CAIT LONDON 

MoŜe tak, moŜe nie 

 

 

 

ROZDZIAŁ PIERWSZY 

 

 

- O, Rogalik - wymamrotała pod nosem Melania, widząc w drzwiach zwalistą 

sylwetkę Bitty'ego. Znała go właśnie pod tym pseudonimem. 

TuŜ za nim wszedł wysoki i szczupły Sloan Raventhrall - człowiek, z którym 

rywalizowała, udzielając porad finansowych w firmie Standarts Elitę. 

Itty Bitty leniwie Ŝuł cygaro. Wyglądał przy tym jak rekin wypatrujący ofiary. 

Sloan z namysłem kiwał głową, jak zwykle w czasie poniedziałkowych spotkań. 

Pierwszy miał na sobie krzykliwą, kanarkową marynarkę i czarne spodnie, a 

Sloan... Sloan był dŜentelmenem w kaŜdym calu. Nosił tylko najlepsze, chociaŜ 

czasami nieco wymięte, garnitury w stonowanych barwach i zawsze starał się 

gładko zaczesywać falujące włosy. Pod spojrzeniem jego ciemnych oczu 

topniały niewieście serca. Sloan był niewątpliwie kimś wyjątkowym. 

W Kansas City od paru godzin siąpił wrześniowy deszcz. Melania nie miała nic 

do roboty i dlatego ta pogoda sprzyjała jej rozmyślaniom na temat Sloana. Jakiś 

czas temu złapała się na tym, Ŝe zaczyna powtarzać jego gesty. Na przykład, 

kiedy szukała rozwiązania jakiegoś problemu, zaciskała szczęki w typowo 

męski sposób. 

Musi zacząć uwaŜać. Będzie to tym trudniejsze, Ŝe Sloan to prawdziwy geniusz 

finansów. Znacznie lepiej czuje się na giełdzie niŜ w czystym, wysprzątanym 

biurze. Traktuje wszystko z Ŝywiołową pasją, którą potrafił zarazić całe 

otoczenie. Zwłaszcza kobiety. 

Melania skrzywiła się na tę myśl. Kobiety rzeczywiście lgnęły do Sloana, a on 

wcale nie starał się ich odstraszyć. Co prawda, większość stanowiły klientki, 

które traktował z pewną rezerwą, ale Melania i tak uwaŜała, Ŝe mógłby ją 

jeszcze zwiększyć. Uśmiechnęła się z pogardą, przypomniawszy sobie ostatnią 

„zdobycz" Sloana, fertyczną brunetkę imieniem Lola, która myślała, Ŝe na 

giełdzie nowojorskiej handluje się bydłem! 

Obaj męŜczyźni rozmawiali o czymś cicho. Sloan uśmiechnął się do Melanii 

zdawkowo, jakby była pierwszą lepszą klientką, a Itty spojrzał na nią 

podejrzliwie. Dziewczyna dopiero teraz zauwaŜyła, Ŝe jest niemal zupełnie 

pozbawiony szyi. AŜ drgnęła, czując na sobie spojrzenie wyłupiastych oczu 

byłego więźnia. 

Mimo to oddałaby wszystkich swoich klientów, byle tylko móc rozporządzać 

kontem Itty'ego! 

Sloan zaprosił Rogalika do swojego biura. Otworzył drzwi i przepuścił go 

przodem, sam jednak pozostał w pokoju Melanii. Nie przeszkadzało mu to, Ŝe 

znajduje się w tej chwili w biurze z oficjalną wywieszką „M. S. Inganforde - 

doradztwo finansowe". Czuł się tutaj jak u siebie w domu. Mógł przecieŜ równie 

dobrze skorzystać z drugiego wejścia, od strony korytarza. Dziewczyna juŜ parę 

razy prosiła zarząd firmy o zlikwidowanie przejścia między ich pokojami, ale 

Sloan za kaŜdym razem zgłaszał sprzeciw. 

- Hm - chrząknęła. 

- Cześć, Mel - rzucił Sloan. Patrzył na nią, tak jak zwykle, z góry. 

Dziewczyna pomyślała, Ŝe trafi ją szlag. W odpowiedzi jedynie zazgrzytała 

zębami. Nerwowym gestem poprawiła leŜące na biurku papiery i wstała. 

Niestety, ani buty na wysokim obcasie, ani misterna konstrukcja fryzury, która 

miała ją uczynić wyŜszą, nie zdołały ukryć faktu, Ŝe sięga jedynie do brody 

Sloana. To ją rozwścieczyło jeszcze bardziej. Postanowiła ostatecznie rozmówić 

się z dyrektorem. Skierowała się w stronę drzwi, ale Sloan był szybszy. 

Zagrodził jej drogę, a następnie pocałował w same usta. 

Melania stała jak oniemiała. Nie zwróciła nawet uwagi na to, Ŝe 

dźwiękoszczelne drzwi do biura Sloana zamknęły się z trzaskiem. 

Dopiero po chwili przypomniała sobie, kim jest i usiadła za biurkiem. Spojrzała 

na papiery. Zrobiła juŜ chyba wszystko. Zresztą pani Lacy, starsza, leciwa dama, 

nie lubiła ryzyka i obsługa jej konta nie nastręczała Ŝadnych trudności. Melania 

spojrzała na szybę, po której spływały krople deszczu i pogrąŜyła się w myślach. 

Miała wielką ochotę na śmiałe, ryzykowne operacje. IleŜ dałaby za to, Ŝeby 

przynajmniej otrzeć się o świat wielkiej finansjery! Być moŜe wówczas Sloan 

Raventhrall przestałby ją traktować jak zwykłą sekretarkę... 

Potrząsnęła głową. Nie powinna siedzieć bezczynnie i myśleć o niebieskich 

migdałach. Musi się czymś zająć. MoŜe zadzwonić do matki? Ale nie, Delilah, 

była ostatnio jakaś dziwna. Zamyślała się w trakcie rozmowy lub teŜ bez 

wyraźnych powodów zaczynała wychwalać uroki małŜeństwa. Melania nie 

sądziła, by po pochowaniu dwóch męŜów matka miała jeszcze ochotę na kolejny 

związek. Skąd więc ten entuzjazm? CzyŜby chodziło jej wyłącznie o przyszłość 

wychowywanych samotnie dzieci? 

Nagły dzwonek interkomu wyrwał Melanię z tych rozmyślań. Nacisnęła 

odpowiedni guzik i spojrzała na głośnik. Który z kolegów mógł ją teraz 

niepokoić? 

- Mel? MoŜesz tu przyjść? -To był Sloan. - Chcieliśmy zasięgnąć twojej opinii 

w sprawie papierów wartościowych Mogul Enterprises. 

Melania gorączkowo szukała jakiejś wymówki. Pragnęła zyskać trochę czasu, 

Ŝ

eby przygotować się do tego spotkania. 

- Bardzo mi przykro - zaczęła niezbyt pewnie - ale... jestem teraz... 

- To zajmie tylko parę minut - przerwał jej Sloan. - Pan Bitty chciałby kupić 

dzisiaj te papiery. 

- Mów normalnie, Rogalik - usłyszała po drugiej stronie przepity głos Itty'ego. 

Ołówek, który przed chwilą zaczęła obgryzać, wypadł jej z ręki i potoczył się po 

podłodze. Melania milczała przez dłuŜszą chwilę. 

- Dobrze - powiedziała w końcu opanowanym tonem. - Będę u was za kwadrans. 

—" Za dziesięć minut. - Sloan nie dawał za wygraną. 

W radiu nadawano właśnie sprawozdanie sportowe z meczu Cardinalsów z St. 

Louis. Itty wydał głośny okrzyk, kiedy okazało się, Ŝe piłka dotknęła ziemi. Jego 

ulubiona druŜyna znowu zarobiła punkty. 

- Postaram się - westchnęła, patrząc na obgryziony koniec drugiego ołówka. 

Jeśli tak dalej pójdzie, będzie musiała zacząć kupować je w ilościach hurtowych. 

Sloan wyłączył się. Dziewczyna pokazała język głośnikowi i nie bawiąc się w 

obgryzanie, po prostu złamała trzeci ołówek. Spojrzała na ścianę, gdzie wisiały 

„Lilie wodne" Moneta. Ich widok zwykłe działał na nią kojąco, ale tym razem 

była zbyt zdenerwowana. 

Wciągnęła głęboko powietrze i poprawiła włosy. Następnie wstała i zaczęła 

przyglądać się swojej garderobie. Odniosła wraŜenie, Ŝe wszystko jest w 

porządku. Granatowy kostium szczelnie okrywał jej ciało, a specjalnie uszyty 

biustonosz sprawiał, Ŝe piersi wydawały się mniejsze. Jednak strój nie mógł 

całkowicie zatuszować jej bujnych, odziedziczonych po matce kształtów, zaś 

obcasy, niestety, nie przydawały jej tyle wzrostu, ile by chciała. Spróbowała 

jeszcze wspiąć się na palce, ale omal nie połamała nóg. W końcu wygładziła 

tylko poduszki na ramionach i zdecydowała, Ŝe moŜe juŜ iść. Nawet wymuskana 

elegancja Sloana wyda się zgrzebna przy jej stroju. Zwłaszcza Ŝe prezentował 

się ostatnio znacznie gorzej niŜ zwykle. 

Nagle uderzyła ją pewna myśl. Akta! PrzecieŜ nie sprawdziła jeszcze papierów 

Mogul Enterprises! 

Rzuciła się w stronę biurka i otworzyła dolną szufladę. Rzadko przeglądała te 

papiery. Jej klienci woleli bezpieczniejsze inwestycje. Mimo to Melania 

pamiętała wszystkie szczegóły dotyczące tej firmy. 

JuŜ po chwili stała przed drzwiami do pokoju Sloana. Zegar pokazywał, Ŝe 

zostały jej jeszcze dwie minuty. Zamknęła oczy, chcąc się przygotować na 

widok Sloana i jego wielkiego biura. Denerwowałją zwłaszcza portret Van 

Gogha z napisem: „Szkoda, Ŝe nie inwestował ze Standards Elitę". Osobiście 

uwaŜała, Ŝe to kiepski Ŝart. Ale teraz będzie ją draŜnić znacznie więcej rzeczy. 

Przede wszystkim sam wielki Itty z nieodłączną popielniczką, którą podobno 

zrobił sobie w więzieniu. No i oczywiście - Sloan. Arogancki Sloan, który 

zawsze i wszędzie przyprawiał ją o nagłe ataki szału. 

Zapukała. Wewnątrz rozległo się głośne „wlazł!". Melania skrzywiła się z 

niesmakiem, ale jednak weszła do środka. śaden z męŜczyzn nawet na nią nie 

spojrzał. 

- PołóŜ to tutaj, laleczko - mruknął Itty. 

Odsunęła wydruki z faksu i połoŜyła akta na brzegu biurka. Sloan i Itty siedzieli 

w samych koszulach, pochyleni nad poranną gazetą bankową. Zmięte marynarki 

poniewierały się na niewielkiej kanapie. Ani jednemu, ani drugiemu nie wpadło 

do głowy, Ŝeby je powiesić. W pokoju było aŜ szaro od dymu. 

Dziewczyna zakasłała. Itty podniósł znad gazety swoje przekrwione oczy. 

- MoŜemy zarobić niezły grosz na tych papierach 

- powiedział bez zbędnych wstępów. - Ten geniusz tutaj twierdzi, Ŝe znasz się na 

tym. 

Melania przysiadła na brzegu kanapki, chociaŜ nikt jej o to nie prosił. Przez 

chwilę milczała, starając się opanować drŜenie kolan. Od dawna miała chrapkę 

na akcje Mogul Enterprises, ale jeszcze bardziej pragnęła współpracować ze 

Sloanem. 

- I co ty na to? - spytał Itty, potrząsając kalkulatorem, którego wcześniej nie 

zauwaŜyła. 

- Moim zdaniem to dobry pomysł. - Zawahała się. 

- ChociaŜ oczywiście moŜna trochę stracić. 

- Chodzi ci zapewne o to, co zrobił koncern Ramzackies - podchwycił Sloan. - 

Wygląda na to, Ŝe długi zagraniczne zjadają zyski firmy w kraju. 

Itty poruszył się niespokojnie. Chyba słyszał o tym po raz pierwszy. 

- Co takiego?! - wrzasnął. 

Melania podniosła do góry filigranową dłoń. 

- Nie jest tak źle - powiedziała. - Niedługo wymienią całą kadrę kierowniczą i 

firma powinna wykazać dochód jeszcze w tym roku. 

Rogalik uspokoił się trochę. Zdusił w popielniczce wypalone do połowy cygaro 

i sięgnął po następne. RównieŜ Sloan, który zazwyczaj nie palił, wyjął 

papierosa. Wyglądał przy tym na trochę zaniepokojonego rewelacjami 

koleŜanki. 

- Jesteś pewna? - spytał. - Nic nie słyszałem o wymianie kadry w Mogul. 

Melania uśmiechnęła się z triumfem. W tej chwili nie przeszkadzał jej nawet 

gęsty dym. 

- Trzeba czytać coś więcej niŜ rubrykę sportową! - wypaliła. - Mają juŜ nowego 

dyrektora generalnego firmy na zagranicę. Nie sądzisz chyba, Ŝe na tym się 

skończy? Jestem pewna, Ŝe niedługo polecą kolejne głowy. 

Itty zachichotał. Znał słabostki Sloana i wiedział, Ŝe Melania dobrze trafiła. 

- Wcale mu się nie dziwię - powiedział, wskazując Sloana. - Mnie równieŜ 

niewiele interesuje poza sportem. No, moŜe jeszcze pieniądze - dodał po chwili. 

Sloan pomacał szyję, jakby przepowiednia Melanii miała równieŜ związek z 

jego skromną osobą. Nie zakwestionował jednak tej informacji. Musiała 

przyznać, Ŝe w sprawach zawodowych ufał jej bezgranicznie. Nigdy na przykład 

nie starał się jej sprawdzić, co zdarzało się innym. Nie czynił teŜ Ŝadnych uwag 

na temat jej wzrostu. A poza tym kilka razy pomógł jej przenieść jakieś 

olbrzymie stosy papierów. To, co pochłonęłoby godzinę jej cennego czasu, 

zajmowało mu zwykle parę minut! 

- Więc twierdzisz, Ŝe to pewna inwestycja? - spytał Sloan, kiedy juŜ doszedł do 

siebie. 

Melania pokręciła głową. W tej chwili widziała tylko Sloana i tylko z nim 

chciała rozmawiać. Nie zauwaŜyła więc, Ŝe Rogalik wstał zza biurka i podszedł 

do niej. 

- Jesteś zupełnie niezła, jak na kobitę - zauwaŜył bezceremonialnie. 

Melania chciała się właśnie odsunąć, kiedy spoczęła na niej wielka, owłosiona 

łapa. 

- Zupełnie niezła - powtórzył Itty. Dziewczyna juŜ miała skrzywić się z 

niesmakiem, ale 

zwycięŜyło w niej zawodowe podejście do klienta i uśmiechnęła się promiennie. 

Ten grymas nie umknął jednak uwagi Sloana. 

- Dziękuję, panie Bitty. 

- Rogalik, mów do mnie Rogalik, tak jak wszyscy. Melania chrząknęła. 

- Dziękuję, hm... Rogaliku - powiedziała niezbyt pewnym tonem i odsunęła się 

trochę. Itty chyba dobrze zrozumiał ten gest, poniewaŜ puścił jej ramię. 

Sloan juŜ dawno zauwaŜył, Ŝe Melania Sue Inganforde zachowuje się jak 

Dziewica Orleańska. Dziewczyna obnosiła swoje bezkształtne kostiumy w 

ciemnych kolorach niczym zbroje. 

Kiedyś, z pomocą pewnej zadurzonej w nim sekretarki, udało mu się włamać do 

pamięci głównego komputera. Interesowały go dane dotyczące osób pracujących 

w Standard. W zasadzie nie znalazł nic ciekawego. Zaskoczyła go jedynie 

wiadomość, Ŝe Melania była pięć lat męŜatką, a następnie się rozwiodła. Czy 

ktoś spodziewałby się czegoś takiego po tej pannie Niedotykalskiej?! 

Sloan lubił się z nią draŜnić. Jednocześnie denerwowało go, gdy inni męŜczyźni 

próbowali tego samego. Teraz niemal zazgrzytał zębami, widząc wielką rękę 

Itty'ego na ramieniu dziewczyny. Cieszyła go jedynie niechęć, jaką dostrzegł na 

twarzy poszkodowanej. 

- Siadaj, Rogal - warknął i sięgnął po teczkę z informacjami na temat Mogul 

Enterprises. 

Itty zmył się jak niepyszny. Usiadł za biurkiem i pochylił się nad rzędami cyfr. 

Lubił udawać, Ŝe co nieco z tego rozumie. 

Sloan znalazł juŜ to, o co mu chodziło. Nie miał jednak zamiaru kończyć. 

Odczuwał dziwną, niemal perwersyjną przyjemność, obcując z Melanią. Od 

kiedy pamiętał, dziewczyna nie miała na sobie ani jednego seksownego ciucha. 

Zawsze nosiła okulary, które, co odkrył przez przypadek, były zwykłą atrapą. 

Jednocześnie, kiedy pewnego razu podniósł ją, Ŝeby sięgnęła do górnej półki, 

wyczuł krągłe biodra i wąską talię dziewczyny. Pięknie ukształtowana, nieco 

wystająca pupa znajdowała się tuŜ obok jego twarzy. Sloan poczuł wtedy coś w 

rodzaju poŜądania. 

Ale Melania nie była oczywiście w jego typie. Traktowała wszystko zbyt 

powaŜnie. Wiedział doskonale, Ŝe jej nie interesują erotyczne przygody. Poza 

tym była zbyt porządna. Jej biuro aŜ świeciło czystością. Sloan nie znosił tego 

rodzaju pedanterii. 

Spojrzał znad papierów na przedmiot swych rozmyślań. Musiał przyznać 

jeszcze jedno: dziewczyna miała bardzo piękne, niebieskie oczy. Kiedy się 

złościła, zapalały się w nich złote iskry. Sloan czasami specjalnie ją 

denerwował, Ŝeby zobaczyć, jak złoty płomień walczy z łagodnym błękitem. 

Oczy Melanii przypomniały mu Danielle. Ona równieŜ potrafiła patrzeć tak 

niewinnie. Właśnie dziś rano pokłócił się z nią z powodu wczesnego wstawania. 

- Masz zabawki i moŜesz bawić się w swoim pokoju -tłumaczył jej. 

Pięcioletnia siostrzenica kręciła jednak przecząco głową i powtarzała, Ŝe 

koniecznie musi go budzić. Sloan zgodził się zająć dziewczynką podczas 

spóźnionego urlopu jej rodziców, poniewaŜ cała rodzina zdołała się jakoś od 

tego wymówić. Tylko on był samotny i bez Ŝadnych zobowiązań. 

Po tygodniu poczuł się zupełnie wykończony. Jego gospodyni skapitulowała po 

dwóch dniach i powiedziała, Ŝe nie będzie się juŜ zajmować „tym diablęciem". I 

pomyśleć, Ŝe wcześniej nazywała Danielle „kruszyną"! 

Niania, którą wynajął, wytrzymała kolejne trzy dni. Sytuacja stawała się coraz 

trudniejsza. Sloan musiał odwołać rezerwację w klubie golfowym i sobotnią 

randkę. 

Dziewczynka była oczywiście bardzo miła i rezolutna, tylko zbyt Ŝywa, jak na 

jego gust. Sloan często zastanawiał się, skąd ma tyle siły. Młody organizm 

funkcjonował według jakichś dziwnych, nie znanych mu praw. Po tygodniu 

obcowania z nią budził się co rano z bólem głowy. Jeszcze teraz dawał on o 

sobie znać. Zwłaszcza po papierosie, którego zapalił tylko po to, Ŝeby 

utemperować Itty'egO. Miał nadzieję, Ŝe Rogalik zauwaŜy w końcu, iŜ w biurze 

jest pełno dymu i przestanie kopcić cygaro za cygarem. 

Własne myśli pochłonęły go tak bardzo, iŜ dopiero po chwili uświadomił sobie, 

Ŝ

e Itty i Melania patrzą na niego wyczekująco. 

- Co wobec tego myślisz o kupnie papierów Mogul Enterprises? - spytał 

dziewczynę. 

Uśmiechnęła się, jakby od dawna oczekiwała tego pytania. Jak na osobę tak 

niewielkiego wzrostu, robiła zdecydowanie dobre wraŜenie. Duma i pewność 

siebie aŜ od niej promieniowały. Sloan często dziwił się, dlaczego nie zrobiła 

jeszcze oszałamiającej kariery w finansach. Być moŜe była to kwestia 

przypadku. 

- Jak juŜ mówiłam - zaczęła, chcąc zapewne podkreślić, Ŝe nie słuchają jej z 

naleŜytą uwagą - na tych akcjach moŜna zarówno zarobić, jak i stracić. 

Osobiście radziłabym zaryzykować... 

- Ale to nie twoja forsa, laleczko - wtrącił się Itty. 

- Bardzo tego Ŝałuję - powiedziała. 

Sloan zastanawiał się, czy Rogalik wyczuł ironię w jej głosie. JuŜ dawno 

stwierdził, Ŝe Itty nie jest taki głupi, na jakiego wygląda. 

- Czy masz coś jeszcze oprócz tego? - spytał, podnosząc w górę teczkę z 

dokumentami. 

Melania spuściła skromnie oczy. 

- To nic pewnego, ale moim zdaniem nastąpi fuzja między Mpgul Enterprises i 

Hanford Dynamos... 

- Co?! - Sloan aŜ zerwał się z miejsca. - Skąd wytrzasnęłaś te informacje?! 

Tylko nie opowiadaj znów o gazetach! 

Dziewczyna rozłoŜyła ręce w bezradnym geście. 

- Ale ja naprawdę nie mam Ŝadnych tajnych informatorów. Po prostu czytam 

uwaŜnie nawet najbłahsze wiadomości. W zeszłym miesiącu szefowie Mogul i 

Hanford spotkali się aŜ cztery razy. Musieli mieć jakieś powody, nie sądzicie? 

Rogalik otarł pot z czoła, a Sloan zaczął krąŜyć po pokoju niczym tygrys w 

klatce." 

- Kiedy według ciebie się połączą? 

- Wkrótce. 

- Czy uwaŜasz, Ŝe moŜemy zaczekać do przyszłego tygodnia, laleczko? - spytał 

Itty. 

Melania miała ochotę odrzec: Nie wiem, misiu. Powstrzymała się jednak. Itty 

Bitty był zbyt powaŜnym klientem. 

- Moim zdaniem powinniśmy złoŜyć zamówienie juŜ w piątek - powiedziała. 

Sloan skinął głową. 

- Jeśli rzeczywiście mają się połączyć, to nie moŜemy czekać. - Sięgnął do 

szuflady biurka i wyjął aspirynę. Postanowił, Ŝe przemyśli wszystko jeszcze raz, 

kiedy przestanie go boleć głowa. 

Dziewiątka z St. Louis zdobył kolejne punkty. Itty rozpromienił się. 

- Niech wam będzie - mruknął. - To dobry znak. A tak swoją drogą, brakuje mi 

Leo Durochera. To był 

facet! A jak potrafił wybijać piłkę. - Miał oczywiście na myśli poprzedniego 

rozgrywającego druŜyny. Melania wstała z miejsca. 

- Na mnie juŜ czas - powiedziała 

Sloan podszedł do niej. Przez chwilę, nie wiedzieć dlaczego, zastanawiał się, jak 

Melania wygląda nago w kąpieli. 

- Dziękuję, Mel - powiedział. - Jestem ci bardzo wdzięczny. 

Dziewczyna skinęła głową. 

- Kiedyś być moŜe upomnę się o rewanŜ - rzekła, patrząc mu prosto w oczy. 

- Tak trzymać, laleczko - mruknął pod nosem Itty. - Tak trzymać. 

W czasie poniedziałkowej konferencji pracowników Standards Elitę, Sloan zajął 

miejsce tuŜ przy Melanii. Dziewczyna poruszyła się niespokojnie. 

- Nie moŜesz usiąść gdzie indziej? - spytała. -1 tak miałam zły dzień. 

Sloan pokręcił przecząco głową. 

- Masz plamę po zupie na krawacie - zauwaŜyła. -Poza tym poproś mnie kiedyś, 

to pokaŜę ci, jak trzeba go wiązać. 

Nie mogła zrozumieć, gdzie podziała się elegancja kolegi. Od niedawna chodził 

w wymiętych marynarkach i niezbyt czystych koszulach. MoŜe to wpływ 

Itty'ego? pomyślała. 

Sloan spojrzał na krawat. Istotnie, widniała na nim niewielka plamka, która 

ś

wietnie pasowała do tureckiego wzoru. 

- CóŜ, przynajmniej widać, Ŝe nie głoduję - odparował niezbyt fortunnie. - Ty za 

to masz kocią sierść na spódnicy - dodał po chwili. 

Melania nawet nie drgnęła. I tak wiedziała, Ŝe to podłe kłamstwo. 

Przewodniczący poprosił wszystkich o ciszę i zaczął referować pierwszy temat. 

Sloan udawał, Ŝe coś notuje. Męczył go potworny ból głowy. Poza tym obawiał 

się, Ŝe siostrzenica znowu będzie chciała się bawić w „lamparta i jego ofiarę" 

lub „tajfun nad Nagasaki". Oczywiście to ona wcielała się w lamparta i tajfun, 

jemu pozostawiając skromniejsze role. 

Melania siedziała nieco pochylona i notowała kaŜde słowo przewodniczącego. 

Było to o tyle konieczne, Ŝe Justin Devereau nie bawił się w długie przemowy i 

od razu zabrał się do podawania wskazówek dotyczących nowych inwestycji. W 

końcu uniósł głowę i powiódł wzrokiem po dwunastce podwładnych. Siedzieli 

przy stole niczym skład apostolski. 

- Rynek jest chwiejny - powiedział Deverau. - Co nie znaczy, Ŝe nie moŜna 

zarobić. 

Przewodniczący ograniczył się do tego krótkiego komentarza. Melania nie 

zapisała jego słów. Sama wiedziała o tym najlepiej. 

Devereau usiadł na swoim miejscu i uśmiechnął się do Sloana. 

- To było mistrzowskie posunięcie, Raventhrall. Mam na myśli sprzedaŜ 

towarów przed upadkiem Weith Gone. Zawsze przestrzegam was przed 

nierozwaŜną grą - zwrócił się do zebranych. -Jednak czasami moŜecie 

spróbować czegoś ryzykownego. Pan Raventhrall moŜe nam tu wszystkim 

słuŜyć jako przykład... 

Dziewczyna spojrzała na kolegę. Sloan uśmiechnął się złośliwie. Pewnie znowu 

chciał doprowadzić ją do pasji. -Zapisałaś to sobie? - spytał szeptem. 

- ...Co nie znaczy, Ŝe zgadzam się z nim we wszystkim - ciągnął Devereau. - 

Moim zdaniem nie powinniś- 

 

my inwestować na rynku gier elektronicznych. PrzecieŜ telekomunikacja ma 

znacznie większą przyszłość. 

- To na pewno sobie zapiszę - syknęła, kiedy przewodniczący się odwrócił, by 

rozwiesić tabele i wykresy. - Poza tym, spójrz. 

Podsunęła mu pod nos zeszyt z kolejnymi datami i krótkimi informacjami, kiedy 

mu pomogła. KaŜda z nich miała własną ocenę. Przy konsultacjach z Ittyrn stała 

szóstka. 

- Jestem rozczarowany - szepnął. - Myślałem, Ŝe robisz to z sympatii. 

JuŜ chciała odpowiedzieć, ale Devereau odwrócił się i zaczął mówić o nowych 

bezpiecznych pakietach, które powinni przygotować dla klientów. Jak zwykle 

chodziło o to, Ŝeby zwiększyć margines zysków. Na koniec przewodniczący 

poprosił zebranych o komentarze. 

W pokoju zapanowała cisza. Melania wyprostowała się i zamknęła zeszyt. 

- Panie Raventhrall? 

- Ee... No... zgadzam się całkowicie. Dziewczyna chrząknęła. Devereau spojrzał 

na nią 

z wdzięcznością. 

- Słuchamy, pani Inganforde. 

Zaczęła krótki wykład, w którym bardzo umiejętnie połączyła nowe wiadomości 

z tym, co juŜ wiedziała na temat rynku. Sloan po raz pierwszy miał okazję 

docenić jej zdolności oratorskie. Dziewczyna zwykle nie wypowiadała się w 

dyskusjach publicznych. CzyŜby zabrała głos tylko po to, Ŝeby go uratować? 

Zagajenie Melanii dało początek rzeczowej i stymulującej rozmowie. Większość 

zebranych zgadzała się z nią, chociaŜ wszyscy mieli coś nowego do dodania. 

Dziewczyna nie obraŜała się, kiedy ktoś kwestionował jej dane, tylko prosiła o 

uzasadnienie. Chętnie teŜ ustępowała, kiedy okazywało się, Ŝe nie ma racji. 

W końcu Devereau, który miał zwyczaj kiwania głową, kiedy coś mu się 

szczególnie podobało, przerwał jednostajny ruch swojej ptasiej brody i uniósł 

dłoń. 

- Znakomicie. Bardzo się cieszę z wyników tego spotkania. Panie Raventhrall, 

co pan sądzi o pomysłach pani Inganforde? Czy równieŜ uwaŜa pan, Ŝe 

powinniśmy opracować specjalny pakiet akcji dla osób, które po raz pierwszy 

zdecydowały się inwestować na giełdzie? Czy rzeczywiście powinniśmy mieć 

maskotkę Standards Elitę? Nigdy o czymś takim nie słyszałem... 

- Bylibyśmy pierwsi - rzucił ktoś z sali. 

Sloan dotknął skroni, próbując powstrzymać pulsujący ból. 

- Moim zdaniem to dobry pomysł - zaczął niezbyt pewnym głosem. 

- Który? - zapytał ktoś siedzący parę miejsc dalej w tym samym rzędzie. 

- No, oba - odparł Sloan. 

- Dobrze, skoro pan Raventhrall jest tego zdania, proszę złoŜyć szczegółowe 

projekty u mojej sekretarki - zwrócił się do Melanii. 

Dziewczyna skrzywiła się. Nie wiedziała, dlaczego głos Sloana ma być tutaj 

decydujący. 

Posiedzenie zbliŜało się do końca. Devereau po dziękował wszystkim za 

przybycie i Ŝyczył sukcesów w nadchodzącym tygodniu. 

W windzie Melania znowu znalazła się tuŜ obok Sloana. Ich dłonie niemal 

ocierały się o siebie. Było tłoczno. MęŜczyzna czynił olbrzymie wysiłki, Ŝeby 

jej nie przygnieść. Dziewczyna wyobraziła sobie, jak by to było, gdyby ich ciała 

przywarły do siebie. Rozkoszny dreszcz przebiegł jej po plecach. 

- Niedługo będziesz mi musiał zapłacić za wszystkie porady - zwróciła się do 

Sloana. - Na przykład to ja powinnam prowadzić rachunki Reamera. 

- Niestety, Reamer sam zwrócił się do mnie... - zaczął wyjaśnienia. 

- Czy tak jak Ŝona Jeffordsa? - spytała zjadliwie. - Słyszałam, Ŝe specjalnie 

zmieniłeś klub, Ŝeby móc z nią grywać w tenisa. 

Sloan miał juŜ dość tej rozmowy. Głowa bolała go coraz bardziej, a nie mógł 

nawet podnieść rąk, Ŝeby rozmasować skronie. 

- Nie widzę nic złego w zmianie klubu - uciął. -Poprzedni był po prostu nudny. 

A poza tym, nie zapominaj, Ŝe zabrałaś mi Ŝonę tego Japończyka w zeszłym 

roku. 

Melania aŜ pokraśniała z oburzenia. 

- Co takiego?! Przysłałeś ją do mnie tylko dlatego, Ŝe jej mąŜ nie chciał, Ŝeby 

męŜczyzna obsługiwał jej konto! Japończycy są bardzo tradycyjni, jeśli idzie o 

formy towarzyskie. Mam ci przypomnieć... 

Pokręcił energicznie głową. Znajdujący się w windzie biznesmeni zaczynali juŜ 

patrzeć na nich z dezaprobatą. 

- Nie, nie musisz. 

Winda zatrzymała się na kolejnym piętrze. Część osób wysiadła. Kiedy stanęli 

na drugim piętrze, poza nimi nie było juŜ w niej nikogo. 

- Teraz będziesz musiała przeprosić - powiedział, zagradzając jej przejście. 

- Nic z tego! - warknęła. W jej oczach zapaliły się złote iskry. 

- Zamiast się tak złościć, mogłabyś znaleźć sobie jakiegoś faceta - bąknął. 

- Interesy to nie seks. Ani baseball - dodała, przypomniawszy sobie 

zainteresowania Sloana. 

Wypuścił ją z windy i uśmiechnął się szeroko do napotkanej na korytarzu 

rudowłosej piękności w minispódniczce. 

- Naprawdę widzisz jakieś powaŜne róŜnice? - mruknął. 

Melania odetchnęła głęboko. Jak zwykle przy takich okazjach, miała ochotę dać 

mu w twarz i uciec. 

- Wiesz, Sloan - zaczęła - ktoś powinien cię nauczyć, Ŝe pewnych rzeczy nie 

naleŜy robić. Trzeba oddzielić seks i sport od finansów. Dla ciebie kaŜdy 

kontrakt musi znaleźć swój finał w łóŜku albo na boisku. Przyznaj się, Itty'ego 

teŜ na to wziąłeś. 

Spojrzał na nią zaciekawiony. 

- Na baseball czy łóŜko? 

- Oczywiście baseball! — prychnęła. Wzruszył ramionami. 

- MoŜe tak, moŜe nie. 

- Powinieneś pamiętać o tym, Ŝeby oddzielić Ŝycie prywatne od zawodowego. I 

o tym, Ŝeby odebrać w piątek wieczorem świeŜe pranie - dodała, patrząc z 

niesmakiem na jego krawat. 

Sloan uśmiechnął się do niej zalotnie i pogładził ją po policzku. 

- Znam lepsze sposoby spędzania piątkowych wieczorów - powiedział i 

natychmiast przypomniał sobie, Ŝe obiecał Danielle, iŜ w najbliŜszy piątek 

wybiorą się razem na zakupy. - Powinnaś skropić się perfumami i włoŜyć jakiś 

seksowny ciuch, a wtedy być moŜe równieŜ zapomnisz o praniu... 

Melania zmarszczyła się. 

- Jesteś wstrętnym, aroganckim... 

Nie mogła dokończyć, poniewaŜ nagle poczuła usta Sloana na swoich wargach. 

Na szczęście korytarz był zupełnie pusty. Większość osób zaczęła juŜ pracę. 

-  Zapłacisz mi za to! - powiedziała zimno, kiedy ochłonęła. 

Chciał jeszcze raz pochylić się w jej kierunku, ale odskoczyła jak oparzona. 

- Widzisz, jak bardzo się ciebie boję - powiedział ze śmiechem. 

- Jeszcze poŜałujesz - syknęła. - Wiesz dobrze, Ŝe jestem niezła w swojej pracy. 

Gdybym była męŜczyzną, juŜ dawno zajęłabym twoje miejsce. 

Sloan nie skomentował tego. Dziewczyna poprawiła kostium i odwróciła się na 

pięcie. Spódnica sięgała jej aŜ za kolana. Patrząc na kształtne łydki, Sloan 

zastanawiał się, czy reszta jest równie pociągająca. 

Melania z trzaskiem zamknęła drzwi do swego biura. Sprawiała wraŜenie 

naprawdę rozzłoszczonej. Sloan uznał, Ŝe tym razem będzie bezpieczniej, jeśli 

skorzysta z wejścia od strony korytarza. 

Wszedł do siebie i zaczął przeglądać kieszenie. Okazało się, Ŝe nie ma Ŝadnych 

notatek z konferencji. Znalazł za to cukierka miętowego, którego ukradł 

Danielle. Odwinął go i włoŜył do ust. 

Zaczął przeglądać informacje, które zostawiła mu sekretarka. Maxine wciąŜ 

rozpaczliwie wzywała pomocy. Poza tym otrzymał potwierdzenie transakcji z 

zeszłego tygodnia. Nic ciekawego. 

WciąŜ bolała go głowa. Podniósł dłonie do skroni. Jęknął cicho na myśl o 

Danielle. Jeśli jutro wstanie tak wcześnie, będzie ją chyba musiał związać i 

zakneblować. 

ROZDZIAŁ DRUGI 

 

 

Sloan dotarł do domu o pół do szóstej. W drzwiach minęła go Maxine, która 

usiłowała coś wybełkotać. Pewnie jakieś usprawiedliwienie, jeśli w ogóle była 

w stanie o tym myśleć. Gosposia miała pończochy wymazane galaretką 

owocową. Jej płaszcz przypominał wymięte prześcieradło. Sloan obejrzał się za 

nią bez sympatii. 

- Szczury opuszczają tonący okręt - mruknął do siebie. 

Pociągnął nosem. W przedpokoju czuć było spaleniznę. Zajrzał do pokoju. 

Jedna z zasłon trzymała się dosłownie na włosku. Sloan zaklął, potknąwszy się ó 

kilka zwalonych na kupę zabawek. W tej chwili nie odróŜniał juŜ tych, które 

Danielle miała ze sobą, od tych, które jej ofiarował, Ŝeby ją przekupić. 

Do niedawna Sloan czuł się szczęśliwy w swoim kawalerskim mieszkaniu. 

Dzięki wielu wysiłkom udało mu się powstrzymać matkę oraz kolejne znajome 

od wtrącania się w jego prywatne sprawy. Nie trzeba chyba dodawać, Ŝe Ŝadna z 

nich nie miała ochoty na ingerowanie w jego Ŝycie zawodowe. Z kobiet jedynie 

gosposia miała prawo przebywać dłuŜej „na jego terenie". Utrzymywała dom w 

czystości, robiła zakupy, a takŜe zajmowała się praniem. 

Danielle była drugą kobietą, która wkroczyła niczym, nomen omen, tajfun w 

jego osobiste Ŝycie. Co go podkusiło, Ŝeby w wieku trzydziestu ośmiu lat brać 

sobie na głowę pięcioletnią dziewczynkę? 

Myślał o tym czasami i w końcu stwierdził, Ŝe prawdopodobnie wzięły w nim 

górę nie zrealizowane ojcowskie ambicje. Danielle zawsze wydawała się tak 

miła w otoczeniu rodziców. Wstyd mu było przyznać, ale właśnie wtedy tęsknił 

za domowym ogniskiem. 

Dobrze, przynajmniej wyleczy się z tego raz na zawsze. Tylko dlaczego musi 

przechodzić terapię wstrząsową? 

Dziewczynka mieszkała z nim juŜ półtora tygodnia. Na początku zaangaŜował 

nianię do dziecka, ale pani Lorring szybko złoŜyła wymówienie. Nie chciała 

nawet pieniędzy, które był jej winien. Stoan odetchnął trochę pod koniec 

pierwszego tygodnia. Rodzice małej zapowiadali, Ŝe wrócą pod koniec drugiego 

tygodnia. Niestety, właśnie wtedy zadzwoniła siostra. Powiedziała, Ŝe 

rozmawiała juŜ z Danielle, Ŝe córka jest bardzo zadowolona i w związku z tym 

postanowili przedłuŜyć urlop do dwóch miesięcy. Dwóch miesięcy! Sloan chciał 

krzyczeć, Ŝeby wracała jak najprędzej, ale coś przerwało im połączenie. 

Za poradą koleŜanki z pracy, która wychowała troje dzieci i zachowała zdrowie 

psychiczne, Sloan zadzwonił do agencji, zajmującej się wyszukiwaniem 

opiekunek dla „dzieci trudnych". Zmroziły go trochę ceny, ale mimo wszystko 

poprosił o znalezienie kogoś. Pierwsza kandydatka miała się zgłosić w środę 

rano. Maxine, po długich namowach, zgodziła się zająć małą do tego czasu. 

Nagle usłyszał tupot bosych nóŜek na schodach. Chciał się gdzieś schronić, ale 

Danielle wrzasnęła: 

- Wujek Sloan! 

Następnie zatrzymała się na przedostatnim schodku i hycnęła, łapiąc go wpół. 

Zaczęła się po nim wspinać niczym wiewiórka. 

- AleŜ Danielle, co ty wyprawiasz - usiłował ją strofować. 

Dziewczynka nie zwaŜała na nic. W czasie wspinaczki urwała mu guzik od 

marynarki i poplamiła koszulę resztką galaretki. Po chwili siedziała juŜ na jego 

karku. Teraz miała rozpocząć się jazda „na barana". Sloan udawał jednak, Ŝe nie 

wie, o co jej chodzi. 

- No, dalej, szybko - ponagliła go. 

Sloan potruchtał do duŜego pokoju, gdzie zdjął siostrzenicę i ucałowawszy 

postawił na podłodze. 

- Baran jest zmęczony - oznajmił. Przypomniało mu się, jak dziewczynka 

powiedziała 

kiedyś Maxine, Ŝe będzie jeździć „na baranie", czyli na wujku. Złośliwa 

gosposia przypominała mu o tym za kaŜdym razem, kiedy miał o coś pretensje. 

Danielle skrzywiła się, jakby coś ją nagle zabolało. Miała na sobie lekką, 

wybrudzoną róŜnymi słodyczami sukienkę, przepasaną krawatem od 

Armaniego. Sloan aŜ jęknął, kiedy to zobaczył. 

- Och, jaka jestem słaba - poskarŜyła się Danielle. - Trzymaj mnie. 

Ledwo zdąŜył ją złapać, gdyŜ dziewczynka natychmiast runęła w jego ramiona. 

- Co ci jest, maleńka? - spytał, zapominając o bólu głowy i dreszczach, które 

męczyły go w drodze do domu. Ciemne oczy Danielle płonęły Ŝywym blaskiem. 

Policzki były nienaturalnie czerwone. 

Dziewczynka skrzywiła się jeszcze bardziej. 

- To twoja wina - powiedziała. - Zmęczyłam się, wchodząc na ciebie. 

Sloan wziął ją na ręce i rozejrzał się niepewnie po pokoju. Nie miał pojęcia, co 

robić w takich przypadkach. Chciał połoŜyć gdzieś dziecko, a następnie 

zadzwonić do koleŜanki z biura. Ostatecznie mógł jeszcze spróbować 

domowych sposobów na przeziębienie. 

- PołoŜę cię na kanapie - powiedział. - Zaraz dostaniesz herbatę z cytryną. 

Danielle nie wyglądała na zadowoloną z takiego rozwoju wypadków. 

- Mama zawsze mierzy mi tempe... - zawahała się - rutę. I wzywa lekarza - 

dodała po chwili namysłu. 

Sloan połoŜył siostrzenicę i dotknął jej czoła. Gorące, bardzo gorące, pomyślał z 

niepokojem. Chciał wstać, ale głowa znowu dała o sobie znać. Grymas bólu 

sprawił, Ŝe Danielle spojrzała na niego z nowym zainteresowaniem. 

- Wiesz, wuju - powiedziała - myślę, Ŝe ty teŜ jesteś chory. Masz takie wielkie, 

ś

wiecące oczy, zupełnie jak wilk w bajce o Czerwonym Kapturku. 

Sloan nie wyglądał na zadowolonego z porównania. Jednak kiedy usłyszał o 

wilku, przypomniał sobie starego kompana od kart i kielicha, doktora Milesa 

Lobelię, zwanego powszechnie El Lobo, czyli wilk. 

El Lobo zjawił się po niecałej godzinie. Nienagannie skrojony garnitur, biała, 

prąŜkowana koszula, a przede wszystkim wypomadowane wąsy świadczyły o 

tym, Ŝe ma zamiar spędzić wieczór w miłym Ŝeńskim towarzystwie. Lekarz 

zbadał Danielle, która zniosła nadspodziewanie dobrze wszystkie zabiegi wokół 

swojej osoby, a następnie poprosił, Ŝeby przeszli gdzieś, gdzie będą mogli 

spokojnie porozmawiać. Sloan pomyślał o piwnicy, ale w końcu zaprosił kolegę 

do kuchni. 

~ No i jak? - spytał. - Co o tym sądzisz? 

El Lobo zaczął odwijać rękawy koszuli. 

- To grypa, stary - oznajmił. - Zaraz wypiszę odpowiednie lekarstwa. 

- Czy to znaczy, Ŝe Danielle powinna leŜeć w łóŜku? 

- zapytał z nadzieją Sloan. 

Przyjaciel pokręcił głową. 

- Pewnie nie uda ci się jej tam utrzymać - powiedział. 

- UwaŜaj raczej na przeciągi i w ogóle gwałtowne zmiany temperatury. Aha, i 

nie przejmuj się, gdyby Danielle mocno gorączkowała. U dzieci to normalne. 

Sloan wyciągnął dłoń w stronę kumpla. 

- Dziękuję, stary. Jestem ci naprawdę bardzo wdzięczny. 

El Lobo pokręcił głową. 

- Jeszcze nie skończyłem. 

- CzyŜby Danielle...? - zaczął Sloan. 

- Nie, chodzi o ciebie. - Lekarz zajrzał mu w oczy. 

- Ty teŜ jesteś chory. Lepiej od razu odwołam sobotniego pokera. Będziesz 

musiał kurować się przez najbliŜszy tydzień. śadnej pracy. Masz odpoczywać i 

łykać lekarstwa, które ci wypiszę. 

- Aleja... Muszę... -jąkał Sloan. 

El Lobo rozłoŜył ręce i spojrzał na niego jak prawdziwy wilk. 

- śadnych dyskusji. Wpadnę za parę dni, Ŝeby zobaczyć, jak się czujecie. To ha 

razie. Sissy czeka na mnie przed domem w swoim ferrari. Nie musisz mnie 

odprowadzać. 

Sloan osunął się na krzesło kuchenne. Czuł się zdecydowanie gorzej niŜ przed 

wizytą El Lobo. Zaczął nawet zastanawiać się, czy lekarze nie przynoszą ze 

sobą chorób do domu pacjenta. 

Po chwili pozbierał się i zajrzał do pokoju, Ŝeby sprawdzić, jak czuje się 

siostrzenica. Danielle spała na wielkiej sofie. Pod główką miała brzuch 

pluszowego misia. Oddychała głęboko. Jej policzki przypominały barwą świeŜe 

wiosenne truskawki. 

We wtorek rano Sloan zadzwonił do biura i powiedział, Ŝe ma grypę. Prosił 

jednocześnie, Ŝeby odwołano wszystkie wizyty jego klientów. Następnie 

wykręcił numer do matki. Niestety, nie zastał jej. Zamiast tego otrzymał nagraną 

wiadomość. Pani Raventhrall wyjechała do Boise w stanie Idaho i kiedy wróci, z 

całą pewnością skontaktuje się z odpowiednią osobą. Sloan chciał krzyknąć, Ŝe 

tym razem „odpowiednia osoba", to jej chory syn, ale automatyczna sekretarka 

wyłączyła się. Nawet nie zdąŜył się na niej nagrać. 

Dawno nie czuł się tak opuszczony. 

Maxine, która zjawiła się nieco później, ucieszyła się na wieść, Ŝe nie będzie się 

juŜ musiała zajmować Daniełle. Mina jej nieco zrzedła, kiedy zobaczyła chorą 

dziewczynkę. Sloan jednak nie pozwolił na bliŜsze kontakty. Dwie chore osoby 

w jednym domu to i tak za duŜo! 

Maxine wykupiła tylko lekarstwa i posprzątała trochę w domu. Sloan próbował 

się zdrzemnąć, ale właśnie wtedy Daniełle nagle się oŜywiła i prosiła, Ŝeby 

woził ją „na barana" albo opowiedział jakąś bajkę. 

O trzeciej nad ranem zadzwonił El Lobo z nocnego klubu. Spytał przyjaciela, 

jak się czuje, a kiedy usłyszał, Ŝe fatalnie, usiłował skierować rozmowę na inne 

tory. Sloan był jednak nieustępliwy. Chciał wiedzieć, kiedy będzie mógł wrócić 

do pracy. 

~ Widzisz, stary, choroba jest chorobą - stwierdził niezbyt odkrywczo kumpel. - 

Musisz wycierpieć swoje, inaczej nigdy nie wyzdrowiejesz. 

- Ile? - warknął Sloan. 

- Od tygodnia do dwóch - odparł El Lobo. 

W tle słychać było muzykę. Wszyscy pewnie świetnie się bawili. 

W środę rano Sloan zadzwonił do Standards Elitę i oznajmił, Ŝe wciąŜ jest 

chory. Z kolei wpadło mu do głowy, Ŝe dziecko trudne, to nie znaczy chore. 

Zadzwonił więc do agencji i odwołał spotkanie z opiekunką. Następnych kilka 

godzin wypełniły mu zabawy z dziewczynką. Na szczęście siostrzenica nie 

miała juŜ ochoty na „barana", czy teŜ „lamparta i jego ofiarę". Koło południa 

zadzwonił telefon. Sloan podniósł słuchawkę. AŜ go zmroziło, kiedy usłyszał 

głos Melanii. 

- Chciałam ci tylko powiedzieć, Ŝe Itty dzwonił do ciebie juŜ parę razy - 

oznajmiła chłodno dziewczyna. 

- Pytał, co zrobiłeś z jego pieniędzmi. Był tak natarczywy, Ŝe w końcu dałam mu 

twój domowy numer. 

Bąknął coś w odpowiedzi i jednocześnie nadstawił uszu. Wydawało mu się, Ŝe z 

łazienki dobiegają jakieś dziwne dźwięki. 

Itty zadzwonił koło pierwszej. Sloan skończył właśnie wycieranie podłogi i 

ś

cian w łazience. Wrzucił mokrą szmatę do kubła, spojrzał groźnie na stojącą 

obok siostrzenicę i pocwałował do pokoju. 

- Rogalik? - spytał, podnosząc słuchawkę. 

- Rogalik dla przyjaciół, a dla wrogów pan Bitty 

- usłyszał groźny głos. 

Itty upomniał się o respektowanie swoich praw inwestora. Sloan wyjaśnił, Ŝe co 

prawda jest chory, ale Ŝe załatwił wszystko, co trzeba. Następnie, po krótkiej 

wymianie uprzejmości, w czasie której Itty poinformował go, co zrobi, jeśli 

Sloan nie dotrzyma warunków umowy, obaj męŜczyźni zakończyli rozmowę. 

Cholera! pomyślał Sloan. Właśnie dotarło do niego, Ŝe nie załatwił wszystkiego 

do końca. Jednocześnie przypomniał sobie, co mówiła Melania. Tak, 

rzeczywiście, ostatnio zbyt często korzystał z jej uprzejmości. 

Wieczorem Danielle poczuła się nieco lepiej. Zasiadła więc przed telewizorem, 

Ŝ

eby obejrzeć program dla dzieci. 

Sloan mógł w tym czasie przygotować kolację. Wyjął z lodówki zamroŜonego 

stroganowa i pokroił pieczywo. W czwartek dziewczynka czuła się juŜ zupełnie 

dobrze. Tyle, Ŝe jego wciąŜ bolała głowa. El Lobo, który zapowiedział się na 

popołudnie, aŜ cmoknął na widok dziecka. Jego zachwyt nieco ostygł, kiedy 

zabrał się do badania Sloana. 

- O, stary, musisz bardziej dbać o siebie. Ciągle masz temperaturę. Poza tym 

słyszę jakieś niepokojące szmery w płucach. Bierzesz wszystkie leki, które ci 

zapisałem? 

Sloan przypomniał sobie, Ŝe Danielle wylała wczoraj jakąś miksturę do sedesu. 

- Skończyło mi się to róŜowe - bąknął. 

El Lobo spojrzał na niego, jakby spadł z księŜyca. 

- Naprawdę? To ile tego brałeś? - Nie czekając na odpowiedź sięgnął do 

kieszeni. - Czekaj, wypiszę ci następną receptę. Widzę, Ŝe bardzo zaleŜy ci na 

tym, Ŝeby wrócić do pracy... Pamiętaj jednak, Ŝe z niczym nie wolno 

przesadzać. 

Kiedy kumpel wyszedł, Sloan odetchnął z ulgą. Nie na długo jednak, poniewaŜ 

po chwili zadzwonił telefon. Sloan pospieszył w jego kierunku, poślizgnął się 

jednak na maśle fistaszkowym i upadł. 

- Cholera! - zaklął. 

Tym razem Danielle była pierwsza. Sloan usłyszał, jak podnosi słuchawkę i 

przedstawia się. 

- Tak - powiedziała dziewczynka. - To ja bym chciała pana schrupać... 

Rozzłoszczony wuj wyrwał jej słuchawkę. 

- Itty? -zaczął. -Przepraszam. Moja siostrzenica... 

- Nic nie szkodzi - przerwał mu Rogalik. - Powiedziała, Ŝe chciałaby mnie zjeść, 

he, he. Jakie te berbecie teraz wygadane! 

- O co tym razem chodzi? - spytał Sloan. 

Itty nagle spowaŜniał. 

- Posłuchaj, Sloan, musisz coś zrobić w mojej sprawie. Jutro piątek, najlepszy 

dzień, jeśli planuje się ryzykowne operacje. Myślę, Ŝe powinniśmy zacząć 

realizację planu B. Melania zresztą teŜ tak uwaŜa. 

- Melania? - powtórzył. 

- Tak. Pytałem ją, co masz robić z tą chorobą. Radziła, Ŝeby pić jak najwięcej 

soków... - ciągnął Itty. 

Sloan nie słuchał go. WciąŜ myślał o tym, Ŝe nie będzie mógł się obejść bez 

pomocy Melanii. 

Zadzwonił do niej przed piątą. Wiedział, Ŝe dziewczyna nigdy nie wychodzi 

wcześniej z pracy. 

- Cześć, Mel, to ja - powiedział niezbyt pewnym tonem. - Czy mogłabyś zajrzeć 

do mnie dziś wieczorem? 

W słuchawce na moment zapanowała cisza. 

- AleŜ Sloan - zaczęła dziewczyna. - PrzecieŜ dzisiaj piątek. Muszę zrobić 

zakupy i posprzątać. Wszystkie informacje dla ciebie kładę na twoim biurku. 

Znalazłam teŜ liścik miłosny od Susie Dunkirk w dokumentach, które 

poŜyczyłam od ciebie w zeszłym tygodniu. 

Sloan poczuł, Ŝe serce w nim zamarło. Bał się, Ŝe Melania obrazi się juŜ na 

dobre. Jednocześnie w pokoju rozległ się dziki okrzyk, gdyŜ Danielle trafiła na 

program z Myszką Miki. 

- Co?! Nawet w czasie choroby urządzasz u siebie jakieś przyjęcia?! 

Sloan uciszył dziecko. 

- Nie, to moja siostrzenica. Ogląda właśnie telewizję - wyjaśnił. - Proszę, Mel. 

PomóŜ mi. 

Dziewczyna zamilkła na chwilę. Zapewne chciała sobie wszystko przemyśleć. 

- No, dobrze - zgodziła się w końcu. 

- Jesteś cudowna! - krzyknął i zaczął wyjaśniać jej szybko, co ma zrobić, w 

obawie, Ŝe się rozmyśli: - Weź ze sobą papiery Itty'ego i mój notes z adresami. 

Znajdziesz je pod paprotką. Weź teŜ koniecznie niebieską kartkę z górnej 

szuflady. Nie przejmuj się tym, Ŝe są na niej wyniki rozgrywek baseballowych. 

Po drugiej stronie znajdziesz notowania Centipede Electronics. Zapisałaś? 

- Nie trzeba. Zapamiętam. 

- WciąŜ nie czuję się zbyt dobrze. Moja siostrzenica... - spojrzał na Danielle, 

która pokazała mu język -jest w znacznie lepszej formie. Będziesz mogła się nią 

zająć, a ja spróbuję zrobić coś z akcjami Itty'ego. 

Znowu chwila przerwy. 

- O nie, Sloan! Nie będę zajmowała się dziećmi! 

- Pamiętaj, ile straci nasza firma, jeśli Itty zwróci się do kogoś innego - 

próbował jej grozić. 

- Ale nie zapominaj, Ŝe to ty prowadzisz jego interesy - odparowała. 

- No cóŜ... Dobrze... Masz rację...-Sloan wił się jak piskorz. - Przywieź tylko te 

papiery, a ja zajmę się resztą. Będę ci za to wdzięczny do końca Ŝycia. 

Melania zawahała się. 

- To nie wystarczy. 

- Zrobię wszystko, co będziesz chciała - powiedział tak bezbronnym tonem, Ŝe 

po raz pierwszy zrobiło się jej go Ŝal. 

- Dobrze. Będę u ciebie wieczorem - powiedziała i odłoŜyła słuchawkę. 

Pierwsza część bitwy została wygrana. Sloan zdrzemnął się na kanapie, Ŝeby 

nabrać sił przed ostateczną rozgrywką, natomiast Danielle zajęła się 

wydzwanianiem pod numery w całym kraju i proszeniem do telefonu .jakichś 

dzieci". Ale wkrótce i ona zasnęła. 

Koło siódmej zadzwonił telefon. Sloan szybko podniósł słuchawkę, Ŝeby 

kolejny dzwonek nie obudził dziewczynki. 

- Sloan? Tu Rogalik. Dzwonię, Ŝeby przypomnieć ci o planie B - usłyszał 

sznapsbaryton Itty'ego. 

- W porządku, Rogalik - szepnął do słuchawki. - Nie musisz się niczym 

przejmować. 

Melania najpierw zapukała, a gdy nikt nie zareagował, otworzyła drzwi 

prowadzące do przedpokoju. 

- Sloan?! 

W środku panował półmrok. Dziewczyna skierowała się w stronę uchylonych 

drzwi, zza których sączyło się światło. 

- Sloan?! - powtórzyła. 

Potknęła się o dziecinny rowerek. Na szczęście udało jej się utrzymać 

równowagę. Wysunęła przed siebie torby, jakby mogły ją zabezpieczyć przed 

dalszymi przygodami. Zrobiła kolejny krok. AŜ podskoczyła, kiedy w 

przedpokoju rozległ się przejmujący pisk. Melania sięgnęła na oślep i podniosła 

gumową kaczkę, wysmarowaną masłem fistaszkowym. 

- Aha, rozumiem - mruknęła do siebie. 

Zajrzała do pokoju. Nad nowoczesnym, chromowanym stołem paliła się wielka 

lampa. Dokoła ktoś poustawiał kije golfowe tak, Ŝe stół wyglądał jak klatka. JuŜ 

chciała wejść, kiedy nagle poczuła, Ŝe coś przykleiło się jej do podeszwy lewego 

buta. 

Melania skierowała się do kuchni. Zapaliła światło i postawiła zakupy na stole. 

Chciała usiąść, Ŝeby chwilę odpocząć. Tylko szybkiemu refleksowi 

zawdzięczała to, Ŝe nie pomazała się cała masłem fistaszkowym i galaretką. 

Poza tym mogła jeszcze wdepnąć w coś, co wyglądało jak rozlany syrop 

klonowy. 

Dziewczyna westchnęła i zaczęła oglądać lewy but. 

Nic nadzwyczajnego. Po prostu do obcasa przykleiła się guma do Ŝucia wraz z 

papierkiem. Melania usunęła ją, a następnie zawahała się. Sprawdziła pod 

zlewem i w dolnych szafkach. Niestety, w kuchni nie było kosza. 

Westchnęła ponownie i przykleiła gumę do zabrudzonego krzesła. Z całą 

pewnością niewiele mu to zaszkodzi. 

Po krótkim odpoczynku zdecydowała, Ŝe czas odszukać Sloana. Weszła do 

pokoju, ominęła stolik i zaczęła się przedzierać przez coś w rodzaju barykady. 

Kiedy w końcu dotarła do kanapy, na której, jak jej się zdawało, ktoś spał, 

stanęła jak oniemiała. Zobaczyła Sloana tylko w szortach i rozpiętej koszuli. 

Włosy miał potargane i było widać, Ŝe nie golił się od kilku dni, A jednak nawet 

w tym stanie mógł się podobać kobietom. A przynajmniej jej się podobał! 

Sloan wymamrotał jakieś przekleństwo pod adresem Rogalika i przewrócił się 

na drugi bok. Mały, pluszowy miś potoczył się po jego karku i spadł na podłogę. 

To nic, Sloan miał jeszcze seledynowego pieska ze smyczą, która do złudzenia 

przypominała jeden z jego najlepszych krawatów. 

Zmięta koszula zawinęła się aŜ po same pachy. Melania z fascynacją 

obserwowała mięśnie śpiącego męŜczyzny. W garniturze wydawał się nieco 

zbyt chudy, ale teraz mogła ocenić, Ŝe to tylko złudzenie. Sloan miał budowę 

prawdziwego sportowca. 

Nagle Melania poczuła, Ŝe ktoś ją obserwuje. Odwróciła się i stanęła twarzą w 

twarz z maleńką, smagłą dziewczynką, ubraną w sukienkę z kuferka babuni. 

- Nazywam się Danielle - powiedziało dziecko. - Czy mogę się do ciebie 

przytulić? 

Melania otworzyła szeroko ramiona. 

- AleŜ oczywiście, kochanie. Dziewczynka podbiegła i przytuliła się do niej. 

- Czy moŜesz mnie wziąć na kolana? - spytała. - Mama zawsze mnie bierze i 

ś

piewa mi na dobranoc. 

Melania uśmiechnęła się. 

- Dobrzeją teŜ spróbuję. Tylko chodźmy do twojego pokoju, Ŝeby nie obudzić 

wujka. 

Danielle spojrzała z niepokojem na śpiącego męŜczyznę. Sloan zachrapał. 

- Tak, wuj jest teraz chory - powiedziała. - Ale bardzo dobrze się mną opiekuje. 

Melania chrząknęła. 

- Tak, widziałam... Ale teraz ja zajmę się wami, dobrze? 

Dziecko skinęło powaŜnie głową. 

- Znakomicie - stwierdziła. - Tak naprawdę, to nie jestem jeszcze śpiąca i mogę 

ci pomóc - dodała po namyśle. 

Sloan obudził się i poczuł jakiś niebiański zapach. Taką woń wydzielała jedynie 

gotowana na boczku grochówka. Poruszył się niespokojnie i ze zdziwieniem 

stwierdził, Ŝe ktoś przykrył go kocem. WciąŜ miał gorączkę. Bolała go równieŜ 

głowa. Niestety, wieczorami czuł się o wiele gorzej niŜ w ciągu dnia. 

Nagle ktoś połoŜył chłodną, pachnącą łąką dłoń na jego czole. 

- Poleź jeszcze. Obudzę cię na posiłek. Danielle juŜ poszła do łóŜka. 

- Dziękuję, Maxine - szepnął. - Wiedziałem, Ŝe mogę na ciebie liczyć. 

Przyjazna dłoń poprawiła delikatnie poduszkę, której wcześniej tu chyba nie 

było. 

- Dziękuję, Maxine. JuŜ wstaję. 

Otworzył oczy, ale światło oślepiło go. Do łazienki dotarł po omacku, potykając 

się o róŜne zabawki. Przemył twarz i włoŜył szlafrok. 

Kiedy wyszedł, aŜ zamrugał ze zdziwienia oczami. Przed nim stała 

najpiękniejsza kobieta, jaką kiedykolwiek widział. Zjawisko miało na sobie 

zwykłą, mocno wciętą w talii sukienkę, która wspaniale podkreślała spręŜystość 

jej kształtnych piersi. Fala złotych włosów spływała na ramiona. Biorąc pod 

uwagę jej wzrost, mogła być królową elfów albo kimś w tym rodzaju. 

Nimfa nie odezwała się nawet słowem. ZwilŜyła tylko języczkiem pełne wargi. 

Sloan poczuł, Ŝe cudowna woń zjawy wypełnia mu nozdrza. Nagle usłyszał coś, 

co określano mianem muzyki niebieskich sfer. Podobno moŜna ją usłyszeć tylko 

wtedy, kiedy panuje całkowita cisza. Tylko wówczas śpiew planet dociera do 

najbardziej opornych uszu. 

Sloan poczuł, Ŝe jest zakochany. Beznadziejnie i nieodwołalnie. Tylko komuś 

takiemu jak ta nimfa mógłby podarować swoje Ŝycie. 

- Czekałem na ciebie tak długo - zaczął. Królowa elfów poruszyła się 

niespokojnie. Być moŜe 

był pierwszym śmiertelnikiem, z którym nawiązała kontakt. Pamiętał, Ŝe czytał 

Danielle pewną smutną bajkę o syrence, która zgodziła się przyjąć ludzką 

postać. Niestety, cena, jaką musiała za to zapłacić, była bardzo wysoka. 

- Chodź, wezmę cię na ręce, Ŝeby uchronić twoje stopy - powiedział, zbliŜając 

się do niej. 

Nimfa spłoszyła się nieco. 

- Sloan, ja... 

Głos wydał mu się znajomy, ale nie chciał się zastanawiać, gdzie go juŜ słyszał. 

- Nie bój się - przerwał. - Chodź, przytul mnie. 

Melania zacisnęła usta. Dlaczego, do cholery, wszyscy w tym domu chcieli, 

Ŝ

eby ich przytulać? 

Była tak zaskoczona, Ŝe bez przeszkód dała się unieść. Jej filigranowe ciało 

doskonale dopasowało się do silnych, męskich dłoni. Sloan zaniósł ją do pokoju 

i ułoŜył na kanapie. 

- Zaraz będziemy się kochać - szepnął. Dziewczynie zaschło w gardle. Przez 

chwilę nie 

wiedziała, co robić. 

- Sloan-szepnęła.-To niezbyt mądrze. PrzecieŜ źle się czujesz... A poza tym... 

poza tym... - szukała jeszcze jakiejś wymówki. 

Sloan patrzył na nią oczami czciciela. Wiedział z bajek, Ŝe nimfy są zupełnie 

inne niŜ zwykłe kobiety. Przede wszystkim zakochuj ą się od razu na śmierć i 

Ŝ

ycie i nigdy nie zdradzają wybranka. Tyle tylko, Ŝe trzeba im zapewnić 

odpowiednie warunki. 

- Następnym razem wyścielę nasze miłosne łoŜe płatkami róŜ - zadeklarował. 

- AleŜ nie trzeba. Chciałam tylko... - Zamknął jej usta pocałunkiem. 

- Kocham cię - szepnął, kładąc się tuŜ obok niej na wielkiej kanapie. - Chcę być 

przy tobie. Będziemy razem marzyć o wspólnym domu, dzieciach... 

Po chwili zaczął oddychać miarowo. Dopiero wtedy dziewczyna odwaŜyła się 

otworzyć oczy. Spojrzała w bok. Sloan spał. 

Melania potrzebowała czasu, Ŝeby dojść do siebie. To, Ŝe była wciśnięta w kąt 

kanapy z dłonią Sloana spoczywającą na jej piersi, wcale nie ułatwiało zadania. 

Przed chwilą przeŜyła najpiękniejsze chwile swojego Ŝycia. Ale dlaczego ze 

Sloanem Raventhrallem?! I co mu się stało, Ŝe nagle przemienił się z tygrysa w 

łagodne jagnię? 

Im dłuŜej myślała, tym mniej z tego wszystkiego rozumiała. Jedno nie ulegało 

wątpliwości - Sloan był chory. Jednak chyba nie na tyle, Ŝeby w ogóle nie 

poznać osoby, z którą od trzech lat spotykał się codziennie w biurze?! 

Dziewczyna próbowała wstać, ale Sloan przygarnął ją mocno przez sen. Serce 

zabiło jej Ŝywiej. Przeczuwała, Ŝe mógłby jej dać to, czego nie mogła otrzymać 

od Ricka. MąŜ zwykle zasypiał, kiedy ona dopiero nabierała ochoty na kochanie 

się. Co prawda teraz zdarzyło się to samo, lecz cała sytuacja była zupełnie 

wyjątkowa. 

Sloan przeciągnął się. Przytuliłją jeszcze mocniej, tak Ŝe zabrakło jej tchu. Po 

chwili poczuła koniuszek języka na szyi. CzyŜby się obudził? 

¥ Pragnę cię - usłyszała. - Czekałem na ciebie całe Ŝycie. 

Czy to moŜliwe, Ŝeby Sloan draŜnił się z nią? Przypomniała sobie jego liczne 

wyskoki. A jednak Ŝaden z dotychczasowych pomysłów nie był tak 

wyrafinowany. 

- Kochany - szepnęła, czując jego dłoń z powrotem na piersi. 

Coś dziwnego działo się z jej ciałem. Nagle okazało się, Ŝe pragnie Sloana tak 

samo jak on jej. Poczuła jego dłoń na swoim nagim udzie, ale zamiast odsunąć 

się czy teŜ zaprotestować w jakiś inny sposób, przywarła do niego jeszcze 

mocniej. 

Sloan zaczął całować jej usta, a potem nos, oczy i całą twarz. 

- Obiecaj, Ŝe zostaniesz - szeptał. - śe będziesz przy mnie. 

Melania spojrzała mu w oczy. Tym razem nie miała wątpliwości. Sloan miał 

gorączkę i bredził w malignie. 

Odsunęła się od niego delikatnie i pogłaskała go po głowie. 

- Obiecuję - powiedziała, uśmiechając się słodko. 

- Śpij juŜ. 

Usnął dopiero po paru minutach. Wcześniej zaŜądał jeszcze, Ŝeby go 

pocałowała. Kiedy było juŜ po wszystkim, Melania wstała z kanapy. 

Przypomniała sobie, Ŝe zostawiła w kuchni śpiącą dziewczynkę. Jej zupa będzie 

chyba musiała poczekać do jutra. Wstawi ją zatem do lodówki. No i oczywiście 

wykąpie się, zanim zdecyduje, co robić dalej. 

Zerknęła jeszcze na śpiącego męŜczyznę. W Ŝaden sposób nie moŜe dopuścić do 

tego, by domyślił się, co stało się dziś w nocy. 

Sloan westchnął i wstał, Ŝeby sprawdzić, co dzieje się z Danielle. Miał piękny 

sen, ale mimo to nie chciał zostawiać małej na pastwę losu. W przedpokoju 

natknął się na znajomą sylwetkę. 

- Mel?! Co tutaj robisz?! 

Dziewczyna wskazała brodą śpiącą Danielle. 

- Ktoś musi chyba zająć się tym biednym dzieckiem 

- odparła. - Poza tym przywiozłam papiery Itty'ego. Zajmij się tym, bo inaczej 

on zrezygnuje z twoich usług. 

- Poprawiła śpiącą dziewczynkę. - Tak swoją drogą, w tej chwili jest druga w 

nocy. Od dwóch godzin mamy piątek. 

Sloan wciąŜ wyglądał na zdezorientowanego. Dodatkowo rozpraszało go to, Ŝe 

Melania włoŜyła jego koszulkę, która co prawda sięgała jej do kolan, ale 

ukazywała teŜ kształtne biodra i wspaniały biust. Gdyby nie brzydkie okulary, 

Sloan nie poznałby koleŜanki. 

- Zaraz, coś mi się tutaj nie zgadza - powiedział, przyglądając się jej uwaŜnie. - 

Twoje włosy! 

- Co takiego? 

- Masz rozpuszczone włosy - stwierdził. Nagle przed oczami zamajaczyła mu 

nimfa ze snu. 

- Oczywiście, przecieŜ nie jestem teraz w pracy. ChociaŜ mam wraŜenie, Ŝe 

wciąŜ się tam znajduję. Z drogi! Danielle wcale nie jest taka lekka. 

Sloan przepuścił ją. 

- Wyglądasz tak, jakbyś się skurczyła - rzucił po krótkim namyśle. 

Melania spojrzała na niego przez ramię. 

- Dziękuję za komplement - wycedziła z ironią. 

- Zwykle noszę buty na wysokim obcasie. 

Lecz Sloan nie zwrócił uwagi na ton jej głosu, zajęty własnymi myślami. Miał 

wraŜenie, Ŝe coś wydarzyło się nie tak dawno. Coś, co miało bezpośredni 

związek z Melanią. 

KoleŜanka zaniosła Danielle do jej łóŜeczka. Wróciła po chwili, niosąc jedną z 

jego najlepszych koszul. 

- Mogę ją włoŜyć? - spytała. - Nie wiedziałam, Ŝe zostanę tu tak długo. 

Chciał juŜ odpowiedzieć, ale przerwał mu dźwięk dzwonka. 

- Kto, do diabła? I to o tej porze! - warknął niezbyt składnie. 

Dziewczyna szybko nałoŜyła koszulę i pospieszyła do drzwi. 

- To pewnie twój przyjaciel, El Lobo - wyjaśniła. 

- Dzwonił wcześniej i pytał, czy moŜe zajrzeć o tej porze. Zdaje się, Ŝe się o 

ciebie niepokoi. Bardzo się zdziwił, kiedy odebrałam telefon - dodała po chwili. 

Nie powiedziała, jak bardzo ją to zaskoczyło. Przypuszczała, Ŝe Sloan ma 

mnóstwo przyjaciółek. 

- Nie podchodź do drzwi, ja otworzę - powiedziała. Chwyciła stojący obok 

wieszaka stołeczek i stanęła na nim, Ŝeby spojrzeć przez wizjer. Musiała 

wyciągnąć daleko szyję, Ŝeby coś zobaczyć. Sloan aŜ gwizdnął na widok jej 

nóg. 

- Dlaczego gwiŜdŜesz? - spytała. -Czy to jakiś znak? 

- Nie... To znaczy tak. I co, to on? 

- Nie wiem - odparła. - Nigdy go nie widziałam. Ten facet wygląda bardziej na 

Ŝ

igolaka niŜ lekarza. 

Sloan skinął głową. 

- To El Lobo. MoŜesz go wpuścić. 

Doktor wszedł i przywitał się z nimi. Posłał przy tym Melanii uwodzicielski 

uśmiech. 

- Słyszałem, Ŝe źle się czujesz - powiedział, patrząc na sterczące piersi 

dziewczyny. 

- Ja? AleŜ skąd. 

- MoŜe nas sobie przedstawisz - powiedział El Lobo, nie słuchając jego 

wyjaśnień. 

- Miles Lobelia, pediatra. Melania Inganforde, moja koleŜanka z pracy. 

Lekarz spojrzał na niego szyderczo i skinął głową. 

- Rozumiem, 

Melania zaczerwieniła się aŜ po korzonki włosów. 

- Przepraszam, Ŝe wam przeszkadzam, ale chciałem jeszcze zobaczyć Danielle. 

Dziewczyna wskazała mu pokój, w którym spała mała. El Lobo wyszedł od niej 

po pięciu minutach, wyraźnie zadowolony. 

- Za kilka dni będzie zdrowa jak rydz - powiedział. Razjeszcze zerknął na 

Sloana. -Ale ty, stary, uwaŜaj na siebie. Jesteś naprawdę chory. 

- Czy Sloan będzie mógł wrócić w poniedziałek do pracy? - spytała. 

Lekarz pokręcił głową. 

- Nic z tego. To spowodowałoby nawrót choroby - dodał, widząc zdesperowany 

wzrok kumpla. 

Melania wyglądała na zadowoloną z tej diagnozy. 

- Nic nie szkodzi - powiedziała. - Ma przecieŜ mnie. Będziesz musiał podpisać 

tylko pewną małą umowę 

- zwróciła się bezpośrednio do Sloana. 

- O co ci chodzi? - spytał podejrzliwie zagadnięty. 

- Chcę dysponować kontem Itty'ego - odparła. 

- Oczywiście mam na myśli równieŜ jego akcje i inne papiery wartościowe. 

W ciszy, która potem nastąpiła, słychać było wyraźnie zgrzytanie zębów. 

- Nic nie podpiszę - warknął Sloan. 

- Sam nie dasz rady - powiedziała. - Papiery, które ci przyniosłam, są niewiele 

warte. Dysponuję znacznie bardziej precyzyjnymi danymi. 

El Lobo patrzył to na jedno, to na drugie, jakby obserwował pojedynek 

pięściarski wagi cięŜkiej. 

- Itty nie zechce, Ŝeby kobieta zajmowała się jego sprawami - Sloan uŜył 

ostatecznego argumentu. 

- Mylisz się. Ostatnio wiele z nim rozmawiałam. To bardzo sympatyczny 

człowiek. Poza tym, to przecieŜ ty będziesz firmował całe przedsięwzięcie - 

powiedziała z uśmiechem. 

- Nic z tego! 

- Oczywiście, zajmę się Danielle, aŜ wyzdrowiejesz 

- dodała. 

- To szantaŜ! 

Melania podeszła do niego i zerwała z koszuli nalepkę z napisem ,jestem 

grzecznym chłopcem". 

- Nie zasługujesz na nią - powiedziała. - Lepiej wręczę ją doktorowi Lobelii. Od 

tej pory moŜe ją pan uwaŜać za swoją, doktorze. 

El Lobo przyjął co prawda nalepkę, ale nie bardzo wiedział, co z nią zrobić. 

- Proszę ją przykleić do klapy smokinga, doktorze - poinstruowała go. - CóŜ, juŜ 

czas na mnie. Dbajcie obaj o Danielle. 

Sloan złapał ją za rękę. Miał wraŜenie, Ŝe kiedy Melania odejdzie, jego dom 

znowu pogrąŜy się w anarchii i chaosie. 

- Stój. Poddaję się - powiedział tonem rezygnacji. 

- Nie chcę zostać sam z Danielle przez dwa miesiące. 

Brwi dziewczyny uniosły się do góry. 

- Dwa miesiące? Wobec tego będę chciała jeszcze jedno dobre konto! 

 

 

ROZDZIAŁ TRZECI 

 

Ranek zastał ją siedzącą na masywnym łóŜku Sloana. Melania wspierała się na 

wielkich poduchach. Wokoło walały się strzępy papierów, notatki i pogryzione 

lub teŜ połamane ołówki. Obok spoczywał właściciel łóŜka, który obudził się 

dopiero, kiedy dała mu kuksańca w bok. 

- Mm... Ee... - zaczął od nieartykułowanych dźwięków. - Co się dzieje? 

Melania uśmiechnęła się. Czuła się teraz jak prawdziwy zwycięzca. Sloan leŜał, 

a ona siedziała. Mogła więc patrzeć na niego z góry! Niepokoiło ją tylko ciepło 

bijące od męskiego ciała i mięśnie widoczne nawet pod szlafrokiem. śeby 

poczuć się pewniej, postawiła na pościeli teczkę z dokumentami. 

- Czy myślisz, Ŝe Itty zechce sprzedać akcje Apeman Enterprise? - spytała. 

Sloan wydał jęk zranionego lwa. 

- Mogłabyś juŜ przestać o tym mówić! Mam tego dosyć. Pracowaliśmy przez 

całą noc. Teraz chcę, Ŝebyś dała mi spokój i... - zawahał się. - I przestała kołysać 

tym cholernym łóŜkiem. 

Dziewczyna spojrzała na niego z niepokojem. 

- Masz rację. To, co zrobiliśmy, powinno wystarczyć - stwierdziła. - Teraz 

musisz podpisać tylko upowaŜnienie dla mnie. Proszę, przygotowałam 

odpowiedni dokument. - Podała mu papier i pióro. 

Poprawiła poduszkę. Teraz mogła sobie pozwolić na drobne uprzejmości. 

Wiedziała juŜ, Ŝe ma zagwarantowaną karierę. Sprawa Itty'ego będzie 

pierwszym krokiem na drodze do sukcesu. 

Sloan skrzywił się i podpisał, nie czytając. Następnie opadł na poduszki. Ciemne 

włosy były zmierzwione. Twarz miał wymiętą i zmęczoną. Mimo to jego oczy 

nie utraciły dawnej bystrości. 

- Czy nie uwaŜasz, Ŝe mnie wykorzystujesz? - spytał. 

- I czy nie sądzisz, Ŝe to jednak mało uczciwe? 

Dziewczyna zaczęła zbierać papiery. Wkładała je do czarnej teczki, która wciąŜ, 

niby miecz, spoczywała między nimi. Jedna z notatek znajdowała się tuŜ obok 

bezwładnej ręki Sloana. Nawet nie zauwaŜyła, kiedy męŜczyzna złapał jej dłoń. 

- No co, Mel? Nie czujesz się trochę winna? 

- To boli! -jęknęła. 

Uścisk natychmiast zelŜał. Sloan nie mógł się nadziwić, jak krucha i delikatna 

wydaje się dłoń koleŜanki w porównaniu z jego wielką łapą. 

- Przepraszam - powiedział. - Jestem chory. Nie wiedziałem, Ŝe mam jeszcze 

tyle siły. 

Dziewczyna schowała dłoń za siebie. 

- Widocznie nie jest z tobą aŜ tak źle - zauwaŜyła. 

- Ale umowa jest umową. Będę się opiekować tobą i Danielle, a ty moŜesz w 

wolnych chwilach pomyśleć o jakimś nowym kliencie, którym... 

- A właśnie. Gdzie jest Danielle? - spytał, nie pozwalając jej skończyć. 

- Pewnie jeszcze śpi. 

Jednak Sloan zapomniał juŜ o siostrzenicy. Jego uwagę przykuły nogi Melanii. 

Smukłe i niezwykle proporcjonalne, których nie powstydziłaby się Ŝadna 

modelka. A więc to kryło się pod długimi spódnicami. 

Sloan przetarł oczy i spojrzał na koleŜankę. Coś nagle zamajaczyło mu w 

pamięci. Czy to moŜliwe, Ŝeby śnił o Melanii? 

- Gdzie się podziały twoje okulary, Mel? 

-; Noszę je przede wszystkim w pracy - wyjaśniła. 

Przypomniał sobie, Ŝe odkrył kiedyś ich całkowitą nieprzydatność. Dziewczyna 

z jakichś nie znanych mu bliŜej powodów nakładała zerówki. 

- Wyglądasz bez nich znacznie lepiej. 

Melania poderwała się z łóŜka. Uznała, Ŝe juŜ najwyŜszy czas skończyć tę 

rozmowę. Sloan aŜ westchnął, widząc jej roztańczone piersi pod trykotową 

koszulką. Zamknął oczy, chcąc odpędzić od siebie gwałtowną pokusę. 

Po chwili dobiegły go z kuchni dwa głosy: kobiecy i dziecięcy. Danielle musiała 

juŜ wstać. 

Sloan leŜał z zamkniętymi oczami. Jednak Danielle nie byłaby sobą, gdyby nie 

odwiedziła go w łóŜku. Pociągnęła go za rękaw szlafroka i spytała głośno: 

- Wuju, śpisz?! 

- Śpię - odpowiedział i przewrócił się na drugi bok. 

- Nieprawda! Gdybyś spał, to nic byś nie mówił - zauwaŜyła z Ŝelazną logiką. - 

Wiesz, lubię Melanię. Jest zupełnie jak mama, chociaŜ sama nie ma dzieci. 

Sloan otworzył jedno oko i łypnął na dziewczynkę. 

- To dobrze, bo Melania będzie się teraz tobą zajmować - powiedział. - MoŜesz 

ją wcześniej budzić, ciągnąć za nos i jeździć na niej jak na koniu. 

Sloan zdrzemnął się jeszcze i dopiero później zwlókł się z łóŜka. Danielle 

utknęła z nosem w telewizorze, poniewaŜ znowu nadawano jakiś program dla 

dzieci. Zajrzał nawet do niej, ale mała nie miała ochoty na rozmowę. 

Sloan odkrył jednak, Ŝe jego kawalerskie mieszkanie zmieniło się nie do 

poznania. Rzucało się to w oczy szczególnie w kuchni. Brudne naczynia, które 

gromadził z takim zapałem, nagle zniknęły ze zlewu. Co więcej, zlew, w 

którego zapuszczenie włoŜył tyle wysiłku, świecił czystością. Jednak największe 

wraŜenie zrobiło na nim to, Ŝe Ŝadne, dosłownie Ŝadne, krzesło nie było 

powalane masłem fistaszkowym, dŜemem albo galaretką. Zniknęła teŜ wielka 

plama z soku, w którym łapali wczoraj z Danielle ryby. Na lodówce spoczywała 

niewielka kartka: 

„Będę po południu. Danielle ma dzwonić, gdyby coś się stało. Zupa i inne 

rzeczy w lodówce. Resztę znajdziesz na swoim miejscu. Pamiętaj o lekarstwach. 

Dzięki za Itty'ego. M." 

Sloan zachodził w głowę, kiedy udało jej się to wszystko zrobić. I jeszcze chce 

się zajmować Ittym! PrzecieŜ od razu widać, Ŝe kobiety są stworzone do 

prowadzenia domu i niańczenia dzieci! 

Sięgnął po przygotowane tabletki i połknął jedna po drugiej. Następnie 

przeszedł do łazienki. Nawet nie zdziwił się, widząc parę buchającą z kabiny 

natrysku. Danielle znowu musiała bawić się w łazience i zapomniała zakręcić 

wodę. Zdjął szlafrok i zajrzał do środka. 

Nagle poraził go widok nieziemskiej postaci, znajdującej się w kabinie. Jego 

nimfa! A więc przybyła, Ŝeby uratować go z okrutnych rąk M. S. Inganforde. 

Nimfa mrugała niebieskimi oczami, najwyraźniej nie bardzo wiedząc, co robić. 

Sloan ruszył w jej kierunku. Poczuł na twarzy i piersi ciepłą wodę. Nie zwrócił 

jednak na to większej uwagi. Bardziej pochłaniały go bujne kształty nimfy. 

Tylko ktoś nie z tego świata mógł mieć tak wspaniała biodra i wąską talię. 

- Cześć, kochanie - powiedział. Jego głos zlał się z szumem wody. - Czy 

mówiłem ci juŜ dzisiaj, jak bardzo cię kocham? 

O dziwo, nimfa usłyszała. Cofnęła się trochę i zasłoniła cudowne, obfite piersi. 

- N... nie - wybąkała. 

- To nic. Mamy jeszcze duŜo czasu. Będę ci o tym mówił aŜ do wieczora. 

Odsunął jej drobną dłoń i pochylił się, Ŝeby pocałować jedną z piersi. Nimfa 

westchnęła, odsunęła się jednak, nie chcąc na to pozwolić. Sloan zreflektował 

się po chwili. Jak mógł zachować się tak grubiańsko? 

Sięgnął po dłoń nimfy i złoŜył na niej pełen atencji pocałunek. 

- Jesteś taki duŜy - zaczęła niepewnie nimfa. Spojrzał na siebie. Istotnie, w 

porównaniu z tą 

kruchą istotą wyglądał jak olbrzym. 

- To chyba nic nie szkodzi, prawda? Nimfa ponownie pokręciła głową. 

Sloan przesuwał się powoli, Ŝeby jej nie spłoszyć. Po chwili juŜ był przy niej. 

Poczuł ciepło kobiecego ciała. ZauwaŜył teŜ, Ŝe nimfa drŜy. A więc istoty z 

innego świata nie były wolne od słabostek zwykłych śmiertelników. Było to 

jednak niczym w porównaniu z tym, co działo się z nim w tej chwili. Serce 

waliło mu jak młotem. Z trudem łapał powietrze. Miał wraŜenie, Ŝe oto odnalazł 

miłość swojego Ŝycia. 

- Przytul się do mnie - szepnął. 

Nimfa zesztywniała, czując go tuŜ obok siebie. 

- Nie, Sloan. Boję się ciebie. Jesteś chory, nie wiesz, co się z tobą dzieje... - 

próbowała tłumaczyć. 

Zamknął jej usta pocałunkiem. Czuł, jak drŜy, wciśnięta w kąt kabiny. 

- Rozumiem, kochanie - szepnął. - Mogę zaczekać. 

Zakręcił wodę i zaczął ją wycierać miękkim, włochatym ręcznikiem. Co jakiś 

czas całował jędrną, pachnącą skórę. Uklęknął, Ŝeby lepiej wytrzeć uda i łydki 

nimfy. Chciał czekać. Wiedział bowiem, Ŝe doda to tylko smaku związkowi z tą 

nieziemską boginią. 

- JuŜ dobrze, kochanie - powiedział, wycierając jej stopy. - Pozwól, Ŝe teraz ja 

się wykąpię. 

Zasunął drzwi od kabiny, zostawiając oniemiałą nimfę na zewnątrz. 

- Co takiego, laleczko?! - Itty zachwiał się, mimo iŜ stał w rozkroku, jak 

doświadczony marynarz. - Nie moŜe zająć się moimi sprawami?! Wiesz, Ŝe 

wylądowałem w pudle tylko dlatego, Ŝe zadałem się z przyjemniaczkiem, który 

nie potrafił odróŜnić spalenia od kradzieŜy samochodu? Miałem wiele lat na 

przemyślenie wszystkiego i w końcu zdecydowałem, Ŝe będę pracował tylko z 

zawodowcami. - Spojrzał na nią złym wzrokiem. - Nie twierdzę, Ŝe z twojego 

powodu zamkną mnie w więzieniu, ale rynsztok byłby w moim wieku jeszcze 

gorszy. 

Melania próbowała coś wyjaśniać, ale Itty tylko potrząsnął głową. 

- Ten idiota chyba upadł na głowę. Blondynki i interesy! PrzecieŜ wie, Ŝe nie 

prowadzę interesów z kobietami. Co innego dom, dzieci... - Rogalik zachichotał. 

- Właśnie dlatego chcę się oŜenić. Jednak nawet do głowy by mi nie przyszło, 

Ŝ

eby powierzyć prowadzenie moich spraw narzeczonej... 

JuŜ chciała powiedzieć, Ŝe pewnie dobrze by na tym wyszedł, ale powstrzymała 

się. Miała juŜ dosyć niesmacznych dowcipów o mózgu kury i kobiety. Nigdy 

wcześniej nie była tak wzburzona, jak w czasie rozmowy z Ittym. Ale mimo to 

starała się zachować spokój. 

- AleŜ, Rogaliku... - zaczęła. Itty spojrzał na nią surowo. 

- Dla ciebie jestem panem Bitty, laleczko - przerwał 

jej. 

Dziewczyna westchnęła cięŜko. 

- AleŜ, panie Bitty. PrzecieŜ jestem fachowcem. Mogę pana zapewnić, Ŝe 

potrafię obchodzić się z pieniędzmi. 

Itty milczał przez chwilę. Następnie łypnął podejrzliwie na Melanię. 

- Zawodnik rzucający piłkę w druŜynie Cardinalsów miał niedawno operację 

ramienia. Jak się nazywa? 

Dziewczyna próbowała rozpaczliwie przypomnieć sobie notatki Sloana. 

- Waymon - rzuciła niepewnie. 

Itty zaszczycił ją łaskawym uśmiechem. 

- Co wiesz o Cardinalsach? 

- To mój ulubiony zespół. - Spojrzała na Rogalika, ale ten przełknął to gładko. 

- Kto wybija piłkę w druŜynie z Harlemu? Tutaj musiała się chwilę zastanowić. 

- Bob Gibson - stwierdziła w końcu. 

- W ilu meczach uczestniczył Stan the Man? 

- W czterystu siedemdziesięciu pięciu. 

Egzamin trwał dalej. Itty był coraz bardziej zadowolony. Melania odpowiedziała 

nawet na trudne pytanie dotyczące wielkiego palca Dizzy'ego Deana. 

- No, nie jest najgorzej - stwierdził w końcu. - MoŜesz poprowadzić moje 

sprawy do powrotu Sloana. I oczywiście... - Itty zafrasował się. - Oczywiście 

moŜesz mi mówić Rogalik, tak jak wszyscy. 

!

 

Melania odetchnęła z ulgą. Miała za sobą kolejną wygraną bitwę. Chciała tylko, 

Ŝ

eby jej zwycięstwo było pełne. 

- Sloan proponował, Ŝebym przejęła wszystkie twoje sprawy - powiedziała. - 

Oczywiście zastąpi mnie, jeśli nie będziesz zadowolony. 

Nagły cień przebiegł po twarzy byłego więźnia. 

- Kobiety nie nadają się do interesów - zaczął starą śpiewkę. 

- Wypróbuj mnie-powiedziała wesoło dziewczyna. 

- Załatwię ci dobre miejsca na następny mecz Cardinal-sów. 

Itty wciąŜ nie wyglądał na przekonanego. 

- Lubię rozmawiać o interesach przy pokerze - zaczął z innej beczki. - 

Oczywiście nie twierdzę, Ŝe to konieczne, ale miewam takie zachcianki. Znam 

tylko jedną kobietę, która naprawdę się na tym zna. Właśnie chcemy się pobrać. 

To wdowa. Gra jak zawodowiec, a jaka dobra w ł... - urwał i spojrzał na mnisi 

strój Melanii. - Cholera, znów się zbłaźniłem - mruknął do siebie. 

Dziewczyna nie chciała tracić czasu na długie przemowy. Otworzyła szufladę i 

wyjęła z niej nowiutką talię. ZauwaŜyła ją juŜ wcześniej, nie wiedziała tylko, Ŝe 

Sloan grywa z byłym więźniem. 

- Gramy na pieniądze? - spytała. 

Itty aŜ otworzył ze zdziwienia usta. Po chwili jednak siedli do stolika. Rogalik 

był tak wytrącony z równowagi, Ŝe zapomniał nawet o cygarze. 

Po dwudziestu minutach dwadzieścia dolarów, w szeleszczących nowych 

papierkach, zmieniło właściciela. 

- Mój BoŜe! Dziewczyno! Znam tylko jedną kobietę, która potrafi tak grać. - 

MęŜczyzna rozluźnił krawat. 

- Mam dość. Pogadajmy o interesach. 

Po godzinie uzgodnili szczegóły zakupu akcji Mogul Enterprises. Melania nie 

szarŜowała. Chciała ograniczyć ryzyko do minimum. 

Kiedy Itty wyszedł, zajęła się przygotowaniem szczegółów operacji. Wydała 

dyspozycje sekretarce i wprowadziła nowe dane do komputera. Następnie 

wyjrzała na korytarz, a stwierdziwszy, Ŝe nikt się tam nie kręci, zamknęła 

starannie drzwi i wydała okrzyk zwycięstwa. 

Melania na dobre rozgościła się w biurze Sloana. Czuła się trochę tak, jak 

zwycięzcy Grecy w murach Troi. Humor popsuł jej się trochę, kiedy zauwaŜyła, 

Ŝ

e Devereau nie wpadł do niej, mimo iŜ miał coś do załatwienia na drugim 

piętrze. Szef Standards Elitę był częstym gościem u Sloana. Potem było jeszcze 

gorzej. Odbierała dziesiątki telefonów od zdesperowanych wielbicielek Sloana. 

Mimi, Traci, Lori, LaBelle i dziesiątki innych niemal płakały, słysząc o jego 

chorobie. 

Melania nie dziwiła się tym kobietom. Zwłaszcza po tym, co przeŜyła dziś rano, 

na krótko przed wyjściem do pracy. Sloan zachowywał się wtedy jak najczulszy 

kochanek. Dziewczyna nie wiedziała tylko, czy to, Ŝe był w malignie, zapisać 

mu na plus, czy teŜ na minus. Z jednej strony, nie był w pełni świadomy, a z 

drugiej, tylko w takiej sytuacji mógł być zupełnie naturalny. Melania do tej pory 

pamiętała jego delikatne pocałunki. 

AŜ zakręciło jej się w głowie, kiedy przypomniała sobie nagiego Sloana pod 

prysznicem. Szybko rzuciła się w stronę wody mineralnej. Wypiła duszkiem 

całą szklankę, chcąc ugasić poŜar zmysłów. Niestety, nie na wiele się to zdało. 

Skurczyła się w swoim nieco workowatym, szarym kostiumie. Nigdy nie 

pozwoli, by Sloan dowiedział się, jak wielkie wywarł na niej wraŜenie. 

W sobotę obudził się około godziny dziesiątej. Czuł się fatalnie. Myślał z 

nienawiścią o El Lobo i jego lekarstwach. Był przekonany, Ŝe dzięki nim 

odzyska siły i przejmie kontrolę nad domem i pracą. 

Wygrzebał się z łóŜka i powlókł do łazienki. Miał wraŜenie, Ŝe odległości 

wydłuŜyły się niezmiernie. W przedpokoju potknął się o odkurzacz. 

- Co tutaj robi ta cholerna maszyna? - warknął. 

- Nigdy jej przecieŜ nie wyjmuję. 

Z kuchni wychyliły się Melania i Danielle. Pierwsza trzymała w dłoni jakąś 

łyŜkę, a druga ksiąŜeczkę z obrazkami. 

- Nie chciałam cię budzić - wyjaśniła Melania. 

- Muszę jeszcze posprzątać w twoim pokoju. 

Sloan podrapał się po głowie. Chciał powiedzieć coś bardzo ciętego, ale tylko 

ziewnął. 

- MoŜe pobawimy się w konika, wujku? - spytała Danielle. - Albo w lamparta! 

Lepiej w lamparta! 

Sloan aŜ się skurczył i zaczął w pośpiechu wycofywać się do łazienki. 

- Wpadnij do kuchni, jak się umyjesz - rzuciła Melania. Przez drzwi usłyszał 

jeszcze, jak tłumaczy Danielle, Ŝe jest chory i nie moŜe na razie się z nią bawić. 

Bardzo dobrze. MoŜe w końcu nauczy małą moresu. 

Sloan wychynął z łazienki po kwadransie. Rozejrzał się czujnie dokoła, a 

widząc, Ŝe nigdzie nie czai się wróg, podąŜył do kuchni. JuŜ w progu w nozdrza 

uderzył go zapach pieczonego ciasta. „Wróg" siedział na stole i machał nogami, 

ale poza tym zachowywał się jak dobrze wychowana panienka. Staromodna 

sukienka dodawała tylko uroku maleńkiej Danielle. 

Melania stała przy piekarniku. 

- Dobrze, Ŝe jesteś -powiedziała, nie odwracając się. 

- Za pół godziny będą ciasteczka. Zjedz teraz trochę rosołu - dodała, wskazując 

garnek. 

Sloan pokręcił głową, rozglądając się po kuchni. 

- Do licha, co ty zrobiłaś z moim domem? PrzecieŜ tu było tak ładnie, tak 

przytulnie z tymi wszystkimi śmieciami walającymi się po kątach. - Spojrzał na 

nią podejrzliwie. - Mam nadzieję, Ŝe nie wyrzuciłaś moich notatek na temat 

kolejnych spotkań Cardinalsów. 

Dziewczyna pokręciła głową. 

- Nie. Znajdziesz je w biurku. - Zawahała się. 

- Zresztą znam na pamięć wszystkie wyniki. 

- Ty? Dlaczego? 

- Rogalik - padła krótka odpowiedź. - Zjedz lepiej rosół. 

Sloan wyglądał na załamanego. 

- Mój dom, moja praca, a niedługo pewnie zabierzesz mi to niewinne dziecko - 

wskazał Danielle. 

Niewinne dziecko pokazało mu język. 

- Właśnie mam zamiar wziąć Danielle na spacer 

- przyznała. - Podobno rzadko z tobą wychodziła. 

- Tyle ile trzeba - odciął się Sloan. - Zobaczysz, Ŝe ją przeziębisz i Danielle 

umrze. Ale to nie do ciebie, tylko do mnie będą mieli pretensje. 

Dziewczyna westchnęła cięŜko. 

- Przestań gderać jak stara baba i zabierz się do jedzenia. - Sloan zajrzał do 

garnka. Rosół wyglądał zachęcająco. - Tak swoją drogą, zostawiłam twój adres 

matce. Prosiłam, Ŝeby wpadła, kiedy wróci do miasta. 

- Co?! Twoja matka teŜ się tutaj wprowadzi?! Melania miała juŜ tego dość. 

Spodziewała się choć 

odrobiny wdzięczności po tym, co dla niego zrobiła. 

- Moja matka nie przywykła do towarzystwa facetów, którzy włóczą się po 

mieszkaniu w samych szortach. 

Sloan spojrzał na swój skromny przyodziewek. 

- Nie widzę w tym nic złego - powiedział. - Zwłaszcza Ŝe szorty są dziewiczo 

czyste. 

- Co to znaczy dziewiczo, wujku? - wtrąciła zaciekawiona siostrzenica. 

- Hm. No cóŜ... - chciał zyskać na czasie. - Dziewiczo to termin giełdowy. 

Wyjaśnię ci, jak będziesz starsza. - Zaczął się uwaŜnie przyglądać dziewczynce. 

- Co ci się stało? Wyglądasz jakoś inaczej... 

- Po prostu ma czystą buzię i zaplecione włosy 

-  wyjaśniła Melania. Postawiła talerz z gorącym rosołem na stole i wskazała mu 

miejsce. - Proszę, jedz. 

Sloan usiadł i spróbował zupy. Była wyśmienita. Dawno nie jadł czegoś tak 

dobrego. 

- Jak ci poszło z Ittym? - zapytał między jednym łykiem a drugim. 

- Dobrze - odrzekła. 

Nawet nie zauwaŜył, Ŝe Melania przyczaiła się za jego plecami. Kiedy zjadł, 

natychmiast wyrwała mu talerz i zaniosła triumfalnie do zlewu. 

- Zabierz mu łyŜkę - rozkazała Danielle. Dziewczynka rzuciła się na łyŜkę jak 

lampart na 

swoją ofiarę. Sloan siedział przez chwilę bez ruchu. Poczuł się 

ubezwłasnowolniony. Co by komu szkodziło, gdyby talerz poleŜał sobie do jutra 

lub pojutrza w zlewie? Czuł, Ŝe narasta w nim niechęć do Melanii S. Inganforde. 

Później, kiedy obie panie połoŜyły go juŜ do łóŜka, a Danielle przyniosła mu 

swojego ulubionego misia, tym razem bez krawata od Armaniego, Sloan poczuł 

się jeszcze gorzej. Po chwili usłyszał trzaśniecie drzwi. Jego dręczycielki wyszły 

na spacer. Przez moment zastanawiał się, czy Melania zauwaŜy brak jednego 

ciasteczka w kredensie. Po chwili doszedł do wniosku, Ŝe tak, i zrobiło mu się 

bardzo przykro. 

Zasnął, myśląc o czymś okrągłym i przyjemnym w dotyku. Nie był to miś ani 

Ŝ

adna z zabawek siostrzenicy. Jednocześnie poprzysiągł sobie, Ŝe nie spocznie, 

dopóki nie zemści się na Melanii za wszystkie upokorzenia. 

Obudził się późnym popołudniem. Wydawało mu się, Ŝe słyszy chichot Danielle 

i tubalny śmiech Bitty'ego. Sięgnął po dzbanek z wodą i nalał sobie pół szklanki. 

Pił wolno, czekając, aŜ ustąpią omamy. 

Ś

miech istotnie umilkł, ale wybuchnął na nowo, gdy tylko odstawił szklankę. 

Sloan potrząsnął głową. Postanowił sprawdzić, co się tak naprawdę dzieje w 

jego domu. Miał wraŜenie, Ŝe dziwne odgłosy dobiegają z bawialni. Narzucił 

więc na siebie jakąś koszulkę i skierował się tam niezwłocznie. 

Miał wraŜenie, Ŝe śni. Przy stoliku siedzieli Melania, Itty Bitty, El Lobo oraz 

Danielle i grali w karty. Następny ruch i zebrani znowu wybuchnęli śmiechem. 

Przetarł oczy. Śmiała się nawet Melania, ta nieprzystępna, zimna jak głaz M. S. 

Inganforde z jego biura. 

Sloan przez chwilę obserwował wszystkich, a następnie oddalił się nie 

zauwaŜony. Wrócił do swojego pokoju i zamknął drzwi. Przez moment 

zastanawiał się, czy nie powinien czegoś zjeść, ale wcale nie był głodny. Z 

kawalerskiego nawyku zdjął szorty i koszulkę, połoŜył się i znowu zasnął. 

Obudził się wieczorem z uczuciem potwornego ssania w Ŝołądku. Spojrzał na 

zegarek. Dochodziła dziewiąta. Uświadomił sobie, Ŝe nic nie jadł od rana. Co 

gorsza, zapomniał o lekarstwach. Natomiast z ulgą stwierdził, Ŝe zupełnie minął 

ból głowy, męczący go od kilku dni. 

W kuchni na stole odnalazł talerz z kanapkami i maleńką karteczkę: 

 

 „Jedz, ile chcesz, a potem zaŜyj lekarstwa. Nie budziłam cię, bo El Lobo uwaŜa, 

Ŝ

e lepiej będzie, jak się po prostu porządnie wyśpisz. Na razie. M." 

 

 

Sloan zjadł połowę kanapek, a resztę wstawił do lodówki. Wypił teŜ wstrętne 

mikstury zapisane mu przez przyjaciela. Chciał właśnie postawić wodę na 

ogniu, kiedy usłyszał cichy płacz dobiegający z głębi domu. Zaciekawiony 

skierował się w stronę bawialni. 

W fotelu przed telewizorem siedziała jego nimfa i oglądała jakiś dramat. Miała 

na sobie zwiewny, jedwabny szlafroczek w kwieciste wzory. Łzy spływały jej 

obficie po rzęsach i policzkach, ale bogini nie zwracała na to najmniejszej 

uwagi. 

Sloan nie mógł się powstrzymać i pogłaskał ją po głowie. 

- To ty? - powiedziała. - Powinieneś odpocząć. Uśmiechnął się i spojrzał na nią 

czule. 

- Niemógłbym spać, wiedząc, Ŝe jesteś obok -wyznał. Nimfa zarumieniła się. 

Dopiero teraz zdała sobie 

sprawę z tego, Ŝe płakała. Zaczęła niezręcznie wycierać łzy rękawem szlafroka. 

Sloan wziął ją w ramiona. Przez moment miał wraŜenie, Ŝe nareszcie będą się 

kochać, ale wiotkie ciało bogini stęŜało po kilkunastu sekundach. 

- Sloan, nie! - syknęła. 

- Dlaczego? PrzecieŜ wiesz, Ŝe będzie nam dobrze. Tak dobrze, jak nikomu na 

ś

wiecie. Ani człowiekowi, ani teŜ nimfie - dodał, przypomniawszy sobie, z kim 

ma do czynienia. 

Bogini próbowała wyzwolić się z jego ramion. 

- PrzecieŜ jesteś chory - przypomniała mu. Pocałował jej szyję, 

- Drobiazg - mruknął. 

Dziewczyna nie miała juŜ siły się opierać. Zwłaszcza, Ŝe pragnęła Sloana 

bardziej niŜ kiedykolwiek. Być moŜe film, który oglądała, przypomniał jej 

dawno zapomniane uczucia. Kiedy więc poczuła męską dłoń na swojej piersi, 

szepnęła tylko: 

- Och, kochany. 

Sloan zrozumiał, Ŝe nareszcie otrzymał pozwolenie i  na to, na co czekał tak 

długo. 

- Moja kochana, jedyna - szeptał, obsypując ją pocałunkami. - Jesteś moim 

drugim, ja". Częścią mnie. 

I   Moim dopełnieniem. 

- Nie wiedziałam, Ŝe jesteś aŜ tak romantyczny - szepnęła mu do ucha. 

- Tylko z tobą, kochana - odparł. 

Pasek od jedwabnego szlafroka nie był zawiązany. 

Kiedy rozchylił jego poły, ujrzał bogactwo, o którym 

próŜno mogłyby marzyć banki szwajcarskie. Tych 

kształtów, tych wspaniałych wzgórz i tajemniczych 

1   dolin nie moŜna by zamienić na pieniądze. 

Sloan pochylił się, Ŝeby dotknąć wargami nastroszonych dziewiczo koniuszków. 

Efekt był piorunujący. Dziewczyna jęknęła i wygięła ciało w łuk. Spojrzał na 

nią z dołu. 

- Widzisz, kochana, jak moŜe nam być wspaniale - powiedział. - Teraz zaniosę 

cię do twego pokoju. 

Wstał i zatoczył się. Na szczęście bogini była bardzo lekka i Sloan po chwili 

złapał równowagę. 

- NajwyŜszy czas pomyśleć o obrączkach - powieli dział. - A tak swoją drogą, 

kochanie. Zapomniałem cię i spytać, czy nie chciałabyś zamieszkać ze mną na 

farmie 

w Iowa? Taka farma to marzenie mojego Ŝycia. 

 

 

 

ROZDZIAŁ CZWARTY 

 

Melania wyjęła gazetę weekendową ze skrzynki na listy i przeszła do kuchni. 

WciąŜ jeszcze nie mogła ochłonąć po wczorajszym romantycznym wieczorze ze 

Sloanem. Pełną cukiernicę wstawiła do zlewu. Szklanka po herbacie 

wylądowała w kredensie. 

Danielle juŜ wstała i bawiła się szmacianą lalką. Melania pokazała dziewczynce, 

jak moŜna ją ubierać i czesać. Mała wspaniale bawiła się sama. Chodziło 

jedynie o to, Ŝeby dostarczyć jej odpowiednich zabawek i rozbudzić wyobraźnię 

dziecka. 

Dziewczyna zerknęła do niewielkiego lusterka. Dzisiejsza fryzura powinna 

skutecznie zniechęcić Sloana do amorów. Nawet Danielle spytała, dlaczego ma 

na głowie taką kłującą piramidę. 

Mimo iŜ bezpieczna, Melania nie czuła się jednak szczęśliwa. Wczorajsze 

zdarzenia na nowo obudziły w niej kobietę. Odezwały się stare, od dawna 

tłumione potrzeby, których nie mogła zaspokoić w małŜeństwie. Co gorsza, 

zdawała sobie sprawę, Ŝe Sloan potrafiłby ją kochać tak, jak chciała. 

Potrząsnęła głową. Danielle zaczęła coś nucić. Wycinała właśnie kolejne 

ubranko dla lalki. Melania pochyliła się nad deseczką. Kończyła 

przygotowywanie kanapek dla Sloana. 

Zapukała do drzwi jego sypialni. Wewnątrz rozległ się jakiś pomruk. Nie widząc 

innego wyjścia, uznała to za zachętę. Nacisnęła łokciem klamkę i pchnęła drzwi. 

Od razu poczuła męski zapach. Serce zaczęło jej bić przyspieszonym rytmem. 

- Zamknij, do cholery, drzwi - warknął Sloan. 

Niestety, wczorajszy romantyczny kochanek zamienił się w burkliwego faceta. 

Oczy dziewczyny przyzwyczajały się do panującego wewnątrz półmroku. 

Ujrzała Sloana leŜącego na łóŜku. Kołdra okrywała go tylko do połowy brzucha. 

AŜ się zachwiała, widząc jego nagi tors. 

- Zaraz to zrobię - powiedziała. - Muszę tylko postawić gdzieś tacę. 

Sloan zmieszał się, ale mimo to nie dawał za wygraną. 

- Dobrze się bawiłaś przy sprzątaniu? Nie mogłem spać przez ciebie - poskarŜył 

się. 

- Bzdury - mruknęła. - Spałeś jak suseł. Sprawdzałam parę razy, bo chciałam ci 

podać śniadanie. 

Sloan nie wiedział, jak poradzić sobie z tą kobietą. Na wszystko miała 

odpowiedź. Nic nie mogło wyprowadzić jej z równowagi. 

- Źle spałem dziś w nocy - wyznał. - Męczyła mnie sprawa konta Itty'ego. To 

mój najlepszy klient... 

Melania nareszcie zrozumiała, dlaczego jest nie w humorze. Ona równieŜ nie 

skakałaby z radości, gdyby ktoś odebrał jej konto Bitty'ego. 

- MoŜe napijesz się kawy - zaproponowała. 

Skinął głową. Pochyliła się i postawiła tacę z kanapkami i sokiem 

pomarańczowym na nocnym stoliku. Nagle struchlała. Patrzył na nią tak, jakby 

usiłował coś sobie przypomnieć. Dziewczyna odskoczyła od łóŜka. Sloan 

sięgnął po sok i wypił go duszkiem. Następnie potrząsnął głową, jakby chciał 

obudzić się z jakiegoś złego snu. 

- A teraz kawy. Szybko. 

Melania nie zwróciła uwagi na jego ton. Wybiegła z pokoju, jakby ją goniło sto 

diabłów. 

W kuchni przygotowała kawę i próbowała się uspokoić. Niestety, podniecenie 

nie chciało minąć. Dopiero po dziesięciu minutach uznała, Ŝe moŜe wkroczyć do 

pokoju chorego. 

Od razu po wejściu miała zamiar uśmiechnąć się chłodno i rzucić kilka 

sarkastycznych uwag na temat kondycji Sloana. Mógłby się na przykład ogolić. 

W ciągu kilku dni udało mu się wyhodować zupełnie sporą brodę. 

Tym razem weszła bez pukania. 

- Czy nie uwaŜasz... - zaczęła i oniemiała. 

Sloan w dalszym ciągu leŜał na łóŜku. Rozsunął zasłony, tak Ŝe bez przeszkód 

mogła podziwiać jego nagi tors. Jednak nie to najbardziej ją poruszyło. OtóŜ 

Sloan pieścił jedną z dwóch poduszek tak, jakby to była kobieta. Melania 

poczuła, Ŝe sutki jej twardnieją. Piersi nie mieściły się w specjalnym 

„zmniejszającym" biustonoszu. 

Chrząknęła. MęŜczyzna spojrzał na nią z wyrzutem, jakby przerwała mu 

intymne tete-a-tete. Przez chwilę trwali w milczeniu. 

- Jak, hm, jak się miewa Danielle? - spytał. 

- Bar... bardzo dobrze - odrzekła spłoszona. Sloan wbił w nią wzrok. 

Dziewczyna uznała, Ŝe 

najprawdopodobniej zachowuje się zbyt naturalnie. 

- Jak? - spytał raz jeszcze, nie spuszczając z niej wzroku. 

Melania wyprostowała się. Na jej twarzy pojawił się zawodowy uśmiech. 

Postawiła filiŜankę z kawą na stoliku i spojrzała mu prosto w oczy. 

- Bardzo dobrze. Wycina ubranka dla lalki z bibułki i nie moŜe się doczekać 

zabawy w „lamparta i jego ofiarę". Co to za dziwna gra? Nigdy o czymś takim 

nie słyszałam. 

W oczach męŜczyzny pojawiły się ślady paniki. 

- Źle się czujesz? Pokręcił przecząco głową. 

- Nie. Tylko ten cholerny lampart... MoŜe namówisz ją na coś innego? 

Melania stwierdziła, Ŝe niebezpieczeństwo minęło. Nareszcie udało jej się 

opanować sytuację. 

- Spróbuję - obiecała z pewnym siebie uśmiechem. I wtedy nastąpiło coś, czego 

się nie spodziewała. 

Sloan znowu pogłaskał poduszkę. Robił to bezwiednie, ale gest był tym bardziej 

przekonujący. Dziewczyna poczuła, Ŝe brakuje jej powietrza. Zamknęła oczy, 

nie chcąc patrzeć na to, co się dzieje. Ale tak było jeszcze gorzej. Nagle 

osaczyły ją wspomnienia z poprzedniego wieczora. 

Na szczęście Sloan był tak zajęty własnymi myślami, Ŝe nie zwrócił uwagi na jej 

dziwne zachowanie. Dziewczyna wyszła i Ŝeby nie budzić podejrzeń Danielle, 

schroniła się w bawialni. Tam powoli dochodziła do siebie. 

Zabawy z Danielle zajęły jej parę następnych godzin. Kiedy dziewczynka w 

końcu zasnęła, postanowiła znowu zajrzeć do Sloana. Zakradła się cicho do 

pokoju, zmieniła wodę w karafce i postawiła na stoliku tacę z nową porcją 

kanapek. JuŜ miała czmychnąć gdzie pieprz rośnie, kiedy Sloan się ocknął. 

- Jak mała? - spytał, przecierając oczy. 

- Właśnie zasnęła. 

Ziewnął i poprawił poduszkę. Na szczęście nie było juŜ w tym geście dawnej 

czułości. 

- Czy kiedykolwiek kochałaś się w kimś, Mel? 

Dziewczyna spłoszyła się. Nie miała pojęcia, o co mu moŜe chodzić. 

- Och, setki razy - odparła, próbując zdobyć się na lekki ton. 

Chciała wyjść, ale Sloan poprosił, Ŝeby usiadła. Dopiero z bliska zauwaŜyła, jak 

bardzo jest wycieńczony chorobą. Wokół oczu pojawiły się zmarszczki, których 

nie widziała wcześniej. 

- Zaraz muszę iść - powiedziała, przycupnąwszy na brzegu krzesła. - Mam 

jeszcze sporo pracy. 

- Do diabła z pracą. Chcę z tobą chwilę pogadać. Dziewczyna ułoŜyła dłonie na 

podołku niczym pensjonarka. 

- Słucham. 

- Czy byłaś kiedyś zakochana? - powtórzył pytanie. 

- Jasne, Ŝe tak - odparła. - Kochałam i byłam kochana. PrzecieŜ jestem juŜ duŜa 

- dodała, posługując się słownictwem Danielle. 

Sloan spojrzał na nią kpiąco. Słowo „duŜa" w ogóle nie pasowało do Melanii. 

Sięgnął po kanapkę. 

- Zdaje się, Ŝe byłaś męŜatką, prawda? - zapytał z pełnymi ustami. 

Skinęła głową. 

- Czy właśnie wtedy się zakochałaś? A moŜe zdecydowałaś się na małŜeństwo z 

powodu kariery? I dlaczego się w końcu rozwiodłaś? 

Dziewczyna zacisnęła dłonie. Nie chciała roztrząsać ze Sloanem szczegółów 

swojego prywatnego Ŝycia. Poza tym denerwował ją lekki ton męŜczyzny. Ona 

nigdy nie traktowała tych spraw lekko. 

- A ty, byłeś Ŝonaty? 

Sloan skrzywił się, jakby jadł cytrynę. Z trudem przełknął następny kęs kanapki. 

- To był koszmar. Wytrzymaliśmy ze sobą dwa lata. 

W końcu Eve odeszła, kiedy nie dostałem spodziewanego awansu. Zawsze 

chciała mieć spokojne, dobrze ułoŜone Ŝycie... 

- To dlatego nie lubisz porządku - podchwyciła. Podrapał się w głowę. 

- Wiesz, moŜe coś w tym jest - powiedział z namysłem. - Poza tym wydaje mi 

się, Ŝe nie byliśmy dla siebie stworzeni. Oczywiście było nam fajnie w łóŜku, 

ale zawsze miałem wraŜenie, Ŝe mógłby mnie zastąpić ktoś inny, a Eve wcale by 

tego nie zauwaŜyła. 

- Nie zauwaŜyła? - powtórzyła Ŝ powątpiewaniem. 

- No wiesz, nie zrobiłoby jej to róŜnicy. Dopiero ostatnio odkryłem, Ŝe moŜe 

być inaczej... - dodał rozmarzonym tonem. 

Melania znowu się spłoszyła. Przypomniała sobie wczorajszy wieczór i 

obietnice Sloana. CzyŜby jednak pamiętał o tym wszystkim? 

- Czasami jest tak, Ŝe spotykasz kobietę, o której wiesz, Ŝe jest dla ciebie 

stworzona - ciągnął. ~ Tylko ta jedna jedyna spośród tysięcy innych. Podobno... 

- ziewnął. - Podobno ludzie mieli kiedyś po cztery ręce i nogi i dwie głowy. Byli 

potęŜni. - Zamknął oczy. - Ale zazdrośni bogowie porozcinali ich na połówki, 

które błąkają się po świecie i szukają się nawzajem. Nie wydaje ci się, Ŝe jest 

coś z prawdy w tej starej legendzie? 

Uniósł powieki i spojrzał na nią sennym wzrokiem. 

- Ja... No nie wiem... - plątała się. 

- Właśnie znalazłem moją połówkę, Mel. To bogini. Wiem, Ŝe kiedy się 

połączymy, dosłownie i w przenośni, będzie nam jak w raju. Tylko... - znowu 

ziewnięcie 

- muszę ją odnaleźć. Nie odchodź, Mel - poprosił, chociaŜ dziewczyna nie 

ruszała się ze swego miejsca. 

- PomóŜ mi ją znaleźć. Bardzo cię proszę. 

Sloan znowu zaczynał majaczyć. Najgorsze było to, Ŝe mówił całkiem 

przytomnie. Melania zgadzała się ze wszystkim, co powiedział. Nie znała 

legendy o połówkach szukających się po świecie, ale wydała jej się ona bardzo 

przekonująca. 

Miała wielką ochotę przytulić się do Sloana i wyjawić, Ŝe to ona jest jego 

połówką. Ale co będzie, jeśli ją odrzuci? Nie teraz, ale kiedy wyzdrowieje i uzna 

wszystko, co mówił, za romantyczne bzdury. 

Nagle poczuła, Ŝe jest jej słabo. Wytarła dłonią pot z czoła i westchnęła cięŜko. 

Sloan uśmiechnął się do niej słodko. 

- Moja kochana - szepnął. 

Objął poduszkę i zaczął oddychać miarowo. Był juŜ po drugiej stronie snu. 

Pod koniec pierwszego tygodnia udało jej się doprowadzić do porządku 

mieszkanie Sloana. Jej radość była tym większa, Ŝe wcześniej dostała kartkę od 

matki, która pisała, Ŝe juŜ wróciła, ale chce jeszcze spędzić parę dni u 

znajomego. Byłoby jej głupio przyjmować matkę w zapuszczonym mieszkaniu. 

Obie bardzo ceniły porządek i systematyczność. Na szczęście zdąŜyła na czas. 

Sloan czuł się teraz nieco lepiej. Spadła mu gorączka i rzadziej bolała go głowa. 

Pomagał teŜ, jak mógł, w prowadzeniu spraw Itty'ego. 

El Lobo bywał teraz częściej w jego domu. Sloan zaczął podejrzewać, Ŝe 

przyjaciel durzy się w Melanii. Wydało mu się to bardzo ekstrawaganckie. 

Komu mogłaby się podobać ta panna Niedotykalska, którą znał z pracy? Zdziwił 

się jeszcze bardziej, kiedy zareagował zazdrością na umizgi lekarza. CzyŜby 

było z nim aŜ tak źle? 

Maxine wzięła sobie urlop, gdy tylko dowiedziała się o Melanii. 

- Mogą oni, mogę i ja - powiedziała, mając zapewne na myśli rodziców 

Danielle. 

Kiedy jednak okazało się, Ŝe Maxine zostanie w mieście, Sloan i Melania 

uprosili ją, Ŝeby w dalszym ciągu robiła zakupy. 

Melania zachowywała się tak, jakby przez całe Ŝycie zajmowała się rodziną. 

Rano przygotowywała śniadanie, a następnie odprowadzała małą do 

przedszkola, które, jak się okazało, znajdowało się dwie ulice dalej. Sloan nie 

miał o tym najmniejszego pojęcia! Wracając z pracy odbierała stamtąd 

dziewczynkę, robiła obiad z przygotowanych wcześniej półproduktów i szła z 

dzieckiem na spacer. Sloan znowu zostawał sam. 

Dzięki temu miał dla siebie duŜo czasu. Mógł nareszcie się ogolić, a nawet 

nabrał ochoty na zabawę w konika. Kiedyś w czasie obiadu napomknął nawet o 

lamparcie... Ale Danielle nie chciała się bawić. W ciągu dnia mogła wyszaleć 

się w przedszkolu, a wieczorem oglądała filmy dla dzieci albo prosiła, Ŝeby coś 

jej poczytać. Sloan z duŜą przyjemnością przypomniał sobie „Kubusia 

Puchatka", „Robin Hooda" i „Piotrusia Pana". Martwiło go tylko to, Ŝe nie 

spotkał juŜ swojej nimfy. Obawiał się, Ŝe Melania wypłoszyła ją na dobre. 

Tak minął im prawie cały tydzień. 

W piątek po południu Sloan pojawił się w kuchni przywabiony rozkosznymi 

woniami wydobywającymi się z piekarnika. Miał na sobie czystą, świeŜo 

wyprasowaną koszulę i dŜinsy. Melania uczyła właśnie Danielle tańczyć walca. 

- Co to za ciasto? - spytał, wskazując piekarnik. 

- Wspaniały taniec - cieszyła się dziewczynka. - Jak pokaŜę go w poniedziałek 

w przedszkolu, to Kate i Ann pękną z zazdrości. 

Obie panie nie zwracały na niego uwagi. Sloan wzruszył ramionami. Wolał 

udawać, Ŝe o nic nie pytał. Chciał czuć się jak lew na swoim terytorium 

Poszedł do bawialni i włączył telewizor. Nadawano właśnie wiadomości z 

giełdy. Sloan posadził sobie na kolanach wielką, plastykową lalkę siostrzenicy. 

Znowu zadumał się nad losem nimfy. Biedactwo! śe teŜ musiała trafić na 

Melanię Inganforde. 

Nagle poczuł na włosach czyjąś drobną dłoń. Odwrócił się z nadzieją. 

- To ja, wujku - powiedziała Danielle. - Jak się czujesz? 

Sloan mruknął coś w odpowiedzi. 

- Wujek El Lobo powiedział, Ŝe to moŜe jeszcze potrwać parę dni. JuŜ nie moŜe 

się doczekać. Melania obiecała, Ŝe wybierze się z nim na kolację... 

- Naprawdę? - Spojrzał koso na dziewczynkę. 

- Mhm. - Danielle powaŜnie skinęła głową. - Mówił, Ŝe nigdy nie spotkał kogoś 

takiego. Ja zresztą teŜ. Melania jest super. 

Sloan skrzywił się. Co teŜ on w niej takiego widzi? Spiker podał właśnie 

informację na temat wzrostu wartości akcji Amalgamated Flooring. Będzie 

musiał zapytać później Melanię o zdanie... 

- Powiedz, maleńka, co wy tam pieczecie? - zagadnął dziewczynkę. 

- Ciasto - padła odpowiedź. 

Sloan poruszył się niespokojnie na swoim miejscu. Plastykowa lalka spadła na 

podłogę. 

- Wiem, Ŝe ciasto - rzekł, podnosząc zabawkę. - Ale jakie? 

Danielle zmarszczyła nosek. 

- Sama nie wiem. Ale wiesz co, robiłam do niego czekoladową polewę! 

Postanowił w końcu dać za wygraną. Zwłaszcza Ŝe siostrzenica z pewnością by 

go nie zwodziła. Będzie zatem musiał poczekać do kolacji. 

- Melania jest naprawdę super - zapewniła raz jeszcze Danielle, zaglądając mu w 

oczy. - Kupiła nam nowe ksiąŜeczki do kolorowania. Mamy się dzisiaj bawić w 

biuro. Lubisz bawić się w biuro, wujku? 

- Jasne. 

- Oczywiście chodzi o to, Ŝeby utrzymać papiery w jak największym porządku. 

Sloan juŜ chciał powiedzieć, co myśli o takim biurze, ale w drzwiach pojawiła 

się Melania. Podeszła do telewizora, nie zwracając na nich uwagi. Jej piersi 

wydawały się jeszcze bardziej płaskie niŜ zwykle, a biodra zupełnie pozbawione 

kształtu. Przez moment obserwowała w pełnej napięcia ciszy spikera, który 

omawiał właśnie wyniki Mogul Enterprises. Następnie odetchnęła z ulgą i 

spojrzała na siedzącą dwójkę. 

- Chodźcie na obiad - powiedziała. Sloan spojrzał na nią z niechęcią. 

- Czy ty miewasz złe dni, Mel? - spytał. - Przy mnie zachowujesz się jak 

doskonale zaprogramowany robot. 

W błękitnych oczach dziewczyny zalśniły złote iskry. 

- Wystarczy, Ŝe jedna osoba w tym domu ma same złe dni - odparła. 

- No no, co za język! - Sloan zmierzwił jej nastroszone włosy. 

Dziewczyna odskoczyła jak oparzona. 

- Wiesz, Ŝe tego nie lubię! 

W odpowiedzi pokazał jej tylko swoje białe zęby. Zemsta jest jednak rozkoszą 

bogów. Nawet tak głupia i śmieszna jak ta. 

- Czy przyniosłaś moje papiery z biura, Mel? - spytał. ~ Chciałbym trochę 

popracować po obiedzie. 

Melania skinęła głową.  , 

- Oczywiście. Mówiłam juŜ Danielle, Ŝe będziemy się później bawić w biuro... 

Spojrzał na nią z podziwem. Nareszcie zrozumiał, dlaczego siostrzenica ma się z 

nimi bawić. Nie podejrzewał, Ŝe dziewczyna ma aŜ tyle sprytu. 

- Nie doceniłem cię - powiedział. Dziewczyna spuściła skromnie oczy. 

- NajwaŜniejsze to organizacja i porządek. KaŜdy powinien mieć jakieś zajęcie. 

- Nienawidzę organizacji i porządku - stwierdził Sloan i ruszył w stronę kuchni. 

Minął weekend. Sloanowi udało się heroicznie przetrzymać kolejnego pokera. 

Cały czas czekał na swoją nimfę. Pragnął ją pieścić i całować. Jednak ona nie 

przychodziła, chociaŜ czasami wyczuwał w powietrzu zapach kwiatów. 

Po raz pierwszy od bardzo dawna poczuł się naprawdę samotny. Zaczął słuchać 

radia. Zwykle były to nastrojowe kawałki nadawane w jakichś muzycznych 

programach. 

Sloan utwierdził się teŜ w swojej niechęci do dobrze zorganizowanych kobiet, 

które w przerwach pomiędzy gotowaniem i sprzątaniem czytają „Wall Street 

Journal". Oczywiście, chodziło przede wszystkim o M. S. Inganforde. 

- Myślę, Ŝe jesteś juŜ zdrowy - powiedziała Melania w niedzielę wieczorem, 

zbierając się do wyjścia. - Jutro spotkamy się w pracy. Potem przyjadę tutaj i 

zajmę się Danielle. Nie zapomnij o śniadaniu i przedszkolu. I pamiętaj, Itty jest 

mój. 

Sloan skrzywił się na te słowa. 

- Pytał o mnie?   

- Chodzi ci o Itty'ego? Nie. Ma teraz waŜniejsze sprawy. Jest zakochany. 

- Cholera - mruknął pod nosem Sloan i zatrzasnął za nią drzwi. 

Gdy tylko został sam, zdjął trykotową koszulkę i cisnął ją w kąt. Nawet nie 

zauwaŜył, jak pojawiła się przy nim Danielle w pidŜamie. Dziewczynka 

wręczyła mu koszulkę i uśmiechnęła się. 

- W domu musi być porządek - stwierdziła. 

- Umyj zęby i marsz do łóŜka - warknął. Jednak po chwili włoŜył koszulkę. 

- Coś dziwnego dzieje się z Raventhrallem - szepnął Devereau, wślizgnąwszy 

się do biura Melanii. 

- Był chory, teraz powoli dochodzi do siebie - stwierdziła dziewczyna. - To był 

przebłysk geniuszu, kiedy zdecydował pan, Ŝe ma przychodzić do pracy tylko na 

parę godzin. 

Melania skromnie pominęła cały wysiłek, jaki włoŜyła w przekonanie szefa o 

słuszności tej decyzji. Devereau podrapał się w brodę. 

- Sam nie wiem - westchnął. - Raventhrall zmienił się od tej grypy. Nie jest juŜ 

taki, jak dawniej. 

Sloan właśnie wyszedł ze swego biura i Devereau aŜ podskoczył na jego widok. 

- Cieszę się, Ŝe pana widzę, panie Raventhrall - zaczął. - Jak praca? 

- Rynek jest dosyć stabilny - odparł z ponurą miną Sloan. - Inwestuję teraz w 

przemysł spoŜywczy. Mam parę klientek. 

- Jestem pewny, Ŝe pani Inganforde mogłaby znowu przekazać panu sprawy 

Bitty'ego. 

Sloan posłał szybkie spojrzenie Melanii i pokręcił przecząco głową. 

- Nie, radzi sobie zupełnie nieźle. Jak na kobietę - dodał, patrząc jej w oczy. 

Melania nie zareagowała na tę jawną prowokację. Wiedziała, Ŝe i tak odniosła 

wielki sukces. 

- Czy mógłbym zrobić dla pana coś jeszcze? MęŜczyzna pokręcił głową. WciąŜ 

sprawiał wraŜenie, 

jakby go coś trapiło. 

- Nie, dziękuję - odparł. - Melania bardzo mi pomaga. 

Devereau pokiwał głową. Kiedy Raventhrall wyszedł, spojrzał na dziewczynę. 

- Coś się z nim naprawdę dzieje - powtórzył. - Niech pani się tym zajmie, pani 

Inganforde. Chcę, Ŝeby był taki, jak dawniej. 

Po wyjściu szefa Melania wzruszyła ramionami. Zrobiła juŜ, co mogła, w 

wypadku Sloana. Następnego dnia pojawiła się u niej Mazie Duggins. 

Asystentka -przez chwilę udawała, Ŝe szuka czegoś w papierach, a następnie, 

rozejrzawszy się uwaŜnie dokoła, zbliŜyła się do Melanii. 

- Wiesz, wszyscy mówią o Sloanie... - szepnęła konfidencjonalnie. - Zachowuje 

się tak, jakby zupełnie stracił chęć do Ŝycia. Podobno niektórzy męŜczyźni w 

czasie choroby tracą tę, no... potencję. 

Melania zadrŜała. Przypomniało jej się to, co widziała pod prysznicem. Nie, 

Sloan nie stracił potencji. 

- Wiesz, to moŜliwe... - zaczęła. 

Ś

piew ptaków, morze kwiatów, dotyk delikatnych palców, pieszczących jej 

ciało - to wszystko czuła i widziała, kiedy myślała o Sloanie, który potrafił 

zachować się jak bardzo romantyczny kochanek. Melania nie wiedziała, jak to 

się dzieje, Ŝe w pewnych momentach gawędzili jak para najlepszych przyjaciół, 

a potem nagle zaczynali się kłócić. 

Mazie Duggins poprawiła minispódniczkę. 

- Czy...? Czy wiesz o tym coś bliŜszego? 

Minęło kilka dni, a Sloan wciąŜ nie mógł skoncentrować się na pracy. 

Popołudniami bawił się z siostrzenicą, a wieczorami oglądał melodramaty. 

Często zastanawiał się, dlaczego wcześniej nie potrafił dostrzec piękna i 

głębokiej wymowy filmów takich jak „Przeminęło z wiatrem" czy 

„Casablanca". 

Melania zjawiała się u niego coraz rzadziej. A jeśli juŜ przychodziła, to 

zajmowała się domem lub Danielle. W biurze ich kontakty były częstsze, ale 

wyłącznie formalne. Kiedyś jednak weszła do pokoju Sloana i zauwaŜyła, Ŝe 

obrywa kolce z uschniętych róŜ, które dostał po powrocie do pracy. 

- Co robisz? - spytała. 

- Ćwiczę - odparł. 

Poprosiła go o bliŜsze wyjaśnienia. 

- Widzisz, Melanio - powiedział, patrząc na nią smutno. - Problem polega na 

tym, Ŝe jesteś zupełnie pozbawiona choćby krzty romantyzmu. Jeśli zdecyduję 

się dać róŜe mojej ukochanej, to zrobię wszystko, Ŝeby nie pokłuła sobie 

palców. 

Dziewczyna poczuła, Ŝe ma nogi jak z waty. A Sloan westchnął tylko i 

pocałował róŜę. 

W połowie trzeciego tygodnia znowu zaczął padać deszcz. Wszyscy w pracy 

zauwaŜyli, Ŝe Sloan schudł. Melania miała wyrzuty sumienia z powodu konta 

Itty'ego. śeby o nich zapomnieć, rzuciła się w wir pracy. 

W czwartek Melania dotarła do biura nieco później. Obudziła się w kiepskim 

nastroju i straciła masę czasu, chcąc dojść do jakiej takiej formy. WłoŜyła teŜ 

normalny biustonosz, pewna, Ŝe granatowy kostium i tak ukryje jej wdzięki. 

Zostawiła samochód na parkingu i otworzyła parasol. Wystarczył jednak jeden 

silniejszy podmuch wiatru i została zupełnie bez osłony. Przez moment 

zastanawiała się, co robić. Czy walczyć z wiatrem, czy teŜ jak najszybciej udać 

się do biura. W końcu wybrała drugie rozwiązanie. Potykając się i bez przerwy 

wpadając w kałuŜe, dotarła do drzwi wejściowych. Niestety, była zupełnie 

przemoczona. 

Przed drzwiami do windy dostrzegła Sloana. Cofnęła się, nie wiedząc czemu, 

ale on juŜ ją dostrzegł. 

- Cześć, Mel - powiedział, przyglądając się jej uwaŜnie. - Co się stało z twoimi 

włosami? 

Dziewczyna wzruszyła ramionami. Jednocześnie poczuła, jak wstrząsa nią 

dreszcz. Powinna jak najszybciej wysuszyć kostium. 

Weszli do windy. W tłoku stali niemal przytuleni do siebie. Sloan musiał 

wyczuć jej piersi przez cienki materiał. Melania stwierdziła, Ŝe jest podniecona. 

- A... a gdzie masz okulary? - zapytał nieswoim głosem. 

Dziewczyna sięgnęła do kieszeni. 

- To przez ten deszcz. Zaraz je nałoŜę. 

Jednak Sloan powstrzymał ją. Jeszcze raz, niby przypadkiem, dotknął spręŜystej 

piersi, a potem spojrzał w błękitne oczy. 

- To ty - powiedział z niedowierzaniem. - To naprawdę ty. 

 

 

ROZDZIAŁ PIĄTY 

 

 

Melania nie miała pojęcia, jak to się stało, Ŝe znaleźli się nagle w ciasnym 

schowku na materiały biurowe. Z trudem oddychali, wpatruj ąc się w siebie z 

fascynacją. 

- UwaŜam to za porwanie - powiedziała dziewczyna, poprawiając zmięte 

ubranie. - Masz mnie stąd natychmiast wypuścić. 

Sloan uśmiechnął się, odsłaniając zęby. 

- Nie. 

Wyglądał teraz jak szykujący się do skoku drapieŜnik. Jego oczy płonęły 

nieokiełznaną Ŝądzą. Dyszał cięŜko. Lewą ręką poluzował krawat, a prawą 

wyciągnął w jej stronę. Melania wcisnęła się w kącik pakamery. 

- Nie waŜ się mnie dotykać! 

Sloan nagle się rozluźnił. Cofnął się nawet trochę i znowu posłał jej uśmiech. 

- Dobrze. Wobec tego rozbierz się sama. Dziewczyna postanowiła zmienić 

taktykę. 

- Prawda, Ŝe wciąŜ czujesz się nie najlepiej, Sloan? - zaczęła drŜącym głosem, 

zasłaniając się teczką z dokumentami. - Nie przejmuj się. To zaraz przejdzie. 

MęŜczyzna wyrwał jej teczkę jednym silnym szarpnięciem. Zanim zdąŜyła 

krzyknąć, wszystkie dokumenty wylądowały w koszu na makulaturę. 

- Rozbieraj się. 

Teraz zerwał z niej Ŝakiet. Przez chwilę patrzył z niedowierzaniem na poduszki, 

które miały ukryć jej 

bujne kształty, a następnie zaczął je niszczyć. W przypływie wściekłości zerwał 

jej okulary i cisnął nimi o podłogę. 

Nareszcie zrozumiała, Ŝe ma do czynienia z wariatem. 

- AleŜ, Sloan - zaczęła, starając się zachować spokój. -PrzecieŜ za chwilę mamy 

spotkanie z Devereau... 

- Do diabła z nim! - przerwał. 

- Nasza praca... PołoŜył dłoń na jej ustach. 

- Cicho, kochanie. Nie czas mówić o pracy. Jeśli chcesz, to ci pomogę. 

Jego palce wślizgnęły się pod bluzkę. Melania poczuła je na skórze. Nie miała 

siły się bronić. Westchnęła tylko cicho, kiedy dłoń Słoana zaczęła się przesuwać 

wyŜej, coraz wyŜej... 

- To do niczego nie doprowadzi, Raventhrall - zdołała jeszcze wydusić. 

Ale Sloan zamknął jej usta gwałtownym pocałunkiem. Chciała wyrwać się z 

jego objęć, jednak stało się tak, Ŝe jeszcze mocniej do niego przywarła. Sytuacja 

stawała się krytyczna. 

- Jesteś taka miękka - szeptał jej do ucha. -1 taka kobieca. Pachniesz jak ogród 

pełen kwiatów. A twoje piersi... - urwał, zabrakło mu bowiem odpowiedniego 

porównania. 

Jednak dziewczyna nie miała o to pretensji. Wystarczył jej sam dotyk, delikatna 

pieszczota, która sprawiała, Ŝe miała ochotę wzlecieć w powietrze. 

Palce Sloana zatrzymały się na chwilę, a potem znalazły drogę niŜej, wzdłuŜ jej 

boków. Dziewczyna poczuła, Ŝe spódnica od kostiumu spłynęła na podłogę. 

Sloan zabrał się do rozpinania bluzki. 

- Zaczekaj. Nie teraz - prosiła. 

- Czy nie widzisz, Ŝe jesteśmy dla siebie stworzeni? Tak długo na ciebie 

czekałem. 

Odkrył znamię w kształcie truskawki i zaczął je całować. Następnie przywarł 

wargami do jednej z nastroszonych sutek. Melania krzyknęła. Na szczęście obite 

dermą drzwi były dźwiękoszczelne. DrŜała jednak na myśl, co się stanie, jeśli 

komuś zabraknie kalki lub spinaczy. 

DrŜała, lecz jednocześnie nie potrafiła juŜ zrezygnować ze Sloana. Rzeczywiście 

był dla niej stworzony. Na całe Ŝycie. Na zawsze. 

MęŜczyzna na chwilę oderwał się od niej. 

- Teraz moŜemy przerwać, jeśli chcesz - oznajmił, patrząc jej głęboko w oczy. 

Pokręciła głową i zaczęła rozpinać guziki jego koszuli. Z niecierpliwości urwała 

nawet jeden. Oczy Sloana rozbłysły jak gwiazdy. 

- Wiedziałem - szepnął. 

Nagle Melania oprzytomniała. Tak, rzeczywiście mógł to wiedzieć. PrzecieŜ 

Ŝ

adna nie moŜe mu się oprzeć. Ciekawe, czy inne dziewczyny teŜ sprowadzał do 

tej pakamery? Powinien tu sobie wstawić łóŜko dla wygody. 

- Nie, nie chcę. - Zapięła przedostatni guzik i odepchnęła Sloana. - Nigdy nie 

kochałam się w takim miejscu. To nie w moim stylu. 

Spojrzał na nią z rozbrajającym uśmiechem. 

- Zawsze jest ten pierwszy raz. Pokręciła przecząco głową. 

- Nic z tego. 

Zacisnął pięści. Wizja nie spełnionego poŜądania zaślepiła go na moment. 

Melania bała się, Ŝe za chwilę padnie ofiarą gwałtu. Jednak Sloan uspokoił się i 

z rezygnacją opuścił ręce. 

- Dobrze, skoro dałem ci wybór, to muszę go uszanować. 

Dziewczyna schyliła się i podniosła spódnicę. 

- I tak ucierpiała moja reputacja - fuknęła. Sloan był jednak innego zdania. 

- Nikt nie widział, jak cię tutaj niosłem - stwierdził przytomnie. - Poza tym i tak 

będziemy musieli ogłosić nasze zaręczyny. 

Stanęła jak oniemiała. Granatowa spódnica wypadła jej z ręki. 

- C... co? - zdołała wyjąkać. 

- Nie myślisz chyba, Ŝe będziemy Ŝyć w grzechu? - odpowiedział pytaniem. - A 

przecieŜ powiedziałem, Ŝe musisz być moja. 

Melania nie wiedziała, co powiedzieć. Brakowało jej słów. Schyliła się po raz 

wtóry i podniosła spódnicę, a takŜe Ŝakiet od kostiumu. Jęknęła głucho, widząc 

zniszczone poduszeczki. 

- O BoŜe! Ile szycia! Sloan spojrzał na nią koso. 

- Lepiej przyszyłabyś mi guzik - powiedział. - Po co ci te wszystkie atrapy? - 

Wskazał poduszki i stłuczone okulary. 

Wzruszyła ramionami. 

- Niestety, kobiety muszą sobie w ten sposób pomagać w Ŝyciu zawodowym. 

Kto potraktowałby powaŜnie małą, seksowną blondynkę? 

Sloan wymierzył palec we własną pierś. • - Ja. 

- Właśnie - westchnęła. - Od razu zacząłeś od tego, Ŝe mam ci przyszyć guzik. 

Potem pewnie będziesz chciał, Ŝebym posprzątała biuro. 

Mrugnął do niej. 

- Mam dla ciebie lepszą propozycję - powiedział.  

- Sądząc po tym, jak poradziłaś sobie z Danielle, będziesz doskonałą matką. 

Dziewczyną aŜ zatrzęsło. Zacisnęła zęby i zaczęła się szybko ubierać. Nie 

chciała dyskutować w negliŜu o równych prawach kobiet. W końcu włoŜyła 

szpilki i zadarła do góry nosek. 

- Ty egoisto! Ty maniaku! - wybuchnęła. - Skąd pomysł, Ŝe w ogóle będę 

chciała za ciebie wyjść?! 

Sloan spojrzał na nią tak, jakby to ona miała nie po kolei w głowie. 

- Będę cię bronił i kochał - powiedział. - Przytulę cię w zimną, lutową noc. 

Zobaczysz, jak będzie wspaniale. 

Dziewczyna popukała się w czoło. 

- Devereau miał rację. Ta choroba rzeczywiście rzuciła ci się na mózg. Chcesz 

odgrywać przy mnie Tarzana. Tyle Ŝe ja nie mam najmniejszej ochoty na rolę 

Jane. To wszystko są szowinistyczne, męskie... 

Znowu ją pocałował. Nawet nie przypuszczała, Ŝe moŜe mieć na to jeszcze 

ochotę. 

- Kocham cię - powiedział, oderwawszy się od jej ust. - I chcę, Ŝebyś była matką 

moich dzieci. 

- Po moim trupie! 

- No - mruknął, gładząc jej policzek. - Miejmy nadzieję, Ŝe nie będzie tak źle. 

Koło południa zajrzał do niej Devereau. 

- Pani Inganforde, chcia... - urwał w pół słowa, a następnie zaczął się gapić na 

wielki bukiet bezkolcych róŜ. - To od sympatii? - spytał w końcu. 

- Raczej antypatii - burknęła w odpowiedzi. Spojrzał na nią z niepokojem. 

- Źle się pani czuje? MoŜe to ta grypa przeszła na panią z Raventhralla? 

Widziała go pani dzisiaj? - Melania skinęła głową, a następnie oblała się 

rumieńcem, ale szef nie zwrócił na to uwagi. - Zachowuje się zupełnie inaczej. 

Tak, jakby miał w kieszeni główną wygraną. Nie wie pani, moŜe coś szykuje się 

na Wall Street? 

Dziewczyna odparła, Ŝe nawet jeśli coś rzeczywiście się szykuje, to ona nic o 

tym nie wie. I Devereau najlepiej zrobi, jeśli zwróci się z tym pytaniem do 

samego pana Raventhralla. 

- Och, to pani zasługa, Ŝe Raventhrall odŜył - ciągnął szef, patrząc na nią z coraz 

większą troską. - Dzisiaj powiedział nawet, Ŝe chce mi przedstawić swoją nową 

narzeczoną. 

- Tylko jedną? - spytała, zanim zdąŜyła pomyśleć. 

- A ile? - obruszył się Devereau. 

- Wobec tego będzie miał trudny wybór. 

- Raventhrall potrafi wybierać - uspokoił ją szef. - Niech pani zobaczy, jakie 

cuda robi z kontami naszych klientów. Wybiera śliczne, okrąglutkie, ale potem 

potrafi rozmnoŜyć pieniądze, jak jakiś starotestamentowy ojciec. Robi z nimi, co 

chce. 

Po wyjściu szefa Sloan zaglądał jeszcze parę razy do jej biura. Patrzył na nią 

głodnymi oczami, ale nic nie mówił. W końcu, około wpół do pierwszej 

oznajmił: 

- Jemy dziś razem lunch. Zamówiłem juŜ stolik u Giną. Kiepsko wyglądasz. 

Porządny posiłek powinien ci dobrze zrobić. 

Melania nawet nie podniosła głowy znad papierów. 

- Nie, dziękuję. Wzięłam kanapki. 

- Pozostaje jeszcze sprawa akcji Itty'ego... - zaczął, przysiadłszy na jej biurku. 

Niemal czuła jego oddech na włosach. 

- PrzecieŜ to moja sprawa! - przerwała mu. 

- Właśnie chciałem o tym porozmawiać. Spojrzała mu w oczy i poczuła, Ŝe kręci 

jej się 

w głowie. Sloan miał znowu wygląd wygłodniałego kota, który bawi się 

bezbronną myszką. 

- Nie patrz tak na mnie! - jęknęła. 

- PrzecieŜ wiesz, Ŝe jesteś moja - szepnął. Jej prawe ucho znalazło się w 

strumieniu gorącego, suchego powietrza. - Czekam tylko, kiedy będę mógł 

rozpakować ten cukierek. 

Poczuła, Ŝe skóra jej ścierpła. Mimo to starała się utrzymać rzeczowy ton.  - To 

co z Ittym? - spytała. 

Sloan podał jej dłoń. 

Powtórzyła to pytanie pod koniec wspaniałego, romantycznego lunchu, w czasie 

którego Sloan traktował ją jak królową. 

- MoŜesz go sobie zatrzymać - odparł. - Ja chcę mieć tylko ciebie. 

W drodze powrotnej przypomniał jej, Ŝe ma zabrać Danielle na popołudniowe 

zakupy. Spóźnili się trochę i w windzie byli sami. Sloan jeszcze raz skorzystał z 

okazji i pocałował ją. 

Nie pracował juŜ tego dnia. Jeszcze przez pół godziny udawał, Ŝe coś robi, a 

następnie wymknął się z biura, ściskając w dłoni klucze do mieszkania Melanii. 

Nie, nie ukradł ich. Po prostu zrobił rano ich duplikaty, sprytnie wykorzystując 

to, Ŝe dziewczyna nie bardzo mogła dojść do siebie po przygodzie w pakamerze, 

a następnie wrzucił je do torebki Melanii w czasie lunchu. NajwyŜej zdziwi się, 

Ŝ

e nie są na swoim miejscu. 

Sloan chciał zbadać, kim tak naprawdę jest M. S. Inganforde. Cały gmach jego 

wyobraŜeń na temat dziewczyny zawalił się z hukiem. Gęsty pył przesłaniał 

widok. Chciał teraz wejść do środka, poznać najbardziej intymne sekrety 

Melanii, jej samotni. 

Bez przeszkód otworzył drzwi i zajrzał do środka. Uśmiechnął się na widok 

pastelowych barw przedpokoju. W powietrzu unosił się delikatny zapach 

kwiatów. Sloan zamknął starannie drzwi i ruszył dalej. 

Całe mieszkanie utrzymane było w pastelowych kolorach, co kontrastowało 

nieco z krzykliwą zielenią tropikalnych roślin, wypełniających bawialnię i pokój 

do pracy. W sypialni nie było roślin doniczkowych. Zaimponowało mu 

olbrzymie łoŜe z baldachimem. Bardzo niewiele osób stać na takie fantazje. Za 

to rozczulił się na widok bukiecika stokrotek w małym flakoniku. Zaczął 

przeglądać zdjęcia. Mała dziewczynka z kotem na kolanach. Mała dziewczynka 

z młodszym chłopcem, obejmującym ją po bratersku. Miła, na oko 

trzydziestoletnia, kobieta, trzymająca dzieci za ręce. śadnych narzeczonych. 

Grupowe zdjęcie maturalne. śadnych przyjaciół. I, co najwaŜniejsze, ani jednej 

fotografii byłego męŜa. 

Sloan spojrzał na ksiąŜki leŜące na stoliku przy łóŜku. Tytuły mówiły same za 

siebie: „Kobiety a świat wielkich finansów", „Małe jest piękne", „Gdyby Dawid 

był kobietą...". W tej ostatniej chodziło zapewne o biblijnego Dawida, który 

zabił Goliata. Sloan odetchnął z ulgą, widząc pod tymi ksiąŜkami takŜe kilka 

romansów. Przyjrzał się im bliŜej. Prawie rozsypywały się w rękach. Tanie, 

klejone ksiąŜki były dosłownie za-czytane. Otworzył „Dawida" i... natrafił na 

nie rozcięte strony. Zrobił oko do Ŝółwia, który obserwował go z terrarium, 

ustawionego w kącie sypialni, klepnął maszynę do szycia, jakby to była 

kształtna pupa Melanii i z uśmiechem na ustach ruszył do kuchni. 

Tutaj mina mu trochę zrzedła. Kuchnia przypominała laboratorium chemiczne. 

Na szczęście po chwili zaczął dostrzegać ślady osobowości Melanii. Wiedział 

przecieŜ, Ŝe dziewczyna lubi porządek. Chciał jednak, Ŝeby był to porządek 

„domowy", pasujący do farmy w Iowa, na którą chciał ją zabrać, a nie sterylny 

porządek nowoczesnego społeczeństwa. 

Przeszedł do łazienki. Gdy tylko otworzył drzwi, rozpromienił się na widok 

ciepłego, róŜowego wnętrza. Łazienka pachniała tak jak Melania. Sloan sięgnął 

po jeden z flakoników, stojących na kremowej półeczce. Kiedy go otworzył, 

otoczył go aromat kwiatów. Dziewczyna chyba uwielbiała sole i płyny do 

kąpieli. 

Sloan długo się wahał, zanim wykonał ostatni ruch. W końcu jednak wrócił do 

sypialni. Raz jeszcze rzucił okiem na olbrzymie, powleczone jakimś miękkim 

materiałem łoŜe i podszedł do staromodnej komódki. Otworzył jedną z szuflad. 

Odkrył w niej delikatną, koronkową bieliznę. Pod majteczkami i stanikami 

leŜały papiery Bitty'ego. 

Sloan pokiwał głową. Nareszcie zaczynał wszystko rozumieć. Otworzył drugą 

szufladę, gdzie znalazł pomniejszające optycznie biustonosze./ Zmełł w ustach 

przekleństwo. W szafie obok, oprócz normalnych ubrań, znajdowały się 

specjalnie spreparowane kostiumy. To dzięki nim Melania wyglądała jak 

bezkształtna, rozdęta do monstrualnych rozmiarów parówka. 

Miał ochotę zniszczyć część ubrań, ale w końcu się zreflektował. Nie mógł 

pozwolić na to, by Melania domyśliła się czegokolwiek. Wyszedł, zostawiwszy 

w mieszkaniu idealny porządek. Nie mógł się tylko powstrzymać i dał Ŝółwiowi 

kawałek znalezionego w kuchni jabłka. 

Następnego dnia mieli się wybrać na przyjęcie do Itty'ego. Melania po wielu 

oporach zgodziła się pojechać ze Sloanem. El Lobo obiecał, Ŝe zostanie z 

Danielle i spróbuje upiec ciasteczka. Dokładnie takiej ak te, które robiła 

Melania. 

Sloan spóźnił się trochę. Usiłował to jednak nadrobić na trasie. Jego sportowy 

wóz pędził niczym wicher ulicami Kansas City. Melania siedziała z przodu i 

patrzyła na bukiecik stokrotek. Zachowała się trochę jak gęś, kiedy dostała je od 

Sloana. Krzyknęła „ojej!" i pocałowała go w policzek. Ciekawe, co on teraz 

sobie myśli? 

Nie, musi jak najszybciej skończyć ze Sloanem Raventhrallem. 

Zajechali w końcu na miejsce. Dom Itty'ego wyglądał jak pałac, chociaŜ sam 

gospodarz mówił o nim skromnie: „moja chałupa". Itty powitał ich w drzwiach i 

zaprosił serdecznie do środka. Odźwierny pomógł Melanii zdjąć płaszcz, a 

Sloan pocałował ją namiętnie w szyję. 

- Wyglądasz cudownie - szepnął. 

- Lepiej uwaŜaj. Musisz wiedzieć, Ŝe trenowałam karate. Jeszcze jedno takie 

zagranie i będziesz leŜał jak długi. 

Itty witał kolejną przybyłą parę. Sloan rozejrzał się wokół, a widząc, Ŝe nikt ich 

nie obserwuje, chwycił dziewczynę wpół i chciał ją tak zanieść do salonu. 

Odprowadził ich zdziwiony wzrok odźwiernego. 

- Puszczaj! 

- Tylko jeśli będę mógł cię jeszcze raz pocałować. W końcu przystała na jego 

warunki. Zwłaszcza Ŝe 

Sloan gotów był ją tak wnieść do salonu. 

Wmieszali się w tłum gości. Niektórzy grali w bilard, inni rozmawiali. Jeden z 

kelnerów zaproponował im wino. Sloan zdziwił się trochę, znając upodobanie 

Itty'ego do mocniejszych trunków. 

Były więzień zjawił się przy nich jak na zawołanie. 

- To juŜ chyba wszyscy - mruknął i spojrzał na wino. Bez trudu odgadł, o czym 

myśli Sloan. - Moja narzeczona twierdzi, Ŝe whisky jest dobra dla pijaków. Nie 

lubi teŜ dymu - dodał po chwili. 

Itty bez cygara i szklaneczki whisky wyglądał jak baranek. Nawet przepity głos 

wydawał się teraz dźwięczniej szy i bardziej łagodny. 

- Moja narzeczona to ma klasę - stwierdził Itty po krótkim wahaniu. - 

Początkowo nie chciała się zgodzić na ślub. Tylko nie i nie. Pochowała juŜ 

dwóch męŜów i boi się pecha. Więc jej mówię, laleczko, ze mnie nie będziesz 

miała trupa. Rogalik przeŜyje wszystkich. No i w końcu się zgodziła. 

- Gratulacje - wtrącił Sloan. 

- A Ŝebyście widzieli, jak gra w pokera - ciągnął Itty. -1 świetnie gotuje. Tyle Ŝe 

lubi rozstawiać wszystkich po kątach... 

Wyobraziwszy to sobie, Sloan musiał się powstrzymać, Ŝeby nie parsknąć 

ś

miechem. Tylko Melania milczała i patrzyła podejrzliwie na Itty'ego. 

- Nie poznałem jeszcze dzieci mojej lubej, ale ma ich dwoje. Nie mogę się 

doczekać, kiedy je spotkam. Córka podobno mieszka w Kan... - spojrzał na 

Melanię. - Zaraz, zaraz... 

Sloan przyciągnął dziewczynę do siebie. W normalnym kobiecym stroju 

wyglądała naprawdę cudownie. Nic dziwnego, Ŝe wywarła takie wraŜenie na 

Ittym, który dopiero teraz raczył na nią spojrzeć. 

- Spokojnie, Itty - mruknął. - Ona jest moja. Jednak Itty nie zwrócił na niego 

uwagi. Przez chwilę 

przyglądał się lokom i krągłym kształtom dziewczyny, a następnie wymamrotał 

pod nosem „to ciekawe", obrócił się na pięcie i bez słowa zniknął wśród gości. 

- Dziwny facet - westchnął Sloan. - Czasami nie wiem, co o nim myśleć. 

- Istotnie, dziwny - przytaknęła Melania. 

Ale Itty znów pojawił się w polu ich widzenia. Ciągnął za sobą jakąś blondynkę 

w długiej, wieczorowej sukni. Wyglądał przy tym jak szarŜujący byk. Sloan 

postanowił, Ŝe będzie bronił Melanii do upadłego. Stanął przed nią i uniósł do 

góry pięści. 

- Co robisz?! - syknęła. 

Rogalik zatrzymał się przed nimi i puścił rękę kobiety, która zaczęła rozcierać 

sobie nadgarstek. 

- To dziwne - powtórzył Itty. 

- Ty brutalu - jęczała kobieta. - Kiedy w końcu nauczę cię... - Podniosła głowę, 

Ŝ

eby zobaczyć, czy ma odpowiednie audytorium. Nagle zauwaŜyła Melanię i 

zapomniała o lekcji, której miała udzielić narzeczonemu. - O BoŜe! To ty?! 

- Mama?! 

- Melania! Mama? - powtórzyli jednocześnie Itty i Sloan. 

- To moja matka - wyjaśniła Melania. - Wyszła ponownie za mąŜ, kiedy miałam 

rok, dlatego nosimy inne nazwiska. Mój brat przyrodni takŜe nazywa się Burns. 

- Tylko się nie denerwuj, Melanio - uspokajała córkę Delilah. - Wiem, Ŝe 

miałam do ciebie zajrzeć... Właśnie chciałam zadzwonić;.. 

Rogalik obsecwował całą scenę z wyraźnym ukontentowaniem. Jednak Melania 

wyrwała dłoń z uścisku Sloana i spojrzała na niego z wyraźną złością. 

- Dobrze, mamo. Nie mówmy o tym. Ale moŜe wyjaśnisz, od jak dawna 

spotykasz się z panem Bittym. I czy to prawda, Ŝe zdecydowałaś się na 

małŜeństwo? 

- Zaraz się pobiją -jęknął Sloan. 

- Trafiła kosa na kamień - mruknął do siebie Itty. 

- Nie złość się, kochanie. Zaraz ci wszystko wyjaśnię - uspokajała córkę Delilah. 

- Chciałam cię uprzedzić, ale... wiedziałam, Ŝe źle to przyjmiesz. Dlatego... 

dlatego... 

- Dlatego nic mi nie powiedziałaś! -wypaliła dziewczyna. - A moŜe w ogóle nie 

chciałaś mi nic powiedzieć?! MoŜe uznałaś, Ŝe da się wszystko utrzymać w 

tajemnicy?! 

Delilah tupnęła nogą. 

- Bardzo cię proszę kochanie, nie mów do mnie takim tonem! To są moje 

prywatne sprawy! MoŜemy o nich porozmawiać, ale w spokoju. Przy winie albo 

kartach, sama wybieraj. 

Itty aŜ zatarł łapska w nadziei na partyjkę pokera. Jednak Sloan wciąŜ patrzył z 

obawą na matkę i córkę. 

- AleŜ mamo, tutaj chodzi o twoje Ŝycie, a nie interesy - stwierdziła nieco 

uspokojona Melania. - Sama mówiłaś, Ŝe nie masz juŜ zamiaru wychodzić za 

mąŜ. 

Pani Burns przytuliła się do Itty'ego i pocałowała go w wyjątkowo porządnie 

ogolony policzek. 

- Ale zmieniłam zdanie. Melania nie jest wcale taka zła, na jaką wygląda - 

powiedziała uspokajająco do narzeczonego. 

- Jednak boję się jej, laleczko - westchnął Itty. - Raventhrall, zrób coś, bo 

inaczej będę musiał uciekać z własnego domu. 

Delilah zmierzyła obcego wzrokiem. 

- Kim pan jest? - spytała, najwyraźniej zadowolona z tego, co zobaczyła. 

- Nazywam się Sloan Raventhrall. Mam zamiar oŜenić się z pani córką. 

Oczywiście, jeśli pani wyrazi zgodę - dodał szarmancko. 

Itty aŜ klasnął w ręce. 

- Urządzimy im wielkie wesele! Takie na sto, co ja mówię, dwieście osób! 

Melania pokręciła głową. Miała wraŜenie, Ŝe wciągnięto ją w tę rozmowę 

jedynie po to, Ŝeby zapomniała o matce. 

- Nie wyjdę za Sloana. 

Delilah zerknęła w stronę Sloana, a następnie wymownym gestem dała znać, co 

myśli o tej decyzji. 

- Nie masz co się pukać w czoło, mamo. Nie wyjdę i juŜ - warknęła dziewczyna. 

- A teraz powiedz, skąd znasz pana Bitty'ego. 

- Rogalika - wtrącił Itty. Delilah pogłaskała go po policzku. 

- Jest wspaniały, prawda? A jaki przystojny. Melania nie chciała podejmować 

dyskusji. Miała 

nieco inny ideał męskiej urody. Bardziej zbliŜony do tego, który prezentował 

Sloan. Wiedziała jednak, Ŝe kaŜda potwora znajdzie sobie amatora. ■7- Do 

rzeczy - mruknęła tylko. 

- Dobrze, córeczko. Czy mam ci podać wszystkie fakty w porządku 

chronologicznym, tak jak zwykle, a ostateczne konkluzje zostawić dla ciebie? - 

spytała z jadowitym uśmiechem pani Burns. 

Sloan zachichotał. Po chwili jednak dostał sójkę w bok. 

- To boli! -jęknął. 

- O to właśnie chodzi - syknęła Melania z mściwym uśmiechem i szturchnęła go 

jeszcze raz. 

- Musi pan jej wybaczyć, panie Raventhrall - powiedziała Delilah. - Jest bardzo 

zdenerwowana. Powinnam 

ej była wcześniej wspomnieć o zaręczynach. Sloan odsunął się od dziewczyny. 

- Jeśli to z powodu zaręczyn, to niech bije Itty'ego - powiedział. - Ja mam juŜ 

dość. 

ś

artowali tak jeszcze przez chwilę, aŜ siedli do kart. Pani Burns rozdawała 

pierwsza. Nie przeszkodziło to jej w wyjaśnieniu córce, Ŝe zna Itty'ego od 

stycznia i Ŝe długo się wahała, zanim zdecydowała się na małŜeństwo. 

- I co ty na to, kochanie? - zakończyła. 

- Czekam. 

- Ja czekałam juŜ dostatecznie długo na odpowiedniego męŜczyznę. - Spojrzała 

w karty. - Wchodzę. 

- Ja teŜ, laleczko. 

- Itty jest wspaniały - zachwyciła się raz jeszcze pani Burns. - Ma szerokie 

ramiona i... i wąskie biodra. I jest taki witalny. 

Rogalik łypnął na nią podejrzliwie. 

- Nie obraŜasz mnie? Nigdy w Ŝyciu nie miałem tej choroby. 

- Mama chciała powiedzieć, Ŝe jesteś bardzo męski. To znaczy - dodała, widząc 

wciąŜ nieufne spojrzenie Itty'ego - Ŝe jesteś dobry w łóŜku. 

- Och, kochanie, daj spokój Rogalikowi. Jest taki wstydliwy - powiedziała pani 

Burns. - Sprawdzacie mnie? Mam karetę. 

Melania skrzywiła się, kiedy matka zgarnęła bank. Pani Burns chyba 

zrozumiała, Ŝe popełniła błąd i następna partia naleŜała do córki. Jednak po 

kolejnych dwóch zwycięstwach Melanii wszyscy mieli juŜ dość. 

- Zatańczymy? - spytał Rogalik narzeczoną. 

- Naprawdę tańczysz? - zdziwiła się Melania. - To cudownie. Mama uwielbia 

taniec. 

Sloan chrząknął. 

- Ja teŜ tańczę. 

Jednak Melania nie miała ochoty na taniec. PoŜegnała się z gospodarzami i 

poprosiła Sloana, Ŝeby ją odwiózł do domu.' 

- Nie powinieneś był mówić mamie, Ŝe chcesz się ze mną oŜenić - powiedziała, 

kiedy znaleźli się w samochodzie. Znowu padał deszcz. Zmokli trochę, mimo iŜ 

odźwierny osłaniał ich wielkim parasolem. Potoki wody zalewały szyby 

samochodu - Nie znasz jej. Na początku się śmieje, ale potem bierze wszystko 

bardzo powaŜnie. 

- Ja mówiłem powaŜnie. 

Melania miała coś odrzec, ale w końcu machnęła 

I  ręką. - MoŜesz zająć się sprawami Itty'ego - powiedziała po paru minutach 

milczenia. -Teraz będzie się mnie bał. Zrobi wszystko, co mu kaŜę. 

Tym razem Sloan się nie odzywał. Stwierdził, Ŝe mądrzej będzie pozostawić tę 

propozycję bez komentarza. 

Melania wybuchnęła płaczem dopiero, gdy znaleźli się w mieszkaniu. 

Wzburzone emocje musiały w końcu znaleźć jakieś ujście. Sloan wziął ją na 

ręce i zaniósł do sypialni z wielkim łoŜem. Chciał jeszcze mrugnąć do Ŝółwia, 

ale zwierzę spało w terrarium. 

Sloan ułoŜył delikatnie krągłe, kobiece ciało. Nie mógł wprost oderwać od niego 

wzroku. Melania zaczęła rozcierać łzy na policzkach. 

- Idź juŜ sobie - powiedziała. - Chcesz mnie uwieść, jak Itty mamę. Nie 

pozwolę... - zaczynała się plątać. 

Dotknął przez materiał jej piersi. Dziewczyna zadrŜała. 

- Naprawdę chcesz, Ŝebym poszedł? 

- Tak, nie... MoŜesz mi zrobić herbaty. 

Wyjął chusteczkę z kieszeni marynarki i zaczął wycierać jej policzki. 

- Pewnie wyglądam okropnie. 

- Wręcz przeciwnie. Wyglądasz cudownie. Pochylił się i zaczął ją całować. 

Początkowo nie 

chciała się poddać, ale z czasem uległa męskiej sile. Sloan oderwał się od niej. 

- Jeszcze - szepnęła.  

Zaczął ją pieścić i jednocześnie rozbierać. Oboje nie wiedzieli, jak to się stało, 

ale nagle znaleźli się w oku cyklonu. Melania nie myślała juŜ teraz o licznych 

romansach Sloana ani o klientkach, wpatrzonych w niego jak w obrazek. Prawdę 

mówiąc, to ona bliska była teraz zauroczenia. 

Krzyknęła, czując jego dłonie na nagiej skórze. Uwolnione od biustonosza piersi 

chłonęły pieszczoty. 

- Chcę ciebie - szeptał. - Pragnę, byś była moja. Tutaj, teraz. 

Melania jęczała w ekstazie. Tuliła się do Sloana, pieściła go, to znowu zaczynała 

rozpinać guziki jego koszuli, Ŝeby jak najszybciej poczuć go przy sobie. 

- Powiedz, Ŝe mnie pragniesz - poprosił, zdejmując spodnie. 

Po chwili leŜeli nadzy pod baldachimem. 

- Pragnę - szepnęła, rozchylając uda. 

I właśnie wtedy stali się jedną istotą. Tak doskonałą i piękną, Ŝe dorównywała 

nawet bogom. 

 

 

ROZDZIAŁ SZÓSTY 

 

 

Sloan nie mógł uwierzyć w to, co się stało. Po tym, jak kochali się po raz 

pierwszy, bardzo szybko odzyskali siły i przywarli do siebie ponownie. 

Następnie, po wspaniałych pocałunkach i pieszczotach, wszedł w nią po raz 

trzeci. Oboje czuli, Ŝe są dla siebie stworzeni. Melania okazała się cudowną 

kochanką. Sloan obawiał się, Ŝe mógłby ją połamać lub przydusić, ale to właśnie 

ona okazała się bardziej wytrzymała. 

W końcu zasnęli przytuleni. ŁóŜko wyglądało tak, jakby przeszedł przez nie 

huragan. 

Sloan obudził się pierwszy i wpadł w panikę. Natychmiast zadzwonił do domu. 

Niestety, El Lobo chyba wyłączył telefon. Sloan spojrzał na słuchawkę i zaczął 

miotać jakieś przekleństwa. 

Jego głos obudził Melanię. Dziewczyna przeciągnęła się i wyciągnęła do niego 

ręce. 

- Chodź szybko. 

Natychmiast zapomniał o telefonie. Dopadł pościeli w dwóch susach. JuŜ był 

przy niej. JuŜ ją całował. - O BoŜe, Sloan! Co my robimy?! 

- Biorę na siebie całą odpowiedzialność - wymamrotał między jednym 

pocałunkiem a drugim. 

- JeŜeli grzeszyć, to do końca - szepnęła i przyciągnęła go do siebie. 

Tym razem kochali się wolniej, poznając rytm swoich ciał. Melania oplotła go 

udami. Nie była wcale tak delikatna, jak mu się wydawało. Miała w sobie jakąś 

niespoŜytą energię, która nie przestawała go zadziwiać. 

Kiedy skończyli, zaŜądał jedzenia. 

- Śniadanie do łóŜka? - spytała. 

- Mhm - rozpromienił się. 

Ostatnio to on podawał śniadania do łóŜka Danielle. Po kwadransie posiłek był 

gotowy. Oparli się plecami o dębowe wezgłowie i zaczęli jeść. 

- Musimy powaŜnie porozmawiać - stwierdziła Melania, przełknąwszy pierwsze 

kęsy. - Czy nie wydaje ci się...? 

- Melanio! Kochanie! Jestem! Postanowiłam nadrobić zaległości i... - Delilah 

urwała w pół zdania i stanęła w drzwiach sypialni. 

- Mama? 

- AleŜ Melanio... - Delilah nie mogła dokończyć zdania. Stanęła jak Ŝona Lota 

zamieniona w słup soli. 

- PrzecieŜ to Sloan! - warknął groźnie Itty, zaglądając do wnętrza. 

- Rogalik? Miło was znowu widzieć. 

Melania podciągnęła cienką kołdrę aŜ pod samą brodę, ale jednocześnie 

ś

ciągnęła ją ze Sloana, który musiał jak najszybciej się do niej przytulić. 

- Rogalik?! - wściekał się Itty. - Ja ci zaraz dam Rogalika! Co on robi? I to na 

naszych oczach! 

Sloan odsunął się od Melanii, ale znowu znalazł się bez okrycia. Mógł się 

jedynie zasłonić duŜym talerzem, na którym leŜały kanapki. 

Melania postanowiła ratować sytuację. 

- Bardzo was przepraszamy. Czy nie moglibyście poczekać w bawialni? Zaraz 

się ogarniemy. 

Pani Burns na szczęście odzyskała głos. 

- Chodź, Itty. Musimy im chyba dać trochę czasu. 

- Skąd oni się tu wzięli? - spytał Sloan, kiedy narzeczeni wyszli. 

- Mama ma klucz do mojego mieszkania - odparła. 

- Do twojego zresztą teŜ. Zostawiłam u niej duplikat, kiedy byłeś chory. 

Ubrali się w pośpiechu i ze spuszczonymi głowami ruszyli do bawialni. Tutaj 

czekała ich nowa niespodzianka. 

- Cześć, stary - powiedział El Lobo widząc Sloana. 

- Musiałem podrzucić ci Danielle. Mam randkę. 

- Och, wujku! - Dziewczynka rzuciła mu się w ramiona. Po krótkim wahaniu 

przyciągnęła teŜ Melanię. Wyglądali teraz jak prawdziwa rodzina. 

- Naprawdę słodko-stwierdziła Delilah, patrząc na nich z wyraźną 

przyjemnością. 

Melania bez trudu odgadła intencje matki. 

- Nic z tego. Sloan naprawdę nie nadaje się na męŜa. 

- Wykorzystała mnie, a teraz chce porzucić - powiedział z Ŝałosną miną Sloan. 

- Co to znaczy „wykorzystała"? - Danielle zwróciła Się z pytaniem do Itty'ego. 

MęŜczyzna chrząknął. 

- No cóŜ... 

- Dlaczego go nie chcesz? - spytała pani Burns, wskazując Sloana. 

Dziewczyna westchnęła. 

- Powinnaś zobaczyć jego akta. Zapisuje wszystko na serwetkach albo 

kawałkach gazet. Jego pokój to prawdziwa stajnia Augiasza. A poza tym - 

uniosła oskarŜycielsko palec - widziałam, jak przyszedł do pracy w jednej 

skarpetce czerwonej, a drugiej zielonej! 

- Po prostu zdarza mi się zamyślić - próbował się bronić Sloan. -Ty masz 

wszystko w aktach, a ja muszę o wszystkim pamiętać i dlatego bywam czasami 

trochę roztargniony. A poza tym... - Wahał się przez chwilę. 

- Poza tym jestem daltonistą! 

Pani Burns spojrzała na córkę, ale Melania była nieugięta. Postanowiła więc 

zmiękczyć trochę jej serce. 

- PrzecieŜ widzisz, Ŝe on cię potrzebuje, kochanie 

- powiedziała. - Potraktuj go jak materiał na męŜa. Będziesz miała tyle do 

zrobienia. ZałoŜę się, Ŝe samo uporządkowanie jego garderoby zajęłoby ci ze 

dwa dni. 

- Trzy - wtrąciła Melania. - JuŜ to zrobiłam. 

Melania po raz kolejny spojrzała na nowy bukiet bezkolcych róŜ, stojący na 

szafie z segregatorami. Specjalnie go tam postawiła, Ŝeby nie przeszkadzał jej w 

pracy. W poniedziałek nie znalazła czasu na podziwianie kwiatów. Właśnie 

wtedy miała najwięcej roboty. 

Tym razem włoŜyła do biura jasnokremowy kostium i lekką bluzkę w kwiecisty 

wzorek. Nie mogła jednak zrezygnować ze szpilek i „podwyŜszającej" fryzury. 

Mimo to Sloan był wyraźnie zadowolony, kiedy spotkali się w przerwie na 

lunch. 

- Nareszcie nie masz tych wstrętnych poduszek 

- stwierdził. 

Powiedział jej teŜ, Ŝe Maxine zdecydowała się wrócić do pracy. Przekonało ją 

zwłaszcza to, Ŝe Danielle chodzi teraz do przedszkola. Poza tym dziewczynka 

mogła liczyć jeszcze na El Lobo. Starzejący się lowelas obiecał, Ŝe zrezygnuje z 

kolejnej randki, byle tylko pójść z nią do zoo. Sloan orzekł, Ŝe to pewnie 

syndrom pustego gniazda. 

Zerknęła jeszcze raz na samotne róŜe. Do zoo mieli się jednak wybrać w szóstkę 

razem z matką i Ittym. Melania wcale nie była z tego zadowolona. Nie ucieszyła 

się teŜ, kiedy Sloan zaprosił ją na basen. Gdzie ona znajdzie odpowiedni 

kostium?! Złamała kolejny ołówek. 

- Bardzo przepraszam, laleczko, ale czy moŜemy pogadać o interesach? 

Skinęła głową. Itty wszedł do pokoju niemal na palcach i przysiadł ostroŜnie na 

brzegu krzesła. Zaczęła wyjaśniać, na czym polegały kolejne inwestycje, a on 

tylko kiwał głową. Wcale jej się to nie podobało. Wytrzymałaby juŜ nawet dym 

z cygara. 

- MoŜe zapalisz - zaproponowała. 

- Dziękuję, laleczko, rzuciłem juŜ to świństwo. Pokręciła z niedowierzaniem 

głową. 

Koło trzeciej zadzwoniła Danielle. Powiedziała, Ŝe skończyła jej się ksiąŜeczka 

do kolorowania i Ŝe potrzebuje nowej talii kart. 

- Jak przyjedziesz, pokaŜę ci pewną sztuczkę - obiecała dziewczynka. 

Melania miała nadzieję, Ŝe mała nie wyrośnie na szulerkę. Wyszła do sklepiku, 

Ŝ

eby kupić karty, a przy okazji odebrała pocztę dla biura. AŜ nią zatrzęsło, kiedy 

zobaczyła korespondencję Sloana. 

Weszła do jego pokoju, nie zwaŜając na to, Ŝe jest zajęty. Czytał właśnie 

najnowsze wydanie „Wall Street Journal". 

- O co chodzi, Mel? - spytał. 

W odpowiedzi wysypała na jego biurko stos listów i notatek od nadawców 

podpisujących się Bambi, Mimi, LaBelle czy teŜ Julietta. 

- To dla ciebie - powiedziała, widząc, Ŝe w dalszym ciągu nie wie, o co jej 

chodzi. - Z powodu tego nowego kontraktu będę teraz bardzo zajęta. MoŜe 

wytłumaczysz Danielle, Ŝe nie mogę się z nią na razie spotykać. Tutaj są karty, 

które dla niej kupiłam.  

PołoŜyła talię na stole, ale Sloan odepchnął ją. 

- Jakiego nowego kontraktu? PrzecieŜ mieliśmy razem iść do zoo? 

Starała się unikać jego wzroku. 

- Devereau zaproponował, Ŝebym zajęła się sprawami Jorge Pereza z Rio 

Products Incorporated. UwaŜam, Ŝe najwyŜszy czas, Ŝebym do czegoś w końcu 

doszła. 

Sloan wstał i podszedł do niej. Pogłaskał ją po głowie, jakby listy od Mimi i 

LaBelle w ogóle nie istniały. 

- Wyrazy współczucia. Podobno Ŝona Pereza porwała ostatnią konsultantkę 

męŜa, a potem chciała ją zastrzelić. Te dziewczyny z południa mają naprawdę 

porywcze usposobienie. 

- I co? Zastrzeliła ją? 

- Nie. Na szczęście owa konsultantka miała pięćdziesiąt dwa lata i była brzydka 

jak noc. 

Melania postanowiła, Ŝe nie da się zastraszyć. 

- Nie zrezygnuję z Pereza. 

- On z ciebie równieŜ - powiedział kpiąco. - To kobieciarz. 

- Jego konto daje szerokie perspektywy. 

- A jego łóŜko jeszcze szersze! 

Teraz nie Ŝartował. Oczy mu pociemniały z gniewu. Zacisnął z wściekłością 

usta i patrzył na nią tak, jakby to ona otrzymywała setki listów od wielbicieli. 

- Wybij to sobie z głowy! 

Poczuła, Ŝe dreszcz przebiegł jej po karku. Sloan był godnym przeciwnikiem. 

Nie zniosłaby, gdyby zgadzał się z nią we wszystkim, tak jak Itty z matką. 

- Nie będziesz mi rozkazywał! - krzyknęła. Złapał ją za rękę, ale zdołała się 

wyrwać. JuŜ po chwili była za drzwiami. 

Sloan przywlókł się do jej biura po paru minutach. 

- Daj sobie spokój z Perezem - powiedział tonem ni to prośby, ni to groźby. 

Pokręciła głową. 

- Poradzę sobie z nim. Pamiętaj, Ŝe trenowałam karate. 

Sloan połoŜył dłoń na jej ramieniu. 

- Kochanie, daj spokój - powtórzył. - Karate ci nic nie pomoŜe. Nie znasz tych 

ludzi. 

- Czy chcesz powiedzieć, Ŝe mam zrezygnować? 

- Tak - padła krótka odpowiedź. 

- Widzisz, Sloan, jaki jesteś- zaczęła. -Jeszcze się ze mną nie oŜeniłeś, a juŜ 

zaczynasz wydawać mi rozkazy. MęŜczyźni są naprawdę straszni. Nigdy nie 

wyjdę za mąŜ. 

Stał bezradny tuŜ obok i patrzył na nią. Bał się, Ŝe dziewczyna się rozpłacze, a 

wtedy w ogóle znikną wszelkie racjonalne argumenty. 

- AleŜ kochanie, chodzi mi o to, Ŝeby uchronić cię przed Vinnie Perezem. Sama 

zobaczysz... - Sloan zamilkł w pół zdania. Przerwał mu dzwonek interkomu. 

Melania przycisnęła odpowiedni guzik. 

- Pani Inganforde? Tu Georgette McDougal. Co się dzieje u pani w biurze? W 

korytarzu zebrało się juŜ sporo ludzi. Czy mam wezwać policję? 

- Nie - rzuciła dziewczyna. - Wszystko w porządku. Widzisz, co narobiłeś - 

powiedziała do Sloana. - Wynoś się z mego pokoju! 

- Ale najpierw cię pocałuję. 

Schylił się i przygarnął ją do siebie. Cały gniew przerodził się nagle w 

gwałtowną namiętność. Niemal chciała go prosić, Ŝeby został, kiedy oderwał się 

w końcu od jej ust. 

- UwaŜaj na siebie - rzucił na odchodnym. 

Devereau, który wpadł do jej pokoju parę minut później, zastał wszystko w jak 

największym porządku. 

- Ma pani jakieś kłopoty z Raventhrallem? - zapytał. - Podobno krzyczeliście na 

siebie przez cały kwadrans. 

Ołówek wypadł z jej dłoni i potoczył się po podłodze. Melania chrząknęła, 

chcąc sprawdzić, czy głos nie odmówi jej posłuszeństwa. 

- Musieliśmy wyjaśnić pewne sprawy. Devereau zatarł ręce. 

- To dobrze, to bardzo dobrze - powiedział. - Mam nadzieję, Ŝe teraz, kiedy te 

sprawy juŜ zostały wyjaśnione, będzie się wam lepiej pracowało. Raventhrall 

zachowuje się ostatnio bardzo dziwnie. Pewnie ma na oku coś wyjątkowego. 

Proszę nie sądzić go zbyt surowo. To przecieŜ nasz najlepszy pracownik. 

Melania wyszła wcześniej z biura, poniewaŜ rozbolała ją głowa. Zawiozła karty 

Danielle i na miejscu wzięła jakiś proszek od El Lobo. Miała nadzieję, Ŝe uda jej 

się uniknąć Sloana. Ale on zjawił się tuŜ po niej. Nie pisnął jednak nawet 

słówkiem o rozmowie w biurze. 

Po półgodzinie zjawił się Itty, obładowany chrupkami i słonymi paluszkami. 

Danielle przywitała się z nim jak z dziadkiem. Bardzo cieszyła się z tak duŜego 

audytorium, poniewaŜ miała zamiar nauczyć wszystkich grać w oko. 

Jednak Sloan nie palił się do gry. Itty, którego mała wysłała na poszukiwania, 

odnalazł go w kuchni. 

- Coś cię gryzie? - spytał..- Chodź, Danielle będzie nas uczyć grać w oko. He, 

he, mnie w oko! 

Sloan skrzywił się. 

- Melania chce zająć się interesami Pereza - powiedział. - Pieniądze są czyste. 

Sprawdziłem to. Ale on jest i tak bardzo niebezpieczny. 

Rogalik natychmiast spowaŜniał. 

- AleŜ... - urwał. - Wytłumacz laleczce, Ŝe to się moŜe źle skończyć. 

Sloan rozłoŜył ręce w bezradnym geście. 

- Próbowałem. Nic do niej nie dociera. Mówi, Ŝe się wtrącam. No, moŜe 

rzeczywiście nie zachowałem się zbyt delikatnie - przyznał po namyśle. 

Itty potarł swoją potęŜną, kwadratową szczękę. 

- Z kobietami trzeba delikatnie - powiedział. - Pogadaj z El Lobo. MoŜe zapisze 

cię do jakiejś szkoły wdzięku. 

- Chodźcie wreszcie! -usłyszeli cienki głosik Danielle. - Gdzie się chowacie?! 

W nocy Sloan nie mógł zasnąć. Przewracał się z boku na bok, wciąŜ myśląc o 

Melanii i Perezie. Nie moŜe pozwolić, by dziewczyna naraziła się porywczej 

Ŝ

onie południowca. Jeśli dojdzie do najgorszego, będzie musiał skorzystać z 

pomocy Danielle. 

We wtorek od wczesnego popołudnia ślęczał z nosem w ksiąŜce kucharskiej. 

Melania pracowała dłuŜej, a on chciał ugotować porządny, domowy obiad. Miał 

juŜ dosyć chrupek i hamburgerów. 

Jeśli coś mu nawet nie wyszło, dziewczyna i tak tego nie zauwaŜyła. Przyszła 

zmęczona i głodna i od razu rzuciła się najedzenie. Po zupie Sloan nalał 

czerwonego wina do dwóch duŜych kieliszków i odrobinę do trzeciego, małego. 

- Proszę - powiedział. - Sam zrobiłem pieczeń. 

- A ja sałatkę! A ja sałatkę! - krzyczała Danielle. Melania spróbowała i 

pochwaliła zarówno mięso, 

jak i sałatkę. NałoŜyła sobie solidną porcję. Sloan nie przypuszczał, Ŝe drobne 

kobiety potrafią tyle zjeść. 

Deser mieli zjeść w salonie, by móc obejrzeć notowania giełdowe. Wcześniej 

jednak Melania pocałowała Danielle w policzek. 

- Dziękuję - powiedziała. - To był wspaniały obiad. Sloan wyciągnął głowę w jej 

stronę, czekając na 

pocałunek. Ale zamiast ust napotkał jedynie szyderczy wzrok dziewczyny. 

- Chciałaby dusza do raju - syknęła. ObraŜony pozbierał talerze i sztućce i 

wstawił je do 

zlewu. 

- Zmywanie zostawię tobie - warknął. 

Wziął tacę z ciastkami i, nie czekając na obie panie, ruszył do salonu. Włączył 

telewizor. Wiadomości giełdowe juŜ się zaczęły, jednak Sloan niewiele z nich 

zrozumiał. 

Po deserze zabrał się do zmywania. Okazało się, Ŝe Melania przyniosła im w 

prezencie egzotyczne, kolorowe trawy. Początkowo zaŜądała doniczki, ale kiedy 

okazało się, Ŝe w mieszkaniu nie ma czegoś takiego, zadowoliła się 

plastykowym wiaderkiem Danielle. Zrobiła tylko dziurkę w dnie, tak by mógł 

przez nią wypływać nadmiar wody. 

- Nigdy nie przyszło mi do głowy, Ŝeby kupić jakieś kwiaty do mieszkania - 

powiedział, zerkając od zlewu na Melanię i Danielle. Obie zajmowały się 

sadzeniem roślinek. - Moglibyśmy kupić coś jeszcze dziś wieczorem. 

Melania pokręciła głową. 

- Niestety, jestem juŜ umówiona. 

- Nie będziemy ci przeszkadzać. MoŜe wobec tego pojadę z Danielle - 

powiedział. 

Melania stwierdziła jednak, Ŝe ma jeszcze kilka godzin i chce poświęcić ten czas 

małej. Dziewczynka ucieszyła się i nie nalegała na kwiatowe zakupy. Jego plan 

spalił na panewce. 

Skończył zmywanie i spojrzał na rosnące w wiaderku trawy. 

- Bardzo ładnie - pochwalił. - Bawcie się dobrze. Muszę jeszcze zajrzeć do El 

Lobo. 

 

 

ROZDZIAŁ SIÓDMY 

 

 

 

Perez zachowywał się zupełnie poprawnie w czasie spotkania u Giną. ZłoŜyli 

zamówienie i od razu przystąpili do rozmowy o interesach. Melania nie 

zauwaŜyła, Ŝe jego małe, czarne oczka starają się spenetrować przepaściste 

głębie jej Ŝakietu. Nie zwróciła teŜ uwagi na dwóch potęŜnie zbudowanych 

męŜczyzn, do których Vinnie uśmiechał się od czasu do czasu, błyskając swoim 

złotym zębem. 

- Tak więc, panie Perez, chciałby pan zainwestować... 

- W papiery wartościowe - podjął Vinnie. - Wybór pozostawiam pani. 

Serwetka zsunęła jej się z kolan i Melania chciała ją poprawić. Jednak Vinnie 

był szybszy. Przy okazji udało mu się dotknąć uda dziewczyny. 

Melania zmarszczyła brwi. Perez uniósł dłoń i natychmiast przy stoliku zjawił 

się jeden z osiłków, prowadząc ze sobą kelnera. 

- Chcemy wina. Najlepszego - zadysponował Vinnie. Dziewczyna pokręciła 

głową. 

- Pracownicy Standards Elitę zawsze powinni być trzeźwi. 

- Kropelka na pewno pani nie zaszkodzi. Wypili pół butelki. Interesy zdawały 

się iść niezwykle 

pomyślnie. Perez zgadzał się na wszystkie warunki. Byli na prostej drodze do 

podpisania umowy. 

- Nie lubię rozmawiać o interesach w restauracjach. Nawet tak przytulnych jak 

ta. Nie znoszę teŜ biur - dodał, widząc, Ŝe Melania otwiera usta. - MoŜe 

przeniesiemy się do mojego apartamentu. 

Dziewczyna zaczerwieniła się. 

- Wie pan... Wolałabym... - gwałtownie szukała jakiegoś ratunku. 

- PrzecieŜ jest pani świadoma, jak wielka suma wchodzi w grę - powiedział 

Vinnie. - Nie lubię firm, które traktują klienta nieŜyczliwie. W Ameryce 

Południowej umówiono by się ze mną o kaŜdej porze dnia lub nocy i to 

dokładnie tam, gdzie bym chciał. 

Vinnie pochylił się w stronę Melanii i wziął jej dłoń w swoje ręce. Poczuła, Ŝe 

robi jej się zimno. Drgnęła nerwowo, a wtedy jeden z osiłków wstał. 

Nagle zauwaŜyła, Ŝe przy stoliku za wielką paprocią siedzą Sloan, Danielle i El 

Lobo. Poczuła się raźniej, chociaŜ jednocześnie stwierdziła, Ŝe musi zachować 

twarz i doprowadzić sprawę do końca. 

Perez skinął na swoich osiłków. MęŜczyźni podeszli do stolika. Melania 

poczuła, Ŝe kręci jej się w głowie. 

- Idziemy do mnie - powiedział Vinnie. - PomóŜcie pani. Zdaje się, Ŝe za duŜo 

wypiła. Nie waŜ się nawet pisnąć, koteczku - warknął na koniec w jej stronę. 

Jeden z osiłków oderwał ją od krzesła. Wzięli ją pod ręce, tak Ŝe w ogóle nie 

dotykała nogami podłogi. 

- AleŜ, panie Perez - zaczęła. 

Jednak Vinnie nie słuchał jej. Sytuacja stawała się krytyczna. Nagle od stolika 

za paprociami oderwała się maleńka figurka. 

- Mamusiu! Mamusiu, zaczekaj! 

MęŜczyźni niosący Melanię stanęli jak wryci. Perez, który właśnie płacił 

rachunek, nie' mógł się połapać w całej sytuacji. Skąd się tutaj wzięło to 

dziecko? 

- Mamusiu? - powtórzył niepewnie. 

- To moja mama!Puśćcie ją! - krzyczała Danielle. Osiłkom najwyraźniej zrobiło 

się głupio. Nie mogli 

przecieŜ walczyć z dzieckiem. Jednak po chwili tuŜ obok zjawili się dwaj 

wysocy męŜczyźni. Melania miała ochotę rzucić się w ramiona Sloana. 

- Co się dzieje, kochanie? - spytał Sloan. Dziewczyna wskazała brodą 

Vinnie'ego. 

- Właśnie rozmawiałam o interesach z panem Perezem. Sloan westchnął. 

- I pewnie piłaś. PrzecieŜ wiesz, Ŝe nie powinnaś w twoim stanie. 

- Au! - wrzasnął jeden z osiłków. To Danielle kopnęła go w kostkę. 

- Puszczaj moją mamę! - krzyknęło dziecko. 

- W jakim stanie? - zainteresował się Perez. Sloan wskazał obszerny kostium 

Melanii. 

- PrzecieŜ sam pan widzi, Ŝe Ŝona jest w ciąŜy. 

- Sloan zacisnął szczęki i spojrzał groźnie na Vinnie’ego. 

- Pozwoli pan, Ŝe się nią zajmę. 

- Au! - wrzasnął drugi osiłek. 

- Dobra, puszczajcie ją - mruknął Perez. - Widzę, Ŝe jesteś niezła, ślicznotko. W 

przyszłym tygodniu przyślę do ciebie kogoś z podpisaną umową. Daj znać, 

jakbyś miała ochotę na więcej dzieci. 

Trzej męŜczyźni spojrzeli na nich z niechęcią i wyszli z restauracji. 

- Zwycięstwo - ucieszył się El Lobo, który w czasie całego incydentu nie 

powiedział ani słowa. 

Melania masowała zdrętwiałe ramiona. 

- Sama bym sobie poradziła - stwierdziła. - Poza tym, nie musieliście w to 

wciągać Danielle. 

- To właśnie ona wpadła na pomysł z ciąŜą. Itty proponował, Ŝeby poderŜnąć 

Perezowi gardło. 

Dziewczyna zadrŜała na dźwięk tych słów. Dopiero teraz uświadomiła sobie, w 

jakim znalazła się niebezpieczeństwie. Była jednak zbyt dumna, by przyznać, Ŝe 

postąpiła źle. 

- MoŜesz połoŜyć Danielle spać? - zwrócił się Sloan do przyjaciela. 

El Lobo wziął małą za rękę. 

- Jasne. Zawieź Melanię do domu. 

Tym razem nie protestowała. W samochodzie zdobyła się nawet na to, Ŝeby 

podziękować Sloanowi za opiekę. Była zupełnie wyczerpana. Umyła się szybko 

i wskoczyła do łóŜka. Poczuła, Ŝe ma dreszcze. Sloan pocałował ją na dobranoc, 

a potem jeszcze przez godzinę siedział przy jej łóŜku. 

Następnego dnia w pracy nie czuła się zbyt dobrze. Sloan, który zaraz z rana do 

niej zajrzał, stwierdził, Ŝe jest pewnie wyczerpana po wczorajszych przygodach. 

- Ktoś tak zielony, jak ty, nie powinien pić chianti z Perezem. 

- Nie wygłupiaj się! - zaprotestowała. - Pracuję w tym zawodzie... 

- Za krótko - przerwał jej. - Nawet byś się nie obejrzała, jak znalazłabyś się w 

czarnej, satynowej pościeli Vinnie'ego. 

- Skąd wiedziałeś, Ŝe jestem u Giną? - spytała. 

- Itty cię śledził. Cała akcja była starannie przygotowana. - Sloan usiadł na jej 

biurku. - Perez to naprawdę niebezpieczny facet. A potem mogłaby cię dopaść 

jego Ŝona. Chciałem ci o tym powiedzieć. - Zawahał się. - Następnym razem 

będę bardziej delikatny. 

Nie chciane łzy popłynęły po jej policzkach. Pragnęła wtulić się w ciepłe ciało 

Sloana i zapomnieć o wszystkich niebezpieczeństwach. Wiedziała, Ŝe moŜe na 

niego Uczyć. 

- Dziękuję - szepnęła raz jeszcze. 

- Nic takiego - powiedział, gładząc ją po włosach. - PrzecieŜ jesteś moja. 

Tym razem nie protestowała. Sloan wziął ją na kolana i zaczął delikatnie 

kołysać. Łagodnie poddawała się temu rytmowi. 

- Nie płacz juŜ. Bądź dzielna. Co powiedziałyby nasze dzieci, gdyby zobaczyły 

cię w takim stanie? 

- Cała czwórka? - spytała, uśmiechając się przez łzy. PołoŜył dłoń na jej 

podołku. 

- Piątka, licząc pierworodnego. 

- O BoŜe! PrzecieŜ mam pracę! Nie poradzę sobie z piątką dzieci! 

- Pomogę ci - powiedział uspokajająco. - Zobaczysz, będzie nam dobrze. 

Dziewczyna wstała i zawadziła nogą o kant biurka. Spojrzała w dół. 

- Ładnie się zaczyna - stwiedziała. - Właśnie poleciało mi oczko. A poza tym 

znowu włoŜyłeś dzisiaj jedną zieloną skarpetkę, a drugą czerwoną. 

Wziął ją za rękę i zaprowadził do swojego biura. 

- Zaraz coś na to poradzimy - powiedział zagadkowo. 

- Masz zapasowe skarpetki? 

- Lepiej - stwierdził, wyjmując z biurka niewielką paczuszkę. 

Spojrzała na niego ze zdziwieniem. 

- Skąd wzięły się tu rajstopy?! 

- Kupiłem dla moich klientek - odrzekł. - Nie myślisz chyba, Ŝe tylko tobie lecą 

oczka. To zawsze robi dobre wraŜenie, kiedy okazuje się, Ŝe mam rajstopy. 

Zdejmij stare - polecił jej. 

Zrobiła, co kazał. 

- Pomóc ci? - spytał, wręczając jej paczuszkę. 

Pokręciła przecząco głową. 

- Skąd wiesz, jak to zrobić? - spytała podejrzliwie. 

- Miałem siostrę - odparł. 

- A nie ćwiczyłeś na klientkach? 

- No wiesz! 

Melania wyszła do łazienki. Oznaczone literą „S" rajstopy pasowały jak ulał. 

Nieco się jednak zmęczyła przy wkładaniu. Znowu zakręciło jej się w głowie. 

Jednocześnie przypomniała sobie scenę z gorylami Pereza. 

- Gdzie był wczoraj Itty? - spytała, wróciwszy do pokoju. 

- Czekał na zewnątrz ze swoimi ludźmi. 

- Mogli nie zdąŜyć - zauwaŜyła. 

- Pamiętaj, Ŝe to nie my byliśmy w prawdziwym niebezpieczeństwie - 

powiedział. - Vinnie miał chrapkę na ciebie. 

Dziewczyna skinęła głową. Dokładnie pamiętała to, co wydarzyło się wczoraj. 

Po południu, kiedy Melania wróciła wreszcie do swojego pokoju, zadzwoniła do 

niej sekretarka szefa. Devereau chciał do niej przyjść, Ŝeby porozmawiać o 

interesach. Dziewczyna od razu poczuła się lepiej. 

ZdąŜyła tylko wyciągnąć z szuflady jakieś stare papiery i otworzyć je na chybił 

trafił, a Devereau juŜ zastukał do jej drzwi. 

- Przepraszam, Ŝe przeszkadzam - powiedział. - Widzę, Ŝe pani przy pracy. 

- To nic waŜnego - odrzekła zgodnie z prawdą i szybko zamknęła teczkę. Bała 

się, Ŝe szef zacznie ją wypytywać o papiery. 

- Gratuluję sprawy Pereza. Właśnie przed chwilą przyszło potwierdzenie z jego 

firmy. 

Melania zadrŜała na wspomnienie małych oczek Vinnie'ego. 

- Dziękuję - bąknęła. 

- Tak przy okazji, nie wie pani, co się znów dzieje z Raventhrallem? Od wczoraj 

chodzi jakiś dziwnie podekscytowany. Pewnie szykuje się do ostatecznej 

rozgrywki. 

Chciała odpowiedzieć, Ŝe Sloan juŜ wygrał ostateczną rozgrywkę, ale musiałaby 

wówczas zdradzić tajemnicę wczorajszych negocjacji. 

- Zapewniam pana, Ŝe teraz będzie lepiej. Devereau spojrzał na nią ciekawie. 

- CzyŜby dopuścił panią do tajemnicy? To będzie pewnie interes stulecia, 

prawda? 

Pokręciła głową. 

- Przykro mi, ale obiecałam, Ŝe zachowam milczenie., 

- Dobrze. Będę za was trzymał kciuki - powiedział szef, zaciskając pięści. 

Sloan wyszedł gdzieś z biura. Pojawił się dopiero koło piątej. Wręczył jej 

bukiecik stokrotek, a następnie wskazał skarpety. Obie miały ten sam szary 

kolor. 

- Jak się czujesz? - spytał. 

- Lepiej. 

- Odwiozę cię do domu. Itty i Delilah obiecali, Ŝe zajmą się Danielle. Poza tym 

masz zepsuty tłumik w samochodzie. Dzwoniłem do warsztatu. Mają po niego 

przyjechać. 

- Wtrącasz się juŜ we wszystkie moje sprawy. Nie boisz się, Ŝe ludzie zaczną 

gadać? 

Wzruszył ramionami. 

- Co mnie to obchodzi. 

W drodze do domu zauwaŜyła, Ŝe Sloan jest na nią zły z jakiegoś powodu. Być 

moŜe nie mógł jej darować wczorajszego wieczoru, a moŜe ostatniej uwagi. 

- Wejdziesz? - spytała, kiedy otworzył drzwi do jej mieszkania. 

- Naprawdę, dziękuję. Boli mnie trochę głowa. 

- Mam jeszcze trochę szarlotki - kusiła. 

- Nie, dziękuję. MoŜe innym razem. 

Chciał juŜ pójść, ale Melania chwyciła go za rękę. 

- Mam nadzieję, Ŝe nie gniewasz się z powodu Pereza? 

Pokręcił głową. 

- Nie. Oczywiście, Ŝe nie. 

- Miałeś rację. Powinnam była zrezygnować z prowadzenia jego spraw. 

W odpowiedzi pochylił się i pocałował ją prosto w usta. Czuła, Ŝe jej pragnie. 

Co więcej, ona równieŜ bardzo chciała być przy nim, tulić się do niego... 

Oderwali się od siebie dopiero po kilku minutach. Jej ciało drŜało od tajonych 

emocji. 

- Musisz sobie wszystko dokładnie przemyśleć -głos męŜczyzny zabrzmiał jak 

szelest liści. -Przyjdź do mnie, jeśli zdecydujesz się na małŜeństwo. 

Wcisnął jej klucze w dłoń i pchnął ją do ciemnego wnętrza. Usłyszała trzask 

zamykanych drzwi. Oparła się o nie i zaczęła szlochać. Powoli traciła władzę w 

nogach. Po chwili siedziała juŜ pod drzwiami i rozcierała łzy na policzkach. 

Sloan stał przy oknie i patrzył na jarzące się neonami miasto. Czasami 

nienawidził tej betonowej dŜungli, w której mogli mieszkać tacy faceci jak 

Vinnie Perez. Przypomniał sobie twarz Melanii trzymanej przez goryli dobre pół 

metra nad ziemią. Wyglądała jak dziecko, któremu właśnie powiedziano, Ŝe nie 

ma Ŝadnego Świętego Mikołaja. 

PołoŜył się na łóŜku, odpychając wielkiego misia Danielle. Czy postąpił 

słusznie, stawiając ultimatum? Gra na giełdzie zawsze go fascynowała, ale gra o 

miłość Melanii była jeszcze bardziej ekscytująca. 

- Przegrana moŜe cię kosztować zbyt wiele - wymamrotał do siebie. 

Przyciągnął ulubioną poduszkę. Był pewien, Ŝe mógł dzisiaj zostać na noc u 

Melanii. Czuł się źle sam w domu. Itty i Delilah zdecydowali, Ŝe przenocują u 

siebie Danielle. Sloan prawie juŜ zapomniał o kawalerskich czasach, kiedy 

samotne wieczory były dla niego czymś normalnym. 

Pomyślał raz jeszcze o pociemniałych z poŜądania oczach Melanii i... 

postanowił wziąć zimny prysznic. Ale nawet to nie ostudziło jego zapału. WciąŜ 

zastanawiał się, czy dziewczyna zdecyduje się na małŜeństwo. 

Nie ulegało wątpliwości, Ŝe Melania osiągnęła to, o co walczyła przez wiele lat. 

Devereau ją dostrzegł. Znajdowała się u progu wielkiej kariery. Tym lepiej. Jeśli 

wyjdzie za niego, to tylko z miłości. 

A jeśli nie? Odkręcił raz jeszcze kurek. Strumień zimnej wody lunął na niego z 

góry. Wytrzymał zaledwie parę sekund, a następnie wyskoczył spod prysznica. 

Zaczął się wycierać włochatym ręcznikiem. 

- Masz sobie wybić z głowy podobne myśli - stwierdził. LeŜąc juŜ w pościeli 

przypominał sobie zapach kwiatów, otaczający Melanię, delikatną skórę 

dziewczyny, jej wspaniałe biodra i piersi, i znamię w kształcie truskawki... W 

końcu zasnął. 

Melania wydmuchała nos w koronkową chusteczkę. Wstała i zapaliła światło. 

Nie moŜe przecieŜ bez przerwy uŜalać się nad sobą. Postanowiła, Ŝe najpierw 

weźmie kąpiel, a potem spokojnie zastanowi się nad propozycją Sloana. 

Rozebrała się w sypialni, która była jednocześnie jej garderobą. Następnie 

przypomniała sobie o Ŝółwiu i zmieniła mu wodę oraz dała jedzenie. 

Przygotowała kąpiel i wsypała do wanny swoje ulubione sole. 

Chciała się odpręŜyć po dwóch cięŜkich dniach. Nie czuła się jeszcze najlepiej, 

chociaŜ wiedziała, Ŝe na szczęście nie jest chora. WciąŜ jednak bolała ją głowa. 

Niestety, nie udało jej się odpręŜyć w wannie. Jej myśli uporczywie powracały 

do Sloana. Przypomniała sobie jego spojrzenie i pełen napięcia głos. Chciał, 

Ŝ

eby została jego Ŝoną. Jednak Melania nie czuła się jeszcze gotowa. 

Przez trzy następne godziny biła się z myślami. W końcu posłała sobie łoŜe z 

baldachimem i postanowiła pójść spać. Gdy tak leŜała, przypomniała sobie 

zacięty wyraz twarzy Sloana rozmawiającego z Perezem. Nie miała wątpliwości, 

Ŝ

e uŜyłby siły, gdyby goryle nie chcieli jej puścić. 

- Mój rycerz - szepnęła i zasnęła. 

 

 

ROZDZIAŁ ÓSMY 

 

 

Itty ostroŜnie usiadł na krześle w pokoju Melanii i spojrzał na nią wzrokiem 

zaszczutego zwierzęcia. Dziewczyna chciała go trochę ośmielić. Na początku 

upuściła zmiętą kartkę na podłogę. Nie pomogło, poniewaŜ Itty patrzył tylko na 

nią. Zrobiła głupią minę i zrzuciła drugi papier. Itty zerwał się z miejsca i podał 

go jej. Melania przypomniała sobie o niedzielnych ciasteczkach, które włoŜyła 

do szuflady. 

Rano spotkała się na korytarzu ze Sloanem. Wcale nie miał ochoty na rozmowę, 

nie mówiąc juŜ o pocałunkach. Wspomniał coś o piątkowej kolacji, na którą 

zaprosił Itty'ego, jej matkę i El Lobo. Melania obiecała, Ŝe przyjdzie. 

Sięgnęła do szuflady i wyjęła z niej pudełko z ciasteczkami. 

- Poczęstujesz się? - spytała, podsuwając je Rogalikowi. 

Itty wpadł w panikę. Odniosła wraŜenie, Ŝe chciał podnieść ręce do góry. W 

końcu jednak sięgnął po ciasteczko, którym później dławił się kilkakrotnie. 

Melania spędziła całą niedzielę piekąc i gotując. Dopiero wieczorem znalazła 

trochę czasu dla siebie. Okazało się jednak, Ŝe nie moŜe siedzieć bezczynnie. 

WciąŜ powracał do niej obraz Sloana w restauracji. Do tej pory nikt nie bronił 

jej z taką determinacją. Być moŜe dlatego, Ŝe nie było takiej potrzeby. 

Koło dziewiątej stwierdziła, Ŝe musi coś zrobić. Wywlokła wszystkie swoje 

rzeczy z komody i szafy. Pocięła noŜycami „pomniejszający" biustonosz i 

wyrzuciła go do śmieci. Od tej pory miała zamiar uŜywać jedynie jedwabnej 

bielizny. Chwilę wahała się, patrząc na inne swoje ubrania. Postanowiła jednak 

dokończyć dzieła destrukcji. Powoli i systematycznie pruła wszystkie 

poduszeczki i wkładki, którymi wyściełane były jej kostiumy. Skończyła 

dopiero koło dziesiątej i przystąpiła do sporządzania listy zakupów na następny 

dzień. 

Na poczesnym miejscu znalazł się tam kostium bikini oraz perfumy Bon Soir. 

Według reklamy, ich tajemniczemu zapachowi musieli ulec wszyscy męŜczyźni. 

Oczywiście Melanii nie chodziło o wszystkich męŜczyzn. Interesował ją przede 

wszystkim jeden... 

Resztę wieczoru zajęło jej myślenie o Sloanie. Gdzie jest w tej chwili? CŜy 

pamięta o niej? Czy w dalszym ciągu tak śmiesznie tuli się do poduszki? 

Itty chrząknął. Melania powróciła do rzeczywistości. Oderwała wzrok od okna, 

za którym widać było róŜnobarwne liście opadające z pobliskich drzew. 

- Czy... czy masz jakieś problemy, laleczko? - spytał nieśmiało Itty. - Bo jeśli 

tak, to zawsze... 

Dziewczyna przerwała mu, podnosząc do góry rękę, Sięgnęła po ołówek i 

złamała go. Rogalik aŜ podskoczył na krześle, jakby usłyszał trzask łamanych 

kości. 

Melania zsunęła pantofle z nóg i połoŜyła stopy na biurku. Oczy Itty'ego niemal 

wyszły z orbit. Zwłaszcza Ŝe dostrzegł rąbek jej koronkowej bielizny. 

- Tak naprawdę, to niewiele o mnie wiesz - stwierdziła sentencjonalnie. - 

Powinniśmy się lepiej poznać. 

Rogalik z trudem przełknął ślinę. 

- Tak? - wykrztusił. 

Ale dziewczyna nie chciała rozwijać tematu. Sięgnęła po pilota i włączyła 

miniaturowy telewizor, który zainstalowano niedawno w jej pokoju. Po krótkich 

poszukiwaniach odnalazła w końcu mecz baseballowy. 

Przez chwilę patrzyli w milczeniu w ekran. 

- Patałachy - mruknęła w końcu pod adresem ubranej na czerwono druŜyny. - 

Jeśli Bernacetti będzie się tak ruszał, to nigdy nie dotrze do pierwszej bazy. 

Itty nie skomentował tego. Patrzył na Melanię tak, jakby spadła z księŜyca. 

- O co chodzi, laleczko? - spytał w końcu. Wyjęła z biurka torebkę fistaszków, 

otworzyła ją 

i podsunęła Rogalikowi. 

- Poczęstuj się. 

Itty spojrzał na nią, a następnie na stojące tuŜ obok ciasteczka. 

- Wolałbym twoje wypieki. 

Dotknęła policzków, a następnie spojrzała na It-ty'ego. CzyŜby pozwolił sobie 

na impertynencję? Ale nie, nawet nie patrzył na nią, tylko zupełnie gdzie indziej. 

- Proszę bardzo - powiedziała zawstydzona z powodu swoich podejrzeń. - OtóŜ 

mam coś, co mogłoby cię zainteresować. 

- Cho... cholera! - Itty znowu zaczął się dławić. Sięgnęła pod biurko i wyjęła z 

kubełka z lodem 

butelkę imbirowego piwa. W prawej kieszeni Ŝakietu miała otwieracz. Itty 

spojrzał na nią jak na czarodziejkę. 

- Piwo imbirowe? Prawdziwe? W mojej ulubionej, staroświeckiej butelce! 

- To dla ciebie. 

Wypił pierwsze łyki. Najpierw nieśmiało, ale po chwili piwo zagulgotało mu 

wesoło w gardle. Melania wyjęła talię kart i podsunęła mu, Ŝeby miał czym 

zająć ręce. Itty nareszcie wyglądał na nieco odpręŜonego. 

- Miałeś rację inwestując w Mogul i Centipede Electronics - powiedziała. - 

Akcje tych firm przyniosły spore zyski. 

Itty nabrał całą garść fistaszków i intensywnie je przeŜuwał. Następnie sięgnął 

po butelkę i wypił resztkę piwa. Dziewczyna postawiła przed nim następną. 

- Wiem - mruknął. 

- Właśnie. Teraz pora na następny ruch. Masz jakieś propozycje? 

Itty zaczął tasować karty, a następnie wyłoŜył jedną na wierzch talii i podał jej 

kolejną. Melania od razu domyśliła się, o co mu chodzi. 

- Nie mam - odparł. - Ty tu jesteś od myślenia. Melania skinęła głową. Zgadzała 

się z tym całkowicie. 

- Popatrz, teraz Heraandez wybija piłkę - powiedziała. - ZałoŜę się, Ŝe nikt jej 

nie przejmie. 

Rogalik pokręcił głową. 

- Daj spokój. Komuś musi się udać. 

Okazało się, Ŝe nie miał racji. Znowu sięgnął po piwo i wypił pół butelki. 

- Więc, co radzisz? - spytał. 

- Vertigo - powiedziała. 

- Sloan uwaŜał, Ŝe to nie ma sensu. 

- Vertigo to mała, rodzinna firma. Wielkie koncerny tylko czekają, Ŝeby ją 

wykupić. 

- Wiem, robią bieliznę, którą nosi moja luba... - przerwał i spojrzał z 

przeraŜeniem na Melanię. Nie wiedział, jak zareaguje na słowo „luba" w 

odniesieniu do własnej matki. 

- Właśnie. - Skinęła głową. - Sama mam zamiar zrobić zakupy w ich firmowym 

sklepie. 

Itty sięgnął po następne ciasteczko. 

- Rób, co chcesz, laleczko - powiedział po namyśle. 

- Ostatecznie, upowaŜniłem cię do dysponowania moją forsą. Jeszcze kartę? - 

spytał. 

- Nie, dziękuję. Oko - stwierdziła, wykładając asa i dziesiątkę. - Zatem 

kupujemy Vertigo. 

Rogalik pokręcił głową. Nie miał pojęcia, skąd biorą się cudowne karciane 

umiejętności zarówno matki, jak i córki. 

- To nieprawdopodobne - wymamrotał. - To nie tylko szczęście, ale... coś 

więcej. 

Melania miała w poniedziałki sporo pracy. Tak więc lista zakupów musiała 

poczekać do wtorkowego popołudnia. Kiedy wreszcie kupiła to, co chciała, jak 

najszybciej pojechała do siebie. Tutaj przebrała się i skropiła perfumami. Tak 

odświeŜona pospieszyła do Sloana. 

Ale ten nawet się z nią nie przywitał. Danielle powiedziała, Ŝe siedzi w bawialni 

i ogląda telewizję. Mćlama zaproponowała, Ŝeby zrobiły placek z wiśniami i 

dziewczynka klasnęła w ręce. Wkrótce jednak posmutniała, bo przypomniała 

sobie, Ŝe w domu nie ma wiśni. 

- Przyniosłam całą torbę - powiedziała Melania. 

- Musisz je teraz wydrylować i posypać cukrem i cynamonem. 

- Co to znaczy „drelować"? - spytała Danielle. 

- Drylować. To znaczy wyjmować pestki. 

- Ach, rozumiem - rzekła z uśmiechem dziewczynka. 

Melanii przypomniało się, jak kiedyś mała, siedząc jej na kolanach, wskazała na 

brwi. 

- To są brewki - stwierdziła. - A gdzie wobec tego są pozory? 

Okazało się, Ŝe chodzi jej o zwrot „wbrew pozorom". 

Weszła do bawialni. Sloan nie zwrócił na nią uwagi. 

Przeszła tuŜ obok niego, z nadzieją, Ŝe poczuje zapach perfum. Jednak Sloan 

poprosił tylko, Ŝeby mu nie zasłaniała. Wyszła obraŜona. 

Przystąpiła do wyrabiania ciasta, po czym wyłoŜyła je wiśniami i wstawiła do 

piekarnika. Po całym domu rozszedł się smakowity zapach. Wkrótce w kuchni 

pojawił się Sloan. 

- Przyszła koza do woza - powiedziała Danielle. Sloan skrzywił się. 

- Kiedyś dzieci potrafiły uszanować starszych - stwierdził sentencjonalnie. - Co 

tak ładnie pachnie? 

- To perfumy Melanii. 

Sloan wciągnął głęboko powietrze. 

- Wobec tego zjem Melanię. 

Dziewczyna nareszcie zrozumiała, Ŝe męŜczyzn nie przyciągają Ŝadne perfumy, 

a jedynie zapach dobrego jedzenia. 

Kolację zjedli w miłej, wręcz przyjaznej atmosferze. Kiedy skończyli, dobiegała 

dziewiąta. Melania zaofiarowała się, Ŝe połoŜy Danielle, a Sloan miał 

pozmywać. 

Mała szybko się umyła. Była juŜ bardzo senna i w związku z tym wysłuchała 

jedynie połowy bajki o śpiącej królewnie. Melania przykryła ją kołderką i 

wyszła. 

TuŜ za progiem zderzyła się ze Sloanem, który dyszał cięŜko i patrzył na nią 

oczami potępieńca. Dopiero teraz zrozumiała, jak bardzo go pragnie. Oparła się 

plecami o ścianę. Jej ciało drŜało jak w febrze. 

- Jak się miewasz? - spytała łamiącym się głosem. ZbliŜył się do niej tak, Ŝe 

poczuła jego oddech na 

policzkach. 

- Jessica chce odebrać małą - powiedział. - Kończy się jej urlop, poza tym 

twierdzi, Ŝe się stęskniła. Mogłabyś się do mnie przeprowadzić. Nie musisz 

jeszcze wychodzić za mąŜ... 

- Sama nie wiem... - powiedziała słabym głosem. 

- Doprowadzisz mnie do szaleństwa - jęknął. 

Przez chwilę powstrzymywał się olbrzymim wysiłkiem woli. W końcu jednak 

nie wytrzymał. Wziął ją w ramiona i pocałował. Usta dziewczyny oddały 

pieszczotę. 

- Przeprowadzisz się? 

Melania chciała się jeszcze nad tym zastanowić. Nie znosiła poganiania. 

- MoŜe tak, moŜe nie - westchnęła. 

Sloan puścił ją i zaczął się nerwowo przechadzać po pustym korytarzu. Był 

wściekły. Raz jeszcze się upokorzył, a Melania znowu nie chciała się zgodzić. 

- Nie wygłupiaj się! Nie będę cię pytał o zdanie. Masz przeprowadzić się 

natychmiast po wyjeździe Danielle! 

Błękitne oczy dziewczyny zaczęły ciskać błyskawice. 

- Co takiego?! Znowu zaczynasz dyktować warunki?! Nie będę słuchała 

Ŝ

adnych rozkazów! 

- Pamiętasz, jak było z Perezem? Melania obróciła się na pięcie. 

 - To co innego! - rzuciła przez ramię. Zatrzymał ją jeszcze przed drzwiami. 

Chwycił za ramię i przyciągnął do siebie. Dziewczyna poddała się bez oporów. 

PrzecieŜ chciała być jego. Miała nadzieję, Ŝe weźmie ją siłą. 

- Przemyśl to sobie - syknął. - Proponuję ci moje Ŝycie i mój dom. Nie mam nic 

lepszego. 

Pocałunek, który potem nastąpił, mógł trwać całą wieczność. W końcu Sloan 

zostawił ją w przedpokoju. Sama nie wiedziała, jak udało jej się ubrać, a potem 

szczęśliwie dojechać do domu. 

- Czy nie sądzi pan, Ŝe pani Inganforde bardzo się zmieniła? - zapytał Devereau 

i spojrzał w stronę miejsca, przy którym kręcił się niczym kogut przy kurniku 

Nick Landis. 

Słoan miał ochotę odpowiedzieć przekleństwem. Jednak zmiął tylko w dłoni 

opakowanie po herbatnikach i cisnął je z furią do kosza. Melania w normalnych 

ubraniach, bez pomniejszaczy i poduszek, przyciągała teraz uwagę wielu 

męŜczyzn. 

- Ja mam nawet wraŜenie, Ŝe pani Inganforde inaczej teraz wygląda - ciągnął 

szef, nie zraŜony brakiem odpowiedzi. - ZauwaŜył pan? 

Sloan spojrzał raz jeszcze w stronę stołu. No tak, Nick znowu opowiada stare 

dowcipy. 

- ZauwaŜyłem - odparł krótko. 

- Pewnie chodzi na specjalne ćwiczenia odchudzające - Devereau zniŜył głos do 

szeptu. - Kobiety mają silną wolę. Mam wraŜenie, Ŝe zrzuciła z dziesięć 

kilogramów. MęŜczyźni zaczynają się za nią uganiać. A po- 

I za tym - zaczerpnął tchu - poza tym stała się pewna siebie. Słyszał pan jej 

wykład o moŜliwościach inwestycyjnych związanych z nową zastawką sercową 

Buttermana? Nasza firma nigdy nie inwestowała w medycynę. ChociaŜ... - szef 

urwał, poniewaŜ przy Melanii pojawili się nowi męŜczyźni. Zrobiło się za 

głośno. Poza tym odniósł wraŜenie, Ŝe Raventhrall go wcale nie słucha. 

Sloan podszedł do Melanii. I    - Dziękuję za ciasto - powiedział. 

Odwróciła się i uśmiechnęła do niego zdawkowo. To wszystko. 

Wieczorem spotkali się w windzie. Oboje wyszli z pracy nieco później. Razem z 

nimi jechało jeszcze kilka osób. 

- Dziękuję za róŜe - powiedziała Melania. - I za wiadomość na temat zastawki 

Buttermana. 

Pociągnął nosem. Dziewczyna pachniała kwiatami tak jak dawniej. 

- Nic takiego. Spłacam tylko swój dług. 

Napięcie między nimi rosło. Gdyby nie inni pasaŜerowie, natychmiast rzuciłby 

się na Melanię i wziąłby ją w windzie. Jej rozszerzone źrenice i płytki oddech 

wskazywały, Ŝe nie miałaby nic przeciwko temu. 

Nagłe Sloan zdębiał. Maleńka ręka Melanii zaczęła intymne penetracje. Zaczęła 

od jego pośladków, a następnie przesunęła się niŜej. Przez cały czas dziewczyna 

zachowywała się tak, jakby się nic nie stało. 

Kiedy wysiedli z windy, Sloan wziął ją za ramię. 

- Jesteśmy zaproszeni do Itty'ego - powiedział. 

- Zrobiłaś na nim ostatnio duŜe wraŜenie. 

Rogalik powitał ich w drzwiach. W jednej ręce trzymał patelnię, z którą 

przybiegł z kuchni. 

- Rozbierajcie się szybko - powiedział. - Zaraz będą naleśniki. Pozostali są w 

salonie. Grają w bilard. 

Zajrzeli do olbrzymiej sali, z której co jakiś czas dobiegały głośne wybuchy 

ś

miechu. Danielle trzymała w dłoni mały, kupiony specjalnie dla niej kij i stojąc 

na krzesełku, starała się wbić kolejną bilę do łuzy. 

- To dzieło mojej lubej - wyjaśnił Itty. - Danielle powiedziała, Ŝe woli bilard od 

kart. 

- Została jej jeszcze ruletka - zauwaŜyła Melania. Sloan objął dziewczynę. Pod 

kostiumem bez trudu 

wyczuł jej krągłe kształty. 

- Zaproponowałem Mel, Ŝeby się do mnie przeprowadziła po wyjeździe 

Danielle. 

Rogalik ściągnął bujne brwi. 

- UwaŜaj, bo potem będzie chciała za ciebie wyjść 

- powiedział. 

Sloan przyciągnął dziewczynę bliŜej. 

- Właśnie o to chodzi. 

- To wspaniale - ucieszył się Itty. - Laleczka powinna być dobrą Ŝoną. - Spojrzał 

na naleśnik. - Przepraszam, ale muszę juŜ iść do kuchni. 

Melania i Sloan weszli do salonu, gdzie powitały ich Delilah wraz z Danielle. 

SłuŜący, który miał według słów Itty'ego „opiekować się damami", równieŜ 

skinął im głową. 

- Nie przeprowadzę się do ciebie - szepnęła dziewczyna, kiedy reszta 

towarzystwa na powrót zajęła się bilardem. — Nie potrafiłabym się 

przystosować do twojego... stylu. PrzecieŜ moŜemy kochać się i mieszkać 

oddzielnie. 

I Sloan chciał jej coś odpowiedzieć, ale do sali wkroczył Itty w towarzystwie 

kucharza. Goście dostali talerzyki z gorącymi naleśnikami. Zaczęła się uczta. Po 

jedzeniu nastąpiły tańce. Sloan pociągnął Melanię za rękę. - Chcę być z tobą - 

powiedział, nawiązując do poprzedniej rozmowy. - O co ci chodzi? Dlaczego 

boisz się małŜeństwa? 

Poczuła, Ŝe Sloan przesuwa rękę coraz niŜej. Po chwili włoŜył ją pod pasek od 

spódnicy i zaczął pieścić jej pupę. Melania nawet nie zastanawiała, się, czy ktoś 

z obecnych to zauwaŜył. Dosłownie zaparło jej dech w piersiach. Patrzyła na 

Sloana z niemą fascynacją. Nagle wyrwała się z jego objęć i wybiegła do sali 

bilardowej. Delilah zmarszczyła brwi, ale Itty pogłaskał jej dłoń i szepnął coś 

uspokajającego do ucha. Sloan znalazł Melanię przy jednym ze stołów. - Nie 

boję się małŜeństwa - powiedziała. - Boję się ciebie. - PrzecieŜ cię kocham. 

Nic nie powiedziała. Wzięła tylko kij i przyłoŜyła go do fioletowej dziewiątki. 

Najwyraźniej miała ochotę dokończyć partię Danielle. 

- MoŜesz zdjąć rękę z mojego biodra, Sloan? - spytała. - Nie mogę się 

skoncentrować. 

- Kobiety! - warknął Sloan przez zaciśnięte zęby. Od pamiętnego spotkania w 

„chałupie" Itty'ego 

minęły juŜ dwa dni, a on ciągle nie mógł się pozbierać. Pociągnął mocniej 

rączkę, aŜ metalowy blok z cięŜarkami odbił się od ramy przyrządu. 

Jednocześnie coś łupnęło mu w kościach. Cholera, muszę uwaŜać, pomyślał. 

Przeszedł do łodzi i zabrał się do wiosłowania. Robił to wolno i miarowo. 

Zamknął przy tym oczy, Ŝeby nic go nie rozpraszało. 

- Kobiety! 

Nagle poczuł znajomy kwiatowy zapach. Wydawało mu się, Ŝe śni. Otworzył 

jedno oko i ujrzał Melanię Sue Inganforde, całą w stretchach i lycrach. Jeszcze 

nigdy nie widział jej w takim stroju. Dziewczyna wyglądała jak prawdziwa, a w 

dodatku wyjątkowo kształtna, nimfa. Sloan poczuł, Ŝe wysiłek fizyczny wcale 

nie zmniejszył jego poŜądania. 

- Co tutaj robisz, Mel? PrzecieŜ nigdy nie ćwiczysz. Uśmiechnęła się słodko i 

zmierzwiła mu włosy. 

Następnie pochyliła się. Sloan poczuł na wargach smak pocałunku. 

- PrzecieŜ sala gimnastyczna jest dla wszystkich - powiedziała. - Wyglądasz, 

jakbyś zobaczył ducha. 

- A co z Danielle? - spytał, wycierając pot z czoła. 

- Pojechała z mamą na wycieczkę rowerową - odparła. - Itty zajął się praniem. 

To złoty człowiek. Czy wiesz, Ŝe chce zainwestować w przemysł ekologiczny? 

Melania usiadła w łódce obok. Zmniejszyła obciąŜenie wioseł i zaczęła poruszać 

nimi miarowo. Sloan patrzył na nią z prawdziwą przyjemnością. Obawiał się 

tylko, Ŝe dziewczyna nadweręŜy sobie mięśnie. 

- UwaŜaj na siebie - powiedział, pochyliwszy się w jej kierunku. 

- Nie przejmuj się - rzuciła. 

Wiosłowała wolno, w równym tempie, tak jak on wcześniej. Sloan starał się 

wpaść w jej rytm. Co chwila oboje pochylali się lub przeginali do tyłu. Zaczęli 

dyszeć. Pot spływał z ich ciał. Doznawali przy tym perwersyjnej przyjemności, 

jakby wiosłowanie łączyło ich jeszcze w jakiś inny, erotyczny sposób. 

Sloan nie miał odwagi przerwać. Czuł, Ŝe jest mu cięŜko, ale jego ciało wpadło 

w trans, z którego nie potrafił się wyrwać. Melania dotrzymywała mu kroku. 

- Co tak wolno? -- wysapała, kiedy istotnie trochę zwolnił. 

Przyspieszył. Oboje skupili się na ćwiczeniu. 

- Zadowolona? - spytał. Dziewczyna przestała wiosłować. 

- Nie będę biła jakichś głupich rekordów - wysapała. - Jestem kobietą. 

- ZauwaŜyłem - powiedział, patrząc na nią głodnym wzrokiem. 

- Tyle tylko Ŝe masz spaczone poglądy na temat kobiet - zaczęła, wolno 

dochodząc do siebie. - Traktujesz mnie jak przedmiot, który moŜna przenosić z 

miejsca na miejsce. 

- PrzecieŜ cię kocham! 

- No dobrze, traktujesz mnie jak ukochany przedmiot... 

Sloan spojrzał na nią tak, jakby niczego nie rozumiał. 

Kobiety, które znał, nigdy nie zgłaszały podobnych pretensji. Podrapał się w 

głowę. 

- Czego ty właściwie chcesz? 

- Równych szans! - wypaliła. 

- To znaczy? - spytał z niezbyt mądrą miną. 

- Teraz ja cię będę podrywać - powiedziała. - Ciekawe, jak poczujesz się na 

moim miejscu. Pamiętasz, zaczęłam juŜ w windzie. - Zaczerwieniła się lekko. 

- Teraz nastąpi dalszy ciąg. 

Trzy dni później Jessica Villiancourt zastukała do drzwi brata. Otworzył jej ktoś, 

kto tylko w niewielkim stopniu przypominał znanego jej osobnika. 

- Czy to zasługa Danielle? - spytała, wskazując cienie pod oczami brata. 

Sloan pokręcił przecząco głową. 

- Mama! - w przedpokoju rozległ się głośny pisk. Danielle rzuciła się w objęcia 

wysokiej brunetki. 

Później, kiedy usiedli w bawialni przy herbacie, Jessica jeszcze raz przyjrzała 

się bratu. 

- Nie poznaję cię, Sloan -powiedziała. -Trudno mi uwierzyć, Ŝebyś dał się tak 

omotać jednej kobiecie. Romanse zawsze ci słuŜyły... 

- To nie jest Ŝaden romans - sprostował Sloan - Kocham Melanię i chcę się z nią 

oŜenić. 

Jessica wzięła Danielle na kolana. 

- Wiedziałam, Ŝe to się kiedyś przydarzy twojemu wujowi, Danny. Opowiedz mi 

o tej Melanii. Jestem bardzo ciekawa. 

Mała pocałowała matkę w policzek i przytuliła się do niej. 

- Och, Melania jest bardzo fajna. Przypomina trochę śpiącą królewnę. Raz 

widziałam, jak wujek j ą pocałował, a ona zatrzepotała powiekami, zupełnie jak 

na filmie. 

Jessica spojrzała na brata, któremu najwyraźniej zrobiło się głupio. Spuścił 

wzrok i skurczył się, jakby chciał zniknąć. 

- A jak zachował się wujek? 

- O, wyglądał jak głodny kocur. - Jessica roześmiała się, rozbawiona trafnością 

porównania. - Ale potem chyba nie czuł się dobrze. Słyszałam nawet, jak jęczał 

w nocy. MoŜe Melania zrobiła mu coś złego... 

Jessica pogładziła córkę po głowie. 

- Nic mu nie zrobiła, Danny. Wujek Sloan po prostu się zakochał. 

- Aha - powiedziała dziewczynka i zamilkła. - A co to znaczy? Bo w bajkach to 

zawsze trzeba najpierw pokonać smoka albo złą czarownicę, Ŝeby się oŜenić z 

księŜniczką. 

- W Ŝyciu jest dokładnie tak samo - powiedziała Jessica. - Tyle Ŝe smok nazywa 

się „kariera" albo „niezaleŜność". 

- Nie rozumiem - szepnęła Danielle i zasnęła. PołoŜyli ją na kanapie, a sami 

przeszli do kuchni, 

Ŝ

eby napić się jeszcze herbaty. 

- Chętnie bym ją poznała. To musi być bardzo miła osoba. 

- Kobiety! - rzucił Sloan w stronę sufitu. 

- Znając ciebie, pewnie wybrałeś jakąś wysoką piękność z gestem. 

Sloan pokręcił głową. 

- Nie. Melania jest niska i skąpa. 

-Siostra zmarszczyła brwi. 

- Zdaje się, Ŝe zaczynam rozumieć - powiedziała. Jessica spotkała się z Melanią 

jeszcze tego wieczoru 

u Itty'ego na uroczystej kolacji na cześć Danielle. Dziewczynka siedziała na 

honorowym miejscu, a pozostali goście po obu stronach wielkiego stołu. 

W pewnym momencie Rogalik zaczął stukać łyŜeczką w pusty kieliszek. Goście 

uciszyli się. 

- Tak się składa - zaczął - Ŝe Ŝegnamy się z Danielle. Ale niedługo my równieŜ - 

ś

cisnął dłoń narzeczonej - opuścimy Kansas City. Po Święcie Dziękczynienia 

wybieramy się do Las Vegas. 

- Jaka szkoda - westchnęła Jessica. - Biedny Sloan zostanie tutaj jak sierota. 

- Poradzę sobie - mruknął ponuro brat. 

- Mam pewne plany związane ze Sloanem - powiedziała Melania i dotknęła 

wnętrza jego uda. Drgnął. Nagle przed jego oczami pojawiły się wszystkie 

gwiazdy i planety. 

- No, no - powiedziała Jessica. 

Po kolacji panie udały się do pokoju bilardowego, a Sloan i Itty usiedli przy 

kominku ze szklaneczkami bourbona. 

- Mam zamiar upić moją laleczkę w Las Vegas, a następnie się z nią oŜenić - 

zwierzył się Itty. - Ostatnio wcale nie pali się do małŜeństwa. 

- MoŜe to dziedziczne -westchnął Sloan. 

- A ty co chcesz zrobić z Melanią? Pamiętaj, Ŝe nie dam jej skrzywdzić. 

Sloan wzruszył tylko ramionami. Po chwili dołączyła do nich Danielle, której 

nie poszczęściło się w pierwszej grze. 

- Wujku, czy to prawda, Ŝe oŜenisz się z Melanią i będę miała wielu nowych 

kuzynów? - spytała. 

- Kto tak powiedział? 

- Mama. 

Sloan poczuł się osaczony. 

- Pytałam Melanię - dodała ziewając Danielle. 

- Mówiła, Ŝe nie ma nic przeciwko temu. Tyle Ŝebyś był bardziej sys... aa... 

sym-patyczny. Nie, sys-te-ma-ty-czny. I Ŝebyś pozwolił jej decydować. 

Jeszcze tej nocy, kiedy wyszła z kąpieli, usłyszała sygnał domofonu. Podniosła 

słuchawkę. 

- Kto tam? 

- To ja - usłyszała znajomy głos. - Wpuść mnie. Zrobiło się strasznie zimno. 

- Sloan? - nacisnęła guzik. 

Narzuciła na siebie lekki szlafrok i otworzyła drzwi. Sloan dotarł do niej w 

rekordowym tempie. 

- Wpuścisz mnie, czy mam ci zrobić scenę? - rzucił. Przesunęła się w głąb 

mieszkania. 

- Wejdź, proszę. 

Wpadł do jej mieszkania jak rozjuszony byk i zatrzasnął za sobą drzwi. Rzucił 

na wieszak płaszcz i zdjął buty. ZauwaŜyła, Ŝe znowu ma róŜne skarpetki. 

- MoŜe odrobinę szarlotki? - zaproponowała. 

- Nie chcę Ŝadnej szarlotki - powiedział, przygarnąwszy jej drobne ciało. - 

Dobrze wiesz, Ŝe chcę ciebie. 

Wziął ją na ręce i zaniósł do sypialni. JuŜ po chwili leŜała naga na środku łoŜa z 

baldachimem. Lekki szlafrok okrywał szczelnie terrarium z Ŝółwiem. 

Sloan przez chwilę walczył ze spodniami, a potem spoczął tuŜ obok niej. Miał 

na sobie jeszcze koszulę i krawat. 

- Brakowało mi ciebie - wyznała, kładąc mu rękę na piersi. 

Zaczął ją całować i pieścić. Dziewczyna poczuła, jak dreszcz podniecenia 

przebiega jej ciało. 

- Mój kochany - szepnęła, przeczesując mu włosy palcami. 

- Wiesz, Ŝe nie akceptuję tej sytuacji - mruknął, całując jej szyję. 

- Nie mówmy o tym. 

Rozwiązała mu krawat i zaczęła rozpinać guziki. 

Sloan połoŜył się na plecach. Przymknął oczy. Wystarczało mu to, Ŝe czuje 

Melanię tuŜ obok. 

W końcu rozpięła ostatni guzik. Schyliła się i pocałowała go w pępek. Giętki 

język dziewczyny zaczął wyczyniać cuda na jego skórze. 

- Co się dzieje?! - jęknął. 

- Pragnę cię! 

Chwycił ją mocno. Chciał nareszcie poczuć jej kobiecość. Pragnął mieć ją pod 

sobą. 

Ich ciała przywarły do siebie. Zaczęli się poruszać równym rytmem, jakby 

musieli przepłynąć przez bezkres rozkoszy. Tyle Ŝe tym razem mieli do 

dyspozycji jedną, złoŜoną z dwojga ciał, łódkę. 

 

 

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY 

 

 

- Panie Raventhrall! Pani Inganforde! Opamiętajcie się! Mamy się tutaj 

zastanowić nad strategią inwestowania, a nie zaczynać wojnę. Grandma's Nutty 

Cookies to rzeczywiście przyjemna mała firma, która chce wypuścić akcje. 

Stockhobn Motors to starzy wyjadacze. KrąŜą słuchy, Ŝe mają się połączyć z 

jakimś duŜym koncernem. Przestańcie sobie skakać do oczu i zastanówmy się 

wspólnie, która z firm daję większe szanse zysku. 

Uczestnicy spotkania stulili uszy po sobie i zaczęli niepewnie zerkać w stronę 

powaśnionych kolegów. Melania wyglądała jak furia. Sloan miał zmierzwione 

włosy i przekrzywiony krawat. Jego oczy pałały Ŝądzą zemsty. 

Devereau chrząknął i spojrzał na zegarek. 

- Ogłaszam dziesięć minut przerwy - powiedział i spojrzał na drugi koniec stołu. 

- Chodźcie ze mną. 

Sloan zatrzymał się przed otwartymi drzwiami. 

- Proszę, damy mają pierwszeństwo. 

- Geniusze finansów powinni zawsze być pierwsi - odparła, uśmiechając się 

złośliwie. 

W końcu znaleźli się w biurze szefa. Devereau spojrzał na nich groźnie i 

poprosił, Ŝeby usiedli. 

- Dobrze, macie państwo problem i nie wypuszczę was, dopóki go nie 

rozwiąŜecie - zagroził. - Panie Raventhrall, uwaŜa pan, Ŝe Grandma's Nutty 

Cookies to dobra firma, prowadzona Ŝelazną ręką przez starszą właścicielkę... 

- Dobra, ale mała - wpadła mu w słowo Melania - Sloan jest Ŝałośnie 

staroświecki w swoim upodobaniu do starszych kobiet. 

Devereau spojrzał na nią groźnie. 

- Nie przeczę, Ŝe Stockholm Motors to pewniejsza lokata. MoŜe jednak 

wysłuchamy pana Raventhralla. 

Sloan wzruszył ramionami. 

- Nie mam juŜ nic do dodania - powiedział. Devereau zdjął okulary i zaczął 

przecierać szkła. 

WciąŜ był powaŜny, chociaŜ na jego ptasiej twarzy pojawił się nieznaczny 

uśmiech. 

- A moŜe to jakiś osobisty problem - zaczął. - ZauwaŜyłem, Ŝe pani Inganforde 

zmieniła ostatnio, hm... styl. Zaczyna pani odbierać klientów kolegom. 

Melania wygładziła fałdy kostiumu i spojrzała śmiało na obu męŜczyzn. 

- To Sloan nie chce współpracować. Albo się wyzłośliwia, albo w ogóle nie chce 

ze mną rozmawiać! 

Devereau spojrzał na swojego najlepszego pracownika. 

- Jakieś problemy? - spytał. 

- To przez nią - odparł zagadnięty - Po prostu strasznie działa mi na nerwy. 

- Co pani robi, pani Inganforde? 

- Nie chce się zdecydować - ciągnął Sloan. - Ciągle szuka wymówek. 

Dziewczyna zaczerwieniła się. Wstała, jakby miała zamiar wyjść, ale po chwili 

opadła na krzesło. 

- Czy moŜemy porozmawiać o tym na osobności -  spytała. - Jestem pewna, Ŝe 

wypracujemy jakiś kompromis. 

Szef skinął głową. Nie zwlekając wstał i zamknął za sobą duŜe dźwiękoszczelne 

drzwi. 

Sloan popukał się w czoło. 

- Kompromis? Nie zaczynaj znowu... - Nagle poczuł, Ŝe sytuacja zaczyna się 

zmieniać. Dziewczyna wstała. Nie wyszła jednak z gabinetu, tylko usiadła mu 

na kolanach. 

- Przeprowadź się do mnie - zaproponowała pojednawczo. 

Objął ją i przytulił mocno. Jego usta szukały wycięcia tuŜ nad wspaniałym 

biustem Melanii. 

- To ja cię prosiłem pierwszy - zauwaŜył. Poprawiła mu krawat i zaczęła 

rozczesywać palcami 

zmierzwione włosy. 

- To moŜe zostałbyś przyjacielem domu. 

- Kim? - Oderwał się na moment od jej szyi. 

- No wiesz, przychodziłbyś pogadać albo pograć w karty. 

- To moŜe ty zostaniesz przyjacielem mojego domu - zaproponował. - Jest 

większy. 

Dziewczyna próbowała przemyśleć sytuację. Nie było to łatwe, gdyŜ ruchliwy 

język Sloana dotarł aŜ do delikatnej skóry tuŜ nad piersiami. 

- Wiesz, musimy się jakoś dopasować - zaczęła z innej beczki. - To dopiero 

początek związku. Oboje powinniśmy zrezygnować z pewnych przyzwyczajeń. 

Ja, na przykład, nie znoszę bałaganu. 

- Nie widziałaś? Posprzątałem w swoim pokoju. 

Melania przypomniała sobie, Ŝe Sloan istotnie doprowadził do ładu swoje akta. 

Ale jeśli wydawało mu się, Ŝe zgarnięcie śmieci pod biurko załatwi sprawę, to 

powinna mu uświadomić, Ŝe tak nie jest. 

- Mógłbyś to zrobić dokładniej - mruknęła. - Widzisz, Sloan, mamy zupełnie 

inne charaktery, osobowości. Długo o tym myślałam. Zrobiłam nawet listę 

róŜniących nas... 

Omal nie wylądowała na podłodze. Sloan wstał gwałtownie i podszedł do 

dźwiękoszczelnych drzwi. 

- Jesteś beznadziejna - stwierdził. I wyszedł. 

Dwa dni później Melania siedziała nachmurzona w swoim pokoju. Od czasu 

spotkania w gabinecie szefa Sloan unikał jej. Odniosła wraŜenie, Ŝe tym razem 

podjął nieodwołalną decyzję. 

Złamała kolejny ołówek. Dobrze, jeśli Sloan jest tak honorowy, dostanie to, 

czego oczekuje. 

Usiadła do komputera i zapisała krótką wiadomość. Następnie wysłała ją 

poprzez sieć do Sloana. 

„Cześć, kochanie! MoŜe wybierzesz się ze mną na kolację lub potańczyć?" 

Po upływie kilku sekund na jej ekranie pojawiło się krótkie słowo: 

„Kiedy?" 

„Sam zdecyduj". 

„Kto płaci?" 

„MoŜe ja, moŜe kaŜdy za siebie?" - jej palce pracowały coraz szybciej. 

„Nic z tego. Płacę za nas dwoje". 

Skrzywiła się, jakby połknęła cytrynę, ale nic jednak nie odpowiedziała. Nie 

chciała zaczynać nowej wojny. Po paru minutach zajrzała do Sloańa, Ŝeby 

ustalić szczegóły. 

Siedział przy biurku, na którym piętrzyły się róŜnorodne wyroby firmy 

Grandma's Nutty Cookies. Puste papierki walały się po podłodze. 

Dziewczyna wzięła się pod boki. 

- No wiesz, wystarczy cię zostawić samego na parę dni i proszę, oto efekty. 

Sloan wstał i próbował zgarnąć nogą część papierów pod biurko. 

- Nie ośmieszaj się! 

Spojrzał groźnie na Melanię i ruszył w jej kierunku. WciąŜ stała przy drzwiach. 

Kiedy się do niej zbliŜył, oparła się plecami o ich gładką powierzchnię. Serce 

skoczyło jej do gardła. Jeśli myślała, Ŝe rozłąka ostudzi jej zapały, to się myliła. 

Poczuła jego wargi na swoich ustach. Dreszcz poŜądania przeszył jej ciało. Nie 

miała siły się opierać. Tyle Ŝe Sloan jej nie pocałował. Dotknął jedynie jej ust, a 

następnie szepnął: 

- Przeprowadź się do mnie. 

Chciała coś powiedzieć, ale nie mogła. Musnął właśnie jej piersi. Delikatnie, 

jakby przez przypadek, ale Melania wiedziała, Ŝe zrobił to celowo. 

- Sloan... Nie jestem jeszcze gotowa. Zaczął całować jej szyję. 

- Dobrze, ale to ja płacę za kolację. Przyjadę po ciebie o ósmej. 

Potrząsnęła rozpaczliwie głową. 

- Nie mogę. Odbieram mamę i Itty'ego z lotniska. Sloan wypuścił ją z objęć i 

zaklął cicho. 

 

- Co? A tak, pobraliśmy się potajemnie. - Itty połoŜył olbrzymiego indyka na 

półmisek. Sięgnął jeszcze do lodówki po butelkę imbirowego piwa. - Laleczka 

chce, Ŝeby Melania dowiedziała się pierwsza. Mam szczęście, co, Sloan? Kto by 

pomyślał, Ŝe taka sztuka jak Delilah wybierze właśnie mnie. 

Sloan skończył właśnie krojenie sałaty. OdłoŜył wielki nóŜ i spojrzał Ŝałośnie na 

Rogalika. 

- A jak ci idzie z moją pasierbicą? Delilah chce, Ŝebyśmy urządzili jej wielkie 

wesele. Takie na trzysta osób. Mam nawet pomysł na tort. Zamiast młodej pary 

albo gołąbków, ustawimy na szczycie wielką rękawicę baseballową! Co ty na 

to? Sloan wzruszył ramionami. 

- Pomysł jest dobry, tylko obawiam się, Ŝe nigdy nie uda mi się zaciągnąć 

Melanii do ołtarza. - Zamyślił się na chwilę. -A jeśli juŜ się zdecyduje, to na 

szczycie tortu ustawi komputer albo segregator! 

Te słowa zabrzmiały w uszach Itty'ego jak bluźnier-stwo. 

- Nie jest chyba tak źle - powiedział. - Myślę, Ŝe masz do niej złe podejście. 

Obaj męŜczyźni ruszyli do jadalni. Kiedy weszli do sali bilardowej, zauwaŜyli, 

Ŝ

e kije leŜą na podłodze, a Delilah i Melania całują się nieprzytomnie. 

- Powiedziała jej - szepnął Itty. 

Melania podbiegła do niego i, wprawnie omijając indyka, ucałowała w obydwa 

policzki. Następnie przytuliła się do Sloana i zaczęła płakać. Sloan posłał 

Rogalikowi bezradne spojrzenie. 

- Kobiety - westchnął Itty. śona odebrała mu półmisek, a następnie sama 

zaczęła płakać. -Popatrz na nie. CzyŜ nie są wspaniałe? 

W poniedziałek rano Sloan bawił się papierami w swoim biurze. Ze starej oferty 

inwestycyjnej zrobił nawet rakietę. Melania nadspodziewanie dobrze zniosła 

wiadomość o ponownym zamąŜpójściu matki. Mimo to Sloan dał jej cały 

weekend, Ŝeby doszła do siebie. 

Teraz siedział w biurze, rozmyślając o dziewczynie. Przypominał sobie jej nagie 

ciało, które wydawało się tak drobne i bezbronne na łoŜu z baldachimem. Jak 

wspaniale mogliby razem spędzać długie zimowe wieczory. Zwłaszcza gdyby 

wyjechali na farmę w Iowa. 

Zmiął jeszcze jeden papier. Rzucił go, nie dbając o to, gdzie leci. Dlaczego 

Melania uparła się, Ŝeby pozostać niezaleŜna? Sloan jednak po części ją 

rozumiał. Dopiero teraz zaczęła robić karierę w interesach. Chce się wybić. 

Pewnie dopiero po jakimś czasie zrozumie, Ŝe to nie wszystko. 

A właśnie, jak tam interesy? Sloan wyprostował się w fotelu i włączył 

komputer. Zaczął przeglądać notatki. Wieprzowina w dół. Soki skoczyły o kilka 

procent. Jeniffer z rachunkowości urodziła dziewczynkę. M. S. Inganforde 

przeprowadziła się do pokoju nr 6. Proszę kierować tam korespondencję i 

klientów. 

No tak, pomyślał, nareszcie dopięła swego. Ma juŜ większe biuro z łazienką i 

sofą. Teraz zacznie kolekcjonować klientów. A później obudzi się któregoś 

pięknego dnia i zacznie się zastanawiać, dla kogo i po co to wszystko. 

Wieczorem spotkali się przy windzie. Melania spojrzała na niego uwodzicielsko. 

Kiedy znaleźli się w środku, wtuliła się w niego, chociaŜ w windzie było 

zupełnie luźno. Sloan nie mógł pozostać na to obojętny. Poczuł gwałtowny 

dreszcz poŜądania. Delikatnie dotknął biodra dziewczyny. 

- Kolacja? - szepnęła mu do ucha. 

- Z okazji przeprowadzki? - spytał, patrząc na nią z ironią. — Stajesz się powoli 

prawdziwym demonem finansów. 

Melania przytuliła się do niego jeszcze mocniej. 

- Właśnie. Powinniśmy to uczcić - szepnęła i zwilŜyła językiem wargi. - Mogę 

po ciebie przyjechać o ósmej. 

Sloan szarpnął się w stronę drzwi. Inni pasaŜerowie spojrzeli na niego z 

niesmakiem. Jakaś starsza pani jęknęła, poniewaŜ nadepnął jej na palce. 

- To ja mogę przyjechać po ciebie! Dziewczyna roześmiała się. 

- Wiesz, jesteś niepoprawny. 

Obciągnęła Ŝakiet i spódnicę, a on mógł podziwiać z góry jej wspaniałe piersi 

półukryte w czarnych koronkach biustonosza. 

- Tak uwaŜasz? 

- Mhm. Prawdziwy, staroświecki samiec z bagaŜem przyzwyczajeń i przesądów. 

Zgrzytnął zębami. Winda zatrzymała się właśnie na parterze. Nawet nie 

zauwaŜyli, kiedy zostali sami. Sloan przytrzymał ręką zamykające się drzwi. 

- Pewnie uwaŜasz, Ŝe moŜesz to wykorzystać - powiedział. - Uwieść mnie i 

porzucić po kilku dniach. Albo, jeszcze lepiej, zjeść jak modliszka. 

Posłała mu promienny uśmiech. 

- Nie będę aŜ taka okrutna - stwierdziła. - Na razie zadowolę się kolacją. 

- A potem co? 

- MoŜe romantyczny weekend. Czy byłeś kiedyś w górach Ozark w dorzeczu 

Missouri? - Pokręcił przecząco głową. - To bardzo blisko. MoŜemy wynająć 

pięknie połoŜony domek z kominkiem i niewielką łazienką. 

- Oczywiście, przedstawisz się jako moja Ŝona. Odwróciła się, nie chcąc 

pokazać lekko zaczerwienionych policzków. 

- To nie jest konieczne. 

- Posłuchaj, laleczko -uŜył określenia Itty'ego. -Ja jestem tradycyjny chłopak. 

Wóz albo przewóz. Nie będziemy się bawili w kotka i myszkę. 

Melania myślała przez chwilę. 

- Dobrze, wobec tego przyjedź po mnie o ósmej. 

 

- PrzecieŜ wiesz, Ŝe nie lubię niespodzianek - powiedziała Melania, rozglądając 

się niepewnie dokoła. 

JuŜ dawno wyjechali z miasta. Droga stawała się coraz bardziej kręta. Dziki 

wiatr hulał po nagich wzgórzach. 

- To była twoja propozycja - przypomniał jej. 

- Tak, ale myślałam o weekendzie. I to najlepiej na wiosnę. Mam mnóstwo 

roboty. 

Zatrzymali się przed wielką bramą. W jednym z domków paliło się światło. 

Sloan chciał wysiąść, ale Melania złapała go za rękę. 

- MoŜe jednak pojedziemy gdzieś na kolację. Nigdy nie robiłam czegoś takiego. 

MoŜe rzeczywiście zaŜądają od nas świadectwa ślubu... 

Spojrzał z politowaniem na jej płonące policzki. • - Gdzie podziała się twoja 

nowoczesność? - zapytał kpiąco. 

Skuliła się na swoim miejscu. Nie chciała się pokazywać właścicielowi. Sloan 

wrócił po chwili z kluczami w dłoni. Wjechali na teren ośrodka. 

- Powiedział, Ŝe jeszcze tym razem nam daruje, ale następnym mamy się zgłosić 

jako małŜeństwo. 

- Nie kpij -jęknęła. - Jest mi naprawdę głupio. 

- Zaraz znajdziemy ten cholerny domek, rozpakujemy się i zjemy kolację. A 

potem... - zawiesił 

- Potem? - spytała w napięciu. 

- Oczywiście będziesz mogła mnie uwieść - podpowiedział. - Radziłbym tylko 

zaczekać do rana z porzuceniem. Inaczej moŜesz mieć kłopoty z powrotem do 

domu. - Klepnął kierownicę. 

Melania zamknęła oczy. Samochód zatrzymał się po chwili, a Sloan zaczął 

gładzić ją po głowie. Sama nie wiedziała, jak to się stało. Najpierw trochę ją 

poniosło w biurze. Potem Sloan to wykorzystał i zamówił domek, o którym 

wspomniała, a teraz nagle okazało się, Ŝe wcale nie jest tak bardzo nowoczesna i 

Ŝ

e wolałaby nie dopuścić do takiej sytuacji. 

Jedno j ą tylko pociągało w tej całej przygodzie. To, Ŝe nareszcie będzie się 

mogła kochać ze Sloanem. Nigdy nie pragnęła go aŜ tak bardzo. Kiedy jechali 

przez noc z wiatrem bijącym o szyby samochodu, ten ciemny, wysoki 

męŜczyzna znowu bez reszty zawładnął jej sercem... i ciałem. 

Sloan wepchnął jej w ręce torbę z zakupami, 

- Trzymaj. 

Sam sięgnął po niewielką walizkę, którą spakowała w pośpiechu, gdy oznajmił 

jej, Ŝe wyjeŜdŜają na noc. 

Weszli do domku. W środku było dosyć ciepło. Właściciel musiał wcześniej 

włączyć ogrzewanie. Melania postawiła zakupy na stole przy dwupalnikowej 

kuchence. 

- Go dalej? - spytała.. 

- W zasadzie powinniśmy coś zjeść, ale... -Wziął ją w ramiona. Zaczął całować i 

pieścić. 

Poczuła, Ŝe brakuje jej tchu. 

- Ale? - szepnęła. 

- Wolę się zająć tobą. 

Uwolniła się z jego objęć i zerknęła z niepokojem na maleńkie okna. Ciekawe, 

gdzie jest właściciel? Czy nie podgląda ich przypadkiem? Na szczęście okna 

miały zamykane od wewnątrz okiennice. 

Po jakimś czasie rozpakowali swoje rzeczy. Sloan rozpalił nawet w kominku, 

przed którym zasiedli z talerzami na kolanach. 

- Jak się czujesz? - spytał. 

- Dziwnie. Nigdy nie wyjeŜdŜałam na randkę - wyznała. 

- Ja teŜ nie. 

Spojrzała na niego ze zdziwieniem. CzyŜby kpił sobie z niej w Ŝywe oczy? Ale 

nie, Sloan był powaŜny. 

- Naprawdę? 

- Mhm. Jakoś Ŝadna nie była tego warta. - Sloan dostrzegł jej zdziwioną minę. - 

Pewnie myślisz, Ŝe miałem setki róŜnych kobiet. OtóŜ chciałbym cię zapewnić, 

Ŝ

e się mylisz. 

- Naprawdę? - Melania w dalszym ciągu nie wyglądała na przekonaną. 

- Mhm - mruknął. - Cenię sobie spokój i ciszę. 

- A co z twoją Ŝoną? 

Odstawił talerz i sięgnął po pogrzebacz. Pierwsze polana juŜ się dopalały. Kiedy 

poprawiał je, w górę buchnął snop iskier. 

- Wspaniała kobieta - stwierdził bez cienia ironii. - Cierpliwa, wyrozumiała, 

ładna. Tyle Ŝe wcale mnie nie potrzebowała, rozumiesz? Równie dobrze mogła 

wyjść za kogoś zupełnie innego - powtórzył to, o czym wspominał juŜ dawniej. 

Melania skinęła głową. Powoli zaczynała rozumieć, o co mu chodzi. 

Pochylił się, jakby przygniotło go wspomnienie przeszłości. Melania przysunęła 

się i połoŜyła mu głowę na ramieniu. 

- Potrzebuję cię - szepnęła. 

- Ja ciebie teŜ - powiedział. - Dlatego właśnie powinno być nam razem dobrze. 

Poczuła, Ŝe dreszcz przeszył jej ciało. Wiedziała, Ŝe Sloan potrafi być 

wspaniałym kochankiem. Tym razem jednak spodziewała się czegoś 

wyjątkowego. 

- Szkoda, Ŝe mamy tak mało czasu -wyrwało jej się. Sloan pokręcił głową. 

- Nie jest tak źle. MoŜemy wracać dopiero pojutrze - stwierdził. 

Spojrzała na niego ze zdziwieniem. 

- Co chcesz przez to powiedzieć? 

.. - Rozmawiałem z Devereau. Wziąłem urlop dla nas dwojga - wyjaśnił. 

Rzuciła się na niego z pięściami. 

- Jak śmiałeś?! 

Złapał jej ręce i ścisnął tak, Ŝe pochyliła się w jego kierunku. Ich usta się 

spotkały. Serce Melanii zaczęło bić jak oszalałe. Pragnęła Sloana. Poczuła, Ŝe 

mięknie jak wosk. Jej ręce... Jej ręce zanurzyły się w rozgotowanym ryŜu i sosie 

pomidorowym. 

- Ojej! Co się dzieje?! 

Oblizała dłoń, a następnie udała się do maleńkiej łazienki, Ŝeby zmyć resztki 

sosu. Po powrocie spojrzała z wyrzutem na Sloana. 

- Co tu będziemy robić tak długo?- spytała naburmuszona. 

- Nic. Po prostu mieszkać. Musimy zobaczyć, jak nam będzie razem. 

- Na razie idzie fatalnie - westchnęła. - Zdaje się, Ŝe nie mamy nic do jedzenia. 

Okazało się, Ŝe nie jest tak źle. Udało im się uratować pół porcji ryŜu. Pozostałą 

część musieli jednak usunąć z podłogi. Sloan podrzucił drew do ognia i płomień 

buchnął z nową siłą. 

- Co teraz? - spytała, odstawiwszy talerz. 

- Nie wiesz? - odpowiedział pytaniem, zaglądając jej w oczy. Dziewczyna 

poczuła, Ŝe traci oddech. - To przecieŜ takie proste i oczywiste. 

Pociągnął ją ku sobie. Melania zrozumiała, Ŝe nigdy jeszcze nie byli w takiej 

sytuacji. Jeśli zgodzi się teraz zostać ze Sloanem, to będzie trochę tak, jakby 

godziła się na małŜeństwo, a w kaŜdym razie - wspólne Ŝycie. 

- Będziemy się kłócić - powiedziała. - Pamiętasz, jak było na ostatnim 

posiedzeniu? 

Pokręcił głową. 

- W końcu jednak dojdziemy do porozumienia. 

- Czy Devereau naprawdę zgodził się na ten urlop? 

- Wyglądał na bardzo zadowolonego. 

Sloan przyciągnął ją do siebie. Przez moment nie wiedziała, co się z nią dzieje. 

Znowu zabrakło jej tchu. Serce biło jej mocno, bardzo mocno. Nawet nie 

wiedziała, jak to się stało, Ŝe rozchyliła wargi w odpowiedzi na pocałunek 

Sloana. W końcu jednak się opamiętała. 

- Co robisz? - spytał i dopadł do niej jednym susem. Nie miał pojęcia, jak to się 

stało, Ŝe dziewczyna znalazła się nagle przy zlewie. 

- Ktoś przecieŜ powinien... ktoś musi pozmywać. Zanim... zanim... - plątała się. 

Przytulił się do niej od tyłu i zaczął pieścić jej piersi. 

- Zostaw to, kochanie - szepnął. - Są waŜniejsze sprawy. 

Nawet nie pytała, o co mu chodzi. Było to aŜ nazbyt oczywiste. OdłoŜyła talerz, 

a potem wypadki potoczyły się juŜ same. Nie wiedząc jak, uwolnili się od ubrań 

i runęli w pachnącą lawendą pościel. Oblała ich fala ciepła i czułości. 

Jednocześnie poczuli ten najbardziej podstawowy instynkt, który kaŜe ludziom 

szukać swego dopełnienia. Melania krzyczała z rozkoszy. Sloan dyszał cięŜko. 

Nie mieli pojęcia, jak długo to mogło trwać. Kiedy doszli do siebie, leŜeli nadzy 

na łóŜku. Części garderoby walały się po pokoju. Jej biustonosz spoczął, nie 

wiadomo dlaczego, na kinkiecie. 

- To niesamowite - westchnął Sloan. 

- Nie wiem, jak to się dzieje, ale wyzwalasz moje najbardziej prymitywne 

instynkty. 

Pocałował ją w szyję. Melania aŜ jęknęła. Nie wiedziała, Ŝe wciąŜ go pragnie. 

Myślała, Ŝe nagły wybuch namiętności zaspokoił jej zmysły. 

Znowu zaczęli się kochać. Tym razem prześcignęli samych siebie. Dziewczyna 

wprost szalała z rozkoszy. Zapomniała o kolacji przy świecach i koronkowej 

koszuli nocnej, którą chciała zaprezentować Sloanowi. 

W końcu oderwali się od siebie. LeŜeli dysząc cięŜko. Trwało to około pół 

godziny. Melania pomyślała, Ŝe przy takim tempie straci wszystkie siły. 

- Wiesz co, wykąp się, a ja przygotuję dla nas coś jeszcze do jedzenia - 

powiedział, jakby domyślał się, o czym duma. - Jeśli tak dalej pójdzie, to jutro 

nie będziemy mogli ruszyć palcem. 

Melania zaczęła napuszczać wody do wciśniętej pod pochyły daszek wanny. 

Chciała zamknąć drzwi, ale okazało się, Ŝe nie ma w nich klucza. 

Kiedy weszła do wody, usłyszała ciche pukanie. 

- Nie! Nie wchodź! Jestem naga! 

- Dokładnie tak samo, jak przed kwadransem 

- stwierdził i wszedł bezceremonialnie. 

Podał jej kieliszek wina. Lewą ręką zasłoniła piersi, a prawą wyciągnęła przed 

siebie. 

- Twoje zdrowie. - Zaczął przyglądać się jej ciału. 

- W wodzie wyglądasz jeszcze piękniej. 

Zaczerwieniła się i skuliła w wannie. 

- Jeśli chcesz, moŜemy zaraz dokończyć kolację. Albo... - spojrzał na nią 

głodnym wzrokiem - od-grzejemy ją później. 

- Później? 

Zabrał jej kieliszek i postawił obok swojego na sedesie. Następnie wziął ją na 

ręce. Melania pisnęła. Ciepła woda zaczęła spływać na podłogę. 

- Puszczaj, wariacie! - krzyknęła. Pokręcił głową. 

- Nic z tego. 

- Zamoczę cię! 

- Nie szkodzi. Do jutra wyschnę. 

Następnego ranka obudziło ją burczenie w brzuchu. Była wyczerpana. Mimo 

obfitej kolacji, którą zjedli koło północy, czuła głód. Zwlokła się z łóŜka i 

wyjrzała za okno. Deszcz i wiatr. Pogoda ich nie rozpieszczała. Melania 

wiedziała jednak, Ŝe nie przyjechali tu po to, Ŝeby chodzić na spacery. Sloan 

chciał, Ŝeby nauczyli się Ŝyć razem. Jak na razie sprowadzało się to jednak do 

serii zupełnie obłędnych aktów miłosnych. Dziewczyna zadrŜała, patrząc na 

szarpane wiatrem drzewa. Sloan otworzył jedno oko. 

- Zimno ci? Wskakuj natychmiast do łóŜka. Westchnęła. Pewnie wcale nie spał i 

obserwował ją 

przez cały czas. Zasłoniła piersi i weszła pod kołdrę. Nocna koszula, z której 

była tak dumna, leŜała ciągle w walizce. 

- Widziałeś, ile talerzy zebrało się w zlewie? - spytała z wyrzutem. 

- Jest czas brudzenia talerzy i czas zmywania - stwierdził sentencjonalnie. - Ale 

jest teŜ czas na to, Ŝeby się kochać. 

- Nie miałam nawet okazji uŜyć wczoraj ręcznika -poskarŜyła się. 

- Widocznie go nie potrzebowałaś. 

ŁóŜko zaskrzypiało. Sloan przysunął się do Melanii i objął ją mocno. 

Dziewczyna nagle odzyskała siły. 

- Nic z tego -powiedziała, odpychając go delikatnie. - Teraz jest czas zmywania 

talerzy. 

Myliła się jednak. Okazało się, Ŝe uczucia zawsze potrafią zepchnąć na dalszy 

plan zwykłe, codzienne problemy. Kiedy w końcu wstali, poczuli, Ŝe są bardzo 

głodni. Do zmywania wzięli się więc dopiero po śniadaniu. 

Ale później, gdzieś koło południa, Melania nie wytrzymała i systematycznie 

posprzątała cały domek. 

 

 

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY 

 

 

Sloan zgarnął ze stołu kartki i karteluszki. WłoŜył je do koperty, którą umieścił 

w teczce z czarnej skóry. Miał jeszcze parę minut do wyjścia do pracy. 

Spojrzał na kartkę świąteczną, którą otrzymał niedawno od Danielle. 

Wychudzony Święty Mikołaj prowadził renifera o psim pysku. Sloan westchnął. 

CzyŜby czekały go jeszcze jedne samotne święta?... 

Mimo iŜ w górach Ozark było im naprawdę wspaniale, Melania nie zgodziła się 

przeprowadzić do niego. Co najwyŜej zostawała u niego czasem na noc. Sloan 

czuł, Ŝe dziewczyna wymyka mu się z rąk. WciąŜ była nimfą, tą wspaniałą 

nimfą, którą znał, ale teraz coraz częściej przypominała nimfę nadąsaną. Sloan 

nie wiedział, z jakiego powodu. 

W pracy spotykali się teraz rzadziej. Mimo to starał się zachować porządek w 

swoim pokoju. RównieŜ w domu zaczął dbać o pewne sprawy. Na przykład 

wyciskał pastę do zębów od dołu tubki, poniewaŜ Melania powiedziała, Ŝe 

postępuje mało oszczędnie zostawiając pastę w środku. Sprzątał teŜ częściej niŜ 

zwykle i zawsze zmywał, kiedy mieli się spotkać. 

Dziewczyna jednak jakby nie dostrzegała tych poświęceń. Wściekała się tylko, 

kiedy znalazła gdzieś nawet najmniejszy papierek lub odkryła, Ŝe zapomniał 

wyszorować zlew. 

Sloan spojrzał raz jeszcze na psi pysk renifera. 

Martwiło go to, Ŝe Melania rzuciła się z pasją w wir interesów. 

- Słyszał pan? - spytał go raz Devereau. - Melania znowu upatrzyła sobie jakieś 

konto. To niesamowite, czego dokonała ta dziewczyna! W tej chwili mam 

dwóch najlepszych pracowników - dodał, klepiąc go po plecach. 

Zapomniał dodać, Ŝe jeden się kończy, pomyślał ponuro Sloan. To pewnie przez 

grzeczność. 

Do pracy dotarł nieco później niŜ zwykle. Miał pecha, Uczył bowiem na to, Ŝe 

spotka się w windzie z Melanią. Wszedł do swojego pokoju i wrzucił do 

szuflady piętrzącą się na biurku korespondencję. Gdzie moŜe być Melania? Było 

znacznie lepiej, kiedy miał ją w pokoju obok. 

Wyjął z szuflady ciasteczka z firmy Grandma's Nutty Cookies. Otworzył 

pierwsze z opakowań. Wewnątrz znajdowała się karteczka z sentencją: „Czekaj 

na uśmiech losu". Zaklął szpetnie. Do diabła, czekał juŜ dostatecznie długo. 

Zmiął kartkę i sięgnął po następne opakowanie. Wewnątrz znajdowała się nowa 

sentencja: „Cierpliwością i pracą ludzie się bogacą". 

Bogacą! Akurat w tym wypadku nie chodziło mu wcale o pieniądze. Chyba Ŝeby 

potraktować to przysłowie jako przenośnię. Ostatecznie powiedziano, Ŝe Ŝona 

jest bogactwem swojego męŜa. 

Ale gdzie moŜe być teraz Melania? Czy naprawdę nie ma mu nic do 

powiedzenia? Postanowił jej poszukać. Jej biuro było zamknięte. Sloan 

wiedział, Ŝe dziewczyna nie mogła się spóźnić, dlatego śmiało ruszył do pokoju 

Devereau. Miał rację, Melania rozmawiała o czymś z asystentką szefa. 

- To będzie łatwe - powiedziała Georgette. 

- Cześć - rzucił. 

Melania wyprostowała się i zmarszczyła brwi. Sloan po prostu poŜerał ją 

wzrokiem. Wprost nie mógł oderwać oczu od wycięcia jej dekoltu. 

Dziewczyna pokraśniała. Przypomniała sobie wspólnie spędzone chwile. Nigdy 

nie przeŜyła czegoś takiego z męŜem. Sloan wprost ją zaszokował, kiedy 

zaproponował, Ŝeby kochali się w wannie. A potem śmiał się z niej, kiedy 

okazało się, Ŝe wzięła ze sobą turystyczne Ŝelazko. 

Zacisnęła wargi. 

- Cześć. 

Georgette patrzyła na nich tak, jakby spadli z innej planety. Sloan podszedł do 

okna i zerknął na zatłoczoną ulicę. Ludzie od rana robili świąteczne zakupy. 

Wykonał juŜ pierwszy ruch. Teraz pora na Melanię. 

Dziewczyna patrzyła, jak Sloan z niepewną miną wychodzi z biura Devereau. 

Zachowywał się dziwnie, wręcz dziwacznie. Najpierw wszedł do pokoju, 

przywitał się niezbyt grzecznie, następnie postał chwilę przy oknie i poszedł 

sobie. Co to wszystko mogło znaczyć? Nie wiedziała i w Ŝaden sposób nie 

mogła tego wyjaśnić zaintrygowanej Georgette. 

Melania złamała kolejny ołówek. Powoli utwierdzała się w przekonaniu, Ŝe 

Sloan nie jest dobrym materiałem na męŜa. 

Szybko skończyła rozmowę i wyszła. Na korytarzu znowu natknęła się na 

Sloana. Stał na korytarzu i rozmawiał z urodziwą klientką. Biedny chłopak, 

pewnie nawet nie wie, dlaczego przyciąga te wszystkie kobietki. Nie zauwaŜa 

teŜ, Ŝe ta wysoka Loralee patrzy na niego tak, jakby chciała go schrupać. 

Melania schyliła się, Ŝeby podnieść ołówek, który upadł jej na podłogę. Sloan 

nie widział jej. Biała dłoń klientki spoczęła na jego piersi. Melania pomyślała, 

Ŝ

e Loralee nie ma do niego Ŝadnego prawa. To ona powinna go zdobyć, a potem 

zawieźć na jego wymarzoną farmę w Iowa. 

Wysoka kobieta przysunęła się trochę do Sloana. Melania chrząknęła. Wstała i 

zadarła nosek najwyŜej, jak tylko umiała. Sloan w dalszym ciągu jej nie 

dostrzegał. Pomyślała, Ŝe chyba się wścieknie. ChociaŜ w scenie, którą oglądała, 

nie było nic nagannego, wyczuła głęboki erotyzm całej sytuacji. Loralee 

patrzyła na Sloana tak, jakby chciała powiedzieć „bierz mnie". 

Melania chrząknęła po raz drugi. I nagle zobaczyła sprawę od innej strony. Jej 

ukochany, jej przyszły mąŜ, potrzebował pomocy! Sloan rzeczywiście nie 

zdawał sobie sprawy z tego, jak traktują go kobiety. Dlatego na tyle im 

pozwalał. Był staromodnym, nie uznającym równouprawnienia facetem! 

Loralee otarła się biustem o dwurzędową marynarkę. Sloan nie zwrócił na to 

uwagi. Udaje, na pewno udaje, pomyślała Melania. Po prostu wydaje mu się, Ŝe 

to przypadek, Ŝe kobiety nie postępują w ten sposób. 

Złamała z trzaskiem kolejny ołówek. Musi zdecydować. Teraz albo nigdy. 

Melania uniosła teczkę z dokumentami jak tarczę. Zrobiła parę niepewnych 

kroków w stronę zajętej rozmową pary. 

- Przepraszam - powiedziała. 

Brwi Sloana uniosły się do góry. Loralee nawet na nią nie spojrzała. 

- Przepraszam państwa - powtórzyła Melania i ruszyła w ich stronę 

zdecydowanym krokiem. 

Roztrąciła gawędzącą dwójkę, a następnie, nie oglądając się, pospieszyła do 

swego pokoju. Zrobiło jej się głupio. Po pierwsze, postąpiła jak walcząca o 

swoje prawa samica. Sloan moŜe odebrać to zbyt jednoznacznie. Po drugie, 

niczego w ten sposób nie osiągnęła. PrzecieŜ zaskoczona para powróci teraz do 

przerwanej gry miłosnej. Chciało jej się płakać. Weszła do siebie i zaniknęła 

"drzwi na klucz. 

Okazało się jednak, Ŝe akcja nie była całkiem bezskuteczna. Na ekranie jej 

komputera pojawił się napis: 

„Proponuję wspólną kolację lub tańce". 

Dziewczyna rzuciła się do klawiatury. Szybko wystukała odpowiedź: 

„Nie, chcę porozmawiać. Szybko. Chodźmy razem na lunch". 

„Zgoda". 

W chwilę później zastanawiała się, czy dobrze zrobiła. Nie moŜe przecieŜ 

działać pod wpływem impulsu. Musi się powaŜnie zastanowić, czy chce być 

Ŝ

oną Sloana. PrzecieŜ jeszcze przed kwadransem uwaŜała, Ŝe on nie nadaje się 

na męŜa. 

Nagle przypomniała sobie wysoką klientkę. 

- Do diabła, miałam dosyć czasu - wymamrotała pod nosem. 

Zjawiła się u niego wpół do dwunastej, okutana w ciepłe palto, które wyciągnęła 

poprzedniego dnia z pawlacza. W dłoni miała wielki bukiet czerwonych róŜ. 

- Dla ciebie - powiedziała, podając kwiaty zdziwionemu męŜczyźnie. 

- Naprawdę? - spytał. 

- Mają kolce. Tak, jak ja - dodała po chwili. Sloan patrzył niepewnie to na nią, 

to na róŜe. Nie 

potrafił ukryć zaskoczenia. 

- Co mam z nimi zrobić? - spytał. 

- Co chcesz - powiedziała. - PrzecieŜ naleŜą do ciebie. 

Wziął ją w ramiona i zaczął całować. Cieszył się jak dziecko. Nagle zrozumiał, 

ze stało się coś waŜnego, czego kwiaty są tylko sygnałem. 

- Zaraz poproszę o jakiś wazon - powiedział, wybiegając na korytarz. - Zaczekaj 

chwilę. 

W czasie lunchu często dotykał jej dłoni. Pocałował ją teŜ parę razy w trakcie 

rozmowy. Jednak nie naciskał. Czekał, aŜ ona sama powie to, co ma do 

powiedzenia. 

- Czy chcesz, Ŝebym z tobą została? — spytała w końcu. 

Poczuł, Ŝe brakuje mu tchu. Nareszcie ziściły się jego marzenia. 

- A czy ty chcesz zostać? Skinęła głową. 

- Tak. 

Sloan skoczył na równe nogi i ku zdumieniu wszystkich, nie wyłączając 

kelnerów, którzy przecieŜ niejedno wiedzieli, porwał dziewczynę na ręce. 

 

 

W sobotnie popołudnie „chałupa" Itty'ego rozbrzmiewała taneczną muzyką. Pod 

wielką rękawicą baseballową, zrobioną z marcepanu i lukru, pojawiały się róŜne 

dziwne typy. Jeden z gości, zabawny mały człowieczek, podwinął nawet rękawy 

marynarki, Ŝeby zademonstrować zebranym wspaniałą kolekcję szwajcarskich 

zegarków. Jak się okazało, siedział z Rogalikiem w jednej celi. 

Sloan ani na krok nie odstępował Melanii. Czuł, Ŝe walka o rękę dziewczyny 

jeszcze się nie skończyła. 

- Mama doskonale radzi sobie z zawodowymi szulerami - stwierdziła, patrząc, 

jak Delilah po raz kolejny wykłada karty. - Nic tu po nas. Idziemy do domu. 

- Ale przecieŜ to nasze przyjęcie zaręczynowe - zauwaŜył. - Ci ludzie przyszli tu 

dla nas. 

Spojrzała na niego kpiąco. 

- Tak sądzisz? - Itty wniósł właśnie całą górę wołowiny z rusztu. Zgłodniali 

goście rzucili się na mięso. - Wygląda na to, Ŝe doskonale sobie radzą bez nas. 

- A rękawica? - Wskazał ozdobę z lukru i marcepanu. 

- Zjedzą i ją - odparła. - Itty obiecał, Ŝe na weselu będzie większa. Naprawdę nie 

wiem, jak mu to wyperswadować. 

W drodze powrotnej Sloan przemyślał sobie sprawę wymarzonej farmy w Iowa. 

Stwierdził, Ŝe chyba jej jednak nie kupią. Melania jest zbyt delikatna i wraŜliwa, 

by zamieszkać na wsi. Będą za to mieli duŜo dzieci... 

Później, kiedy znaleźli się juŜ w łóŜku, chciał o tym porozmawiać, zaskoczyła 

go jednak dziwna mina dziewczyny. 

- O co chodzi? - spytał, tuląc Melanię do siebie. Nie opierała się. Wręcz 

przeciwnie. Czuł wyraźnie, Ŝe 

go pragnie. Słyszał krótki, urywany oddech, który stanowił zwykle preludium 

ich miłosnych igraszek. 

- Nic takiego - próbowała zbagatelizować sprawę. 

- Pewnie chodzi ci o farmę. Musisz wiedzieć, Ŝe juŜ z niej zrezygnowałem. 

Melania poruszyła się. Nic jednak nie powiedziała. Odniósł wraŜenie, Ŝe trapi ją 

coś jeszcze. 

- Będziesz oczywiście mogła pracować - zapewnił. - Wynajmiemy najwyŜej 

jakąś nianię. 

Pocałowała go w szyję, a potem przytuliła się. Poczuł na twarzy jej gorący 

oddech. Krągłe piersi przywarły do jego ciała. 

- O BoŜe! Sloan, kocham cię tak bardzo, Ŝe juŜ na niczym mi nie zaleŜy! 

Naprawdę na niczym! To takie nowe uczucie. Zaczynam bać się siebie. 

Zaczął ją tulić i całować. Nie wiedział, Ŝe stacją na takie poświęcenie. Teraz 

zrozumiał, Ŝe jak połówki ze starej legendy stali się jednym. 

- Moja kochana - szepnął. 

A potem zespolili się w sposób doskonały. Sloan rzucił się na nią i obsypał ją 

pełnymi pasji pocałunkami. Melania nie pozostała mu dłuŜna. Kochali się tak, 

jakby robili to po raz pierwszy. 

Pieszczoty Sloana działały na nią hipnotycznie. Czuła, Ŝe traci kontakt z 

rzeczywistością. Teraz, kiedy oddała mu się duszą i ciałem, jej wyzwolone 

zmysły pokazały nareszcie, co moŜe oznaczać prawdziwa miłość. Taka, której 

nie dzieli się na fizyczną i duchową. 

Oboje byli zaskoczeni, ale teŜ bardzo, bardzo szczęśliwi. W końcu Sloan 

niechętnie wypuścił ją Ŝ objęć. LeŜeli przez chwilę, próbując złapać dech. 

- śono - szepnął do niej w końcu. 

- MęŜu - odpowiedziała mu. 

Cztery miesiące później weszli razem do budynku, w którym mieściło się biuro 

Standards Elite. Sloan miał na nogach dwie skarpetki w tym samym kolorze. W 

dłoni trzymał czarną dyplomatkę. Melania włoŜyła seksowny kostium, który 

podkreślał, Ŝe pracuje w finansach, nie ukrywając, iŜ jest kobietą. 

Jednak oboje uwaŜali, Ŝe najlepiej prezentują się nadzy pod olbrzymim 

baldachimem łoŜa Melanii. Sloan nawet nie protestował, kiedy dziewczyna 

zdecydowała się przenieść łoŜe do jego domu. Przypominało mu ono czasy 

narzeczeńskie i dostarczało wciąŜ nowych podniet. 

Mieli juŜ za sobą ślub i przygotowane przez Itty'ego wesele. Wzięła w nim 

udział cała rodzina, łącznie z Danielle, która pełniła rolę druhny. Z tej 

uroczystości zostały im miłe wspomnienia i zdjęcia. Na jednym z nich widać 

było wielki tort z figurką młodej pary na szczycie. Melania, jak zwykle, 

postawiła na swoim. 

Wszyscy zdziwili się, kiedy zdecydowali, Ŝe miesiąc miodowy spędzą w górach 

Ozark. Itty chciał ich nawet od tego odwieść, proponując Europę lub Hawaje. W 

końcu Delilah poprosiła, Ŝeby dał im spokój. 

Właśnie w czasie tego miesiąca zdarzyło się coś, co uszczęśliwiło oboje. Co 

prawda Melania gorzej się teraz czuła i nie mogła pić alkoholu, jednak oboje z 

radością oczekiwali na mające nastąpić zmiany. Zresztą, podobnie jak reszta 

rodziny, a zwłaszcza mała Danielle i El Lobo, który na wieść o ciąŜy Melanii 

ogłosił oficjalnie, Ŝe szuka Ŝony. Miał jednak duŜy wybór i stwierdził, Ŝe 

znalezienie odpowiedniej kandydatki zajmie mu sporo czasu. 

Melania i Sloan weszli do swoich pokojów i rozpoczęli pierwszy dzień pracy. 

Oboje byli ciekawi, jak im pójdzie. Do tej pory wspólne Ŝycie przedstawiało się 

róŜowo. Nawet lepiej niŜ wtedy, gdy wyjechali razem. 

Gdzieś wyparowało z nich całe napięcie, Byli cierpliwsi i bardziej dla siebie 

wyrozumiali. Co prawda zdarzały im się kłótnie, ale, jak przepowiedział kiedyś 

Sloan, łatwo dochodzili do porozumienia. 

Melania na początku nie mogła się skupić na pracy. WciąŜ myślała o farmie w 

Iowa.' Sloan nie mówił juŜ o niej, ale wiedziała, Ŝe nie potrafi przestać o niej 

myśleć. Gdyby popracowali jeszcze trochę, mogliby tam otworzyć własne biuro 

doradcze. W ten sposób wilk byłby syty i owca cała. Postanowiła, Ŝe powie o 

tym Sloanowi w czasie lunchu. 

Przyszedł po nią punktualnie o dwunastej. Wręczył kwiaty i pocałował 

delikatnie. 

- Jak się czujesz? - spytał.  

Dziewczyna dotknęła brzucha. CiąŜa nie była jeszcze widoczna. 

- Kocham cię - powiedział, patrząc jej w oczy. 

Uśmiechnęła się i pomyślała, Ŝe nareszcie znalazła kogoś na całe Ŝycie. Nie 

mogła uwierzyć, Ŝe Sloan, którego brała za podrywacza, okazał się kimś tak 

staromodnym i... wspaniałym.