Olsza szara Alnus incana L.

 

 

Właściwości biologiczne

 

 

1. Maksymalna wysokość.

zazwyczaj 10 – 15 (20) m

2. Maksymalna pierśnica.

0.3 – 0.5 (0.75) m

Najgrubsza, a być może również najwyższa w 
Polsce Olsza szara rośnie w miejscowości 
Stolec w gm. Złoczew (woj. łódzkie). Obwód 
pnia wynosi 2.68m, średnica 0.85m, a jego 
wysokość jest równa 27m.

 

 

3. Maksymalny wiek.

Drzewo bardzo krótkowieczne, (bardzo) szybko 
rosnące. Osiąga wiek zaledwie (30) 50 – 70 (100) 
lat.

4. Wielkość i liczba nasion.

Nasiona małe, długości 1 – 2mm.
Liczba orzeszków w 1kg 960000 – 2000000szt. 
  (średnio 1600000szt.)

 

 

5

. Pokrój korony.

Korona początkowo stożkowata, później 
nieregularnie jajowata, dość gęsto ugałęziona. 

 

 

6. Typ systemu korzeniowego.

System korzeniowy płytki do średnio 
głębokiego, rozległy, bardzo dobrze rozwinięty 
(doskonale nadaje się do umacniania zboczy).

7. Zdolność do tworzenia odrośli.

Odrośla korzeniowe wytwarza w dużej ilości 
(zwłaszcza na glebach ubogich, gdzie dominują 
formy krzewiaste).

8. Tempo wzrostu na wysokość w młodości 

i w starszym wieku.

W młodości rośnie szybciej, od 10 do 15 roku 
spada on jednak wyraźnie i w wieku lat 30 – 
przyrost jej ustaje.

 

 

Właściwości ekologiczne

 

 

1. Wymagania klimatyczne i świetlne.

Na obszarze swego występowania rośnie 

w warunkach klimatu kontynentalnego oraz 
w wilgotnych dolinach górskich.

Jest gatunkiem światłożądnym, znosi umiarkowane 

ocienienie, zwłaszcza w młodości.

2. Wymagania glebowe.

Gatunek mało wymagający, rośnie na mokrych i 
suchych glebach. Nie odpowiada jej podłoże 
torfowe, jak też stagnujące wody. Lubi wapień, a 
także podłoże bezwęglanowe. Olsza szara rośnie z 
reguły na glebach mineralnych, często o 
charakterze kamienistych gleb górskich, świeżych i 
wilgotnych. Najbardziej odpowiadają jej terasy 
zalewowe rzek górskich, zasobne mady.

 

 

3. Odporność na zanieczyszczenia powietrza

.

Ze względu na zdolność do wchodzenia w 

symbiozę z bakteriami wiążącymi azot 
atmosferyczny i rozbudowany system korzeniowy, 
drzewa te doskonale nadają się jako przedplon 
poprawiający jakość gleby na terenach 
przeznaczonych do zalesienia, do rekultywacji 
hałd i innych terenów poprzemysłowych, 
umacniania zboczy i brzegów strumieni.

4. Optymalne warunki występowania.

Strefa umiarkowana i chłodna półkuli północnej 

(występuje nawet na skraju Tundry), w tym Europa, 
zachodnia Syberia oraz Kaukaz. W Polsce 
rozpowszechniona przede wszystkim w górach 
(głównie w Karpatach, w mniejszym stopniu w 
Sudetach).

 

 

Rola hodowlana gatunku

 

 

1. Rola gatunku na różnych typach 
siedliskowych.

Olsza szara panuje w górnych biegach rzek, 

będąc gatunkiem głównym w lesie łęgowym 
górskim. Jako wartościowa domieszka 
pomocnicza fitomelioracyjna, jest zalecana na 
siedliskach boru suchego i świeżego. 

 

 

2. Drewno, zastosowanie drewna.

Drewno Olszy szarej ma znaczenie podrzędne. 

Drewno jest:
- lekkie, 
- bardzo łatwo łupliwe, 
- dość kruche, 
- łatwo zapalne, 
- na powietrzu nietrwałe, w wodzie wykazuje 
bardzo dużą trwałość
- kurczliwość średnia
- w suszeniu łatwe, lecz u tej olszy dość silnie pęka 
w tym procesie
- łatwe w obróbce
- klei się dobrze
- bardzo dobrze barwi i poleruje
- dobra nasycalność

 

 

Zastosowanie drewna:
- tarcica, sklejka i płyty, budownictwo wodne
- na wsiach była chętnie używana do 
budowy płotów, które wykonane nawet z 
drewna ze zgnilizną twardą wykazują bardzo 
dużą trwałość
- do produkcji ołówków, opakowań 
jednorazowego użytku, węgla drzewnego