plik

Ks. Piotr Pawlukiewicz

DZIECIOM O MSZY ŚWIĘTEJ

- w domu

- w kościele

- na katechezie

Oficyna Wydawnicza „Liberton"

Warszawa 1996

Jezus Chrystus wyzwala ludzi

od zła, grzechu i śmierci

Zdarza mi się spotykać dzieci, a nawet dorosłych, którzy

mówią: „Proszę księdza, ja nie lubię chodzić do kościoła, bo
tam  trzeba  stać  w  miejscu  przez  całą  godzinę.  Ksiądz  przy
ołtarzu  mówi  w  każdą  niedzielę  to  samo,  i  w  ogóle  nic
ciekawego  się  nie  dzieje.  Ja  wolę  pojechać  do  lasu  czy  na
działkę. Tam jest cisza i spokój. Tam sobie odpocznę i nawet
się  lepiej  pomodlę  niż  w  kościele.  Przecież  Pan  Bóg  jest
wszędzie, więc co to za różnica, czy ja się modlę w lesie, czy
w kościele".

Żeby zrozumieć, dlaczego musimy chodzić co niedzielę

do kościoła, musimy uświadomić sobie to, że wszyscy
jesteśmy chorzy na chorobę grzechu. Co to za choroba?

Kiedyś pewien chłopiec, który miał na imię Marek,

zadał  mi  bardzo  mądre  pytanie:  „Dlaczego  tak  jest,  proszę
księdza, że na świecie zło jest silniejsze od dobra? Złe rzeczy
dzieją  się  szybko  i  z  jakąś  wielką  siłą,  a  dobre  dokonują
powoli. Na przykład las rośnie dziesiątki, a nawet setki lat, a
spłonąć może w kilka godzin. Pokrzywy rosną wszędzie, choć
ich  nikt  nie  sadzi,  nie  podlewa,  nie  pielęgnuje.  A  żeby
wyhodować  piękną  różę  czy  jabłko,  trzeba  tyle  wysiłku  i
troski".

Bardzo mądre pytanie zadał mi ten chłopiec i ja sobie

pomyślałem, że on miał dużo racji. Zło rzeczywiście jest takie
szybkie i mocne. I to nie tylko w przyrodzie, ale i w nas. Czy
potrzeba wysiłku do tego, żeby się na przykład zdenerwować?
Czy potrzeba wysiłku do tego, żeby przekląć czy objadać się
czekoladą? Nie, do tego nie potrzeba wysiłku. On jest
potrzebny wtedy, gdy chcemy się od zła powstrzymać, kiedy
chcemy zrobić coś dobrego. Każdy z nas wie, ile silnej woli
trzeba do tego, żeby się dobrze uczyć, pomagać mamie,
zrezygnować z telewizji i odmówić modlitwę wieczorną.

Ktoś powiedział, że przez grzech pierworodny cały

świat stał się jak dom, w którym podłoga mocno się
przechyliła. Na dole jest zło, a na górze dobro. Do zła idzie się
szybko i bez wysiłku, ku dobru trzeba się mozolnie wspinać.

Ktoś inny powiedział, że grzech to taka sytuacja, kiedy

diabeł wziął wszystkich ludzi na taką niewidzialną smycz i
ciągnie ich do zła. Człowiek wie, że zło jest złem, nawet nie
chce go czynić, a jednak jakaś niewidzialna siła pokusy
ciągnie go w ten dół zła. - .

Największym jednak zniewoleniem człowieka, które

powoduje  grzech,  jest  śmierć.  Każdy  człowiek,  choćby  nie
wiem,  jak  starał  się  być  dobry,  zostanie  kiedyś  dosięgnięty
przez  śmierć.  Dlatego  Pismo  Święte  mówi,  że  wszyscy
znajdujemy się w niewoli grzechu i śmierci.

Co zrobić w tej sytuacji? Jakie znaleźć z niej wyjście?

W jaki sposób wyzwolić się z grzechu i śmierci? Żaden
człowiek nie znał odpowiedzi na te pytania, żaden nie

był w stanie tego dokonać. Aż dwa tysiące łat temu narodziła
się  Ktoś,  kto  postanowił  wyrwać  ludzi  z  tej  niewoli,  kto
postanowił zerwać tę niewidzialną smycz. To Jezus Chrystus.
Szatan  od  razu  wiedział,  że  Syn  Boży  będzie  chciał  mu
odebrać władzę nad ludźmi i dlatego już zaraz po narodzinach
w Betlejem chciał Jezusa zgładzić. Wszyscy pamiętamy, jak
wydano dekret nakazujący zabicie małych dzieci, aby zginął
także  Zbawiciel,  ale  Dzieciątko  Jezus  w  ramionach  Maryi
uciekło spod miecza oprawców.

Wielokrotnie szatan chciał odciągnąć Jezusa z drogi,

która miała zerwać więzy grzechu. Zły duch chciał odwieść
Jezusa od tego kuszeniem na górze, miał zamiar zrzucić go ze
skały  rękoma  niedobrych  ludzi.  Ale  Jezus  nie  odstąpił  od
zamiaru  wyzwolenia  człowieka  i  szedł  dalej  przez  świat,
dobrze  czyniąc.  Po  trzech  latach  misji  Pana  Jezusa  szatan
przystąpił do ostatecznego starcia ze Zbawicielem. Pojmał go
rękoma  sług  faryzeuszów, ubiczował,  ukoronował cierniem,
opluł  i  wyszydził.  Pragnął,  by  Jezus  powiedział: „Dość,  nie
chcę  już  cierpieć",  ale  Zbawiciel  dalej  trwał  w  postawie
miłości i dobroci. Wtedy szatan przybił Jego dłonie do krzyża
i, bijąc i popychając, kazał iść na sam szczyt Golgoty. Tam w
okrutny sposób ukrzyżowano Jezusa.

Syn Boży w każdej chwili mógł cofnąć się i w cudowny

sposób zejść z krzyża, ale On mimo ogromnego bólu nadal
trwał w miłości do Ojca i łudzi. Nie złorzeczył, nie przeklinał,
nie narzekał. Jego miłość była większa od cierpienia, większa
od lęku przed śmiercią. Kie-

dy Jego ziemskie życie dobiegało końca, wypowiedział
słowo: „Pragnę", i umarł. Umarł z nieskończoną, niepojętą i
niczym nieskażoną miłością w sercu. I jako pierwszy człowiek
zerwał więzy, jakimi szatan zniewalał wszystkich łudzi. A
znakiem tego było to, że po trzech dniach powstał z grobu.
Pokonał grzech i śmierć. Jako pierwszy z łudzi wszedł z duszą
i ciałem do świata, gdzie nie ma już zła, cierpienia, pokus i
śmierci.

Msza święta miejscem zjednoczenia ze
Zbawicielem

Na poprzednim spotkaniu mówiliśmy o tym, jak Pan

Jezus skruszył ścianę grzechu, cierpienia i śmierci i otworzył
ludziom bramę do świata wolności. Dokonał tego tak ogromną
miłością, jakiej żaden z ludzi nigdy nie miał w swoim sercu.

Ktoś może jednak powiedzieć: „Cóż z tego, że Pan

Jezus wyrwał się z tego wszystkiego, co zniewala człowieka,
skoro ja nadał popełniam grzechy, nadal cierpię i, jak wszyscy
ludzie, kiedyś umrę. Nadal żyję na tej «przechylonej podłodze
świata», gdzie zło jest na dole, a dobro na górze, i to tak
bardzo, bardzo wysoko". Ta wątpliwość jest słuszna. Jezus
otworzył nam jedynie bramę do wolności, ale teraz w dużym
stopniu od nas zależy, czy przez nią przejdziemy.

Ktoś powie: „Gdzie szukać tych drzwi wiodących do

wolności, jak zerwać to uzależnienie od grzechu i zła?". Otóż
takimi wielkimi wrotami do świata pokoju i radości jest
MSZA ŚWIĘTA.

Na każdej Eucharystii ten sam Jezus Chrystus, pod

postaciami chleba i wina, składa ofiarę Bogu Ojcu. To znaczy,
że z niepojętą siłą synowskiej miłości oddaje siebie Bogu
Ojcu. I teraz każdy, kto mocno zjednoczy się z

Panem Jezusem, zostanie przez Niego niejako zabrany w ten
świat wolności. W świat Boga.

Nie tak dawno pewna pani mówiła mi, że ona nie chodzi

do kościoła i z tego powodu nie czuje się wcale winna, bo dla
niej najważniejsze jest to, żeby być dobrym człowiekiem i żyć
uczciwie. Jak myślicie, drogie dzieci, co jest ważniejsze: czy
chodzić na mszę do kościoła, czy zachowywać przykazania i
być dobrym człowiekiem? Otóż ważne jest jedno i drugie. Tak
samo ważne, jak silnik i koła w samochodzie. Żeby samochód
pojechał,  musi  być  w  samochodzie  i  jedno,  i  drugie.  Aby
pojechać  do  nieba,  trzeba  chodzić  na  mszę  świętą  i
przyjmować Komunię Świętą, ale koniecznie też trzeba być
dobrym  człowiekiem.  Jeżeli  ktoś  zaniedba  jedną  z  tych
rzeczy, to tak, jakby powiedział: „Mam w samochodzie tak
dobry  silnik,  że  już  nie  muszę  mieć  kół".  Albo  odwrotnie:
„Mam tak wspaniałe koła, że silnik jest mi już niepotrzebny".
To jest, oczywiście, bardzo niemądre.

Wspomniałem, że aby Pan Jezus zabrał kogoś ze sobą ze

świata grzechu, trzeba się z Nim mocno zjednoczyć. Trzeba
się niejako do Pana Jezusa mocno przywiązać, bo droga jest
daleka i niebezpieczna. Trzeba się przywiązać do Pana Jezusa
dwoma linami: Komunią Świętą i moralnością. Żadnej z nich
nie może zabraknąć.

Ale ktoś powie: „Znam kogoś, kto żyje bardzo uczciwie

i chodzi do Komunii Świętej, a jednak nadal cierpi i starzeje
się, i wcale nie widać, żeby był już w krainie wolności".

Kiedyś w domu Łukasza było takie wydarzenie.

Wszyscy domownicy wyszli przed dom, żeby powitać ciocię,
która przyjechała z daleka, i w tym momencie wiatr dmuchnął
mocno i zatrzasnęły się drzwi. Co za dziwna sytuacja - ciocia
przyjechała z walizkami i nie można jej zaprosić do domu, bo
drzwi zamknięte, a klucze zostały w środku. Co robić? Mama
mówi,  że  trzeba  drzwi  wyważyć,  ale  tata  nie  chce  na  to
pozwolić,  bo  się  framuga  zniszczy,  i  radzi  wybić  w  oknie
szybę.  Ale  Łukasz  zauważył,  że  otwarte  jest  okienko  do
piwnicy  i  powiedział,  że  on  może  przez  nie  wejdzie  do
mieszkania i otworzy drzwi od środka. Rodzicom spodobał się
ten pomysł, tylko tata zaczął wątpić, czy Łukasz się zmieści,
bo  okienko  było  bardzo  małe.  Chłopiec  uklęknął  przed
okienkiem  i  powoli,  powoli  przecisnął  przez  nie  głowę.
Wtedy  ciocia  powiedziała:  ,Jak  już  głowę  przecisnął,  to  na
pewno cały przejdzie". I tak się też stało. Łukasz po  chwili
wszedł  cały  do  piwnicy  i  zaraz  potem  otworzył  drzwi
wejściowe od wewnątrz.

Drogie dzieci, posłuchajcie jeszcze raz, co powiedziała

ciocia: ,Jak już głowa przeszła, to i całe ciało przejdzie".

To prawda, że człowiek, który żyje uczciwie i nie

popełnia ciężkich grzechów, chodzi regularnie do Komunii
Świętej, nadal podlega cierpieniu i śmierci. Nadal przydarzają
mu się w życiu grzechy lekkie. Ale taki człowiek ma już w
swoim sercu niebo. A jak komuś serce przeszło do nieba, to i
cały na pewno przejdzie. Właśnie wielcy święci to byli ludzie,
którzy choć żyli na ziemi, to serce mieli w niebie. I po śmierci
od razu poszli do nieba.

Rzeczywista obecność Chrystusa Pana w

Eucharystii

Rozmawiałem kiedyś z chłopcem, który powiedział mi:

„Chciałbym przenieść się choć na chwilę w te czasy, kiedy żył
Pan  Jezus.  Chciałbym  Go  zobaczyć,  może  bym  z  Nim
porozmawiał.  Szczególnie jednak  chciałbym  zobaczyć jakiś
cud,  który  Pan  Jezus  uczynił.  Wtedy,  gdybym  wszystko
zobaczył, na pewno bym w Pana Jezusa uwierzył i mocniej
bym Go pokochał. A w ogóle - mówił dalej ten chłopiec - to
Pan  Jezus  był  chyba  niesprawiedliwy,  bo  tylko  tamtym
ludziom  dał  się  zobaczyć,  dotknąć,  im  robił  cuda,  a  nam
zostały  już  tylko  obrazki".  Zapytałem  go,  co  jego  zdaniem
powinien zrobić Pan Jezus. Chłopiec odpowiedział mi, że Pan
Jezus nie powinien umierać. Mówił: „Przecież mógł to zrobić,
i  wtedy  byłby  ze  wszystkimi  ludźmi,  i  z  nami  też".
Przytoczyłem  mu  jednak  słowa,  które  powiedział  sam  Pan
Jezus:  „Korzystne  jest  dla  was  moje  odejście",  a  przecież
wiemy, że Pan Jezus się nie myli. Ten chłopiec nie wiedział,
dlaczego  Pan  Jezus  tak  powiedział.  A  ja  chciałbym  wam  to
wytłumaczyć.

Widzicie, dzieci, jaka to niełatwa sprawa z odejściem

Pana Jezusa. Pomysł chłopca, żeby Pan Jezus został na ziemi,
nie był dobry, bo np. w dzisiejszych czasach jest 4,5 mld ludzi.
Gdyby każdy chciał porozmawiać ze Zbawicielem, to nawet
najszybszym samolotem nie obleciałby Pan Jezus wszystkich
miast i wsi, a przecież każdy wierzący ma Mu tyle do
powiedzenia. I to nie tylko raz

w  życiu,  ale  codziennie.  Gdyby  każdy  Polak  chciał  po-
rozmawiać  z  Panem  Jezusem,  tym  wędrującym  po  ziemi,
tylko przez jedną minutę, a On od rana do wieczora nie robiłby
nic innego, tylko rozmawiał, to musiałby poświęcić na to 14
lat.  A  przecież  byłaby  to  tylko  jedna  minuta  rozmowy  dla
każdego Polaka. A gdzie reszta świata?

Pan Jezus musiał odejść. Właściwie jednak On wcale

nie odszedł, ale zaczął inaczej być. Jak to można inaczej być?
Podobne rzeczy zdarzają się i na świecie. Np. ktoś wystawi
wodę w garnku na mróz, a rano przyjdzie i zobaczy lód. Nie
będzie pytał, kto zabrał wodę, a przyniósł lód, bo każdy wie,
że  lód  to  właśnie  woda,  tylko  w  innej  postaci.  Gdy  garnek
wstawi się do pokoju, lód zamieni się w wodę. Otóż właśnie
Pan Jezus został z nami, ale pod postacią chleba. Zapytacie:
dlaczego?  Właśnie  po  to,  by  być  ze  wszystkimi  ludźmi  na
całym  świecie.  I  teraz  jest  z  nami  tu,  w  kościele,  i  jest  w
Rzymie, w Nowym Jorku i w Chinach, i w tysiącach innych
państw, miast i wsi. I jest On tu i tam prawdziwie. Nie tak jak
na zdjęciu, ale naprawdę słucha i można Go zobaczyć. Gdy
się przyjmuje Komunię, można Go nawet dotknąć.

Myślę, że my mamy teraz lepiej niż ludzie, którzy żyli

w czasach Pana Jezusa. Wtedy, żeby się z Nim spotkać, trzeba
było się przepychać przez tłum, a teraz, szczególnie w dzień
powszedni, można usiąść w ławce i spokojnie z Nim
porozmawiać. Pan Jezus zawsze czeka. Nigdy nie odejdzie.

Może ktoś powie: „Tam, w Izraelu, Chrystus był jako

człowiek, a nie jako chleb". A czy wy myślicie, że Pan Jezus

był  jakiś  nadzwyczajny?  Był  z  wyglądu  normalnym
człowiekiem i mówił dokładnie to, co czyta ksiądz w czasie
mszy  świętej  z  Pisma  Świętego.  A  to,  że  robił  cuda?  Czy
myślicie,  że  dziś  nie  robi  cudów?  Jeśli  chcecie  się  o  tym
przekonać,  jeśli  chcecie  je  zobaczyć,  pojedźcie  na  Rynek
Nowego  Miasta  w  Warszawie.  Tam  mieszkają  siostry
sakramentki. To są siostry klauzurowe, to znaczy takie, które
nigdy nie wychodzą z domu na ulicę. Od momentu wstąpienia
do zakonu całe życie spędzają tylko w jednym domu. I tam
dzień i noc adorują Pana Jezusa w Eucharystii. Oczywiście,
nie wszystkie naraz, ale na zmianę. Nie chodzą do kina, nie
jeżdżą na wakacje, nie chodzą do sklepów - są tylko siostry
dyżurne, które zajmują się robieniem zakupów. I nikt ich tam
nie  zamknął.  One  same  chcą  tam  być,  i  wiecie,  co  jest
najważniejsze? Siostry te są często szczęśliwsze od tych osób,
które mają domy, samochody i jeżdżą po całym świecie. Czy
to  nie  cud?  I  to  wszystko  sprawia  Pan  Jezus  obecny  w
Eucharystii. On chce nam udzielać szczęścia i jest Mu pewnie
bardzo przykro, gdy dzieci przychodzą do kościoła i nawet Go
nie  widzą.  Rozglądają  się  po  suficie,  rozmawiają  z  kolegą,
bawią się rękawiczkami, a na Pana Jezusa nawet nie spojrzą i
nie powiedzą Mu ani słowa. Często też dzieci zostawiają Pana
Jezusa samego w zimnym  kościele i przez cały tydzień nikt
nie przyjdzie, by Go ogrzać ciepłym słowem.

Nie róbmy przykrości Panu Jezusowi. On do nas

przyszedł z samego nieba i jest tutaj. Niech się czuje u nas
bardzo dobrze. O to postarajmy się w czasie tej mszy świętej
i we wszystkie następne dni.

Potrójna funkcja

Eucharystii: - ofiara -

Komunia - trwała obecność

Bardzo dawno, ponad trzy tysiące lat temu, wśród

narodu żydowskiego zapanował głód. Aby nie umrzeć z głodu
Izraelici  przenieśli  się  do  Egiptu,  ponieważ  tam  było  dużo
pożywienia,  a  na  dodatek  jeden  z  Izraelitów  -  Józef  -  był
bliskim  współpracownikiem  egipskiego  króla,  faraona,  i
pomógł  im  się  w  Egipcie  zadomowić.  Na  początku  było
Izraelitom w Egipcie bardzo dobrze, ale potem Józef umarł,
zmienił  się  także  faraon  i  zaczęto  ich  prześladować.
Zagoniono Żydów do bardzo ciężkich robót, bito ich, a nawet
zabijano  ich  dzieci,  żeby  nie  stali  się  wielkim  narodem.  I
wtedy Pan Bóg ulitował się nad Izraelem. Wybrał Mojżesza i
przez  niego  powiedział  Żydom:  „Niech  każda  rodzina
izraelska  złoży  Bogu  w  ofierze,  a  następnie  spożyje  na
specjalnej uczcie baranka. Krwią tego baranka niech pokropi
drzwi  domu.  A  Ja  przejdę  w  nocy  nad  Egiptem  i  pokaram
Egipcjan, a tym, którzy pokropią swe drzwi krwią baranka, nic
złego się nie stanie". I tak też było. Wielu Egipcjan tej nocy
umarło, a Żydzi uciekli i już nie byli niewolnikami w Egipcie.

Czy myślicie, że po ucieczce Żydzi byli już tak zupełnie

wolni i szczęśliwi? Nie. Byli oni nadal w niewoli grzechu
pierworodnego popełnionego w raju przez Adama i Ewę.
Dlatego, jak wszyscy ludzie, musieli ciężko

pracować, chorowali, no i, oczywiście, umierali. Skutkiem
tego grzechu była też wzajemna niezgoda. Ludzie się kłócili,
a nawet zabijali. Była to kara, jaką Bóg zesłał za
nieposłuszeństwo pierwszych rodziców.

Wiecie o tym, że człowiek może Pana Boga obrazić, ale

sam nie może Go przeprosić. Może ktoś zapytać: dlaczego?
To  jest  tak  samo  jak  z  napisami,  które  są  na  klatkach
schodowych w blokach: „Za szkody wyrządzone przez dzieci
odpowiadają  rodzice".  No  bo  sami  pomyślcie:  jeżeli  jakiś
chłopiec  wybije  szybę  na  klatce  i  chciałby  potem  pana
dozorcę  przeprosić  -  czy  sprawa  będzie  załatwiona?
Oczywiście - nie. To rodzice muszą przyjść do pana dozorcy
i zapłacić za szkody, albo tata sam musi wstawić szybę. I tak
właśnie  było  po  grzechu  pierworodnym.  Ludzie  popełniali
poważne wykroczenia, ale sami nie mogli naprawić szkód, nie
miał też kto się za nimi wstawić. Dopiero kiedy przyszedł Pan
Jezus  -  odkupił  nas,  czyli  pogodził  nas  z  Panem  Bogiem,
wyzwolił nas od śmierci, cierpienia i chorób. To właśnie Pan
Jezus zgodził się za nas złożyć ofiarę, i to nie w pieniądzach,
w  złocie  czy  w  postaci  baranka,  ale  ze  swojego  życia.  Tak
wielkie było wykroczenie Adama i Ewy i tak wielka musiała
być ofiara - życie Syna Bożego. I wiecie o tym, że Pan Jezus
w  ogromnym  bólu  i  cierpieniach  złożył  za  nas  ofiarę  na
krzyżu,  abyśmy  byli już  wolni od  grzechu  pierworodnego  i
jego skutków - chorób, ciężkiej pracy, a przede wszystkim od
śmierci. Pan Jezus umarł też za to, aby ludzie już nie kłócili
się między sobą, nie robili sobie krzywdy, aby wszyscy byli
jedno.

I tak jak Pan Bóg ocalił tych Żydów, którzy w Egipcie

złożyli  ofiarę  z  baranka,  tak  i  teraz  Bóg  ocali i  wyzwoli  ze
śmierci  tych,  którzy  składają  ofiarę  Chrystusa.  Ale  jak  ją
złożyć?  Właśnie  dlatego,  by  każdy  człowiek  mógł  złożyć
Chrystusową  ofiarę  z  siebie.  Pan  Jezus  ustanowił  Mszę
Świętą, czyli Eucharystię. Właśnie w czasie jej sprawowania
Chrystus  ofiaruje  siebie  za  nas.  Kto  przychodzi  na  mszę
świętą, składa swoją ofiarę, przyjmuje Ciało Pana Jezusa pod
postacią  chleba,  będzie  przed  Bogiem  usprawiedliwiony  i
będzie w przyszłości wolny od chorób, cierpień i będzie żył
wiecznie.  A  tym,  którzy  tego  dokonają,  łatwiej  będzie  się
zjednoczyć, bo w ich sercach będzie jeden i ten sam Bóg, i
właśnie dzięki Komunii Świętej staną się oni jednością.

Tak więc niech wszyscy zapamiętają z tej nauki, że

Eucharystia, Komunia Święta jest dla nas tak bardzo ważna,
bo jest to ofiara za nasze życie, za nasze szczęście. Ona nas
wszystkich jednoczy i sprawia, że możemy być dla siebie
lepsi, dla rodziców, rodzeństwa, kolegów, koleżanek, bo jeśli
wszyscy przyjmujemy Komunię Świętą, to w każdym sercu
jest ten sam Pan Jezus. Eucharystia sprawia, że nie jesteśmy
samotni, że zawsze możemy przyjść do Jezusa i powiedzieć
Mu o swoich kłopotach i troskach. Pan Jezus nas pocieszy i
nam pomoże. Eucharystia jest wielkim darem samego Boga,
jest ona Bogiem, który do końca nas umiłował.

Liturgia mszy świętej - obrzędy wstępne

Przez następne trzy niedziele będziemy w czasie

kazań mówić o mszy świętej. Co oznaczają poszczególne jej
części, co oznaczają wypowiedziane w niej słowa. Będziemy
o tym mówić po to, aby nauczyć się lepiej przeżywać mszę
świętą  i  lepiej  w  niej  uczestniczyć.  Jeśli  będziemy  słyszeli
dokładnie  słowa  księdza  i  widzieli  to,  co  się  dokonuje  na
ołtarzu,  to  was  -  drogie  dzieci  -  msza  święta  bardziej
zainteresuje  i  łatwiej  będzie  wam  dostrzec  w  niej  Jezusa
składającego za nas ofiarę pod postaciami chleba i wina.

Dzisiaj omówimy sobie pierwszą część mszy świętej,

która nosi nazwę obrzędów wstępnych, czyli obejmuje to
wszystko, co się dzieje od początku do chwili, gdy rozpoczyna
się czytanie Pisma Świętego.

Może zabrzmi to dziwnie, ale msza święta zaczyna się

jeszcze... przed mszą świętą. Co to znaczy? Otóż Pan Jezus,
gdy  chodził  po  ziemi,  bardzo  prosił  ludzi,  aby  modlili  się
wspólnie do Boga razem, w grupach. Mówił przy tym: „Gdzie
dwóch  łub  trzech  zbierze  się  w  imię  moje,  tam  i  Ja  jestem
pośród nich". Tak więc kiedy ludzie zbierają się w kościele
przed mszą świętą, to już Pan Jezus jest wśród nich, już się
razem z nimi modli, już wycisza ich serca. Trzeba pamiętać,
aby zawsze przyjść na mszę świętą parę minut wcześniej, aby
w ciszy świątyni skupić się na tych wielkich rzeczach, które
tu  się  będą  dokonywać.  Pamiętacie,  że  spotkania  z  osobą
ukochaną, bliską nigdy nie

można  się  doczekać  i  przychodzi  się  na  nie  wcześniej.  Tak
więc spóźnianie  się  na  mszę  świętą  świadczy  o  tym,  że  nie
szanujemy  Pana  Jezusa.  Spóźnianie  się  uniemożliwia  nam
spokojne przeżycie całej mszy świętej.

Kiedy są wszyscy, na znak dzwonka wstajemy i roz-

poczynamy śpiewanie pieśni na wejście. Śpiewa się ją nie
tylko po to, aby było ładnie i miło. Pieśń ta wszystkich nas
jednoczy i wznosi nasze serca ku Bogu. Dawniej, kiedy
rycerze szli do boju, też śpiewali pieśń, aby zjednoczyć się, bo
zjednoczeni stawali się większą siłą i zapominali o strachu. I
właśnie pieśń sprawia, że chociaż przyszliśmy tu z różnych
domów i zapewne się nie znamy, to na mszy świętej stajemy
się zjednoczoną rodziną i zapominamy o tym wszystkim, co
zajmowało naszą uwagę przed mszą.

W pewnym momencie ksiądz dochodzi do ołtarza i

całuje go. Jest to wyraz wielkiej czci i szacunku dla Chrystusa,
którego symbolizuje ołtarz. Tutaj bowiem składane są ofiary,
a ofiarą Mszy jest przecież sam Pan Jezus. W zasadzie Jezus
Chrystus  oddaje  tu,  na  ołtarzu  życie  za  każdego  i  każdy
powinien  ucałować  ołtarz.  Wyobraźcie  sobie  jednak,  jak
długo  trwałaby  wtedy  msza.  Niech  więc  każdy  z  was  ma
ładnie złożone ręce, niech ładnie i głośno śpiewa pieśń i niech
w  swoim  sercu  ucałuje  ołtarz  -  to  będzie  wyraz  naszego
szacunku i czci dla Pana Jezusa.

Potem ksiądz i wszyscy wierni czynią znak krzyża

świętego. Każdy wierzący człowiek żegna się w swoim życiu
chyba kilkadziesiąt tysięcy razy. Gdy coś się tak bardzo często
powtarza, to można zacząć to czynić bardzo

niedbale. Tym  bardziej,  że  znak  krzyża  robi  się  3  lub  4  se-
kundy.  To  tak  bardzo  mało,  a  ten  znak  wyraża  tak  bardzo
dużo. Przypomina nam on, że jesteśmy już odkupieni przez
śmierć  Jezusa  na  krzyżu  i  że  dzięki  temu  jesteśmy  dziećmi
Boga i braćmi Jezusa w Duchu Świętym. Każdy przypomina
sobie  swój  chrzest,  od  którego  zaczęła  się  jego  przyjaźń  z
Bogiem.  Uświadamiamy  sobie,  że  przyszliśmy  tu  składać
ofiarę Bogu, a ofiarą będzie Syn Boży. Uzdalnia nas do tego i
poucza  nas  o  tym  Duch  Święty.  Widzicie,  ile  tu  głębokich
myśli.  W  ciągu  3  czy  4  sekund  nie  zawsze  można  sobie  to
uświadomić.  Dlatego  potrzebny  jest  ten  czas  przed  mszą
świętą. Wtedy dokonujemy refleksji, a znak krzyża jest tylko
wyrażeniem  naszych  myśli  na  zewnątrz,  pokazaniem,  że
wszyscy przyszliśmy tu w tym samym celu.

Po znaku krzyża ksiądz pozdrawia wiernych słowami

„Pan  z  wami"  lub  „Miłość  Boga  Ojca,  łaska  Pana  naszego
Jezusa Chrystusa i dar jedności w Duchu Świętym niech będą
z wami wszystkimi". Te słowa mają nam przypomnieć, że jest
z nami Jezus Chrystus - Bóg, i dlatego wszystkie inne sprawy
stają  się  mało  ważne.  W  tym  momencie  trzeba  kończyć
rozmowy,  rozglądanie  się  po  kościele.  Sam  Stwórca
wszechświata przychodzi do naszego kościoła. Abyśmy byli
jeszcze bardziej zjednoczeni, kapłan mówi, o co będziemy się
w  czasie  mszy  świętej  modlili,  zachęca  do  głębokiego  jej
przeżycia,  a  jeśli  wypada  tego  dnia  jakieś  święto,  wyjaśnia
nam  jego  sens.  I  zaraz  potem  ksiądz  w  kilku  słowach
wprowadza wszystkich w bardzo ważną część mszy świętej,
w akt pokuty.

Kiedy mamy iść z rodzicami w gościnę do cioci, albo

kiedy mamy w szkole zabawę, zawsze do takiego spotkania
przygotowujemy  się:  myjemy  się,  czysto  ubieramy,  bo
spotkamy przecież rodzinę lub koleżanki i kolegów, i trzeba
ładnie wyglądać. Tu, w czasie mszy świętej, spotykamy się z
Kimś  o  wiele  ważniejszym,  i  też  trzeba  ładnie,  czysto
wyglądać.  Czy  jednak  chodzi  tylko  o  to,  aby  mieć  czyste
ubranie? Na pewno nie. Oczywiście, jeśli ktoś przychodzi do
kościoła tak samo ubrany jak do gry w piłkę, to znaczy, że Pan
Bóg  jest  dla  niego  tak  samo  ważny  jak  piłka,  a  to  jest
lekceważenie Osoby Boskiej. Trzeba więc się umyć i założyć
czyste ubranie, ale przede wszystkim należy oczyścić swoje
serce,  bo  ono  zawsze  w  tygodniu  nam  się  trochę  pobrudzi.
Czasem nie posłuchamy mamusi, czasem powiemy brzydkie
słowo, czasem przezwiemy koleżankę. I właśnie to wyznanie
„Spowiadam się Bogu wszechmogącemu" jest obmyciem się
z  grzechów  lekkich.  Kto  się  pobrudził  bardziej  i  ma  grzech
ciężki,  np.  nie  był  w  zeszłą  niedzielę  w  kościele  na  mszy
świętej, musi iść do spowiedzi.

Podczas niektórych mszy świętych po akcie pokuty

odmawia się lub śpiewa hymn „Chwała na wysokości Bogu".
To jest hymn wielkiej radości i wdzięczności za to, co się za
chwilę dokona. Tak jak dzieci, które idąc do teatru, już przed
spektaklem bardzo się cieszą, śmieją - choć jeszcze kurtyna
jest opuszczona - tak i my już przed obrzędami liturgii słowa
i Eucharystii chwalimy Boga za to, co się za chwilę dokona
na ołtarzu, za to, że jest dobry i święty.

Każdy człowiek, przychodząc do kościoła, ma do Boga

pewne  swoje  prośby  i  podziękowania.  Każdy  chciałby  to
Bogu powiedzieć, ale gdyby tak każdy powiedział tylko jedno
słowo,  zrobiłby  się  ogromny  hałas  i  zamieszanie,  i  msza
święta  bardzo  by  się  przedłużyła.  Dlatego  w  imieniu
wszystkich obecnych w kościele słowa te mówi kapłan. A po
tej  krótkiej  modlitwie  -  oracji  -  każdy  wypowiada  słowo
,Amen", to znaczy „Niech się stanie". Lub inaczej - ,Amen"
znaczy: ,Ja też mówię do Ciebie te słowa, które powiedział
ksiądz". I ta krótka oracja kończy obrzędy wstępne. Choć nie
najważniejsze  w czasie  mszy  świętej, są  one jednak  bardzo
istotne.  Jeśli  piłkarz  nie  rozgrzeje  się  przed  meczem,  nie
będzie dobrze grał, jeśli muzyk nie skupi się przed koncertem,
jego występ nie będzie udany, jeśli i my nie przygotujemy się
w obrzędach wstępnych do składania Bogu ofiary, to - choć
obecni ciałem - duchem możemy być gdzie indziej i z Bogiem
możemy się nie spotkać.

Obrzędy mszy świętej - liturgia słowa

Odprawiałem kiedyś mszę świętą dla dzieci i w czasie

tej  mszy  zrobiło  mi  się  bardzo  smutno.  Bo  oto  dwóch
chłopców  rozmawiało  ze  sobą  przez  przynajmniej  pół  na-
bożeństwa.  Nic  ich  nie  interesowało:  ani  kazanie,  ani  Ko-
munia  Święta,  ani  pieśni.  Nie  chciałem  zwracać  im  uwagi
podczas mszy,  ale w tygodniu tak się złożyło, że spotkałem
ich  przed  kościołem.  Gdy  mnie  zobaczyli,  zrobiło  im  się
głupio, od razu wiedzieli, o co chodzi. Może się mnie nawet
trochę bali, ale ja nie miałem zamiaru na nich krzyczeć, tylko
zapytałem:  „Powiedzcie  mi  prawdę, dlaczego  tak  mało  was
interesuje msza święta, bo cały czas rozmawialiście ze sobą?".
Oni  przez  chwilę się  zastanawiali i  patrzyli  po  sobie,  może
chcieli skłamać? Ale jeden z nich powiedział: „Wie ksiądz,
podczas  mszy  to  jest  trochę  nudno  -  przez  cały  czas  trzeba
słuchać, a my lubimy sobie porozmawiać. W kościele trzeba
siedzieć  cicho  i  słuchać,  jak  ksiądz  mówi  prawie  przez
godzinę,  i  czasem  rzeczy,  o  których  on  mówi,  są  dla  nas
zupełnie niezrozumiałe". Wtedy powiedziałem im: A czy wy
wiecie, że msza jest w zasadzie rozmową, tyle że rozmową z
Bogiem". Oni otworzyli szeroko usta: ,Jak to? Przecież siostra
nam ciągle mówi, żeby podczas mszy świętej nie rozmawiać".
Odpowiedziałem im: „Tak, oczywiście, nie wolno rozmawiać
ze  sobą,  ale  z  Bogiem  można,  a  nawet  trzeba  rozmawiać".
Zacząłem tym chłopcom tłumaczyć to.

co będzie tematem naszego dzisiejszego rozważania.

Powiem wam dzisiaj o drugiej części mszy świętej - o

liturgii  słowa,  bo  ta  część  jest  najlepszym  miejscem  na
rozmowę z Bogiem. Po tej krótkiej  modlitwie, na której za-
kończyliśmy  nasze  zeszłotygodniowe  rozważania,  ksiądz  i
wierni  siadają,  aby  móc  lepiej  wsłuchać  się  w  Słowo  Boże
czytane  przez  ministranta  lub  lektora.  Słowo  czyta  się  od
specjalnego pulpitu. Nikomu z was nie trzeba tłumaczyć, że
to, co jest wtedy czytane, to słowa samego Pana Boga, bardzo
mądre  i  ważne.  Dlatego,  kiedy  Pan  Bóg  mówi  -  my
powinniśmy  milczeć.  Bo  jeśli  w  tym  czasie  roz-
mawialibyśmy, to tak jakby nas Pan Bóg i Jego Słowo wcale
nie interesowało.

Po skończonym pierwszym czytaniu, które pochodzi

zwykle  ze  Starego  Testamentu,  kiedy  lektor  powie:  „0-to
Słowo  Boże",  nadchodzi  czas  na  naszą  odpowiedź.  Brzmi
ona:  „Bogu  niech  będą  dzięki".  To  tak,  jakbyśmy  mówili:
„Dziękujemy  Ci,  Panie,  za  te  słowa,  są  nam  one  bardzo
potrzebne, bez nich trudno byłoby nam żyć". Widzicie więc,
już  nie  tylko  słuchamy  Słowa  Bożego,  ale  na  nie
odpowiadamy.

Potem śpiewamy psalm. Teraz nasza rozmowa z Panem

Bogiem staje się jeszcze bardziej wyraźna. Przecież zwrotki
psalmu to słowa Boga zapisane w Piśmie Świętym, a refren to
nasza wspólna odpowiedź. Bóg do nas mówi, a my zaraz na
Jego słowa wspólnie odpowiadamy. Jeśli ktoś nie śpiewa, to
nic dziwnego, że wydaje mu się, iż każą mu tylko słuchać.

Potem lektor czyta drugie czytanie już z Nowego

Go o to poprosić. Musi bowiem zobaczyć, że tego naprawdę
pragniemy. I dlatego jest podczas mszy świętej taka modlitwa,
w której prosimy Boga o pomoc w trudnych sprawach. Ksiądz
albo ktoś inny do tego wyznaczony czyta prośby, a wszyscy
powtarzają  „Wysłuchaj  nas.  Panie".  Wiecie,  dlaczego  ta
modlitwa jest taka ważna? Bo modli się w niej równocześnie
wiele osób, a Pan Jezus powiedział ,Jeśli dwaj z was na ziemi
zgodnie  o  coś  prosić  będą,  to  wszystkiego  użyczy  im  mój
Ojciec, który jest w niebie". Popatrzcie, nas tu, w kościele, jest
tak  dużo,  na  pewno  więcej  niż  dwie  osoby,  i  za  chwilę
wszyscy zgodnie będziemy prosić Boga w różnych intencjach.
Czy  to  możliwe,  żeby  Bóg  nas  nie  wysłuchał?  Czy  to
możliwe, żeby Pan Jezus nie dotrzymał słowa? Na pewno nie.
Tylko  prośmy  głośno,  wyraźnie,  i to  nie  tylko  ustami,  ale  i
sercem. Właśnie tą modlitwą kończy się liturgia słowa. O tym,
jakie  są  dalsze  części  mszy  świętej  i  co  one  oznaczają,
powiemy sobie za tydzień.

Msza Święta ofiarą Chrystusa,

Kościoła i każdego z nas

Kiedyś w czasie lekcji religii siostra poprosiła dzieci,

aby spróbowały odpowiedzieć na pytanie, do jakiego zawodu
można porównać pracę księdza. Niektórzy mówili, że ksiądz
jest nauczycielem, bo uczy innych, inni, że lekarzem, bo leczy
grzeszników,  jeszcze  ktoś  inny  powiedział,  że  ksiądz  jest
tłumaczem, gdyż przekłada Słowo Boże na współczesny nam
język. Wreszcie wstał pewien chłopiec i powiedział, że ksiądz
jest  podobny  do  czarownika.  „Dlaczego?"  -  zapytała
zdziwiona siostra. „Bo w czasie mszy coś wlewa do kielicha,
szepcze  jakieś  tajemnicze  słowa  i  jeszcze  się  przed  tym
kielichem kłania; to na pewno jakieś czary".

Powiedzcie, kochani, czy rzeczywiście ksiądz robi

jakieś czary? Ponieważ niektórzy tak niekiedy myślą, dobrze
będzie  sobie  wytłumaczyć,  co  rzeczywiście  dzieje  się  przy
ołtarzu  po  modlitwie  powszechnej.  Krótko  mówiąc  -
rozpoczyna  się  liturgia  eucharystyczna,  czyli  zaczynają  się
dziać takie same rzeczy jak te, które dokonały się w czasie
ostatniej wieczerzy, kiedy to Jezus złożył z siebie ofiarę miłą
Bogu. Pan Jezus wziął chleb i kielich z winem - teraz ksiądz
bierze  chleb  i  kielich  z  winem;  Pan  Jezus  odmówił
dziękczynienie  -  teraz  ksiądz  odmawia  modlitwę
dziękczynienia; Pan Jezus przemienił chleb i wino w Ciało i
Krew  -  teraz  ksiądz  wypowiada  te  słowa  Zbawiciela  i  nie
swoją, ale Jego - Pana Jezusa - mocą do

konuje tej samej cudownej przemiany. Tak więc na początku
składamy Panu Bogu wino i chleb.

W czasach Pana Jezusa był to podstawowy pokarm. U

nas, w Polsce chleb jedzą wszyscy, ale wino mogą pić tylko
dorośli. Zwróćcie uwagę, że chleb i wino, zanim znajdą się na
stole,  muszą  przejść  długą  drogę.  Aby  powstał  chleb,  musi
pracować  rolnik,  młynarz,  piekarz.  Aby  powstało  wino,
pracuje  ogrodnik  i  robotnik  w  winnicy.  Trudno  jest  upiec
dobry chleb i trudno jest zrobić dobre wino. Składamy więc
Bogu  na  ołtarzu  owoce  niełatwej  ludzkiej  pracy.  Pan  Bóg,
mimo  że  to  tak  szlachetne  i  pracochłonne  pokarmy,  nie
potrzebuje  chleba  ani  wina.  Dlatego  prosimy,  aby  Duch
Święty przemienił te nasze dary na ofiarę miłą Bogu. Tak jak
to było w Wieczerniku. I prosimy, aby tę naszą przemienioną
w Ciało i Krew Chrystusa ofiarę Bóg zabrał do nieba. A czy
wiecie, dlaczego ksiądz, zanim złoży te dary ofiarne, wlewa
do  wina  kroplę  wody?  Ta  kropla  wody  symbolizuje  nas,  a
wino ~ Pana Jezusa. Wpuszczona do wina rozpływa się w nim
i staje się winem. Wino nic nie traci ze swego smaku od jednej
kropli wody, a ta kropla zyskuje wszystko od wina. Bo tak jak
Bóg stał się człowiekiem i zstąpił na ziemię, tak i my, chcąc
wejść do nieba, musimy stać się jak Pan Bóg - dobrzy i święci.

Jeśli ktoś pilnie słuchał, mógł się już zorientować, że tę

ofiarę składamy razem z Panem Jezusem. My przynosimy to,
co mamy najlepsze - wino i chleb, a Pan Jezus przemienia
nasze dary w Ciało i Krew i oddaje je Bogu, tak samo jak
ofiarował się na krzyżu, na Golgocie. Pamię

tajcie  jednak,  że  to,  co  robi  Jezus  za  pomocą  kapłana,  to
nieporównywalnie więcej niż nasz ludzki wkład w tę ofiarę.
Poza  tym  pamiętajmy  także  o  tym,  że  bez  Pana  Boga  nie
moglibyśmy nawet przygotować naszych darów. To On daje
ziarna  na  chleb  i  winogrona  na  wino.  Ksiądz  więc  nie  jest
czarownikiem. On tylko przygotowuje na ołtarzu to, co zrobili
ludzie:  wino  i  chleb,  a  my  prosimy,  aby  Duch  Święty
przemienił  te  produkty  i  dał  je  Bogu  Ojcu  w  ofierze.  Gdy
Duch Święty przemienia to, co ludzie zrobili, to przemienia
ich  pracę.  A  gdy  przemienia  ich  pracę  -  przemienia  ich
samych. Jakie to niezwykłe.

Kiedyś w czasie żniw rolnik wziął do ręki kłos, usiadł

na polu i wpatrywał się w to złote ziarno. Inni pytali go: „Co
ty tam widzisz?". A on powiedział, że dziwi się, że te ziarna,
które sam wypielęgnował, mogą pójść tak daleko - może do
miasta, może do młyna, może jeszcze dalej, do nieba. Stanie
się przecież tak wtedy, gdy z ziarna upieczone zostaną opłatki,
takie na mszę świętą. Miał rację ten rolnik, bo malutki chleb
„idzie"  aż  do  nieba.  A  więc  ten  rolnik,  zwykły,  szary
człowiek, współpracuje z samym Panem Bogiem. Ktoś może
się zmartwić. A jak ja nie jestem rolnikiem, młynarzem czy
ogrodnikiem,  to  co  mogę  dać  na ofiarę,  którą  Duch Święty
mógłby przemienić? Jeśli wy, dzieci, nie macie swoich ziaren
i swojego wina, to pamiętajcie - możecie położyć na tacy mały
pieniążek,  ale  taki  naprawdę  wasz,  własny,  a  nie  ten
otrzymany przed mszą od mamy. Może ten, który udało wam
się zaoszczędzić na cukierkach albo na grze w automaty. I za
ten pieniążek ksiądz proboszcz kupi w waszym imieniu

chleb i wino.

Tak jak mówiłem, w liturgii eucharystycznej dokonuje

się  ofiara  Pana  Jezusa,  tak  samo  jak  przed  tysiącami  lat.  Z
jedną tylko różnicą  - Pan Jezus już nie cierpi. A więc żeby
ofiara  była  pełna,  my  musimy  uzupełnić  ją  swoim
cierpieniem, trudami, kłopotami. Kogoś boli ząb, a ktoś inny
ma  dużo  lekcji  i  nie  może  sobie  z  nimi  dać  rady,  a  komuś
jeszcze innemu zginął długopis, jest mu przykro i wtedy może
swój smutek, swój ból złączyć z ofiarą Pana Jezusa.

Popatrzcie, jakie to piękne: nasz zwykły chleb i wino,

to, co człowiek umie wytworzyć, nasze zwykłe trudy i
cierpienia razem z ofiarą Jezusa, dzięki Jego ofierze, u-noszą
się do nieba. I Bóg je przyjmuje i cieszy się nimi. 1 już się na
nas nie gniewa, bo dał się przebłagać. Możemy więc radośnie
i szczęśliwie żyć.

Msza święta jako uczta

Czy pamiętacie, kochani, tę historię o Żydach, których

Pan  Bóg  uratował  przed  wyginięciem  w  Egipcie?  Pan  Bóg
powiedział wtedy, że ten, kto chce być uratowany, musi wraz
z  całą  rodziną  spożyć  wieczerzę  z  gorzkich  ziół,  wina  i
baranka złożonego w ofierze, i skropić drzwi krwią baranka.
Ta ofiarna uczta i ta krew były znakami umownymi dla tych,
którzy  chcieli  być  wyzwoleni.  Pan  Bóg  mógł  wybrać  inny
znak.  Mógł  kazać  rozpalić  ognisko  albo  nałożyć  specjalny
strój lub maskę, ale Bóg wybrał inny znak - nakazał spożyć tę
niezwykłą ucztę, paschę. Rzeczywiście, ten, kto uczynił znak,
był wyzwolony.

Kiedy Pan Jezus przyszedł na świat. Żydzi spożywali

jeszcze  co  roku  paschę  na  pamiątkę  wyjścia  z  Egiptu,  bo
wierzyli, że Bóg nadal opiekuje się nimi. Chrystus powiedział
jednak, że On wyzwoli ludzi nie tyle z niewoli innego narodu,
co  z  niewoli  chorób,  cierpienia,  ciężkiej  pracy,  a  przede
wszystkim  z  niewoli  grzechu  i  śmierci.  Uczniowie  Pana
Jezusa niecierpliwie czekali na znak, znak tego wyzwolenia, i
stało  się  to  w  czasie  obchodzonej  już  1200  lat  paschy.
Uczniowie  zebrali  się  z  Jezusem,  aby  wspominać  dawną
ucieczkę  Izraela  z  Egiptu,  ale  zauważyli,  że  Pan  Jezus  nie
przygotował baranka. Wkrótce dowiedzieli się, dlaczego. Oto
On  sam  stał  się  Barankiem,  którego  składać  się  będzie  w
ofierze.  On  staje  się  tym  Barankiem,  którego  będzie  się
spożywać. Pan Jezus ustanowił nową paschę. Kto chce być
wyzwolony z cierpienia, ze

śmierci,  musi  włączyć  się  w  ofiarę  Jezusa  przez  udział  we
Mszy  Świętej  i  spoŻ5rwanie  Jego  Ciała.  To  jest  ten  nowy
znak.  Kto  go  czyni,  jest  usprawiedliwiony  przed  Bogiem.
Apostołowie pierwsi wzięli udział w tej uczcie. Może w niej
wziąć udział każdy, kto chce, bowiem Pan Jezus zlecił swoim
uczniom,  a  przez  nich  także  biskupom  i  kapłanom,  aby  tę
nową  paschę  kontynuowali.  Aby  karmili  ludzi  wszystkich
czasów na całej ziemi tym Chlebem, który daje życie wieczne.

Każda msza jest takim cudownym posiłkiem, jest ucztą.

Do posiłku w naszych domach wszyscy siadają przy stole. Tak
też  było  podczas  pierwszych  mszy  świętych.  Ale  potem
przychodziło na nie coraz więcej ludzi i trzeba by budować
ogromne  stoły.  Tak  więc  przy  ołtarzu  stoi  tylko  kapłan,  a
reszta  otacza  eucharystyczny  stół.  Tak  jest  we  wszystkich
kościołach.

Chciałbym zwrócić waszą uwagę na jeszcze jedną

bardzo ważną sprawę. Wyobraźcie sobie, że ktoś przygotował
poczęstunek dla przyjaciół. Przyszedł nań pewien gość, który
wymawia  się  od  jedzenia,  tłumacząc  się  chorobą.
Gospodarzowi  jest  przykro  -  tyle  się  przecież  napracował.
Skoro  jednak  gość  nie  chce  jeść,  niech  chociaż  posiedzi,
porozmawia.  Po  pewnym  czasie  znów  ten  człowiek  wydaje
przyjęcie  i  znowu  ten  sam  gość  odmawia  jedzenia.  Sprawa
wydaje się podejrzana. A jeśli ta sama sytuacja powtarza się
jeszcze raz lub dwa, gospodarz wie, że ten gość gardzi jego
posiłkami i że specjalnie nie zależy mu na przyjaźni z nim.

Mówię o tym dlatego, że często na mszę świętą, czyli

na ucztę dającą życie wieczne, przychodzą ludzie, którzy nie
chcą  przyjść  do  stołu  i  przyjąć  pokarmu,  który  Pan  Jezus
wysłużył nam na krzyżu. I jest tak w jedną niedzielę, w drugą,
w piątą. Pan Jezus ciągle zastawia stół, a Jego goście stoją pod
filarem, pod organami. I chyba musi być Zbawicielowi bardzo
przykro,  że  wiele  osób  nie  podchodzi  do  stołu.  I  może  Pan
Jezus  myśli,  że  niepotrzebnie  umierał  na  krzyżu.  Ludzie  ci
często się tłumaczą, że nie mogą iść do Komunii, bo mają na
sumieniu  grzechy.  To  zupełnie  tak,  jakby  ktoś  w  czasie
przyjęcia  imieninowego  powiedział,  że  nie  może  spożywać
posiłku,  bo  ma  brudne  ręce.  Zapewne  wtedy  gospodarz
zaproponowałby  łazienkę,  ale  gdyby  i  tak  gość  w  dalszym
ciągu  odmawiał  jedzenia,  byłoby  tu  coś  nie  tak,  jak  być
powinno,  prawda?  Tym,  którzy  mówią,  że  nie  mogą
przystąpić do Komunii, bo mają grzechy. Pan Jezus proponuje
konfesjonał  i  księdza,  który  spowiada.  Tu  można  obmyć
serce. A mimo wszystko oni nadał nie chcą z tej możliwości
skorzystać. Przykro w takiej sytuacji musi być Panu Jezusowi.

Ci ludzie, którzy nie przystępują prawie wcale do

Komunii, mówią często: „Przecież chodzimy na mszę, czy to
jeszcze mało?". Posłuchajmy słów samego Pana Jezusa: „Kto
spożywa moje Ciało i pije Krew moją, ma życie wieczne". Pan
Jezus nie mówi: „Kto patrzy na moje Ciało, kto patrzy, jak
inni spożywają moje Ciało, ma życie wieczne", ale „Kto
SPOŻYWA moje Ciało, ma życie wieczne". Wiemy przecież,
że na ucztę nie chodzi się po to, aby patrzeć na jedzenie.
Oczywiście, nie ma obowiązku przystępowania do Komunii
Świętej w każdą niedzielę, bo prze-

cież ktoś może być nieprzygotowany, i wtedy lepiej nie
przystępować do Komunii, zaczekać kilka dni, tydzień, niż
przyjąć Pana Jezusa w grzechu lub w roztargnieniu.

Starajmy się jednak tak dobrze żyć, regularnie spo-

wiadać się, abyśmy mogli jak najczęściej brać czynny u-dział
w tej uczcie, która jest nową paschą dającą szczęście i życie
wieczne.

Msza święta w moim życiu

Dziś na początku będzie trochę matematyki. Chciałbym

was  zapytać,  ile  jest  w  ciągu  tygodnia  godzin?  Bez  kartki
trudno  wam  pewnie  policzyć.  Więc ja  wam  trochę  pomogę.
Każda doba ma 24 godziny. Tę liczbę trzeba pomnożyć przez
7.  W  ciągu  tygodnia  jest  więc  168  godzin.  To  dość  dużo,
prawda? Z tych 168 godzin najwięcej człowiek przeznacza na
sen,  aż  60  -  70,  na  naukę  około  30  godzin,  na  telewizję  -
kilkanaście,  na  książkę  około  8,  a  na  zabawę  i  rozrywkę
kilkadziesiąt godzin. I w tych 168 godzinach jest 1, tylko 1
godzina  mszy  świętej.  Choć  msza  święta  zajmuje  zaledwie
jedną sto sześćdziesiątą ósmą tygodnia, jest ona najważniejszą
czynnością ze wszystkich.

Pewnie mi niektórzy powiedzą: „Tylko tak ksiądz

mówi. Pani od polskiego też nam powiedziała, że język polski
jest  najważniejszy,  pan  od  matematyki  powiedział,  że  to
matematyka jest królową nauk, a pan od wuefu powiedział, że
wszystko  zależy  od  zdrowia,  a  zdrowie  od  sportu.  A  teraz
ksiądz  nam  mówi,  że  najważniejsza  jest  msza.  I  komu  tu
wierzyć?".  Rzeczywiście,  ja  mówię  wam,  że  najważniejsza
jest  msza  święta,  ale  nie  tylko  tak  mówię,  zaraz  wam  to
udowodnię.

Wiecie dobrze, że człowiek powinien tak żyć, aby się

dostać  do  nieba.  Cóż  z  tego,  że  człowiek  żyłby  sobie
szczęśliwie  na  ziemi,  gdyby  poszedł  po  śmierci  na  całą
wieczność  do  piekła?  Do  nieba  droga  jest  bardzo  trudna.
Kiedyś Adam i Ewa obrazili Pana Boga. Stwórca zamknął

ludziom  drzwi  do  nieba  i  przed  wszystkimi  stanęło  nie-
bezpieczeństwo  potępienia.  Ludzie  chcieli  Pana  Boga  prze-
prosić i przynosili na ofiarę różne dary. Ale czy Panu Bogu,
który stworzył wszystkie rzeczy, mogą być potrzebne: baran,
owca,  złoto  lub  pieniądze?  I  wtedy  Pan  Jezus,  Syn  Boga,
złożył ofiarę z samego siebie i powiedział, że kto chce złożyć
Panu Bogu ofiarę, niech złączy ją z Jego ofiarą, a wtedy Bóg,
przyjmując dar Chrystusowy, przyjmie i dar ludzki - Bóg da
się  przeprosić.  Możecie  spotkać  osoby,  które  mówią:,  Ja
ciężko pracuję, jestem dobry i tylko dlatego, że nie chodzę na
mszę, na tę jedną godzinę do kościoła, nie będę w niebie?".
Właśnie  tak.  Bo  te  wszystkie  ich  prace  i  ofiary  zostają  na
ziemi  i  nie  będą  policzone  w  niebie.  Trzeba  je  bowiem
przynieść w niedzielę do świątyni, by Jezus ze swoją ofiarą
zabrał je do nieba.

Rozważmy inną sytuację. Powiedzmy, że ktoś cho-

dziłby do kościoła co niedzielę, a w tygodniu nie uczył się, był
niegrzeczny. On, będąc na mszy świętej co niedzielę, nie ma
Panu Jezusowi co dać i Pan Bóg też nie przyjmuje jego ofiary,
bo po prostu jej nie ma. Poza tym wiecie, że każdy ma tyle
obowiązków i pokus, że trudno jest żyć naprawdę dobrze. I
aby  to  osiągnąć,  potrzebna  jest  właśnie  msza  święta,  ona
bowiem człowieka wzmacnia. Dzięki niej może wypełnić się
wszystko, co do niego należy. Bez mszy, bez Komunii Świętej
człowiek słabnie duchowo i zaczyna grzeszyć. Gdy ktoś nie je
śniadań  i  obiadów,  słabnie,  traci  siły  i  nie  jest  w  stanie
podnieść  czegoś  ciężkiego,  a  po  pewnym  czasie  może  nie
mieć  siły  chodzić  i  poważnie  zachoruje.  Tak  samo  jest  z
Eucharystią. Człowiek,

który nie posila swego ducha, też nie ma siły, by żyć.
Posłuchajcie, jak dorośli często mówią: ,Jakie to życie ciężkie,
aż się wszystkiego odechciewa". Tak mówią ci, którzy nie
posilają się Ciałem Jezusa. Nic dziwnego, że nie są szczęśliwi
i że nie mogą podołać trudom.

W czasie mszy świętej spotykamy się z samym Bogiem.

Pierwsze  przykazanie  brzmi:  „Będziesz  miłował  Pana  Boga
swego".  A  jeśli  miłował,  to  także  spotykał  się  z  Nim.  Czy
słyszeliście, żeby ktoś powiedział: „Kocham tego człowieka,
ale nie chcę się z nim spotykać"? To niemożliwe. Kto kocha,
ten chce się z kochaną osobą widzieć. Więc jeśli ktoś nie chce
chodzić na mszę świętą, aby się spotkać z Bogiem, nie może
Go  kochać.  Kto  zaś  Boga  nie  kocha,  nie  będzie  zbawiony.
Dlatego  chodzenie  do  kościoła  jest  takie  ważne.  A  kto  w
niedzielę nie pójdzie do kościoła z własnej winy, ma grzech
ciężki.  Bo  gdy  ktoś  opuszcza  w  niedzielę  mszę  świętą,
zachowuje się tak, jakby Panu Jezusowi chciał powiedzieć, że
nie ma dla Niego czasu. To znaczy, że wszystkie inne sprawy
są ważniejsze od Pana Jezusa. Tego nie można czynić, bo to
Pana Jezusa bardzo boli i On gniewa się za to.

Podczas mszy świętej spotykają się ludzie wierzący i

raźniej jest nam wszystkim, kiedy widzimy, że nie jesteśmy
sami,  że  inni  też  się  modlą.  Łatwiej  jest  nam  uwierzyć,  że
razem,  gdy  zjednoczymy  z  Chrystusem  swe  siły,  będzie  na
świecie  lepiej.  Bez  mszy  świętej,  w  domu,  w  samotności
prędzej  można  się  załamać,  stracić  wiarę  łub  zacząć  żyć
niemoralnie.

Widzicie więc, jak ważna jest msza. Jeszcze raz

powtórzę - jest ona najważniejsza. Bez matematyki, bez
polskiego, bez chemii i fizyki można iść do nieba, a bez mszy
świętej jest to niemożliwe. Usprawiedliwiony jest tylko ten,
kto nie może chodzić do kościoła. Jeśli jednak ktoś zaniedbuje
mszę z własnej winy, nie będzie zbawiony.

Są ludzie, którzy znają matematykę, a nie są szczęśliwi.

Są nieszczęśliwi poloniści, nieszczęśliwi bogacze. Ci, którzy
żyją po bożemu i wszystko ofiarowują Bogu w czasie mszy
świętej, i posilają się Eucharystią, będą na pewno szczęśliwi.
Bo ta jedna godzina w stosunku do pozostałych 167 jest jak
ster  dla  okrętu.  Jeśli  ktoś  wspaniałe  żyje,  a  nie  chodzi  do
kościoła,  to  tak  jakby  wspaniały  statek,  szybki,  ogromny,
piękny  pływał  bez  steru.  Na  pewno  prędzej  czy  później
wpłynie na mieliznę, prędzej czy później się rozbije. Kogoś,
kto żyje nawet skromnie i bez wielkich sukcesów, ale chodzi
na mszę świętą, można porównać do małego jachtu albo małej
łódki  ze  sterem,  wprawdzie  niewielkiej,  ale  takiej,  która
dopłynie do celu. Starajmy się zawsze, przez dobrze przeŻ5dą
mszę świętą, kierować nasze życie jak łódkę ku niebu.

Eucharystia jako źródło chrześcijańskiej

świętości

Zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie Bóg

kieruje do człowieka wezwanie do świętości. Mówi ludziom:
,Jeśli chcecie wejść do nieba, musicie stać się świętymi". A
wy przecież wiecie, że święty to człowiek, który nie popełnia
grzechów i żyje z Bogiem w wielkiej przyjaźni. Kiedy ludzie
słyszą te słowa, ciężko wzdychają, niekiedy zaś zatykają sobie
przed nimi uszy. Nie chcą słyszeć, że mają być świętymi, bo
wydaje  im  się,  że  nigdy  nie  będą  mogli  być  naprawdę
doskonali,  albo  nie  chce  im  się  nad  tą  doskonałością
pracować.  I  wy  też,  drogie  dzieci,  kiedy  słyszycie,  jak  Pan
Bóg  mówi  wam,  abyście  były  doskonałe,  wy  też  może  nie
wierzycie, że to jest możliwe.

Jak można żyć bez żadnego grzechu? Bez ani jednej

kłótni,  bez  ani  jednego  złego  słowa,  dzień  w  dzień,  rano  i
wieczorem  mówić  pacierz  i  zawsze  być  posłusznym  rodzi-
com? Czy tak można żyć? Rozumiem to wasze zwątpienie, ale
popatrzcie sami: zdarza się często, że mały chłopiec mówi o
tym,  że  w  przyszłości  zostanie  pilotem  i  będzie  latał  na
odrzutowcach. Ktoś mógłby powiedzieć, że przecież on nie da
rady, trzeba znać fizykę i nawigację, wiedzieć, do czego służy
radiostacja i umieć ją obsługiwać, a ten mały chłopiec nie zna
nawet  tabliczki  mnożenia.  Czy  on  będzie  mógł  zostać
pilotem? Tak, jeśli będzie się uczył. Skończy najpierw szkołę
podstawową,  potem  średnią,  następnie  specjalną  szkołę
lotniczą. Ktoś jednak

jeszcze może mieć wątpliwości: „Przecież on jest taki mały,
słaby  i  ledwo  może  zrobić  fikołka,  a  żeby  zostać  pilotem,
trzeba  mieć  kondycję,  siłę,  być  opanowanym,  odpornym  na
przeciążenie  i  różne  akrobacje".  Ten  chłopiec  może
odpowiedzieć,  że  będzie  dużo  jadł  i  ćwiczył,  a  dzięki  temu
stanie się silny i sprawny.

Widzicie więc, że dzieci nie przerażają takie niezwykłe

plany - chcą być lotnikami, lekarzami, alpinistami. Nie wierzą
jednak w to, że mogą być świętymi.

W stawaniu się świętym może nam pomóc specjalny

pokarm, który wzmacnia nasze dusze, nasze serca, abyśmy
mogli skuteczniej oprzeć się pokusom. Jest nim, oczywiście.
Eucharystia. Tak to już jest, że gdy ktoś dotknie ręką ciepłego
pieca, ręka zrobi się ciepła. Gdy zaś włoży rękę w śnieg, ręka
robi się zimna; gdy zaś poleje ją perfumami, będzie pachniała.
Gdy więc człowiek będzie dotykał samego Pana Boga, będzie
się stawał tak święty jak sam Bóg.

Posłuchajcie, co pisze na ten temat św. Łukasz: ,Jezus

zatrzymał się na równinie, był tam duży poczet Jego uczniów
i wielkie mnóstwo ludu. Przyszli oni, aby Go słuchać, znaleźć
uzdrowienie  ze  swych  chorób.  Także  i  ci,  których  dręczyły
duchy  nieczyste,  byli  uzdrawiani.  A  cały  tłum  starał  się  Go
dotknąć,  ponieważ  moc  wychodziła  od  Niego  i  uzdrawiała
wszystkich".  Tak  więc  wystarczyło  dotknąć  Pana  Jezusa  i
choroba zaraz ustępowała, i to nie tylko paraliż czy trąd, ale i
choroby ducha, takie jak: nienawiść, zazdrość, lenistwo. Czy
to znaczy,  że już w ogóle nie musimy nad sobą czuwać, że
wystarczy dotknąć Pana Jezusa

i będziemy zdrowi? Pewien chłopiec - Rafał z II klasy - myślał
tak: Jeśli zjem dużo lodów, a potem pójdę do Komunii Świętej
i dotknę Pana Jezusa, to na pewno nie zachoruję, bo Pan Jezus
wszystkich uzdrawia". Zrobił tak, jak pomyślał. Czy sądzicie,
że mu w czymś Komunia Święta pomogła? Nie, wcale. Bolał
go brzuch, bolało go gardło. Gdy ktoś mówi, że nie będzie się
uczył, będzie się bił z kolegami albo jeszcze i coś ukradnie, a
przyjmie Komunię Świętą i wtedy Pan Jezus uczyni go
świętym, popełnia wielki grzech. Bo przecież robi sobie z
Pana Jezusa żarty.

Pamiętacie, że Pan Jezus w Komunii pomaga tym i

uświęca tych, którzy sami starają się być dobrymi. Jeżeli ktoś
pracuje nad sobą i chodzi do Komunii Świętej, to Pan Jezus
na pewno uleczy go ze wszystkich słabości.

Temu, kto przyjmuje Pana Jezusa w Komunii Świętej,

łatwiej  będzie  stać  się  świętym  jeszcze  z  innej  przyczyny.
Pewien pan opowiadał mi taką historię. Gdy był mały, mama
nigdy  nie  mogła  go  nauczyć  wycierania  butów.  Zawsze
mówiła: ,Janku, ty znowu nie wytarłeś butów". Były ślady na
podłodze,  a  Janek  w  ogóle  się  tym  nie  przejmował.  Kiedy
zaczął chodzić do szkoły, mama zapisała go na lekcje muzyki
na pianinie do pewnej starszej pani. Gdy Janek pierwszy raz
przyszedł  na  lekcję,  swoim  zwyczajem  nie  wytarł  butów  i
kiedy obejrzał się za siebie, spojrzał na podłogę  - serce mu
zamarło.  Zobaczył  swoje  ślady,  ale  pierwszy  raz  zobaczył
swoje  ślady  na  tak  pięknej  podłodze.  Była  ona  ułożona  z
takich  malutkich,  jasnych,  drewnianych  kwadracików
poukładanych w śliczne wzory. Cała

niezwykle  świeciła  się,  była  czysta  i  pachniało  w  całym
mieszkaniu pastą. I na takiej podłodze Janek pozostawił swoje
ślady. Pani nauczycielka nic nie powiedziała. Janek widział
przez  uchylone  drzwi,  jak  wycierała  błoto.  Przed  następną
lekcją Janek znów zapomniał wytrzeć buty i znowu pobrudził
tę  śliczną  podłogę,  i  znowu  było  mu  bardzo  głupio.
Następnego dnia Janek chodził i od rana śpiewał sobie tylko
znaną melodię, dziwną piosenkę, która miała tylko dwa słowa:
buty,  buty,  buty,  podłoga,  podłoga,  podłoga,  podłoga.  W
klasie  wszyscy  się  dziwili  i  pukali  w  głowę,  ale  Janek
wiedział, co robi. Chciał w ten sposób koniecznie zapamiętać,
że  ma  wytrzeć  buty.  I  udało  się!  Wytarł  je  bardzo,  bardzo
dokładnie i kiedy wszedł, podłoga nie straciła nic ze swego
piękna. Następnego dnia też śpiewał sobie tę dziwną piosenkę
i też nie zapomniał o wytarciu butów. Potem nie musiał już
śpiewać  piosenki,  wystarczyło,  że  spojrzał  na  dużą,  jasną
wycieraczkę pod drzwiami nauczycielki. Pamiętał, do czego
ona  służy.  Pewnego  dnia  Janek  wchodził  do  swojego
mieszkania  i  bez  zastanowienia  zaczął  wycierać  buty.  W
pierwszej  chwili  powiedział  sobie:  „O,  po  co  ja  wycieram
buty? Przecież to nie lekcja pianina, tylko mój dom". Ale po
chwili się zastanowił: „Czy to, że nie ma u mnie takiej ładnej
podłogi, znaczy, że mogę  wnosić błoto? Przecież mama też
sprząta  i  pastuje  naszą  podłogę".  I  wytarł  buty  bardzo
dokładnie. Odtąd zawsze wycierał buty. A wszystko to stało
się dzięki tej czystej, pięknej podłodze.

Dlaczego opowiadam wam tę historię? Bo w Komunii

Świętej przyjmujemy do serca Niezwykłego Gościa

-  Pana  Jezusa.  I  musimy  przygotować  nasze  serca  na  tę
wizytę.  Trzeba  być  dobrym,  grzecznym,  spowiadać  się,  a
wtedy  dobrze  będzie  w  naszym  sercu  Jezusowi.  Gdy  ktoś
często będzie przystępował do Komunii, to często będzie robił
w  swoim  sercu  takie  porządki.  I  wtedy  będzie  miał  lepsze
serce. Przyjście samego Pana Jezusa będzie go mobilizowało
do tego, aby być lepszym,  godnym przyjęcia Boga. Tak jak
Janka  śliczna  podłoga  zmobilizowała  do  wycierania  butów,
tak i człowieka do bycia świętym mobilizuje to, że spotyka się
ze świętym, dobrym Bogiem. Oczywiście, nie tylko w sobotę
i  w  niedzielę  rano  trzeba  być  grzecznym,  ale  przez  cały
tydzień należy sprzątać serce i przygotowywać je na przyjście
Pana Jezusa. Tak więc i my dzięki dobremu uczestnictwu w
mszy świętej przygotowujmy się starannie do przyjścia Pana
Jezusa.  A  kiedy  do  nas  przyjdzie,  pomoże  nam  stać  się
świętymi, bo dla Niego nie ma nic niemożliwego.

Eucharystia prowadzi do jedności

Uczyliście się o tym, że kiedy Adam i Ewa popełnili

grzech  pierworodny.  Pan  Bóg  się  bardzo  rozgniewał  i
zapanowała niezgoda między człowiekiem a Bogiem. Adam i
Ewa musieli uciekać z raju. O tym pamiętają chyba wszyscy
ludzie  wierzący.  Zapominamy  jednak  o  tym,  że  grzech
pierworodny  miał  jeszcze  i  inny  skutek.  Mianowicie  ludzie
zaczęli kłócić się między sobą, zapanowała niezgoda, zaczęli
nawet siebie zabijać, wybuchały wojny. I tak jest, niestety, do
dziś. Wy przecież często słyszycie, że jeden naród napadł na
drugi,  że  gdzieś  wybuchła  bomba  i  wielu  ludzi  zginęło;
słyszycie także i o tym, że jeden człowiek dla pieniędzy zabił
drugiego. Nie tylko słyszycie o tych wydarzeniach, ale nieraz
sami  widzicie,  jak  ludzie  się  kłócą,  jacy  są  dla  siebie
niedobrzy,  nieżyczliwi.  Na  pewno  niejednokrotnie
słyszeliście, gdy ktoś mówił: „Tamtego człowieka nie lubię",
„Ten mnie denerwuje". Wciąż dają nam się we znaki skutki
grzechu  pierworodnego.  Sprawiamy  przykrość  innym,  ale  i
sami  sobie  odbieramy  szczęście,  bo  człowiek  kłótliwy,  taki,
który  nawet  innych  zakrzyczy  albo  i  zwycięży,  nigdy  nie
będzie  szczęśliwy,  bo  w  jego  sercu  zawsze  będzie  płonął
ogień nienawiści. A Pan Jezus tak bardzo prosił, abyśmy byli
jedno.

Pan Jezus nie tylko o to prosił, nie tylko się o to modlił,

ale zostawił nam ogromną pomoc dla zjednoczenia lu

dzi - jest nią Komunia Święta.

Tydzień temu mówiliśmy o tym, że każdy, kto dotyka

Pana Jezusa, staje się lepszy. Tak więc ten, kto przyjmuje
Komunię Świętą, staje się mniej kłótliwy, bardziej spokojny i
dobry. Na pewno nieraz słyszeliście, że wybuchają w
rodzinach kłótnie, może mają one miejsce także w waszych
domach. Popatrzcie - ile rodzin wspólnie, razem w niedzielę
przystępuje do Komunii Świętej? Bardzo mało. Nie wszyscy
przyjmują Pana Jezusa i potem trudno się dziwić, że wciąż są
jakieś spory, kłótnie. Przyjmowanie Komunii pomaga też i w
inny sposób w zachowaniu jedności.

Posłuchajcie pewnej historii. W jednej ze szkół był

bardzo niegrzeczny chłopiec - Wojtek. Wojtek źle się uczył,
nawet wagarował, bił innych kolegów. Chodził wprawdzie na
religię,  ale  wcale  się  nie  przejmował  tym,  co  ksiądz  mówi.
Wojtek szczególnie nie lubił pewnego niewielkiego chłopca -
Piotrka.  Zawsze  dokuczał  mu,  szturchał  go,  czasem  nawet
zabierał  mu  długopis  czy  drugie  śniadanie.  Pewnego  dnia
Wojtek,  chcąc  popisać  się  przed  kolegami,  powiedział,  że
jutro  rozprawi  się  z  Piotrkiem,  pobije  go  jak  nigdy.  A  na
pytanie kolegów, dlaczego chce to zrobić, odparł, że ot tak, po
prostu,  dla  zabawy.  Koledzy  Piotrka  pobiegli  do  niego  i
uprzedzili  go  o  zamiarach  Wojtka,  prosili  też,  żeby  nie
przychodził do szkoły. Ale Piotrek wcale się nie przestraszył.
Był  ministrantem  i  pomyślał,  że  najlepiej  zrobi,  idąc  do
księdza poprosić go o radę. Ksiądz poradził mu, żeby poszedł
do kościoła, pomodlił się nie za siebie, lecz za Wojtka. Dał
mu też malutki

krzyżyk na agrafce i prosił, by Piotrek przypiął go sobie do
fartucha. Piotr postąpił zgodnie ze słowami księdza. Modlił
się długo za Wojtka, a następnego dnia, kiedy przyszedł do
szkoły,  przypiął  sobie  Pana  Jezusa  do  fartucha.  Na  długiej
przerwie Wojtek podszedł do Piotrka i zaczął go zaczepiać. W
pewnym momencie chciał go jedną ręką złapać za fartuch, a
drugą  uderzyć,  ale  nagle  krzyknął,  coś  go  bardzo  mocno
ukuło. Spojrzał z bliska, zobaczył szpilkę od krzyżyka. Ręka,
którą  miał  podniesioną  do  uderzenia,  zamarła  w  bezruchu.
Owszem, Wojtek był rozrabiaką, ale nigdy nie uderzyłby Pana
Jezusa  wiszącego  na  krzyżu.  Opuścił  ręce  i  powiedział  do
Piotrka:  „Co  się  tak  boisz,  ja  tylko  tak  sobie...".  Wszyscy
zdziwili się. Przecież na pewno Wojtek wygrałby z Piotrkiem.
Dlaczego nie bił się z nim? Czyżby się go przestraszył? A on
na to odpowiedział jakby sam do siebie: „Piotrka się nie boję.
Kogoś innego". Wszyscy myśleli, że boi się pani nauczycielki
lub dyrektora, bo nikt nie zauważył tego małego krzyżyka.

Zapytacie, jaki to ma związek z Komunią Świętą? Po

tym wydarzeniu Wojtek zaczął się zastanawiać nad tym, czy
wcześniej nie wyrządził komuś krzywdy, nie uderzył kogoś,
kto  nosił  pod  bluzką  krzyżyk  albo  medalik  z  Matką  Boską.
Przecież  w  takim  razie  obraziłby  samego  Pana  Jezusa  albo
Jego  Matkę?  Ale  największego  olśnienia  doznał  Wojtek  w
kościele.  Stał  zamyślony  i  patrzył,  jak  jego  koledzy  i
koleżanki przystępują do Komunii Świętej, i wtedy zrozumiał
wszystko. Przecież w każdym z nas jest naprawdę Pan Jezus,
nie taki z metalu czy plastiku, ale

przychodzi prawdziwy w Komunii Świętej. Wojtek
zrozumiał, że gdy przedrzeźniał Hanię, przedrzeźniał samego
Pana Jezusa, gdy niegrzecznie odpowiadał mamie,
niegrzecznie odpowiadał samemu Panu Jezusowi, gdy mówił
źle o nauczycielce, mówił złe o Panu Jezusie. Potem Wojtek
ukląkł przy konfesjonale i długo, długo się spowiadał i był już
jakiś inny.

Musimy więc, drogie dzieci, bardzo uważać. Nawet

wobec obcych na ulicy, w autobusie. Nie wolno nikogo po-
pchnąć, wyśmiać, bo może ten człowiek przyjął Komunię
Świętą i jest w nim Pan Jezus, i co wtedy?

Poza tym pamiętajcie, że wtedy, gdy przyjmujemy Ciało

Jezusa, wszyscy mamy to samo Ciało w sobie, czyli stajemy
się  jednym  ciałem.  Choć  każdy  z  nas  jest  inny,  razem
tworzymy  jedno  ciało.  Popatrzcie  -  lewa  ręka  jest  inna  od
prawej, ale to jest jedno moje ciało. Lewa noga jest inna od
prawej, ale to też jest jedno moje ciało. Co powiedzielibyście,
gdybyście zobaczyli człowieka, którego jedna ręka bije się z
drugą,  albo  nogi  kopią  ręce,  a  ręce  biją  nogi?  Jakby  to
śmiesznie  wyglądało!  Powiedzielibyście,  że  człowiek,
którego  ciało  się  tak  dziwnie  zachowuje,  jest  chyba
nienormalny. Otóż jeżeli chrześcijanie kłócą się i biją ze sobą,
to tak, jakby jedno ciało biło się ze sobą. Albo gdyby jedno
oko  człowieka  parzyło  krzywo  na  drugie  o-ko.  Można  by
dostać zeza. Oczy człowieka zawsze patrzą zgodnie w jednym
kierunku i to jest normalne. I chrześcijanie powinni patrzeć w
jednym kierunku i iść w jednym kierunku zgodnie do Boga.
Właśnie Komunia Święta, którą dziś będziemy przyjmować,
bardzo nam w tym