Myśli św. Jana od KrzyŜa

Zawsze Bóg odkrywał przed ludźmi skarby swej mądrości i ducha, lecz teraz, gdy zło 
więcej odsłania oblicze, On hojniej je odkrywa.

O BoŜe mój, któŜ Cię nie znajdzie według swej woli i pragnienia, gdy Cię szuka z 
czystą i pełną prostoty miłością? Wszak Ty  sam ukazujesz się pierwszy i wychodzisz 
na spotkanie tych, którzy Cię szukają!

ChociaŜ dla ludzi dobrej woli droga jest równa i słodka, to jednak postąpi na niej 
mało i z trudnością ten, kto nie ma  dobrych nóg, odwagi, wytrwałości.

Lepiej jest obciąŜonemu być z silnym, niŜ swobodnemu ze słabym; gdy jesteś 
obciąŜony, jesteś z Bogiem, twą mocą, który jest  zawsze z utrapionymi; gdy jesteś 
wolny od trudu, jesteś tylko z samym sobą, czyli z całkowitą słabością. Cnota bowiem 
i męstwo duszy wzrasta i umacnia się w trudach znoszonych cierpliwie.

Kto chce być sam bez podpory i przewodnictwa kierownika, będzie jak drzewo bez 
właściciela, wyrosłe na polu, które choćby  najwięcej miało owoców, nie dojrzeją one 
jednak nigdy, gdyŜ podróŜni je zrywają.

Drzewo pielęgnowane i strzeŜone troską swego właściciela przyniesie mu w 
odpowiednim czasie owoce, których się spodziewa.

Dusza bez przewodnika, choćby miała cnotę, jest jak węgiel rozpalony, pozostawiony 
sobie; i raczej będzie ostygała, niŜ się  rozpalała.

Kto sam upada, sam jest w upadku i niewiele ceni swoją duszę, kto sam sobie ufa.

JeŜeli się nie lękasz upaść sam, jakŜe myślisz, Ŝe się sam podniesiesz? Wiedz, Ŝe 
duŜo więcej moŜe dwóch razem, niŜ jeden  sam.

Kto obciąŜony upada, z trudnością będzie mógł powstać ze swym cięŜarem.

Jeśli ślepy upada, nie podniesie się sam, a choćby się podniósł, pójdzie tam, gdzie nie 
naleŜy.

Bardziej Bóg pragnie od ciebie choćby najmniejszego stopnia czystości duszy, niŜ 
największych dzieł, jakich moŜesz dokonać.

Bardziej Bóg Ŝąda od ciebie choćby najmniejszego stopnia posłuszeństwa i uległości, 
niŜ wszystkich innych czynów, jakie  chcesz podjąć dla Niego.

Bardziej Bóg ceni w tobie pragnienie oschłości i cierpienia z miłości, niŜ wszystkie 
pociechy, widzenia duchowe i myśli,  jakie byś mógł mieć.

Stłum twoje poŜądanie, a znajdziesz to, czego pragnie twe serce. Bo czyŜ wiesz, Ŝe 
twe pragnienie jest według woli BoŜej?   O najsłodsza miłości Boga, tak mało 
poznana! Kto znalazł Twoje źródło, znalazł odpocznienie.

Nie chciej spełniać swej woli, choćbyś pozostawał w gorzkości, bo w spełnianiu jej 
znajdziesz podwójną gorzkość.

Przyjemniejsza jest Bogu dusza, która wśród oschłości i cierpień poddaje się chętnie 
temu, co Bóg zsyła, niŜ ta, która  uchylając się od tego, spełnia swe czyny wśród 
pociech.

Przyjemniejszy jest Bogu jeden uczynek, choćby najmniejszy, spełniony w ukryciu z 
pragnieniem, by o nim nie wiedziano, niŜ  tysiące innych z pragnieniem pokazania ich 

ludziom. Kto bowiem z najczystszą miłością pracuje dla Boga, nie tylko nie chce,  by 
to ludzie widzieli, lecz nawet nie pragnie, by sam Bóg o tym wiedział, i owszem, 
choćby się Bóg o tym nigdy nie dowiedział, on nie zaprzestałby spełniać nigdy tych 
czynności z tą samą radością i miłością bezinteresowną.

Dzieło niewinne i czyste, spełnione dla Boga w sercu czystym, jest całkowitym 
królestwem dla Pana.

Podwójną pracę ma ptak, który usiadł na lepkim sidle, tj. musi uwolnić się od niego i 
nóŜki z lepu oczyścić. Podwójnie równieŜ musi trudzić się kaŜdy, kto idzie za swymi 
poŜądaniami: uwalniać się od nich, a następnie oczyszczać się z tego, co po  nich 
zostało.

Kto nie daje się unosić poŜądaniom, będzie wzlatywał lekko swym duchem, jak ptak, 
któremu nie brak skrzydeł.

Mucha, osiadająca na miodzie pozbawia się swobody lotu; i dusza, przywiązująca się 
do słodyczy duchowych, pozbawia się  swobody i kontemplacji. 

Nie zajmuj się stworzeniami, jeŜeli chcesz zachować w swej duszy jasny i prosty 
obraz Boga. OpróŜniaj raczej i oddalaj swą  duszę od nich, a będziesz chodził w 
ś

wietle BoŜym, Bóg bowiem niepodobny jest do stworzeń.

Duch całkowicie czysty nie zajmuje się próŜnymi rzeczami i nie kieruje się ludzkim 
sądem, lecz w całkowitej samotności, wśród słodkiego spokoju obcuje w swym 
wnętrzu z Bogiem, którego poznanie dokonywa się wśród BoŜej ciszy.

Dusza rozmiłowana jest cicha, łagodna, pokorna i cierpliwa.

Dusza uparta, w miłości własnej jeszcze się więcej zatwardza.

JeŜeli Ty, o dobry Jezu, swą miłością nie uczynisz duszy łagodną, pozostanie na 
zawsze w swej zatwardziałości.

Kto traci okazję do dobrego, jest jak człowiek wypuszczający ptaka z ręki, gdyŜ ona 
juŜ nigdy nie powróci.

Nie poznałem Cię dobrze, o Panie mój, bo pragnąłem jeszcze poznawać i kosztować 
rzeczy tego świata.

Niechaj się wszystko na lepsze odmieni, Panie i BoŜe, abyśmy w Tobie znaleźli 
odpocznienie!   Jedna tylko myśl człowieka ma większą wartość niŜ świat cały, 
dlatego Bóg tylko jest jej godzien.

Dla rzeczy martwych - to, czego nie czujesz, dla zmysłowych - zmysły, dla ducha 
BoŜego - myśl.

ZwaŜ, Ŝe twój Anioł StróŜ nie zawsze pobudza twą wolę do działania, choć zawsze 
oświeca rozum; dlatego w praktykowaniu cnoty  nie oczekuj zadowolenia, wystarczy 
ci rozum i poznanie.

Nie pójdzie poŜądanie za tym, do czego je Anioł StróŜ pobudza, jeśli jest ku innej 
rzeczy skierowane.

Wyschła ma dusza, poniewaŜ zapomniała szukać pokarmu u Ciebie.

Nie znajdziesz tego, czego pragniesz i poŜądasz, ani na swej drodze, ani w wysokiej 
kontemplacji, lecz w głębokiej pokorze i  uległości serca.

Nie trudź się na próŜno, gdyŜ nie wejdziesz w ukojenie i słodycz duchową, jeŜeli się 

nie będziesz umartwiał w tym wszystkim,  czego pragniesz.

ZwaŜ, Ŝe im kwiat delikatniejszy, tym prędzej więdnie i traci swój zapach; dlatego 
strzeŜ się, byś nie pragnął iść drogą  pociech duchowych, gdyŜ przez to nie będziesz 
wytrwały. Pragnij raczej ducha silnego, nieprzywiązanego do niczego, a  znajdziesz 
słodycz i pokój w obfitości, smaczny bowiem owoc i trwały znajduje się w zimnej i 
twardej ziemi.

Zwróć uwagę na to, Ŝe ciało twe jest słabe i Ŝe Ŝadna rzecz na świecie nie moŜe dać 
siły ni pociechy twojej duszy. To  bowiem, co się rodzi ze świata, światowe jest, i co 
się rodzi z ciała, ciałem jest, a duch dobry rodzi się tylko z ducha BoŜego (por. J 3, 6), 
który się nie udziela przez świat i ciało.

Wejdź głębiej w swój rozum, byś wypełnił to, co ci on wskazuje na drodze do Boga, a 
to ci więcej pomoŜe przed twym Bogiem,  niŜ wszystkie dzieła, które bez uwagi 
wykonujesz i wszystkie smaki duchowe, których pragniesz.

Szczęśliwy, kto wyzbywszy się swych upodobań i skłonności, patrzy na rzeczy w 
prawdzie i sprawiedliwości, by je wykonać.

Kto kieruje się rozumem, jest jak człowiek poŜywający sam miąŜsz, a kto idzie za 
upodobaniem woli, jest jak ten, co je liche  owoce.

Ty, o Panie, zwracasz się z radością i miłością, by podnieść obraŜającego Cię, a ja nie 
zwracam się, by podnieść mego  przyjaciela i okazać mu szacunek.

O wszechmocny BoŜe, jeŜeli jedna iskra Twej władzy i sprawiedliwości tak wynosi 
władcę ziemskiego, Ŝe sądzi i kieruje  narodami, cóŜ uczyni Twa wszechmocna 
sprawiedliwość ze sprawiedliwym i grzesznikiem?   JeŜeli oczyścisz swą duszę z 
próŜnych przywiązań i poŜądań, zrozumiesz w duchu rzeczy; jeŜeli odwrócisz 
poŜądania od nich,  uradujesz się ich prawdą, poznając to, co w nich jest pewne.

Nie jesteś daleki, o mój BoŜe, od tego, kto się sam nie oddala od Ciebie. Dlaczego 
więc mówią, Ŝe Ty się oddalasz?   Ten tylko prawdziwie zapanował nad rzeczami, w 
kim ani ich zalety nie rodzą radości, ani ich cięŜar nie powoduje smutku.

JeŜeli chcesz dojść do świętego skupienia, musisz tam dąŜyć, nie nabywając, lecz 
wyzbywając się.

Idąc z Tobą, o BoŜe mój, pójdę, gdzie zechcesz, bo tylko Ciebie pragnę.

Nie osiągnie doskonałości, kto nie stara się być na wszystko obojętny, tak by jego 
poŜądliwości naturalne i duchowe były  zadowolone w całkowitym wyzbyciu się 
wszystkiego, gdyŜ dla osiągnięcia najgłębszego spokoju i ciszy jest to nieodzowne. I 
tym  sposobem miłość Boga w duszy czystej i prostej jest prawie zawsze czynna.

PoniewaŜ Bóg jest niedostępny, więc nie powinieneś się cieszyć, jeŜeli twe władze 
mogą Go cokolwiek pojąć i zmysły odczuć,  bo nie znajdziesz zadowolenia w tym 
słabym poznaniu i dusza straci lekkość potrzebną do wznoszenia się ku Bogu.

JeŜeli dusza nie porzuca starań światowych i nie poskramia poŜądań, idzie do Boga 
jak ten, co ciągnie wóz pod górę.

Bóg nie chce, by dusza niepokoiła się drobnostkami i dla nich znosiła cierpienia. A 
jeśli ona cierpi wśród przeciwnych  wydarzeń świata, jest to skutkiem słabości jej 
cnoty. Dusza bowiem doskonała cieszy się z tego, z czego się smuci niedoskonała.

Droga Ŝycia jest zbyt krótka, by jej poświęcić wiele zabiegów i starań, i więcej 
wymaga umartwienia woli, niŜ rozległej  wiedzy. Im kto mniej będzie szukał 

upodobania w rzeczach, tym szybciej pójdzie po niej.

Dla przypodobania się Bogu nie trzeba wiele działać, lecz raczej z dobrą wolą 
wszystko wykonywać, bez domieszki miłości własnej i ludzkich względów.

 

Pod wieczór będą cię sądzić z miłości. Staraj się miłować Boga, jak On chce być 
miłowany, zapomnij o sobie samym.

Bacz, byś się nie mieszał do obcych spraw i niech ci nawet przez pamięć nie 
przechodzą, bo moŜe sam własnych powinności nie  będziesz mógł spełnić.

JeŜeli w tym lub owym nie błyszczą cnoty, które byś mógł widzieć, nie sądź dlatego, 
Ŝ

e on nie ma wartości przed Bogiem, a to  dla innych cnót, których ty nie widzisz.

Nie potrafi człowiek prawdziwie się cieszyć ni prawdziwie smucić, albowiem nie zna 
przepaści między dobrem a złem.

Nie smuć się zaraz z nieszczęść na świecie, bo nie znasz dobra zamierzonego w 
wyrokach BoŜych, które one niosą z sobą dla  wiecznej radości wybranych.

Nie raduj się z szczęścia doczesnego, bo nie wiesz na pewno, czy zapewni ci ono 
Ŝ

ycie wiekuiste.

W uciskach spiesz ufnie do Boga, a będziesz umocniony, oświecony i nauczony.

W radościach i słodyczach spiesz rychło do Boga z bojaźnią i szczerością, a nie 
będziesz oszukany, nie pójdziesz za próŜnością.

Weź Boga za oblubieńca i przyjaciela, z którym byś zawsze chodził, a nie zgrzeszysz, 
nauczysz się kochać i wszystko ułoŜy  się pomyślnie dla ciebie.

Bez trudu pozyskasz ludzi i słuŜyć ci będzie wszystko, jeśli zapomnisz o wszystkim i 
o sobie samym.

Uspokój swą duszę, odrzucając wszelkie troski i nie przejmując się niczym, a 
będziesz słuŜył Bogu według Jego upodobania i  znajdziesz w Nim swą radość.

Wiedz, Ŝe tylko w duszy spokojnej i wyzutej z siebie Bóg króluje.

Jeśli się nie nauczysz umartwiać swej woli i innym ulegać, nie troszcząc się o siebie, 
ani o swe sprawy, nie postąpisz w  doskonałości, choćbyś wiele działał.

CóŜ ci pomoŜe, Ŝe dajesz Bogu tę rzecz, gdy On innej Ŝąda od ciebie? Poznaj, czego 
Bóg Ŝąda od ciebie i spełnij to, a przez  to lepiej zadowolisz swe serce, niŜ czyniąc co 
sam pragniesz.

Jak moŜesz się tak bez troski weselić, wiedząc, Ŝe musisz stanąć przed Bogiem i zdać 
Mu rachunek z najmniejszych słów i myśli?

RozwaŜ, Ŝe wielu jest wezwanych, lecz mało wybranych (Mt 22, 14), i jeśli nie masz 
starania o siebie, bliŜej jesteś zguby  niŜ zbawienia. Wąska jest bowiem ścieŜka 
wiodąca do Ŝycia wiecznego (Mt7, 14).

Nie ciesz się próŜno, lecz miej ufną bojaźń, wiesz bowiem ileś grzechów popełnił, a 
nie wiesz, czy Bóg ci łaskaw.

W godzinie porachunku będziesz czuł cięŜar, Ŝe nie poświęcałeś czasu na słuŜenie 
Bogu; czemu więc teraz nie wypełniasz go i  nie uŜywasz tak, jakbyś chciał mieć 
spełnione wszystko w chwili śmierci?

Umartwiaj język i myśli i odnoś zawsze uczucia do Boga, a rozpłomieni się twój duch 
boskim Ŝarem.

W samym tylko Bogu szukaj pokarmu dla duszy. Porzuć starania o rzeczy 
zewnętrzne, a nabywaj pokoju i skupienia serca.

W miłosnej pamięci o Bogu szukaj pokoju ducha, a gdy potrzeba ci mówić, nie trać 
tego spokoju i równowagi.

Miej wciąŜ w pamięci Ŝycie wiekuiste i to, Ŝe najbardziej wyzuci, ubodzy i pokorni 
cieszyć się będą największym szczęściem i  chwałą u Boga.

Raduj się zawsze w Bogu, który jest twym zbawieniem (Łk 1, 47) i myśl, Ŝe dobrze 
jest cierpieć w jakikolwiek sposób dla  Niego, który jest tak dobry.

Bądźcie nieprzyjaciół karni samych siebie i z świętą surowością dąŜcie do 
doskonałości, wiedząc, Ŝe z kaŜdego słowa wymówionego poza posłuszeństwem, 
zaŜąda Bóg rachunku.

Pragnij gorąco, aby Bóg uzupełnił dla swej czci twoje braki, o których On tylko wie.

UkrzyŜowana w duchu i zewnętrznie z Chrystusem, będziesz Ŝyła z nasyceniem i 
zadowoleniem swej duszy, pozyskując ją w swej  cierpliwości (Łk 21, 19).

Przylgnij z miłosną uwagą do Boga, nie pragnąc poznawać w Nim rzeczy 
szczegółowych.

Miej zawsze ufność w Bogu, ceniąc w sobie i w twych siostrach to tylko, co Bóg ceni, 
to jest skarby duchowe.

Wejdź do swego wnętrza i pracuj z myślą o twym Oblubieńcu, który wciąŜ jest z tobą 
darząc cię miłością.

Nie dopuszczaj nigdy do serca myśli, nie mających wartości duchowych, by cię snadź 
nie pozbawiły upodobania do rzeczy  duchowych i skupienia.

Niechaj ci wystarcza Chrystus UkrzyŜowany, z Nim cierp i odpoczywaj, a przez to 
wyzujesz się z wszelkich cięŜarów zewnętrznych i wewnętrznych.

Staraj się, by wszystkie rzeczy byty niczym dla ciebie i ty niczym dla nich, a 
zapomniawszy o wszystkim przebywaj w  skupieniu ze swym Oblubieńcem.

Miłuj trudy i uwaŜaj je za mało znaczące, aby się przypodobać Oblubieńcowi, który 
nie wahał się poświęcić swego Ŝycia dla  ciebie.

Miej odwagę przeciwstawić się w swym sercu wszystkiemu, co cię odwodzi od Boga 
i bądź przyjaciółką cierpień Chrystusowych.

Wyzuj się ze wszystkich rzeczy i nie miej upodobania w doczesności, a odkryje twa 
dusza dotąd nie znane skarby.

Dusza miłująca nie nuŜy siebie, ani innych.

Ubogich nagich okrywają szatami; i duszę ogołoconą ze swych poŜądań z 
konieczności okryje Bóg swą czystością, szczęściem i  upodobaniem.

Są dusze tarzające się w błocie, jak brudne stworzenia, lecz są inne, jak ptaki 
wzlatujące w jasne przestworza i w nich się  oczyszczające.

Jedno Słowo wypowiedział Ojciec, którym jest Jego Syn i to Słowo wypowiada 
nieustannie w wieczystym milczeniu; w milczeniu  teŜ powinna słuchać go dusza.

Mierźmy prace do siebie a nie siebie do prac.

Kto nie szuka krzyŜa Chrystusowego, nie szuka chwały Jego.

By rozmiłować się w duszy, nie patrzy Bóg na jej wielkość, lecz na głębię jej pokory.

Tego, kto się Mnie zaprze przed ludźmi, tego zaprę się i Ja przed Ojcem moim, mówi 
Pan (Mt 10, 33).

Niebiosa są stałe i niezniszczalne. RównieŜ dusze z natury niebiańskie są stałe i nie 
skłaniają się ku poŜądaniom czy innym  uchybieniom, gdyŜ w pewnym stopniu 
upodabniają się do Boga, nie zmieniającego się nigdy.

Nie szukaj poŜywienia na niedozwolonych pastwiskach doczesności, gdyŜ 
błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości,  albowiem oni będą nasyceni 
(Mt 5, 6). Bóg, będąc z natury Bogiem, nas chce uczynić bogami przez uczestnictwo, 
podobnie jak  ogień zamienia wszystkie rzeczy w siebie.

Wszystko dobro, które tu mamy, jest nam poŜyczane przez Boga; jest ono Jego 
własnością; Bóg i Jego dzieło jest to sam Bóg.

Mądrość przychodzi przez miłość, milczenie i umartwienie. Największą mądrością 
jest umieć milczeć i nie zwaŜać na słowa,  uczynki i Ŝycie innych.

Wszystko dla Ciebie i nic dla mnie.

Pozwól, by cię inni nauczali, rozkazywali ci, gardzili tobą i poddawali cię swej 
władzy, a będziesz doskonała.

Pięcioraką szkodę wyrządza duszy jakakolwiek namiętność: niepokoi ją, zamącą, 
brudzi, osłabia i zaślepia.

Doskonałość nie polega na tych cnotach, które dusza upatruje w sobie, lecz na tych, 
które Bóg w niej widzi. Sama bowiem jest  niczym, nie powinna się więc chełpić ze 
siebie, lecz raczej upokarzać.

Miłość nie polega na odczuwaniu wielkich rzeczy, lecz na wielkim ogołoceniu i 
cierpieniu dla Umiłowanego.

Nie jest świat godny jednej myśli człowieczej, gdyŜ ona się Bogu naleŜy; kaŜdą więc 
myśl nie odnoszącą się do Boga kradniemy  Mu.

Władze i zmysły mamy tylko tyle zajmować, ile to jest konieczne, a poza tym 
pozostawić je wolne dla Boga.

NiezwaŜanie na cudze niedoskonałości, przestrzeganie milczenia i ustawiczne 
zajmowanie się Bogiem uwolni duszę od wielkich  niedoskonałości, a uczyni ją panią 
wielkich cnót.

Trzy cechy znamionują skupienie wewnętrzne: pierwsza - brak upodobania w 
rzeczach przemijających; druga - upodobanie w  samotności, milczenie i wybieranie 
tego, co doskonalsze; trzecia - jeŜeli to, co powinno wspomagać duszę, jak 
rozmyślania,  akty poboŜne, niepokoi ją tak, iŜ nie ma na modlitwie innej podpory, 
tylko wiarę, nadzieję i miłość.

JeŜeli dusza ma więcej cierpliwości w trudach i więcej stałości w wyzbywaniu się 
pociech, jest to znakiem większego postępu  w cnocie.

Nałogi dobrowolnych niedoskonałości, których się nie zwycięŜa, jak np.: 
wielomówność, drobne przywiązanie do osób, ubrania,  celi, ksiąŜki, jakiejś ulubionej 
potrawy, i inne drobnostki dla zadowolenia ciekawości, słuchu i tym podobne, nie 

tylko Ŝe  nie pozwalają dojść do zjednoczenia z Bogiem, ale w ogóle do doskonałości.

JeŜeli chcesz się szczycić, a nie uchodzić za nierozumną, odrzuć wszystko, co nie jest 
twoje, a z reszty moŜesz się szczycić. Gdy jednak odrzucisz wszystko, co nie jest 
twoje, nic ci nie zostanie i z niczego masz się szczycić, by nie wpaść w próŜność. 
Nawet gdy chodzi o dary łaski, które czynią ludzi przyjemnymi w oczach Boga, nie 
moŜesz się szczycić z nich, gdyŜ nie  wiesz z pewnością, czy je posiadasz.

O, jak słodką jest obecność Twa, BoŜe, który jesteś mym najwyŜszym dobrem! ZbliŜę 
się w milczeniu do Ciebie i ujrzę Twe  stopy (por. Rt 3, 4), gdyŜ podnosisz mnie do 
zaślubin z Tobą i nie nasycę się, aŜ spocznę w Twych ramionach. I błagam Cię  Panie, 
nie opuszczaj mnie w tym skupieniu, gdyŜ bez Ciebie wszystko utracę.

Gdy się uwolnisz od rzeczy zewnętrznych, wyzujesz z duchowych - nie będziesz 
uwaŜała za własność swoją łask BoŜych, nie  usidli cię pomyślność, ani 
przeciwieństwa nie skrępują ci lotu.

Duszy z Bogiem złączonej lęka się szatan jak samego Boga.

Najczystsze cierpienie daje najjaśniejsze poznanie.

Jeśli dusza pragnie, by się jej Bóg oddal, najpierw sama powinna Mu się oddać 
całkowicie.

Dusza zjednoczona całkowicie z Bogiem przez miłość - nie ma nawet pierwszych 
nieporządnych poruszeń.

Starzy przyjaciele Boga cudem tylko upadają - są bowiem juŜ ponad wszystkim, co 
wiedzie do grzechu.

O mój Umiłowany, wszystko, co przykre i bolesne, biorę dla siebie, a Tobie 
pozostawiam samą przyjemność i słodycz.

Najpotrzebniejsze do postępu jest milczenie przed Bogiem w pragnieniach i słowach; 
On bowiem najlepiej przyjmuje milczenie  miłości.

Uwolnij się od słuŜby, aby szukać Boga. Światło bowiem potrzebne w świecie 
zewnętrznym, by się ustrzec od wypadków, jest  zbyteczne w świecie ducha, tam 
lepiej go nie widzieć -a dusza będzie miała większą pewność.

Więcej się nabywa w przeciągu jednej godziny w skarbach BoŜych, niŜ w naszych 
własnych przez całe Ŝycie.

Pragnij być zapomniana od innych i przez siebie i nie patrz na cnoty czy uchybienia 
cudze.

Przebywaj sam na sam z Bogiem, czyń dobrze w ukryciu, ukrywaj dary BoŜe.

Cechą dusz męŜnych, szlachetnych i serc ofiarnych jest pozostawanie w tyle, by inni 
byli ponad nimi. I pragną raczej dawać  niŜ otrzymywać, aŜ do oddania samych siebie, 
gdyŜ uwaŜają za zbyt wielki cięŜar posiadać samych siebie, a bardziej im się  podoba 
być posiadanym i wyzutym z siebie. Jesteśmy bowiem bardziej własnością owego 
Nieskończonego Dobra aniŜeli swoją.

Wielkim złem jest uwaŜanie więcej na dary BoŜe, niŜ na samego Boga. Modlitwa i 
wyzbycie się własności!

RozwaŜaj, jaka nieskończona mądrość, skryte tajemnice, jaki pokój, miłość i cisza 
rozlewają się w sercu Boga... Jak wzniosła  jest ta mądrość, której sam Bóg naucza. 
To są owe tak zwane akty anagogiczne, rozpalające na wskroś serce.

Sekret sumienia traci na wartości i ulega skaŜeniu, ilekroć wyjawia się ludziom jego 
owoce, poniewaŜ za kaŜdym razem jako  wynagrodzenie otrzymuje się tylko owoc 
chwały przemijającej.

Mów mało i nie wtrącaj się do spraw, kiedy cię nie pytają.

Chodź zawsze w obecności BoŜej i strzeŜ w sobie czystości, której cię Bóg naucza.

Nie uniewinniaj się i nie wzdrygaj się być napominana przez wszystkich; słuchaj z 
pogodnym obliczem nagany, wierząc, Ŝe to  sam Bóg mówi.

ś

yj tak, jakby tu nie było nikogo, tylko Bóg i ty, by twego serca nie zatrzymała jakaś 

rzecz ludzka.

UwaŜaj za wielką łaskę BoŜą, jeśli czasem otrzymasz jakieś dobre słowo, nie 
zasługujesz bowiem na Ŝadne.

Nigdy nie rozpraszaj serca nawet na najmniejszą chwilkę.

Nie słuchaj nigdy o słabościach ludzkich, a gdy się ktoś skarŜy, poproś pokornie, by 
nie mówiono o tym.

Nie narzekaj na nikogo, nie pytaj o niepotrzebne rzeczy, a w razie potrzeby uczyń to 
w krótkich słowach.

Nie cofaj się przed trudem, choćby ci się zdało, Ŝe mu nie podołasz. Niech wszyscy 
znajdują u ciebie współczucie.

Nie sprzeczaj się i nie wymawiaj nigdy słowa nieodpowiedniego.

Mów tak, byś nikogo nie uraziła i by twej mowy mogli wszyscy słuchać.

Nie odmawiaj niczego, choćbyś tego potrzebowała.

Nie wyjawiaj tego, co ci Bóg mówi, pamiętając o słowach oblubienicy: Tajemnica 
moja dla mnie (Iz 24, 16).

Staraj się o pokój serca, nie przejmując się niczym na świecie, wiedząc, Ŝe to 
wszystko przemija.

Nie myśl wcale o tym, kto jest z tobą, a kto przeciw tobie, starając się tylko Bogu 
przypodobać. Błagaj Go, by się działa  zawsze Jego wola. Kochaj Go nad wszystko, 
bo On tego godzien.

Dwanaście gwiazd do korony najwyŜszej doskonałości: miłość Boga, miłość 
bliźniego, posłuszeństwo, czystość, ubóstwo, obecność w chórze, pokuta, pokora, 
umartwienie, modlitwa, milczenie, pokój.

Nie bierz nigdy za wzór postępowania człowieka, jakkolwiek byłby święty, gdyŜ 
szatan moŜe ci przedstawić za przykład jego  niedoskonałości. Weźmij sobie 
natomiast za wzór Chrystusa, który jest najdoskonalszy i najświętszy, a nigdy nie 
zbłądzisz.

Szukajcie w czytaniu, a znajdziecie w rozmyślaniu; pukajcie w modlitwie, a otworzą 
wam w kontemplacji.   Kto z czystej miłości działa dla Boga, nie tylko stara się o to, 
aby o tym nie wiedzieli ludzie, ale gdyby nawet nie  wiedział o tym sam Bóg, który 
wie o wszystkim, to nie przestałby czynić podobnych przysług z radością i miłością.

Inna wskazówka w celu zwycięŜenia poŜądań: Nieustannie pragnąć naśladować we 
wszystkim Jezusa Chrystusa, dostosowując się do  Jego Ŝycia, które naleŜy uwaŜać za 
wzór i tak postępować we wszystkim, jakby On postąpił.

Aby móc tak postępować, jest rzeczą konieczną wyrzec się wszelkiego poŜądania lub 
upodobania, które by nie było całkowicie  na chwałę BoŜą, z miłości dla Tego, który 
w swym Ŝyciu nie szukał niczego prócz pełnienia woli Ojca, którą nazywał swym  
pokarmem (J 4, 34).

Uzbrój twoje serce przeciw wszystkiemu, co cię pociąga ku rzeczom, które nie są 
BoŜe, i kochaj się w cierpieniu dla  Chrystusa.

Szybkość w posłuszeństwie, radość w cierpieniu, umartwienie wzroku, nie chcieć 
wiedzieć o niczym, milczenie i nadzieja.

Panuj bardzo nad językiem i myślami, uczucie twoje niech stale trwa w Bogu i 
rozpalaj się w ten sposób duchem BoŜym.  Przeczytaj to wiele razy.

Wznoś się ponad siebie i nie opieraj się na stworzeniu.

Sprzeciwiaj się sobie i w gorliwości nie bądź nigdy bezczynna.

Uciekaj myślą przed nimi, zamykając bramę przed wszystkimi.

Czysta od wszelkich przywiązań, myśli i obrazów, nuć słodką pieśń ze skruchą i 
łzami.

Im bardziej się oddalisz od rzeczy ziemskich, tym bardziej zbliŜysz się do niebieskich 
i większe skarby znajdziesz u Boga.

Kto umrze dla wszystkiego, znajdzie Ŝycie we wszystkim.

Oddal się od zła, czyń dobrze i szukaj pokoju (Ps 33, 14).

Kto się skarŜy i szemrze, nie jest doskonałym, ani nawet dobrym chrześcijaninem.

Ten jest pokorny, kto się ukrywa we własnej nicości i zdaje się na Boga.

Ten jest łagodny, kto umie znosić bliźnich i siebie samego.

JeŜeli chcesz być doskonały, sprzedaj swą wolę, daj ją ubogim duchem i idź za 
Chrystusem w łagodności i pokorze aŜ na  Kalwarię i do grobu.

Kto w sobie tylko ufność pokłada, gorszy jest niŜ szatan.

Kto nie kocha bliźniego, tym Bóg pogardza.

Kto działa z niedbałością, jest bliski upadku.

Kto gardzi modlitwą, gardzi wszelkim dobrem.

Lepsze jest opanowanie języka, niŜ post o chlebie i wodzie.

Lepiej jest cierpieć dla Boga, niŜ cudów dokonywać.

O, jakiegoŜ szczęścia będziemy doznawać na widok Trójcy Przenajświętszej.

Nie miej podejrzeń w stosunku do brata, abyś nie utracił czystości serca.

Nic nie umie, kto nie umie cierpieć dla Chrystusa.