiedziała, Ŝe jest w niej aŜ tyle złości.

PołoŜyła ostatni placuszek na gorącą patelnię i pobiegła do drzwi. Zastanawiała się,

czy nie zawołać Garretta. Na pewno jednak był jeszcze pod prysznicem. W ciągu ostatnich

dwudziestu czterech godzin brał go wyjątkowo często.

Otworzyła drzwi. W progu stał chudy, Ŝylasty męŜczyzna o ogorzałej twarzy. Trudno

było określić jego wiek. Mógł mieć równie dobrze pięćdziesiąt jak siedemdziesiąt lat. Praca

na powietrzu naznaczyła jego szczupłą twarz zmarszczkami. Miał na sobie znoszone dŜinsy,

stare buty z cholewami, wyblakłą koszulę i zniszczoną czapkę. Uniósł ją na moment, po czym

wpatrzył się w Katy swymi załzawionymi niebieskimi oczami, tak wyblakłymi jak jego

koszula. Widać było, Ŝe lata naduŜywania alkoholu zrobiły swoje, ale tego ranka nie był

pijany.

- Dzień dobry pani. Jestem Emmett Bracken. A pani jest zapewne Ŝoną Coltrane'a.

Mówił mi, Ŝe przywiezie tutaj Ŝonę.

- Witam pana. - Katy wolała nie wyjaśniać swojej sytuacji. Trudno by ją było

wytłumaczyć, zwłaszcza Ŝe miała na palcu obrączkę. Postanowiła, Ŝe musi ją jak najprędzej

zdjąć. - Milo mi pana poznać, Emmett. Wiem, Ŝe zajmował się pan tym domem, kiedy opuścił

go parę lat temu poprzedni właściciel.

- Nigdy w Ŝyciu bym nie przypuszczał, Ŝe będzie tu mieszkał kto inny. Myślałem, Ŝe

trupem padnę, gdy usłyszałem, Ŝe Atwood sprzedaje dom. Nie mogłem patrzeć. jak po

kawałku pozbywał się ziemi. Myśleliśmy z Ŝoną, Ŝe zostanie tu do śmierci. Kto by pomyślał,

e przeniesie się do Palm Springs?

- No cóŜ, myślę, Ŝe to było zaskoczeniem nie tylko dla pana - powiedziała Katy

dyplomatycznie.

- śeby pani wiedziała. - Bracken powoli cedził słowa. - Royce Hutton wpadł w

prawdziwy szał, kiedy się dowiedział, Ŝe ten dom i ostatni skrawek ziemi przechodzą w ręce

nowego właściciela.

- Royce Hutton?

- Taak, mieszka tam, w dole drogi. Ma trochę ziemi i hoduje bydło. Sprzedaje swoje

sztuki okolicznym chłopom. Od lat miał chętkę na tę ziemię. Przez ostatnie parę lat próbował

nakłonić Atwooda, Ŝeby mu ją sprzedał, ale Atwood był nieugięty. Hutton był z chłopakiem

Atwooda tej nocy, gdy młody Brent zginął. Potem Atwood nie chciał mieć juŜ z nim nigdy do

czynienia. Nie chciał mieć do czynienia z Ŝadnym z tych chłopaków, którzy byli tam owej

nocy.

- Ach, tak. - Katy jak przez mgłę przypomniała sobie Historię, którą opowiedział jej

Garrett. Chciała, Ŝeby juŜ przyszedł. Nie bardzo wiedziała, co powiedzieć Brackenowi. -

MoŜe napije się pan kawy? - zaproponowała wreszcie.

- Nie, dziękuję. Dopiero co piłem. Wpadłem, bo Coltrane mówił, Ŝe chce od rana

zacząć robotę przy stajniach. Mówił, Ŝe za parę dni przywiezie tu swego konia.

- Jestem pewna, Ŝe chce wcześnie zacząć, ale na razie nie jadł jeszcze śniadania. Gdy

tylko będzie gotów, przyjdzie do pana.

- W porządku - skinął głową Bracken. - Niech mu pani powie, Ŝe będę w stajni.

- Dobrze. Bracken zawahał się chwilę, spojrzał w kierunku kuchni.

- Ale tu się zmieniło. Wygląda jak całkiem inny dom. Jakoś dziwnie, gdy nie ma tu

nikogo z Atwoodów. - Potrząsnął głową, - Po tylu latach. Ja i Ŝona byliśmy pewni, Ŝe kiedyś

jego chłopak przejmie gospodarstwo.

- Rozumiem.

- Wie pani, on chodził z moją córką, Felice. - W glosie męŜczyzny pobrzmiewała

duma.

- Nie, nie wiedziałam.

- Moja Felice to prawdziwa piękność. Mieli się kiedyś pobrać. Spotykali się z Brentem

regularnie. A potem zdarzył się ten wypadek. I wszystko się rozleciało. śona Silasa zmarła, a

on pomału zaczął tracić zainteresowanie tym Miejscem. Moja Ŝona cięŜko to przeŜyła. Nigdy

tak naprawię nie doszła juŜ do siebie. ZaleŜało jej na tym, Ŝeby Felice wyszła za Brema.

- W Ŝyciu nie zawsze wszystko układa się tak, jak to sobie zaplanujemy - powiedziała

Katy, mądrzejsza o swe ostatnie doświadczenia.

- Z pewnością.

- A co się stało z pana córką? - Nie mogła powstrzymać się od tego pytania.

- Pojechała do college'u i teraz pracuje w duŜej firmie, która robi takie rzeczy jak

stereo i te wszystkie urządzenia do nagrywania programów telewizyjnych. Chyba jest

szczęśliwa. Tylko jej matka nigdy nie zapomniała, co mogłoby się zdarzyć, gdyby młody

Brent nie złamał karku tamtej nocy. - Bracken uchylił czapki. - No cóŜ, do zobaczenia, pani

Coltrane. Moja Ŝona przyjdzie się z panią przywitać. Proszę powiedzieć męŜowi, Ŝe jestem w

stajni.

- MoŜe pan być spokojny - obiecała Katy. Pomału zamknęła drzwi. Do kuchni wszedł

Garrett.

- Bracken tu był? - spytał szorstko. Zakasał rękawy roboczej bluzy.

- Tak - odparła Katy, trzymając wciąŜ jeszcze rękę na klamce. Patrzyła na niego z

zadumą. Tak jak powiedziała Brackenowi, w Ŝyciu nie wszystko układa się zgodnie z na-

szymi planami. Był to pierwszy ranek w jej nowym domu. Mógł wyglądać zupełnie inaczej.

- Powiedział, Ŝe będzie w stajni.

- Dobrze - skinął głową Garrett. - A co jest na śniadanie? - Skierował wzrok w stronę

piecyka.

- Placki kukurydziane na słodko. Kawa juŜ gotowa. - Katy nagle się oŜywiła. Do

diabła, powinna być równie czynna jak on. Postanowiła, Ŝe przez cały czas będzie czymś

zajęta. Podeszła do piecyka. - Usiądź, zaraz ci podam kawę. Emmett opowiadał mi właśnie o

Huttonie. Podobno chciał kupić ten dom i ziemię.

- Hutton musi zrozumieć, Ŝe nie zawsze moŜe mieć to, co się chce - uciął krótko

Garrett. - Wszyscy prędzej czy później musimy się tego nauczyć, prawda?

Katy zastanawiała się, czy miało się to odnosić do niej. Postawiła na stole półmisek z

placuszkami.

- Masz rację. Jak myślisz, kiedy będziesz mógł sprowadzić Herosa?

- Niebawem. Za parę dni jeden boks będzie juŜ gotowy. Załatwiłem juŜ dostawę siana

i ziarna.

Katy skinęła głową, starając się za wszelką cenę podtrzymać nastrój słuŜbowej

rozmowy.

- Pani Bracken pokaŜe mi dom i gospodarstwo - po-wiedziała.

- Dobrze - wymamrotał Garrett, przełykając kolejny kawałek placka. - Cieszę się, Ŝe

umiesz gotować - powiedział z uznaniem. - Brackenowa moŜe się zajmować domem, ale

wolałbym, Ŝebyś ty gotowała. Nie lubię, jak w czasie śniadania albo obiadu kręcą się wokół

obcy ludzie.

- Czy to znaczy, Ŝe do moich obowiązków słuŜbowych zaleŜy równieŜ gotowanie? -

Katy starała się zachować obojętny ton, ale wiedziała, Ŝe zabrzmiało to dość cierpko.

- Chyba znasz wszystkie powody, dla których się z tobą oŜeniłem, prawda? - Garrett

rzucił jej lodowate spojrzenie.

- Owszem, chociaŜ poznałam je dość późno. Ale masz rację, w końcu je znam.

- AleŜ ty jesteś uparta. - Garrett ugryzł następny kawałek placka. - Sam nie wiem,

dlaczego tego wcześniej nie zauwaŜyłem.

- MoŜe dlatego, Ŝe tak naprawdę wcale na mnie nie patrzyłeś - odparła ze spokojem. -

Widziałeś tylko to, co rzucało się w oczy. Dobre pochodzenie, stosunki towarzyskie,

wykształcenie. Wszystko to, czego tobie brakowało. A na dodatek wydawałam ci się

niewymagająca, cicha i uległa. CzegóŜ więcej moŜe chcieć męŜczyzna od przyszłej Ŝony?

Garrett zmierzył ją wzrokiem, w którym złość mieszała się ze smutkiem.

- Naprawdę chcesz, abym ci powiedział? - spytał.

- Nie - wykrztusiła Katy.

- Dajmy spokój. JuŜ i tak atmosfera jest wystarczająco napięta. Na litość boską,

przestań mnie juŜ dręczyć. Wyjdzie to nam obojgu na dobre.

Katy nie bardzo wiedziała, jak to rozumieć, więc zachowała milczenie.

Ku jej zaskoczeniu, w ciągu dwóch następnych dni sytuacja jakoś się unormowała.

Kiedy była z Garrettem, zachowywała się uprzejmie, ale oficjalnie, a on starał się jej

odwzajemniać tym samym. Z trudem jednak skrywał niezadowolenie. Katy wyczuwała, Ŝe

liczył, iŜ z czasem wszystko się zmieni. Myślała, czy by go nie wyprowadzić z błędu, ale dała

spokój. Miał rację, dręczenie go mogło być niebezpieczną rozrywką.

Nadine Bracken, kobieta o surowej twarzy, mniej więcej w tym samym wieku co jej

mąŜ, okazała się bardzo przydatna, choć niespecjalnie rozmowna. Gdy Katy pochwaliła ją za

tak dobrą opiekę nad domem, wzruszyła tylko ramionami.

- Dbałam o ten dom od zawsze. Przez cale Ŝycie miałam do niego serce. Byłam

jeszcze w średniej szkole, kiedy zaczęłam pracować u Atwoodów. Emmett teŜ. Zawsze tra-

ktowali nas jak rodzinę, jeśli wie pani, co mam na myśli. Myślałam nawet, Ŝe pewnego dnia

moŜemy naprawdę stać się rodziną. - Popatrzyła na Katy z zadumą. - Emmett i ja myśleliśmy,

e nasza mała, Felice, będzie kiedyś mieszkać w tym domu.

Katy nie bardzo wiedziała, co odpowiedzieć.

- Wydaje mi się, Ŝe dekorator wynajęty przez Garretta duŜo tutaj zmienił. - Przeszła

zręcznie na inny temat.

- O, tak. - Nadine wpatrywała się bez entuzjazmu w nowe meble w salonie. -

Zachowywał się tak, jak gdyby nie musiał się z nikim liczyć. Nie miał Ŝadnego szacunku. Po

prostu zjawił się i przewrócił wszystko do góry nogami.

- Ale przecieŜ dom jest urządzony bardzo ładnie - zaoponowała Katy, czując dziwną

potrzebę obrony gustu Garretta. Wiedziała, Ŝe dlatego zlecił przemeblowanie domu, by

dogodzić jej, Ŝonie. Na myśl o tym poczuła znajome ukłucie w sercu. Będzie musiała cięŜko

pracować nad tym, by pozbyć się poczucia winy.

Trzeciego dnia pobytu Katy w nowym miejscu odwiedził ją Royce Hutton. Garretta

nie było. Doglądał ostatnich prac wykończeniowych w stajni. Katy otworzyła drzwi i ujrzała

na progu wysokiego, smukłego, przystojnego męŜczyznę, dobiegającego czterdziestki.

Uśmiechał się czarująco.

- Zapewne mam przyjemność z panią Coltrane. Jestem rani sąsiadem. Royce Hutton.

Przyszedłem, Ŝeby się przedstawić. Nie mogę odŜałować tego domu. Mam nadzieję, Ŝe się

pani podoba.

Katy nie mogła się oprzeć błyskowi piwnych oczu Royce'a Huttona. Po pełnych

napięcia chwilach z Garrettem z ulgą powitała moŜliwość porozmawiania z kimś, kto tak

bardzo starał się być miły.

- Proszę do środka, Royce. Słyszałam, Ŝe chciał pan opić tę posiadłość. Jest pięknie

połoŜona, prawda?

- Nie musi mi pani tego mówić. - Royce z zainteresowaniem rozglądał się wokoło. -

No, no, Coltrane urządził to na medal. Słyszałem, Ŝe wydal fortunę. Dom wygląda jak z

katalogu.

- Prawda? Garrett chciał, Ŝeby wszystko było w najlepszym gatunku. Napije się pan

kawy?

- Z przyjemnością.

Nagle jak spod ziemi wyrosła obok nich Nadine Bracken.

- Zaraz podam, pani Coltrane.

- Dziękuję, Nadine - uśmiechnęła się Katy. Royce uniósł brwi.

- Brackenowie byli tutaj od zawsze - powiedział, -CięŜko to przeŜyli, gdy stary Silas

pozbył się domu. Garrett chce ich zatrzymać?

- O ile wiem, tak - odparta Katy ostroŜnie. - Garrett nie wypowiedział się

jednoznacznie, ale chyba tak. Proszę, niech pan siada.

- Dzięki. - Royce rozsiadł się niedbale na białym skórzanym fotelu. Katy zauwaŜyła,

e miał na nogach piękne ręcznie robione buty. - Słyszałem, Ŝe jest pani z domu

Randallówna, a pani rodzice hodują araby. CzyŜby chodziło o słynną stadninę Randallów?

- Wieści szybko się rozchodzą, co?

- Coltrane nie robił z tego tajemnicy - roześmiał się Royce, - Odniosłem wraŜenie, Ŝe

był bardzo dumny z tego, Ŝe to właśnie panią przywiezie tutaj jako Ŝonę.

Dumny z tego, Ŝe przywiezie Randallównę jako Ŝonę, pomyślała Katy. To w stylu

Garretta. Na szczęście pojawienie się Nadine Bracken uwolniło ją od konieczności odpo-

wiedzi.

- O, jest juŜ kawa. Dziękuję, Nadine. Nadine skinęła głową, połoŜyła tacę na stoliku i

wyszła.

- Jakiś czas temu robiłem interesy z pani ojcem. - Royce wziął filiŜankę z rąk Katy. -

Posłałem do jego stadniny moją najlepszą klacz, by pokrył ją wasz ogier, Srebrny KsięŜyc.

Piękne źrebię z tego wyszło.

- Jak się nazywała ta klacz?

- Jutrzenka.

- Pamiętam ją - uśmiechnęła się Katy. - AŜ do chwili ślubu zajmowałam się końmi.

Srebrny KsięŜyc to jeden z naszych najlepszych ogierów. Potomstwo zawsze dziedziczy jego

inteligencję i sylwetkę. Zobaczy pan, Ŝe dzięki temu źrebakowi wygra pan jeszcze

mistrzostwa.

- Szkoda, Ŝe sam nie pojechałem wtedy z klaczą -uśmiechnął się Royce. - MoŜe

spotkałbym panią przed Coltrane'em.

Na wypolerowanej posadzce rozległy się głośne kroki i w rozmowę wmieszał się

nagle ostry głos Garretta.

- Nic by ci to nie dało, Hutton. Byłeś wtedy Ŝonaty.

- Garrett energicznie wkroczył do salonu, rzucając okiem na Ŝonę, i zatrzymał wzrok

na Huttonie.

- Jeszcze jeden przykład, Ŝe nie udaje mi się zrobić niczego we właściwym czasie -

odparł sucho Royce.

- Jeden wygrywa, inny przegrywa. Takie jest Ŝycie.

- Garrett usiadł na kanapie obok Katy. Wydawało się, Ŝe de zwraca najmniejszej

uwagi na to, Ŝe zakurzone dŜinsy mogą zabrudzić nieskazitelnie białą skórę. Myślał zupełnie

o czym innym.

- Jest jeszcze kawa?

- Poproszę Nadine, Ŝeby przyniosła. - Katy wstała. Nagle poczuła się niepewnie.

Obecność Garretta wywoływała jakieś dziwne napięcie. Przez chwilę zastanawiała się, czy

aby nie jest zazdrosny, ale uznała, Ŝe przemawia przez niego raczej poczucie własności. Gdy

ukradkiem obserwowała twarz męŜa, uzmysłowiła sobie, Ŝe jest on typem męŜczyzny, który

nauczył się, jak pilnować tego, co jego zlaniem do niego naleŜy, nawet jeśli owa „własność”

wcale nie chce być pilnowana.

Bezpośredni sposób bycia Royce'a Huttona rozładował sytuacje. Wydawało się, Ŝe jest

on skłonny respektować oczywiste prawo Garretta i do domu, i do Ŝony. Katy nie była pewna,

czy chce być uznana za własność męŜa, ale była mu wdzięczna, Ŝe nie doszło do Ŝadnej

sceny.

- Nie przyszedłem tu tylko po to, Ŝeby się przedstawić. - Royce uśmiechnął się do

Katy, dopijając kawę. - Chciałem zaprosić was oboje na drinka dziś wieczór. Urządzam małe

sąsiedzkie spotkanie. Wiem, Ŝe powinienem był was uprzedzić wcześniej, ale chyba teraz, w

okresie miodowego miesiąca, nie macie zbyt duŜo zobowiązań towarzyskich.

- Bardzo chętnie poznam sąsiadów - ucieszyła się Kąty. Garrett zmarszczył brwi. Nie

była pewna, czy dlatego przyjęła zaproszenie, Ŝe nie chciała spędzić kolejnego wieczoru sam

na sam z męŜem, czy teŜ subtelnie i trochę podświadomie starała się go sprowokować.

Ostatnio coraz częściej zdarzało się, Ŝe nie rozumiała samej siebie.

Garrett popatrzył na nią przeciągle, ale w końcu skinął głową bez specjalnego

entuzjazmu.

- Przyjdziemy - powiedział do Huttona.

- Misja zakończona - oznajmił Royce, wstając od stołu. - Pójdę juŜ. Spodziewam się

po południu paru Australijczyków. Zechcą obejrzeć moje konie.

- Dziękujemy, Ŝe pan wpadł - Katy uśmiechnęła się ciepło. - Bardzo się cieszymy na

ten wieczór.

- No to do zobaczenia. - Royce wsiadł do zaparkowanego przed domem BMW,

zapuścił silnik i wycofał się z podjazdu.

- Nie musisz stać w drzwiach i patrzeć za nim - warknął Garrett.

- Wcale tego nie robiłam. - Katy była zaskoczona opryskliwym tonem męŜa.

- Mam nadzieję. Wolałbym, Ŝebyś sobie nie zawracała głowy Huttonem. Ani on tobą.

- Nie sądzę, by miał taki zamiar - Ŝachnęła się Katy.

- Tak myślisz? Parę miesięcy temu się rozwiódł. Na pewno zechce pokazać, co potrafi.

Ostatnio uganiał się za kaŜdą spódnicą.

- Garrett, jesteś śmieszny.

- Tylko ostroŜny.

- Zupełnie nie rozumiem, o co ci chodzi - wycedziła Katy przez zęby. Nagle ogarnęła

ją furia. - Royce wie wszystko o stadninie mego ojca. Wie, Ŝe jestem córką Harry'ego

Randalla i jestem pewna, Ŝe poinformuje o tym wszystkich swoich gości. PrzecieŜ to jeden z

powodów, dla których się ze mną oŜeniłeś, czyŜ nie? Chciałeś dowieść sobie i innym, Ŝe

jesteś dostatecznie bogaty i ustabilizowany, by móc poślubić córkę człowieka, którego stajnie

kiedyś sprzątałeś. Dzięki zaproszeniu Royce'a będziesz mógł dzisiejszego wieczoru

zademonstrować swój nowy nabytek.

- Do licha, sama nie wiesz, co mówisz. - W oczach Garretta pojawiły się groźne

błyski.

- Mówię tylko to, co mówiło wielu gości na weselu.

- I ty im wierzyłaś? - Garrett nie posiadał się ze zdumienia.

- Wtedy nie. Uwierzyłam dopiero później, gdy uświadomiłam sobie, Ŝe mnie nie

kochasz. Wtedy widziałam jeszcze inne przyczyny naszego małŜeństwa. Fakt, Ŝe jestem córką

Harry'ego Randalla, wystarczająco tłumaczy twoje zainteresowanie moją osobą. Byłam tylko

zbyt głupia, by szukać prawdziwych motywów naszego małŜeństwa, zanim jeszcze znalazłam

się przed ołtarzem.

- Do diabła, Katy, jedyna rzecz, jakiej ostatnio szukasz, to kłopoty i jeśli nie będziesz

bardziej ostroŜna, znajdziesz je. Nie oŜeniłem się z tobą po to, by pokazać światu, Ŝe mogę

sobie pozwolić na poślubienie córki mego dawnego pracodawcy. Na litość boską, zastanów

się choć przez chwilę. Czy naprawdę myślisz, Ŝe byłbym w stanie związać się z kobietą tylko

po to, by komukolwiek cokolwiek udowodnić? Nie jestem masochistą.

Nagle rozległ się na dworze jakiś hałas. Szczęśliwi, Ŝe mogą zakończyć tę rozmowę,

odwrócili się jak na komendę. Ujrzeli cięŜarówkę z przyczepą.

- O, przywieźli Herosa - powiedziała Katy obojętnym tonem.

- Punktualnie. - Garrett wyszedł na dwór. Podbiegł do przyczepy.

Katy stała w drzwiach. śałowała swoich wcześniejszych słów. Nie ruszyła się z

miejsca, dopóki nie wyczula. Ŝe nie jest sama. Odwróciła się trochę zbyt nerwowo i ujrzała

Nadine Bracken. Kobieta spoglądała na nią w milczeniu. Katy zastanawiała się, czy słyszała

ich rozmowę.

- Przestraszyłaś mnie. - Kąty usiłowała się uśmiechnąć.

- Nie wiem, czy mam zmienić pościel - powiedziała Brackenowa.

Katy skrzywiła się na samą myśl o tym, Ŝe Nadine prawdopodobnie wie, iŜ jej nowi

gospodarze nie spali razem tej nocy.

- Nie, moŜemy z tym zaczekać do jutra. Jesteś juŜ wolna. Sama się wszystkim zajmę.

Wieczorem wychodzimy.

- W porządku. - Nadine bezszelestnie wycofała się z pokoju.

Katy obserwowała scenę rozgrywającą się przed domem, Garrett był pochłonięty

rozmową z kierowcą cięŜarówki. Wyszła więc i powoli podeszła do przyczepy. Była bardzo

ciekawa, jak wygląda Heros, Przypomniał jej się ten dzień z dzieciństwa, gdy ukradkiem

wymknęła się na rodeo. Miała wtedy piętnaście lat i była zapatrzona w Garreta. Jak przez

mgłę pamiętała dość ospałego kasztana, na którym jeździł, budową przypominającego raczej

buldoga niŜ ogiera. Pamiętała równieŜ, jak w tego z pozoru sennego konia wstąpiła jakaś

dzika energia, gdy znalazł się na arenie. Garrett zwycięŜył wówczas w wielkim stylu.

Heros chyba nie jest juŜ młody, pomyślała. Ma pewno siedemnaście albo osiemnaście

lat. To duŜo jak na konia. Garrett opiekował się nim przez te wszystkie lata po wycofaniu się

z rodeo. To o czymś świadczy. Katy na myśl o tym złagodniała nieco i nawet poczuła lekkie

wzruszenie.

Właśnie sprowadzano Herosa z przyczepy, gdy Katy do mej podeszła. Uśmiechnęła

się. Widać było, Ŝe koń nie ma Ŝadnych kłopotów z zejściem. Był przyzwyczajony do

podróŜy. Otarł łeb o ramię Garretta i machnął ogonem. Wyglądał na znudzonego.

- Nie wydaje się bardziej oŜywiony niŜ wtedy, gdy widziałam go ostatnio - zaczęła

Katy, chcąc przerwać jakoś niemiłą atmosferę, jaką wywołała przy śniadaniu. Było jej

przykro, Ŝe nie powściągnęła trochę języka.

Garrett zmierzył ją od stóp do głów, jakby starając się dociec, skąd nagle ten

przyjazny ton w głosie. Heros postawił uszy na dźwięk głosu Katy i popatrzył na nią senno-

leniwym wzrokiem.

- Poczciwy Heros wygląda tak od urodzenia. Nie przypomina smukłych, delikatnych,

nerwowych arabów ze stadniny twego ojca.

- Nie, nie przypomina - przyznała, zastanawiając się, czy te słowa nie odnoszą się w

jakiejś mierze i do niej. - Trudno powiedzieć, aby był delikatny. - Ty teŜ nie, dodała w duchu.

- Kiedy poprzednio go widziałaś? - spytał, gładząc pieszczotliwie szyję zwierzęcia.

- Gdy miałam piętnaście lat, na rodeo. Urwałam się ze szkoły, bo słyszałam, Ŝe ty... -

zamilkła raptownie, starając się ukryć zmieszanie, - Postanowiliśmy z paroma przyjaciółmi

zwiać ze szkoły i pojechać na rodeo. Strasznie byliśmy ciekawi. Nigdy przedtem nie uciekłam

ze szkoły, Było to dla mnie niezwykłe wydarzenie. O ile sobie przypominam, jeździłeś na

Herosie.

- Naprawdę? - Oczy Garretta rozbłysły. - To była dla ciebie atrakcja? A ja myślałem,

e bywałaś wtedy tylko na eleganckich wyścigach i pokazach jazdy konnej. Angielskie

siodło, wytworny strój amazonki, lśniące oficerki. -Spojrzał na nią z uśmiechem. W oczach

zatliły mu się iskierki humoru. - Dlaczego miałabyś oglądać facetów w starych dŜinsach,

tarzających się w kurzu i błocie?

- Dla odmiany - odparła, podnosząc zaczepnie głowę. Niech sobie nie myśli, Ŝe powie

mu prawdę.

- O tak, to była niezła odmiana. No i co, podobałem ci się?

- Przyszło mi wtedy do głowy, Ŝe moŜesz sobie połamać wszystkie kości, o ile nie

skończysz z tymi wyczynami.

- Miałaś rację. To dobre dla młodych. Ale nie rokuje Ŝadnej przyszłości. Dlatego

dałem spokój. - Przerwał na chwilę, wciąŜ głaszcząc Herosa. - Jak myślisz, złamałem sobie

wtedy parę kości?

- Tak- odpowiedziała stanowczo. Przypomniała sobie, jak się bała, gdy wyjechał na

arenę na ogromnym byku. Przez chwilę wisiał uczepiony jego brzucha, ale gdy wreszcie

znalazł się na ziemi, byk przewrócił się na niego. Garrettowi udało się jakoś spod niego

wyśliznąć, unikając rogów, a byka odciągnięto. Jednak Katy trzęsła się ze strachu.

W niedługi czas potem Garrett wygrał konkurencję rzucania lassem, jak gdyby pół

godziny wcześniej nie stal twarzą w twarz ze Śmiercią.

- Koniec końców to ty zostałaś tak cięŜko ranna, Ŝe juŜ nigdy potem nie chciałaś

wsiąść na konia - podsumował spokojnie Garrett.

- CóŜ, ironia losu - uśmiechnęła się cierpko.

- Katy.

- Tak? - Odwróciła ku niemu głowę.

- Tamtego dnia, kiedy uciekłaś ze szkoły, Ŝeby zobaczyć rodeo...

- To co?

- Zrobiłaś to po to, Ŝeby zobaczyć mnie? - spytał miękko.

On wie, przemknęło jej przez głowę. Domyślił się.

- To było tak dawno, Garrett - uśmiechnęła się. - Właściwie juŜ nawet nie pamiętam,

dlaczego uwaŜałam, Ŝe warto dla rodeo zaryzykować opuszczenie lekcji. - Odwróciła się i

poszła w kierunku domu.

Obserwował jej zgrabną sylwetkę. Pamiętał dokładnie kształty jej ciała, oczami

wyobraźni widział, co kryje się pod obcisłymi dŜinsami. Nie tylko on patrzył na Katy z

uznaniem. Młody kierowca teŜ się w nią wpatrywał. Garrettowi wydawało się, Ŝe tego dnia

kaŜdy męŜczyzna będący w pobliŜu po prostu poŜera jego Ŝonę wzrokiem. Najpierw Royce

Hutton, a teraz ten.

- Zaprowadzę Herosa do stajni. Wrócę za parę minut. - Było w jego głosie coś, co

zabrzmiało jak ostrzeŜenie.

- Poczekam - odrzekł młody człowiek. Garrett ujął wodze i ostroŜnie poprowadził

konia ku stajni.

- Wiesz co, stary? Ona kłamała. Widziałem to w jej oczach. Nie umie kłamać.

Naprawdę zwiała ze szkoły po to, Ŝeby oglądać nas, ciebie i mnie. Była nami zachwycona.

WyobraŜam sobie jej rodziców, gdyby się dowiedzieli, Ŝe ich córka ugania się za kowbojem z

rodeo, który nie ma przed sobą Ŝadnej przyszłości.

Heros zarŜał cicho, ale trudno byłoby powiedzieć, czy oznaczało to odpowiedź na

zwierzenia Garretta.

- Wiesz, stary, w dniach naszej chwały prezentowaliśmy się naprawdę nieźle. - Garrett

otworzył drzwi stajni i wprowadził konia do boksu. - Szkoda, Ŝe nie mogę znów wyjść na

arenę i udawać rycerza w lśniącej zbroi.

Heros nie słuchał. Zajął się sianem. Garrett zamykał właśnie drzwi od boksu, gdy w

stajni pojawił się Bracken.

- To na tego stwora czekaliśmy, tak? - spytał i poklepał Herosa po potęŜnym zadzie.

- Tak, to on. - Garrett oparł się o barierkę. - Wiesz, Emmett, czas rozejrzeć się za jakąś

dobrą klaczką dla mojej Ŝony.

- Jeździ konno? - spytał Bracken.

- Była ranna parę lat temu i od tamtego czasu nie jeździ. Przestraszyła się konia. Myślę

jednak, Ŝe juŜ najwyŜszy czas, by znów spróbowała.

- A co ona o tym myśli? Ludzie, których koń przestraszył, mają na ogół uraz na

zawsze. - Wzrok Emmetta wyraŜał zwątpienie. - Im więcej czasu mija, tym mniejszą mają

ochotę zasiąść w siodle.

- Wiesz, Emmett, lepiej nie pytać kobiety o zdanie. Zwłaszcza jeśli jest to sprawa, co

do której juŜ powzięła decyzję.

- To znaczy, Ŝe nie będzie miała nic przeciwko temu?

- Zobaczymy. Garrett wyszedł ze stajni. Im częściej myślał o tym, by Katy znów

zaczęła jeździć konno, tym bardziej ten pomysł mu się podobał. Kto wie, czy nie pomoŜe to

ich związkowi.

Będzie to jedna z rzeczy, którą będą mogli robić razem. Jedna z tych, które ich łączą.

A poza tym, moŜe Katy będzie mu wdzięczna, Ŝe pomógł jej przezwycięŜyć dawny

uraz. Wdzięczność kobiety to duŜo. A nuŜ uda mu się zmienić ją w miłość.

ROZDZIAŁ 6

W kilka godzin później Garrett stal w drzwiach domu Royce'a Huttona prowadzących

na niewielkie patio. Wieczór byt ciepły, ale nad morzem zawisły juŜ ciemne chmury. Spojrzał

na zegarek i pomyślał, Ŝe przypuszczalnie będą wracać do domu w deszczu.

Hutton zaprosił na przyjęcie większość sąsiadów. Goście zgromadzeni w salonie byli

co prawda ubrani w sposób nieoficjalny, ale nie ulegało wątpliwości, Ŝe są to ludzie zamoŜni,

o pewnej pozycji społecznej. Garrett znal niektórych z nich. Oprócz dwóch wykładowców z

pobliskiego college'u, byli tutaj przedstawiciele najrozmaitszych zawodów - od producentów

sprzętu komputerowego po wy -twórców win. Niektórzy uwaŜali się za ziemian. Interesowała

ich hodowla koni rasowych i drogie ogiery.

Garrett wiedział, Ŝe jeszcze dziesięć lat temu ludzie ci nie zaszczyciliby go nawet

jednym spojrzeniem, ale dziś traktowali jak równego sobie. Zaakceptowali równieŜ jego Ŝonę.

Dzięki swemu pochodzeniu od razu stała się jedną z nich.

Na myśl o tym przypomniała mu się dzisiejsza rozmowa z Katy i jej zarzuty. Do

diabła, przecieŜ nie oŜenił się z nią po to, by wejść w ten świat. Na wspomnienie jej

oskarŜycielskiego wzroku zacisnął zęby. Wiedział, Ŝe była delikatną, miłą istotą, ale jej

przewraŜliwienie go zaskoczyło. Tylko dlatego Ŝe nie uczynił paru melodramatycznych wy-

znań miłosnych, wyciągnęła tak daleko posunięte i fałszywe wnioski.

Na dźwięk jej głosu obejrzał się. Zobaczył swoją Ŝonę pogrąŜoną w rozmowie z

jakimś gadatliwym starszym męŜczyzną rozprawiającym o drzewach genealogicznych. Widać

było, Ŝe Katy czuje się swobodnie i imponuje rozmówcy swoją wiedzą na ten temat. Oczy

błyszczały jej z podniecenia, a uśmiech sprawiał, Ŝe Garrett poczuł nieodpartą chęć, by wziąć

ją na ręce i zanieść do najbliŜszego łóŜka. Teraz, gdy wiedział, jak bardzo jest zmysłowa, nie

dawała mu spokoju myśl o przymusowym celibacie. Miał przed sobą trzy miesiące pokusy i

nie zaspokojonego poŜądania. Nie mógł odŜałować straconego czasu.

Z drugiej strony, zreflektował się, gdyby wziął Katy do łóŜka, zanim się pobrali,

mogłaby dokonać swego katastrofalnego „odkrycia” znacznie wcześniej i zrezygnować z

małŜeńskich planów. W ten sposób przynajmniej czekają go trzy miesiące.

Problem w tym, Ŝe będzie miał Ŝonę, ale nie będzie miał tego, na czym mu najbardziej

zaleŜało.

Pamiętał wyraz jej oczu, gdy opowiedziała mu o tym dniu przed laty, kiedy urwała się

z lekcji. Paliła się wtedy do niego, to pewne. A gdy ponownie pojawił się w jej Ŝyciu, była

przekonana, Ŝe go kocha. W ich noc poślubną oddawała mu się całą sobą.

Na pewno jej uczucia nie mogły zgasnąć w ciągu paru godzin, nawet jeśli nie

zachował się tak, jak tego oczekiwała. Garrett wpatrywał się w kieliszek, usiłując uporać się z

tym problemem. Musi znaleźć jakiś sposób przełamania barier, które wyrosły między nimi.

ałował, Ŝe nie zna się na uwodzeniu kobiet tak dobrze jak na prowadzeniu konia.

- No i jak znajdujesz małŜeństwo, Coltrane? - usłyszał nagle czyjś głos.

Odwrócił gwałtownie głowę i zobaczył Dana Bartona, zadbanego, eleganckiego

męŜczyznę mniej więcej w swoim wieku.

- Interesujące - odparł, nadal wpatrując się w Katy.

- Widzę, Ŝe wciąŜ jeszcze jesteś na etapie wstępnym - powiedział Dan, podąŜając za

jego wzrokiem.

- A co to za etap?

- Etap, na którym odkrywasz, Ŝe nie zawsze wiesz, o czym ona myśli. Kobiety to

dziwne istoty, stary. Fascynujące, ale dziwne.

- Wierzę ci. - Garrett pociągnął łyk piwa. Lubił Dana. Poznali się, gdy zaproszono ich

obu, by wygłosili parę wykładów na kursach dokształcających. Dan był księgowym. Jego

wykłady z dziedziny finansów zazębiały się z wiedzą Garretta na temat zarządzania farmą.

Od tamtego czasu często spotykali się przy podobnych okazjach.

- Cieszę się, Ŝe znalazłeś Ŝonę, która ma rozeznanie w twoich interesach.

Rozmawiałem z nią. Jest ekspertem w swojej dziedzinie, prawda?

- W jej rodzinie hodowano araby, zanim jeszcze przyszła na świat - wyjaśnił Garrett. -

Wygrała niejeden turniej, gdy była młodsza. Przez ostatnie dwa lata to ona zarządzała

stadniną ojca.

- Będzie cennym nabytkiem w twojej firmie.

- TeŜ tak myślę - zgodził się Garrett.

- Wydaje mi się, Ŝe będziecie świetnym małŜeństwem.

- Na pewno - odparł Garrett. W tym momencie zauwaŜył, Ŝe do Katy podchodzi

Royce Hutton.

- Przepraszam cię, Dan. Wrócę juŜ do Ŝony.

- AleŜ rozumiem. - Dan mrugnął porozumiewawczo - a Hutton ostatnio wciąŜ szuka

jakiejś nowej zdobyczy. To przez ten rozwód. Zachowuje się jak nienormalny.

Katy spostrzegła idącego ku niej Garretta w tym samym momencie, w którym

zobaczyła Royce'a Huttona. Zastanawiała się, czy to zbieg okoliczności, czy teŜ w Garretcie

odezwało się poczucie własności. Postanowiła nie roztrząsać tej sprawy. Uśmiechnęła się do

męŜa. Gdy objął ją lekko w pasie, nie broniła się. W tej samej chwili u jej boku zjawił się

Hutton. Uśmiechał się szeroko.

- Wygląda na to, Ŝe Coltrane wciąŜ jeszcze pamięta swoje sztuczki z rodeo. Krótko cię

trzyma, Katy.

Parę osób roześmiało się. Katy poczerwieniała, Garrett ścisnął ją mocniej. Uśmiechał

się niewyraźnie. Oczy mu błyszczały.

- śyjemy w niebezpiecznych czasach - stwierdził ironicznie. - MęŜczyzna musi dbać o

to, co dla niego najcenniejsze. - Rzucił okiem na zegarek. - Myślę, Ŝe juŜ na nas czas -

zwrócił się do Katy.

- Od razu poznać młodego małŜonka - zauwaŜył ktoś z rozbawieniem. - Nie moŜe się

doczekać, kiedy będzie z Ŝoną sam na sam.

- Pamiętam, jak to było - wtrącił inny męŜczyzna wzdychając. śona szturchnęła go w

bok. Zebrani spoglądali na nowoŜeńców z sympatią i Ŝyczliwością, Ŝycząc im wszystkiego

najlepszego.

Katy czuła, Ŝe robi jej się gorąco. Myślała o czekających na nich w domu dwóch

oddzielnych łóŜkach. Tego rodzaju dogadywanie byłoby nieznośne nawet dla najczulszych

kochanków, a co dopiero dla nich. Chciała jak najprędzej stąd wyjść. Gdy poczuła, Ŝe Garrett

kieruje ją łagodnie ku drzwiom, poddała mu się z ochotą.

- Dobranoc, Royce. Dziękujemy za zaproszenie. Miło nam było poznać sąsiadów -

wyrzuciła z siebie jednym tchem, zanim wyszli.

- Cala przyjemność po mojej stronie, Katy - uśmiechnął się Royce, - Do zobaczenia

wkrótce.

Na dworze lało jak z cebra.

- Poczekaj tutaj - rzucił Garrett, pozostawiając ją na ganku. - Przyprowadzę samochód.

- PrzecieŜ to niedaleko - zaprotestowała. - Raz, dwa przebiegniemy.

- Do licha, Katy, powiedziałem, Ŝebyś tutaj zaczekała. Nie musimy oboje moknąć.

Zaraz wrócę.

Westchnęła. Nie chciała sprawiać mu kłopotu. Garrett poślubił partnerkę w interesach

i była zdecydowana grać tę rolę do końca. Została jednak tam, gdzie jej polecił. Najwyraźniej

postanowił traktować ją jak Ŝonę.

Przez głowę Katy przemykały róŜne myśli, ogarniały ją na przemian uczucia tęsknoty

i nadziei. Od trzech dni popadała w zmienne nastroje, a nie wiedziała, ile czasu jeszcze

upłynie, zanim zdoła nad sobą zapanować.

Prawda wygląda tak, Ŝe jest bardzo zakochana w swoim męŜu i wie, Ŝe on jej pragnie.

Na dodatek mieszkają pod tym samym dachem. Takie połączenie uczuć i okoliczności

wystarczy, aby zachwiać nawet najbardziej nieugiętą decyzją. Odkrycie własnego gorącego

temperamentu na pewno nie pomoŜe jej wytrwać w postanowieniu. Była dostatecznie bystra,

by wiedzieć, Ŝe absolutnie nie moŜe na sobie polegać. śycie w permanentnym gniewie było

całkowicie sprzeczne z jej naturą.

Patrzyła bezmyślnie na strugi deszczu i oczami wyobraźni coraz wyraźniej widziała

swoją przyszłość. Nigdy nie zdoła grać przez trzy miesiące roli partnerki Garretta w

interesach i współlokatorki, kiedy jedyną rolą, jaka ją interesowała, była rola Ŝony.

Rozmyślała jeszcze nad swoją nieszczęsną przyszłością, gdy na podjeździe błysnęły

reflektory mercedesa. Zahamował tuŜ przed nią, drzwiczki otworzyły się.

- Szybciej, Katy, bo zmokniesz - zawołał Garrett.

Zbiegła ze schodów, uwaŜając, by się nie potknąć. Udało jej się dobiec do samochodu

prawie nie zmoczywszy płaszcza.

- Ulewa rzeczywiście szybko tutaj dotarła - powiedziała obojętnym tonem, zapinając

pas.

- Tak. I na tym skończyła się rozmowa na tematy neutralne.

W samochodzie zaległa cisza. Podobna cisza panowała, gdy parę godzin wcześniej

jechali do Huttona.

Zgoda, Garrett musiał się skoncentrować, aby wyprowadzić wóz z podjazdu. Deszcz

lał, wokół panowały ciemności.

- Dobrze się bawiłaś? - zagadnął po pewnym czasie.

- O tak, było bardzo miło.

- Spotkałem juŜ niektórych z tych ludzi wcześniej, gdy przyjeŜdŜałem tutaj

organizować firmę - oznajmił chłodno Garrett.

- Domyśliłam się. - Katy zastanawiała się, co teŜ chciał przez to wyrazić. Był w jego

słowach jakiś ukryty sens, - Wydali mi się sympatyczni - dodała po chwili.

- Owszem - wzruszył ramionami. - Hutton po rozwodzie zachowuje się co prawda

trochę zbyt swobodnie, a niektórym wydaje się, Ŝe oficjalna granica ubóstwa leŜy nieco

poniŜej dochodu stu tysięcy dolarów rocznie, ale tak w ogóle to przyzwoici ludzie.

- Na pewno masz rację. - Katy czuła, Ŝe coś tu zostało nie dopowiedziane. Garrett

widocznie teŜ, bo gdy znów się odezwał, z trudem się opanował, by nie wybuchnąć.

- Katy, oni zaakceptowali mnie przed pięciu laty. Naprawdę nie musiałem wŜeniać się

w twoją rodzinę, aby otrzymać od nich zaproszenie, Potrzebowałem tytko odpowiedniego

poziomu dochodów i umiejętności porozumiewania się ich językiem.

Katy nerwowo przełknęła ślinę. Była w domu. Próbował ją przekonać, Ŝe oŜenił się z

nią nie tylko dlatego, Ŝe była Randallówną z domu.

- Przepraszam za to, co powiedziałam dziś po południu, Garrett - wykrztusiła. - Nie

miałam prawa oskarŜać cię, Ŝe oŜeniłeś się ze mną ze względu na moje pochodzenie.

- MoŜe nie podobają ci się wszystkie powody, dla których cię poślubiłem, ale chcę,

eby choć jedno było jasne. Nigdy nie miałem zamiaru traktować cię jako przynęty na

waŜnych klientów ani teŜ wchodzić za twoim pośrednictwem do wyŜszej klasy społecznej.

Katy zrozumiała, jak bardzo go uraziła. Nerwowo zaciskała dłonie.

- Wiem, Garrett. Jesteś na to zbyt dumny. Byłam po prostu zła i przygnębiona, dlatego

tak się zachowałam. Ostatnio oboje mieliśmy duŜo stresów.

- Zupełnie niepotrzebnych.

- Jesteśmy w bardzo trudnej sytuacji - ciągnęła ostroŜnie.

- W cholernie nienaturalnej sytuacji. W głupiej sytuacji. Idiotycznej. Człowieka o

zdrowych zmysłach moŜe ona doprowadzić do obłędu.

Katy obserwowała go kątem oka. Zmarszczył brwi. Zacisnął dłonie na kierownicy z

taką siłą, jakby chciał ją zmiaŜdŜyć.

- To się nie uda, prawda, Garrett? - spytała wreszcie, siląc się na spokój.

- Co się nie uda? Trzy miesiące Ŝycia jak rodzeństwo, które dzieli wspólne

mieszkanie? Nie, to się rzeczywiście nie uda.

Katy zaczerpnęła tchu. Musi podjąć decyzję. Podobnie jak Garrett nie wytrzyma długo

w takiej sytuacji.

- MoŜe - zaczęła ostroŜnie - moŜe powinniśmy spróbować jeszcze raz. Oczywiście

jeśli chcesz.

- Katy ! - Garrett był jak ogłuszony.

- MoŜe masz rację - kontynuowała, starając się zapomnieć o wszystkich dręczących ją

wątpliwościach. - MoŜe ja rzeczywiście niewłaściwie sobie to wyobraŜałam. MoŜe za wiele

oczekiwałam od małŜeństwa. Dałam się ponieść dawnym, dziewczęcym emocjom, które

powinnam była porzucić dawno temu.

- Katy...

Nie odpowiedziała, wpatrywała się intensywnie w ciemność za oknem. Stopniowo

cały ten zamęt umysłu, jaki przeŜywała od nocy poślubnej, zaczął powoli ustępować, czyniąc

miejsce racjonalnemu spojrzeniu na sytuację.

- Pod wieloma względami masz słuszność Garrett. Moglibyśmy tworzyć dobry

związek. Mamy wspólne interesy, szanujemy się nawzajem i aŜ do naszej nocy poślubnej

łączyła nas przyjaźń.

- Katy, kochanie, oczywiście, Ŝe tak. Właśnie to starałem ci się od paru dni

wytłumaczyć. - W głosie Garretta brzmiało podniecenie. Jeszcze mocniej zacisnął dłonie na

kierownicy. - Przykro mi, Ŝe twoja noc poślubna nie wypadła tak, jak tego oczekiwałaś. To

moja wina. Byłem zmęczony i za bardzo cię pragnąłem. Tak dawno nie byłem z Ŝadną

kobietą. - Przerwał na chwilę. - W kaŜdym razie byłem zbyt szybki. Teraz to wiem.

Powinienem był bardziej liczyć się z tobą. A później od razu zasnąłem. Nie wiem, jak

mogłem to zrobić. Po prostu wydawało mi się, Ŝe ty juŜ więcej nie chcesz, to znaczy, Ŝe juŜ

nie masz ochoty się kochać i... Mniejsza o to. Chcę po prostu powiedzieć, Ŝe wiem, iŜ nie

zachowałem się jak naleŜy i przykro mi z tego powodu. Jeśli dasz mi jeszcze jedną szansę,

postaram się, zrobię wszystko, Ŝeby ci było dobrze. Przysięgam. Katy obserwowała jego

profil. Własne zakłopotanie było niczym w porównaniu z jego problemami.

- Garrett, na litość boską, o czym ty mówisz? Było mi dobrze. Powiedziałam ci

przecieŜ. Naprawdę. To było wręcz niewiarygodne. Nie miałam pojęcia, Ŝe mogę cos'

podobnego przeŜyć. Jesteś... jesteś fantastycznym kochankiem.

- Jeśli naprawdę byłbym taki fantastyczny - Garrett odwrócił na moment wzrok od

szosy - nigdy by nie doszło do takiej sytuacji między nami. Nie miałabyś tylu wątpliwości.

Nie zaczęłabyś mnie nienawidzić.

- AleŜ Garrett, ja cię wcale nie nienawidzę. - Wpatrywała się w niego zdumiona, Ŝe

mógł dojść do takiego wniosku.

- Czy ty w ogóle masz pojęcie, co ja przeszedłem od czasu naszej nocy poślubnej?

- Wiem, Garrett.

- Na litość boską, kochanie, ja... Nie zdąŜył dokończyć myśli. Błyskawicznie nacisnął

hamulec. Katy ujrzała ogromny ciemny kształt wyłaniający się z rowu prosto na szosę

dokładnie w tym samym momencie, gdy Garrett zahamował. Przez parę sekund reflektory

oświetlały Herosa.

Koń stał na środku drogi, wypręŜony, drŜący. Po chwili ruszył w kierunku pobocza, po

czym przyspieszył i zniknął w strumieniach deszczu.

- Mój BoŜe, to Heros - wyszeptała Katy, przeraŜona. - O mało na niego nie

najechaliśmy.

- Dobrze, Ŝe nie jechaliśmy szybciej.

- Mogliśmy wszyscy wylądować w szpitalu.

- Albo w kostnicy. Ponad sześćset kilo końskiego mięsa w zetknięciu z mercedesem to

nie Ŝarty. - Garrett skręcił aa pobocze i zatrzymał się. - W jaki sposób on się wydostał? Sam

osobiście zamknąłem drzwi do stajni - zastanawiał się.

- Musimy go poszukać. Zgubił się i jest przeraŜony. MoŜe znów skoczyć pod jakiś

samochód.

- Pójdę za nim. - Garrett otworzył bagaŜnik i wyjął lasso. - A ty jedź do domu.

- Najpierw pomogę ci go znaleźć. - Katy pchnęła drzwiczki. - Kto wie, czy w tych

warunkach dałbyś radę sam go złapać.

- Nie, Katy. Zniszczysz sukienkę. Dam sobie radę.

- Za późno. - Katy wysiadła juŜ z samochodu i momentalnie przemokła. - I tak juŜ się

zniszczyła. Na szczęście noszę płaskie obcasy. Wyobraź sobie, Ŝe musiałabym brnąć przez to

błoto w szpilkach.

- Katy, a więc pomóŜ mi...

Ale ona odeszła juŜ w tym kierunku, gdzie zniknął Heros. Garrett zaklął pod nosem,

wziął latarkę i poszedł za nią. Gwizdnął przeraźliwie.

- Czy ten twój psotny konik przyjdzie na zawołanie?

- Jeśli będzie miał ochotę.

- Być moŜe znów ogarnie go senność, zanim zdąŜy się za bardzo oddalić. Muszę

przyznać, Ŝe tym razem nie wyglądał na ospałego.

- 0 nie - przyznał Garrett w zamyśleniu. - Wyglądał na porządnie wystraszonego. A

starego Herosa byle co nie przestraszy.

- MoŜe to ta burza?

- Taak. Pytanie tylko, co on tu robił?

- MoŜe to jacyś wandale? Albo kiepscy dowcipnisie? - zastanawiała się Katy. - A

moŜe zamek w drzwiach był wyłamany?

- Do diabła, sam chciałbym to wiedzieć. Ale się dowiem. - Garrett znów przeciągle

gwizdnął.

- Nie słyszę jakoś grzmiących kopyt konia wracającego na wezwanie swego pana -

zauwaŜyła Katy.

- PrzecieŜ to nie jest koń wyścigowy. Nagle przed oczami Katy przemknął jakiś cień.

- Garrett, tam! - zawołała.

- Widziałem. Pójdź na lewo i powoli okrąŜaj go z tamtej strony. Nie rób Ŝadnych

gwałtownych ruchów. Tylko go uspokajaj.

- Wiem, jak się obchodzić z przeraŜonym koniem.

- Przepraszam. Zapomniałem, z kim się oŜeniłem. Naprzód, cowgirll - roześmiał się.

Katy zmarszczyła brwi, ale nic nie powiedziała. Oddaliła się we wskazanym kierunku.

Cała operacja nie trwała długo. Heros wyraźnie się ucieszył, gdy poznał, kto za nim

idzie. Podbiegł do Garretta i pozwolił uwiązać się na lasso.

Gdy szli juŜ razem prowadząc konia, widać było, Ŝe Heros chce jak najprędzej znaleźć

się w domu.

- Wiem, co on czuje - powiedział Garrett, gdy koń dotknął głową jego ramienia. -

Czas, byśmy juŜ poszli do domu.

Zagłębił dłoń we włosach Katy. Przyciągnął ją do siebie i pocałował w usta.

- Wrócę na koniu - powiedział. - A ty weź samochód Gdy tylko znajdziesz się w

domu, wskakuj pod gorący prysznic.

- Dobrze, Obserwował ją, gdy siadała za kierownicą. JuŜ miała ruszyć, gdy pochylił

się do okna.

- Jedź ostroŜnie, Katy - przestrzegł. - Jesteśmy juŜ blisko domu, ale w taką noc jak

dziś ta droga staje się niebezpieczna.

- Dobrze, Garrett. - Pomyślała, jak to miło, Ŝe się o nią troszczy.

- Za parę minut będę - zawołał jeszcze.

Katy skinęła głową i zatrzasnęła drzwiczki. Przez chwilę siedziała nieruchomo,

wspominając smak pocałunku Garretta. Obserwowała, jak ostroŜnie prowadził konia skrajem

drogi. Widać było, Ŝe Heros doskonale wyczuwa kaŜdy ruch ciała swego pana. MoŜe sprawiał

wraŜenie ospałego, ale trzeba przyznać, Ŝe był wspaniale wytresowany. Garrett nie

potrzebował nawet cugli.

Zniknęli w deszczu, jadąc drogą na skróty, a Katy pomału skierowała się ku domowi.

Myśli jej zaprzątała decyzja, jaką podjęła.

W istocie było tak, jak gdyby postanowiła ponownie wyjść za mąŜ. ChociaŜ

niezupełnie. Tym razem trudniej jej było podjąć decyzję. Powodowała się miłością do

Garretta, ale rozsądek ostrzegał ją, Ŝe moŜe to być zdradliwe.

Z całą świadomością wkracza z powrotem w intymny związek z męŜczyzną, który jej

nie kocha. Tym razem znała fakty, a jednak podjęła taką samą decyzję.

Zaryzykowała, gdyŜ jakaś jej część nie chciała wyrzec się Garretta Colltrane'a.

MoŜe wreszcie nauczy się ją kochać. A któŜ moŜe być lepszą nauczycielką jak nie

ona, pytała samą siebie. Zaparkowała samochód przed domem. Gdy wchodziła do środka,

poczuła nagle przypływ jakiegoś irracjonalnego optymizmu.

ZauwaŜyła, Ŝe w stajni pali się światło. A więc Garrett i Heros juŜ są. Jeszcze chwilę

potrwa, zanim Garrett wróci do domu. Musi najpierw osuszyć konia i oporządzić go na noc.

Katy postanowiła zrobić to, o co ją prosił przed rozstaniem.

Dziwnie się czuła wchodząc do małŜeńskiej sypialni i zdejmując z siebie mokrą

suknię. Przez ostatnie dni zwykła myśleć o tym pokoju jako o pokoju Garretta. Rozejrzała się

dokoła. Widać tu było ślady Garretta, wskazujące na dwie strony jego natury.

W szafie wisiały zarówno spłowiałe dŜinsy, jak i drogie garnitury. Buty z cholewami

stały tuŜ obok wytwornych bucików wizytowych. Na specjalnych uchwytach były zaczepione

paski z cienkiej skóry odpowiednie do garnituru, a obok gruby skórzany pas zakończony

srebrną klamrą z wygrawerowanymi słowami upamiętniającymi zwycięstwa Garretta w

rodeo.

Garrett Coltrane przebył długą drogę od czasu, gdy opuścił stajnie jej ojca. Wiele się

nauczył, ale nigdy nie nauczył się, jak kochać kobietę, pomyślała. Tyle sprzysięgło się

przeciw niemu. Po pierwsze, miał nie najlepszych nauczycieli w osobach rodziców, po drugie

- złe doświadczenia z kobietą, która przez miłość rozumiała jedynie zaspokojenie własnego

poŜądania. Na dodatek wiele czasu i energii kosztowało go wspinanie się po szczeblach

drabiny społecznej. Niewiele juŜ zostawało na przyjemniejsze strony Ŝycia. MoŜe jednak nie

było jeszcze za późno na nauczenie Garretta miłości.

Katy weszła do łazienki i puściła gorący prysznic. Zaczynała właśnie rozkoszować się

ciepłem spływającej na nią wody, gdy usłyszała, Ŝe ktoś wchodzi do łazienki. Nerwowo

cisnęła mydło.

- Garrett? - spytała.

Drzwi kabiny z prysznicem otworzyły się gwałtownie. Stał przed nią Garrett

wpatrzony w jej nagie ciało. Był rozebrany i wydawało się, Ŝe wypełnia sobą całą przestrzeń

między kabiną prysznica a łazienką. Widać było, Ŝe jest podniecony. Gdy wszedł do środka i

zamknął za sobą drzwi, mięśnie napięły mu się pod gładką, opaloną skórą.

- Chyba to będzie romantyczne - powiedział, wciąŜ nie spuszczając z niej wzroku.

- Co? - Instynktownie podniosła do piersi rękawicę do mycia, by natychmiast

uświadomić sobie, jak niewiele ona przykrywa. Uśmiechnęła się niepewnie.

- Wspólny prysznic. - Garrett ujął jej podbródek. -Myślę, Ŝe mógłbym się

przyzwyczaić do odrobiny romantyzmu.

- Wierzę w twoje zdolności adaptacyjne - zaŜartowała. Przesunęła palcami po jego

klatce piersiowej. Widziała i czuła, Ŝe reaguje na bliskość jej ciała, i ucieszyła się. Zniknęła

gdzieś cala nieśmiałość, tak samo jak wtedy, gdy Garrett po raz pierwszy wziął ją w ramiona.

- Katy, kochanie, nie będziesz Ŝałowała swojej decyzji. Przysięgam. NaleŜymy do

siebie. Odpowiadamy sobie. Zobaczysz, Ŝe wszystko będzie dobrze, Ŝe będziemy bardzo

szczęśliwi.

- Wydajesz się bardzo pewny siebie.

- Nie oŜeniłbym się z tobą, gdybym nie był pewny. Wiem, czego chcę, i jestem

zdecydowany cięŜko pracować, by to osiągnąć. Ty teŜ lubisz pracować. Wiem o tym. Proszę

cię więc, abyś włoŜyła trochę wysiłku w to, Ŝeby nasze małŜeństwo było udane.

- Myślisz, Ŝe to wystarczy? - Ujęła jego twarz w dłonie i przyciągnęła gwałtownie ku

sobie jego głowę. Rozchyliła usta.

- Katy, moja słodka Katy. - W glosie Garretta wezbrało poŜądanie. Przywarł wargami

do jej ust.

DrŜała w jego ramionach. Przycisnęła się do niego całym ciałem.

- Tym razem to ja chcę cię dotykać - wyszeptała.

- Tak, Katy, kochana, rób wszystko, co chcesz. Wszystko. Chcę, Ŝebyś dotykała mnie

wszędzie. - Oparł dłonie na jej biodrach. Przesunął niŜej, na pośladki. Ścisnął je delikatnie.

- Chcę, Ŝebyś mnie poznała. Całego. Chcę, Ŝeby ci było dobrze, tak dobrze, Ŝebyś

nigdy nie chciała nikogo innego. - Glos uwiązł mu w gardle.

Teraz, gdy znajdowała się znów w jego ramionach, nie wyobraŜała sobie, by mogła

kiedykolwiek być z innym męŜczyzną.

- Tylko ciebie chcę dotykać - szeptała. - Nikogo innego nie mogłabym. Naprawdę.

Nikogo... - Błądziła palcami po jego mokrych ramionach.

- Ach, Katy, jak mi dobrze. - ZadrŜał i przytulił ją jeszcze mocniej. Chwycił ją za

pośladki i uniósł do góry. -Patrz, co ty ze mną robisz.

- Czuję, co z tobą robię. - Przylgnęła do niego, objęła go za szyję, dumna z jego siły.

Poczuła, Ŝe jest twardy, napięty.

Krzyknęła z rozkoszy. Przywarła twarzą do jego ramienia, pieściła jego skórę

koniuszkiem języka.

- Pomału, kochanie. Chcę, Ŝeby ci było dobrze. - Garrett westchnął, jego ciało

przeszedł dreszcz.

- Nie martw się. Jest mi dobrze - roześmiała się.

- Co w tym śmiesznego? - spytał.

- Nic - odparta i znów się uśmiechnęła. Pochyliła głowę, by lekko ugryźć' go w ramię.

- Katy.

- Właśnie pomyślałam, jakie to dziwne, Ŝe to ja ciebie uspokajam. Zawsze wydajesz

się taki pewny tego, co robisz.

- Nie przy tobie. Myślę, Ŝe popełniłem parę błędów, kochanie.

- Nie w tej dziedzinie - roześmiała się, patrząc mu prosto w oczy.

Uśmiechała się przez cały czas, gdy pomału opuszczał ją w dół, aŜ stanęła na

podłodze. Zakręcił prysznic.

- Jeśli to jest jedyna rzecz, jaką dobrze robię - wymamrotał - to skoncentruję się na

niej.

Katy zamknęła oczy, czując miłe podniecenie i prawdziwą rozkosz, gdy Garrett pieścił

ją delikatnie, wycierając całe ciało ręcznikiem. Dotknął jej sutek, a gdy poczuł, Ŝe

stwardniały, pochylił się, by całować kaŜdą z nich z ogromną czułością i delikatnością.

- Lubisz to, Katy?

- O tak - westchnęła. - Bardzo.

- Powiedz mi, co jeszcze lubisz. Co mam robić.

- Wszystko, co robisz, jest cudowne. - Przesunęła dłoń do jego brzucha, a później niŜej

i zaczęła go pieścić najczulej, jak potrafiła.

- O BoŜe, Katy -jęknął.

- Dobrze to robię?

- Wspaniale. Nie mogę dłuŜej czekać.

- Ja teŜ nie.

Garrett wytarł ją do sucha. Gdy kończył, z trudem trzymała się na nogach.

- PomóŜ mi - poprosiła. Wziął ją na ręce i zaniósł do sypialni. Posadził na łóŜku.

- Będę cię trzymał tak mocno, Ŝe nigdy nie zechcesz ode mnie odejść.

PołoŜył się obok niej, rozchylił jej uda i dotknął palcami ciepłego i wilgotnego ciała.

ZadrŜała, przyciągnęła go do siebie.

Pieścił ją dłońmi i ustami, aby wywołać reakcję, której tak bardzo pragnął. Tak bardzo

chce, Ŝeby mi było dobrze, ucieszyła się. Wydawało się, Ŝe jest to jedyna rzecz na świecie, na

której mu naprawdę zaleŜy. Był zajęty wyłącznie nią, skoncentrowany tylko na niej, myślał

jedynie o tym, Ŝeby sprawić jej przyjemność. Krzyknęła, była jak ogłuszona, wydawało jej

się, Ŝe zapada się w jakąś przepastną otchłań.

A gdy powrócili do rzeczywistości, leŜeli przy sobie obejmując się wzajemnie,

rozgrzani namiętnością, która doprowadziła ich do najwyŜszej ekstazy. Katy raz jeszcze

poddała się prymitywnej sile instynktu, który sprawia, Ŝe męŜczyzna i kobieta przez ułamek

sekundy czują się zespoleni w jedno.

ROZDZIAŁ 7

Następnego ranka Heros nie wyglądał wcale gorzej niŜ zazwyczaj. Garrett przechadzał

się u wejścia do stajni i obserwował konia zajadającego siano.

- Mieliśmy obaj ekscytującą noc, prawda, stary? - zagadał. Koń zastrzygł uszami na

dźwięk znajomego głosu.

- ZałoŜę się jednak, Ŝe ja lepiej spędziłem czas niŜ ty.

- Garrett uśmiechnął się na samo wspomnienie. Heros odwrócił na chwilę łeb, ale po

chwili znów zajął się sianem.

Garrett był w znakomitym nastroju. Od dawna juŜ nie czul się tak wspaniale.

- Mam cudowną, słodką, seksowną Ŝonę, stary. Nigdy byś tego nie zgadł patrząc na

nią. Sprawia wraŜenie spokojnej i opanowanej, powaŜnej i trochę nieśmiałej. Ale w łóŜku

zamienia się w wulkan. Delikatna jak kotka, potrafi być dzika jak źrebica, która jeszcze nie

nosiła siodła. Nigdy się z czymś takim nie spotkałem.

Heros nadal był zajęty sianem. Najwidoczniej ludzkie namiętności nie robiły na nim

adnego wraŜenia.

- Są takie chwile, Heros, kiedy mi cię Ŝal. Bycie wałachem ma swoje ujemne strony.

Garrett przyjrzał się zamkowi u drzwi. Był nie naruszony. Drzwi nie mogły otworzyć

się przypadkowo. Słońce świeciło jasno. Po nocnej burzy nie zostało ani śladu. Dzień

zapowiadał się obiecująco.

Tak jak jego małŜeństwo.

Na samą myśl o tym poczuł głębokie zadowolenie. Krótka, niespodziewana burza,

jaka rozpętała się następnego ranka po nocy poślubnej, minęła tak samo nagle, jak się zaczęła.

Katy znów była tą dawną Katy, którą znal wcześniej. Wszystko teraz będzie dobrze.

Wszystko ułoŜy się tak, jak sobie zaplanował. A nawet lepiej. Kiedy zdecydował się oŜenić z

Katy, nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo jest zmysłowa. Nie miał pojęcia, Ŝe będzie aŜ tak

szczęśliwy.

- Masz szczęście, Heros, Ŝe nie musisz się zastanawiać nad kobiecą psychiką. Mówię

ci, to straszne. Istny labirynt, w którym nie sposób się rozeznać. Nawet jeśli jest inteligentna i

wygląda na rozsądną, moŜe cię zaskoczyć. Kto by pomyślał, Ŝe słodka mała Katy będzie taka

uparta? Powiadają, Ŝe to zwykłe zdenerwowanie panny młodej, ale ja ci mówię, Ŝe przez

ostatnie parę dni czułem się tak, jakbym stąpał po polu minowym. Na szczęście juŜ po

wszystkim. Sytuacja się unormowała.

Heros zarŜał cicho i chwycił następną kupkę siana.

- Muszę jej pilnować. ZauwaŜyłem, jak Hutton i paru innych patrzyło na nią wczoraj.

Gdy tylko zaczynała mówić o swoim programie hodowlanym, zamieniali się w słuch. Nie

wiem, czy ona wie, jak seksownie wygląda rozprawiając o rozpłodzie koni. Jest tak powaŜna i

tak przekonywająca, Ŝe słuchający jej męŜczyźni czują się jakby naleŜeli do jej stadniny. Gdy

włączyła się w dyskusję o przewadze naturalnych metod rozrodu nad sztucznym

zapłodnieniem, mało brakowało, a byłbym ją chwycił za ręce i nogi i wyniósł z pokoju.

MęŜczyznom aŜ ślinka leciała, gdy na nią patrzyli. Najzabawniejsze jest to, Ŝe ona

prawdopodobnie wcale nie zdawała sobie z tego sprawy.

Herosowi teŜ leciała ślinka, ale na widok siana. Garrett przerwał na chwilę swój

monolog i jeszcze raz przyjrzał się uwaŜnie zamkowi u drzwi. Nagle usłyszał nieco zachry-

pnięty głos Emmetta Brackena. Najwyraźniej chlapnął sobie jednego wieczorem.

- Dzień dobry, panie Coltrane. - Bracken wszedł do stajni. - Co słychać?

- Coś tu się działo w nocy z tymi drzwiami.

- A co takiego? - Bracken zmarszczył brwi.

- Heros uciekł. Omal na niego nie wpadłem wracając od Huttona.

- Był na szosie?

- Tak. Spłoszony przez burzę. Tak myślę. ZauwaŜyłem go dosłownie w ostatniej

chwili.

- Zamek w porządku? - Emmett zacisnął wargi i spojrzał w zamyśleniu na konia.

- Tak.

- To zmyślny koń. Czy nie sądzi pan, Ŝe mógł sam jakoś odemknąć zasuwę? - Emmett

powoli cedził słowa.

- Wykluczone. Jest zmyślny, ale nie ma rąk. Bez pomocy rąk nie moŜna otworzyć tych

drzwi.

- A moŜe jakaś para rąk zapomniała zamknąć stajnię? - mruknął Bracken.

- Własnoręcznie ją zamknąłem około szóstej po południu.

Zapadła długa cisza. Emmett stał nieporuszony z widłami w ręku, wpatrując się w

zatrzask u drzwi.

- Sądzi pan, Ŝe ktoś naumyślnie je otworzył?

- Przemknęła mi taka myśl. - Garrett uwaŜnie obserwował Brackena.

- Myślę, Ŝe to mogło się stać w ten sposób - potrząsnął głową Emmett. Zsunął czapkę

niŜej na czoło, tak Ŝe niemal przysłaniała mu oczy.

- To znaczy, w jaki? - nalegał Garrett.

- To znaczy, Ŝe ktoś to zrobił naumyślnie.

- Wiesz coś, czego ja nie wiem, Bracken? - spytał Garrett najłagodniej, jak potrafił.

- Wiem, ile ten koń dla pana znaczy. KaŜdy, kto pana zna, teŜ to wie - powiedział

Emmett tajemniczo.

- Co ty próbujesz mi powiedzieć, Bracken? - Garrett rozłoŜył ręce i oparł się o drzwi

stajni.

- Tylko to, Ŝe mógł to zrobić ktoś, kto ma z panem na pieńku. - Bracken odwrócił się

do wyjścia.

- Bracken. - Głos Garretta zabrzmiał ostrzegawczo.

- Nie wiem nic, czego by pan nie wiedział.

- To znaczy?

- To znaczy, Ŝe pan lepiej niŜ ja zna ludzi, którzy mają z panem na pieńku.

- Być moŜe - odparł sucho Garrett. - Ale chciałbym, Ŝebyś wymienił kilku. MoŜe to

będą ci sami.

- Na pana miejscu - zaczął Emmett - zacząłbym od kobiet. Kobieta, która czuje, Ŝe

została skrzywdzona, jest zdolna do najprzedziwniejszych rzeczy. A moŜe zbyt krótko pan

yje, aby o tym wiedzieć? - Bracken wyszedł ze stajni.

Katy usłyszała głos Emmetta w momencie, gdy przekraczała próg stajni. Bracken o

mało na nią nie wpadł. Usunęła się na bok.

- Przepraszam - bąknął. - Nie zauwaŜyłem pani.

Katy uśmiechnęła się przelotnie. Podeszła do Garretta, patrzącego na nią z dziwnym

wyrazem twarzy.

- Przyszłam zobaczyć, jak się miewa Heros - zaczęła.

- W porządku. - Garrett nadal uwaŜnie ją obserwował.

Katy nerwowo przełknęła ślinę. Nagle poczuła się nieswojo. Serce skoczyło jej do

gardła. Większą część nocy spędziła przekonując samą siebie, Ŝe postąpiła słusznie zgadzając

się, by ich małŜeństwo było małŜeństwem z prawdziwego zdarzenia. Teraz niezrozumiały

wyraz oczu męŜa sprawił, Ŝe znów zadała sobie pytanie, czy aby nie popełniła kolejnego

błędu. Garrett tego ranka wydawał się jakiś obcy i ponury. Całkiem inny niŜ w nocy.

- Coś się stało, Garrett? - spytała zaniepokojona.

- Rozmawiałem właśnie z Emmettem o tym, co się wydarzyło w nocy. Doszliśmy do

wniosku, Ŝe Heros nie mógł się stąd wydostać sam. Ktoś musiał mu w tym pomóc.

- Co? - Katy popatrzyła na niego z przeraŜeniem. -Ktoś go wypuścił?

- Na to wygląda.

- Ale kto?

- To właśnie najbardziej interesująca część pytania.

- MoŜe jakieś dzieciaki chciały zrobić głupi kawał? A moŜe jakiś włóczęga chciał

spędzić noc w ciepłej stajni?

- Emmett sugerował, Ŝe mogła to zrobić kobieta. MoŜe w ten sposób chciała się

zemścić na męŜczyźnie, który, jej zdaniem, ją skrzywdził.

Katy zabrakło tchu. Musiała oprzeć się o ścianę, by nie upaść. Słowa Garretta raziły w

nią jak piorunem. Zrozumiała, co miał na myśli. Instynktownie się cofnęła.

- UwaŜasz, Ŝe miałam z tym coś wspólnego? - wyszeptała. - Myślisz, Ŝe byłabym

zdolna do czegoś takiego? Po tym... po tym, co zdarzyło się między nami tej nocy?

- Heros został wypuszczony, zanim poszliśmy do łóŜka. - Garrett zmierzył ją

wzrokiem. - Nie wiadomo dokładnie, kiedy wyszedł ze stajni.

- Garrett!

- Mógł zginąć. Mógł zabłądzić gdzieś między skałami. Mogła go zabić cięŜarówka.

Do diabła, sam go o mały włos nie zabiłem. Byłaby to wyjątkowo perfidna forma zemsty, nie

uwaŜasz?

- Garrett, na litość boską, co ty mówisz? - Katy nie wierzyła własnym uszom. - Czy ty

naprawdę myślisz, Ŝe ja mogłabym zrobić coś podobnego tylko dlatego, Ŝe inaczej

wyobraŜałam sobie małŜeństwo? Wierzysz, Ŝe mogłabym mścić się w ten sposób?

Wykorzystując Bogu ducha winnego konia?

Garrett zbliŜył się do niej. Chwycił ją za ramiona i świdrował wzrokiem z taką siłą, Ŝe

zadrŜała.

- Nie - powiedział zdecydowanie, - Nie wierzę, byś mogła wykorzystać poczciwego

Herosa, by się na mnie zemścić. Bracken się myli. Kobieta, która Ŝywi do kogoś urazę, moŜe

zrobić róŜne dziwne rzeczy, ale jednego jestem pewien. śe kochasz konie. Nigdy nie

naraziłabyś na niebezpieczeństwo Herosa. Nie posłuŜyłabyś się koniem przeciwko mnie.

Jesteś uczciwa, Katy. Masz swoje własne sposoby toczenia walki.

- No cóŜ, dziękuję ci chociaŜ za to. Garrett przyciągnął ją do siebie. Objął mocno i

wtulił twarz w jej włosy.

- Przepraszam, Katy. Przez chwilę po tym, co powiedział Emmett, pomyślałem o

twoim zachowaniu po nocy poślubnej. Przez parę dni nie miałem pojęcia, co czujesz, co

myślisz. Byłaś tak inna niŜ ta Katy, którą znałem. Ta cala gadanina o wspólnym Ŝyciu jak

rodzeństwo czy partnerzy w interesach, po prostu całkowicie wytrąciła mnie z równowagi.

Nie wiedziałem, co się wokół mnie dzieje.

- Nie trzeba wiele, by zamącić męski umysł - zauwaŜyła z przekąsem.

- No cóŜ, jesteśmy nieskomplikowanymi, prostolinijnymi osobnikami. Spytaj

któregokolwiek z męŜczyzn -uśmiechnął się Garrett.

- JuŜ dobrze. - Katy oparła głowę o jego pierś. Napięcie powoli ją opuszczało. - Jeśli

jesteśmy zgodni, Ŝe nie zrobiłam tego ja, to kto w takim razie?

- śebym to ja wiedział. Być moŜe rzeczywiście jakiś włóczęga. Albo dziecko, które

chciało pobawić się z koniem. W kaŜdym razie postaram się, Ŝeby to się więcej nie

powtórzyło.

- Co zrobisz?

- Jeszcze dziś zainstaluję system alarmowy. Nic bardzo skomplikowanego. Po prostu

urządzenie, które uruchomi dzwonek znajdujący się w domu, gdyby ktoś próbował otworzyć

drzwi. To powinno wystarczyć.

- Przykro mi, Ŝe choć przez chwilę myślałeś, Ŝe to ja.

- Katy spojrzała na niego ze smutkiem. Uścisnął ją mocno, po czym odstąpił o krok do

tyłu.

- W ciągu ostatnich dni zupełnie zbiłaś mnie z tropu, moja pani. Nie wiedziałem, na

jakim świecie Ŝyję, ale teraz znów wszystko się unormowało. Prawda? - popatrzył na nią z

rozmarzeniem. Myślami błądził wokół przeŜyć minionej nocy.

- Nie bardzo wiem, co uwaŜasz za normalne, Garrett.

- Dopóki będzie tak jak tej nocy, wszystko będzie dobrze. - W głosie Garretta

pobrzmiewało zadowolenie i radość. - Wiesz, duŜo o tym myślałem.

- O, to ogromny wysiłek dla męŜczyzny.

- Nie bądź złośliwa. Mówię powaŜnie. Ty i ja mamy ze sobą wiele wspólnego i

powinniśmy to wykorzystać, W małŜeństwie wspólne zainteresowania są bardzo waŜne.

- Od kiedy to jesteś takim ekspertem od małŜeństwa?

- uśmiechnęła się, spoglądając mu prosto w oczy. Ku jej zaskoczeniu potraktował to

pytanie powaŜnie.

- Przyznaję, Ŝe dopiero się uczę. Ale myślę, Ŝe to dobrze, jeśli ludzi coś łączy. Jeden z

powodów, dla których pobraliśmy się, to przecieŜ wspólne zainteresowania.

- Chyba masz rację. - Katy utkwiła wzrok w Herosie, zastanawiając się, czego jeszcze

moŜe się spodziewać. Udało jej się ostatnio kilka razy zbić Garretta z tropu, ale to było

niczym w porównaniu z tym, do czego on był zdolny wobec niej.

- Powinniśmy wykorzystać fakt, Ŝe mamy ze sobą tyle wspólnego.

- Zgoda - przytaknęła.

- Myślę, Ŝe juŜ czas, by ktoś z powrotem wrzucił cię na konia, Katy.

- Niech ci to nawet przez myśl nie przejdzie - ostrzegła. Przywarła do drzwi stajni,

wpatrując się niewidzącym wzrokiem w konia.

- AleŜ, Katy, kochanie, pomyśl rozsądnie. - Garrett starał się mówić jak najłagodniej.

Pogłaskał ją delikatnie po włosach. - Wiem o wszystkim, co się wydarzyło tamtej nocy.

Wiem, jak bardzo to przeŜyłaś. Ale teraz to juŜ przeszłość. Było, minęło. Tak bardzo lubiłaś

jeździć konno. Nie ma sensu rezygnować z powodu jednego przykrego doświadczenia.

- Przykre doświadczenie! Garrett, aleŜ ja o mało nie zginęłam! Nie moŜesz sobie

nawet wyobrazić tego, co działo się tamtej nocy. Płomienie, dym i oszalałe konie. I ból.

Garrett, czy ty masz pojęcie, jak ja cierpiałam?!

- Kochanie, rozumiem, ale gdybyś miała wypadek samochodowy, prędzej czy później

znów wsiadłabyś do auta. Tak samo jest z jazdą konną.

- Nieprawda, to ogromna róŜnica. Mam swobodę wyboru i zdecydowałam, Ŝe nigdy

juŜ nie będę jeździć. Nie przekonuj mnie, Garrett. Decyzję podjęłam juŜ dawno. Jestem

dorosła i mam prawo robić to, co uwaŜam za stosowne.

- Wytworzyłaś w sobie jakąś fobię. I po co? PrzecieŜ jazda konna stanowiła część

twego Ŝycia - perswadował Garrett. - Pamiętam, jak pięknie wyglądałaś w siodle. Stawałaś się

inną kobietą, oŜywiałaś się, rozkwitałaś, zupełnie tak samo jak wtedy, gdy trzymam cię w

ramionach.

- Na litość boską, Garrett. A cóŜ to za bezsensowne porównanie. Skąd ty moŜesz

wiedzieć, jak wyglądałam. Gdy znałeś mnie przed laty, byłam jeszcze dzieckiem.

- Pamiętam, Katy, dobrze pamiętam. Pamiętam, jak uwielbiałaś pokazy i zawody. Jaka

byłaś podniecona i dumna ze zwycięstwa. Pamiętam, ile godzin przygotowywałaś konie do

wyjścia na tor. Jaka byłaś ambitna. Jazda konna była dla ciebie najwaŜniejszą rzeczą w Ŝyciu.

A ty byłaś dobra, bardzo dobra.

- Ludzie się zmieniają, Garrett. Powinieneś to wiedzieć.

- Owszem, ludzie się zmieniają. Ale pewne rzeczy się nie zmieniają. Kochasz konie i

byłaś cudowną amazonką. Jazda konna to coś, co moŜemy robić razem. Co nas łączy. Czas,

byś znów wsiadła na konia. Zbyt duŜo juŜ czasu spędziłaś na podsycaniu w sobie strachu. -

Garrett uśmiechnął się ciepło. - Pomogę ci przezwycięŜyć ten strach.

- Nie nalegaj, Garrett.

- Kiedyś będziesz mi jeszcze za to wdzięczna, kochanie.

- Nie uszczęśliwiaj mnie na siłę. - Katy była juŜ wyraźnie wściekła. - Jeśli nie

przestaniesz...

- Cicho... - Zamknął jej usta pocałunkiem. - Uspokój się, kochana. Do niczego nie

chcę cię zmuszać. Niech czas to rozstrzygnie. Tak jak to było z nami. - Pocałował ją raz

jeszcze. - Lubię to - wymamrotał między jednym a drugim pocałunkiem.

- Garrett, rozpraszasz mnie - powiedziała Katy oskarŜycielskim tonem, ale jej irytacja

słabła pod wpływem ciepła jego ust. Ostatniej nocy zdecydowała, Ŝe jeśli tylko w tej

dziedzinie mogą się naprawdę porozumieć, powinna starać się ułatwić to porozumienie.

Problem polegał jedynie na tym, Ŝe w takich chwilach jak ta całkowicie ulegała męŜczyźnie,

który nawet nie nauczył się jeszcze jej kochać. Ryzyko, na które się wystawiała, było

ogromne i Katy świetnie o tym wiedziała.

- Lubię cię rozpraszać. - Oparł ją plecami o ścianę i przysunął się do niej. Kolanem

rozchylał jej nogi, a kiedy ustąpiła pod jego naporem, natychmiast wsunął udo między jej uda.

- Tak, właśnie tak, kochanie. Zaciśnij nogi tak, jakbyś to zrobiła jadąc na ogierze. No,

dalej.

- AleŜ, Garrett! Ktoś moŜe nas zobaczyć. - PoŜądanie mieszało się w niej ze strachem.

- Emmett kręci się w pobliŜu. MoŜe w kaŜdej chwili wejść.

- Nie sądzę, aby się odwaŜył, ale jeśli się boisz, to zaraz temu zaradzimy.

- Co chcesz zrobić?

- Zgadnij. - Podniósł ją i zarzucił sobie na ramię.

- Nie! Nie tutaj. Puść mnie, Garrett. Słyszysz?

- Słyszę.

Zaniósł ją do pustego boksu, gdzie złoŜono siano i słomę. Starannie zamknął drzwi do

stajni. Natychmiast zrobiło się ciemno. Promienie słońca sączyły się jedynie przez szpary w

cianach. Garrett ostroŜnie ułoŜył Katy na sianie.

- WciąŜ jeszcze nie przyzwyczaiłaś się do roli Ŝony.

- To źle czy dobrze? - Przeraziła się na samą myśl o tym, jak na niego działa. - Myślę,

e to ty powinieneś mi pomóc przyzwyczaić się do tej roli.

- Oczywiście, to mój słodki obowiązek - zapewnił, kładąc się obok. Oczy błyszczały

mu tak samo jak ostatniej nocy.

Katy westchnęła i objęła go za szyję. Pod wpływem jego wzroku zaczynała poddawać

się całkowicie zmysłom i wszechogarniającemu ją poŜądaniu.

Garrett pospiesznie ściągnął ubranie z siebie i z niej. Później przewrócił się na plecy i

chwycił ją w pasie. Pragnął jej i ona go pragnęła. Dotknął najintymniejszego miejsca, a kiedy

jęknęła, zamruczał z rozkoszy.

Pomału połoŜył ją na sobie, przykrywając się jej ciałem. DrŜała pod dotykiem jego

dłoni.

- PokaŜ mi, jaki dobry z ciebie jeździec - powiedział chrapliwym głosem.

A później roześmiał się z radości i satysfakcji, czując, jak jej palce wbijają się w skórę

jego ramienia. W chwilę później juŜ się nie śmiał.

Oboje zatracili się w namiętności.

W jakiś czas później Garrett poruszył się. Katy zsunęła się z niego.

^ - Przypomnij mi, Ŝebym następnym razem odliczył do dziesięciu, zanim to zrobię. -

Otrzepał źdźbła słomy i podał Katy ubranie. - Człowiek moŜe się nieźle poranić uprawiając

miłość na słomie.

- A ja myślałam, Ŝe to romantyczne.

- To dlatego, Ŝe byłaś na górze, - Wstał i włoŜył dŜinsy.

- Do mnie masz pretensje? PrzecieŜ to był twój pomysł. - Katy włoŜyła bluzkę.

- Hej, chciałem cię tylko trochę podraŜnić. Naprawdę sądzisz, Ŝe to było romantyczne?

- SpowaŜniał nagle.

Zawahała się, po czym szybko skinęła głową. Garrett wyglądał na zadowolonego z

siebie.

- CóŜ. nigdy bym nie myślał... Mniejsza o to. A więc to było romantyczne? -

powtórzył.

- Uhm.

- W takim razie moŜe kiedyś to powtórzymy. MęŜczyzna musi być gotów do pewnych

poświęceń dla swojej kobiety.

- Naprawdę? - uśmiechnęła się.

- Naprawdę. - Zapiął koszulę i popatrzył z zainteresowaniem właściciela, jak Katy

pomału się ubiera. Nagle uśmiech zniknął mu z twarzy, spowaŜniał.

- Coś się stało? - spytała zaniepokojona.

- Myślałem właśnie o tym, co powiedział Bracken. śe to kobieta mogła w nocy

wypuścić Herosa.

- Znowu zaczynasz? - Katy ogarnął lęk. - Znów wracasz do tego samego? Teraz, gdy

juŜ zrobiłeś sobie przyjemność na słomie, znów się zastanawiasz, czy to jednak nie ja?

- Uspokój się. - W głosie Garretta brzmiało ostrzeŜenie. - Strasznie jesteś dziś

nerwowa. Daj mi skończyć. Wcale nie myślę, Ŝe to ty. Doskonale wiem, Ŝe nie. Coś innego

nie daje mi spokoju.

- Co mianowicie?

- Zastanawiałem się, skąd Brackenowi przyszło do głowy, Ŝe to mogłaś zrobić ty.

Powiedział coś o kobiecie, która czuje się skrzywdzona.

- Wiem, skąd wpadł na ten pomysł. - Katy umknęła wzrokiem w bok.

- Taak? Mam nadzieję, Ŝe nie będziesz tego przede mną ukrywać - powiedział Garrett

z lekką pretensją w głosie.

- Nadine zauwaŜyła, Ŝe... Ŝe nie spaliśmy razem. - Katy westchnęła. - Sprzątała

mieszkanie i zobaczyła, Ŝe spaliśmy w osobnych pokojach. Trochę to dziwne jak na parę

nowoŜeńców w czasie miodowego miesiąca. Usłyszała takŜe to, co mówiłeś wczoraj po

wyjściu Huttona. Podejrzewam, Ŝe wyciągnęła z tego swoje własne wnioski i podzieliła się

nimi z męŜem.

- Ach, tak. - Garrett oparł się o drzwi. - Teraz rozumiem. Ostatnio zachowywałaś się

jak kobieta skrzywdzona, czy tak?

- Nie zauwaŜyłam.

- To dlatego Bracken tak powiedział - roześmiał się Garrett. - Ale juŜ po wszystkim,

prawda? Sytuacja między sami znów się unormowała. Nie będzie juŜ więcej burz i napadów

gniewu. śadnych ataków zdenerwowania panny młodej.

- Jak rozkaŜesz, Garrett - powiedziała ze sztuczną słodyczą w głosie.

Roześmiał się, przytulił ją i pocałował w czubek głowy.

- No, chodźmy, moja pani. Trzeba coś zjeść i napić się kawy. Zostały moŜe bułeczki

ze śniadania?

- PrzecieŜ zjadłeś je godzinę temu.

- Widocznie wzmaga mi się apetyt. Akurat wchodzili do kuchni, gdy zadzwonił

telefon.

Garrett podniósł słuchawkę. Z jego słów Katy domyśliła się, Ŝe musiało wydarzyć się

coś powaŜnego w firmie, coś, co moŜna było załatwić tylko z nim.

- W porządku, Carson, uspokój się. Czy Layton tam jest? Co u diabła ma znaczyć, Ŝe

ma urlop? Ściągnij go, niech wraca do biura. - Zaklął pod nosem. - Dobrze, juŜ dobrze, słyszę

cię. Nie sposób go ściągnąć. A niech to! Następnym razem, gdy będzie brał wolne, upewnij

się, czy jedzie gdzieś, gdzie są telefony. Wygląda na to, Ŝe muszę wyjechać. - Spojrzał na

zegarek, - Mogę być późnym popołudniem. Powiedz Bisby'emu, Ŝeby nie popuszczał. Bank

nie moŜe działać tak szybko jak my. Nie straci swojej ziemi w ciągu następnych czterdziestu

ośmiu godzin. Dostanie poŜyczkę. Zobaczymy się o trzeciej. A teraz trzymaj rękę na pulsie.

Dopóki nie przyjadę.

Katy słuchała, jak Garrett wydawał polecenia świadczące o jego dobrej znajomości

pracy banków i księgowości Odwiesił wreszcie z irytacją słuchawkę. Sięgnął po kawę.

- Słyszałaś? - spytał.

- Pojedziesz do biura po południu? - Katy usiadła obok niego.

- Obawiam się, Ŝe będę musiał. W tym miesiącu personel pracuje w uszczuplonym

składzie, a szef biura, Layton, wyjechał gdzieś do Meksyku i nie sposób go znaleźć. Jeden z

naszych klientów ma problemy z bankiem. W normalnej sytuacji nie zajmowałbym się tym,

ale w tym wypadku wszystko wskazuje na to, Ŝe muszę wziąć sprawę w swoje ręce.

- Będzie to dobra okazja, bym mogła zapoznać się z pracą jednego z twoich biur -

powiedziała Katy. - Zostaniemy tam na noc?

- Ja zostanę. - Garrett potrząsnął głową. - Ty zostaniesz tutaj. Nie ma sensu, byś ze

mną jechała. Wrócę jutro. PrzecieŜ to wciąŜ jeszcze nasz miodowy miesiąc, zapomniałaś?

- Wiem - uśmiechnęła się Katy. - Ale coś mi się wydaje, Ŝe to małŜeństwo partnerów

w interesach. Od początku to podkreślałeś, czyŜ nie? A więc nadarza się doskonała okazja,

bym się zapoznała ze swoją nową pracą.

- Będzie jeszcze niejedna okazja, gdy skończy się miesiąc miodowy - obstawał przy

swoim Garrett.

- Po co zwlekać? Pojadę z tobą juŜ dzisiaj. Poznam twoich pracowników i zobaczę,

jak działa biuro w trudnej sytuacji.

- Trudna sytuacja nie jest najlepszym momentem, by uczyć się nowych obowiązków -

uciął Garrett. - Będziesz tylko przeszkadzać.

- Postaram się nie wchodzić wam w drogę. - Katy zaczynała juŜ być zła.

- Zostaniesz w domu - oświadczył Garrett tonem nie znoszącym sprzeciwu. - Do

diabła, dopiero co wyszłaś za maŜ. Jeszcze nie czas, byś zawracała sobie głowę takimi

prawami.

- Dlaczego nie? - spytała z oburzeniem. - PrzecieŜ w tym celu mnie nająłeś. Abym

pracowała dla Coltrane'a i spółki.

- Nająłem. - Garrett z trzaskiem odstawił filiŜankę. -O czym ty, do cholery, mówisz?

Ja cię nie nająłem, ja cię poślubiłem, kobieto!

- Przepraszam, przejęzyczyłam się.

- Przejęzyczyłaś? - Garrett nie dowierzał własnym uszom. - UŜyłaś słowa „nająć”

zamiast „poślubić” i mówisz, Ŝe to przejęzyczenie?

- Uspokój się, Garrett. Powiedziałam przecieŜ, Ŝe to byla pomyłka. - Katy natychmiast

poŜałowała swoich słów.

- Cholerna pomyłka. - Garrett wstał, oczy pałały mu gniewem. - Pozwól, Ŝe ci coś

wyjaśnię, Katy Coltrane. Dwa tygodnie temu nie podpisywałaś umowy o pracę, tylko

wiadectwo ślubu. Chcę, Ŝebyś o tym pamiętała. To nie okres próbny, lecz miodowy miesiąc.

Jesteś moją Ŝoną, a nie moją pracownicą. Spróbuj zastanowić się przez następne dwadzieścia

cztery godziny, na czym to polega.

- Garrett...

- Wezwę człowieka, który zakłada w domach alarm. MoŜe zainstaluje jakiś w stajni.

Wyszedł z kuchni, zostawiając Katy całkowicie zdezorientowaną. Ręce jej drŜały, gdy

podnosiła do ust kubek z kawą.

Pociągnęła długi łyk i odstawiła kubek. Uśmiechnęła się do siebie. Gdyby miała przed

sobą lustro, zobaczyłaby swoje błyszczące radością oczy.

Uczenie Garretta Coltrane'a miłości było sprawą ryzykowną, ale była na to

przygotowana.

Nie była natomiast przygotowana na odkrywanie tajemnic własnej natury. Było coś

podniecającego w prowokowaniu Garretta, nawet jeśli koniec końców to on brał górę. Tak

samo jak podniecające było uprawianie z nim miłości.

Tak czy inaczej wreszcie zaczął ją dostrzegać.

Nigdy jeszcze, od czasu gdy po raz ostatni zdobyła nagrodę dosiadając jednego z

arabów ojca, nie czuła się tak dobrze jak w tej chwili.

ROZDZIAŁ 8

Tej nocy duŜy dom wydawał się wyjątkowo pusty. Katy nalała sobie kieliszek wina i

przygotowała kolację. Zjadła w kuchni. Otworzyła telewizor, aby obejrzeć wiadomości, ale

szybko go wyłączyła. Chwilę poczytała, po czym sięgnęła po brandy. Miała przed sobą długą,

samotną noc.

Gdy wreszcie około dziesiątej wieczór zdecydowała się pójść spać, małŜeńska

sypialnia wydala jej się większa niŜ zazwyczaj i odpychająca. Brakuje w niej męŜczyzny,

stwierdziła rozbierając się powoli. Gdy był tutaj Garrett, pokój od razu stawał się

przytulniejszy.

Ogromne łóŜko teŜ wydawało się obce bez niego. Czuła się w nim jakaś bezbronna i

samotna. To dziwne, pomyślała. Tylko jedną noc spędziła tutaj z męŜem, a juŜ przywykła do

jego obecności. Zastanawiała się, czy Garrett ucieszyłby się widząc, Ŝe za nim tęskni. Miała

nadzieję, Ŝe i on czuje się samotny tej nocy.

Nie trzeba było mieć wybujałej wyobraźni, aby domyślić się, dlaczego nie chciał

zabrać jej ze sobą. Katy czuła, Ŝe na swój męski, szowinistyczny sposób próbował najpierw

przyzwyczaić ją do roli Ŝony, a dopiero później partnerki w interesach. Było w tym coś

wzruszającego. Nie chciał, by zaangaŜowała się w swoją nową pracę, zanim ich stosunki nie

ułoŜą się tak, jak na dobre małŜeństwo przystało.

Nie wiedziała, czy Garrett zdaje sobie sprawę z logiki swego postępowania, ale sama

myli o tym napełniła ją otuchą. Uśmiechnęła się. Mimo wszystko Garrett doszedł do wniosku,

e ich osobiste stosunki są waŜniejsze niŜ współpraca zawodowa.

Być moŜe pewnego dnia dojdzie nawet do wniosku, Ŝe jest zakochany.

Jakby w odpowiedzi na to przypuszczenie rozległ się dzwonek telefonu. Podniosła

słuchawkę.

- Halo?

- Dobry wieczór, Katy, to ja. - W słuchawce rozległ się oŜywiony glos Garretta.

Najwyraźniej nie zamierzał kłaść się spać. - Pomyślałem sobie, Ŝe zadzwonię dowiedzieć się,

co słychać.

- Wszystko dobrze. - Usiadła i zapaliła lampkę. -Właśnie się połoŜyłam. A co u

ciebie?

- Jakoś to będzie. Widziałem się z właścicielem banku i uzgodniłem odroczenie spłaty.

Jutro mam tutaj jeszcze parę spraw do załatwienia. Wrócę dopiero po południu.

- Dobrze.

- Tęsknisz za mną? - spytał od niechcenia.

- Tak, mówiąc szczerze, tak - odparła. Zaległa cisza.

- Ja teŜ za tobą tęsknię - usłyszała po chwili głos Garretta. - Wolałbym teraz być z tobą

w łóŜku, niŜ siedzieć tutaj przy biurku.

Katy usłyszała w tle jakiś męski głos.

- Nie jesteś sam?

- Nie, zostało ze mną paru pracowników. Sprawdziliście z Emmettem system

alarmowy? Ja juŜ nie zdąŜyłem.

- Oczywiście. Działa bez zarzutu. Sprawdziliśmy i w domu, i u Emmetta. Wiedziałeś,

e Emmett ma pistolet? Trzyma go na kominku, w pudełku po cygarach. Pokazał mi go, gdy

sprawdzaliśmy alarm.

- Nie wiedziałem, ale wcale mnie to nie zaskakuje. - Zamilkł na moment, - Biorąc

jednak pod uwagę, ile pije, nie uwaŜam, by to było zbyt bezpieczne.

- TeŜ tak myślę - zgodziła się Katy. - ChociaŜ mam wraŜenie, Ŝe jest takim rodzajem

pijaka, który raczej zasypia, a nie rozrabia.

- Sam nie wiem, Katy. Nie chciałbym ich zwalniać, ale nie jestem pewien, czy mam

ochotę ich zatrzymać. W końcu to Atwood powinien się o to martwić.

- Masz rację.

- No cóŜ, porozmawiamy, kiedy wrócę. Dzisiaj i tak mam sporo na głowie. Śpij

dobrze, kochanie. Do zobaczenia jutro.

Katy z westchnieniem odłoŜyła słuchawkę. Nie poŜegnali się w zasadzie jak

kochankowie, ale słyszała w jego glosie cień czułości. Garrett troszczył się o nią. Była o tym

przekonana. Musi być pewna, bo na tej pewności opiera swoje przyszłe szczęście.

Gdy sięgnęła, by wyłączyć lampkę, zauwaŜyła, Ŝe na małym porcelanowym talerzyku

na toaletce coś lśni. CzyŜby zostawiła pierścionek? Po chwili wiedziała juŜ, co to jest.

Garrett przed wyjazdem do biura zostawił obrączkę.

Cały optymizm Katy nagle prysł. Wstała i podeszła do toaletki. Wzięła do ręki

obrączkę i wpatrywała się w nią z głębokim smutkiem. Symbol małŜeństwa tak niewiele

znaczył dla Garretta, Ŝe po prostu mógł go zdjąć i zapomnieć z powrotem włoŜyć na palec.

Zaczynała wzbierać w niej złość. Za kaŜdym razem, gdy wydawało jej się, Ŝe zdoła

nauczyć Garretta miłości, przytrafiało się coś, co niweczyło te nadzieje.

Wyobraziła sobie Garretta w biurze wśród współpracowników. Siedzi przy biurku,

wieŜo upieczony małŜonek, i nawet nie przejmuje się tym, Ŝe zapomniał obrączki.

Zdjęła swoją i połoŜyła ją obok. Od razu poczuła się trochę lepiej.

W trzy godziny później obudziła się przeraŜona. Była zlana potem. Przez parę sekund

usiłowała zidentyfikować przeraźliwy dźwięk, który wyrwał ją ze snu.

Był to system alarmowy zainstalowany w stajni Herosa.

Odrzuciła kołdrę i wyskoczyła z łóŜka. W pośpiechu naciągnęła szlafrok i zbiegła na

dół, do holu, zapalając po drodze wszystkie światła. NiezaleŜnie od tego, kto był przy stajni,

zauwaŜy, Ŝe gospodarze się obudzili.

Gdy była juŜ u drzwi, nagle poczuła przeszywający ból w kostce. Z trudem utrzymała

się na nogach. Pokuśtykała w kierunku stajni. Zobaczyła jakiś cień. To tylko dziecko,

uspokajała samą siebie. Tylko dziecko. Dopiero teraz uprzytomniła sobie, Ŝe przecieŜ jest

całkowicie bezbronna.

- Hej, ty tam! - krzyknęła najgroźniej jak potrafiła. - Wynoś się, wynoś się stąd, bo

wezwę policję! To teren prywatny!

- Spokojnie, pani Coltrane, to ja, Emmett Bracken. Odetchnęła na dźwięk znajomego

głosu.

- Emmett! Na litość boską, ale mnie przestraszyłeś. Alarm słychać było w całym

domu. Myślałam, Ŝe znów ktoś się włamuje do stajni.

Katy z trudem łapała oddech. Wykręcona kostka bolała ją coraz bardziej.

- Obudziłem się i nie mogłem zasnąć - tłumaczył się Bracken. - Pomyślałem, Ŝe wyjdę

odetchnąć trochę świeŜym powietrzem. Chciałem sprawdzić, co u Herosa, i chyba przez

pomyłkę włączyłem alarm. Obiecałem pani męŜowi, Ŝe będę miał na wszystko oko, kiedy go

nie będzie. Przepraszam, Ŝe panią przestraszyłem. Powinienem był lepiej słuchać, gdy facet

wyjaśniał mi, jak to działa. Wszystko w porządku, pani Coltrane? - Bracken podszedł do

Katy.

- Tak - powiedziała przez zęby. - Chyba skręciłam nogę w kostce, ale to głupstwo. -

Rozejrzała się wokół. Wszędzie panował spokój. Weszła do stajni i zapaliła światło.

Heros wyglądał na zaspanego. Chyba zdziwiła go ta nocna wizyta.

Katy uśmiechnęła się i pogładziła konia po karku.

- Przepraszam, Ŝe cię obudziłam, Herosie. Śpij dalej. Koń cofnął się do boksu. W

chwilę później jego równomierny oddech potwierdził, Ŝe posłuchał rady Katy.

- Wszystko w porządku - powiedział Emmett zaglądając do stajni. - To tylko fałszywy

alarm. Naprawdę bardzo mi przykro.

- JuŜ dobrze, Emmett. Myślę, Ŝe trzeba czasu, abyśmy się przyzwyczaili do tego

systemu. Do zobaczenia jutro. - Katy zgasiła światło i wyszła ze stajni.

- Mam pani pomóc? Ta pani kostka jest chyba bardzo słaba.

- Dam sobie radę. To nie pierwszy raz. Nie martw się, wiem. co zrobić. Cholerny ból -

zaklęła pod nosem i powlokła się do domu.

No tak. to tyle bohaterstwa. Coś jej mówiło, Ŝe Garrett będzie wściekły, gdy dowie się,

co wydarzyło się tej nocy.

Garrett wracał do domu z jak najlepszymi przeczuciami. Przez chwilę zastanawiał się,

skąd ten nastrój. To jasne. Dotychczas wracał do pustego domu. Teraz czekała na niego

kobieta i juŜ sama ta myśl wydawała mu się nierealna.

Nie była to byle jaka kobieta. To Ŝona. Jego Ŝona, Kąty.

Delektował się myślą o tym, Ŝe czeka na niego przy wejściu z kieliszkiem wina na

powitanie. Wróci na kolację, a więc na pewno przygotuje coś dobrego. Koniec końców

posiadanie Ŝony wcale nie jest takie źle.

Po latach zmian, niepewności, braku stabilizacji z przyjemnością myślał, Ŝe wreszcie

jest w jego Ŝyciu coś stałego.

Stałego? Nagle ogarnęły go wątpliwości. PrzecieŜ tak na dobrą sprawę niczego sobie z

Katy nie wyjaśnili do końca, śadne z nich nie poruszyło nieprzyjemnego tematu uzgo-

dnionych trzech miesięcy.

Garrett zacisnął wargi. Cały ten idiotyzm mają juŜ za sobą. Katy skapitulowała

przecieŜ dwie noce temu, po przyjęciu u Huttona. Oddała mu się z takim samym słodkim,

zmysłowym zapałem jak w noc poślubną. Nie jest kobietą, która zachowałaby się w ten

sposób, gdyby nie była zaangaŜowana, przekonywał sam siebie.

Musiał jednak pogodzić się z faktem, Ŝe dowiadywał się o Katy wciąŜ czegoś nowego.

Była osobą o wiele bardziej skomplikowaną, niŜ początkowo myślał. Nie podejrzewał jej o

taką zapalczywość i upór, Nie miał pojęcia, co naprawdę myśli.

Przypomniał sobie jej słowa, gdy wracali z przyjęcia u Huttona. Nie wspomniała o

terminie trzech miesięcy. Powiedziała tylko, Ŝe będą znów ze sobą spali, gdyŜ w przeciwnym

razie byłoby im zbyt trudno mieszkać razem.

Chyba nie jest moŜliwe, by zdecydowała się tylko na przygodę trwającą trzy miesiące.

Przeszedł go zimny dreszcz. Wiele waŜnych spraw naleŜało jeszcze wyjaśnić. Nie

chciał, by pozostały jakiekolwiek niedomówienia. Pragnął nade wszystko mieć pewność, Ŝe

Katy czuje się związana małŜeńską przysięgą.

Pamiętał, jaka była zła wczoraj, gdy powiedział jej, Ŝe pojedzie do Fresno sam. MoŜe

powinien był wziąć ją ze sobą. Ale prawdę mówiąc nie chciał, aby zajmowała się sprawami

zawodowymi na samym początku miodowego miesiąca. Wolał, Ŝeby najpierw przyzwyczaiła

się do roli Ŝony.

Nie potrafił jej jednak tego wytłumaczyć, nie był zresztą wcale pewien, czy

zaakceptowałaby jego wyjaśnienia, nawet gdyby znalazł właściwe słowa. Tak więc skończyło

się na tym, Ŝe polecił jej zostać w domu.

Zaklął pod nosem. Chyba źle to rozegrał. Musi się jeszcze wiele nauczyć, jeśli chce

właściwie postępować z taką kobietą jak Katy.

W godzinę później skręcił w długą, wysadzaną drzewami aleję z uczuciem ulgi.

Wreszcie jest w domu i Katy na niego czeka. Dziś wieczór wyjaśnią sobie wreszcie wszystkie

istniejące jeszcze wątpliwości.

Ale gdy podjechał pod dom i wysiadł z samochodu, nie zobaczył Katy na progu. Nie

pojawiła się równieŜ, gdy otworzył frontowe drzwi i wszedł do holu. W domu panowała

cisza. Garrett zebrał się w sobie, jak gdyby czekała go jakaś fizyczna próba sił. Wszedł na

schody prowadzące do sypialni. Przeczuwał, Ŝe coś jest nie w porządku.

Pierwszą rzeczą, jaka rzuciła mu się w oczy, gdy otworzył drzwi sypialni, był

błyszczący przedmiot na toaletce. Odruchowo dotknął serdecznego palca. Oczywiście, zapo-

mniał włoŜyć obrączkę, gdy wczoraj rano wrócił ze stajni. WciąŜ jeszcze się do niej nie

przyzwyczaił.

Po chwili obok swojej obrączki spostrzegł drugą. W tym momencie poczuł się tak, jak

gdyby ktoś z całej siły uderzył go w Ŝołądek.

Kąty usiadła na kamieniu i wpatrywała się w ocean. Bryza wiejąca od morza nie

zwiastowała niczego dobrego. Zanosiło się na burzę.

Delikatnie dotknęła nadweręŜonej kostki. Z trudem nią poruszała, ale ból nieco zelŜał.

Najwidoczniej nie skręciła jej tak silnie, jak się obawiała. Nie powinna była jednak iść nad

morze po obiedzie. Zajęło jej to więcej czasu, niŜ przewidywała.

Nie była jednak w stanie siedzieć bezczynnie w oczekiwaniu na powrót Garretta.

Nagle poczuła gwałtowną potrzebę popatrzenia na ocean i teraz tego Ŝałowała. Uspra-

wiedliwiała się wmawiając sobie, Ŝe musiała rozruszać zesztywniałą kostkę, ale teraz

wiedziała juŜ, Ŝe powinna była raczej dać jej odpocząć.

Jeszcze miesiąc temu nie zrobiłaby niczego pod wpływem chwilowego impulsu.

MałŜeństwo z Garrettem Coltrane'em wytrąciło ją z normalnego, spokojnego rytmu. Sama nie

wiedziała, czy to dobrze, czy ile. Wiedziała tylko, Ŝe się zmieniła i to nieodwracalnie. Nie

wyobraŜała sobie, by mogła stać się na powrót tą spokojną, zrównowaŜoną osobą co kiedyś,

prowadzącą spokojne, unormowane Ŝycie. Tak czy inaczej małŜeństwo ją odmieniło. Mogła

tylko mieć nadzieję, Ŝe i Garrett się zmieni.

Wiatr był coraz silniejszy. Nad horyzontem zawisły czarne chmury. Katy zapięła

kurtkę pod szyję i wstała. Przy takim tempie, w jakim się dzisiaj porusza, nieprędko dotrze do

domu.

Była właśnie mniej więcej w połowie drogi, gdy nagle ujrzała przed sobą jakąś ciemną

postać wpatrującą się w ocean. W pierwszej chwili jej nie poznała, ale gdy zauwaŜyła

rozwiane na wietrze siwe włosy, wiedziała juŜ, kogo ma przed sobą.

- Nadine! - zawołała, podchodząc wolno do stojącej kobiety. Odpowiedziało jej

milczenie. Przypuszczalnie szum wiatru zagłuszył wołanie. Wzruszyła ramionami. Chciała się

juŜ oddalić, gdy coś ją powstrzymało. W ciemnej postaci stojącej na skale było coś tak

rozpaczliwego, Ŝe zawróciła. Podeszła bliŜej do Nadine.

- Obserwujesz morze - zagadnęła. - Pewnie będzie burza, prawda? Robi się zimno i

zaraz zacznie padać. MoŜe wrócimy razem?

W pierwszej chwili myślała, Ŝe nie doczeka się odpowiedzi, ale Nadine powoli

odwróciła głowę. Na widok wyrazu jej oczu Katy przeraziła się. Kobieta patrzyła na nią jak

na kogoś całkiem obcego.

- Nic ci nie jest, Nadine? - spytała z niepokojem.

- AleŜ skąd, wszystko w porządku. - Nadine wciąŜ spoglądała na kłębiące się w dole

fale. - A co pani tutaj robi?

- Po prostu wyszłam się przejść. - Katy starała się, by jej głos zabrzmiał jak

najpogodniej i beztrosko. Nie miała pojęcia, w jakim nastroju jest Nadine. Być moŜe wcale

nie jest zadowolona z tego spotkania. - W nocy nadweręŜyłam sobie nogę w kostce i

pomyślałam, Ŝe dobrze byłoby ją rozruszać.

- Co jest z pani kostką? - spytała obojętnie Nadine.

- To stara historia. Przed laty miałam wypadek. Czasem, gdy zrobię nieopatrzny ruch,

dokucza mi ból. W nocy biegłam do stajni, potknęłam się i znów się zaczęło.

- Emmett mówił, Ŝe alarm włączył się przez przypadek. Nadine popatrzyła na nią

nieodgadnionym wzrokiem.

- Tak. Coś tam chyba jest nie w porządku z systemem bezpieczeństwa. Trzeba się

przyzwyczaić do fałszywych alarmów.

Zaległa cisza. Katy juŜ chciała odejść, ale się zawahała.

- Jakoś tu nieprzyjemnie, Nadine - odezwała się. -Wracaj ze mną. Napijemy się

gorącej herbaty.

- To się tutaj stało, wie pani? - Nadine potrząsnęła głową.

- Co takiego? - spytała Katy ze zdumieniem.

- To tutaj ten chłopak został zabity.

- Syn Silasa Atwooda? Tutaj zginął? - Katy popatrzyła w dół.

- Właśnie. Był na dole na plaŜy, pił z kolegami. Urządzali sobie zabawę. Ot, taka

grupka chłopaków. Olbrzymie ognisko i za duŜo alkoholu. Wie pani, jakie te wyrostki są. Za

grosz rozumu. Zaczęli jeden drugiego podpuszczać, Ŝeby się wspiąć na tę skalę, zamiast

wracać ścieŜką.

- Po ciemku? - Katy zadrŜała spoglądając w dół. Skała była niemal pionowa. Nie

bardzo było o co oprzeć stopę ani czego się uchwycić.

- Dwóm się udało. Ale kiedy Brent Atwood zaczął się wspinać, ześliznął się. Spadł i

złamał kark.

- To straszne.

- Potem wszystko się zmieniło - wyszeptała Nadine. - Wszystko. Nic juŜ nie było tak

jak dawniej.

Po chwili kobieta bez słowa odwróciła się i zaczęła powoli iść ku domowi. Katy

chciała jeszcze coś powiedzieć, ale się rozmyśliła. Nadine najwyraźniej nie miała ochoty ani

na towarzystwo, ani na rozmowę. Katy poczuła nagłe sympatię do tej starszej kobiety, ale nie

bardzo wiedziała, co mogłaby zrobić. Najwyraźniej Nadine była bardzo przywiązana do

Atwoodów.

Katy ruszyła w stronę domu. Właśnie otwierała drzwi do kuchni, gdy lunął deszcz.

Weszła do środka i nastawiła wodę na herbatę, W tym momencie zauwaŜyła na podjeździe

samochód Garretta. A więc juŜ wrócił.

- Garrett? - zawołała.

Nagle ogarnęło ją podniecenie. Odstawiła czajnik i weszła do salonu. Tu teŜ go nie

było.

- Garrett? Gdzie jesteś? - Postanowiła sprawdzić w sypialni.

Zobaczyła go obok toaletki. Popatrzył na nią bacznie. Prawą dłoń ścisnął w pięść.

Katy poczuła nagłą ochotę rzucić się w jego ramiona. Ale tylko się uśmiechnęła.

- Witaj, Garrett. Nawet nie pomyślałam, Ŝe moŜesz juŜ być w domu. Byłam na

spacerze, na skałach. Jak ci się jechało?

- Dobrze. - Oczy płonęły mu dziwnym blaskiem. - Nie było Ŝadnych problemów,

dopóki nie wszedłem tutaj i nie znalazłem tego. - Otworzył dłoń pokazując dwie obrączki.

Katy spojrzała ostroŜnie na lśniące kółeczka i nagle uświadomiła sobie, Ŝe porusza się

po niebezpiecznym gruncie. PrzecieŜ to on zaczął, przekonywała samą siebie. Uśmiechnęła

się niepewnie.

- Coś się stało, Garrett?

- Gdy parę minut temu znalazłem twoją obrączkę, przeszło mi przez myśl, Ŝe ode mnie

odeszłaś - powiedział gwałtownie.

- Jak widzisz, jestem - uśmiechnęła się z trudem. Podeszła do niego i wspięła się na

palce muskając go wargami, po czym szybko cofnęła się o krok.

- Jesteś głodny? Zaraz będzie kolacja. A moŜe najpierw wypijemy drinka?

- Do diabła, Katy, ja chcę z tobą porozmawiać.

- O czym? - Popatrzyła na niego z miną niewiniątka.

- O tym, Ŝe znalazłem tutaj twoją obrączkę. MoŜesz mi to wyjaśnić?

- A co tu jest do wyjaśniania? Twoja teŜ tu leŜała. Coś ty taki zły?

- Powiedziałem ci przecieŜ. Myślałem, Ŝe odeszłaś.

- Ale nie odeszłam.

- Widzę. A teraz chcę wiedzieć, dlaczego zdjęłaś obrączkę i połoŜyłaś ją tutaj?

- AleŜ to proste, Garrett, Bo twoja tutaj leŜała. Wybacz, ale muszę wypłukać sałatę.

Chwycił ją, zanim doszła do drzwi. Spojrzał jej prosto w twarz.

- Katy, w co ty ze mną grasz?

- Nie wiem, o czym mówisz. - Potrząsnęła głową.

- Nie wiesz? Czy chcesz mi wmówić, Ŝe dlatego zdjęłaś obrączkę, Ŝe ja zostawiłem tu

swoją?

- Zdaje się, Ŝe oboje chcieliśmy, Ŝeby to małŜeństwo było całkowicie równoprawne,

czyŜ nie? - odpowiedziała z uśmiechem.

- A teraz posłuchaj mnie, moja pani, i to słuchaj dobrze - powiedział, akcentując kaŜde

słowo. - Zdjąłem obrączkę wczoraj, gdy szedłem do stajni. Przy pracy z narzędziami

przeszkadza, a nawet moŜe być niebezpieczna. Gdy jechałem do biura, spieszyłem się, nie

pamiętasz? Wrzuciłem rzeczy do torby i wyszedłem. Po prostu zapomniałem włoŜyć

obrączkę, to wszystko.

- MoŜe następnym razem będziesz pamiętał - bąknęła, cofając się jeszcze o krok.

- Ty mała czarownico. - Tym razem udało mu się chwycić ją za ramiona i

przytrzymać. - Co to, u diabła, ma znaczyć? - Popatrzył na nią bacznie. - Próbujesz dać mi

nauczkę, tak?

- Właściwie - zaczęła Katy - gdy zauwaŜyłam obrączkę na toaletce, akurat

rozmawiałam z tobą przez telefon. Pomyślałam sobie, Ŝe jesteś tam, w pięknym mieście,

będziesz pracował do późna, a potem pewno pójdziesz z kimś na drinka. Wszyscy oczywiście

wiedzą, Ŝe dopiero co się oŜeniłeś i przypuszczalnie zechcą zobaczyć nową obrączkę.

Zastanawiałam się, co sobie pomyślą, gdy zauwaŜą, Ŝe jej nie masz.

- Tylko kobieta moŜe wymyślić podobny scenariusz! - wykrzyknął Garrett.

- Na wypadek, gdybyś tego nie zauwaŜył, jestem kobietą.

- Nie bądź taka przemądrzała, Katy.

- Nie jestem przemądrzała. Jestem tylko logiczna. -Usiłowała odsunąć się od niego, ale

trzymał ją mocno.

- Wydaje mi się, Ŝe zaczynam pomału rozumieć. Było ci przykro, prawda?

Pomyślałaś, Ŝe naumyślnie zostawiłem obrączkę, i postanowiłaś zrobić to samo.

- Powiedzmy, Ŝe było mi przykro, iŜ tak łatwo zapominasz o tym, Ŝe ją nosisz.

Zaczęłam się zastanawiać, jak ty właściwie traktujesz nasze małŜeństwo. Czy aby nie zbyt

lekko?

Garrett potrząsnął nią. W jego oczach czaił się podejrzany uśmieszek.

- Dobrze wiesz, jak traktuję małŜeństwo.

- No cóŜ, moŜe odniosłam niewłaściwe wraŜenie.

- A Ŝebyś wiedziała, Jestem męŜczyzną Ŝonatym i pamiętam o tym, niezaleŜnie od

tego, czy noszę obrączkę, czy nie. Nie traktuję lekko swych obowiązków małŜeńskich.

Katy wydawało się, Ŝe wypowiedział te słowa z jakąś osobliwą dumą. Uspokoiła się.

- Wierzę ci - powiedziała, - Jeśli polepszy ci to samopoczucie, to wiedz, Ŝe i ja traktuję

powaŜnie nasze małŜeństwo, nawet jeśli zdarzyło mi się zdjąć obrączkę.

Przez dłuŜszą chwilę patrzyli na siebie. Wreszcie Garrett gwałtownie przyciągnął ją do

siebie. Objął mocno i przytulił.

- Cieszę się. Naprawdę się cieszę - powiedział. Katy ogarnęła fala gorących uczuć,

Objęła Garretta w pasie.

- Witaj w domu - szepnęła.

- Dzięki. Ale następnym razem, gdy wrócę z podróŜy słuŜbowej, bądź uprzejma nie

robić mi takich niespodzianek. Nie jestem pewien, czy zniósłbym po raz drugi podobny szok.

- Naprawdę był to dla ciebie szok?

- Tym razem jesteś górą. Myślę, Ŝe juŜ mi się nie zdarzy zapomnieć o obrączce.

- To dobrze.

Roześmiał się słysząc w jej głosie nie skrywane zadowolenie. Popchnął ją lekko na

łóŜko i sam połoŜył się obok Ujął jej dłoń i ostroŜnie wsunął na palec obrączkę.

- WciąŜ mnie czymś zaskakujesz, Katy Coltrane. Kto by pomyślał, Ŝe jest w tobie tyle

kobiecej dumy. Zawsze wydawałaś mi się taka... taka...

- Rozsądna? Opanowana? RozwaŜna? Garrett uśmiechnął się. WłoŜył obrączkę. Po

ROZDZIAŁ 9

- Jeśli chodzi o szok - zaczęła Kąty w półtorej godziny później, gdy Garrett siadł

wreszcie do kolacji - to sama przeŜyłam niewielki ostatniej nocy.

- Co się stało? - Garrett podniósł wzrok znad łososia. Jego oczy, jeszcze przymglone

rozkoszą, nagle stały się czujne.

- Emmett przypadkowo włączył w stajni alarm. Zeszłam na dół, Ŝeby sprawdzić, co się

stało - wyjaśniła Katy. - Ten system jest chyba bardzo czuły - dodała.

- Taki powinien być - stwierdził Garrett z irytacją -Ale po co, u diabła, w ogóle tam

chodziłaś? PrzecieŜ to był środek nocy. Mógł tam być jakiś punk, niebezpieczny włóczęga

albo bandzior.

- Nie denerwuj się - powiedziała spokojnie Katy, podnosząc do ust kieliszek. -

PrzecieŜ nic się nie stało. Powiedziałam ci, Ŝe to był przypadek.

- Postąpiłaś głupio, Katy. - Garrett obstawał przy swoim. - Powinnaś była zadzwonić

do Brackenów albo wezwać policję, a nie iść sama do stajni. Na Boga, Katy, czy ty nic nie

rozumiesz?

- Garrett...

- Jeszcze nie skończyłem. - Oparł łokcie na stole i przez następne pięć minut

wyłuszczał, co myśli na temat nierozsądnego, impulsywnego działania. Łosoś kompletnie

wystygł.

Mój mąŜ ma prawdziwy talent do ujawniania swoich uczuć w takich momentach,

pomyślała Katy. Nie potrafi powiedzieć, Ŝe mnie kocha, ale nie ma najmniejszych trudności z

okazaniem tego, Ŝe się o mnie martwi. Odczekała, aŜ skończył, i uśmiechnęła się.

- Skończyłeś?

- Nie bierzesz powaŜnie tego, co mówię?

- AleŜ skąd - zaprzeczyła szybko. - To się juŜ nie powtórzy. Obiecuję. Wiem, Ŝe

działałam bez zastanowienia, ale wszystko skończyło się dobrze i naprawdę nie potrzebuję juŜ

dziś Ŝadnych kazań. Opowiedz mi lepiej, jak tam było we Fresno.

Garrett rzucił raz jeszcze, by nigdy więcej nie waŜyła się zrobić czegoś podobnego, po

czym nalał, sobie kieliszek wina.

- Wszystko poszło jak najlepiej. Udało nam się wyratować Bisby'ego z opresji.

Klasyczny przypadek cięŜkiej pracy i kiepskiego zarządzania. Nawet najlepszy farmer

niczego nie dokona, jeśli nie będzie miał pojęcia o zarządzaniu i rachunkowości. To bardzo

waŜne. W dzisiejszych czasach tylko taki hodowca ma szanse, który traktuje swoją pracę jak

biznes z prawdziwego zdarzenia. Taki Bisby i jemu podobni przypominają mi mego ojca.

Wszystko, co mają, inwestują w ziemię, ale nie pomyślą nawet o nauczeniu się zarządzania.

- Twój ojciec nie miał firmy Coltrane i Spółka, w której mógłby zasięgnąć fachowej

rady i pomocy - zwróciła mu łagodnie uwagę.

- O ile wiem, i tak nie posłuchałby niczyjej rady. Był farmerem starej daty, któremu

wydawało się, Ŝe wie wszystko na temat bydła. Nawet by mu do głowy nie przyszło, Ŝe

moŜna zasięgać jakichkolwiek porad. I w ten sposób stracił to, co liczyło się dla niego w

yciu najbardziej - ziemię i Ŝonę. Później juŜ nie miał po co Ŝyć.

Katy jadła powoli, zastanawiając się, do czego moŜe prowadzić taka strata. Ojciec

Garretta rozbił się samochodem na wiejskiej drodze, gdy jego syn był kilkunastoletnim

chłopcem. Niektórzy podejrzewali samobójstwo. Inni, Ŝe był pijany. Było to wkrótce potem,

gdy Harry Randa, który znal Coltrane'ów od lat, zatrudnił Garretta w swoim majątku jako

stajennego.

Jedyną pewną rzeczą w Ŝyciu Garretta była ta właśnie praca. Zrezygnował z niej, gdy

stwierdził, Ŝe moŜe zarobić znacznie więcej na rodeo. Harry Randa rozumiał to i Ŝyczył mu

powodzenia.

- Chciałbym zaprosić na piątek wieczór przyjaciół -powiedział nagłe Garrett, kończąc

kolację.

Katy popatrzyła na niego zaskoczona.

- Boba i Dianę Greeleyów - dodał. - Bob to mój kumpel jeszcze z czasów rodeo.

Zawsze razem występowaliśmy. Na pewno ich polubisz, zwłaszcza Dianę.

Katy skinęła głową.

- Bob wciąŜ jeszcze jeździ?- spytała.

- SkądŜe. Zerwał z tym, zanim zdąŜył połamać sobie wszystkie kości. Wrócił do

college'u i skończył informatykę.

- Trudno sobie wyobrazić dawnego kowboja w roli eksperta od komputerów -

uśmiechnęła się Katy.

- Wiem, co taka dama jak ty myśli o kowbojach. Prawdopodobnie w ogóle nie mieści

jej się w głowie, Ŝe są w stanie zajmować się czymś innym niŜ byki, piwo i świń-swa.

- Jeśli nawet kiedyś tak myślałam - Katy uniosła brwi - to chyba miałam czas się

przekonać, Ŝe tak nie jest, prawda? Przeszedłeś długą drogę od czasu, gdy występowałeś.

- Przepraszam. - Garrett uśmiechnął się. - Nie chciałem cię dotknąć. Czasem odzywają

się dawne kompleksy i uczucia.

A czasem zdarza się, Ŝe dawne uczucia nie wygasają. pomyślała Katy.

- Powiedz Nadine, Ŝeby pomogła ci coś przygotować na piątek. Nie ma powodu, abyś

wszystko robiła sama. Chcę, Ŝebyś teŜ spędziła miły wieczór. Myślę, Ŝe przypadniecie sobie z

Diane do gustu.

Katy skinęła głową. Wyczuła, Ŝe Garrettowi bardzo z a -leŜy na tym, by zaprzyjaźniła

się z tą Diane. Najwidoczniej chciał pochwalić się przed przyjaciółmi swoją nowo poślubioną

oną. Ta myśl bardzo ją rozczuliła.

Skłonienie Nadine Bracken, by pomogła w przygotowaniu piątkowej kolacji, okazało

się nad wyraz trudne. Katy siedziała z nią w czwartek do późna, by ustalić jadłospis. Chciała

podać paelle, sałatę i ciemne pieczywo.

- Na przystawkę proponuję zapiekany ser, paszteciki z wędzonymi ostrygami i świeŜe

warzywa z sosem winegret - powiedziała Katy. - To nic skomplikowanego. MoŜna to

wszystko przygotować wcześniej.

Nadine przez dłuŜszą chwilę studiowała zaproponowany przez Katy jadłospis.

- Pani Atwood nigdy nie podawała gościom paelli -oświadczyła wreszcie. - Zawsze

przygotowywałyśmy befsztyki. Pan Atwood własnoręcznie piekl je na ruszcie w ogrodzie.

Bardzo to lubił.

- No tak, ale ja wolę ryby i owoce morza niŜ befsztyki. a więc zrobimy paelle. Na

deser upiekę sernik - zdecydowała Katy.

- To juŜ nie będzie to samo. - Nadine była wyraźnie niezadowolona.

- Nie - zgodziła się Katy. - To juŜ nie będzie to samo.

- Nie rozumiem, dlaczego wszystko musi się zmieniać - wymamrotała Nadine. - Po

prostu nie rozumiem.

Katy westchnęła. Zastanawiała się, czy nie byłoby lepiej, gdyby wszystkim zajęła się

sama. Lubiła gotować i tylko dlatego poprosiła Nadine o pomoc, Ŝe chciał tego Garrett.

Następne trzy dni upłynęły spokojnie. Garrett kręcił się wokół stajni i domu. Do biura

tylko telefonował. Zabrał Katy na zakupy do San Luis Obispo, gdzie odwiedzili przy okazji

jednego z jego przyjaciół z uniwersytetu.

Przez cały ten czas bacznie ją obserwował. KaŜde jej słowo i gest oceniał pod kątem

przystosowania do roli Ŝony. Niekiedy było to denerwujące. Usiłowała sobie wmówić, Ŝe to

dobry znak.

W nocy kochał się z nią tak namiętnie, Ŝe nie ulegało wątpliwości, iŜ próbował w ten

właśnie sposób przywiązać ją do siebie. Powstrzymywał się tak długo, dopóki nie

wykrzyknęła z rozkoszy i nie zadrŜała konwulsyjnie w jego ramionach. Dopiero wtedy i on

osiągał pełnię miłosnej ekstazy i ostatecznego spełnienia.

W czwartek rano Katy zaskoczyła go w gabinecie, gdy kończył rozmowę telefoniczną.

Zdumiało ją jego zachowanie. Był szorstki, niemal obcesowy.

- Wiesz dobrze, czego chcę. Tutaj wszystko zapięte na ostatni guzik. Chcę tylko

wiedzieć, Ŝe u ciebie teŜ gra. Porozmawiamy później. - OdłoŜył z trzaskiem słuchawkę,

odwrócił się do Katy.

- O co chodzi? - Popatrzył na nią z irytacją.

- O nic. Chciałam się przejść nad morze i myślałam, Ŝe moŜe pójdziesz ze mną. Ale

jeśli jesteś zajęty, odłoŜymy te na później.

- Nie. - Wstał i sięgnął po kapelusz, - Dobrze mi zrobi trochę ruchu. Chodźmy. -

Chwycił ją za rękę i pociągnął gwałtownie za sobą, jak gdyby chciał jak najprędzej opuścić to

miejsce.

Katy zamierzała go poprosić, by wyjaśnił swoje zachowanie, ale coś ją przed tym

powstrzymało. Instynktownie wyczuwała, Ŝe Garrett nie chce, by wypytywała go o ten

tajemniczy telefon. Dała więc spokój. Było jeszcze tyle spraw związanych z jej męŜem, do

których powinna pod -chodzić bardzo ostroŜnie.

Pocieszała się, Ŝe i on powinien obchodzić się z nią delikatnie. Była to interesująca,

choć niekiedy uciąŜliwi sytuacja. Często zastanawiała się, czy koniec końców doprowadzi do

miłości.

Nadszedł piątkowy wieczór. Wszystko odbyło się bez większych problemów, mimo Ŝe

Nadine Bracken z ogromną niechęcią zaakceptowała paelle w szacownym domu Atwoodów.

Garretta cały ten konflikt między Ŝoną a Nadine tylko ubawił. Jeśli Nadine

spodziewała się, Ŝe będzie tutaj rządzić, przekonała się teraz, Ŝe jest w błędzie. Katy moŜe

wydawać się łagodna i uległa, ale pod tą pozorną delikatnością kryje się natura uparta i

zdecydowana, Garrett ostatnio nieraz miał okazję się o tym przekonać i z cichą satysfakcją

stwierdził, Ŝe nie tylko on pomylił się w ocenie swoje: Ŝony.

Podobał mu się sposób zachowania Katy. Być moŜe wreszcie uzna ona ten dom za

swój.

Przez ostatnie dni pilnie ją obserwował. Nie wyobraŜał sobie, by mogło mu być z

kimkolwiek lepiej w łóŜku. Dawała mu z siebie wszystko, W ciągu dnia wydawała się

szczęśliwą Ŝoną.

Tylko jedna sprawa go niepokoiła. Świadomość, Ŝe nie poruszyli tematu owych trzech

miesięcy wyznaczonych przez Katy. Nie wiedział, czy po upływie tego okresu nie zechce go

opuścić. Niejeden juŜ raz kusiło go, by przyznała, Ŝe nie uwaŜa juŜ małŜeństwa za przygodę

mającą trwać tylko trzy miesiące. Ale wciąŜ nie mógł się na to zdobyć.

Pozostawianie spraw bez wyjaśnienia nie było w jego stylu. Był męŜczyzną, który grał

w otwarte karty i kierował swoim Ŝyciem tak, jak tego chciał. Ale nie wiedział, jak skłonić

Katy, by zgodziła się na rolę oddanej Ŝony.

O piątej po południu Katy weszła do sypialni, by się przebrać. Garrett właśnie kończył

prysznic.

- Wszystko gotowe? - spytał, wychodząc z łazienki.

- Myślę, Ŝe tak. Kolacja będzie o wpół do ósmej. Katy poszła w kierunku łazienki,

zapinając po drodze guziki bluzki. WciąŜ jeszcze trochę się go wstydziła. Wiedział, Ŝe

rozbierze się dopiero w łazience. To zabawne. Ta sama kobieta w nocy, gdy będą się kochać,

zmieni się w jego ramionach w wulkan. Będzie zachłanna, podniecona, pełna namiętności.

Dosiądzie go tak, jak on dosiadał niegdyś wspaniałych arabów jej ojca.

I jeśli myśli, Ŝe będzie to robić tylko przez trzy miesiące, i potem go zostawi, lepiej

niech o tym zapomni. Garrett zebrał się w sobie i postanowił odbyć wreszcie decydującą

rozmowę.

- Katy-zaczął.

- O co chodzi? - Spojrzała na niego przez ramię.

- Chcę z tobą pomówić - powiedział, starając się nadać swojemu głosowi obojętne

brzmienie.

- O czym?

- O twoich planach na przyszłość.

- O moich planach? Nie rozumiem. - Spojrzała na niego z ciekawością.

- Mam prawo wiedzieć, co zamierzasz robić po upływie trzech miesięcy. Chcę

wiedzieć, czy wciąŜ myślisz o zerwaniu naszego małŜeństwa.

Popatrzyła na niego nieodgadnionym wzrokiem. Rzadko kiedy udawało jej się

skutecznie ukryć przed nim swoje myśli. Na ogół czytał je z jej oczu. Ale nie tym razem.

- Garrett, to nie jest najlepszy moment na taką rozmowę. Za niecałą godzinę

przychodzą goście, a ja nie jestem jeszcze ubrana.

~ WciąŜ chcesz ode mnie uciec po trzech miesiącach? - nalegał.

- Mówisz tak, jakbym była przeraŜoną panną młodą, która chce uciec do mamy. Nasza

sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana. Jeśli wszystko skończy się po trzech miesiącach,

jestem pewna, Ŝe potraktujemy rozpad naszego małŜeństwa w sposób dojrzały i

odpowiedzialny. Nie jesteśmy przecieŜ dziećmi.

Garrett poczuł nagły ucisk w Ŝołądku. A więc myśli o opuszczeniu go.

Nie mógł w to uwierzyć. Wydawało się, Ŝe juŜ się zadomowiła. Cieszyła się na pracę

w jego biurze. Wiedział, Ŝe jest jej z nim dobrze w łóŜku. Czego jeszcze moŜe chcieć kobieta,

głowił się.

Stał w miejscu, świdrując ją wzrokiem.

- Skąd ten pomysł, Ŝe pozwolę ci postępować tak, jakby to miała być tylko przygoda

trwająca trzy miesiące, Katy ?

- Uspokój się, Garrett. Zachowujesz się nierozsądnie.

- Ja? A co w takim razie powiedzieć o tobie? To ty jesteś małą wariatką, która myśli,

e nałoŜono jej kajdany, tylko dlatego Ŝe małŜeństwo nie okazało się ckliwym związkiem

dwóch serduszek, tak jak to sobie wyobraŜała.

- Uspokój się, Garrett. Zaraz przyjdą goście, a mam jeszcze sporo do zrobienia. - Katy

chwyciła za klamkę.

Garrett zreflektował się. Musi działać pomału i rozwaŜnie. To tak jakby miał do

czynienia z krnąbrną klaczą. Zbyt szybki ruch moŜe ją spłoszyć. Jeśli jednak nie zrobi Ŝadne-

go ruchu, pomyśli, Ŝe wygrała pojedynek, i jeszcze trudniej będzie ją poskromić.

- Nie wiem, skąd zaczerpnęłaś swoje wyobraŜenia o małŜeństwie, Katy, ale myślę, Ŝe

juŜ czas, by ktoś ci je wyperswadował. A kto moŜe zrobić to lepiej niŜ rodzony mąŜ? Powiem

ci, czym jest małŜeństwo. MałŜeństwo to pozostawanie ze sobą równieŜ wtedy, gdy jest

cięŜko i brakuje pieniędzy. MałŜeństwo to honorowanie ślubowania złoŜonego w obecności

wiadków. To tworzenie czegoś trwałego. To wzajemne zobowiązania. To zaangaŜowanie.

Jeśli myślisz, Ŝe pozwolę ci uciec od zobowiązań, to lepiej zapomnij o tym. Ostrzegam cię,

moja pani. Nie ma takiego miejsca na ziemi, w którym bym cię nie znalazł. Jeśli dojdzie do

ostateczności, okaŜe się, Ŝe jestem silniejszy, twardszy i bardziej zdeterminowany niŜ ty

będziesz kiedykolwiek. Zapamiętaj to. Jestem zdolny do wszystkiego.

- Nie potrzebuję od ciebie pouczeń na temat małŜeństwa, do cholery!

Katy odskoczyła do tyłu i zatrzasnęła drzwi łazienki przed samym nosem Garretta. W

sekundę później usłyszał trzask zamka. Zaklął cicho, uderzył otwartą dłonią w drzwi,

odwrócił się i poszedł do garderoby. Zdejmując z wieszaka spodnie, syknął z bólu. ZauwaŜył,

e dłoń mu lekko krwawi.

Co do jednego Garrett miał rację, stwierdziła Katy tego wieczoru, po wyjściu gości.

Naprawdę polubiła Diane Greeley, nieduŜą, drobną blondyneczkę. Nie była pięknością, ale

miała uroczy uśmiech i ciepłe niebieskie oczy. Była w zaawansowanej ciąŜy.

- Siódmy miesiąc - zwierzyła się, gdy Katy oprowadzała ją po domu. - Nie moŜemy

się juŜ z Bobem doczekać. Odkładaliśmy to długo, gdyŜ Bob poszedł na studia, i juŜ

zaczynaliśmy się niepokoić, Ŝeby nie było za późno. - Diane rozejrzała się po duŜym domu. -

Wygląda na to, Ŝe jeśli chcecie zapełnić ten dom dziećmi, powinniście teŜ wziąć się do dzieła.

Katy uśmiechnęła się, widząc juŜ oczami wyobraźni ich dom w przyszłości.

Postanowiła nie przyznawać się, Ŝe Garrett nigdy nie wspomniał o dzieciach.

- Masz rację, rzeczywiście jest duŜy - zgodziła się.

- Wiedziałam, Ŝe gdy Garrett wreszcie kupi sobie dom, zrobi to w wielkim stylu -

zachichotała Diane. - Zawsze planuje wszystko bardzo skrupulatnie, jak dobry generał przed

bitwą. I nigdy nie zrobi nic, dopóki nie wie dokładnie, co i jak chce zrobić. Zawsze ma nad

wszystkim kontrolę, prawda?

Nad wszystkim z wyjątkiem mnie, pomyślała Katy, wspominając krótką gwałtowną

wymianę zdań w sypialni przed wizytą Diane i Boba. Poczuła się trochę niepewnie, gdy

uzmysłowiła sobie, Ŝe za parę godzin znów zostanie z Garrettem sam na sam. Nie trzeba było

specjalnej przenikliwości, by wiedzieć, Ŝe nie uwaŜa on ich rozmowy za zakończoną.

- Znasz Garretta od dawna? - spytała Diane, gdy szły wolno w kierunku schodów.

- Znałam go jeszcze jako mała dziewczynka. Ale kiedy miałam dwanaście lat,

wyjechał z miasta. Zobaczyłam go znowu przed paru miesiącami - odparła.

- Bob opowiadał mi trochę o przeszłości Garretta. Nie była łatwa.

- Nie.

- Słyszałam, Ŝe jego rodzice stracili ziemię, a matka odeszła od ojca. - Diane posłała

Katy zaciekawione spojrzenie. - Garrett był później właściwie zdany sam na siebie, prawda?

- Mniej więcej. Gdy skończył średnią szkołę, zaczął występować na rodeo.

Diane z uśmiechem potrząsnęła głową.

- Zamienił jeden niepewny tryb Ŝycia na inny równie niepewny. Rodeo niejednego

moŜe wpędzić w pijaństwo. Człowiek bez przerwy przemieszcza się z miasta do miasta. Nie

sposób prowadzić normalnego Ŝycia rodzinnego. Nie ma przy tym Ŝadnej gwarancji, czy przy

kolejnym występie nie złamie sobie karku albo nie pogruchocze kości. Nie wie, co to

poczucie bezpieczeństwa. - Diane przeszedł dreszcz. - Nie masz pojęcia, jaka byłam

szczęśliwa, gdy Bob się wreszcie z tego wycofał. Myślę, Ŝe i ty się cieszysz, Ŝe Garrett

zdecydował się na to samo. Wielu chłopaków nie moŜe się na to zdobyć. Oczywiście zarówno

Bob, jak i Garrett wiedzieli, Ŝe chcą w Ŝyciu czegoś więcej.

„Nie wie, co to poczucie bezpieczeństwa” - powtórzyła w myślach Katy.

Zastanawiała się nad słowami Diane. Przez większość swego Ŝycia Garrett nie zaznał

ani stabilizacji, ani bezpieczeństwa, z wyjątkiem tych chwil, które sam dla siebie

wygospodarował. Bardzo wcześnie nauczył się polegać wyłącznie na sobie. Katy wiedziała o

tym od dawna, ale teraz uderzyło ją to szczególnie. Zatrzymała się na szczycie schodów i

odwróciła do Diane.

- Coś się stało? - spytała Dianę z niepokojem.

- Nie - potrząsnęła głową Katy. - Nic złego. Po prostu uświadomiłam sobie coś, czego

dotychczas jakoś nie zauwaŜałam.

- W związku z tym, co powiedziałam? - spytała Diane ostroŜnie.

- Tak - uśmiechnęła się Katy. - W zasadzie tak. Powinnam była sama do tego dojść,

ale zbyt wielką wagę przykładałam do swoich własnych odczuć. Zresztą nie ma o czym

mówić - machnęła ręką. - Chodźmy na dół, do naszych panów. Pewnie umierają z głodu.

Gdy schodziły z góry, Garrett spojrzał na nią sponad ramienia Boba. Ich oczy spotkały

się i Katy zadrŜała. W i -dać było, Ŝe jej pragnie. Zrobi wszystko, co będzie mógł. by ją przy

sobie zatrzymać. Według niego, to właśnie jest miłość.

Przekonywała samą siebie, Ŝe powinna to zrozumieć. Powinna zrozumieć, Ŝe popełnia

ogromny błąd groŜąc mu Ŝe pozbawi go wszelkiego oparcia. To nie było dla niego nic

nowego. GroŜąc mu terminem trzech miesięcy postępowała tak samo, jak w przeszłości

postępowali wobec niego inni. Mówiła mu, Ŝe nie moŜe liczyć na nią i na jej miłość.

Nagle stało się dla niej bardzo waŜne, by Garrett wiedział, Ŝe moŜe polegać na jej

miłości.

W tym momencie Bob podał swej Ŝonie szklankę soku pomarańczowego i czar chwili

prysł. Bob był wysokim, szczupłym męŜczyzną ze śmiejącymi się piwnymi oczami i zawsze

pogodną twarzą.

- To jest prawdziwy dom, prawda, kochanie? - zwrócił się do Diane. - Mówiłem

właśnie Garrettowi, Ŝe przeszedł długą drogę od tych zapchlonych moteli, w których nocował

w czasie rodeo.

- Ty teŜ - stwierdziła Diane, patrząc na niego czule. Uśmiechnęła się do Katy. - A ja

mówiłam właśnie Katy, Ŝe muszą się pospieszyć, jeśli chcą zapełnić to miejsce nowymi

mieszkańcami. Taki duŜy dom potrzebuje rodziny z prawdziwego zdarzenia.

Katy zarumieniła się. Garrett spojrzał na nią bacznie.

- Przepraszam na chwilę - powiedziała, zadowolona, Ŝe ma pretekst do wyjścia z

pokoju. Miała wiele rzeczy do przemyślenia. - Muszę pójść do kuchni. Paella zaraz będzie

gotowa.

W trzy godziny później znów była z męŜem sam na sam. Od czasu rozmowy z Diane

ciągle myślała, jak rozegrać tę sprawę. Mącił jej się umysł. Nie wiedziała, czy wyjaśnić

wprost swój zamiar pozostania z Garrettem, czy teŜ działać w sposób bardziej wyrafinowany,

zawoalowany. Ani jedna, ani druga metoda nie wydawała jej się odpowiednia. Postanowiła

wybrać drogę pośrednią.

- Było bardzo przyjemnie, prawda? - zauwaŜyła, gdy szli na górę. - Cieszę się, Ŝe

poznałam Diane i Boba.

Garrett milczał. Rozpiął mankiety koszuli. Wydawało się, Ŝe całą uwagę skupia na

wchodzeniu po schodach.

- Bałam się, Ŝe Nadine nie zechce zrobić paelli, ale udało mi się ją namówić -

kontynuowała Katy. - Myślę, Ŝe wszystko było smaczne, sernik teŜ.

Garrett nadal milczał. Szli w kierunku sypialni. Katy była coraz bardziej

zdenerwowana. Głęboko zaczerpnęła oddechu.

- Garrett... - zaczęła, gdy stanęli w progu. Zamknął delikatnie drzwi i odwrócił się ku

niej. Był powaŜny.

- Czy brałaś kiedykolwiek pod uwagę fakt, Ŝe moŜesz być w ciąŜy? - spytał.

Katy poczuła ucisk w gardle. Pomyślała o pigułkach, które stosowała od kilku tygodni.

- Hm, nie, właściwie nie. To niemoŜliwe. Byłam u lekarza jeszcze przed ślubem. Biorę

pigułki.

- Ach, tak. - Spojrzał na nią przeciągle.

Katy była coraz bardziej zdenerwowana. Wszystko przebiegało całkiem inaczej, niŜ to

sobie zaplanowała.

- Garrett, chciałabym porozmawiać z tobą o tym... o tym, o czym zaczęliśmy mówić

dzisiaj, zanim przyszli Greeleyowie.

Udał, Ŝe nie słyszy.

- Byłbym dobrym ojcem, Katy. Wiem, Ŝe pewnie myślisz inaczej mając w pamięci

mego ojca, ale właśnie dlatego chciałbym być inny. Rozumiesz. Będę dbał o rodzinę. Nie

musisz się bać, Ŝe zostawię ciebie i dziecko. MoŜesz mi ufać, Katy.

- AleŜ ja ci ufam - wyszeptała. - Wiem, Ŝe nie odejdziesz.

- Powiedziałem, Ŝe nigdy nie odejdę, i tak będzie. Powiedziałem to w dniu naszego

lubu, gdy składałem przysięgę, pamiętasz?

- Pamiętam.

- To ty wciąŜ mówisz o odejściu, moja pani, nie ja.

- Wiem. Przepraszam. - Wolno podeszła do niego. Uśmiechnęła się niepewnie. -

Myliłam się, Garrett.

- Myliłaś się? - Spojrzał na nią ponuro.

- Mniejsza o to. NajwyŜszy czas, Ŝebyś się dowiedział, Ŝe ja teŜ nie odejdę. Nie mam

zamiaru cię opuszczać po trzech miesiącach. Chyba Ŝe poprosisz mnie, Ŝebym odeszła. -

Objęła go za szyję.

W jego oczach odmalowała się niewypowiedziana ulga.

- Katy. Czekałem na te słowa, tak bardzo czekałem, Wziął ją na ręce i zaniósł do

łóŜka. Zaczął ją rozbierać tak czule, tak delikatnie, Ŝe omal nie płakała ze szczęścia.

Wyciągnęła ręce i przyciągnęła go do siebie. Zaczęła nerwowo rozpinać guziki jego koszuli.

- Katy, słodka, mała Katy - szeptał. - Teraz wszystko będzie dobrze.

- Tak, Garrett. Wszystko będzie dobrze. Gdy leŜała juŜ naga obok niego, uniósł się na

łokciu i popatrzył na nią z zachwytem i poŜądaniem. Zaczął ją pieścić. Dotykał jej piersi,

delikatnie gładził sutki, aŜ nabrzmiały i stary się twarde.

Pochylił głowę i zaczął kaŜdą z nich całować, dotykając ich lekko koniuszkiem

języka. Katy teŜ zaczęła go pieścić, rozkoszując się swoją mocą, swoim oddziaływaniem na

niego.

Garrett całował teraz kaŜdy kawałeczek jej ciała. Jego usta wędrowały coraz niŜej i

niŜej, a gdy dotarły do najintymniejszego miejsca, krzyknęła z rozkoszy. Zabrakło jej tchu,

drŜała na całym ciele.

Garrett pochylił się nad nią, a kiedy w nią wszedł, ogarnęła ją fala rozkoszy i

szczęścia.

- Pragnę cię, Katy - szeptał. - Tak bardzo cię pragnę. Chcę być w tobie zawsze.

Trzymaj mnie, mocno, mocno.

Trzymała go tak, jakby od tego zaleŜała cała jej przyszłość.

ROZDZIAŁ 10

W czasie weekendu Garrett rozkoszował się Ŝyciem szczęśliwego małŜonka. Miało

wiele dobrych stron, a jedną z nich było niewątpliwie poczucie bezpieczeństwa.

- Nie wiesz, co tracisz, Herosie - przemawiał do ukochanego konia w poniedziałkowy

ranek.

Heros, jeszcze nie rozbudzony, spojrzał zaspanym wzrokiem na swego pana. Garrett

uśmiechnął się i pogładził czule koński kark.

- Wreszcie się zdecydowała - kontynuował. - JuŜ nie będzie rozmów o

trzymiesięcznym terminie i gadek o „partnerach w interesach”. To będzie wreszcie prawdzi-

wy miesiąc miodowy. Wszystko, co złe, mamy juŜ za sobą. Kto by pomyślał, Ŝe jedna mała

kobietka wykaŜe tyle złośliwego uporu?

Heros w odpowiedzi zwiesił łeb.

- Wiesz, ona mnie kocha - wyjaśnił Garrett. - Kiedy była dziewczynką, latała za mną,

a teraz jest dojrzałą kobietą i jest we mnie zakochana. Powiedziała mi to w noc poślubną.

Ale od tamtej chwili juŜ tego nie powtórzyła, dodał w duchu. Nie dawało mu to

spokoju. Zrezygnowała ze wszystkich metod obrony, z wyjątkiem tej. Nie robiła mu juŜ

miłosnych wyznań.

Garrett dopiero tego ranka uświadomił sobie, Ŝe ma jeszcze jedną barierę do

pokonania. Dotychczas nie zauwaŜył jakoś, Ŝe Katy nie wyznała po raz drugi, Ŝe go kocha.

Nie powinno go to właściwie dręczyć. Ma poza tym wszystko, czego chce i czego od

niej potrzebuje. Wreszcie oznajmiła, Ŝe nie zamierza od niego odejść'. Dodała nawet, Ŝe mu

ufa i wierzy, iŜ będzie dobrym ojcem.

To stwierdzenie wstrząsnęło nim. Dotychczas nawet nie zdawał sobie sprawy, jak

waŜna jest dla niego rozmowa o dzieciach. Kiedy zobaczył cięŜarną Diane Greeley, myślał

juŜ tylko o tym, jak będzie wyglądała Katy nosząca jego dziecko. Przez większą część

wieczoru wyobraŜał ją sobie z niemowlęciem w ramionach.

Później uprzytomnił sobie, Ŝe Katy moŜe mieć opory przed posiadaniem dziecka z

męŜczyzną, który wychowywał się w rozbitej rodzinie. Na myśl o tym, Ŝe moŜe nie chcieć

jego dziecka, przeszedł go zimny dreszcz. Przed ślubem nigdy się nad tym nie zastanawiał.

UwaŜał za oczywiste, Ŝe prawdopodobnie będą mieli dzieci. Dzieci to przecieŜ część

przyszłości. Ale w piątkowy wieczór ta sprawa nabrała nagle bardzo konkretnych kształtów.

Zdominowała cały jego świat. WciąŜ jeszcze czuł niewyobraŜalną ulgę, jakiej doznał, gdy

Katy zapewniła go, Ŝe ufa mu jako przyszłemu ojcu ich dzieci.

Ta ulga w połączeniu z jej wyznaniem, Ŝe nie zamierza go opuścić, uszczęśliwiła go

na resztę weekendu. Zachowywali się z Katy jak prawdziwi kochankowie.

Tego ranka stwierdził, Ŝe do pełnego szczęścia brakuje mu juŜ tylko jednej drobnej

rzeczy. Chciał znów usłyszeć od Katy, Ŝe go kocha. Chciał usłyszeć te słodkie, czułe słowa,

które wypowiedziała w ich noc poślubną.

- Nie ulega wątpliwości, stary, Ŝe jestem bardzo zachłanny. - Poklepał konia po szyi. -

No cóŜ, lepiej sprawdzę pomieszczenie dla twojej współlokatorki. Nie wypada, by była

niezadowolona. Wiesz sam, jakie są te rasowe, rozpieszczone klacze. Trzeba się z nimi

obchodzić delikatnie, w rękawiczkach.

Tak samo jak z Katy, pomyślał, wychodząc ze stajni. Katy ma wiele wspólnego z

delikatnymi klaczami. A taką właśnie mają przywieźć po południu. Ognista, ale delikatna.

Wymagająca lekkiej ręki. Ostatnia rzecz, jakiej chciałby Garrett, to zranić którąś z nich. Nie

zamierzał równieŜ Ŝadnej z nich stracić.

Klacz miała być niespodzianką dla Katy, być moŜe z początku niezbyt miłą. Ale

Garrett był optymistą. Niektórzy ludzie nie wiedzą, co jest dla nich dobre. Był przekonany, Ŝe

Katy podziękuje mu jeszcze za to, co zamierzał uczynić. Chciał ją z powrotem posadzić na

konia, by odkryła radość, jaką odczuwała kiedyś, siedząc w siodle. Miał nadzieję, Ŝe wtedy

ujrzy w jej oczach wdzięczność.

Wdzięczność i miłość.

Zamówił u Harry Randalla trzyletnią klacz czystej krwi arabskiej i ustalał właśnie

ostatnie szczegóły transakcji przez telefon, gdy Katy niespodziewanie weszła do gabinetu.

Koń miał być dostarczony dzisiaj.

Katy zaczynała wreszcie cieszyć się swoim miodowym miesiącem. Miała za sobą

dziwny okres, wypełniony wzlotami i upadkami oraz nieoczekiwanymi zakrętami, ale czuła

się teraz spokojniejsza niŜ wkrótce po ślubie. MoŜe nie był to miesiąc idylliczny, ale

niewątpliwie wiele się dowiedziała o swoim nowo poślubionym męŜu.

Dowiedziała się takŜe czegoś o sobie.

Idąc do stajni rozmyślała o odkryciach, jakie poczyniła. Nigdy na przykład do głowy

by jej nie przyszło, Ŝe moŜe być kobietą z takim temperamentem. Odnosiła wraŜenie, Ŝe

Garretta teŜ to zaskoczyło, ale był zbyt taktowny, aby to komentować.

Nigdy teŜ nie przeszłoby jej przez myśl, Ŝe moŜe być tak uparta i stanowcza. W ciągu

paru ostatnich dni jednak przekonała się, Ŝe jest do tego zdolna.

Uśmiechnęła się tajemniczo, wchodząc do stajni.

- Garrett? Gdzie jesteś?

- Tutaj. Poszła za głosem i zobaczyła, jak układa coś w pustym boksie obok Herosa.

- Co robisz? - spytała.

- Trochę tutaj porządkuję - odpowiedział wymijająco.

- Ach, tak. Ostatnio duŜo czasu spędzasz w stajni. System alarmowy w porządku?

- MoŜesz być spokojna - zapewnił. Podniósł głowę i uśmiechnął się. - Napiłbym się

kawy, a ty? - Chwycił ją za rękę i przytrzymał.

- Świetnie. A poza tym powinniśmy dziś zrobić zakupy. Nie miałabym nic przeciwko

temu, Ŝeby zajrzeć do tych butików, które mi pokazałeś. Diane powiedziała mi, które są

najlepsze. No i juŜ najwyŜszy czas, Ŝebyś mi pokazał swoje biuro.

- Będziemy mieć na to jeszcze mnóstwo czasu - odrzekł. - Nie ponaglaj. Chcę teraz

cieszyć się naszym miodowym miesiącem.

- Czy aby na pewno? A co z tym odczytem dla hodowców bydła, który masz wygłosić

dzisiaj wieczór? Czy to teŜ jeden ze sposobów na spędzanie miodowego miesiąca?

- Nie Ŝartuj sobie - westchnął. - Obiecałem to juŜ dawno i nie mogę się wykręcić. To

nie potrwa długo. Będę w domu najpóźniej koło dziewiątej.

- Mogłabym pojechać z tobą - zaproponowała.

- Mówiłem ci, kochanie, Ŝe tam będą sami męŜczyźni. Źle byś się czuła. Zresztą cały

wieczór spędzę z gruboskórnymi hodowcami bydła.

- Gromadka męskich szowinistów, co?

- Tobie się wydaje, Ŝe farmerzy to staroświeccy, konserwatywni faceci - obruszył się.

- A ty? - roześmiała się Katy. - Ty nie jesteś staroświeckim, konserwatywnym

facetem?

- Oczywiście, Ŝe nie - odpowiedział zaczepnym tonem. - Ja juŜ jestem z innej gliny.

Nie zauwaŜyłaś? Do diabła, przecieŜ chcę nawet uczynić swoją Ŝonę partnerem w interesach.

Czy moŜe być lepszy dowód, Ŝe mam postępowe poglądy?

- Nie wiem, czy ten fakt dowodzi otwartości twego umysłu. Nie wiem, czy nie chcesz

jedynie darmowego pracownika.

- No nie, tego juŜ za wiele. - Garrett udawał dotkniętego do Ŝywego.

- Hm, hm - pokiwała sceptycznie głową. - Wiesz, co myślę? śe w głębi duszy jesteś

straszliwym tradycjonalistą i... - przerwała, słysząc jakiś hałas za oknem. - Spodziewamy się

kogoś? - spytała.

Garrett podszedł do niej i objął ją ramieniem. Obserwował nadjeŜdŜającą cięŜarówkę z

platformą.

- Spodziewamy się - zaczął ostroŜnie - współlokatorki dla Herosa. Na pewno ci się

spodoba.

- O czym ty, na Boga, mówisz? - Katy wpatrywała się w konną platformę. - Kupiłeś

sobie następnego konia?

- Nie sobie, choć przyznaję, Ŝe mam ochotę na pięknego, młodego ogiera, którego

proponuje mi twój ojciec. Ale ta klaczka jest dla ciebie, - Garrett pociągnął Katy do wyjścia. -

Nazywa się Atena. Pamiętasz ją?

- Atena! To jedna z klaczy mego ojca! - Katy zaczynała się juŜ domyślać, o co w rym

wszystkim chodzi. - Co to ma znaczyć, Ŝe ona jest dla mnie? Garrett, co ty zrobiłeś?

- Kupiłem ją dla ciebie - odpowiedział jak gdyby nigdy nic. Przycisnął ją mocniej do

siebie jakby w obawie, Ŝe zechce wyśliznąć się z jego ramion, - Spokojnie, kochanie.

Zaczniemy stopniowo, bez pośpiechu.

- Zaczniemy? - Katy ogarnęła furia, gdy zrozumiała, co Garrett ma na myśli. - Jeśli

sądzisz, Ŝe mnie zmusisz do jazdy konnej, to się grubo mylisz. Jak śmiałeś coś takiego uknuć?

Jak śmiałeś? Co ty sobie wyobraŜasz, Ŝe kim ty jesteś, Garretcie Coltrane?

- Spokojnie, tylko spokojnie, kochanie. Wszystko będzie dobrze, zobaczysz.

- Przestań do mnie przemawiać jak do konia! - Katy była bliska histerii. Za wszelką

cenę starała się zapanować nad sobą. - Garrett, nie masz prawa, nie masz prawa tego ode mnie

wymagać. Natychmiast odeślesz Atenę z powrotem do ojca, słyszysz?

- Słyszę. Słyszy cię takŜe kierowca i wszyscy, którzy pozostają w zasięgu głosu. -

Garrett powoli tracił cierpliwość, - Posłuchaj, całkiem niepotrzebnie robisz scenę. PrzecieŜ

sama nie lubisz scen. Więc uspokój się i pozwól, bym zajął się wyładowaniem klaczy i

zainstalowaniem jej w stajni.

W oczach Katy pojawiły się łzy wściekłości. Zacisnęła dłonie. Oddychała

przyśpieszonym rytmem. Miała ochotę krzyczeć, ale nie była zdolna wydobyć z siebie głosu.

- Nic nie rozumiesz - wyszeptała. - Ty po prostu nie rozumiesz. Nikt nie rozumie.

Nawet moi rodzice ani przyjaciele tego nie rozumieją. Dlaczego nikt z was nie chce uznać, Ŝe

mam prawo do własnych decyzji? Nie mam zamiaru nigdy więcej dosiąść konia Nigdy!

Rozumiesz? Nie wiem, jak ci to powiedzieć, Ŝebyś wreszcie zrozumiał.

- Kochanie, czas, byś przezwycięŜyła strach. - Ujął w dłonie jej twarz. - Jazda konna

była kiedyś najwaŜniejszą rzeczą w twoim Ŝyciu. Uwielbiałaś to. Znowu to polubisz.

Będziemy jeździć razem. To będzie cudowne. JuŜ się na to cieszę.

Katy z rozpaczą potrząsnęła głową. Wiedziała, Ŝe nie znajdzie słów, by wytłumaczyć

mu, dlaczego tak bardzo się boi.

- Po prostu tego nie rozumiesz - ucięła.

- Wiem, co to znaczy strach, kochanie. Wiem równieŜ, Ŝe jedynym sposobem na jego

pokonanie jest stanąć z nim twarzą w twarz. Powinnaś była juŜ dawno wsiąść na konia.

- Postanowiłam, Ŝe nigdy więcej tego nie zrobię!

- No cóŜ, ktoś powinien wybić ci z głowy tę decyzję.

- I tobie się wydaje, Ŝe to zrobisz?

- Jestem pewien, Ŝe mi się uda.

- Nie ma szans, Garrett. Słyszysz, co mówię? Nie ma mowy! - Katy odwróciła się do

okna. Nigdy jeszcze nie czuła takiego gniewu jak w tej chwili.

Ten gniew był silniejszy nawet niŜ strach.

W parę minut później patrzyła przez okno kuchni, jak Garrett prowadzi Atenę do

stajni. Dobrze pamiętała tę delikatną, drobną klacz. Była urocza i pełna gracji. Szarej maści,

wspaniale zbudowana, o szlachetnym łbie i cudownych oczach. Jeden z najwspanialszych

okazów z hodowli Randalla. Z rodowodem sięgającym całe pokolenia wstecz. Była teŜ

wietnie wytresowana, w znakomitej kondycji. Wszystkie konie ojca traktowano zawsze

niezwykle łagodnie i z ogromną cierpliwością.

Jednak nawet najlepiej ułoŜone, najspokojniejsze na świecie konie stają się groźne,

gdy wpadają w panikę. Ich kopyta mogą stratować kaŜdego, kto pojawi się na ich drodze, a co

dopiero delikatną kobietę, waŜącą niecałe pięćdziesiąt kilogramów. Katy na samo

wspomnienie tego, co przeŜyła, poczuła, jak oblewa ją zimny pot.

Właśnie te wciąŜ Ŝywe wspomnienia przez całe lata skutecznie powstrzymywały ją

przed jazdą konną. Rodzice i przyjaciele namawiali ją, by spróbowała, ale w końcu dali

spokój. Nie mieli zamiaru wywierać presji. Nie chcieli teŜ ponosić odpowiedzialności, gdyby

coś się nie udało.

Ale Garrett Coltrane nie zrezygnował.

Katy zacisnęła ze złością usta i odeszła od okna. Ustępowała temu męŜczyźnie w

róŜnych sytuacjach. Tym razem postawi na swoim.

Wiedziała jednak, Ŝe nawet jeśli wypowie mu walkę, będzie to walka długa i nigdy nie

kończąca się. Garrett jest człowiekiem zdecydowanym, nieugiętym i konsekwentnym.

Rozejrzała się wokół. Czuła się jak w pułapce w tym duŜym, przepięknie urządzonym

domu. Garrett zaraz po nią przyjdzie, zechce, by poszła do stajni i obejrzała Atenę. Katy

zdecydowała, Ŝe musi być przez chwilę sama. Chwyciła kluczyki od mercedesa, torebkę i

wyszła na podjazd, gdzie stał zaparkowany samochód.

Na dźwięk zapuszczanego silnika w drzwiach stajni pojawił się Garrett.

- Kaaty! - zawołał. Ze złością opuściła szybę i czekała, aŜ do niej podejdzie.

Zsunął z czoła kapelusz, oparł ręce o dach i pochylił się do okna.

- A dokąd to się wybierasz, jeśli wolno spytać? - zagadnął z przesadną uprzejmością.

~ Do sklepu.

- Pojedziemy razem trochę później. Zakupy nam nie uciekną.

- Podejrzewam, Ŝe będziesz zbyt zajęty swoją nową klaczą - powiedziała zgryźliwie. -

Pojadę sama. - PołoŜyła nogę na pedale gazu.

- Katy, posłuchaj, proszę. Zachowujesz się jak dziecko. Mercedes ruszył. Garrett

gwałtownie odskoczył.

Katy tylko raz spojrzała w lusterko wsteczne. Stał na rozstawionych nogach z dłońmi

opartymi na biodrach, z zawziętym wyrazem twarzy.

Obserwował odjeŜdŜający samochód, aŜ zniknął za zakrętem, po czym udał się z

powrotem do stajni. Wiele przeszedł od dnia ich ślubu. DuŜo się dowiedział o swej Ŝonie.

Nigdy jednak nie widział jej w takim nastroju jak w tej chwili.

- Przejdzie jej - zwrócił się do Ateny w parę minut później. - Trzeba jej tylko dać

trochę czasu. Jest przewraŜliwiona i podenerwowana, ale dojdzie do siebie.

Atena zarŜała cicho, po czym zaczęła rozglądać się po swoim nowym pomieszczeniu.

Około piątej po południu Garrett poczuł głód. Katy wciąŜ jeszcze się nie zjawiła, a on

za godzinę miał wyruszyć na odczyt. Liczył, Ŝe Katy zrobi obiad, a tymczasem minęło wpół

do szóstej, a jej wciąŜ nie było. Otworzył lodówkę i posępnie studiował jej zawartość.

Po następnych piętnastu minutach zaczął się powaŜnie niepokoić. NiezaleŜnie od

swoich nastrojów, Katy powinna była juŜ wrócić do domu. Po raz pierwszy powaŜnie się

przestraszył, Ŝe moŜe go opuścić.

Nie, nie zrobi mu tego. To niemoŜliwe. PrzecieŜ go kocha.

Ale nie powiedziała tego od czasu ich nocy poślubnej. Garrett uzmysłowił sobie, Ŝe

chodzi tam i z powrotem po kuchni, zaciskając pięści, zupełnie tak samo jak przed wjazdem

na arenę rodeo.

Dawno juŜ nie czuł takiego napięcia. Nigdy nie było to przyjemne, ale tym razem było

gorzej niŜ kiedyś, bo po prostu ogarnął go strach.

Nagle usłyszał podjeŜdŜający samochód i strach natychmiast ustąpił miejsca dzikiej

furii. Po raz pierwszy całkowicie stracił nad sobą panowanie. Wypadł z domu jak burza i

omal nie zderzył się z Katy, która powoli wchodziła na schody. Niosła duŜą torbę z zakupami.

Zatrzymała się na jego widok.

- A gdzieś ty się, u diabła, podziewała? - W jego głosie groźba mieszała się z

niepokojem. Wiedział o tym, ale nie był w stanie się opanować. Czuł się zagroŜony. Nigdy w

yciu nie czuł się tak jak teraz.

- Mówiłam ci, Ŝe jadę na zakupy. - Katy ostroŜnie weszła na następny stopień i

zatrzymała się. - Nie widzisz? - Wskazała na torbę. Trzymała ją przed sobą niczym tarczę.

- Zakupy! Nie było cię parę godzin.

- Przepraszam. Ale nie ma tu chyba godziny policyjnej?

- Katy, Ŝebyś nie przeholowała. Tracę juŜ resztki cierpliwości. To, co dzisiaj zrobiłaś,

było głupie i infantylne. Nie przyszło ci do głowy, Ŝe mogę się martwić?

- Nie. - Weszła na następny schodek i znów się zatrzymała. - Wydawało mi się, Ŝe

będziesz zbyt zaabsorbowany swoim nowym koniem.

- Ta klacz naleŜy do ciebie, Katy - wycedził przez zęby. - Jest twoja, niezaleŜnie od

tego, czy kiedykolwiek nałoŜysz na nią siodło, czy nie.

- Nie chcę jej.

- To niedobrze, bo juŜ ci ją podarowałem. - Garrett cofnął się o krok, by ją przepuścić.

Weszła do domu, ostroŜnie, z wahaniem, jakby obawiała się następnego wybuchu jego

gniewu. Złagodniał.

- Katy, nigdy więcej tego nie rób.

- Nie wydawaj mi rozkazów, Garrett. - We wzroku Katy widać było zmęczenie. -

Mam tego dość. Od dnia naszego ślubu wygrywasz kaŜdą bitwę i jestem juŜ zmęczona tym

ciągłym przegrywaniem, słyszysz?

Patrzył na nią w milczeniu. Zdziwił go taki punkt widzenia.

- A więc nasz miesiąc miodowy jest dla ciebie serią potyczek? - spytał.

- Niekiedy tak. Mam tego powyŜej uszu, Garrett. - Umknęła wzrokiem w bok. - Twoje

dzisiejsze zachowanie było juŜ tą ostatnią kroplą.

Przeraził się.

- Ostatnią kroplą? - Wszedł za nią do kuchni. - Co ty mówisz? Kupuję ci

najpiękniejszą klacz na świecie, a ty to nazywasz ostatnią kroplą?

Katy połoŜyła torbę z zakupami na stole i obejrzała się.

- Dlaczego nalegasz? Ustępuję ci we wszystkim. Czego ty jeszcze, u licha, ode mnie

chcesz?

- Wszystkiego - wybuchnął. - Chcę wszystkiego.

- A co ci daje do tego prawo?

- Jesteś moją Ŝoną, to mi daje prawo. Kochasz mnie, czy się do tego przyznasz, czy

nie. Pewnego dnia znów to powiesz, tak jak powiedziałaś w naszą noc poślubną.

- A ty odrzucisz mi te słowa w twarz, tak jak to wtedy zrobiłeś? - ZjeŜyła się.

- Nigdy tego nie zrobiłem. I nie mam zamiaru robić. Jeśli uwaŜasz, Ŝe odrzuciłem te

słowa, moŜesz winić tylko siebie. To wszystko przez tę twoją babską naturę. NawyobraŜałaś

sobie Bóg wie co i byłaś wściekła, Ŝe noc poślubna nie odpowiada twoim urojeniom.

- CzyŜby? - Ŝachnęła się. - No dobrze, dzięki tobie dowiedziałam się paru rzeczy na

temat miodowego miesiąca. Ale spójrz, kto teraz zaczyna snuć jakieś mrzonki. Dlaczego

chcesz, Ŝebym ci powiedziała, Ŝe cię kocham? Ty przecieŜ nawet nie wierzysz w miłość.

Odstąpił o krok do tyłu i zatrzymał się, nie mając odwagi jej dotknąć.

- Czy nigdy do ciebie nie dotarło, Ŝe nie tylko ty mogłaś się nauczyć paru rzeczy w

czasie tego zwariowanego miodowego miesiąca? - krzyknął.

- Nie. - Katy szeroko otworzyła oczy ze zdziwienia.

- Nie? - Teraz z kolei on nic nie rozumiał. - Nie? Sądzisz, Ŝe ja juŜ nie potrafię niczego

się nauczyć? Myślisz, Ŝe masz wyłączność na naukę?

- Garrett, uspokój się. - Katy zagryzła dolną wargę. - Opanuj się.

- Nie mów do mnie jak do konia. Jestem twoim męŜem.

- Wiem - odrzekła słodko. - Jesteś uparty, arogancki, rogaty jak diabeł i wpadasz w

szał przy byle okazji, ale tak czy inaczej jesteś moim męŜem.

Nie był w stanie przejrzeć jej myśli, ale wyczuwał zmianę w nastroju.

- Katy, posłuchaj... - zaczął.

- Nie, to ty posłuchaj. Jestem zmęczona tą ciągłą walką i tymi ciągłymi przegranymi.

- PrzecieŜ nie toczymy wojny - zaprotestował, nagle zaniepokojony. Była zbyt blisko

prawdy.

- To sprawa punktu widzenia. - Uchwyciła się brzegu stołu. Widział, Ŝe zbiera się w

sobie. - Powiedziałeś, Ŝe nigdy nie odrzuciłeś mego wyznania miłości.

- Bo tak jest, Katy.

- Mówisz, Ŝe czegoś się nauczyłeś w ciągu ostatnich dni.

- Musiałbym być ślepy, głuchy i niemy, Ŝeby się nie nauczyć - bąknął.

Katy zaczerpnęła oddechu.

- Dobrze, a wiec sprawdzimy, ile się nauczyłeś. Co się stanie, gdy ci teraz powiem, Ŝe

cię kocham?

- To proste - odparł, - Ja teŜ to powiem. Osłupiała. Zapanowało milczenie.

- Kocham cię, Garrett - szepnęła wreszcie.

- Wiem, Ja teŜ cię kocham, Katy.

Otworzył ramiona, a ona podbiegła ku niemu. Potknęła się, ale pochwycił ją i przytulił

mocno do siebie.

- Kocham cię, Katy. Kocham cię, kocham, kocham. - Teraz, gdy nauczył się juŜ

wymawiać te słowa, chciał je powtarzać bez końca.

Przylgnęła do niego, odpowiadając mu słowami miłości, Przez chwilę pozostali bez

ruchu, spleceni ze sobą, upojeni tym, co się stało. Garrett czuł, jak wypełnia go ogromne

szczęście, radość i spokój. Było tak, jakby nagle wyzwoliła się jego potrzeba uzewnętrznienia

swej miłości do Katy. Czuł się jak pijany.

- A co z twoim dzisiejszym odczytem? - spytała po chwili, spoglądając na zegar. -

Spóźnisz się.

- No to co? - Przytulił ją do siebie.

- Nie bądź niemądry - roześmiała się. - Musisz pójść. Mamy przed sobą całą noc na

rozmowy.

- Rozmów akurat tej nocy nie planuję. - Musnął wargami koniuszek jej ucha.

- To niedobrze. Zaczynasz juŜ nabierać wprawy.

- Nie draŜnij lwa. Ma za sobą fatalny dzień.

- Biedny lew - szepnęła, przesuwając palcami po jego włosach.

- O BoŜe, Katy, jak ja cię kocham. Powinienem był juŜ wcześniej zrozumieć, co czuję.

Powinienem był wiedzieć...

- To bardzo pouczający miesiąc miodowy - przerwała jego wyznania.

- Jeszcze się nie skończył - przypomniał.

- To prawda. Ale musimy zrobić sobie krótką przerwę na twoje spotkanie z

hodowcami bydła.

- Katy, nie chcę się teraz z tobą rozstawać. Dziesięć minut przekonywała go, Ŝeby

wyszedł z domu.

Stojąc na progu omal nie krzyczała ze szczęścia. Nie potrzebowała zapewnień, Ŝe

wróci natychmiast po zebraniu. Będą mieli całą noc na okazywanie sobie miłości.

Wreszcie zamknęła drzwi i weszła do domu. Była niemal pijana ze szczęścia. Nie

wiedziała, co się z nią dzieje. Garrett ją kocha. Powiedział to. Wspólnie dotarli do punktu,

który ona w swej naiwności chciała osiągnąć juŜ w noc poślubną.

Czasem na to, co w Ŝyciu dobre, trzeba trochę poczekać, stwierdziła rozpakowując

torbę. Aby to osiągnąć, trzeba sobie zadać trochę trudu.

Wiedziała, jak naleŜy pracować nad tym, co w Ŝyciu waŜne. Nauczyła się tego, gdy

zajmowała się końmi i występowała na turniejach.

W tym momencie przypomniała sobie o Atenie. Po raz pierwszy zastanowiła się nad

intencjami Garretta. Wiedziała, Ŝe chciał jak najlepiej. Chciał przywrócić jej coś, co było dla

niej kiedyś bardzo waŜne, coś, co mógłby z nią dzielić.

Nie sposób mieć mu to za złe ani interpretować na jego niekorzyść. Rozmyślała nad

tym, zjadając resztki wczorajszej kolacji. Garrett był niekiedy trudny we współŜyciu,

despotyczny, nawet bezwzględny, ale teraz, gdy emocje opadły, jego determinacja w dąŜeniu

do celu głęboko ją poruszyła.

W pół godziny później włoŜyła naczynia do zlewu, wyszła z kuchni i naciągnęła długi

ciepły pulower.

Nie ma Ŝadnego powodu, by nie miała pójść do stajni i popatrzeć na Atenę. MoŜe nie

chcieć na niej jeździć, ale wciąŜ kocha konie, a Garrett powiedział przecieŜ, Ŝe Atena naleŜy

do niej.

W parę minut później zastała klacz bezpiecznie ukrytą w swoim nowym boksie,

pochyloną nad sianem.

Miejsce Herosa natomiast było puste.

ROZDZIAŁ 11

Katy miała jeszcze rozpaczliwą nadzieję, Ŝe Heros po prostu wydostał się z boksu na

padok, ale gdy biegła w tamtym kierunku, coś jej mówiło, Ŝe tylko traci czas. Konia nie było.

Po prostu zniknął.

Wróciła do stajni, by zamknąć drzwi. Za wszelką cenę starała się uspokoić. Heros był

koniem powolnym i opanowanym. Nie mógł odejść zbyt daleko. Nie było teŜ burzy, która

mogłaby go spłoszyć.

- Co się stało, Ateno? - przemówiła do klaczy, gładząc ją pieszczotliwie po szyi. - Co

zrobiłaś ze swoim towarzyszem? Wiem, Ŝe nie jest on najprzystojniejszym ogierem na

wiecie, Ŝe nie jest dobrze urodzony ani elegancki. Po prostu wywodzi się z klasy robotniczej

i jest z tego dumny. Ale ma dobre serce, wiesz? Pod niejednym względem jest podobny do

swego pana.

Kąty zamyśliła się na chwilę.

- Jest tylko jedna róŜnica. Garrett nie jest wałachem - dorzuciła.

Atena zarŜała cichutko.

Katy popatrzyła z uwagą na drzwi stajni. Nie mogła się zorientować, czy otworzył je

człowiek, czy teŜ koń pyskiem. Nagłe przypomniała sobie o systemie alarmowym.

- Powinien był zadziałać, niezaleŜnie od tego, kto i w jaki sposób otworzył drzwi -

powiedziała do siebie.

Zaniepokojona przeszła do pomieszczenia, w którym był zainstalowany.

Gdy otworzyła drzwi i zapaliła światło, zauwaŜyła, Ŝe skrzynka z tablicą rozdzielczą

była otwarta. Ktoś wyłączył system.

Poczuła niepokój. A wiec Heros nie wyszedł sam. Ktoś go naumyślnie wyprowadził

ze stajni. I to juŜ po raz drugi.

Nie miała pojęcia, kto mógłby to zrobić, ale nie zastanawiała się nad tym. Wyszła ze

stajni i udała się do zagrody Brackenów. Było juŜ ciemno. Jedynie światło księŜyca

oświetlało ŚcieŜkę prowadzącą w kierunku małego obejścia. Zobaczyła światło w pokoju.

Nadine nie zamknęła jeszcze okiennic.

Zadyszana zapukała do drzwi. Odpowiedziała jej cisza. Zaczęła walić w drzwi

pięściami.

- Emmett? Nadine? To ja, Katy. Coś się stało z Herosem. Musicie mi pomóc.

Cisza trwała nadal. Katy cofnęła się o krok, zajrzała na podwórze. Zobaczyła starą

furgonetkę Brackena. A więc są w domu. Podeszła do okna salonu. Było uchylone. Zagląd-

nęła do środka.

Emmett Bracken leŜał rozwalony na kanapie przed kominkiem. Najwyraźniej spał. Na

podłodze stała opróŜniona do polowy butelka whisky. Wcześnie zaczął, pomyślała Katy.

Obrzuciła wzrokiem pokój. Wszystko było tutaj tak samo jak tego popołudnia, gdy

sprawdzali system alarmowy. Na kominku stał stary srebrny świecznik, z którego Nadine była

taka dumna. To prezent od Atwoodów. Obok leŜało stare pudełko po cygarach.

Było otwarte.

Nagle Katy przypomniała sobie, Ŝe Emmett trzymał w nim pistolet. Teraz było puste.

MoŜe Nadine ukryła broń przed pijanym Emmettem?

Zawróciła. Stąd nie moŜe oczekiwać pomocy. Ale co się stało z Nadine? MoŜe miała

dość pijanego Emmetta i po prostu wyszła na chwilę z domu?

Pytanie jednak, czy to wszystko miało coś wspólnego z zaginięciem konia. Ogarnął ją

lęk. Fakt zniknięcia Nadine Bracken i Herosa nie wyglądał na zwykły zbieg okoliczności.

Katy stała przed domem i obserwowała stajnię. Wokół panowała cisza. Nie zauwaŜyła

niczego podejrzanego. Pomału obeszła wokół dom, Ŝałując, Ŝe nie wzięła ze sobą latarki.

Gdy dotarła na tyły obejścia, ujrzała jakąś sylwetkę. Ktoś prowadził konia na szczyt

urwiska. Poznała Herosa. Po sekundzie koń i tajemnicza postać zniknęli za występem

skalnym.

- O BoŜe! - krzyknęła. Zaczęła biec. KaŜdy krok wzmagał dotkliwy ból w kostce.

To musiała być Nadine Bracken. To ona prowadziła konia w kierunku urwiska. Ale po

co? Katy nie miała pojęcia, co Nadine chciała z nim zrobić. Niejasność sytuacji potęgowała

tylko jej obawy. NiezaleŜnie od tego, co zamierzała zrobić Nadine, Katy czuła, Ŝe dzieje się

coś niedobrego. Na myśl o szorstkim, obcesowym zachowaniu Nadine zadrŜała.

Przyśpieszyła kroku. W tej starej kobiecie tkwiła zadawniona złość i rozgoryczenie. UwaŜała,

e została skrzywdzona przez los, Ŝe śmierć syna Atwooda zrujnowała jej Ŝycie.

Po raz pierwszy Katy zadała sobie pytanie, jaki był naprawdę stan psychiczny Nadine

Bracken.

Daleki szum oceanu zagłuszał stukot kopyt Herosa. Zaniepokojona Katy śledziła

wzrokiem ciemne sylwetki, starając się nadąŜyć za nimi.

Na szczęście Heros nigdy nigdzie się nie spieszył. Wydawało się, Ŝe i tym razem nie

zamierzał przyspieszyć kroku. Katy modliła się w duchu, by nadal szedł w ten sposób. Kostka

dokuczała jej coraz bardziej.

ZbliŜała się do urwiska i juŜ chciała zawołać Nadine, gdy nagle intuicja ją ostrzegła.

Zrozumiała, dokąd Nadine prowadzi Herosa. Szła z nim w kierunku tych samych skał, gdzie

przed laty zginął syn Atwooda.

Głęboko zaczerpnęła tchu, skupiając całą swoją energię na tym, by dogonić Nadine.

Kostka bolała ją coraz bardziej. Nogi zapadały się w miękkim gruncie. Nadine wciąŜ jeszcze

jej nie słyszała. Była całkowicie pochłonięta tym, co zamierzała uczynić. Katy, przeraŜona,

starała się dostrzec cokolwiek w bladym świetle księŜyca.

Nadine dotarła wreszcie na szczyt urwiska. Podprowadziła konia tak, by znalazł się

między nią a stromą ścianą spadającą ku plaŜy. Później wyjęła coś z kieszeni i połoŜyła obok

na kamieniu. Przez cały czas trzymała wodze. Dopiero teraz Katy rozpoznała, co miała w

lewej ręce. Widły.

- No, dalej, naprzód - syknęła Nadine do konia. - Naprzód, mówię. - Szturchnęła go

widłami.

Heros prychnął. Po raz pierwszy okazał trochę zainteresowania sytuacją. Cofnął się

przed widłami, uniósł łeb, potrząsnął grzywą. Nadine podniosła w górę widły.

- Nadine! Zaczekaj! Zaczekaj! - Katy rzuciła się do przodu, poczuła przeszywający ból

w kostce i wylądowała na piasku.

- Co pani tutaj robi? - spytała Nadine, odwracając się ku niej. - Nie powinna pani tutaj

być.

Katy z trudem stanęła na nogi. Od Nadine dzieliło ją jeszcze dobrych parę metrów.

Musiała poruszać się bardzo ostroŜnie. Nadine moŜe uŜyć po raz drugi wideł, zanim do niej

dotrze.

- Co się tutaj dzieje? - spytała. - Co zamierzasz zrobić, Nadine?

- Chcę go ukarać - odparła. Koń zaczynał się juŜ denerwować.

- Ukarać konia? AleŜ to idiotyczne. Dlaczego chcesz mu zrobić krzywdę? - Katy

starała się, by jej głos brzmiał spokojnie i rzeczowo.

- Proszę się zatrzymać - ostrzegła Nadine, potrząsając widłami. - Słyszysz? Nie

podchodź do mnie.

Katy stanęła.

- Powiedz, co ci zawinił ten nieszczęsny koń - poprosiła.

- To nie koń - krzyknęła Nadine. - To on.

- Kto?

- Twój mąŜ. Nowy właściciel, - Oddychała cięŜko. Skierowała widły w stronę Katy. -

To twego męŜa chcę ukarać. On nie miał prawa, rozumiesz? Nie miał prawa kupować tego

domu. To ziemia Atwooda. Zawsze naleŜała do Atwoodów. I tak musi pozostać. Nie

rozumiesz? Moja córka miała wyjść za Atwooda. Ta ziemia powinna naleŜeć do nas. Garrett

Coltrane nie ma do niej Ŝadnych praw. śadnych! Jestem starą kobietą, a on silnym męŜczyzną

w kwiecie wieku. Nie mogę nic zrobić Coltrane'owi, ale mogę zniszczyć coś, co kocha. Mogę

zabić jego konia. Coltrane musi zostać ukarany!

- Nadine, przecieŜ to sam Atwood zdecydował, Ŝe sprzeda swoją posiadłość. Garrett

po prostu się o tym dowiedział. Nie miał nic wspólnego z decyzją Atwooda. Nie miał nic

wspólnego z tym, co stało się przed laty, gdy syn Atwooda spadł ze skał i się zabił.

- Coltrane nie powinien tutaj być - wrzasnęła Nadine histerycznie. - Nie ma do tego

adnego prawa.

- Nadine, posłuchaj mnie, proszę...

- Najpierw myślałam, Ŝe to ciebie powinnam zabić -mówiła Nadine. - Dlatego się nad

tym zastanawiałam. Zakochany męŜczyzna byłby zdruzgotany tracąc swą młodą Ŝonę. Ale

później zobaczyłam, jak to między wami jest naprawdę. Nawet nie spaliście ze sobą. Dziwny

miesiąc miodowy, pomyślałam. Coś tu nie jest w porządku. Coltrane widocznie jej nie kocha.

Słyszałam waszą rozmowę w dniu, kiedy przyszedł Royce Hutton. Dowiedziałam się, Ŝe

Coltrane oŜenił się z tobą z wyrachowania, Ŝeby dostać się do wyŜszych sfer. A więc nie ma

między wami miłości, prawda?

Katy wpadła w panikę. Próbowała podejść parę kroków bliŜej. Nadine zdawała się

tego nie zauwaŜać. Przeniosła się całkowicie w świat własnej wyobraźni.

- Nadine, odłóŜ te widły i zechciej mnie wysłuchać - zwróciła się do niej. - Pozwól, Ŝe

coś ci wyjaśnię.

Odpowiedzią był następny ostrzegawczy ruch widłami. Musiała pociągnąć za wodze,

bo Heros gwałtownie podrzucił łbem i uderzył kopytami o ziemię. Podniósł uszy. ZbliŜył się

niebezpiecznie do krawędzi urwiska.

- Nie musisz mi nic wyjaśniać - odezwała się Nadine.

- Zobaczyłam, jak to między wami jest i postanowiłam ukarać Coltrane'a

uświadamiając mu, Ŝe poślubił kobietę, której nie tylko nie moŜe kochać, ale i ufać. Mogę go

przekonać, Ŝeby się rozwiódł. Nowa rodzina, jaką chciał załoŜyć tutaj, na ziemi Atwooda,

zostanie zniszczona, zanim jeszcze zacznie na dobre wspólne Ŝycie. Byłam pewna, Ŝe

pomyśli, Ŝe to ty wyprowadziłaś Herosa ze stajni tamtej nocy. Jeśli koń zostanie ranny albo

zginie, będzie na ciebie wściekły. Znienawidzi cię. Widzisz teraz, jaki był mój plan. Chciałam

zrobić wszystko, Ŝeby zaczął się zastanawiać nad tobą, Ŝeby przestał ci ufać, Ŝeby się martwił

i dręczył, aŜ wreszcie doszedłby do wniosku, Ŝe musi się rozwieść.

- Ale z tego planu nic by nie wyszło, bo Garrett nigdy nie uwierzyłby, Ŝe to ja

wypuściłam Herosa ze stajni.

- Później między wami zaczęło się poprawiać. Nawet sypialiście juŜ razem. Jesteś

sprytna. Stało się jasne, Ŝe postanowiłaś go uwieść, a on jak typowy męŜczyzna, postanowił

skorzystać z sytuacji. Ale ja wciąŜ jeszcze mogę go ukarać. WciąŜ jeszcze mogę go nastawić

przeciwko tobie. To, Ŝe z tobą śpi, nie znaczy jeszcze, Ŝe nie spojrzy na sprawy tak, jak tego

chcę, Coltrane'owi bardzo zaleŜy na tym koniu. Jest do niego naprawdę przywiązany. A kiedy

znajdzie go martwego u stóp urwiska, zacznie się zastanawiać, czy nie ty to zrobiłaś.

- Dlaczego miałby tak myśleć? On mnie kocha, Nadine.

- Kocha cię? - Twarz Nadine wykrzywiła się drwiąco.

- Śmiechu warte. Właśnie dziś stoczyliście kolejną walkę, moŜe nie? Byłaś wściekła,

kiedy się dowiedziałaś, Ŝe kupił ci tę klacz. Gdy znajdzie martwego Herosa, pomyśli, Ŝe to ty

go zabiłaś, Ŝeby się zemścić za to, Ŝe chciał cię zmusić do jeŜdŜenia.

- Garrett nie jest taki głupi. - Katy przeszedł zimny dreszcz. - Wie, Ŝe nigdy bym

czegoś takiego nie zrobiła.

- To się jeszcze okaŜe - wykrzyknęła z furią Nadine.

- Zobaczymy, co będzie. Wszystko obmyśliłam. Nawet dałam Emmettowi wcześniej

wódkę, Ŝeby mi nie przeszkadzał. Ostatnim razem mi przeszkodził. Stary dureń. Ta wódka

rozmiękcza mu mózg. Nie rozumie, Ŝe to jedyny sposób.

- Ten alarm w stajni niedawno... - domyśliła się Katy.

- To teŜ ty?

- Coltrane był w mieście. Chciałam wtedy przyprowadzić konia na skały. Przedtem

poprosiłam Emmetta, Ŝeby mi pokazał, jak działa system alarmowy, Ale Emmett poszedł za

mną i nic z tego wszystkiego nie wyszło. Przypadkowo sam włączył alarm. Był pijany, jak

zwykle. Zmusił mnie, Ŝebym wróciła do domu, zanim ty się zjawiłaś. Czekałam więc na

następną okazję i dzisiaj się nadarzyła. Coltrane znów wyjechał, a kiedy wróci, jego ukochany

koń juŜ nie będzie Ŝył. OskarŜy ciebie. Zobaczysz.

- Powiem mu, Ŝe to ty zrobiłaś - krzyknęła Kąty.

- Twoje słowa przeciwko moim? PrzecieŜ wie, Ŝe byłaś na niego wściekła. Tylko ty

masz powód, by go zranić. Wie, Ŝe jesteś kobietą impulsywną i zdolną do wszystkiego.

- To nieprawda! - wrzasnęła Kąty.

- Mówił Emmettowi, Ŝe jesteś - odparowała Nadine triumfująco.

- Nadine, daj spokój tym głupotom. - Katy podeszła jeszcze bliŜej. - OdłóŜ te widły i

daj mi wodze. Zaprowadzę Herosa z powrotem do stajni.

- Nigdy! - krzyknęła z wściekłością Nadine i pchnęła konia widłami. Tym razem na

jego szyi pozostał krwawy Ślad.

Heros cofnął się. ZarŜał głośno z przeraŜenia i bólu. Katy uzmysłowiła sobie, Ŝe od

krawędzi urwiska dzieli go juŜ tylko niecały metr.

- Heros - zawołała i spróbowała gwizdnąć, tak jak to robił Garrett, gdy szukali konia

nocą w czasie burzy. Koń zastrzygł uszami w odpowiedzi, ale pozostał na miejscu.

- Naprzód, głupi koniu, - Nadine wypuściła wodze i uniosła widły obiema rękami.

Nie mogła jednak dźgnąć konia, broniąc się równocześnie przed Katy. Katy

wykorzystała ten moment i pchnęła ją mocno.

Stara kobieta zrozumiała wreszcie, Ŝe została zaatakowana. Obróciła się gwałtownie i

rzuciła widły w kierunku Katy. Ta pochyliła się, by uniknąć ciosu. Skoczyła do przodu i

chwyciła Nadine za kostkę.

Nadine krzyknęła przeraźliwie, padając na ziemię. Katy równieŜ upadla. Zapomniała o

swojej nodze. Wstąpiła w nią jakaś nadludzka energia. Udało jej się wstać. Pochyliła się, by

podnieść widły. Cisnęła je w dół.

Heros rŜał nerwowo. Stanął dęba, gdy zbliŜyła się do niego.

- Spokojnie, spokojnie, Heros - powtarzała, sięgając po wodze. - Wiem, Ŝe jesteś

przeraŜony, ale juŜ po wszystkim. Zaraz zaprowadzę cię z powrotem do stajni. Rano o

wszystkim zapomnisz.

Ujęła wodze i zaczęła ostroŜnie odprowadzać konia jak najdalej od urwiska. Heros

rŜał cicho, potrząsał grzywą, ale szedł za nią posłusznie.

W pewnym momencie usłyszała, Ŝe Nadine wstaje, ale nie odwróciła się. Była zajęta

Herosem, a poza tym Nadine nie miała juŜ swojej broni.

- Nie powstrzymasz mnie - usłyszała nagle głos starej kobiety. - Słyszysz? Nie

powstrzymasz mnie.

Histeryczny ton wzbudził czujność Katy. Obejrzała się przez ramię w chwili, gdy

Nadine sięgała po mały ciemny przedmiot, który wyjęła wcześniej z kieszeni i połoŜyła na

kamieniu.

Katy przypomniała sobie puste pudełko po cygarach. Pistolet Emmetta zniknął. Nagle

zrozumiała, kto go zabrał.

- Nie chciałam tego uŜyć - szlochała Nadine, chwytając pistolet. - Nie chciałam tego

zrobić w ten sposób, ale mnie zmusiłaś...

Katy nie mogła dłuŜej czekać. Dla niej i dla Herosa pozostało tylko jedno wyjście.

- W porządku. Heros - powiedziała przez zęby, stając zdrową nogą na leŜącym obok

głazie. - PokaŜesz teraz, co potrafisz. - Chwyciła mocno grzywę, odbiła się od kamienia i

wskoczyła na grzbiet konia.

MoŜe nie zrobiła tego ze szczególnym wdziękiem, ale Heros był najwyraźniej zbyt

zdziwiony, by narzekać.

- A teraz zmykajmy jak najdalej stąd. - Katy pochyliła się i uderzyła obcasami w boki

konia. Nie wiedziała, co to da, bo od lat nie widziała Herosa w akcji. Ale gdy konie z rodeo

juŜ raz ruszą, są niczym wozy wyścigowe. Bardzo szybkie i bardzo wytrzymałe.

Heros i tym razem udowodnił, Ŝe w pełni zasłuŜył na miano jednego z najlepszych

koni na rodeo. Pokazał, na co go stać, galopując ile sił w nogach. Katy przywarła całym

ciałem do jego grzbietu. Palce kurczowo wczepiła w grzywę.

Nagle usłyszała za sobą trzask. Wiedziała, Ŝe Nadine uŜyła broni. Ale Heros nie

zwolnił. A więc wszystko w porządku. Jeszcze parę sekund, a znajdą się poza zasięgiem

strzału.

Gdy zbliŜali się do ogrodzenia domu, ujrzała światła mercedesa. Garrett wracał z

miasta. Katy szarpnęła wodze.

- Wspaniale, Heros, teraz jesteśmy bezpieczni. Uspokój się.

Koń jakby tylko na to czekał. Zatrzymał się w miejscu jak wryty. Omal nie przeleciała

przez jego łeb. Stanęli na wprost samochodu w chwili, gdy Garrett otwierał drzwiczki, Ze

zdumieniem popatrzył na konia i jeźdźca, po czym podszedł do nich, by ująć Herosa za cugle.

Koń natychmiast zapadł w swój zwykły stan otępienia.

- Co tu się, u diabła, dzieje? - spytał.

- To Nadine. Próbowała zabić Herosa. Chciała go strącić z urwiska.

- Chciała co?

- Garrett, ona ma pistolet. Ta kobieta jest niepoczytalna.

i - Gdzie ona jest?

- Zostawiłam ją nad urwiskiem z pistoletem w dłoni. Heros zdąŜył nas uratować.

- Nic ci się nie stało?

- Nie, wszystko w porządku - skinęła głową Katy. -Martwię się o Herosa. Odzwyczaił

się juŜ od takich wyczynów.

- Nic mu nie będzie. - Garrett poklepał konia po szyi. - Jest w dobrej formie. Zostaw

go i idź do domu. Zamknij się na klucz i wezwij policję.

- A ty dokąd idziesz? - spytała z niepokojem.

- Muszę odnaleźć Nadine i skończyć raz na zawsze z tymi idiotyzmami.

- Garrett, nie powinieneś tam iść. Ona jest szalona i ma pistolet.

- Idź do domu i zadzwoń na policję. - Garrett ostroŜnie zdjął ją z konia. Gdy stanęła na

nogi, potknęła się.

- Coś ci się stało? - spytał z niepokojem.

- Nic, nic, wszystko w porządku.

Nie była to prawda, ale Kąty nie chciała się dłuŜej nad tym rozwodzić. Noga w kostce

bolała ją coraz bardziej, ale wiedziała przecieŜ, Ŝe od tego się nie umiera. Jeden rzut oka na

męŜa upewnił ją, iŜ nie zdoła go powstrzymać przed pójściem po Nadine.

- Obiecaj mi tylko, Ŝe będziesz ostroŜny - poprosiła.

- Będę. - Otworzył frontowe drzwi i pomógł jej wejść do holu.

Pokuśtykała do telefonu. Garrett uwiązał Herosa u drzewa i poszedł rozejrzeć się za

Nadine Bracken. Nie musiał jej długo szukać. Gdy zbliŜał się do urwiska, usłyszał szloch.

Zobaczył starą kobietę siedzącą na kamieniu z twarzą ukrytą w dłoniach. Bez słowa wyjął z

jej ręki pistolet.

- Szkoda, Ŝe wszystko potoczyło się w ten sposób - powiedziała ze smutkiem.

W jakiś czas potem Katy leŜała w łóŜku i czekała niecierpliwie, aŜ Garrett wyjdzie z

łazienki. Nogę owinęła w kostce elastycznym bandaŜem. Nie przejmowała się zbytnio.

Wiedziała z doświadczenia, Ŝe za dzień lub dwa dojdzie do siebie.

Nie mieli nawet czasu porozmawiać. Trzeba było odpowiedzieć na pytania policji,

uspokoić Herosa, zająć się pijanym Brackenem. Poza tym Garrett bez przerwy niepokoił się o

nogę Katy, aŜ wreszcie zdołała go przekonać, Ŝe poradzi sobie nie gorzej od lekarza.

Uśmiechnęła się na wspomnienie jego ponurego spojrzenia, gdy obserwował, jak

bandaŜowała kostkę.

Po chwili Garrett stanął w drzwiach sypialni. Był nagi, tylko wokół bioder miał

owinięty ręcznik.

- CóŜ, cieszę się, Ŝe ktoś uwaŜa ten wieczór za zabawny - wymamrotał na widok

uśmiechniętej twarzy Katy. - Ja i Heros jesteśmy juŜ za starzy na takie figle.

- Och, wcale bym tego nie powiedziała - odparła Katy.

- Wydawało mi się, Ŝe świetnie sobie radzicie w niecodziennych sytuacjach.

Garrett odchylił kołdrę, zrzucił ręcznik i wsunął się do łóŜka. Wziął Katy w ramiona,

zanurzył dłoń w jej włosach. W mroku widział tylko jej błyszczące oczy.

- Od dnia naszego ślubu wciąŜ zaskakujesz mnie czymś nowym - zauwaŜył.

- RóŜnorodność wzbogaca treść Ŝycia - uśmiechnęła się.

- Tak? Na razie mam tej róŜnorodności powyŜej uszu. NajwyŜszy czas, Ŝeby nasze

małŜeństwo się unormowało i ułoŜyło tak jak powinno.

- To znaczy jak?

- Zwyczajnie. Kiedy się z tobą Ŝeniłem, myślałem, Ŝe wiem, jak powinno wyglądać

małŜeństwo. Powinno być przyjemne, solidne, unormowane. Ty powinnaś być uległa i łatwa

we współŜyciu. Wydawałaś mi się kobietą zrównowaŜoną i nie ulegającą emocjom. Mamy

wspólne zainteresowania zawodowe i wydajemy się sobie na tyle atrakcyjni, by dzielić

wspólne łoŜe. Tak właśnie myślałem.

- Delikatnie mówiąc. Dobrze o tym wiesz, Ŝe nie chodziło mi tylko o to, Ŝeby pójść z

tobą do łóŜka. Byłam w tobie po uszy zakochana. Byłeś poza tym najseksowniejszym

męŜczyzną, jakiego znałam. Nie mogłam się doczekać, kiedy się będziemy kochać. Prawdę

mówiąc, mogliśmy to zrobić znacznie wcześniej, gdybyś się bardziej postarał.

- Byłem idiotą - przyznał Garrett.

- To prawda.

- Nie musisz zgadzać się ze wszystkim, co mówię.

- Staram się być uległa i łatwa we współŜyciu. A to wymaga równieŜ zgadzania się ze

wszystkim, co mówi mąŜ - wyjaśniła Katy z całą powagą.

- Ulegle, zgodne Ŝony nie spędzają całego czasu na dręczeniu swoich męŜów.

- Naprawdę? A czym się zajmują?

- Z przyjemnością ci to zademonstruję - powiedział Garrett, przewracając Katy na

plecy.

- Zaczekaj! Chcę cię o coś zapytać - zawołała, opierając dłonie na jego ramionach i

odpychając go od siebie.

- Co będzie z Emmettem i Nadine?

- Co będzie? - Garrett chwycił ją za koniuszek nosa.

- Sądzę, Ŝe powinniśmy się rozejrzeć za nowym zarządcą.

- Chcesz zwolnić Emmetta?

- Na emeryturę. Jest ubezpieczony. Nie umrze z głodu. Jeśli zechce pracować,

znajdzie sobie zajęcie gdzie indziej.

- A Nadine?

- Coś mi się wydaje, Ŝe najbliŜsze parę lat spędzi w zakładzie.

- Garrett, moŜe jednak powinniśmy się nimi zająć - zaniepokoiła się Katy. - W końcu

mieszkali tutaj od lat i...

- Kochanie, zostawiliśmy Brackenom pełną swobodę - Garrett połoŜył jej palec na

ustach - i w końcu to ty o mało nie padłaś tego ofiarą. Ty i Heros, Nie mam zamiaru

prowokować losu, dając im kolejną szansę. Chcę się ich stąd pozbyć raz na zawsze. Nie

mamy juŜ o czym mówić. UwaŜam ten temat za zamknięty. Masz trochę za miękkie serce.

Katy westchnęła. Wiedziała, Ŝe przegrała tę potyczkę i Ŝe Garrett przypuszczalnie ma

rację. Nigdy nie czułaby się bezpiecznie w towarzystwie Emmetta i jego szalonej Ŝony. Do-

tknęła lekko językiem dłoni Garretta. Uśmiechnął się.

- No i co? Koniec dyskusji? - spytał.

- Tak. Trudno mi się z tym pogodzić, ale chyba masz rację.

- Takie słowa to miód na męŜowską duszę. A kiedy juŜ wyjaśniliśmy sobie tę sprawę,

moŜemy przejść do następnej.

- Jakiej? - Katy popatrzyła na niego z zainteresowaniem.

- Do twego zwyczaju nocnych przejaŜdŜek konnych.

- Ach, to.

- Tak, to. - Garrett objął ją mocniej. - Myślę, Ŝe nie zdajesz sobie sprawy, jakim

szokiem był dla mnie twój widok tej nocy? Pełny galop w blasku księŜyca! Bez siodła,

wczepiona w końską grzywę.

- Było to dość ryzykowne, prawda?

- Będzie mnie to kosztować parę lat Ŝycia - oświadczył Garrett. - Ale teraz

przynajmniej nie będę juŜ wysłuchiwał twoich wymówek, Ŝe nie moŜesz jeździć konno.

- AleŜ Garrett... - Ŝachnęła się.

- Zapomnij o tym. Wsiadłaś tej nocy na konia i nic ci się nie stało, a więc nie próbuj

mi wmawiać, Ŝe nie jesteś w stanie jeździć konno.

- To stało się tak nagle - powiedziała Katy. - Nie było czasu, by się zastanawiać.

Zresztą nie miałam wielkiego wyboru. Mogłam tylko albo dosiąść konia albo stać się celem

dla Nadine.

- Niekiedy Ŝycie ułatwia nam pewne sprawy - powiedział Garrett z satysfakcją.

- Jak to?

- Kocham cię - rzekł, przyciskając ją do siebie. - Czy moŜe być coś prostszego?

- Niekiedy - szepnęła Katy - kochanie kogoś moŜe być sprawą bardzo skomplikowaną.

- Tylko dla kobiety, która za bardzo ulega własnej wyobraźni. A teraz nic juŜ nie mów

i pozwól, bym ci pokazał, jak proste moŜe być Ŝycie.

- Kocham cię, Garrett - wyszeptała.

- I ja cię kocham. - Pochylił nad nią głowę, muskając wargami jej usta.

Katy zagłębiła palce w jego ciemnych włosach, a ciało jej napręŜyło się z poŜądania.

- Wiem - odrzekła. - Ale tak miło się tego słucha.