ROZDZIAŁ PIERWSZY

Rose zatrzymała samochód na poboczu pustej polnej drogi, popatrzyła na leŜącą na

siedzeniu obok mapę i głęboko westchnęła.

– Chyba się zgubiłam – mruknęła ponuro. Wyjrzała przez okno i znów westchnęła. Ani

jednego domu, wszędzie tylko drzewa, pola, ptaki i błękit nieba. Wijąca się droga prowadziła

do zalanej słońcem leśnej doliny.

Rose sama nie wierzyła, Ŝe od tętniącego Ŝyciem nadmorskiego miasteczka na wybrzeŜu

Północnego Devonu, gdzie się zatrzymała, dzieliło ją zaledwie kilka kilometrów. Miała

wraŜenie, iŜ jest na jakimś pustkowiu.

– Jadę dalej przed siebie – postanowiła w końcu i skrzywiła się ironicznie. Nie miała

wielkiego wyboru, bo droga była zbyt wąska, Ŝeby zawrócić.

Prowadziła powoli, uwaŜając, czy coś znienacka nie wyjedzie z naprzeciwka. Robiła to

tylko na wszelki wypadek, bo do tej pory nie pojawił się jeszcze ani jeden samochód.

Zbocza nad doliną wznosiły się coraz bardziej stromo. Panował upał, blask słońca

oślepiał. Rose przesunęła dłonią po złotobrązowych włosach i pomyślała z Ŝalem o plaŜy i

chłodnej bryzie od morza. Właściwie mogła odłoŜyć ten wyjazd do jutra, a teraz korzystać z

niespodziewanie pięknej pogody.

Tylko Ŝe to wykluczałoby staranie się o pracę, na której jej zaleŜało. Ktoś mógłby ją

uprzedzić. A naprawdę potrzebowała pracy, bo pieniądze kończyły się w zastraszającym

tempie.

Zobaczyła wyblakły drogowskaz i zatrzymała się, by go odczytać. Nierówne litery

układały się w napis: Lyncombe Manor. Rose uśmiechnęła się z prawdziwą ulgą. No, trafiła.

Czyli informacje ze sklepiku, w którym widziała ogłoszenie, nie okazały się bezuŜyteczne.

Ruszyła dalej z nowym zapałem. Opuściła szyby i wdychała ciepłe powietrze o

słodkawym zapachu. Jeszcze tylko jeden ostry zakręt i droga łagodnym łukiem poprowadziła

ją pod dom; było to niewątpliwie Lyncombe Manor.

Zatrzymała samochód i spojrzała z podziwem. Dom był piękny! Bielone ściany,

witraŜowe okna w szczytach, wysokie kominy, kryty łupkami dach, porośnięty gdzieniegdzie

mchem, i orgia róŜ, które oplatały prawie wszystko. Ich płatki opadały na wysypany ŜuŜlem

podjazd, układając się w pasma o przeróŜnych odcieniach bieli, róŜu, czerwieni i Ŝółci.

Rose zaparkowała samochód w pewnej odległości od domu, Ŝeby podchodząc bliŜej,

mogła nacieszyć oczy malowniczym, sielankowym widokiem.

Drzwi frontowe i wszystkie okna były zamknięte, tak jakby wszyscy wyszli z domu. Rose

nie poczuła się rozczarowana. Będzie trochę czasu, by rozejrzeć się przed powrotem

właściciela, pomyślała.

Z jednej strony domu otwierała się łukiem brama, prowadząca do zarośniętego ogrodu.

Rzeczywiście, w ogłoszeniu była mowa o ogrodniku! Tylko, czy uznają ją za odpowiednią

osobę? Znała się nieźle na roślinach, była silna i zdrowa. Czy jednak fakt, Ŝe jest kobietą, nie

zdyskwalifikuje jej w oczach właścicieli Lyncombe Manor, zwłaszcza jeŜeli są to osoby

myślące po staroświecku?

Weszła w głąb ogrodu. Na lewo zobaczyła staw, w którym pluskały się uszczęśliwione

kaczki, a w oddalonych zaroślach inne ptaki wodne dreptały tam i z powrotem. Trawnika

najwyraźniej nie strzyŜono od stu lat. Przypominał raczej łąkę, na której obrzeŜu ciągnęły się

zachwaszczone kwietniki. Sześć ogromnych drzew, wśród nich wspaniały czerwony buk,

rzucało upragniony cień na ten zaniedbany ogród. Rose oczami wyobraźni widziała juŜ, jak

doprowadza go do porządku.

– Uspokój się – upomniała sama siebie. – PrzecieŜ jeszcze nie wiesz, czy w ogóle

dostaniesz tę pracę!

Zastanawiała się, kiedy wróci któryś z domowników. MoŜe juŜ niedługo. Ale właściwie

nie zaleŜało jej na tym. Z przyjemnością spacerowała w słońcu, ciesząc się spokojem

panującym dookoła.

Zerknęła na zegarek i ze zdumieniem stwierdziła, Ŝe to juŜ późne popołudnie. W takim

razie gospodarze powinni niebawem wrócić na podwieczorek. Weszła na małe brukowane

podwórko, tak samo urocze i skąpane w słońcu jak inne tutejsze zakątki. Nie potrafiła oprzeć

się pokusie i zajrzała przez jedno z okien, ciekawa, jak teŜ dom moŜe być urządzony w

rodku. Niewiele jednak zobaczyła, bo w szybach odbijało się słońce. Ruszyła więc w stronę

ławeczki na końcu podwórka. Miała nadzieję, Ŝe gospodarze okaŜą się gościnni, podobnie jak

pozostali mieszkańcy tej części kraju, i uznają, Ŝe to nic zdroŜnego, iŜ tak się tu zadomowiła.

Zamknęła oczy i wystawiła twarz do słońca. Siedząc tak, nie mogła zauwaŜyć, Ŝe po

przeciwnej stronie podwórza otwierają się drzwi. Nie mogła teŜ dostrzec męŜczyzny, który

wpatrywał się w nią przez dłuŜszą chwilę, ani usłyszeć, Ŝe podchodzi do niej, bo poruszał się

cicho jak kot.

Z jego obecności zdała sobie sprawę dopiero wtedy, gdy na jej ramieniu spoczęła cięŜka

dłoń. Rose krzyknęła, przeraŜona, i otworzyła szeroko oczy. Przed nią stał męŜczyzna

ogarnięty furią.

– Wstawać! – rozkazał.

Rose była tak oszołomiona tym gwałtownym zakończeniem spokojnego popołudnia, Ŝe

niemal bezwiednie wykonała rozkaz. Okręcił ją dookoła i zaczął popychać w stronę otwartych

drzwi.

– O co chodzi?! – zawołała, odzyskując wreszcie głos. – Co pan robi?

– Zdaje się, Ŝe chciała pani zobaczyć, co jest w środku? – warknął. – JuŜ nie będzie pani

musiała zaglądać przez okno. Sam pokaŜę wszystko z bliska.

– Wiem, Ŝe postąpiłam niegrzecznie, i bardzo za to przepraszam... – wyjąkała, łapiąc z

trudem oddech.

– Nic mi tu po przeprosinach – przerwał ostro.

– Tacy ludzie jak pani zasługują na nauczkę, którą długo popamiętają.

Minęli juŜ drzwi, a teraz popychał ją dalej przez kuchnię i wąski korytarz o kamiennej

podłodze.

– Tacy ludzie jak ja? – powtórzyła, czując, Ŝe ogarniają panika. Co to za człowiek i co ma

zamiar z nią zrobić?

– Jesteście pasoŜytami! – wrzasnął pogardliwie. – Wykorzystujecie innych ludzi,

wdzieracie się w czyjeś prywatne Ŝycie i nigdy nie dajecie za wygraną...

– Byli juŜ w połowie korytarza. MęŜczyzna zatrzymał się gwałtownie i otworzył drzwi po

prawej stronie.

– To tutaj chciała pani wtargnąć, prawda? – rzucił wyzywająco, a w jego oczach pojawiły

się znów przeraŜająco zimne błyski. – No więc udało się pani. Zapraszam!

Rozluźnił twardy, bolesny uścisk ręki na jej ramieniu, ale zanim poczuła ulgę, pchnął ją

brutalnie do środka. Potknęła się o schodki i straciła równowagę. Kiedy po chwili, obolała i

przeraŜona, podniosła się z ziemi, zobaczyła, Ŝe męŜczyzna nadal stoi w drzwiach,

przyglądając się jej ze złośliwą satysfakcją, która mroziła krew w Ŝyłach.

– Czy pan zupełnie oszalał? – Udało jej się jakoś odzyskać głos.

– Nie, nie oszalałem – odparł ostro. – Po prostu mam absolutnie dość intruzów

wdzierających się w moje prywatne Ŝycie. Nie mam pojęcia, jak pani trafiła tu do mnie, ale

skoro tak się zdarzyło, to skorzysta pani z przywileju, który powinna pani docenić. Jest pani

pierwszą... i ostatnią dziennikarką, której noga postała w tym domu.

– AleŜ ja nie jestem Ŝadną dziennikarką! – krzyknęła Rose, doprowadzona do szału.

Było juŜ jednak za późno. MęŜczyzna zatrzasnął drzwi. Rose ogarnęła panika. Wdrapała

się na strome schodki, zaczęła walić w grube drzwi i wrzeszczeć. Krzyczała, groziła, Ŝe

zaskarŜy go do sądu za przetrzymywanie jej w zamknięciu, aŜ w końcu błagała, Ŝeby ją

wypuścił. Wszystko to pozostało bez echa. Drzwi się nie otworzyły.

Roztrzęsiona, cofnęła się i skuliła na najwyŜszym schodku.

– Nie do wiary – szepnęła drŜącym głosem. – Nie potrafię uwierzyć, Ŝe to rzeczywiście

się wydarzyło.

Ale zimny stopień, na którym siedziała, był wystarczająco rzeczywisty. Podobnie jak

zamknięte na klucz drzwi.

DrŜąc z napięcia, rozejrzała się powoli. Była chyba w piwnicy. Świeciła się tu tylko jedna

słaba Ŝarówka, w kącie leŜała sterta jakichś starych rupieci.

Rose znów dostała gęsiej skórki, ale po chwili zdała sobie sprawę, Ŝe tym razem nie z

przeraŜenia, lecz po prostu z zimna. Trudno było uwierzyć, Ŝe na zewnątrz panował upał i

wieciło słońce.

Po chwili, która wydawała się wiecznością, poczuła dopływ sił. Wstała, chociaŜ nogi

nadal odrobinę jej drŜały. Ogarnął ją gniew i strach. JuŜ wiedziała, co się stało. MęŜczyzna

oczywiście pomyślał, Ŝe ona jest wścibską dziennikarką, a dziennikarzy najwyraźniej

nienawidził! Zareagował jednak zbyt gwałtownie. Jak mógł chwycić ją i wepchnąć do

piwnicy? Nikt przy zdrowych zmysłach nie postąpiłby w ten sposób, niezaleŜnie od tego, jak

bardzo nienawidziłby prasy!

A właściwie dlaczego reporter miałby się interesować tym miejscem? Czy ten człowiek to

ktoś sławny? Rose nie rozpoznała w nim nikogo znanego. NiewaŜne, kim on jest, pomyślała.

NajwaŜniejsze, jak się stąd wydostać.

Wyglądało na to, Ŝe nie będzie to takie proste. Właściwie juŜ po chwili stwierdziła, Ŝe to

całkiem niemoŜliwe. Będzie musiała tu siedzieć, dopóki nieznajomy nie oprzytomnieje i nie

zdecyduje się jej wypuścić.

Jak długo to będzie trwało? Nie miała pojęcia. Znów skuliła się na schodku. Szkoda, Ŝe

ma na sobie tylko bawełnianą koszulkę. Przydałby się gruby sweter.

– Nie pozwolił mi niczego wyjaśnić – mruknęła do siebie. – Chwycił mnie i wepchnął

tutaj. Nawet się nie upewnił, czy rzeczywiście jestem z prasy.

Nagle uświadomiła sobie, Ŝe od męŜczyzny bił zapach alkoholu. Aha! – domyśliła się

szybko. Pewnie wpadł w pijacki szał. W takim razie będzie nawet bezpieczniejsza za tymi

zamkniętymi drzwiami!

Czas mijał nieprawdopodobnie powoli. Rose w końcu zeszła ze schodów i zaczęła się

rozglądać po piwnicy. Miała nadzieję, Ŝe moŜe znajdzie inne drzwi, jakąś drogę wyjścia.

Niczego jednak nie znalazła – tylko brud i śmiecie.

Między rupieciami dostrzegła krzesło ze złamanym oparciem. Wyciągnęła je i usiadła.

Pluszowe obicie było brudne, ale jakie to miało znaczenie? I tak była juŜ cała wybrudzona.

Liczyło się jedynie to, kiedy ten człowiek wróci i otworzy drzwi. I co się stanie potem.

Nie znała odpowiedzi na Ŝadne z tych pytań, nadal więc siedziała, wpatrując się w ścianę.

Ogarnął ją gniew, a zaraz potem strach. Wreszcie nie wytrzymała i zaczęła nerwowo chodzić

tam i z powrotem.

– Dobrze chociaŜ, Ŝe nie cierpię na klaustrofobię. Chodziłabym juŜ po ścianach –

powiedziała do siebie.

Najbardziej nienawidziła uczucia zupełnej bezradności, tego, Ŝe jest absolutnie zdana na

łaskę męŜczyzny przebywającego na górze, o którym nic nie wiedziała, a który moŜe jest

szaleńcem, gwałcicielem lub innym zboczeńcem.

– Trzeba być kompletną wariatką, Ŝeby przyjeŜdŜać na odludzie, kierując się tylko

ogłoszeniem w sklepiku – wymawiała sobie po raz setny. – śeby nie sprawdzić, co to za dom

i kim jest właściciel. Wpadłam tu roztańczona, jak na parkiet. A moŜe ten facet właśnie na to

liczył, Ŝe zwabi tutaj jakąś młodą idiotkę?

Przemyślenia te niczego właściwie nie wyjaśniały, bo przecieŜ męŜczyzna uznał ją za

dziennikarkę i dlatego wpadł w taką wściekłość. Gdyby chciał z jakichś względów, o których

lepiej nie myśleć, po prostu zwabić tu kobietę, nie wykrzykiwałby, Ŝe wtargnęła do jego

domu i Ŝe dziennikarze to pasoŜyty.

Zerknęła na zegarek i ze zdumieniem stwierdziła, iŜ zrobił się juŜ wczesny wieczór. Jak

długo jeszcze ten męŜczyzna ma zamiar ją tu trzymać? PrzecieŜ to idiotyczne.

Weszła po schodkach i ponownie zaczęła walić w drzwi.

– Niech pan słucha! Nie jestem Ŝadną dziennikarką! – wrzasnęła. – Przyjechałam w

sprawie pracy! Proszę mnie natychmiast wypuścić!

Nie dało to jednak Ŝadnego rezultatu. Wiedziała, Ŝe tak będzie, ale spróbowała. Poza tym,

pomyślała, drzwi na pewno są za grube, Ŝeby mógł usłyszeć jej wołania.

Czas płynął nieubłaganie, minął wieczór i zrobiła się północ. Rose nie mogła uwierzyć, Ŝe

tak długo siedzi w piwnicy Lyncombe Manor. Ale był to niezbity fakt. PrzeraŜała ją myśl, Ŝe

męŜczyzna przetrzyma ją w zamknięciu przez całą noc.

– Naprawdę zupełnie zwariował – szepnęła do siebie. – Trzeba być wariatem, Ŝeby

wymyślić coś takiego!

Siedziała teraz na starych workach, które były wygodniejsze od złamanego krzesła. Czuła

głód i chciało jej się pić, ale co tam! Przestała teŜ zwaŜać na chłód. WaŜniejsze były inne

problemy. Nagle uświadomiła sobie, Ŝe obgryza paznokcie. Nie robiła tego od dzieciństwa,

ale teraz jakoś nie potrafiła się pohamować. Przynosiło jej to pewne uspokojenie.

Noc ciągnęła się w nieskończoność, chociaŜ do świtu pozostało juŜ niewiele czasu. Rose

skuliła się na workach i próbowała usnąć, ale ziąb panujący w piwnicy pozwolił jej jedynie na

krótką drzemkę. W pewnym momencie pomyślała, Ŝe przecieŜ męŜczyzna moŜe jej w ogóle

nie wypuścić. Szybko jednak odepchnęła od siebie tę wizję.

Wprawdzie do piwnicy nie dostawało się światło, ale Rose, spojrzawszy na zegarek,

zorientowała się, Ŝe do świtu było juŜ coraz bliŜej. Przemogła nastrój apatii i wzięła się w

garść, po czym weszła na schodki i znów zaczęła łomotać w drzwi. JeŜeli ten człowiek mnie

nie wypuści, stwierdziła w duchu, załamię się na pewno.

Po kilku minutach usłyszała zgrzyt klucza w zamku. Sama myśl o tym, Ŝe moŜe niedługo

będzie uwolniona, dodała jej sił i odwagi. Ten szaleniec nie zastanie jej skulonej na podłodze

i załamanej. O nie! Zdobyła się nawet na to, by doprowadzić do porządku swoje włosy.

Drzwi otworzyły się na ościeŜ i stanął w nich męŜczyzna. Wyraz jego twarzy nie mówił

zbyt wiele.

– Spędziła tu pani całą noc? – spytał jakby z niedowierzaniem.

– A co? Miałam przeniknąć przez zamknięte drzwi? – krzyknęła, doprowadzona do

ostateczności.

– Zupełnie zapomniałem, Ŝe pani tu jest.

– Zapomniał pan?! – powtórzyła wściekłym tonem. – Jak, do licha, mógł pan zapomnieć,

e zamknął pan kogoś w piwnicy?

– Proszę nie krzyczeć – odparł znuŜonym głosem. – Mam okropnego kaca.

– Och, doprawdy, bardzo panu współczuję – warknęła Rose. – Ogromnie mi przykro, Ŝe

musi pan przeze mnie cierpieć.

– Niech pani posłucha. Wiem, Ŝe jest pani tym wszystkim zdenerwowana...

– Zdenerwowana?! Naprawdę nie znajduję słów... Spostrzegła, Ŝe aŜ zmruŜył oczy od jej

krzyku, i sprawiło jej to przyjemność. Przynajmniej w ten sposób mogła mu dopiec.

– Sama jest pani sobie winna – powiedział. – Nie zapraszałem pani do siebie.

– Wręcz przeciwnie – zaoponowała i z prawdziwą satysfakcją spostrzegła, Ŝe zmienił mu

się wyraz twarzy.

– Co to ma znaczyć? – spytał szorstko.

Ale Rose zaczęła się tylko niespokojnie kręcić.

– Muszę skorzystać z pana łazienki – stwierdziła prowokująco.

Odniosła wraŜenie, Ŝe męŜczyzna wolałby jej odmówić. Najchętniej wypchnąłby ją za

drzwi i zapomniał o całej sprawie. Nie miała zamiaru na to pozwolić. Nie ma mowy! Nie

pozwoli mu zapomnieć o tym, co jej zrobił.

– Łazienka jest tam, na końcu – powiedział wreszcie, wskazując niedbale korytarz.

Rose ruszyła we wskazanym kierunku. Łazienka okazała się mała, ale ładnie urządzona i

czysta. Dziewczyna nie widziała powodu do pośpiechu, myła się więc i doprowadzała do

porządku nadzwyczaj długo.

Niewiele udało jej się zrobić z ubraniem, z którego starła gąbką tylko odrobinę brudu, ale

za to doprowadziła do porządku włosy.

– Tak wygląda ktoś, kto spędził noc w piwnicy – powiedziała do siebie, patrząc w lustro.

– Ale ten facet zapłaci jeszcze za swoje grubiaństwo!

Kiedy wychodziła z łazienki, jej oczy ciskały błyskawice. Nikt nie ma prawa bezkarnie

traktować tak drugiego człowieka. Na korytarzu stwierdziła, Ŝe męŜczyzna się ulotnił. Drzwi

piwnicy nadal stały otworem, ale było to ostatnie miejsce, do którego chciałaby wrócić.

W kuchni teŜ go nie było. Wyszła przez tylne drzwi na małe podwórko.

Zobaczyła go tam, więc podeszła stanowczym krokiem i stanęła na wprost niego. Spojrzał

na dziewczynę bez specjalnego zainteresowania. Oczy miał ciemnoszare.

– Myślałem, Ŝe pani sobie poszła – rzucił tonem, który świadczył o rozczarowaniu, Ŝe tak

się nie stało.

– Przykro mi, ale jeszcze tu jestem – odparła z naciskiem. – I zanim zniknę, chcę panu

coś powiedzieć. Po pierwsze, nie jestem dziennikarką. Po drugie, kiedy stąd odjadę,

natychmiast pójdę na policję i złoŜę dokładny meldunek. Opowiem, co mnie tu spotkało.

Spostrzegła, Ŝe pogróŜka nie zrobiła na nim Ŝadnego wraŜenia.

– Po co więc pani się tu pojawiła, jeŜeli nie jest pani dziennikarką?

– PrzecieŜ w sklepiku w miasteczku wywiesił pan ogłoszenie, Ŝe poszukuje pan

ogrodnika. Przyjechałam w sprawie pracy.

– Nie wygląda pani na ogrodnika. – Uniósł ze zdumieniem brwi.

– Ogrodnikami niekoniecznie muszą być staruszkowie w płóciennych czapkach i z ziemią

za paznokciami – odparowała. – Znam się na hodowli roślin, mam dość sił, by obsługiwać

kosiarkę i okopywać grządki, a poza tym nie boję się cięŜkiej pracy.

Ku jej zdziwieniu w ciemnoszarych oczach męŜczyzny pojawił się błysk rozbawienia.

– Odnoszę wraŜenie, Ŝe niewielu rzeczy się pani boi. Niech więc będzie. Ma pani tę

pracę.

Rose była tak zdumiona, Ŝe tylko stała, wpatrując się w niego z niedowierzaniem.

– Naprawdę uwaŜa pan, Ŝe zaleŜy mi jeszcze na tej zakichanej pracy u pana? – wypaliła

w końcu. – Chyba jest pan niespełna rozumu. Nikt przy zdrowych zmysłach nie dopuściłby

się czegoś podobnego, jak pan wczoraj. Niech pan nawet nie marzy o tym, Ŝe mogłabym

pracować u kogoś takiego!

Stał, absolutnie obojętny wobec jej wybuchu.

– No to nie mam juŜ nic więcej do powiedzenia. – Wzruszył ramionami.

Rose wyprostowała się i popatrzyła wprost w jego pozbawione wyrazu oczy.

– Och! – syknęła. – Obawiam się, Ŝe jednak powinien pan powiedzieć o wiele więcej. Pan

mnie nie przeprosił.

Nawet nie mrugnął.

– JuŜ wyjaśniłem, Ŝe popełniłem okropny błąd, pozostawiając panią w piwnicy na całą

noc. Chciałem zamknąć panią na kilka godzin, nie na dłuŜej. Ale trochę za duŜo wypiłem i

zasnąłem. Zupełnie o pani zapomniałem.

– Gorzko pan tego poŜałuje!

– Dobrze więc – zaczął z westchnieniem – co w takim razie pomoŜe pani o tym

wszystkim zapomnieć? Pieniądze? – Wyciągnął ksiąŜeczkę czekową z kieszeni. – Ile to

będzie kosztowało?

– DuŜo! – rzuciła przez zęby. – I nie wypłaci się pan za to czekiem na Ŝadną sumę!

Odwróciła się na pięcie i ruszyła przez podwórko. Zerknęła przez ramię tylko raz, by

sprawdzić, czy przypadkiem za nią nie idzie, bo przestraszyła się, Ŝe moŜe nie będzie chciał

jej puścić. Ale stał nieporuszony, nadal na przeciwnym końcu podwórka. Był tak chudy, Ŝe

wyglądał prawie jak szkielet. Ciemne włosy miał zmierzwione – juŜ dawno przydałby im się

fryzjer.

Tylko na sekundę ich spojrzenia się spotkały i Rose przebiegł dreszcz, jak gdyby coś

ostrzegało ją przed tym męŜczyzną. Nie ma obawy, stwierdziła w duchu, moje oko juŜ nigdy

na nim nie spocznie, chyba Ŝe na sali sądowej.

Odwróciła się, minęła szybciutko naroŜnik domu i pospieszyła w stronę samochodu.

Doznała uczucia ulgi, kiedy silnik od razu zapalił. Z piskiem opon opuściła Lyncombe

Manor, nie mając najmniejszego zamiaru kiedykolwiek tam powrócić.

Kwadrans później Rose zatrzymała samochód pod małym pensjonatem, w którym

wynajmowała pokój. Właścicielka, pani Rogers, stała juŜ w drzwiach.

– Tak się o panią martwiłam – powiedziała na powitanie. – Kiedy nie wróciła pani

wczoraj na noc, zupełnie nie wiedziałam, co robić. Chciałam juŜ powiadomić policję, ale

pomyślałam sobie, Ŝe moŜe spotkała pani kogoś... no i postanowiła spędzić z nim trochę

czasu – dokończyła taktownie. – Naprawdę tak się cieszę, Ŝe widzę panią całą i zdrową. –

Przyjrzała się jednak Rose dokładniej i widząc, w jakim stanie jest jej garderoba, spytała z

niepokojem: – Bo chyba nic się pani nie stało?

– No cóŜ, prawda jest taka, Ŝe nikt mnie nie poturbował, ale stało się coś innego – odparła

Rose, patrząc ponuro.

– Proszę wejść. Zrobię herbaty i wszystka mi pani opowie.

Weszły do kuchni. Dziewczyna była naprawdę wdzięczna, Ŝe pani Rogers tak jej matkuje,

chociaŜ odkąd tu zamieszkała dwa tygodnie temu, często bywało to uciąŜliwe.

– No więc, gdzie się pani podziewała? Nie Ŝebym chciała wścibiać nos w prywatne

sprawy, ale martwię się o panią. Taka młoda kobieta i zupełnie sama. Pewnie pani rodzice nie

mogą sypiać po nocach.

– Wręcz przeciwnie, mają bardzo twardy sen – odparła Rose sucho. – Traktują mnie jak

odpowiedzialną osobę. Ale teŜ nigdy nie zdarzyło mi się mieć do czynienia z takim

męŜczyzną jak wczoraj.

– Z męŜczyzną? – Oczy pani Rogers rozbłysły z ciekawości; uwielbiała plotki. – Tak teŜ

myślałam. Kłopoty prawie zawsze wiąŜą się z męŜczyznami.

– Tym razem zgadza się. Ten facet narobił mi dość kłopotów – stwierdziła Rose ponuro.

– Wypiję tylko herbatę, wykąpię się i idę na policję.

– Na policję?! Wielkie nieba! A cóŜ on pani zrobił?

– Zamknął mnie w piwnicy na całą noc! Pojechałam do Lyncombe Manor w sprawie tej

pracy...

– Do Lyncombe Manor? – przerwała pani Rogers. – Właścicielem posiadłości jest ten

sympatyczny pan Hayward, prawda?

– Zna pani to miejsce? – spytała zdumiona Rose.

– Nigdy tam nie byłam, ale mój brat... jest hydraulikiem... kilka tygodni temu pojechał

tam reperować bojler czy coś w tym rodzaju. Potem opowiadał mi o właścicielu tego domu.

Prosił, bym nikomu tego nie powtarzała. Pan Hayward nie lubi rozgłosu. Chyba ma dość

dziennikarzy i w ogóle prasy.

– Nic juŜ z tego nie rozumiem – powiedziała całkiem zdezorientowana Rose. – A

właściwie kim jest ten „sympatyczny pan Hayward”? Z pewnością to nie ten, z którym się

wczoraj zetknęłam!

– Pisze piosenki – wyjaśniła pani Rogers. – Początkowo jego nazwisko teŜ mi nic nie

mówiło, ale kiedy brat wymienił mi kilka tytułów, okazało się, Ŝe wszystkie je znam. Znałam

teŜ, oczywiście, tę ładną blondynkę, dla której pisał, ale zerwali ze sobą jakiś rok temu. Prasa

rozpisywała się o tym przez długie tygodnie, nic więc dziwnego, Ŝe pan Hayward miał tego

dosyć i schronił się przed dziennikarzami.

– Mówi pani o Nathanie Haywardzie? Tym, który pisze piosenki?

– A o kim by innym? Myślałam, Ŝe zna pani jego nazwisko. Naprawdę jest sławny. –

Nagle gospodyni skrzywiła się. – Ale dlaczego zamknął panią w piwnicy? To zupełnie nie w

jego stylu. Na moim bracie zrobił doskonałe wraŜenie. Nie był specjalnie rozmowny, lecz nie

wtrącał mu się do roboty i od razu zapłacił rachunek, co teraz nieczęsto się zdarza – dodała z

przyganą w głosie.

Rose poczuła, Ŝe płoną jej policzki. Była winna pani Rogers pieniądze za pokój i

wyŜywienie, a tymczasem nie miała grosza przy duszy.

– AleŜ, naprawdę, nie miałam pani na myśli – powiedziała właścicielka pensjonatu,

widząc zmieszanie na twarzy Rose. – Wiem, Ŝe wszystko mi pani zwróci, jak tylko będzie

pani mogła.

– Szukam pracy, gdzie się da. Właśnie dlatego pojechałam do Lyncombe Manor. Ale pan

Hayward... jeŜeli to rzeczywiście był on... złapał mnie, kiedy kręciłam się wokół domu, i

wziął mnie za dziennikarkę.

– No, jeŜeli tak panią potraktował, to pewnie tak musiał pomyśleć. Prasa wypisywała o

nim wiele złego. Na jego miejscu teŜ nie byłabym grzeczna dla dziennikarzy.

– Ale on zamknął mnie w piwnicy! – wykrzyknęła Rose. – A potem całkiem o mnie

zapomniał. Spędziłam tam całą noc!

– Faktycznie, nieładnie się zachował – zgodziła się pani Rogers. – Ale tak juŜ jest, Ŝe

kiedy ludzie mają kłopoty czy spotykają ich nieprzyjemności, postępują fatalnie.

Rose pomyślała sobie, Ŝe pani Rogers nie byłaby tak wyrozumiała, gdyby to ją zamknięto

w piwnicy. Niemniej zobaczyła całe zdarzenie z nieco innej perspektywy. Bynajmniej nie

wybaczyła Haywardowi jego postępowania, bo trudno było je czymkolwiek usprawiedliwić,

ale przynajmniej zrozumiała, dlaczego zachował się prawie jak psychopata.

Nathan Hayward... Od pewnego czasu Rose niespecjalnie interesowała się muzyką, ale to

nazwisko brzmiało zdecydowanie znajomo. Pisał piękne piosenki, pozornie błahe, lecz w

istocie zawierające głębokie treści, a ich melodie przyprawiały Rose o dreszcz.

Nie poznała go, ale to nic dziwnego, bo gdy pracował z Jancis Kendall, „tą ładną

blondynką”, odgrywał rolę drugoplanową. On – kompozytor piosenek i ona – piosenkarka,

zbili niezły kapitał, koncertując na całym świecie. Rok temu się rozstali, o czym huczała cała

prasa. On zniknął. A tymczasem okazuje się, Ŝe jest tutaj, w pobliŜu...

– Czy nadal ma pani zamiar iść na policję? – spytała pani Rogers lekko zaniepokojona, bo

nie bardzo miała ochotę na nieprzyjemności z tego powodu.

– Nie wiem. Muszę się jeszcze zastanowić. Najpierw się wykąpię.

– Niech pani sobie poleŜy w wannie. To odpręŜa.

Po gorącej kąpieli i przebraniu się Rose bez wątpienia wyglądała o wiele lepiej. WciąŜ

jednak biła się z myślami. Była wściekła na tego męŜczyznę. ChociaŜ teraz powinna

właściwie mówić o nim po nazwisku. Niezwykle utalentowany facet, którego piosenki zawsze

jej się podobały. Mimo to nie wybaczy mu zamknięcia w piwnicy. Ale czy powinna iść na

policję? Nie uwaŜała juŜ, Ŝe to najlepszy pomysł. Co więc naleŜało zrobić?

W końcu doszła do wniosku, Ŝe tylko jedno. Musi wrócić i zobaczyć się z nim. MoŜe

poczuje się lepiej, kiedy zostanie naprawdę przeproszona.

Bez trudu udało jej się zapomnieć, Ŝe przysięgła sobie, iŜ nigdy więcej nie przestąpi

progu Lyncombe Manor. Potrafiła wszakŜe przyznać się sama przed sobą do tego, Ŝe

chciałaby jeszcze choć raz zobaczyć Nathana Haywarda.

Wpadnie tam na chwilkę. Tylko na tyle, by miał czas ją przeprosić. A potem wyjedzie i

zapomni.

I naprawdę wierzyła, Ŝe jej się to uda.

ROZDZIAŁ DRUGI

Rose postanowiła pojechać do Lyncombe Manor tego samego popołudnia, kiedy wciąŜ

miała Ŝywo w pamięci, jak bardzo rozgniewał ją grubiański postępek Nathana Haywarda. Po

paru dniach ochłonęłaby z gniewu, a co gorsza, stojąc przed Haywardem, mogłaby

zachowywać się jak oszołomiona nastolatka. A tego juŜ by nie zniosła!

Wyruszyła po lunchu. Co prawda w ostatniej chwili omal nie zmieniła decyzji; coś ją

ostrzegało, Ŝe wyprawa do Lyncombe Manor to fatalny pomysł. Przez jakiś czas biła się z

myślami, aŜ w końcu definitywnie postanowiła pojechać, gdyŜ w przeciwnym razie Nathan

Hayward pozostałby całkiem bezkarny.

Wąska i kręta droga wiodąca do jego pięknego domu była tak samo pusta jak

poprzedniego dnia. Świeciło słońce i znów panował upał. Rose opuściła więc szyby i upajała

się wiatrem, który targał jej włosy.

Lyncombe Manor ponownie zrobiło na niej wielkie wraŜenie. Była oczarowana widokiem

posiadłości tonącej w róŜach, których słodki zapach oszałamiał.

Wysiadła z samochodu. Dom wydawał się pusty, ale Rose nie dała się zwieść pozorom.

Tym razem nie podeszła do niego od tyłu, lecz pomaszerowała wprost do frontowych drzwi.

Zastukała mocno kołatką.

Nikt nie otwierał. Z wnętrza domu teŜ nie dochodziły Ŝadne odgłosy. Zmarszczyła czoło.

MoŜe dzisiaj rzeczywiście nie było nikogo. Jeszcze raz zakołatała i cofnęła się od drzwi, Ŝeby

popatrzeć w okna.

Mimo upału wszystkie były pozamykane, podobnie jak wczoraj. Wygląda na to,

pomyślała, Ŝe ten męŜczyzna nie tylko Ŝyje jak odludek, lecz unika nawet świeŜego

powietrza!

Rose powoli zbierała się do odjazdu. Czuła się rozczarowana. Wiedziała, Ŝe juŜ nigdy tu

nie wróci. Chyba Ŝe rzeczywiście poszłaby na policję...

Jakiś odgłos przerwał jej rozmyślania. Przystanęła. Co to moŜe być? Nasłuchiwała. Kiedy

juŜ doszła do wniosku, Ŝe pewnie tylko jej się wydawało, dźwięk się powtórzył. Nagle zdała

sobie sprawę, Ŝe słyszy czyjeś wołanie.

Dochodziło chyba z zaplecza domu. Nie, nigdy tam nie pójdzie. PrzecieŜ ten wariat moŜe

ją znów złapać, oskarŜyć o wtargnięcie na prywatny teren i zamknąć w piwnicy!

Po raz trzeci ktoś zawołał. Rose pomyślała, Ŝe nie moŜe, ot tak, odejść sobie, nie

sprawdziwszy, co to jest.

Rozglądając się, czy nie widać gdzieś Nathana Haywarda, ruszyła ostroŜnie w stronę

bramy prowadzącej do ogrodu na tyłach domu. Ani Ŝywej duszy. Ani szmeru. Przed nią

rozciągał się zapuszczony, lecz piękny ogród, a za nią małe podwórze, tchnące spokojem.

– Hej tam! – zagrzmiał nagle znajomy głos. – Potrzebna mi pomoc!

Rose omal nie upadła z przeraŜenia. Podniosła odruchowo głowę i natychmiast zmruŜyła

oczy, bo oślepiło ją słońce. Na dachu ktoś stał.

Opuściła wzrok i spojrzała na podwórko. Pod ścianą domu leŜała drabina. Aha, zsunęła

się i upadła, a Nathan Hayward został na dachu!

Cofnęła się kilka kroków, osłoniła dłonią oczy i znów spojrzała w górę. Hayward siedział

na stromym dachu nad kuchnią.

– A, to pani! – zawołał.

– Tak, ja – potwierdziła z uśmiechem, bo zdała sobie sprawę, Ŝe ze strony Haywarda nie

grozi jej teraz Ŝadne niebezpieczeństwo. Powoli wycofała się w stronę drewnianej ławki, na

której siedziała poprzedniego dnia, i wygodnie się na niej usadowiła. – Wygląda na to, Ŝe

potrzebuje pan pomocy.

Spojrzał na nią niechętnie.

– Po co mówić o tym, co oczywiste? Lepiej podniosłaby pani drabinę i ustawiła gdzie

trzeba, Ŝebym mógł stąd zejść.

– Chyba nie powiedział pan „proszę”. – Rose coraz lepiej czuła się w tej sytuacji.

– Nie chyba, ale na pewno! – warknął opryskliwie. Wyglądało jednak na to, Ŝe Hayward

zaczyna zdawać sobie sprawę ze swego uzaleŜnienia od dobrej woli Rose. – Byłbym

wdzięczny, gdyby zechciała pani ustawić tu tę drabinę – powiedział tonem, w którym

wyczuwało się napięcie i wielki wysiłek, Ŝeby brzmiało to choć trochę jak prośba.

– Postąpił pan bardzo niefrasobliwie, nie zabezpieczając drabiny – zauwaŜyła Rose. – A

właściwie co pan tam robi?

– Chciałem naprawić łupki, które się poprzesuwały. Kiedy schodziłem, pośliznęła mi się

noga, uderzyłem w drabinę, no i upadła.

– To ci dopiero pech! – Rose cmoknęła. – No i utknął pan tam na górze. – Oczy jej

rozbłysły. – Ma pan prawdziwe szczęście, Ŝe się tu zjawiłam. W przeciwnym razie mogły pan

tam posiedzieć kilka godzin.

– Usłyszałem, Ŝe ktoś puka do drzwi, więc zacząłem krzyczeć – burknął. – Miałem

nadzieję, Ŝe ten ktoś usłyszy, ale oczywiście nie przyszło mi do głowy, Ŝe to pani.

– Nie sądził pan, Ŝe się jeszcze zobaczymy, prawda?

– Zgadła pani!

Rose wygodniej rozparła się na ławce. Sytuacja bawiła ją coraz bardziej.

– Wie pan, po co tu znów przyjechałam?

– Nie mam pojęcia. I, szczerze mówiąc, wcale mnie to nie obchodzi. Chcę tylko stąd

zejść.

– Wróciłam, bo jest mi pan winien przeprosiny – powiedziała, nie zwracając uwagi na

jego bezczelność. – W gruncie rzeczy jest pan winien o wiele więcej, ale wystarczą mi

prawdziwe przeprosiny.

Nathan Hayward rzucił jej nienawistne spojrzenie. Nawet z tak daleka dostrzegła, Ŝe jego

oczy zrobiły się stalowe. Doskonale. To przekraczało jej najśmielsze marzenia. Nie sądziła,

e znajdzie taką okazję do zemsty. I chciała ją wykorzystać do końca.

– Czy mam to zrobić, zanim pomoŜe mi pani stąd zejść? – irytował się Hayward. – Czy

mam paść na kolana tu, na dachu, i panią przepraszać?

– A czy w ogóle zastanawiał się pan nad tym, czym była dla mnie wczorajsza noc?

Siedziałam zamknięta w piwnicy, nie mając pojęcia, kto mnie uwięził, ani nie wiedząc, czy

ten ktoś kiedykolwiek mnie wypuści. I co ze mną zrobi, jeŜeli mnie wypuści!

– Niech pani nie demonizuje całej sprawy – odparł gniewnie.

– Demonizuje?! – powtórzyła z niedowierzaniem. – Popełnił pan przestępstwo. Mógłby

pan pójść za to do więzienia.

– Dobrze więc. Rzeczywiście głupio postąpiłem. Przyznaję i przepraszam.

W tonie jego głosu Rose wyczuła jednak absolutną obojętność. Niczego naprawdę nie

ałował. Powiedział to tylko dlatego, Ŝe ona chciała to usłyszeć. A zaleŜało mu jedynie na

tym, by zejść z dachu. W takim razie był ostatnią osobą na świecie, której chciałaby pomóc!

Podniosła się z ławki.

– Myślę – popatrzyła na niego zimno – Ŝe najwyŜszy czas, by ktoś panu powiedział, iŜ nie

zawsze moŜe pan robić to, co się panu Ŝywnie podoba. Wczoraj wieczorem ja potrzebowałam

pana, by się wydostać z piwnicy, a pan się upił i nie raczył nawet pamiętać, Ŝe mnie tam

zamknął! Teraz pan potrzebuje mojej pomocy, Ŝeby zejść z tego dachu. Chce pan wiedzieć,

co zrobię, panie Hayward? Odjadę sobie i na jakiś czas zapomnę o panu. Na godzinę, moŜe na

dwie... a moŜe aŜ do rana. Miło tam panu będzie? – spytała słodko. – Jeśli się panu

poszczęści, to noc będzie ciepła i pogodna. A moŜe zrobi się zimno i zacznie padać? Nie

powiem, Ŝeby mnie to zmartwiło. Tak czy owak, mam nadzieję, iŜ nie spędzi pan tam czasu w

luksusowych warunkach. Potem zastanowię się, czy powinnam tu w ogóle wrócić.

Rzucił kilka soczystych przekleństw. Odpowiedziała mu wrogim spojrzeniem.

– Nie znoszę męŜczyzn, którzy wyraŜają się wulgarnie. Właściwie pan teŜ zupełnie nie

przypadł mi do gustu! I lepiej niech pan nie robi juŜ nic takiego, co mogłoby mi się nie

spodobać, bo wcale tu nie przyjadę.

Ruszyła dostojnym krokiem przez podwórze, nie oglądając się ani razu. Decyzję, by

pozostawić Haywarda na dachu, podjęła pod wpływem impulsu. Miała dość jego chamstwa, a

poza tym wciąŜ nie potrafiła otrząsnąć się z wraŜenia, jakie pozostawiła upiorna noc spędzona

w piwnicy.

Rose nie miała pojęcia, jak długo powinna przetrzymać Haywarda na tym dachu.

Postraszyła go, Ŝe wcale nie wróci, ale nie była aŜ tak mściwa. W ogóle nie była mściwa. Po

raz pierwszy w Ŝyciu zdarzyło jej się tak z kimś postąpić, ale teŜ nikt nigdy jej tak nie

potraktował! Miała tylko nadzieję, Ŝe on nie domyśla się jej skrupułów.

Wsiadła do samochodu i odjechała nie dalej niŜ kilometr. Nie, to nie dla niej. Zatrzymała

się i westchnęła głęboko. Gniew zaczął mijać. Nigdy nie potrafiła długo się gniewać, a obecne

wzburzenie ustąpiło miejsca poczuciu winy.

Dlaczego czuję się winna? – pomyślała. PrzecieŜ pozostawienie Haywarda na dachu w

upalne, słoneczne popołudnie to nic takiego okropnego. Noc w zimnej i brudnej piwnicy była

z całą pewnością gorsza!

Przez chwilę zmagała się ze sobą, aŜ w końcu – co było do przewidzenia – wyrzuty

sumienia wzięły górę. Włączyła silnik i ruszyła z powrotem.

Ociągając się i bijąc z myślami, weszła na podwórko. Nienawidziła siebie za to, Ŝe tak

łatwo ustępuje, ale wiedziała, iŜ nie potrafi być zawzięta. JuŜ sobie wyobraŜała zadowoloną

minę, z jaką na pewno ją powita... Rzuciła okiem na dach, ale nie dostrzegła Haywarda. Nie

było go tam. W kaŜdym razie nie czekał w tym miejscu, w którym go zostawiła. Gdzie mógł

się podziać? Obeszła dom ze wszystkich stron, ale na dachu nikogo nie zauwaŜyła. Drabina

nadal leŜała pod ścianą. Nigdzie wokół nie było Ŝywej duszy.

Nagle Rose wstrzymała oddech. Zamarło w niej serce. Pod oknem kuchennym, w cieniu,

leŜała bez ruchu jakaś postać.

– Głupiec. Co za głupiec! – szepnęła do siebie, zrywając się do biegu. Nie czekał na nią,

próbował zejść z dachu bez drabiny.

Dziewczyna przyklękła przy nim i nerwowo zaczęła szukać pulsu. Przeraziła się, bo nie

mogła go wyczuć, ale w końcu – co za ulga! – znalazła. Hayward Ŝył! Nie miała jednak

pojęcia, czy odniósł powaŜne obraŜenia. Znała zaledwie podstawowe zasady niesienia

pierwszej pomocy. A to była sprawa dla specjalistów.

Zostawiła Haywarda na bruku i wpadła do domu. Pędem przebiegła przez kuchnię i

korytarz, minęła dobrze sobie znane drzwi do znienawidzonej piwnicy, aŜ w końcu znalazła

się w wąskim holu o kamiennej posadzce. Stał w nim staroświecki wieszak i mały, cięŜki stół.

Ale nie było telefonu.

Rose jęknęła. A moŜe tu w ogóle nie ma telefonu? Pchnęła cięŜkie drzwi na przeciwnym

końcu holu i weszła do duŜego pokoju z ogromnym kominkiem, ozdobną boazerią i

belkowanym sufitem. Nie zwracała jednak na to wszystko uwagi. Szukała telefonu. Nagle

dostrzegła aparat na stoliku.

Trzęsąc się ze zdenerwowania, wykręciła numer pogotowia. Zduszonym głosem

poprosiła o karetkę, podała adres i opowiedziała krótko, co się stało. Chwilę później była juŜ

z powrotem na podwórku.

Hayward nie zmienił pozycji. LeŜał na boku, twarz miał przeraŜająco bladą. Bała się go

poruszyć, bo moŜe coś sobie złamał. Nie mogła mu w niczym pomóc, chodziła więc tylko w

kółko, modląc się w duchu, by karetka przyjechała jak najszybciej.

Zdawać by się mogło, Ŝe upłynęła wieczność, zanim Rose usłyszała donośny sygnał. Z

karetki wysiadło dwóch sanitariuszy z noszami. Szybko poprowadziła ich na podwórko.

– Spadł z dachu? – spytał sanitariusz, pochylając się nad Haywardem, by dokonać

oględzin.

– Coś tam naprawiał – odparła drŜącym głosem.

– Takie roboty lepiej pozostawić tym, którzy się na nich znają – zauwaŜył sanitariusz,

wstał i skinął na kolegę.

– Czy coś mu jest? – spytała Rose niepewnym głosem. – To znaczy, czy jest cięŜko

ranny?

– Nie sądzę – odparł sanitariusz. – Ale mógł doznać jakichś obraŜeń wewnętrznych czy

pęknięć. Trzeba zrobić rentgen. Wszystko okaŜe się w szpitalu. Pojedzie pani z nami karetką

czy swoim samochodem?

– Czy naprawdę muszę jechać? – spytała, skonsternowana. Weszła juŜ w Ŝycie Haywarda

o wiele dalej, niŜby chciała. Wcale nie była pewna, czy pragnie angaŜować się jeszcze

bardziej.

Układając męŜczyznę na noszach, jeden z sanitariuszy spojrzał na Rose z dezaprobatą.

– Pani jest jego Ŝoną?

– AleŜ nie.

– To pewnie krewną?

– Nie. Po prostu znajomą. I to nawet nie. Właściwie prawie się nie znamy.

– Ale będzie kogoś potrzebował – nalegał sanitariusz. – MoŜe będzie trzeba przywieźć

mu coś do I szpitala albo z kimś się skontaktować. A prócz pani nikogo tu nie ma.

Rose lekko się skrzywiła. Pragnęła jak najszybciej odjechać z Lyncombe Manor i

zostawić za sobą Haywarda wraz z jego problemami. Ogromnie Ŝałowała, Ŝe tu w ogóle

wróciła. Czuła się jednak winna. Bo przecieŜ to ona pozostawiła go na dachu. Gdyby

podstawiła mu drabinę, nie doszłoby do wypadku. Ale z kolei, gdyby Hayward nie zamknął

jej w piwnicy, nigdy by z nim tak nie postąpiła. Wszystko to wiec jego wina, a nie jej.

OdjeŜdŜając teraz, byłaby całkiem usprawiedliwiona. Tylko Ŝe nie potrafiła się na to zdobyć.

Wiedziała, Ŝe nie powinna martwić się o kogoś, kto ją tak obrzydliwie potraktował, ale jakŜe

bezradnie wyglądał Hayward ułoŜony na noszach. Jedynie ktoś bez serca odjechałby i tak go

zostawił.

– No cóŜ, w takim razie pojadę za wami samochodem – powiedziała z rezygnacją.

Nosze ustawiono w karetce, która po chwili ruszyła na sygnale. Rose jechała tuŜ za nią,

wciąŜ nie mogąc uwierzyć, Ŝe to wszystko dzieje się naprawdę. Wróciła do Lyncombe Manor

po to, Ŝeby Hayward ją przeprosił, a tymczasem znalazła się w absolutnie krytycznej sytuacji.

W szpitalu skierowano ją do poczekalni, w której spędziła zdenerwowana kilka godzin,

czekając na wiadomości. Zrobiło się późne popołudnie, była zmęczona, głodna i poirytowana.

FiliŜanka pozbawionej smaku kawy bynajmniej jej nie pomogła. Rose aŜ podskoczyła, gdy

wreszcie otworzyły się drzwi na końcu korytarza i męŜczyzna w białym fartuchu skierował

się wyraźnie w jej stronę.

– Pani przyjechała z panem Haywardem?

– Tak. A jak on się czuje? – wykrztusiła. – Odzyskał przytomność?

– Tak, zaraz, jak go tylko przywieźli. Miał wielkie szczęście. Jest jednak poturbowany.

Przez kilka dni będzie czuł wszystkie kości. Chcielibyśmy zatrzymać go do jutra, na

obserwacji, ale on nie chce.

Z tonu głosu lekarza Rose wywnioskowała, Ŝe Hayward jest trudnym pacjentem.

– Pozwoli mu wiec pan wrócić do domu?

– Nie mamy wyboru. Nie moŜemy go zmusić, Ŝeby został. Ktoś jednak powinien przy

nim być przez następną dobę, bo mogą wystąpić symptomy powypadkowe.

– Na przykład jakie?

– Ludzie reagują rozmaicie. U jednych pojawiają się ostre bóle głowy i nudności, u

innych chwilowa utrata wzroku. Gdyby coś takiego nastąpiło, naleŜy natychmiast go tu

przywieźć. Niech pani wtedy zadzwoni po karetkę.

– Ale... – Chciała powiedzieć, Ŝe nie moŜe zająć się Haywardem, bo przecieŜ go nie zna,

ale lekarz juŜ odszedł, ponaglany przez pielęgniarkę, która dawała mu jakieś znaki. – PrzecieŜ

to idiotyczne! – mruknęła Rose do siebie. – Jak ja mogłam się w to wszystko wplątać?

Kilka minut później drzwi do poczekalni otworzyły się i ukazał się w nich Nathan

Hayward. Siedział na wózku, popychanym przez rosłego, wesołego sanitariusza.

– PrzecieŜ potrafię chodzić – warknął do niego Hayward.

– Po wyjściu ze szpitala moŜe pan nawet wziąć udział w maratonie, ale na razie jest pan

pod naszą opieką, będzie więc pan łaskaw siedzieć – odparł niewzruszony sanitariusz. – Która

to pani ma zabrać pana do domu?

– To ja – powiedziała Rose obojętnym tonem i postąpiła krok naprzód.

Nathan przeszył ją piorunującym spojrzeniem.

– Nie chcę z nią jechać – burknął, patrząc na sanitariusza. – Chcę wrócić karetką.

– To niemoŜliwe. Nie jesteśmy przedsiębiorstwem taksówkowym, a pana ma kto stąd

zabrać – odparł grzecznie, lecz stanowczo sanitariusz, najwyraźniej przyzwyczajony do

trudnych pacjentów.

Hayward nadal patrzył na nią spod oka, ale zamilkł. Rose nie miała pojęcia, czy zrobiło

mu się wstyd, czy teŜ po prostu gorzej się poczuł. Był blady i z jego ruchów dało się odczytać

cierpienie.

Sanitariusz wyprowadził wózek przed szpital. Rose poprowadziła go do swego

samochodu. Otworzyła drzwi. Nathan sztywno podniósł się z wózka i usadowił na przednim

siedzeniu, ze zniecierpliwieniem odtrącając pomoc sanitariusza.

– Teraz powierzam pana opiece szanownej pani.

– Olbrzym spojrzał na Rose ze współczuciem.

– Bardzo dziękuję – rzuciła Rose, siadając obok Nathana.

Hayward, nieporuszony, wbił wzrok w przednią szybę. Wyglądało na to, Ŝe postanowił

nie zwracać na Rose uwagi. Miała tego wszystkiego dosyć. Całą dobę spędziła w napięciu

wyłącznie z jego winy, a on zachowywał się jak ostatni gbur. To było nie do zniesienia.

– Nienawidzę jednego: ludzi, którzy nadymają się i milczą – powiedziała, a w jej

fiołkowych oczach błysnął gniew. – Rozumiem, w porządku, spadł pan z dachu i potłukł się.

Ale nikt panu nie kazał schodzić bez drabiny. To pana wina, a nie moja!

– Właśnie myślałem o tym, Ŝe sprawiłem pani wiele kłopotu – odezwał się nagle.

To niespodziewane oświadczenie ugłaskało ją, ale tylko na moment.

– Pewnie, Ŝe sprawił mi pan wiele kłopotu! I całkiem nie pojmuję, dlaczego nagle zrobił

się pan taki uprzejmy. Niespecjalnie ucieszył się pan na mój widok. Całe popołudnie

czekałam w szpitalu na wiadomość, w jakim jest pan stanie, a pana było tylko stać na

grubiańskie zachowanie wobec mnie i tego sanitariusza.

– Wiem. – Znów ją zaskoczył. – MoŜe zbyt długo mieszkam sam i zapomniałem juŜ, na

czym polega uprzejmość. A na dokładkę nienawidzę szpitali. To dziecinne, ale chyba po

prostu ich się boję.

– I dlatego nie chciał pan zostać tam do jutra?

– Gdybym był przytomny, kiedy przyjechała karetka, wcale nie pozwoliłbym się zabrać.

– Czemu tak się pan boi?

– Właściwie nie wiem. – Wzruszył ramionami. – Wiele ludzi reaguje podobnie. I nic na to

nie moŜna poradzić. Najlepiej po prostu nie chorować.

– I nie spadać z dachów – dorzuciła. JuŜ nie była na niego wściekła. – Ale postąpi] pan

idiotycznie, schodząc bez tej drabiny. Nie miałam zamiaru zostawić tam pana na długo.

– Widząc pani minę, mogłem sądzić, Ŝe na całą noc.

– Korciło mnie, Ŝeby tak zrobić, ale na pewno by do tego nie doszło.

– NaleŜało mi się – powiedział nadspodziewanie szczerze. – Zamknąłem panią w piwnicy

i całkiem o tym zapomniałem. Postąpiłem okropnie. Pewnie mi pani nie uwierzy, ale

zazwyczaj nie traktuję kobiet w podobny sposób.

– Lepiej będzie, jeśli uwierzę – zgodziła się chętnie. – W przeciwnym razie nie czułabym

się specjalnie bezpiecznie z panem w tym samochodzie.

Ze zdumieniem stwierdziła, Ŝe nawiązała się między nimi całkiem miła rozmowa.

Przedtem nie zamienili ze sobą ani jednego grzecznego słowa. Hayward zaczął się

zachowywać jak normalny człowiek. Zbijało ją to trochę z tropu, bo nagle uświadomiła sobie,

e ma on jakiś niezwykły urok. UwaŜaj, mówiła sobie. Pamiętaj, Ŝe to dziwna osobowość.

Nie daj się omamić. To wilk w owczej skórze!

Przyśpieszyła trochę, chociaŜ i tak od początku jechała bardzo uwaŜnie, licząc się z tym,

e kaŜdy wstrząs na nierównościach drogi moŜe sprawiać Nathanowi ból. Wprawdzie nie

poskarŜył się ani razu, ale przecieŜ był poturbowany. Kiedy wreszcie zatrzymali się na

podjeździe przed domem, westchnął z ulgą.

– Obym nigdy juŜ nie musiał odbywać takiej podróŜy! – Otworzył drzwiczki i zwrócił się

w stronę Rose. – Przepraszam... zapomniałem podziękować pani za podwiezienie. I za to, Ŝe

tak długo czekała pani na mnie w szpitalu.

– JeŜeli nadal będzie pan taki uprzejmy, to pomyślę, Ŝe moŜe upadek z dachu miał

równieŜ swoje pozytywne skutki! – zaŜartowała. – Szpital zupełnie pana odmienił!.

– A moŜe po prostu chcę, Ŝeby poznała mnie pani równieŜ od lepszej strony?

– Mhm – mruknęła Rose z niedowierzaniem. Nie pora teraz na sprzeczki, pomyślała.

Wysiadła z samochodu i stanęła po stronie pasaŜera. – No, wysiadamy, pomogę panu wejść

do domu. Musi pan odpocząć i wszystko będzie dobrze.

Nathan nie ruszył się z miejsca. Nie chciał skorzystać z jej pomocy.

– Dziękuję za wszystko, ale dam sobie radę. MoŜe mnie pani tutaj zostawić. Sam potrafię

się sobą zająć.

– Wiem o tym doskonale. Lekarz twierdził jednak, Ŝe przez dobę musi przy panu ktoś

być. Nie marzy mi się rola opiekunki, ale nie wygląda na to, by ktoś inny przejmował się pana

losem.

– A pani się przejmuje? – Utkwił w niej zaciekawione spojrzenie.

– Bynajmniej – rzuciła odrobinę za szybko. – I jeŜeli innych ludzi traktuje pan tak jak

mnie, to nic dziwnego, Ŝe nie ma pan przyjaciół. Ale przecieŜ nie mogę tak po prostu

odjechać i zostawić pana samego. Gdyby coś się stało, juŜ nigdy nie mogłabym spokojnie

spać.

– Nic mi nie będzie – powiedział z przekonaniem. – I niepotrzebna mi pielęgniarka.

– Nie mam zamiaru pana pielęgnować. Pozostanę tylko tak długo, jak długo mogą

wystąpić jakieś symptomy powypadkowe. Przy panu musi być ktoś, kto wezwie wtedy

pomoc.

– Nie wystąpią Ŝadne symptomy – warknął zniecierpliwiony. – PołoŜę się do łóŜka na

kilka godzin. Kiedy rano wstanę, jedynymi śladami po wypadku będą siniaki.

– Niekoniecznie musi mieć pan rację – upierała się. – A w razie czego, co pan zrobi?

Mieszka pan tutaj sam, prawda– Tak. – Nagle spojrzał na nią z lekka podejrzliwie. – I jestem

z tego bardzo zadowolony – dodał ostrzegającym tonem.

– Bynajmniej nie zamierzam się tu sprowadzać – odparła Rose z rozdraŜnieniem. – Jest

pan chyba ostatnią osobą na świecie, z którą ktoś chciałby mieszkać. Nie zostałabym tu nawet

do jutra. Lekarz powiedział, Ŝe przez najbliŜsze godziny powinien przy panu ktoś być. Czuję

się odpowiedzialna za pana wypadek, więc tym kimś chyba powinnam być ja.

– Czuje się pani odpowiedzialna? Bo nie podstawiła mi pani drabiny?

– Tak – przyznała z niechęcią. – ChociaŜ sama nie bardzo rozumiem dlaczego. PrzecieŜ

to wszystko pana wina. Pan zamknął mnie w piwnicy i...

– Czy musimy wracać do tego po raz setny? Przeprosiłem panią i wyjaśniłem, dlaczego

tak się stało. A jeŜeli chodzi o pani poczucie winy, to... Nie powinna się pani czuć

odpowiedzialna za mój wypadek. Po prostu pośliznąłem się i upadłem.

– MoŜe i tak. Ale to niczego nie zmienia. Na parę godzin ktoś musi zostać przy panu i

wygląda na to, Ŝe jestem jedyną idiotką, która się tego podejmie.

– Uparta z pani kobieta.

– Czy ja wiem. – Rose wzruszyła ramionami.

– Kiedy coś postanowię, na ogół się tego trzymam. Czy to oznacza, Ŝe jestem uparta?

– Dla mnie tak – odparł krótko. – A gdyby została tu pani na noc, nikt by się nie martwił?

Nikt na panią nie czeka w domu?

– Jestem... jakby tu powiedzieć, na dłuŜszych wakacjach. Zatrzymałam się w pensjonacie

w miasteczku. Bez trudu mogę zadzwonić do pani Rogers... to znaczy do gospodyni.

Patrzył na nią przez dłuŜszą chwilę, po raz pierwszy z pewnym zainteresowaniem.

– Dziwna z pani dziewczyna. Pojawia się tu pani zupełnie niespodzianie. Chce mi pani

pomóc, chociaŜ zachowałem się tak, Ŝe inne dziewczyny po czymś takim pobiegłyby z

wrzaskiem na policję. No a teraz postanawia pani pozostać na noc w domu nieznajomego

męŜczyzny, kiedy nikt nawet nie będzie się o panią martwił.

– Myli Się pan. Mam bardzo liczną rodzinę i wielu przyjaciół, których obchodzi mój los.

Ale po prostu są daleko stąd. Zdaje się, Ŝe myli pan moją osobę ze swoją. To pan Ŝyje jak

odludek i nie chce z nikim przebywać.

Zmierzyli się wzrokiem, ale po chwili Rose spuściła oczy.

– Nie chcę juŜ o tym rozmawiać – mruknął ponuro. – Rozbolała mnie głowa. Wejdźmy

do domu.

Rose zrozumiała. W końcu ona teŜ miała dość tej rozmowy. Niepojęte! Po co to wszystko

powiedziała, skoro prywatne Ŝycie Haywarda naprawdę jej nie interesowało. Trzeba tylko,

pomyślała, jakoś przeŜyć tych parę godzin, a potem zniknąć, pozostawiając tego

uszczypliwego i gderliwego męŜczyznę w jego samotni.

Nathan wysiadł z samochodu i sztywno ruszył w stronę domu. Rose szła za nim, nie

mogąc się opędzić od myśli, Ŝe popełnia drugi powaŜny błąd. Pierwszy polegał, oczywiście,

ROZDZIAŁ TRZECI

Słońce chyliło się ku zachodowi i w domu panował ciemnozłoty półmrok. Rose

wiedziała, Ŝe gdyby Lyncombe Manor było jej domem, nigdy nie chciałaby go opuścić.

Zauroczył ją juŜ wtedy, gdy przybyła tu po raz pierwszy. Chyba w istocie głównie dlatego tu

wróciła. Chciała go jeszcze raz zobaczyć.

Nathan przeszedł cięŜko przez hol i zatrzymał się u podnóŜa krętych schodów.

– Idę połoŜyć się do łóŜka – powiedział.

– A... a co ja mam robić? – spytała, nagle zdezorientowana.

– Kuchnia jest tam – poinformował ją, wskazując na drzwi w końcu korytarza. – Jeśli jest

pani głodna, proszę sobie coś wziąć. I jeŜeli rzeczywiście zechce pani zostać tu na całą noc,

na górze są dwie wolne sypialnie.

Wszedł sztywno po schodach i zniknął jej z oczu. Stała na środku holu, zastanawiając się,

po co właściwie tu została.

Gdybyś miała odrobinę oleju w głowie, wróciłabyś do domu, pomyślała. Tylko Ŝe teraz

dom to pensjonat pani Rogers – wygodny, ale niespecjalnie piękny. W niczym nie

przypominał Lyncombe Manor – skąpanego w kwiatach, otoczonego ogrodem, z pięknymi

kamiennymi posadzkami, belkami pod sufitem i atmosferą tajemniczości.

Zaczęła rozglądać się po parterze, chcąc poznać dom jak najszybciej. Pokoje były

przestronne, umeblowane po staroświecku. Stały tu dębowe krzesła i długie stoły. W wielkim

salonie na ogromnym kominku moŜna było nawet rozpalić ogień. LeŜały w nim naszykowane

juŜ na zimę wielkie bierwiona.

Wszędzie panowała absolutna cisza, zakłócana jedynie powolnym tykaniem duŜego,

stojącego w rogu zegara.

ZbliŜał się wieczór. W domu panował półmrok Rose zapaliła więc lampy. Mimo to

mogłaby się czuć dziwnie w tym starym domostwie, ale na szczęście ani odrobinę się nie

bała. Wręcz przeciwnie, czuła się tu jak u siebie. Było to trochę niepokojące, bo przecieŜ pod

dachem Nathana Haywarda powinna się czuć nieswojo.

Nagle okropny głód zapędził ją do kuchni. Ku swojemu zdumieniu w szafkach i lodówce

znalazła zapasy świeŜej Ŝywności, sałatki i warzywa. Samotnie mieszkający męŜczyźni Ŝywią

się na ogół konserwami i gotowymi mroŜonymi daniami. Najwyraźniej Nathan do nich nie

naleŜał.

A moŜe, pomyślała, popełniła podstawowy błąd zakładając, Ŝe on mieszka sam. MoŜe ma

przyjaciółkę, która go odwiedza. MoŜe nawet nie jedną. Mógł mieć wielkie powodzenie u

kobiet.

Mimo wszystko odnosiła wraŜenie, Ŝe dawno juŜ w tym domu nie gościła kobieta. Nie

było tu kwiatów ani ozdób, a w doborze sprzętów nie czuło się kobiecej ręki.

W końcu Rose wzruszyła ramionami. Co ją to właściwie mogło obchodzić? Niechby

sobie miał przyjaciółkę czy nawet cały harem. I tak poświęciła dość uwagi sposobowi jego

ycia.

Szybko coś zjadła i pozmywała po sobie. Na dworze było juŜ zupełnie ciemno. Rose

ziewnęła.

– Pora spać – powiedziała do siebie. – Muszę tylko znaleźć wolną sypialnię.

Wygasiła na dole prawie wszystkie światła, pozostawiając tylko jedną małą lampkę w

holu, by nie iść całkiem po ciemku na górę. Kiedy stanęła na pierwszym podeście schodów,

krzyknęła z przeraŜenia – z mroku wyłoniła się czyjaś sylwetka.

– Co tu się, do diabła, dzieje? – wrzasnął Nathan, stając w drzwiach.

Dzięki światłu padającemu przez uchylone drzwi jego sypialni Rose zorientowała się, Ŝe

ma przed sobą nie włamywacza, który chciał się na nią rzucić, lecz tylko masywną zbroję

rycerza.

– Przepraszam – mruknęła, patrząc na Nathana potulnie. – Czy obudziłam pana?

– Nie, nie spałem – rzucił krótko. – Dlaczego pani krzyknęła?

' – Na schodach było ciemno i nagle coś zamajaczyło mi przed oczami. – Wskazała na

zbroję, czując się naprawdę głupio.

– Nigdy bym się nie zgodził, Ŝeby pani została w tym domu, gdybym wiedział, Ŝe jest

pani taka nerwowa. Jest tu wiele kątów, w których straszy.

– Przeciwnie, nigdy się nie denerwuję... to znaczy, prawie nigdy. – Przypomniała sobie

kilka chwil takiego napięcia w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin, Ŝe trudno je było

znieść. – A dlaczego pan nie śpi? – postanowiła zmienić temat. – Chyba dobrze się pan czuje?

– Tak jak moŜna się czuć po upadku z dachu – odparł sucho. – A nie śpię, bo w ogóle

rzadko mi się zdarza spać nieprzerwanie dłuŜej niŜ trzy, cztery godziny.

– Ale jest dopiero jedenasta. Co będzie pan robił przez całą noc?

– Czy to naprawdę pani sprawa?

– Nie sądzę – odparła rumieniąc się. – Ale ja chciałabym się przespać. W którym pokoju

najlepiej?

– W tamtym. – Wskazał na drzwi dość oddalone od jego sypialni i ruszył w stronę

schodów. – Do zobaczenia rano, chyba Ŝe jakiś duch wcześniej panią wypłoszy.

– Duch? – Nagle zaschło jej w gardle. Siliła się jednak na obojętny ton.

Nathan uśmiechnął się i w jego twarzy Rose zobaczyła coś wilczego. Przeszedł ją

dreszcz.

– KaŜdy taki stary dom musi mieć swojego ducha.

– A czy pan... czy pan go widział?

– Oczywiście, Ŝe nie – odparł ze spokojem. – Nie wierzę w duchy, więc jak mógłbym się

z nimi widywać?

– To skąd pan wie, Ŝe tu krąŜy jakiś duch? – dopytywała się Rose.

– Bo poprzedni właściciele podobno regularnie go widywali. Ale niech się pani nie

martwi. On nie jęczy, nie płacze ani nie pobrzękuje łańcuchami. Po prostu wędruje cichutko

po domu, starając się nikogo nie przestraszyć.

– Wszystko to specjalnie pan wymyśla! – krzyknęła. – Ale jeŜeli w ten sposób chce mnie

pan stąd wypłoszyć, nie uda się to panu. Nawet defilada duchów nie zrobiłaby na mnie

najmniejszego wraŜenia. Zostaję tu do jutra, a wyjadę dopiero wtedy, gdy się okaŜe, Ŝe juŜ nic

panu nie jest!

Odwróciła się na pięcie, ruszyła w stronę wskazanych jej przedtem drzwi i głośno je za

sobą zamknęła.

Zapaliła światło i nagle zamarła ze zdumienia. Miało się tu znajdować łóŜko, a zobaczyła

ogromne łoŜe z baldachimem.

– To chyba zbyt wiele, nawet jak na taki dom – mruknęła.

Usiadła na brzeŜku łoŜa i z przyjemnością stwierdziła, Ŝe jest bardzo wygodne.

Zastanawiała się teraz, gdzie moŜe być łazienka.

Zdecydowanie nie chciała pytać o to gospodarza, wyszła więc na korytarz i zaczęła po

kolei otwierać drzwi. Znalazła ją za trzecimi. Rozebrała się i weszła pod prysznic. Dom był

wprawdzie stary, lecz wyposaŜony we wszystkie nowoczesne urządzenia.

Wycierając się ręcznikiem, pomyślała z niechęcią, Ŝe nie ma w czym spać. JuŜ miała

nałoŜyć swoje nieświeŜe ubranie, gdy nagle na drzwiach dostrzegła szlafrok Nathana. Miała

wątpliwości, czy wypada go poŜyczyć, ale stwierdziła, Ŝe lepsze to, niŜ spanie w dŜinsach i

przepoconej bluzce. PrzecieŜ rano moŜe szlafrok wyprać.

Po chwili przyszło jej do głowy, Ŝe to trochę dziwne spać w czymś, co naleŜy do

Nathana, ale zaraz odegnała tę myśl, tłumacząc sobie, Ŝe zaczyna przesadzać.

Wróciła do sypialni, zgasiła światło i wyciągnęła się na łoŜu z baldachimem. Mimo

zmęczenia nie mogła zasnąć. Dobrą godzinę przewracała się z boku na bok, aŜ w końcu dała

za wygraną.

– Co ty właściwie tu robisz? – pytała samą siebie, z roztargnieniem przesuwając palcami

po włosach.

– Opiekujesz się męŜczyzną, który wcale tego nie potrzebuje. NiewaŜne, co mówił lekarz.

Temu cholernemu Nathanowi nic nie będzie!

Uświadomiła sobie, Ŝe chyba zwariowała nalegając, by zostać tu na całą noc. PrzecieŜ on

tego nie chciał, a w takim razie przebywanie z nim pod jednym dachem stawało się

nadzwyczaj krępujące, nawet jeśli Lyncombe Manor miało tyle uroku. PrzecieŜ na dobrą

sprawę nawet nie znała Haywarda. W kaŜdym razie nie w takim sensie, jak to się

powszechnie rozumie. Gdyby rodzice wiedzieli, iŜ spędza noc w domu męŜczyzny poznanego

ledwie przed dwudziestoma czterema godzinami, byliby przeraŜeni. Wiedziała juŜ, Ŝe stać go

na rzeczywiście dziwaczne zachowanie. Ale na co jeszcze?

Im dłuŜej o tym myślała, tym bardziej ją to rozstrajało. Decyzja, by pozostać tu na noc,

wydawała się rozsądna w świetle dnia, ale teraz, po północy, wszystko wyglądało inaczej.

Nagle wydało jej się, Ŝe to szaleństwo przebywać z nieznajomym w domu stojącym na

całkowitym pustkowiu. Kto przyjdzie jej z pomocą, gdyby coś się stało? Nikt! Najlepiej więc

będzie, jeŜeli natychmiast stąd się wyniesie.

Zerknęła na zegarek. Było po północy, ale pani Rogers bez wątpienia wpuści ją do

pensjonatu o dowolnej porze. Podjąwszy decyzję, natychmiast wyskoczyła z łóŜka, zdjęła

szlafrok i zaczęła pośpiesznie się ubierać. Zajęło jej to ledwie kilka sekund. Wyszła z sypialni

i zbiegła po schodach.

W korytarzu prowadzącym do kuchni panowały ciemności, ale drzwi kuchenne były

uchylone i sączyła się przez nie smuga światła. Czy Nathan jest właśnie tam? MoŜe zszedł

zrobić sobie coś ciepłego do picia? Czy powinna mu powiedzieć, Ŝe odjeŜdŜa, czy ma po

prostu zniknąć? Postanowiła, acz niechętnie, Ŝe lepiej będzie mu o tym powiedzieć, bo

wyjazd bez słowa byłby naprawdę w złym stylu.

Otworzyła drzwi do kuchni. Nathan siedział przy stole. AŜ zamarła z przeraŜenia, kiedy

się zorientowała, co on ma zamiar zrobić.

– Zwariował pan?! – Podbiegła do niego, chwyciła szklankę whisky, która stała przed

nim na stole, i wylała jej zawartość do zlewu. Zabrała teŜ na wpół opróŜnioną butelkę,

wstawiła ją do szafki i zamknęła drzwiczki. – Nie wie pan, Ŝe za nic w świecie nie wolno

teraz panu pić alkoholu? Oczywiście, Ŝe pan wie. Nie jest pan głupi, chociaŜ czasami głupio

się pan zachowuje. Co to za pomysły?

Jeszcze nie widziała u Haywarda tak gniewnego spojrzenia. W ciemnoszarych oczach

zapaliły się tak przeraŜające błyski, Ŝe gdyby sama nie była na niego wściekła, umarłaby

chyba ze strachu.

– Nie mogłem spać – odparł z przymusem . – A kiedy nie mogę spać, czasami popijam.

– Wtedy, gdy zamknął mnie pan w piwnicy, teŜ o to chodziło, prawda? Nie mógł pan

spać, więc upił się pan do nieprzytomności i całkiem o mnie zapomniał?

– Coś w tym rodzaju – przyznał, nieco zaŜenowany. Z jego oczu nie strzelały juŜ iskry,

spojrzenie nabrało łagodniejszego, zmęczonego wyrazu.

– JuŜ chciałam się stąd wynieść – mruknęła Rose, opadając na krzesło obok niego. –

Przyszłam, Ŝeby to panu powiedzieć.

– Jest po północy. Dość dziwna pora jak na wyjazd.

– Wydawało mi się, Ŝe juŜ mnie pan nie potrzebuje. Ale teraz, kiedy widzę, co się dzieje,

jak mogłabym odjechać? Ledwie zdąŜyłabym zamknąć za sobą drzwi, pan natychmiast by

wyciągnął butelkę i pił na umór!

– Zamierzałem wypić jednego drinka, najwyŜej dwa. śeby łatwiej zasnąć, a nie –

popełnić samobójstwo.

– Nawet tylko jeden to o jeden za duŜo – stwierdziła Rose surowo i zmruŜywszy oczy,

spojrzała na niego. – Jest pan pewien, Ŝe nie ma pan ciągot do samozniszczenia? Chyba

niespecjalnie pan o siebie dba?

– Jak na kogoś, kto zna mnie tak krótko, zadaje pani mnóstwo niezmiernie osobistych

pytań.

– Ma pan rację. – Lekko się zaczerwieniła. – Ale to dlatego, Ŝe od pana tak trudno się

czegokolwiek dowiedzieć. O wszystko trzeba pytać.

– Łatwo to jednak pani przychodzi.

– MoŜe mi się pan zrewanŜować tym samym. Co chce pan wiedzieć?

Rozparł się na krześle i popatrzył na nią badawczo. Ciemne włosy miał jak zwykle w

nieładzie, był ciągle w tych samych dŜinsach, zmienił tylko bluzę.

Niespecjalnie dba o swój wygląd, pomyślała z przekąsem. Ale właściwie nie ma to

znaczenia, bo i tak jest na swój sposób niezwykle atrakcyjny.

– Chciałbym wiedzieć – zaczął, wciąŜ patrząc jej w oczy.

– Tak? – Chrząknęła nerwowo.

– Przede wszystkim, dlaczego nagle postanowiła pani wymknąć się stąd w środku nocy?

– JuŜ to wyjaśniłam. Uznałam, Ŝe pan mnie nie potrzebuje, po co więc mam zostawać?

– Ale moŜna było poczekać do rana – zauwaŜył, a po chwili cień jakby wilczego

uśmiechu przemknął mu przez twarz. – Chyba Ŝe nie czuła się tu pani tu bezpiecznie.

Oczywiście, Ŝe właśnie o to chodziło, ale Rose nigdy by się przed nim do tego nie

przyznała. śeby dodać sobie pewności, wyprostowała się na krześle.

– Absurd! Po prostu nie zdawałam sobie sprawy, Ŝe zrobiło się tak późno. Gdybym

wiedziała, Ŝe jest po północy, nigdzie bym się nie wybierała.

Nathan wciąŜ na nią patrzył.

– Zanim pani zeszła, zegar w holu wybił właśnie dwunastą.

– Nie słyszałam.

– MoŜe więc ma pani kłopoty ze słuchem, bo ten zegar bije tak głośno, Ŝe słychać go w

całym domu.

– Nie mam kłopotów ze słuchem! – wrzasnęła. – Za to mam dość tych pytań.

– PrzecieŜ sama mnie pani do nich zachęcała. Próbuję tylko dociec, dlaczego tak nagle

chciała się pani stąd wynieść. – Oczy mu zabłysły. – Chcę się upewnić, czy się pani mnie nie

boi.

– MoŜe pan być pewien, Ŝe nie! – Usiłowała to powiedzieć przekonywającym tonem. –

Dobrze jednak, Ŝe zeszłam, bo przez całą noc piłby pan do nieprzytomności.

– JuŜ pani mówiłem, Ŝe nie miałem takiego zamiaru. A gdyby nawet, to nie pani sprawa.

– Racja – odpaliła. – I na pewno nigdy juŜ nie będę się wtrącać. Niech pan tylko pamięta,

e to pan nienawidzi szpitali, a nie ja. Po wypiciu połowy butelki whisky niewątpliwie znów

się pan tam znajdzie.

– To bardzo otrzeźwiające, co pani mówi.

Ku jej zdumieniu lekki uśmiech rozjaśnił mu twarz, która całkiem się odmieniła. Rose

niemal zapomniała, Ŝe jeszcze przed chwilą zamierzała uciekać z tego domu.

– Pani nie chce rozmawiać o tym, dlaczego chciała stąd uciec, a ja mam dość mówienia o

moim piciu – ciągnął. – MoŜe więc pójdziemy na kompromis i znajdziemy jakiś

bezpieczniejszy temat?

– Na przykład?

– Na początek mogłaby pani zdradzić mi swoje imię.

– To pan go nie zna? – AŜ zamrugała oczami ze zdumienia.

– Nie powiedziała mi pani, a ja nie zapytałem.

– Mam na imię Rose. Rose Caldwell.

– Rose – powtórzył z namysłem. – Nie pasuje do pani.

– Wiem – przyznała z Ŝalem. – Jako dziecko miałam jaśniusieńkie włosy i niebieskie

oczy i wszyscy myśleli, Ŝe wyrosnę na blondynkę o cerze jasnej jak płatki róŜy angielskiej.

Tymczasem oczy zrobiły mi się fiołkowe, a włosy pociemniały. W lecie opalam się jak

Cyganka, a poza tym jestem wysoka i niezręczna, a nie – opanowana i elegancka.

– Dobrze, Ŝe nie jest pani blondynką – stwierdził. I zanim, skonsternowana, zdąŜyła

spytać, dlaczego, ciągnął dalej: – Dziwne, Ŝe pojawiła się tu pani w poszukiwaniu pracy

ogrodnika. Pani ręce nie świadczą o tym, by było to pani zajęcie.

– Bo i nie jest – przyznała, spoglądając na swoje delikatne dłonie. – I pewnie dlatego

chciałam zostać ogrodnikiem. śeby przez kilka tygodni robić coś innego niŜ zwykle. A znam

się na uprawie roślin. Zawsze uwielbiałam ogrody i mam dość siły, by poradzić sobie z

kosiarką i kopaniem.

– To zupełnie tak, jakby mi pani przedstawiała swoje referencje – zauwaŜył, unosząc

brwi. – Czy nadal interesuje panią ta praca?

– Nie... to znaczy, chyba nie... przynajmniej...

– Zła na siebie za to, Ŝe się zmieszała, potrząsnęła głową. – Nie jestem przekonana, czy

chcę pracować u kogoś takiego jak pan – dokończyła, stawiając kropkę nad „i”.

– Takiego jak ja? – Brwi uniosły mu się jeszcze wyŜej.

– Doskonale pan wie, co mam na myśli! – krzyknęła ze złością.

– Takiego, co zamyka dziewczyny w piwnicy?

– podsunął. – Takiego, co za duŜo pije i mieszka całkiem sam?

– Potrafię sobie z tym wszystkim poradzić – powiedziała stanowczo. – Tylko Ŝe nie

jestem pewna, czy chcę.

– A ja nie jestem pewien, czy w ogóle zaproponuję pani tę pracę. Najpierw muszę coś

więcej o pani wiedzieć. W dzisiejszych czasach trzeba być bardzo ostroŜnym, zanim się

kogoś zatrudni.

– UwaŜa mnie pan za osobę nieodpowiedzialną? – rzuciła ostro. – A moŜe myśli pan, Ŝe

nie potrafię pracować jako ogrodnik?

– Chcę powiedzieć tylko tyle, Ŝe pojawiła się tu pani, jakby spadła z nieba, i dopiero od

pięciu minut wiem, jak się pani nazywa. I nawet nie mogę być pewien, czy to prawda.

Doskonale wyczuwała, Ŝe Nathan ją podpuszcza, ale to jej tylko pomagało panować nad

sobą.

– Mam dwadzieścia trzy lata, jestem niezamęŜna. Mój ojciec pracuje w dyplomacji, więc

większą część Ŝycia spędziłam za granicą. Dlatego przyjechałam na lato do Anglii. Chciałam

poznać bliŜej kraj, w którym się urodziłam. Oszczędzałam, by spędzić tu kilka miesięcy, po

prostu jeŜdŜąc i zwiedzając róŜne miejscowości. Tyle tylko, Ŝe wszystko okazało się droŜsze,

niŜ myślałam, i kończą mi się pieniądze. Dlatego muszę trochę popracować. – AŜ się

zadyszała. Popatrzyła na Nathana. – Jeszcze coś chce pan wiedzieć?

– A kim pani jest z zawodu?

– Przez ostatnie dwa lata pracowałam jako tłumaczka. Mówię płynnie czterema językami

i w kilku innych teŜ jakoś sobie radzę. Kiedy ojca przenoszono z jednej ambasady do drugiej,

zawsze uczyłam się języka danego kraju. Przychodziło mi to bez trudu – mam chyba niezły

słuch językowy.

– Nie ma co, utalentowana z pani osóbka. Czy chciałaby mi pani jeszcze coś o sobie

powiedzieć?

– JuŜ nic – odparła stanowczo. – Wystarczy jak na jeden dzień. – Ale moŜe teraz ja

dowiem się czegoś o panu.

– JeŜeli dobrze pamiętam, wie pani, jak się nazywam – powiedział ostroŜnie. – A to

oznacza, Ŝe wie pani, kim jestem. I pewnie zna pani wiele szczegółów z mojego Ŝycia.

– Wcale nie. Mówiłam juŜ, Ŝe mieszkam za granicą. Oczywiście, Ŝe o panu słyszałam, i

pani Rogers zdąŜyła mi opowiedzieć to i owo, ale tak naprawdę – niewiele wiem.

– To dobrze. – Hayward uśmiechnął się dziwnie.

– Jak na razie, to wszystko powinno nam wystarczyć.

– Zerknął na zegarek. – Niedługo będzie świtać. Czy nadal chce pani uciekać?

– Nie. – Westchnęła z rezygnacją. – Chyba będę musiała zostać. Przynajmniej do rana.

– No to proszę wracać do łóŜka i trochę się przespać. I niech się pani nie martwi – dodał z

lekko ironicznym uśmiechem. – Nie zamierzam się upić zaraz po pani wyjściu.

Rose nie miała wprawdzie najmniejszych podstaw, Ŝeby wierzyć w obietnice tego

męŜczyzny, lecz strasznie juŜ ziewała i powieki same jej opadały, musiała więc pozostawić

go samego. Nie mogła tu siedzieć przez całą noc i pilnować, Ŝeby nie robił głupstw.

Wstała i ruszyła zmęczonym krokiem do drzwi.

– Dobranoc – rzuciła, tłumiąc ziewnięcie.

– Do zobaczenia rano.

W tonie jego głosu było coś takiego, Ŝe aŜ się obejrzała i dreszcz przebiegł jej po plecach.

Ale Nathan nawet nie patrzył na nią, pomyślała więc, Ŝe chyba jej się wydawało. Szybko

wyszła z kuchni, a idąc schodami na górę, bez przerwy oglądała się do tyłu.

Spała o wiele lepiej, niŜ mogłaby się tego spodziewać, i po przebudzeniu czuła się

naprawdę wypoczęta. Właściwie sama była zdumiona tym, Ŝe chciała uciekać z Lyncombe

Manor w środku nocy.

Wielu ludzi ogarnia dziwaczny nastrój, kiedy zapadają ciemności, usprawiedliwiała się

sama przed sobą. A w dodatku wczorajszy dzień był naprawdę denerwujący. Nic więc

dziwnego, Ŝe miałam wszystkiego dość.

Umyła się szybko, ubrała i Ŝywo zbiegła na dół. W świetle dnia zbroja, która tak ją

przeraziła w nocy, wcale nie wydawała się straszna. A dom, skąpany w słonecznej jasności,

znów był pełen uroku.

Przed odjazdem chciała się napić kawy, poszła wiec do kuchni. Zastała tam Nathana,

który przygotowywał sobie śniadanie.

– Rany boskie, chyba nie spędził tu pan całej nocy?

– Nie, przespałem się kilka godzin... i to bez naduŜywania alkoholu.

– Czy mogę zrobić sobie kawę?

– Proszę bardzo. A moŜe coś pani zje?

– Tylko grzankę.

– Nic dziwnego, Ŝe jest pani taka chuda – zauwaŜył. – Chyba nigdy nie jada pani

porządnych posiłków.

– Przeciwnie, zawsze. Tylko Ŝe to nic nie zmienia.

– A jakie ma pani plany na dzisiaj? – spytał, nakładając sobie fachowo na talerz sadzone

jajko i plastry chrupkiego bekonu.

– Wpadłam na dość oczywisty pomysł – wracam do domu. To znaczy, niezupełnie do

domu. Dom mam tam, gdzie przebywa moja rodzina, a teraz wszyscy są w Waszyngtonie.

Ojciec jest tam na placówce od początku roku. Wracam więc do pensjonatu pani Rogers,

który chwilowo zastępuje mi dom.

– Mogłaby pani zostać tutaj – rzucił jakby od niechcenia.

– Nie, dziękuję. – Rose znieruchomiała.

– Nie proponuję, Ŝeby wprowadziła się pani do mojego łóŜka – powiedział rozbawiony. –

Po prostu myślałem, Ŝe moŜe zechce pani podjąć tę pracę, a wtedy mogłaby tu pani

zamieszkać. Pozwoliłoby to zaoszczędzić trochę grosza. Ale nie ma sprawy.

Rose wiedziała jednak, Ŝe mogłaby się z tego zrobić sprawa, i to naprawdę wielka. Ich

sypialnie znajdowały się tak blisko siebie, a w drzwiach nie zauwaŜyła zamka. Wprawdzie

Nathan nie wydawał się nią specjalnie zainteresowany, lecz skąd moŜna wiedzieć, co mu

przyjdzie do głowy w nocy?

– To chyba nie najlepszy pomysł – odparła stanowczo.

– Nie ufa mi pani? – Uśmiechnął się lekko.

– Zrobiłabym bardzo głupio, gdybym się na to zdecydowała. NiewaŜne nawet, co mi się

tu przydarzyło, ale przecieŜ ja pana prawie nie znam. śadna kobieta przy zdrowych zmysłach

nie zdecydowałaby się na coś podobnego.

Mogła się spodziewać, Ŝe zareaguje gniewem, lecz tylko przytaknął ruchem głowy.

– Pewnie ma pani rację. Ale wschodnie skrzydło domu tworzy właściwie osobną całość.

Jest tam sypialnia, mały salonik i łazienka. Wejście osobne. Musielibyśmy tylko korzystać ze

wspólnej kuchni. MoŜe się pani tam wprowadzić.

– Skąd ta nagła gościnność? – spytała Rose podejrzliwie.

– Chyba jestem coś pani winien – powiedział po chwili wahania. – I naprawdę potrzebuję

ogrodnika.

– Uśmiechnął się. – Ogłoszenie w sklepie wisi od dwóch tygodni, a zgłosiła się tylko

pani. – Wyczuwał, Ŝe Rose się waha. – Proszę podjąć pracę na próbę – przekonywał ją. – Na

przykład na tydzień. JeŜeli po kilku dniach uzna pani, Ŝe nie podoba się pani praca... albo ja,

wymówi pani, a ja zapłacę za cały tydzień.

Była to bardzo kusząca propozycja. Mogłabym, myślała Rose, zwrócić dług pani Rogers,

a ponadto mieszkać tu bezpłatnie. Trudno jednak było nie pamiętać, Ŝe z tą propozycją

wystąpił człowiek, który jeszcze niedawno usiłował się jej pozbyć. Gdzie tu pułapka?

– Sama nie wiem... – powiedziała niepewnie. Hayward uśmiechnął się. Było w nim teraz

tyle uroku, Ŝe aŜ zawirowało jej w głowie.

– Oczywiście, Ŝe pani wie. Nam obojgu rozwiązałoby to problemy. Pani brakuje

pieniędzy i musi gdzieś pani mieszkać, a mnie niezbędny jest ogrodnik, bo w przeciwnym

razie ogród zupełnie zarośnie.

– Czy wschodnie skrzydło naprawdę tworzy osobną całość? – spytała, marszcząc nos.

– MoŜe się pani nawet zamykać przede mną w nocy. – W szarych oczach Nathana

błysnęło rozbawienie.

– A czy będę musiała? – rzuciła wyzywająco, nie chcąc dać się zwieść tym

przekomarzaniom.

– Nie sądzę. – SpowaŜniał. – Nie jest pani w moim typie. Oczywiście ma pani wdzięk...

fiołkowe oczy, ciemne włosy i tak dalej... ale mnie to specjalnie nie bierze. A poza tym jest

pani zbyt niewinna. Wolę pewne wyrafinowanie i... doświadczenie.

Gdyby nie kpiący ton, taka deklaracja mogłaby być wręcz przeraŜająca.

– A moŜe pan miał zbyt wiele doświadczeń? – powiedziała to spontanicznie, zanim

zdąŜyła ugryźć się w język.

Przez chwilę patrzył na nią jakoś dziwnie.

– Niewykluczone, Ŝe ma pani rację – rzekł wreszcie, wzruszając ramionami, jak gdyby

miał dość tej rozmowy. – To co, interesuje panią ta praca?

– Tak – odparła i juŜ w chwilę później zastanawiała się, dlaczego dała taką odpowiedź.

Czuła instynktownie, Ŝe podjęcie pracy u Nathana Haywarda nie jest dobrym pomysłem. A

kaŜdą kobietę, która zgodziłaby się zamieszkać z nim pod jednym dachem, naleŜało poddać

badaniom psychiatrycznym!

Mimo to decyzji nie zmieniła. Zgodziła się przynieść swoje rzeczy z samochodu i zacząć

pracę po południu.

Postępujesz niemądrze, ostrzegała sama siebie. Ale spoglądając na Nathana, widząc jego

wychudzenie i zmęczone oczy, pomyślała, ze przecieŜ on kogoś potrzebuje. Zbyt długo

mieszkał sam. I wcale mu to nie słuŜyło.

Dlaczego jednak to właśnie ona miała tu zamieszkać? MoŜe dlatego, Ŝe nikt inny się nie

zjawił? Nikogo innego Nathan Hayward nie obchodzi. A czy ją obchodzi? Nie odpowiedziała

sobie na to pytanie. Nie sądziła, Ŝe odpowie na nie kiedykolwiek.

Wykona pracę, za którą otrzyma zapłatę, i będzie z Nathanem na przyjaznej stopie –

jeŜeli on potrzebuje przyjaciela. To wszystko. A w nocy nie zapomni się zamknąć! Pewnie

mu trochę współczuje, pewnie trochę go czasami lubi, ale w tych szarych oczach jest coś

takiego, co ostrzega, by mieć się na baczności.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Kiedy pani Rogers usłyszała, Ŝe Rose wprowadza się do Lyncombe Manor, była niemal

wstrząśnięta.

– PrzecieŜ pan Hayward sam zajmuje cały dom.

– Zgadza się. Ale część, z której będę korzystała, jest całkiem osobna. A poza tym

mówiła mi pani, Ŝe to sympatyczny człowiek. – Rose uśmiechnęła się.

– Nawet najsympatyczniejsi męŜczyźni potrafią czasami być nieznośni. – Pani Rogers

ciągnęła z dezaprobatą brwi. – śadnemu nie moŜna ufać. Nie potrafią zapanować nad

swoimi zachciankami.

– Naprawdę będę bardzo ostroŜna. – Rose z trudem hamowała śmiech.

– Nie sądzę, by udało mi się panią powstrzymać – westchnęła pani Rogers. – Ale jeŜeli

wyprowadza się pani z powodu braku pieniędzy, to naprawdę niepotrzebnie. MoŜe pani

zostać i zapłacić mi później.

Rose podziękowała gospodyni, szczerze wzruszona jej propozycją.

– Myślę jednak – powiedziała na poŜegnanie – iŜ w Lyncombe Manor nie stanie mi się

nic złego. A jeŜeli pojawią się jakieś komplikacje, przynajmniej wiem, Ŝe mogę tu wrócić.

Po kilku minutach była juŜ spakowana. Cały niewielki bagaŜ zmieścił się na tylnym

siedzeniu samochodu.

Własny samochód w Lyncombe Manor mógł się wydawać zbytecznym luksusem, ale

poniewaŜ wynajęła go do końca miesiąca, chyba nie było sensu oddawać go wcześniej. I tak,

pomyślała, nie otrzymałaby zwrotu pieniędzy. Zresztą, moŜe się przydać. Z posiadłości

Haywarda nie dałoby się w razie czego szybko uciec inaczej niŜ samochodem.

Najpewniej jednak do niczego złego nie dojdzie, bo przecieŜ przez większość dnia będzie

pracowała, prawie nie widując Nathana.

Pojechała prosto do Lyncombe Manor. Wyjmując torby z samochodu, czuła się tak, jakby

wróciła do domu. Nathan się nie pokazał, chwyciła więc swoje bagaŜe i zatargała je do holu.

Panował tu przyjemny chłód, pozwalający zapomnieć o Ŝarze lejącym się z nieba. Rzuciła

bagaŜe na podłogę i przez chwilę stała niezdecydowana. Nie miała pojęcia, którędy idzie się

do jej pokoi.

Muszę znaleźć Haywarda, pomyślała. Ale gdzie on moŜe być? Przeszukanie całego domu

i okolicy potrwa wieki. Weszła do duŜego pokoju i gdy przemierzała go bezszelestnie, ujrzała

nagle Nathana, rozpartego w wielkim fotelu przy kominku. Spał jak zabity.

Wiele ludzi wygląda we śnie bardzo bezradnie, lecz on robił wraŜenie człowieka

wypoczywającego. I to wydało jej się czymś nowym, bo nigdy dotąd nie widziała go

odpręŜonego.

Podeszła bliŜej i zaczęła mu się przyglądać. Znikło napięcie ust i zmarszczki między

brwiami – wyglądał całkiem inaczej, o wiele młodziej.

Ile mógł mieć lat? Trudno było powiedzieć. Dobiegał trzydziestki lub ledwie ją

przekroczył. Gdyby naprawdę jej na tym zaleŜało, pewnie mogłaby się tego dowiedzieć ze

starych numerów gazet. Nietrudno będzie je znaleźć.

Ale czy rzeczywiście chciała wiedzieć więcej? Uświadomiła sobie nagle, Ŝe tak. To

niedobrze. Nie powinna interesować się zbytnio tym męŜczyzną. Instynkt znów ją ostrzegał,

e nie wyjdzie jej to na dobre.

Nathan poruszył się i otworzył oczy. Miał nieprzytomne spojrzenie, ale kiedy w końcu

zauwaŜył obecność Rose, wyglądał na rozczarowanego.

– Ach, to pani – mruknął.

W tym momencie Rose odniosła wraŜenie, Ŝe Nathan jakby oczekiwał kogoś innego,

chociaŜ wiedział, Ŝe ten ktoś nigdy juŜ nie pojawi się w jego Ŝyciu.

– Tak, to ja – odparła bezbarwnym tonem.

– Pewnie chce pani zobaczyć swoje mieszkanie?

– Podniósł się sztywno. – Zaprowadzę tam panią.

– A jak siniaki? – spytała, kiedy szli przez największy pokój.

– Bolą.

Nic więcej nie powiedział. Rose domyśliła się, o co chodzi. Nie był w nastroju do

rozmowy. Poprowadził ją wąskimi, krętymi schodami w górę i na szczycie otworzył drzwi.

– To najwyŜsze piętro we wschodnim skrzydle. Jest tu sypialnia, łazienka i jeszcze jeden

pokój tam dalej. MoŜe go pani uŜywać w ciągu dnia. Nie ma kuchni, będzie więc pani

musiała korzystać z tej w głównej części domu. Jak mówiłem, tylko z niej będziemy musieli

korzystać wspólnie. – Jakby trochę się rozluźnił, a w jego oczach pojawiło się nawet

rozbawienie.

– W drzwiach do tego skrzydła jest całkiem solidny zamek. Kiedy będzie się pani kładła

spać, wystarczy przekręcić klucz, a poczuje się pani bezpiecznie.

– JuŜ teraz czuję się bezpiecznie. Dziękuję – odparła. Nie była to jednak prawda. –

Rozpakuję się, a pracę rozpocznę zaraz po lunchu.

– MoŜe pani poczekać do jutra. Nie jestem aŜ takim tyranem.

– Wolałabym dzisiaj. Chcę jak najszybciej zacząć zarabiać.

– Jak pani sobie Ŝyczy. – Wzruszył ramionami. – I proszę się nie krępować i korzystać z

kuchni, kiedy tylko będzie pani potrzebowała.

– A kiedy pan przygotowuje posiłki? Pytam po to, Ŝebyśmy na siebie nie wpadali.

Spojrzał na nią badawczo.

– Czy mam przez to rozumieć, Ŝe wolałaby mnie pani oglądać jak najrzadziej?

– Wcale nie. Po prostu myślę, Ŝe to raczej pan wolałby, abym mu się nie kręciła przed

nosem.

– Kiedy będę miał dosyć pani towarzystwa, na pewno o tym powiem. A teraz trudno

wyznaczać sobie jakieś pory, bo ja jadam... i sypiam... o róŜnych porach. Nigdy regularnie.

– Pewnie dlatego, Ŝe jest pan twórcą – powiedziała Ŝartobliwym tonem. – Na przykład

wstaje pan w środku nocy i pisze piosenki?

– JuŜ nie piszę – rzucił gwałtownie. Zmieniła mu się twarz i zanim Rose zdąŜyła

cokolwiek odpowiedzieć, obrócił się na pięcie i wyszedł.

Przez kilka chwil patrzyła za nim myśląc, Ŝe poruszyła draŜliwy temat, którego w

przyszłości naleŜy unikać.

Zaczęła się rozglądać po pokojach, które w najbliŜszym czasie miały być jej domem.

Umeblowanie przeszło jej najśmielsze oczekiwania. W sypialni stało następne łoŜe z

baldachimem, ale było ono w stylu wiktoriańskim, z draperiami, nakryte ręcznie szytą kołdrą

z kolorowych kwadratów. Znalazła tu teŜ brzuchatą komodę, przepastną szafę i kilka krzeseł.

WyposaŜenie łazienki było staroświeckie. Nie obudowana wanna stała na wielkich

łapach. Rose odkręciła kran i natychmiast zaczęła lecieć gorąca woda. Ucieszyło ją to

ogromnie; wyobraziła sobie, jak wspaniale moŜna będzie w niej odpoczywać po cięŜkiej

pracy w ogrodzie.

Ostatni pokój był salonikiem. Stały tu stare fotele o podniszczonej tapicerce, całkiem

spory stół, biblioteczka wypełniona rzędami powaŜnie wyglądających tomów i wysokie

lampy z abaŜurami wykończonymi frędzlami. Na starym biurku Rose zobaczyła mały

przenośny telewizor.

Największym atutem tego pokoju był widok z okna wychodzącego na ogród. Rose przez

chwilę wyobraŜała sobie, jak zmieni się ogród, kiedy ona sama nieco go uporządkuje.

Odeszła wreszcie od okna i zaczęła się rozpakowywać. Naraz uświadomiła sobie, Ŝe

dawno minęła pora lunchu. Poczuła okropny głód.

Nathan chyba juŜ zjadł, pomyślała, idąc do kuchni, pewna, Ŝe znajdzie się tam sama.

Otworzyła drzwi i aŜ jęknęła. Przy stole siedział Hayward. Spojrzał na nią bez słowa.

– Wygląda na to, Ŝe spędza pan tutaj większość czasu.

– To mój dom i chyba mam prawo spędzać czas tam, gdzie mi się podoba.

Pomyślała, Ŝe właściwie ma rację.

– W takim razie przepraszam, nie przeszkadzam. Później przyjdę coś zjeść – powiedziała,

cofając się do drzwi.

– Znów pani ode mnie ucieka? – Jego twarz rozjaśnił uśmiech.

– SkądŜe. Po prostu nie znam panujących w tym domu zwyczajów. To znaczy, nie wiem,

czy mam się panu usuwać z drogi, czy nie...

– JuŜ pani powiedziałem, Ŝe w tym domu nie panują Ŝadne zwyczaje. MoŜe mnie pani

unikać albo kręcić się w pobliŜu. To bez znaczenia. Jest mi wszystko jedno.

A to ci dopiero wyszukany komplement, pomyślała Rose. Wszystko jedno, czy ona jest,

czy jej nie ma! Prawdę mówiąc, nie oczekiwała od Haywarda komplementów. Utwierdziła się

tylko w przekonaniu, Ŝe lepiej będzie się tutaj czuła, jeŜeli widywanie się z nim ograniczy do

minimum.

Doskwierał jej jednak głód i nie mogła czekać, aŜ Nathan wyjdzie z kuchni. MoŜe zechce

tu spędzić cały dzień!

– Jeśli to panu nie przeszkadza, zrobię sobie parę kanapek.

– Niech pani wreszcie przestanie mnie pytać, czy mi coś przeszkadza. – Wzruszył

niecierpliwie ramionami. – Niech pani robi to, na co ma pani ochotę. Proszę zjeść kanapkę

albo ugotować sobie cały obiad, do cholery! Mamy mnóstwo jedzenia. Proszę brać, co pani

chce.

Zaczęła szperać po szafkach. Szybko przygotowała kanapki z szynką, pomidorem i sałatą,

złapała szklankę soku i ruszyła do drzwi.

– Zjem na dworze, na słońcu – mruknęła i pośpiesznie uciekła z kuchni.

Na podwórzu poczuła, Ŝe jej zdenerwowanie mija. Posilając się pomyślała nawet, Ŝe

humory Nathana nie powinny jej dziwić, bo przecieŜ cały jest potłuczony i obolały.

Przeczuwała jednak, Ŝe Nathan miewa napady złego humoru nawet wtedy, kiedy czuje się

doskonale! Prawdopodobnie taka była prawda.

Resztę popołudnia Rose spędziła na wędrówce po ogrodzie. Sporządziła bardzo długą

listę czynności do wykonania. Na znalezionej w domu kartce zrobiła ołówkiem szkic terenu,

zaznaczając zarośnięte trawą i chwastami grządki kwiatowe oraz inne miejsca, które

odkrywała w miarę zagłębiania się w zarośla. Na przykład nieczynną fontannę, zapewne

zatkaną wodorostami, rzeźby, których głowy wystawały zza krzewów wymagających

przystrzyŜenia, kamienne rynny zarośnięte skalnymi roślinami, niemal zaduszonymi przez

chwasty.

Pochyliła się nad skończonym szkicem i głęboko westchnęła. PrzecieŜ to praca na długie

tygodnie! Czy aby nie podjęła się czegoś, czemu nie podoła?

Nie! – powiedziała sobie stanowczo. Zacznie od jutra rana i nie spocznie, póki ten ogród

jej się nie podda. Praca będzie cięŜka, ale przyjemna, bo i dom, i ogród budzą w niej

niezwykłe uczucia.

Wieczorny posiłek zjadła samotnie – Nathan się nie pokazał – a potem w swoim pokoju

na górze przez pewien czas oglądała telewizję. Później usiadła przy oknie. Nad ogrodem

szybko zapadał zmierzch. Wkrótce juŜ tylko białe róŜe wyłaniały się z ciemności ogrodu

skąpanego w bladej poświacie księŜyca. Rose połoŜyła się spać w wiktoriańskim łoŜu i zanim

zasnęła, wsłuchiwała się w dalekie, ponure pohukiwania sowy. Spała smacznie aŜ do rana.

Przez kilka następnych dni pracowała cięŜko, jak nigdy w Ŝyciu. Odkryła starą szopę

pełną przeróŜnych narzędzi ogrodniczych i zaczęła od wyciągnięcia największej z trzech

kosiarek. Była ona rzeczywiście ogromna i niełatwo było ją uruchomić, lecz potem wjeŜdŜała

juŜ w wysoką trawę jak w masło. Przed końcem dnia Rose udało się skosić i wygrabić

większą część trawnika. Dziewczyna czuła się co prawda tak, jak gdyby wypociła w słońcu

kilka litrów wody, i bolały ją wszystkie mięśnie, ale teŜ miała poczucie zwycięstwa.

Wymoczenie się w ogromnej wannie przyniosło ulgę jej zbolałemu ciału. Rzuciła się na łóŜko

i natychmiast zasnęła.

Kiedy pod koniec pierwszego tygodnia stanęła w oknie, wdychając chłodne, słodkie

powietrze, popatrzyła z dumą, jak bardzo posunęła się z robotą. Grządki nabrały kształtu,

trawa była właściwie przycięta, a największe chwasty zostały powyrywane. Następnego dnia

Rose miała zamiar oczyścić fontannę i otaczającą ją ozdobną sadzawkę.

Odeszła od okna i wdrapała się do wanny. Odpoczywała w niej ponad pół godziny, aŜ

poczuła, Ŝe mięśnie przestają boleć. Wytarła się i włoŜyła cienką bawełnianą koszulę nocną.

Nie poszła jednak prosto do łóŜka, lecz wróciła do saloniku, Ŝeby jeszcze raz rzucić okiem na

ogród w świetle księŜyca.

Widok ten niezmiennie ją fascynował. Za dnia ogród wyglądał znajomo i przyjaźnie. W

nocy stawał się tajemniczy i mogłaby przysiąc, Ŝe widzi w nim duchy ludzi, którzy przez

ubiegłe stulecia zamieszkiwali Lyncombe Manor.

Nagle naprawdę zobaczyła coś białego. O mało nie umarła ze strachu. Krew uderzyła jej

do głowy. Po chwili jednak roześmiała się z ulgą – był to tylko Nathan, ubrany w białą bluzę.

W ciągu minionego tygodnia prawie go nie widywała. Czasem miała wraŜenie, Ŝe

mieszka tu sama. Wcale jednak nie czuła się nieswojo w tym ogromnym starym domu. Wręcz

przeciwnie, czuła się jak u siebie. Niepokoiło j'ą tylko, Ŝe zaczyna kochać to domostwo. Co

będzie, kiedy nadejdzie czas wyjazdu?

Postanowiła o tym nie myśleć. Chciała zobaczyć się z Nathanem. Musiała go zapytać o

kilka spraw. W ciągu dnia szukała go kilkakrotnie, ale nie zdołała znaleźć. Musi z nim

porozmawiać, zanim znowu zniknie.

Zdjęła szybko koszulę, wciągnęła dŜinsy i trykotową bluzkę, po czym zbiegła po

schodach i wypadła na podwórze. Przez ogród szła juŜ spokojniej, rozmyślając o tym, gdzie

całymi dniami podziewa się Nathan, jak spędza czas. Na pewno nie pilnował jej przy pracy.

Pojawił się tylko kilka razy, by spytać, czy niczego jej nie trzeba. W istocie wszystko

przebiegało lepiej, niŜ się spodziewała. Bezkonfliktowo. Po prostu dwoje ludzi mieszkało

zgodnie w wielkim domu.

Nagle zobaczyła Nathana. Stał przy duŜym stawie, na przeciwległym krańcu ogrodu.

Kaczki schowały się w zaroślach, a w gładkim lustrze wody przeglądał się księŜyc.

Rose nie skradała się, lecz szła tak cicho, Ŝe kiedy podeszła do Nathana i dotknęła jego

ramienia, aŜ podskoczył. Oczy zaświeciły mu w blasku księŜyca.

– Co pani tu, do diabła, robi?

– Chciałam porozmawiać.

– Teraz? O tej porze?

– Jest dopiero jedenasta. A pan chyba nie chodzi bardzo wcześnie spać.

– Po co kłaść się do łóŜka, kiedy i tak nie moŜna zasnąć – mruknął odrobinę mniej

gniewnym tonem.

– Nic na to nie poradzę. Ale skoro pan nie śpi, chciałabym zadać kilka pytań.

Nie wyglądało na to, Ŝeby miał ochotę z nią rozmawiać, ale Rose nauczyła się

lekcewaŜyć jego humory.

– Skończyłam juŜ tę najgorszą robotę. Skosiłam trawę i usunęłam prawie wszystkie

większe chwasty. Teraz muszę wiedzieć, co mam robić dalej. Jaki pan chce mieć ten ogród?

– Ogród to ogród – odparł obojętnym tonem, patrząc na nią.

– Myli się pan. Są róŜne ogrody – powiedziała z niecierpliwością w głosie. – Francuskie,

w których wszystko musi być pod linijkę, i angielskie, bardziej improwizowane, gdzie róŜe

pną się, jak im się podoba, stokrotki rosną w trawie, a inne kwiaty rozrastają się kępami.

– Niech go pani urządzi, jak się pani podoba.

– Ale to pana dom i pan powinien zdecydować.

– A pani jaki by wolała? Chyba angielski? – dopowiedział, nie czekając na nią.

– Jak pan to zgadł? – spytała zaciekawiona.

– Wydaje mi się to, po prostu, bardziej zgodne z pani osobowością – odparł sucho, ale

wyraz jego oczu się zmienił. Obojętność ustąpiła miejsca błyskowi zainteresowania. – O co

jeszcze chce mnie pani spytać?

– Zaraz, co to było... – mruknęła spłoszona.

– Zdaje się, Ŝe miała pani do mnie kilka pytań.

– No tak... chyba tak... – jąkała się, nie pojmując, dlaczego, do diabła, nagle opuściła ją

pewność siebie. – No cóŜ, zapomniałam. Robi się późno. Idę spać, bo mam zamiar zacząć

wcześnie rano. Chcę jak najlepiej wykorzystać tę piękną pogodę, zanim się skończy.

Zdawała sobie sprawę z tego, Ŝe paple bez większego sensu, ale nie mogła się

powstrzymać. Nie wiedziała, dlaczego tak się zachowuje. Wiedziała tylko tyle, Ŝe między

nimi nagle coś się zmieniło, i była na to bardziej wyczulona.

Ruszyła w stronę domu. Nathan podąŜył za nią.

– Myślałam, Ŝe chce pan jeszcze trochę tu zostać.

– Spojrzała na niego pytająco, zatrzymując się na chwilę.

– Nic podobnego nie mówiłem.

– Spacery pomagają na bezsenność.

– JuŜ się naspacerowałem. I wcale mi to nie pomogło. Mam dość samotnych spacerów.

Co on chce przez to powiedzieć? śe chce się przejść z nią? O tej porze? O, nie, ona z

pewnością nie przyjmie zaproszenia!

Przyśpieszyła kroku, mając nadzieję, Ŝe Hayward zrozumie i pójdzie w swoją stronę. Ale

nadal szedł obok i wyglądało na to, Ŝe chce z nią wrócić do domu. Zaszumiało jej w

skroniach.

Ten męŜczyzna nie robi na mnie Ŝadnego wraŜenia, pomyślała. Dam sobie radę.

Byli juŜ na podwórzu. Rose przystanęła. W świetle księŜyca dom wyglądał niezwykle

romantycznie. Srebrny blask otulał jego sylwetkę, na ścianach drŜały blade, strzępiaste cienie

paproci.

– Dlaczego pan kupił ten dom? – spytała niespodzianie. Nie miała pojęcia, dlaczego o to

pyta, ale nagie zapragnęła poznać odpowiedź.

– Powiedziałem pośrednikowi, Ŝe szukam domu na uboczu, i wziąłem pierwszy, jaki mi

zaproponował – odparł, wzruszając ramionami.

– Ale gdyby nawet pokazał panu kilkanaście podobnych domów, wybrałby pan ten,

prawda? – nalegała. – Bo mnie wydaje się on wspaniały.

– Szczerze mówiąc, wcale go nie oglądałem. Kupiłem w ciemno – odparł, a ona spojrzała

na niego z niedowierzaniem. – Byłem wtedy za granicą. Nie mogłem przylatywać, by oglądać

kolejne domy. Uznałem, ze ten mi odpowiada, i zdecydowałem się go kupić.

– Pozazdrościć pośrednikowi. Idealny z pana klient! – rzuciła sucho.

ZauwaŜyła, Ŝe Nathan bacznie jej się przygląda.

– Jakoś dziwnie pan na mnie patrzy.

– Nie, tylko dopiero teraz dostrzegłem, jak bardzo pasuje pani do tego domu – powiedział

powoli.

– Co pan ma na myśli?

– Jest tak, jakby to był od dawna pani dom.

– To prawda. Tak właśnie się czuję – powiedziała cicho. – OiociaŜ to głupie, bo tak

niedawno zaczęłam tu mieszkać i niedługo juŜ się wyprowadzę.

– MoŜe tak, moŜe nie – rzucił tajemniczo.

JuŜ chciała zapytać, co ma znaczyć ta odpowiedź, ale postanowiła tego nie robić. Jakoś

łatwiej się w tym domu rozmawiało w nocy niŜ w dzień. Miała teŜ uczucie, Ŝe ich rozmowa

moŜe przybrać bardzo intymny charakter. To przez ten księŜyc, pomyślała. Srebrna poświata

pobudza zmysły.

KaŜdą zmianę nastroju Nathana Rose wyczuwała teraz całą sobą. Pozostało tylko mieć

nadzieję, Ŝe on nie czyta równie łatwo w jej myślach ani nie wie, co ona czuje.

Chciała powiedzieć, Ŝe idzie juŜ do domu, ale nie potrafiła się na to zdobyć. A sam

Nathan jeszcze pogarszał sprawę: cały czas na nią patrzył. Jakby ją widział po raz pierwszy w

yciu.

– Bardzo proszę, niech pan przestanie tak na mnie patrzeć – powiedziała wreszcie,

zniecierpliwiona, kiedy odzyskała mowę. – To bardzo...

– Bardzo? – podsunął cicho.

JuŜ miała powiedzieć „niepokojące”, ale w ostatniej chwili ugryzła się w język.

– To bardzo... bardzo niegrzeczne! – wymamrotała wreszcie.

– Nigdy nie udawałem kogoś szczególnie grzecznego – stwierdził lakonicznie.

Rozmawiał z nią o wiele swobodniej niŜ zwykle i był w zupełnie innym humorze niŜ

wtedy, gdy do niego podeszła w ogrodzie. Popełniła błąd! Trzeba było siedzieć w domu, a

rozmowę przeprowadzić jutro.

– Po prostu nie wiem, dlaczego pan wciąŜ tak na mnie patrzy – powiedziała

poirytowanym tonem.

– MoŜe dlatego, Ŝe teraz, wieczorem, wygląda pani inaczej. Zupełnie nie rozumiem

dlaczego.

– Wieczorem kaŜdy wygląda inaczej. Światło płata róŜne flgle. Rano znów będę tą samą

nieciekawą osobą.

– MoŜe, ale w tej chwili bynajmniej nie wygląda pani nieciekawie.

Jego głos był teraz miękki jak aksamit. To powinno było ją ostrzec. Niestety, ciekawość

zwycięŜyła.

– Mówi pan, Ŝe nie wyglądam nieciekawie. Jak więc wyglądam? – spytała wbrew sobie.

– Nie jest pani teraz podobna do Ŝadnej kobiety, z którą byłem związany.

– To komplement?

– Nie – odparł spokojnie. – Po prostu stwierdzenie. Nie lubię mówić komplementów.

– A co pan lubi?

– Teraz? To... – powiedział miękko. Jego szare oczy nabrały srebrnego blasku.

Dopiero później Rose uświadomiła sobie, jaka była naiwna. Nie powinna była zadawać

tego pytania. Dało mu ono szansę, na którą czekał. Ale ona nie spodziewała się takiej sytuacji.

PrzecieŜ na początku tygodnia napomknął, Ŝe go nie interesuje. śe nie jest w jego typie.

A tu nagle zaczął ją namiętnie całować. Usta miał ciepłe, zmuszające do odpowiedzi. To

nie był przyjacielski ani letni pocałunek, którym okazuje się zainteresowanie. Nathan całował

ją tak, jakby od dawna na to czekał.

Był to pocałunek męŜczyzny, który raptem zdał sobie sprawę, Ŝe za długo juŜ Ŝyje bez

kobiety. MęŜczyzny, który pragnął wziąć o wiele więcej, niŜ Rose była gotowa dać! Ale

usiłując mu to powiedzieć, niewiele zdziałała. Stłumił pocałunkiem jej słowa. Miała wraŜenie,

e zrobił to celowo. Krew uderzyła jej do głowy, ogarnęła ją fala gorąca.

– Co pan robi? – rzekła z trudem, kiedy udało jej się na chwilę oswobodzić.

– To chyba oczywiste!

– Nie chcę, Ŝeby mnie pan całował! – krzyknęła. – Właśnie pan!

– Dlaczego? – spytał spokojnie. – Zdaje się, Ŝe umiem to robić. Nie podobało się pani?

– Nie o to chodzi, czy mi się podobało!

– Moim zdaniem zawsze o to chodzi. Przynajmniej w moim przypadku. Ludzie całują się

dla przyjemności.

Usiłował ją osaczyć, a na to nie mogła pozwolić. Po chwili jednak próba rozmowy

straciła sens, bo Nathan objął ją i znów zaczął całować.

O ile pierwszy pocałunek zrobił na Rose ogromne wraŜenie, to od następnych ugięły się

pod nią kolana. Nathan przypuścił prawdziwy szturm. JuŜ nie tylko całował ją namiętnie, lecz

bez wahania sięgnął do jej piersi. Znieruchomiała myśląc, Ŝe za chwilę zrezygnuje

rozczarowany. Miała bowiem bardzo małe piersi i męŜczyźni – choć nie było ich w jej Ŝyciu

wielu – nie poświęcali im zbyt duŜej uwagi.

Ręce Nathana nie potrafiły się jednak od niej oderwać. Było to dla Rose taką nowością,

e przestała się bronić. Koniuszkami palców pieścił delikatnie małe wzgórki, aŜ nabrały

niezwykłej twardości i spragnione dotyku podnosiły cienki materiał bluzki. W końcu zamknął

je całe w swych dłoniach, nie bacząc na to, Ŝe brakuje im krągłości.

Znów zaczął ją całować. Z przeraŜeniem stwierdziła, Ŝe niemal zupełnie przestaje się

bronić.

Nie moŜesz pozwolić, Ŝeby nad tobą zapanował, powtarzała sobie Rose. PrzecieŜ dla

niego to nic nie znaczy. Ty dla niego nic nie znaczysz. Po prostu znalazłaś się tutaj, jesteś

kobietą, a on uznał, Ŝe moŜe po ciebie sięgnąć. I tyle.

Kiedy na chwilę oderwał od niej usta, Ŝeby zaczerpnąć powietrza, wiedziała juŜ, co ma

robić. Jednym szybkim ruchem uwolniła się od jego rąk i cofnęła o kilka kroków.

– Wydawało mi się, Ŝe nie jestem w pana typie – powiedziała, z trudem chwytając

oddech.

– TeŜ mi się tak wydawało – przytaknął miękko, ale w tonie jego głosu było coś

ostrzegającego. Zrozumiała, Ŝe niebezpieczeństwo jeszcze nie minęło.

– Podobają się panu kobiety wyrafinowane, doświadczone, prawda?

Nagle uświadomiła sobie, Ŝe odczuwa z tego powodu pewną gorycz.

– Teraz potrzebuję po prostu kobiety, która nie jest zimna. I nie jest blondynką. – Oczy

mu błyszczały.

Rose przypomniała sobie, Ŝe juŜ kiedyś ucieszył się, Ŝe ona nie jest blondynką. Szybko

ochłonęła z gniewu. Patrzyła na jego usta, które wykrzywił grymas, i na oczy, które nabrały

dziwnego wyrazu.

– Nic panu nie jest? – spytała odruchowo.

– Nie, wszystko w porządku – odparł po chwili milczenia. – Chyba w końcu rzeczywiście

wszystko wraca do normy. Niezbyt to jednak ładnie z mojej strony, Ŝe posłuŜyłem się panią,

by się o tym przekonać.

– Nie mam najmniejszego pojęcia, o czym pan mówi. – Potrząsnęła niecierpliwie głową.

– Pewnie, skąd miałaby pani wiedzieć? – Dziwnie się uśmiechnął. – Chyba lepiej będzie,

jeśli pójdzie pani spać. Oboje mamy na dzisiaj dosyć.

Odwrócił się i odszedł. Rose odprowadziła go wzrokiem, zastanawiając się, co to

wszystko ma znaczyć. Co za noc! Czuła, Ŝe drŜy, jakby wciąŜ jeszcze nie potrafiła otrząsnąć

się z szoku. Najpierw te pocałunki – i to właściwie niezapomniane! Potem dotyk jego rąk

wywołujący doznania całkiem dla niej nowe. I w końcu te zagadkowe uwagi, rzucone tuŜ

przed nagłym odejściem.

Stała na podwórzu jeszcze parę chwil, aŜ powoli ruszyła do swojego pokoju. Kilka razy

powtórzyła sobie, Ŝe nie ma najmniejszej ochoty, by sprawy posunęły się dalej. PrzecieŜ to

ona wszystko przerwała. A moŜe to Nathan stracił na nią ochotę? Odsunęła jednak tę niemiłą

myśl.

Weszła do wschodniego skrzydła i zamknęła drzwi, a po – chwili wahania przekręciła

klucz ze świadomością, Ŝe robi to niepotrzebnie. PrzecieŜ on i tak tu dzisiaj nie przyjdzie.

Zaniepokoiło ją, Ŝe czuje się z tego powodu rozczarowana.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Rose nie od razu poszła spać. Niespodziewane wydarzenia wytrąciły ją z równowagi.

Musiała ochłonąć i zastanowić się, co właściwie czuje po tej nagłej zmianie stosunków

między nią a Nathanem.

Nie miała wątpliwości co do tego, jak powinna się czuć. Powinna natychmiast spakować

się i rano wyjechać, niezmiernie oburzona, Ŝe się tak na nią rzucił. PrzecieŜ co zdarzyło się

raz, moŜe się z łatwością powtórzyć.

Szczerze mówiąc, taka perspektywa wcale jej nie przeraŜała, a przynajmniej nie w takim

stopniu, w jakim powinna. Nathan budził w niej wiele uczuć, ale na pewno nie strach.

Mogłoby się to nawet wydawać nieco dziwne, zwaŜywszy, Ŝe przebywali w tym domu tylko

we dwoje. Taka sytuacja powinna napawać ją lękiem.

KrąŜyła po pokoju, powoli zdejmując dŜinsy i trykotową bluzkę. Koszula nocna leŜała na

łóŜku, tam gdzie rzuciła ją przed wyjściem. Nie włoŜyła jej jednak, tylko stanęła przed

wielkim lustrem po drugiej strome pokoju.

Nigdy nie zachwycała się swoim ciałem i rzadko kiedy mu się przyglądała. Była wysoką,

kanciastą dziewczyną o małych piersiach, smukłej talii, płaskim brzuchu i wąskich biodrach.

Ze wszystkiego chyba najbardziej udały się jej nogi. Były długie i zgrabne.

Ojciec mawiał, Ŝe tańczy na nich niczym koń na wyścigach.

Rose pociągnęła nosem. Porównanie do konia wyścigowego nie było specjalnie

pochlebne. Wolałaby być krągła i zmysłowa!

Lekko wzdychając, wciągnęła koszulę. Postanowiła, Ŝe nową sytuację przemyśli rano.

Trzeba było podjąć decyzję, ale teraz nie miała siły. Ranek mądrzejszy bywa od wieczora, a

poza tym wspomnienie niezwykłego dotyku rąk Nathana nie będzie juŜ tak dojmujące.

Wbrew przewidywaniom spała naprawdę dobrze, a po przebudzeniu zobaczyła to, co się

zdarzyło poprzedniego wieczoru, w zupełnie innym świetle. Nie pamiętała dotyku dłoni

Nathana, tylko fakt, Ŝe miał czelność doprowadzić do tak intymnej sytuacji.

Z narastającym oburzeniem przypominała sobie jego namiętne pocałunki i pewność

siebie. Jakim prawem tak się zachował! Jakim prawem uznał, Ŝe jeśli tylko sobie tego

zaŜyczy, ona przestanie być sobą i odegra rolę anonimowego, kobiecego ciała, którego nagle

zapragnął? Rose bardzo dobrze wiedziała, Ŝe myśli nierozsądnie i celowo wzbudza w sobie

fałszywy gniew. Nie miała jednak zamiaru tak od razu się uspokoić.

Szybko umyła się, ubrała i zeszła na dół. Zobaczyła, Ŝe Nathana nie ma ani w kuchni, ani

w duŜym pokoju, i jej gniew ostygł. Dopiero kiedy zrozumiała, Ŝe być moŜe specjalnie się

przed nią chowa, znów ogarnęła ją furia.

Wie, Ŝe wczoraj wieczorem postąpił źle, mówiła sobie. I dlatego nie chce konfrontacji,

boi się, Ŝe ona zmusi go do przyznania się do winy.

Gdyby nie zawiodły jej nerwy, z pewnością przyszłoby jej do głowy, Ŝe Nathan nie lęka

się Ŝadnej konfrontacji, zwłaszcza z dwudziestotrzyletnią dziewczyną. PoniewaŜ jednak aŜ

kipiała z oburzenia, postanowiła, Ŝe go znajdzie i doprowadzi do decydującej rozmowy.

Na parterze było kilka pokoi, zamierzała więc zajrzeć do kaŜdego z nich. JeŜeli go nie

znajdzie, przetrząśnie pierwsze piętro, a potem ogród.

Poszukiwania trwały bardzo krótko. Idąc wąskim korytarzem, trafiła na pokój w tylnej

części domu. Zza zamkniętych drzwi dobiegały dźwięki pianina. Ktoś bębnił na nim

fałszywie. Nacisnęła klamkę i weszła do nie znanego sobie pokoju. Okna były otwarte na

ościeŜ. Wonne ogrodowe powietrze mieszało się z wyraźnym zapachem mocnego alkoholu.

Pianino stało w kącie. Siedział przy nim Nathan. Kiedy ją zobaczył, jego palce na

klawiszach znieruchomiały.

– Co to? Pijaństwo od samego rana? – spytała tonem, w którym zabrzmiała odraza i

niepewność. Przed Nathanem stała pusta butelka.

– Oczywiście, Ŝe nie – odparł niewzruszony, jak zwykle, kiedy nie był całkiem trzeźwy. –

Zacząłem wczoraj wieczorem, tuŜ po tym, jak się rozstaliśmy.

– Nic dziwnego zatem, Ŝe pan siedzi, i nie radziłabym wstawać, bo na pewno runąłby pan

na podłogę – zauwaŜyła z dezaprobatą.

– Nigdy się nie przewracam. Bo i nigdy tak naprawdę się nie upijam. Nawet jeśli piję

bardzo długo czy bardzo duŜo. Alkohol pomaga tylko zamazać trochę kontury rzeczywistości,

a czasami właśnie tego mi trzeba.

Rose zdała sobie sprawę, Ŝe Nathan ją zagaduje.

A przecieŜ nie przyszła tutaj wysłuchiwać jego pijackich zwierzeń.

– Pan chyba wie, dlaczego tu przyszłam – powiedziała.

– Oczywiście, Ŝe wiem. Przyszła pani wygłosić mi kazanie na temat mojego

wczorajszego zachowania.

– No właśnie!

– I co chce pani usłyszeć? śe jest mi przykro?

– Wzruszył ramionami. – Ale nie jest mi przykro. Po prostu miałem na to ochotę.

– Pan miał ochotę i to wszystko? NiewaŜne, co ja czułam, prawda?

– Odnosiłem wraŜenie, Ŝe nie wywołuje to w pani zbyt wielkiego sprzeciwu. – Spojrzał

jej w oczy.

– Skąd ta pewność? Pytał mnie pan? Obchodziło to pana?

Przesunął palcami po ciemnych, zmierzwionych włosach, jak gdyby nie miał ochoty

przeciągać tej rozmowy.

– Nie pytałem, bo nie musiałem – odparł w końcu.

– Wiem, czy kobieta tego chce... czy nie chce. A czy mnie to obchodziło? – Podniósł

ramiona w geście niezdecydowania. – Chyba tak, bo w przeciwnym razie bym. pani nie

całował.

Rose nie potrafiła gniewać się dłuŜej na Nathana. Byli tak blisko siebie, a w jego

obecności sprawy zawsze zaczynały wyglądać inaczej, niŜ je sobie sama potrafiła wyobrazić.

Podeszła do otwartego okna i wyjrzała na ogród. Zostało jeszcze mnóstwo pracy, ale

rysowały się juŜ wyraźnie linie trawników i grządek, w oddali połyskiwało lustro stawu i

widać było opielone, kolorowe kwiaty.

Wreszcie znów odwróciła się twarzą do Nathana.

Uświadomiła sobie, Ŝe odkąd weszła do pokoju, nie spuszczał z niej wzroku. Ale to juŜ

jej nie krępowało. Przeciwnie – sprawiało przyjemność.

– Co ma pani teraz zamiar zrobić? Spakować się i odjechać?

– Gdybym była rozsądna, powinnam tak zrobić – odparła po zastanowieniu się i spojrzała

na niego.

– Co pan miał wczoraj na myśli mówiąc, Ŝe potrzebuje pan kobiety, która nie jest zimna i

nie jest blondynką?

– Chyba pani doskonale wie? – odparł po chwili. Oczywiście, Ŝe wiedziała. Miała dość

czasu, by to wszystko przemyśleć. Chodziło o Jancis Kendall, dziewczynę, która śpiewała

jego piosenki i z którą koncertował. Ona była blondynką.

Rose lekko westchnęła. Pakowała się w coś głębokiego i skomplikowanego, tego była

pewna. Czy jednak potrafi się łatwo wycofać, jeŜeli zajdzie taka potrzeba?

Wyjrzała znowu przez okno. Ogród, skąpany w słonecznym Ŝarze lejącym się z

niebieskiego nieba, wydawał się oazą spokoju. Ptaki śpiewały ukryte w pobliskich drzewach,

kaczki kwakały w oddali, a od krzewów róŜ pnących się po ścianach dobiegało buczenie

rojących się pszczół.

– Chce pan, Ŝebym została? – spytała, wciąŜ odwrócona plecami do Nathana.

– Kilka dni temu odpowiedziałbym, Ŝe jest mi wszystko jedno. A teraz zaczynam

rozumieć, Ŝe dzięki pani moje Ŝycie stało się znów normalniejsze. Nie wiem, jak pani tego

dokonała, i chciałbym, Ŝeby to trwało przez jakiś czas.

Rose odwróciła się i spojrzała na niego.

– Czy powiedziałby pan to samo, gdyby był pan trzeźwy?

– Chyba nie. Ale czy to, Ŝe jestem na lekkiej bani, zmienia sprawę?

Nie miała pojęcia. Wiedziała tylko, Ŝe moŜe upłynąć sporo czasu, zanim Nathan znów

nabierze ochoty, by tak z nią rozmawiać. JeŜeli więc chce się czegoś dowiedzieć – a

przygotowała wiele pytań – musi spróbować teraz.

– Jeśli mam zostać, muszę wiedzieć o panu więcej. Do wczoraj nie miało to znaczenia, bo

nieczęsto się widywaliśmy. Ale coś się zmienia, pora więc, Ŝeby przestał pan być taki

tajemniczy.

– A co chciałaby pani wiedzieć? Poznać historię mojego Ŝycia? Zapewniam panią, nie jest

ona zbyt interesująca.

– Nie mogę w to uwierzyć! Tyle pan zrobił! Napisał tyle świetnych piosenek, podróŜował

niemal po całym świecie. Był pan sławny. Hm, nadal jest pan sławny. Pańskie piosenki zna

cały świat. Dlaczego przestał pań pisać?

– Nie widziałem innej moŜliwości po tym, jak się rozstaliśmy z Jancis – odparł

beznamiętnym tonem.

Po raz pierwszy usłyszała z jego ust to imię. Miała wraŜenie, Ŝe on sam po raz pierwszy

od długiego czasu głośno je wypowiedział. Wycedził je wolno, jakby sprawdzał, jak sam na

nie zareaguje.

Rose pomyślała, Ŝe nietaktem byłoby pytać go wprost o Jancis. Mógłby znów zamknąć

się w swojej skorupie. Postanowiła więc prowadzić rozmowę delikatniej.

– Proszę mi opowiedzieć, jak pan zaczął pisać piosenki? Chyba trudno jest rozpocząć taką

karierę?

– Myślę, Ŝe miałem szczęście. Pisałem dla zespołu w moim mieście. Wysłali płytę jako

ofertę do firmy nagraniowej i skończyło się to kontraktem. Mieli dobrego menedŜera i

znakomitą reklamę, w końcu więc dostali się na listę przebojów. Moje piosenki podobały się

teŜ innym zespołom. Przez kilka lat dostawałem tyle zamówień, Ŝe z trudem mogłem im

podołać. Potem poznałem Jancis.

Tym razem jakby z większą łatwością wypowiedział jej imię. Potrwało jednak chwilę,

zanim zaczął opowiadać dalej.

– Miała dobry głos, głęboki, o szerokiej skali. I, co równie waŜne, po prostu miała

wyczucie. Potrzebowała jeszcze wiele się nauczyć, ale była juŜ profesjonalistką. Wiedziałem,

e umiejętnie poprowadzona, zrobi olśniewającą karierę.

– Niewątpliwie to jej się udało. Była jedną z najpopularniejszych piosenkarek.

Tworzyliście idealną parę. Jakbyście byli dla siebie stworzeni.

– Owszem – przytaknął cynicznie. – Przynajmniej ja dla niej. Po to, by zaspokajać jej

potrzeby. Pisałem piosenki, zawsze byłem na zawołanie, a kiedy tego chciała, tuliłem ją w

łóŜku.

Rose usiłowała zachować spokojny wyraz twarzy.

– Nie wydaje się pani specjalnie poruszona. – Nathan popatrzył na nią, robiąc zdziwioną

minę.

– Poruszona? Sądzi pan, Ŝe wyobraŜałam sobie wasz związek jako czysto platoniczny?

– Nie był platoniczny. Ale był w duŜym stopniu jednostronny.

Nalał sobie whisky i szybko wypił. Tym razem Rose rozsądnie go nie powstrzymywała.

PrzecieŜ jeŜeli zacznie trzeźwieć, moŜe przestać mówić, a tak bardzo zapragnęła nagle

dowiedzieć się jak najwięcej o nim i Jancis.

– Jednostronny? To znaczy, Ŝe...

– To tylko ja miałem fioła na jej punkcie – powiedział szorstko. – To ja zjawiałem się,

kiedy tylko zadzwoniła, trzymałem się na uboczu, kiedy mnie nie chciała, i tak urządzałem

swoje Ŝycie, Ŝeby dopasować się do niej. Zawsze była opanowana i nigdy nie traciła kontroli.

A ja coraz bardziej zaczynałem nienawidzić tego, Ŝe nie panuję nad niczym.

Rose patrzyła na niego z rosnącym zdumieniem.

– Nie umiem wyobrazić sobie pana w tej roli – powiedziała w końcu.

– Nikt nie potrafi sobie tego wyobrazić, póki sam czegoś podobnego nie przeŜyje. Nigdy

nie myślałem, Ŝe mogę popaść w takie uzaleŜnienie – powiedział z goryczą. – Ale ona

wiedziała doskonale, jak podsycać tę moją obsesję. Kiedy wyczuwała, Ŝe jestem juŜ tak

sfrustrowany, Ŝe mogę wybuchnąć czy odejść, znów zapraszała mnie na pewien czas do

łóŜka. Nie sądzę, Ŝeby naprawdę lubiła ze mną sypiać. Seks chyba w ogóle nie był jej

specjalnie potrzebny. Ale to stanowiło dla mnie jakby jeszcze większe wyzwanie. Chciałem,

eby polubiła seks. Ponawiałem próby myśląc, Ŝe uda mi się wreszcie wydobyć z niej taką

reakcję, jakiej pragnąłem. śe kolejne zbliŜenie da jej tyle, ile dawało mnie.

Ponownie się napił, jakby chcąc stłumić wspomnienia. Rose zagryzła wargi. Idąc tu dziś

rano, nie spodziewała się, Ŝe usłyszy coś podobnego. To wszystko było takie osobiste, takie

prywatne. Nathan odkrywał przed nią ciemniejszą stronę swojego Ŝycia, swoje poraŜki i

najbardziej intymne wspomnienia. Nie wiedziała, dlaczego to robi.

– Jak długo to trwało? – spytała stłumionym głosem.

– Od dnia, kiedy się poznaliśmy, do dnia rozstania. Prawie dwa lata. Większość

obsesyjnych związków wypala się po kilku miesiącach. Mój pewnie był głębszy, więc

wypalał się dłuŜej.

– Kto w końcu odszedł? – spytała, nie wiedząc, dlaczego nagle stało się to dla niej bardzo

waŜne.

– Pan czy Jancis?

– Ja. ChociaŜ ona przyjęła to chyba nawet z ulgą. Nie zatrzymywała mnie. Osiągnęła

szczyt kariery i juŜ mnie nie potrzebowała. Dookoła pełno było innych, którzy pisali piosenki.

Z jej punktu widzenia mógł mnie zastąpić ktoś inny.

– Dokąd pan pojechał? Co pan zrobił?

– Co zrobiłem? – powtórzył. – Nic nie zrobiłem. Miałem dość uskładanych pieniędzy, a

nowe napływały z tantiem. Dokąd pojechałem? Za granicę na pewien czas. Właściwie na

kilka miesięcy. Po prostu jeździłem, nie zatrzymując się nigdzie na długo. W końcu zmęczyło

mnie to Ŝycie na walizkach i postanowiłem wrócić do domu. Chciałem jednak Ŝyć gdzieś na

uboczu. Gdzieś, gdzie Jancis nie mogłaby mnie znaleźć, gdyby kiedykolwiek próbowała. No i

pośrednik zaproponował mi ten dom.

– Myślę, Ŝe chciał pan teŜ schować się przed dziennikarzami – powiedziała powoli. –

Pewnie na pana polowali po waszym rozstaniu. Nawet w Ameryce gazety sporo o tym pisały.

Nie czytałam tego jednak.

– To ja postanowiłem odejść, ale Jancis rozgłaszała wokół, Ŝe to ona zdecydowała o

rozstaniu. Opowiadała teŜ prasie duŜo innych rzeczy. Robiła aluzje do problemów

finansowych, sugerowała nawet oszustwo. Podała prasie brukowej wiele intymnych

szczegółów naszego Ŝycia. A resztę wymyślili dziennikarze. Jak na tak zimną i opanowaną

damę – dokończył – Jancis za bardzo lubi rozgłos.

– A co się z nią stało? – spytała Rose. – To znaczy, jak jej się powodzi? Niestety nie

ledzę tego, co się aktualnie dzieje w muzyce estradowej.

– Nie jest juŜ na szczycie – rzucił krótko. – Rozgłos związany z naszym rozstaniem

pomagał jej jeszcze przez pewien czas utrzymać się na samej górze, ale potem nie miała

dobrych piosenek, które by pasowały do jej stylu. Nie takie to proste, jak myślała. – W głosie

Nathana zabrzmiała ponura satysfakcja.

– Dlatego nadal się pan tu ukrywa? Sądzi pan, Ŝe Jancis Kendall zechce pana kiedyś

odnaleźć?

– Nie mnie, lecz moje piosenki. Zrobi wszystko, Ŝeby je dostać.

– Boi się pan, Ŝe będzie chciała wskrzesić wasz związek? śe zadzwoni, a pan pobiegnie

do niej jak dawniej?

– Nigdy juŜ nie pobiegnę na skinienie tej suki! JuŜ się od niej uwolniłem. Sporo mi to

zajęło czasu, aleją z siebie wyrzuciłem.

Rose spojrzała na prawie pustą butelkę, która stała na pianinie.

– Bardzo łatwo wpaść z jednego nałogu w drugi – powiedziała z wahaniem.

– Myśli pani, Ŝe wpadnę w alkoholizm? – Po raz pierwszy kąciki jego ust uniosły się w

lekkim uśmiechu. – Ze teraz nie potrafię się obyć bez butelki, jak przedtem bez Jancis?

– Po prostu sporo pan pije – powiedziała, nie całkiem pewna, czy moŜe mówić do niego

takim tonem.

– Czasami sporo piję – poprawił ją. – Ale teŜ całymi tygodniami potrafię nie tknąć

alkoholu. Nie jestem alkoholikiem. Wiedziałbym, gdybym nim był.

Do diabła, jeŜeli potrafię się przyznać do tego, Ŝe byłem obsesyjnie uzaleŜniony od

Jancis, to przyznanie się do alkoholizmu byłoby igraszką.

Rose podeszła bliŜej, Ŝeby widzieć wyraźniej jego twarz.

– Dlaczego opowiedział mi pan o Jancis? – spytała zaintrygowana.

– Nie wiem. Kiedy pojawiła się tu pani po raz pierwszy, wziąłem panią za intruza. Potem

stopniowo zacząłem się do pani przyzwyczajać. A wczoraj wieczorem... – Nagle umilkł.

– Co wczoraj wieczorem?

– Mówiłem sobie, Ŝe mnie pani nie interesuje. śe nie jest w moim typie. I to była prawda.

A teraz... Teraz nie jestem juŜ tego taki pewien. – Uśmiech na jego ustach stał się o wiele

wyraźniejszy. – Chcesz... moŜe w końcu przejdziemy na ty... chcesz jeszcze trochę zostać,

eby się przekonać, co z tego wszystkiego będzie? – rzucił Rose wyzwanie, usiłując uchwycić

jej spojrzenie.

– Nie wiem.

Odsunęła się, wytrącona nagle z równowagi. Nigdy ani przez moment nie podejrzewała,

iŜ wypadki tak się potoczą. I wcale nie była pewna, Ŝe potrafi sprostać tej sytuacji.

Nathan natychmiast zmienił temat.

– Czy wiesz, od jak dawna nie tknąłem pianina?

– Nie.

– Od półtora roku... od rozstania z Jancis. A dziś rano nagle, nie wiadomo skąd, pojawiła

się w mojej głowie melodia. Nic specjalnego, ale od długiego czasu to pierwszy pomysł na

piosenkę.

– I myślisz, Ŝe to ma coś wspólnego ze mną?

– Nie mam pojęcia. – Spojrzał na nią. – A tobie jak się wydaje?

Miała dość tej rozmowy, nie umiała sobie z tym wszystkim poradzić. Musi wiele

rozwaŜyć, i to z dala od tego męŜczyzny, który celuje w robieniu jej niespodzianek.

– Mnie się wydaje, iŜ mam tu jeszcze duŜo pracy. Myślę teŜ, Ŝe moŜe mimo wszystko

będę wolała wyjechać dodała szczerze. – Nie jestem przekonana, Ŝe chcę być czymś w

rodzaju remedium na kłopoty.

– Nie sądzę, Rose, byś potrafiła teraz mnie opuścić. „Jeszcze nie. – Uśmiechnął się i ten

uśmiech go zdradził. Był jej pewien.

A najgorsze zaś było to, Ŝe czuła, iŜ on ma rację.

Resztę poranka spędziła w ogrodzie na wyciąganiu rzęsy, która zatkała fontannę, a takŜe

zarosła ozdobną sadzawkę. Słońce świeciło jasno i panował tak okropny skwar, Ŝe Rose

szybko się spociła i bardzo zmęczyła.

Przyszła tu, by na świeŜym powietrzu, z dala od Nathana przemyśleć wszystko to, co

niespodzianie opowiedział jej o swoim związku z Jancis Kendall.

Musiała przyznać sama przed sobą, Ŝe wysłuchiwanie tych szczegółowych zwierzeń nie

było dla niej przyjemne. Nie chciała wiedzieć o tym, Ŝe Nathan był w Jancis szaleńczo

zakochany. Wiele z tego, czego jej nie opowiedział, mogła przecieŜ sobie łatwo wyobrazić.

Kłótnie, wzajemne oskarŜenia, gwałtowne sceny... i Nathan z Jancis w łóŜku. On –

spragniony miłości i ona – łaskawie przyzwalająca na to, by robił, co chce, zimna lalka.

AŜ nią zatrzęsło. Przestań o tym myśleć! – powtarzała sobie. To juŜ skończone...

Powiedział, Ŝe to juŜ skończone.

Nie przypuszczała jednak, Ŝeby taki związek mógł się naprawdę zakończyć.

Wspomnienia będą zbyt Ŝywe, będą wracały i prześladowały. Nie da się zapomnieć tak

intensywnych przeŜyć. KaŜdy inny związek musi wydać się nudny i bez znaczenia.

Wyciągnęła resztki rzęsy z sadzawki i wrzuciła do taczki. Prostując się, pocierała

zesztywniałe plecy. Miała ubłocone dŜinsy, brudną bluzkę i spływała potem. Nie musiała tyle

pracować, ale chciała zagłuszyć w sobie sprzeczne uczucia, które nią miotały.

Kiedy odwróciła się, zamierzając ruszyć do domu i wykąpać się przed lunchem,

zobaczyła Nathana. Stał pośrodku podwórza, jakby czekając na nią.

Nie zawahała się ani na chwilę. Natychmiast rzuciła się w przeciwnym kierunku i znikła

mu z pola widzenia. Nie miała pojęcia, dlaczego nagle poczuła, Ŝe nie sprosta temu spotkaniu.

Nie wiedziała teŜ, dokąd biegnie.

Oprzytomniała na granicy posiadłości. Nie było tu ogrodzenia, lecz wyznaczał tę linię

cienisty lasek, porastający całą środkową część doliny.

Przez lasek biegła ścieŜka. Rose poszła nią przed siebie, zaznając ulgi w cieniu drzew i

rozkoszując się ciszą. Słychać było jedynie świergot ptaków i delikatne brzęczenie owadów.

cieŜka wiła się aŜ do przeciwnego skraju lasku, skąd roztaczał się widok na pozostałą

część doliny. Na zboczach pasły się owce, a dołem płynął strumyk. Rose ruszyła wzdłuŜ jego

brzegu, znów wystawiona na Ŝar słońca. Prawie nie odczuwała skwaru. Po prostu szła przed

siebie. Po kwadransie dotarła do końca doliny, z której wyszła nad małą zatoczkę. Przed sobą

miała morze.

Nie zdawała sobie dotąd sprawy, Ŝe Lyncombe Manor połoŜone jest niemal nad samym

morzem.

Zatoczkę z obu stron osłaniały wysokie skały, dzięki czemu tworzyła zupełnie

odosobniony zakątek. Morze zapraszało. Rose ruszyła na sam brzeg, zdejmując w biegu

przepocone, umazane błotem ubranie. Weszła do wody w samych tylko bawełnianych figach.

AŜ krzyknęła, kiedy zimna fala obmyła jej gorącą skórę. Zanurzała się stopniowo, aŜ w

końcu zaczęła płynąć. Poruszała się powoli, zmęczona porannym wysiłkiem i spacerem.

PołoŜyła się plecami na wodzie i pozwoliła unosić się falom. Odpoczynek ten przyniósł jej

ogromną ulgę. Po pewnym czasie, odświeŜona, zamierzała wrócić na brzeg. Nagle zobaczyła,

e do zatoczki wchodzi Nathan.

– Och, nie! – jęknęła, cofając się na głębszą wodę. Miała nadzieję, Ŝe Nathan jej nie

dostrzegł.

Widział ją jednak doskonale, chociaŜ był jeszcze dość daleko. Oderwał od niej wzrok

tylko po to, by zerknąć na ubranie leŜące na brzegu.

– Hej! Chyba nie wzięłaś ręcznika? – zawołał. Rose popatrzyła na niego niechętnie,

huśtana przez chłodne fale.

– Kostiumu teŜ nie wzięłam.

– To jak zamierzasz się osuszyć? Właściwie to mogłabyś przebiec się nago i wyschnąć na

słońcu.

– A ty będziesz stał i patrzył?

– Nie wyglądasz na jakąś szczególnie nieśmiałą dziewczynę. – Rzucił jej jeden ze swych

rzadkich uśmiechów.

– Ale nie jestem nudystką! – Zziębła juŜ na dobre. – Czy mógłbyś odejść lub

przynajmniej się odwrócić?

– Wolałbym zostać i popatrzeć na ciebie. Lubię patrzeć na ciebie.

– Co masz na myśli? – Spojrzała na niego ostroŜnie.

– Często patrzę, jak pracujesz w ogrodzie. Świetnie się ruszasz... Wiedziałaś o tym? Jak

na wysoką dziewczynę, poruszasz się z duŜym wdziękiem.

Wyobraziła sobie, jak Nathan, siedząc w mrocznym domu, obserwuje ją, i z

niewiadomego powodu sama myśl o tym wprawiła ją w zakłopotanie. Ale potrząsnęła głową

– po co teraz o tym myśleć, kiedy ma problem: jak wyjść z wody i się ubrać!

Dostała juŜ gęsiej skórki, miała zupełnie dosyć tej sytuacji, podniosła więc wyzywająco

głowę, odrzuciła do tyłu mokre włosy i ruszyła do brzegu.

Zakryła rękami piersi, ale natychmiast pomyślała, Ŝe to bez sensu, skoro tak niewiele ma

do ukrycia! Opuściła więc ramiona, wyprostowała się i pomaszerowała prosto tam, gdzie

leŜało jej ubranie. Usiadła przy nim, by wyschnąć na słońcu.

Nathan usiadł obok. Patrzył na nią, ale, o dziwo, nie wprawiało jej to w takie

zakłopotanie, jak sobie wyobraŜała. Po raz pierwszy w Ŝyciu w obecności męŜczyzny nie

wstydziła się swojego ciała.

– Miło na ciebie patrzeć – powiedział. – Ani grama tłuszczu.

– Chcesz powiedzieć, Ŝe jestem chuda? – Zrobiło jej się nieprzyjemnie. – Mój ojciec

zawsze mówi, Ŝe jestem smukła jak źrebak. Długonoga i koścista.

– Ale to dobrze być szczupłym.

– Wielu męŜczyzn uwaŜa, Ŝe jestem za chuda – odparła zmieszana. Uderzył bowiem w jej

czuły punkt.

– A zwłaszcza jeden? – Spojrzał na nią ostrzej. Zdziwiło ją to, Ŝe natychmiast zrozumiał.

Ale ociągała się przez chwilę z odpowiedzią.

– Hm... właściwie to tak.

– Ktoś szczególny?

– Tak przez pewien czas myślałam.

– A gdzie go poznałaś? W Ameryce?

– Pracował w ambasadzie. Dobrze nam było. Stawaliśmy się sobie coraz bliŜsi.

Nathan zmarszczył czoło, jak gdyby to napomknienie o innym męŜczyźnie wcale mu się

nie podobało.

– A dlaczego nie wyszło?

– Nie pasowałam do jego wyobraŜenia kobiety idealnej. Nie podobałam mu się taka, jaka

naprawdę jestem.

– A o co mu chodziło?

– Chciał, bym poddała się operacji plastycznej. Miałam sobie powiększyć piersi przez

wstrzyknięcie silikonu! – Parsknęła z odrazą. – Bo dzięki temu stałabym się jakoby bardziej

kobieca!

Nathan, oburzony, mruknął coś pod nosem.

– UwaŜasz, Ŝe miałam rację, Ŝe się nie zgodziłam?

– UwaŜam, Ŝe ktoś, kto chce zmienić drugiego człowieka choćby tylko o centymetr, musi

być idiotą – stwierdził lakonicznie.

Zaskoczył ją taką odpowiedzią. Spojrzała na siebie niezbyt pewnie.

– Przyznasz chyba, Ŝe nie jestem specjalnie dorodna.

– I małe moŜe być piękne – odparł głosem, w którym pojawił się nowy ton. – A poza tym

jesteś bardzo zgrabna.

Na twarzy Rose wykwitł rumieniec, który wszakŜe nie wynikał ze zbyt długiego

przebywania na słońcu.

– Nasza rozmowa nabiera bardzo osobistego charakteru – zauwaŜyła, uśmiechając się z

zakłopotaniem.

– A co w tym złego? – Barwa jego głosu jeszcze bardziej się zmieniła, a z oczu bił nowy

blask. – Na temat twoich piersi chętnie bym jeszcze chwilę porozmawiał. – Wyciągnął rękę,

by delikatnie dotknąć jednej z nich. – Śliczna – mruknął. – Lubię cię dotykać i patrzeć na

ciebie.

Jej teŜ sprawiało to przyjemność. Palce miał ciepłe, pieściły ją łagodnie, choć z wielką

pewnością, jak gdyby dobrze wiedziały, czego chcą. Rose bezwiednie westchnęła. Jej reakcja

ogromnie ucieszyła Nathana. Pochylił głowę i wilgotnym językiem przemierzał jej ciało w

lad za palcami.

Czuła na skórze dotyk jego zmierzwionych włosów. Kiedy na niego spojrzała, ogarnęło ją

nagle uczucie, które nie miało nic wspólnego z rozkoszą, jaką niosły jego pieszczoty.

OstroŜnie! – upominała się w duchu. Jeszcze chwila, a trudno ci się będzie wycofać.

Odsunęła się od niego, choć kosztowało ją to wiele. Nathan wydawał się zawiedziony, ale

uszanował jej wolę, co przyjęła z uczuciem ulgi. JuŜ nie ponawiał prób, by się do niej zbliŜyć.

Pośpiesznie wstała z ziemi.

– Wracam do domu.

– Pójdę z tobą.

– Dam sobie radę – mruknęła skonsternowana. – Nie chcesz tu jeszcze trochę zostać?

– Nie chcę – Uśmiechnął się dziwnie. – W wielu miejscach bywasz sama, a to nie zawsze

jest rozsądne.

Pomyślała, Ŝe przebywanie na ustronnej plaŜy z tym właśnie męŜczyzną teŜ nie jest

rozsądne. Uznała jednak, Ŝe zachowa to dla siebie.

– No cóŜ, do Anglii przyjechałam zupełnie sama i, jak dotychczas, nic złego mi się nie

stało.

Pomijając to wszystko, co zdarzyło się przez ciebie, dodała w duchu.

– A dlaczego przyjechałaś sama? – spytał z zaciekawieniem. – Mogłaś przecieŜ

przyjechać z kimś znajomym. A moŜe ma to coś wspólnego z tym twoim facetem z

Waszyngtonu?

– W pewnej mierze – przyznała. – Przez niego czułam się tak, jakbym do niczego się nie

nadawała, a zarazem wiedziałam, Ŝe to nieprawda. Wybrałam się więc w samotną podróŜ, by

sobie to poniekąd' udowodnić. Udowodnić, Ŝe potrafię sama dać sobie ze wszystkim radę.

Uśmiechnął się do niej. Zawsze ją to rozbrajało. W tych uśmiechach był zniewalający

czar. I zagroŜenie.

– Czy ja teŜ jestem jednym z problemów, z którymi masz sobie poradzić?

Nie wiedziała, co odpowiedzieć, bo Ŝadna odpowiedź nie była dobra. Nie odezwała się

więc ani słowem i w milczeniu zaczęła strzepywać piach ze swoich rzeczy. NajwyŜszy czas

się ubrać.

– Nie wkładaj tego. Wszystko masz zapiaszczone i brudne. WłóŜ moją koszulę.

W mgnieniu oka zdjął ją i podał Rose. Zawahała się. Mieć na sobie coś, co

promieniowało jeszcze ciepłem jego ciała? Byłoby w tym chyba coś zbyt intymnego.

– Właściwie to wcale nie muszę się ubierać – rzuciła z zuchwałością, która prawie ją

przerastała. – Mogę tak wrócić do domu. Oczywiście, jeŜeli tobie to nie przeszkadza –

zakończyła tonem o wiele bardziej wyzywającym, niŜby tego chciała.

– JeŜeli o mnie chodzi, to wręcz przeciwnie. – Oczy znów mu rozbłysły. – Nie mogę ci

jednak przyrzec, Ŝe nie wpadniemy na kogoś, kto poczułby się zapewne odrobinę zgorszony.

W tej okolicy biegnie sporo szlaków turystycznych i jest kilka schronisk. Zatoczka stanowi

ulubiony cel spacerów.

Zrozumiała, o co chodzi, chwyciła więc jego koszulę i włoŜyła na siebie. Było to

naprawdę niepokojące. Kiedy szli w gorącym słońcu, myślała o tym, Ŝe dobrze by zrobiła

wyjeŜdŜając stąd, zanim za sprawą Nathana Haywarda w jej uczuciach zapanuje absolutny

zamęt.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Rose, oczywiście, nie wyjechała. Uwielbiała Lyncombe Manor. Ilekroć wchodziła do

tego domu, rzucał on na nią jakby nowy czar.

A Nathan Hayward? – pytała sama siebie z niepokojem. Czyjego urokowi takŜe zaczęła

się poddawać?

Z pewnością nie, odpowiadała sobie stanowczo. Po prostu trochę się zadurzyła. Nigdy

nikogo takiego nie znała.

Czuła jednak, Ŝe musi oderwać się na chwilę i od tego domu, i od Nathana. Choćby na

kilka godzin, które pomogłyby jej ustawić sobie wszystko we właściwej perspektywie.

Nie spodziewała się, by Nathan robił jej jakieś wymówki, kiedy zauwaŜy, Ŝe wzięła sobie

wolne popołudnie. Przez kilka ostatnich dni pracowała prawie bez przerwy. A gdyby nawet

był temu przeciwny, ona i tak musi wydostać się stąd na trochę.

Jej samochód stał w cieniu, lecz mimo to był nagrzany nie do wytrzymania. Opuściła

szyby, uruchomiła silnik i ruszyła. Nie bardzo wiedziała, dokąd jechać, ale odruchowo

skierowała się w stronę morza. Miała nadzieję, Ŝe tam będzie chłodniej.

Zajechała do małego nadmorskiego miasteczka, zaparkowała pośród wielu innych

samochodów i poszła na plaŜę. Roiło się na niej od dzieci korzystających z pięknej pogody.

Biegały poubierane w kostiumy kąpielowe, wrzeszczały, wymachiwały wiaderkami i

łopatkami, lizały lody kapiące im po rękach. Dorośli leŜeli plackiem na gorącym piasku, zbyt

otępiali, by wykonać choćby najmniejszy ruch.

Rose opalała się przez chwilę w nieco mniej zatłoczonym miejscu, ale jakiś wewnętrzny

niepokój i stamtąd szybko ją wygonił. Zebrała rzeczy i ruszyła w stronę deptaka. Zamierzała

rozejrzeć się po sklepach.

W połowie uliczki natknęła się na salon muzyczny. Przystanęła przed wystawą i niemal

bezwiednie weszła do środka. Kasety ułoŜone były w porządku alfabetycznym, łatwo więc

odnalazła literę K . Przebiegła wzrokiem nazwiska i znalazła trzy kasety z piosenkami Jancis

Kendall. Wyciągnęła rękę, zawahała sie, po czym stanowczym ruchem wyjęła z szeregu jedną

z nich.

Po chwili jednak poŜałowała, Ŝe w ogóle weszła do tego sklepu. Na kasecie bowiem było

fascynujące zdjęcie Jancis. Doskonały owal twarzy, gęste jasne włosy – tak jasne, Ŝe

wydawały się niemal białe – i zimne niebieskie oczy.

Była to twarz, której nie moŜna było łatwo zapomnieć. Rose wiedziała, Ŝe Nathan na

pewno jej nie zapomniał. Podeszła do lady i zapłaciła za kasetę.

W samochodzie wyjęła ją i zaczęła czytać listę utworów. Pod spodem było napisane:

„Autorem wszystkich piosenek jest Nathan Hayward”.

Przez długą chwilę wpatrywała się w to proste zdanie. Wiedzieć, Ŝe napisał wszystkie

piosenki, jakie wykonywała Jancis, to jedno. A widzieć to napisane czarno na białym – to coś

zupełnie innego. Zobaczyła Nathan a w nowym świetle. JuŜ nie jako kogoś, kto zamknął ją w

piwnicy, kłócił się z nią, a potem nagle chciał się z nią całować. Zobaczyła go jako

nieznajomego, który pisał piosenki śpiewane na całym świecie, męŜczyznę do szaleństwa

zakochanego w ich wykonawczyni.

Poczuła, Ŝe to wszystko ją rozstraja, chociaŜ nie bardzo chciała się do tego przyznać. Do

tej pory udawało jej się zagłuszyć w sobie myśli o minionym etapie Ŝycia Nathana. A

przynajmniej zepchnąć je gdzieś na margines. Lecz ta kaseta była faktem, który przywoływał

ją do rzeczywistości. Stanowiła dowód, Ŝe Nathan i Jancis byli ze sobą związani. Rose

zmarszczyła czoło i rzuciła kasetę na półeczkę pod deską rozdzielczą, Ŝeby na nią nie patrzeć.

Ale wracając do Lyncombe Manor, nie potrafiła przestać o niej myśleć. Kiedy w końcu

zatrzymała się przed domem, wzięła kasetę i schowała ją do kieszeni dŜinsów.

Idąc do kuchni, z ulgą stwierdziła, Ŝe Nathana nie ma w pobliŜu. Przyrządziła sobie

sałatę, pozmywała naczynia i ruszyła do małego saloniku w tylnej części domu. Zapamiętała,

e tam, na biurku, stał mały przenośny magnetofon.

I rzeczywiście. Teraz juŜ nic nie mogło jej powstrzymać od wysłuchania taśmy, choć

czuła się nieswojo.

Nie potrafiła jej słuchać siedząc, krąŜyła więc niespokojnie po pokoju, a głęboki,

wyrazisty głos Jancis Kendall przenikał ją na wskroś.

Kiedy skończyła się pierwsza strona kasety, Rose miała bardzo głupie uczucie. Niektóre

piosenki znała, innych nie, ale wszystkie boleśnie ją dotykały. Mimo to drŜącą ręką

przełoŜyła kasetę na drugą stronę.

I znów głos Jancis Kendall wypełnił pokój. Rose wyobraziła sobie jej twarz o niemal

idealnych rysach i lśniące, jasne włosy. Ta dziewczyna chyba w istocie miała wszystko...

wszystko prócz duszy.

Rose przymknęła oczy. Frazy napisane przez Nathana rozbrzmiewały niskim głosem o

wspaniałej skali. Poczuła, Ŝe ściskają w gardle, Ŝe musi wyłączyć magnetofon. JuŜ miała się

podnieść, by to zrobić, gdy drzwi otworzyły się nagle z takim impetem, Ŝe o mało nie

wypadły z zawiasów. Do pokoju wpadł Nathan.

Podskoczyła przeraŜona. A kiedy zobaczyła wyraz jego twarzy, serce jej zamarło.

– Skąd, do diabła, masz tę taśmę? – wrzasnął. Nie była w stanie odpowiedzieć, bo zaschło

jej w gardle. Wydobyła z siebie jakiś nieartykułowany dźwięk, co tylko doprowadziło

Nathana do jeszcze większej furii. Chwycił ją za ramiona.

– Skąd to masz? – wrzasnął po raz drugi, potrząsając nią mocno.

Udało jej się jakoś odzyskać głos.

– Ku... kupiłam – wydusiła z siebie.

Zdjął ręce z jej ramion i zamierzył się, jakby chciał ją uderzyć, ale nagle zrezygnował.

– Dlaczego to zrobiłaś? – ryknął na nią.

Rose cofnęła się odruchowo i skurczyła w sobie. Po chwili jednak odzyskała trochę

pewności siebie i odparła jego okrutne spojrzenie.

– Wydaję pieniądze, na co mi się podoba! Nie muszę cię prosić o pozwolenie.

– Zgoda. Ale powinnaś mnie zapytać, czy wolno ci puszczać tę taśmę w moim domu.

– A gdybym spytała?

– Odpowiedziałbym, Ŝe nie!

– Dlaczego? Bo nie chcesz słuchać swojej muzyki? Czy moŜe nie potrafisz znieść głosu

Jancis Kendall?

Sama była zdumiona, Ŝe zdobyła się na powiedzenie mu tego, i juŜ po chwili Ŝałowała, Ŝe

tak się stało. Usta Nathana wykrzywił gniewny grymas, a jego oczy pociemniały z furii.

– Nie muszę się przed tobą usprawiedliwiać i nie muszę słuchać tych bzdur!

Chwycił magnetofon i wyrzucił go przez okno.

Powoli, na trzęsących się nogach, Rose wyszła z pokoju. Dom wydawał się pusty, cichy i

dziwnie spokojny. Jak gdyby ta krótka, gwałtowna scena między nimi nigdy się nie rozegrała.

Złakniona świeŜego powietrza, Rose usiadła przed domem. Słońce juŜ zachodziło, ale nadal

było gorąco i parno. Poczuła, Ŝe zaczyna ją boleć głowa. Potarła skronie i czoło – pulsował w

nich ból.

– Hm, nic dziwnego – mruknęła do siebie. – Co za dzień!

Opuściła ręce na kolana i wdychała wonne powietrze. Zaczynało zmierzchać i wszystkie

odmiany róŜ pachniały odurzająco. Ogarnął ją błogi nastrój, lecz nie miało to trwać długo. Na

ławce obok niej usiadł Nathan. Zamarła w napięciu.

– Powinienem cię chyba przeprosić – powiedział oschle.

– Skoro tak uwaŜasz. To przecieŜ twój dom. I jeŜeli przyjdzie ci ochota wyrzucić

magnetofon przez okno, masz prawo to zrobić.

Wiedziała, Ŝe Nathan patrzy na nią. Nie chciała, aby ich spojrzenia się spotkały, patrzyła

więc przed siebie.

– Jesteś niezwykłą dziewczyną, Rose. KaŜda inna dawno spakowałaby manatki.

– Myślałam o tym i chciałam się juŜ wynieść, lecz doszłam do wniosku, Ŝe właściwie

dlaczego mam stąd wyjeŜdŜać, skoro cały problem polega na tym, Ŝe to ty nie potrafisz nad

sobą panować.

– MoŜesz mi wierzyć lub nie, ale od kiedy tutaj zamieszkałem, nieczęsto zdarzało mi się

stracić panowanie nad sobą. Niestety, zawsze miało to miejsce w twojej obecności. A moŜe –

dodał z namysłem – dzieje się tak właśnie przez ciebie?

– Co za idiotyzm!

– Tak sądzisz? – Wzruszył ramionami. – Nie wiem. Od twojego przyjazdu wszystko

radykalnie się zmieniło. MoŜe to i zbieg okoliczności... ale chyba nie.

– Co mam więc zrobić? – spytała cicho, spoglądając na niego. – Chcesz, Ŝebym

wyjechała?

– Tego nie powiedziałem – odparł spokojnie.

– Nie chciałem nawet powiedzieć, Ŝe te zmiany mi nie odpowiadają. Rzeczywiście często

tracę nad sobą panowanie, ale przynajmniej czuję, Ŝe Ŝyję.

Rose trudno było zrozumieć, Ŝe po tej gwałtownej scenie nagle prowadzi z Nathanem tak

przyjazną rozmowę.

– Dlaczego nie byłeś taki rozsądny, kiedy usłyszałeś taśmę? – spytała, marszcząc brwi. –

Mogłeś po prostu poprosić mnie, bym ją wyłączyła. Nie trzeba było koniecznie wyrzucać jej

przez okno!

– Zrozum, kiedy usłyszałem ten głos, coś się we mnie załamało. Jancis nigdy w Ŝaden

sposób nie tknęła tego domu. I chciałem, Ŝeby tak pozostało. Muszę mieszkać w miejscu

wolnym od jej obecności.

– Nie moŜesz przecieŜ unikać tej kobiety przez resztę swego Ŝycia.

– Wcale nie mam takiego zamiaru. Ale wara jej od tego domu!

Słowa Nathana bynajmniej nie przekonały Rose. Gdyby naprawdę minęła mu szaleńcza

miłość do Jancis, nie reagowałby tak ostro na dźwięk jej głosu.

Nagle temat Jancis Kendall stał się dla Rose nie do zniesienia. Wolałaby nigdy więcej o

niej nie słyszeć.

– Boli mnie głowa – powiedziała, pocierając czoło. – Wezmę aspirynę i połoŜę się do

łóŜka. – Pomyślała, Ŝe moŜe będzie chciał ją jeszcze na chwilkę zatrzymać, ale kiedy wstała,

nawet na nią nie spojrzał. – Dobranoc – mruknęła.

– Dobranoc... Rose – odparł nieprzytomnie, jak gdyby był myślami zupełnie gdzie

indziej.

Uciekła do swojego pokoju, połknęła aspirynę i wskoczyła do łóŜka. Chciała poleŜeć

przez chwilę z zamkniętymi oczami, a potem zrobić sobie długą, odpręŜającą kąpiel, ale

natychmiast twardo zasnęła i obudziła się dopiero rano.

Po nocy spędzonej w ubraniu czuła się cała lepka od potu. Jak na tak wczesną porę było

juŜ niezwykle gorąco, słońce świeciło oślepiającym blaskiem. Rose rozebrała się, zrobiła

sobie chłodną kąpiel i poczuła się odświeŜona. WłoŜyła szorty i najcieńszą z bawełnianych

bluzek, po czym zeszła na dół. Zamierzała zjeść szybko śniadanie i ruszyć do pracy.

Wybrała zacienioną część ogrodu w pobliŜu stawu. Ale nawet tam parne powietrze jakby

stało. Lubiła słoneczną pogodę, lecz teraz miała juŜ dość upału. Marzyła, by na niebie

pojawiła się choć jedna chmura.

Kiedy wróciła na lunch, nigdzie nie było śladu Nathana. Pomyślała więc, Ŝe albo

wyszedł, albo jest gdzieś w drugiej części domu. To jej odpowiadało. Po dramatycznej scenie,

jaka rozegrała się między nimi poprzedniego wieczoru, wolała pobyć trochę sama. Być moŜe

dotychczas Ŝyła jakby pod kloszem, ale z całą pewnością nie przywykła do ludzi, którzy

wyrzucają rzeczy przez okno!

Po lunchu zrobiło się juŜ tak gorąco, Ŝe nie sposób było pracować nawet w cieniu. Rose

wróciła więc do domu i w jednym z saloników postanowiła napisać list do rodziców. JuŜ raz

pisała stąd do nich, by dać znać, gdzie jest i co robi. Teraz zorientowała się, Ŝe mimowolnie

pisze im bardzo duŜo o Nathanie. Wreszcie, na samym końcu, wyliczyła wszystkie powody,

dla których jej zdaniem nie powinna jeszcze wyjeŜdŜać z Lyncombe Manor. Pominęła tylko

jeden, ten najistotniejszy: Ŝe nie chce się rozstawać z Nathanem Haywardem.

Skończyła pisać i westchnęła głęboko, a następnie podarła list na kawałki. Czegoś takiego

nie wolno jej było wysłać. Zamartwią się przecieŜ na śmierć! Sama się przeraziła, kiedy

uświadomiła sobie, do ilu rzeczy przyznała się w tym przelanym na papier wyznaniu.

Zabrała się do pisania kolejnego listu, tym razem w zupełnie innym tonie. Miał być lekki,

pełen swady i zabawny. O Nathanie ledwie wspomniała.

Ale i ten list chciała podrzeć. W końcu jednak wsunęła go do koperty. Niech rodzice

przeczytają przynajmniej taką relację.

Zerknęła przez okno. No, zapowiadało się, Ŝe to juŜ koniec fali upałów. Na horyzoncie

zbierały się wielkie, cięŜkie chmury. Panowała cisza, jaka zwykle poprzedza burzę.

Ciągle było zbyt gorąco, by zabrać się do pracy. Rose postanowiła znów wziąć chłodną

kąpiel, bo nawet włosy lepiły jej się od potu.

W tym momencie otworzyły się drzwi i do pokoju wszedł Nathan.

– Szukałem cię – powiedział bez Ŝadnych wstępów. – Umiesz śpiewać?

– Śpiewać? – powtórzyła ze zdumieniem. – Chyba nie bardzo.

– Na pewno umiesz. KaŜdy to potrafi. Chodź ze mną – rozkazał i wyszedł z pokoju, nie

oglądając się nawet.

Rose westchnęła z rezygnacją i podreptała za nim posłusznie. Prowadził ją do pokoju, w

którym stało pianino. Usiadł na taborecie, przesunął dłońmi po klawiaturze i spojrzał na Rose.

– Potrafisz czytać nuty?

– Nie – odparła szybko.

Chrząknął, poirytowany, i rzucił w nią kartką papieru.

– Przeczytaj więc tylko słowa. Zagram kilka razy parę pierwszych taktów, aŜ złapiesz

melodię.

Zaczął grać, a ona usiłowała dopasować słowa do muzyki. W końcu uznała, Ŝe to o wiele

łatwiejsze, niŜ sądziła. A. piosenka, choć prosta, miała ten niepowtarzalny urok, który

cechował wszystkie utwory Nathana. Obdarzona była subtelną linią melodyczną, pełną

niepospolitych przejść.

– Chwyciłaś juŜ, o co chodzi? – spytał, kiedy skończył grać po raz trzeci.

– Chyba tak – odparła niepewnie. – Ale przecieŜ mógłbyś to sobie sam zaśpiewać. Ja nie

bardzo się nadaję.

– To jest napisane na głos kobiecy – powiedział, zniecierpliwiony. – A oprócz ciebie nie

ma tu innej kobiety. – Zagrał znowu pierwsze takty. – No, spróbujmy.

Zaśpiewała pierwszą linijkę, ale sama wiedziała, Ŝe zabrzmiało to okropnie.

– Śpiewasz za wysoko. – Ściągnął brwi. – Zacznij niŜej.

– Ale ja nie mogę śpiewać niŜej.

– No to ja zmienię tonację – mruknął rozdraŜniony.

Spróbowali ponownie, ale i tym razem nic z tego nie wyszło.

– Mówiłam ci, Ŝe nie potrafię śpiewać – broniła się Rose.

– Bo się nie starasz. Wydaje mi się, Ŝe gdybyś tylko chciała, potrafiłabyś zaśpiewać niŜej.

Wróćmy jeszcze raz do właściwej tonacji.

Rose jednak zupełnie nie potrafiła sobie poradzić z niskimi tonami i w połowie piosenki

zniecierpliwiony Nathan uderzył ze złością w klawiaturę.

– Nie, nie i jeszcze raz nie! To powinno brzmieć tak, posłuchaj!

I zaczął sam śpiewać. Wówczas, mimo nieznośnego upału panującego w pokoju, Rose

zrobiło się nagle zimno. Zrozumiała, Ŝe Nathan usiłował ją skłonić do naśladowania

konkretnej osoby.

– Dlaczego to robisz? – spytała z wyrzutem i rzuciła na podłogę kartkę z tekstem

piosenki. – PrzecieŜ to ty twierdziłeś, Ŝe ona nie ma prawa wstępu do tego domu!

Spojrzał na nią obojętnym wzrokiem.

– O czym ty, na Boga, mówisz?

– Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, Ŝe to robisz? – Potrząsnęła głową z

niedowierzaniem.

– A niby co ja takiego robię?

– Usiłujesz zrobić ze mnie drugą Jancis Kendall! Nie uda ci się. Nie da rady. Nie jestem

do niej podobna, nie śpiewam jak ona i, do diabła, nie chcę nią być! Pisz sobie dalej piosenki

dla niej, jeŜeli nie potrafisz bez tego Ŝyć, ale nigdy mnie nie proś, Ŝebym , je śpiewała. To

twoja obsesja, nie moja!

Patrzył na nią z wahaniem, a potem ogarnęła go wściekłość. Lecz zanim zdąŜył coś

powiedzieć, Rose wybiegła z pokoju, trzaskając drzwiami. Przebiegła przez cały dom i

wypadła do ogrodu, Ŝeby Nathan nie mógł jej znaleźć, gdyby przypadkiem chciał ją dogonić.

Słońce zniknęło za ogromnymi czarnymi chmurami. Niebo wyglądało złowieszczo. Rose

jednak nie zwracała uwagi na pogodę. Chciała biec i biec coraz dalej, by pozostawić za sobą

obraz kobiety, której nigdy nie widziała, a która stawała się koszmarem jej Ŝycia.

Pierwsze wielkie krople deszczu spadły, kiedy obiegała staw, zmierzając w stronę dolnej

części ogrodu.

RozłoŜyste gałęzie czerwonego buku mogły jej uŜyczyć schronienia, ale nie skorzystała z

tego. Deszcz nagle ustał, lecz po chwili lunęło jak z cebra. Ostra błyskawica przecięła

pociemniałe niebo. Potem rozległ się grzmot, który przetaczał się długo, jakby ostrzegając

przed jeszcze gwałtowniejszym natarciem nawałnicy. Rose jednak nie bała się burzy.

Uciekała przed czymś zupełnie innym.

Napływało coraz więcej czarnych chmur, deszcz przemienił się w szalejącą ulewę. W

sekundę Rose była cała mokra. Lecz nawet przez chwilę nie pomyślała o powrocie do domu.

Szła po omacku, szukając ścieŜki prowadzącej do ustronnej zatoczki.

Nagle ktoś chwycił ją gwałtownie za ramię i obrócił do siebie. Był to Nathan. Stał przed

nią, oddychając cięŜko, podobnie jak ona przemoknięty do suchej nitki.

– Dokąd ty się, u diabła, wybierasz?

– Nie twoja sprawa! – odkrzyknęła. – Chodzę, gdzie mi się podoba. A nie mam

najmniejszej ochoty ani na twoje towarzystwo, ani na siedzenie w twoim domu.

– Przez tę piosenkę?

– Tak, przez tę piosenkę. I dlatego, Ŝe kazałeś mi ją śpiewać w taki sposób.

– Nie napisałem jej dla Jancis. – Potrząsnął nią, zirytowany. – I wcale nie chciałem, Ŝebyś

piewała tak jak ona.

Rose rzuciła mu gniewne spojrzenie, pocieszając się, Ŝe w strugach deszczu Nathan nie

dostrzeŜe łez w jej oczach.

– Oczywiście, Ŝe łatwo ci przyszło mnie w to wmanewrować! Kiedy śpiewałam, przez

cały czas słyszałam jej głos. Ta piosenka była dokładnie taka sama jak wszystkie, które dla

niej pisałeś.

Nathan niecierpliwym gestem odgarnął mokre włosy z oczu.

– Nie mogę nagle pisać w innym stylu tylko dlatego, Ŝe Jancis przestała dla mnie istnieć.

Kiedy siadam do pianina, mam w głowie melodię, którą zapisuję tak, jak ją słyszę. Jest to po

prostu moja muzyka. Rozumiesz? – Potrząsnął dziewczyną jeszcze raz, ale nie odpowiedziała

ani słowem. – Nie potrafię zmienić stylu – powtórzył. – Ale pisząc, wcale nie myślę o

Jancis... JuŜ o niej nie myślę! I tę nową piosenkę naprawdę nie dla niej napisałem.

Rose prawie go nie słuchała. Imię tej kobiety paraliŜowało jej myśli i uniemoŜliwiało

przyjęcie jakichkolwiek wyjaśnień.

– Naprawdę wszystko mi jedno, dla kogo piszesz piosenki – powiedziała wreszcie. – I daj

mi spokój! Chcę stąd iść. – Spróbowała wyrwać rękę z jego uścisku, ale Nathan przytrzymał

ją mocniej.

– Nie moŜesz biegać po deszczu! – wrzasnął. – Jesteś cała mokra.

– NiewaŜne. Zostaw mnie. Nic mi nie jest.

– Gdyby ci nic nie było, nie strzeliłoby ci do głowy uciekać nie wiadomo gdzie w taką

ulewę. Zabieram cię do domu!

– Nie chcę!

Najwyraźniej nic sobie nie robił z jej protestów, bo tylko chwycił ją mocno i ciągnął do

domu.

Oślepiające błyskawice przeszywały niebo, grzmiało coraz bliŜej. Mimo Ŝe był dzień,

zrobiło się mroczno jak o zmierzchu. Czarne chmury przetaczały się cięŜko po niebie. Co

pewien czas w świetle błyskawic Rose widziała twarz Nathana i wówczas czuła dreszcze.

Wydawał jej się niemal obcy. Twarz miał ściągniętą, usta wykrzywione.

W końcu przecieŜ jest dla mnie obcy, myślała w zapamiętaniu... choć dobrze wiedziała,

e to nieprawda. Od samego początku wyczuwała w nim przecieŜ coś znajomego. Coś, co

kazało jej zostać, choć była przekonana, Ŝe powinna uciekać; coś, co sprawiało, Ŝe tak

naprawdę wcale się nie bała, nawet teraz, choć nigdy jeszcze nie widziała go w takim stanie.

W oddali, za ścianą deszczu majaczyła juŜ czarna bryła domu. Jeszcze kilka kroków i

Nathan wciągnął Rose kuchennymi drzwiami do środka. Panowały ciemności, burza szalała

wprost nad Lyncombe Manor, aŜ trzęsły się ściany.

Z kuchni Nathan pociągnął Rose przez korytarz do holu i w górę po schodach.

– Dokąd idziemy? – spytała, ledwie łapiąc oddech.

– Tam, gdzie będę ci mógł udowodnić raz na zawsze, Ŝe nie chcę, byś się upodobniła do

Jancis Kendall.

Byli juŜ na szczycie schodów. Nathan otworzył jakieś drzwi i wepchnął Rose do środka,

po czym zdecydowanie zamknął je za sobą.

Znajdowali się w głównej sypialni. Pan tego domu przyprowadził ją do głównej sypialni.

– Nie! – zaoponowała.

– Tak – powiedział cicho, ale bardzo stanowczo.

– Nie chcę! – Zabrzmiało to jednak niezbyt przekonywająco.

Nathan, nie zwracając uwagi na sprzeciwy Rose, zaczął ściągać z niej mokrą bluzkę.

Wiedziała, Ŝe powinna mu się opierać, a tymczasem posłusznie podniosła ręce do góry.

Mruknął coś z aprobatą i szybko zdjął z niej resztę ubrania.

W pokoju panował półmrok, rozświetlany tylko przez błyskawice. Rozlegały się grzmoty.

Rose miała wraŜenie, Ŝe znalazła się w zupełnie nierealnym świecie.

Kiedy jednak ręce Nathana odszukały jej małe piersi, odzyskała poczucie rzeczywistości.

Miał podobnie jak ona mokrą skórę, ale biło od niego ciepło. Czuła coraz większą bliskość

jego ciała, niecierpliwość, Ŝar i pośpiech, z jakim ściągał z niej bawełniane figi. Ukląkł i

pieścił ustami gładką wypukłość jej brzucha, wkrótce poczuła je na swoich udach.

Rose zadrŜała. Nikt nigdy nie dotykał jej w taki sposób. Dopiero teraz dowiadywała się,

jak delikatne i subtelne mogą być usta i dłonie męŜczyzny. Nathan wstał i nie przestając jej

całować, zrzucił z siebie ubranie.

W świetle błyskawicy Rose ujrzała jego smukłą sylwetkę i przez moment poŜałowała, Ŝe

znów zniknie jej w mroku. W tej grze światła i cieni było jednak coś dziwnie podniecającego.

Szybki oddech Nathana mieszał się teraz z jej westchnieniami. Po raz pierwszy w Ŝyciu

czuła się tak pobudzona i przemknęło jej przez myśl, Ŝe za chwilę będzie miała udział w

doznaniach, o jakich nawet nie śniła. Nagła bliskość Nathana, który naparł na nią swoim

ciałem, sprawiła, iŜ Rose przestała w ogóle myśleć.

Wilgotna skóra przy wilgotnej skórze, rozkosz wzajemnej bliskości. Nie wiedzieć kiedy

znaleźli się w ogromnym łóŜku z baldachimem. BoŜe, jak pięknie, jak romantycznie,

pomyślała Rose. Wszyscy powinni się kochać w takim łoŜu. Oprzytomniała na chwilę, ale

Nathan, rozgorączkowany, znów obezwładnił ją swoim ciałem.

– Nie mogę dłuŜej czekać – szepnął. – Przepraszam.

Rose jednak dała się porwać wirowi rozkoszy, oślepiającej jak błyskawica, i choć

wszystko to trwało zaledwie kilka chwil, w całym swoim dotychczasowym Ŝyciu nie

doświadczyła piękniejszych.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Przez chwilę oboje leŜeli odpoczywając. Za oknem wciąŜ szalała burza, ale ta w pokoju

teŜ ucichła tylko na moment.

Nathan poruszył się i połoŜył rękę na biodrze Rose.

– Inaczej to sobie wyobraŜałem – powiedział zdławionym szeptem.

– To znaczy jak?

– Po prostu inaczej.

– Inaczej niŜ co? – spytała z niepokojem.

– NiŜ wszystko. – Uśmiechnął się niespodzianie i delikatnie przesunął dłoń.

Rose starała się dostrzec wyraz jego twarzy, bo z tonu głosu nie potrafiła niczego

odgadnąć. Czarne chmury wciąŜ przewalały się po niebie i nadal było ciemno.

Mimo tego, co zaszło między nimi, Rose czuła się niepewnie.

– Zapalmy moŜe światło, dobrze? – zaproponowała.

Nathan sięgnął do włącznika lampy przy łóŜku, ale światło nie rozbłysło.

– Nie ma prądu. A poza tym – spojrzał na nią z zaciekawieniem – po co ci nagle światło?

– Mógłbyś na mnie popatrzeć – szepnęła. – W ciemnościach wszystko jedno, kim jestem.

Nie musisz nawet zamykać oczu, by sobie wyobraŜać, Ŝe jestem kimś innym.

Natychmiast poŜałowała swoich słów. Nathan znów się rozgniewa i wszystko stracone.

Lecz on oparł się na łokciu i popatrzył na nią spokojnie.

– Dobrze wiem, kim jesteś – powiedział łagodnie. – Ty jesteś Rose, Rose z małymi

piersiami i długimi, długimi nogami. Ani przez chwilę nie zapomniałem, z kim jestem. I nie

czuję potrzeby udawać przed sobą, Ŝe jesteś kimś innym. Ani teraz, ani nigdy.

Delikatnie pieścił ją opuszkami palców. ZadrŜała z rozkoszy.

– Lubisz mój dotyk, prawda? – spytał z zadowoleniem.

– Tak – przyznała po prostu. I teŜ chciała go dotknąć, ale nie pozwolił na to, chwytając ją

za nadgarstki.

– Jeszcze nie – zaprotestował szeptem. – Jeśli mnie dotkniesz, przestanę nad sobą

panować.

Trochę ją to wyznanie przeraziło. A zarazem poczuła się piękna, poczuła, Ŝe ma piękne

ciało. śe nie jest koścista i za chuda, ale gładka, miękka, kobieca. JakŜe to moŜliwe, aby

jeden męŜczyzna tak wszystko odmienił? I dlaczego to właśnie on?

Nie zdąŜyła odpowiedzieć sobie na te pytania. Oddychała coraz szybciej, gdy

pocałunkami i pieszczotami zawładnął nią całkowicie. Nie wzbraniał się juŜ przed jej

dotykiem, nie powstrzymywał jej, kiedy niemal z czcią pieściła jego smukłe ciało.

Znów odnalazł ustami jej usta, lecz stawał się coraz bardziej natarczywy. Zrozumiała, Ŝe

utracił panowanie nad sobą szybciej, niŜ zamierzał czy chciał. Ale nie miało to najmniejszego

znaczenia. Nigdy nie będzie miało.

Rozkosz zbliŜenia była równie cudowna jak za pierwszym razem. Odpoczywali wspólnie,

bardzo wyczerpani. Burza odchodziła znad Lyncombe Manor, jakby chciała uszanować

spokój kochanków. Ale Ŝadne z nich o tym nie wiedziało. Zasnęli głęboko, spleceni w

miłosnym uścisku.

Rose obudziła się pierwsza. Ze zdumieniem stwierdziła, Ŝe jest ranek. Spała okropnie

długo. To znaczy, oboje spali okropnie długo, pomyślała, patrząc na Nathana, który leŜał u jej

boku.

W jasnym świetle poranka trudno jej było uwierzyć, Ŝe to wszystko rzeczywiście się

wydarzyło. Nie naleŜała do dziewczyn, które szybko idą z kimś do łóŜka. Tak naprawdę to

dotychczas spała tylko z jednym męŜczyzną. I teŜ nie od razu do tego doszło. Właściwie to

zdecydowała po dłuŜszej znajomości, kiedy uznała, Ŝe w przeciwnym razie związek się

rozpadnie. Nie czuła wtedy niczego prócz braku akceptacji, a związek i tak się rozpadł.

Nathan natomiast, zaakceptował ją bez wahania. Widziała, Ŝe budzi w nim poŜądanie.

Łatwo i szybko. I Ŝe bycie z nią daje mu wielką satysfakcję i uczucie spełnienia. Co więc to

wszystko miało oznaczać?

W istocie wydawało jej się, Ŝe doskonale wie co, ale nie chciała się sama przed sobą do

tego przyznać. Jeszcze przez pewien czas będzie udawała, Ŝe wszystko to ją zdumiewa.

Niezbyt to moŜe uczciwe, lecz pomoŜe jej zachować wewnętrzny spokój.

Nathan się poruszył i Rose natychmiast zapomniała o planowanej strategii samoobrony.

Potrafiła tylko niecierpliwie czekać na jego reakcję.

Nathan zamrugał sennie ale kiedy zatrzymał wzrok na niej, od razu oprzytomniał.

– Ale wczoraj mieliśmy burzę... Była wspaniała, prawda? – wypowiedziała nerwowo

pierwszą myśl, jaka przyszła jej do głowy.

– Sądzę, Ŝe cała noc była wspaniała – odparł leniwie.

– Nie chcę – zająknęła się Rose – Ŝebyś myślał... ja na ogół... to znaczy, ja nie...

– Nie robisz tego przy byle okazji? – dokończył za nią rozbawionym tonem. – Wiem o

tym.

– Skąd wiesz? – spytała, nagle się rozluźniając.

– Ostatnio nie za wiele miałem z tym do czynienia, ale kiedyś robiłem te rzeczy bardzo

często – odparł rzeczowo.

– Zorientowałeś się więc, Ŝe nie mam zbyt wielkiego doświadczenia, prawda?

– Tak. Ale nie powinnaś się tego wstydzić. Nic nie szkodzi. To nie ma najmniejszego

znaczenia, a właściwie... wręcz przeciwnie. Podobało mi się to. – Pociemniały mu oczy. –

Bardzo mi się podobało.

Rose zauwaŜyła, Ŝe zmienia mu się wyraz twarzy... i ton głosu, przesunęła się wiec

szybko na brzeg łóŜka. Nie była jeszcze gotowa, by to przeŜywać. Najpierw musiała dojść do

ładu z własnymi uczuciami.

Chwyciła za prześcieradło, owinęła się nim, wstała z łóŜka i skierowała się w stronę

drzwi.

– Chyba... chyba zrobię sobie kąpiel.

– Świetny pomysł. – Odrzucił koce. – Zrobimy to razem.

– Nie! – Szybko odwróciła wzrok, by nie patrzeć na nagiego Nathana, lecz po chwili jej

samej wydało się to idiotyczne.

Nathan patrzył z rozbawieniem na jej zaŜenowaną minę.

– No to ja wykąpię się później – powiedział, odwracając głowę.

Rose odetchnęła z ulgą. Wyjść, myślała gorączkowo, muszę wyjść z tego pokoju. Po

omacku szukała klamki.

– Hm... no... idę i...

– Idziesz do łazienki – podpowiedział. Spojrzała na niego spod oka. Wiedziała, Ŝe z niej

artuje. Mocniej owinęła się prześcieradłem, coś mruknęła i tyłem wyszła z pokoju. Nathan

leŜał na łóŜku w bardzo swobodnej pozie, uśmiechając się od ucha do ucha. Zezłościło ją, Ŝe

wygląda na takiego zadowolonego z siebie.

– Przyjemniaczki! – mruknęła pod adresem wszystkich męŜczyzn na świecie i pomknęła

do łazienki. Na wszelki wypadek dobrze zamknęła drzwi.

Wprawdzie ranek po burzy był rześki, lecz w głowie Rose nadal panował kompletny

zamęt. Nie pomogła nawet orzeźwiająca kąpiel. Ilekroć myśli dziewczyny zaczynały krąŜyć

wokół Nathana, ogarniała ją całkowita dezorientacja.

Powinnaś uciekać wczoraj, nigdzie się nie zatrzymywać, powtarzała sobie raz po raz. Nie

powinnaś dopuścić do zbliŜenia.

A przecieŜ o tym, Ŝe tak się to musi skończyć, wiedziała od pierwszej chwili, kiedy go

zobaczyła. Pewnie dlatego nigdy naprawdę nie chciała wyjechać z Lyncombe Manor. I

dlatego wcale nie opierała się wczoraj.

Głęboko westchnęła. Czekały ją kłopoty, niezaleŜnie od rozwoju sytuacji. Nathan być

moŜe pragnął jej teraz, ale nie było mowy o powaŜnym związku. Nie miała pojęcia, co on

czuje. Jeśli w ogóle coś czuje.

Sama jednak coraz lepiej orientowała się we własnych uczuciach. Prawdę mówiąc, znała

je dobrze juŜ od pewnego czasu, ale nie miała odwagi się do nich przyznać. Czas stawić im

czoło!

Wytarła się szybko, ubrała i zeszła do kuchni. Nie chciało jej się jednak jeść. Wyszła więc

na podwórze i usiadła na słońcu. Wszystkie wydarzenia dotarły do niej teraz z całą mocą.

Po pół godzinie pojawił się Nathan i usiadł obok. Rose nerwowo odsunęła się od niego.

Pewnie to spostrzegł, ale na szczęście nie skomentował.

– Co masz zamiar dzisiaj robić? – spytał najzwyklejszym tonem.

– Zabiorę się do kwietnika przy stawie.

– Aha. Czyli będziesz udawała, Ŝe jest to dzień, który niczym nie róŜni się od innych.

– No bo się nie róŜni – odparowała.

Uniósł co prawda twarz z niemym pytaniem w oczach, lecz nie kontynuował tego tematu.

– Ty zajmiesz się więc ogrodem, a ja pogram trochę na pianinie – powiedział po prostu.

– Dobry pomysł.

– A jak długo zamierzasz tak udawać? – Spojrzał jej w oczy.

Poruszyła się nerwowo.

– Udawać?... Co udawać?

– Udawać, Ŝe nie było wczorajszej nocy.

– Doskonale wiem, Ŝe była! – wybuchnęła, nie panując juŜ nad sobą.

– To dlaczego tak się zachowujesz?

Rose jednak nie chciała powiedzieć mu prawdy. Zyskałby nad nią zbyt wielką przewagę.

– To... stało się... chyba za wcześnie – bąkała niepewnie. – Nie byłam na to

przygotowana. Nie spodziewałam się.

Spojrzał na nią, ale juŜ bez rozbawienia.

– Myślę, Ŝe spodziewałaś się tego od pierwszej chwili – powiedział cicho.

Przeraził ją swoją spostrzegawczością. Co jeszcze mógł wiedzieć?

– Jak moŜesz tak mówić? – rzuciła zaperzona.

– Kiedy tylko zaczęłam tu mieszkać, powiedziałeś mi, Ŝe nie jestem w twoim typie.

Potem musiałam wysłuchiwać zwierzeń o tym, jaką to obsesyjną miłością darzyłeś Jancis

Kendall i jak pragnąłeś jej w łóŜku. Skąd miałam wiedzieć, Ŝe zechcesz, bym ją zastąpiła,

skoro tak ci jej brakuje?

Nie miała zamiaru tego wszystkiego powiedzieć, słowa same popłynęły potokiem. I

dopiero kiedy je usłyszała, uświadomiła sobie, Ŝe przez cały czas Ŝyje w straszliwym lęku

przed Jancis. Gdyby ta kobieta go chciała, na nią by nawet nie spojrzał.

Wydał jakiś gniewny pomruk.

– Co mówiłeś? – spytała w napięciu.

– Zastanawiałem się, jak taka inteligentna dziewczyna moŜe być zarazem tak

nieprawdopodobnie głupia!

– To po prostu kwestia praktyki! – rzuciła gniewnie. JuŜ miała odejść, kiedy on teŜ się

poderwał i połoŜył jej rękę na ramieniu.

– Nie chcę, Ŝebyś tak odeszła.

– Dlaczego nie? – spytała wyzywająco. – Naprawdę cię to obchodzi?

– Rose, nie psuj wszystkiego. – Twarz mu pociemniała.

– A co tu w ogóle jest do zepsucia? – krzyknęła.

– Spędziliśmy razem miłą noc i tyle! Chyba Ŝadne z nas nie powinno wyobraŜać sobie, Ŝe

to znaczy coś innego.

Rozluźnił uścisk ręki na jej ramieniu, jak gdyby w końcu zrozumiał.

– Naprawdę tak do tego podchodzisz?

– Oczywiście! – skłamała. Lepiej, aby Nathan tak myślał, niŜby miał wiedzieć, Ŝe zaleŜy

jej na nim coraz bardziej.

– Jeśli tak, to rzeczywiście lepiej będzie, jeśli zajmiesz się pracą – powiedział,

najwyraźniej dystansując się do niej. – Widać ogród interesuje cię bardziej niŜ moja osoba.

Rose stała przez chwilę nieporuszona. Co ona właściwie robi? JeŜeli istnieje choć jedna

szansa na milion, Ŝe z tej znajomości wyniknie coś dobrego, to czy nie lepiej spróbować,

zamiast wszystko psuć ze strachu i głupiej dumy? Ale wystarczyło jedno spojrzenie na

Nathana, by zrozumieć, Ŝe szansa przepadła. Miał kamienną, obojętną twarz. Nie będą juŜ ze

sobą Ŝartowali i droczyli się, nie będą szeptali do siebie w ciemnościach. Zniszczyła

wszystko. Dlaczego? Dlatego, Ŝe ogarnęła ją obsesja na punkcie Jancis Kendall i nie potrafiła

się z niej wyzwolić, podobnie jak kiedyś Nathan. Odeszła powoli, a on juŜ jej nie

zatrzymywał.

Reszta ponurego dnia mijała niemrawo. Nie do wiary, myślała Rose, Ŝe od nocy, którą tak

cudownie spędzili, upłynęło zaledwie kilka godzin. Usiłowała pracować, ale nic jej nie szło.

Wyrywała kwiaty zamiast chwastów, krzewy okopywała motyką zamiast je przycinać. Co

pewien czas łzy kapały jej z oczu na przesiąkniętą deszczem ziemię.

Co za idiotyzm! – powtarzała sobie, pociągając nosem. Jak moŜna się doprowadzić do

takiego stanu z powodu kogoś, kogo zna się tak krótko?

Prawda była oczywista i bolesna, lecz Rose znów nie chciała jej uznać.

W ogrodzie przebywała aŜ do zmroku – tylko raz wpadła po południu do domu, Ŝeby

zjeść kanapkę i czegoś się napić. Nie potrafiła jednak pozbyć się uczucia straszliwej pustki.

Mimo posiłku aŜ ssało ją w Ŝołądku.

Wreszcie zrobiło się prawie zupełnie ciemno i dopiero wtedy Rose niechętnie wróciła do

domu. Po raz pierwszy od przyjazdu nie miał dla niej tego cudownego uroku. Wzięła szybko

prysznic, przebrała się i przełknęła trochę jedzenia, po czym uciekła do siebie, Ŝeby uniknąć

spotkania z Nathanem. Nie widziała go od rana, ale raz, kiedy podeszła bliŜej domu, usłyszała

muzykę. Najwyraźniej pracował nad nowymi piosenkami, a o niej całkiem zapomniał.

Wchodziła cięŜko po schodach prowadzących do lewego skrzydła. Było prawie ciemno,

lecz nie zapaliła światła. Trafiłaby tu wszędzie z zamkniętymi oczami.

Nagle w mroku na szczycie schodów zamajaczyła postać Nathana. Rose drgnęła, kiedy

męŜczyzna zrobił krok w jej stronę. Najwyraźniej czekał na nią, a tego się nie spodziewała.

– Co ty tu robisz? – spytała sucho.

Nie widziała twarzy Nathana, trudno jej było odgadnąć jego intencje.

– Pomyślałem, Ŝe spytam cię, gdzie masz zamiar dzisiaj spać. – Powiedział to swobodnie.

Znalazł więc widać sposób na rozładowanie napięcia, jakie narosło między nimi rano.

Rose przeszył dreszcz. Nie przyszło jej do głowy, Ŝe będzie na nią czekał, zaskoczył ją

tym.

– We własnym łóŜku – odparła stanowczo.

– We wszystkich łóŜkach w tym domu moŜna spać we dwoje, i to całkiem wygodnie –

zauwaŜył.

– Chyba zbyt wiele sobie wyobraŜasz!

– Na przykład co?

– Na przykład to, Ŝe chętnie będę spała z tobą.

– Mimo wszystko myślę, ze chętnie – mruknął pod nosem, a potem dodał juŜ innym

tonem: – Rose, wczoraj w nocy było nam ze sobą dobrze. JeŜeli potem coś się stało, to

moŜemy to naprawić.

JuŜ miała ochotę się poddać, gdy nagle Jancis stanęła jej znów przed oczyma niczym

mara, której – mimo zapewnień Nathana – nie potrafiła traktować jak ducha z przeszłości. A

moŜe dziś w nocy znaleźlibyśmy się w łóŜku we troje? Znów przeszył ją dreszcz. Miała

wiadomość, Ŝe postępuje zupełnie nierozsądnie, ale nie potrafiła inaczej. Ubiegłej nocy stało

się coś, co ją odmieniło. Teraz juŜ nie umiałaby dzielić się Nathanem z nikim. Jeśli nie

zapomniał jeszcze o tej blondynce bez serca, wolała nie mieć go wcale.

Nathan obserwował ją uwaŜnie, choć nie widział dokładnie jej twarzy.

– DuŜo bym dał, Ŝeby wiedzieć, o czym myślisz – powiedział.

– O tym, Ŝe jestem bardzo zmęczona i senna – odparła rwącym się głosem, jak gdyby

kłamstwo nie chciało przecisnąć się jej przez usta.

– Nie, to nieprawda – zaprzeczył z przekonaniem.

– Znam cię, Rose. Wiem, kiedy kłamiesz.

– Wcale mnie nie znasz – rozzłościła się. – Nie jestem nawet pewna, czybyś tego chciał.

– Jak moŜesz tak mówić po wczorajszej nocy?

– spytał z niedowierzaniem.

– Owszem, spaliśmy ze sobą, ale to wcale nie znaczy, Ŝe' się kogoś zna!

– JeŜeli naprawdę tak myślisz, to musisz się jeszcze wiele nauczyć. Jasne, Ŝe seks moŜna

uprawiać jakby bezosobowo. Wiem o tym lepiej niŜ ktokolwiek inny! Ale to, co zaszło

między nami, nie było bezosobowe. Byliśmy sobie bliscy. I odkrywaliśmy w sobie nawzajem

takie rzeczy, jakich nigdy w innej sytuacji byśmy nie odkryli. W kaŜdym razie ja nie Ŝałuję,

e to się stało.

– A ja tak! – powiedziała bez namysłu i w tej samej chwili zapragnęła cofnąć swoje

słowa. Oddałaby dziesięć lat Ŝycia, Ŝeby to sprawić. Za późno. I za późno zapewniać, Ŝe

wcale tak nie myśli. Oczy Nathana rozbłysły od gniewu.

– No to jeszcze czegoś poŜałujesz! – rzucił przez zęby.

Tym razem nie miał zamiaru być delikatny. Jego pocałunki raniły jej usta, a ręce

wędrowały po niej bezwzględnie, jakby było mu wszystko jedno, kim jest kobieta, której

dotyka. Jakby nie była nią Rose Caldwell, z którą mieszkał w jednym domu, z którą spał w

jednym łóŜku i która, odkąd zerwał z Jancis Kendall, stawała się najbliŜszym mu

człowiekiem.

Natychmiast poczuła, Ŝe nienawidzi sposobu, w jaki ją traktuje. Podniecał ją, owszem;

przy jego doświadczeniu trudno, Ŝeby było inaczej, ale jej serce pozostawało jak kamień.

Kiedy pocierał palcami jej obolałe piersi, czuła coś, co trudno nazwać przyjemnością. Były to

wyłącznie fizyczne doznania, rejestrowane przez końcówki nerwów.

Sięgnął ustami niŜej, jak gdyby atakiem dzikiego poŜądania chciał ją sobie zupełnie

podporządkować. Zerwał z niej ubranie, a Ŝar jego języka rozpalił jej ciało, którym wstrząsnął

spazm. Zarazem jednak Rose kurczyła się w sobie i uciekała od tego męŜczyzny, który

wydawał jej się kimś zupełnie obcym.

Lecz Nathan nie pozwalał jej uciec. Przesunął swoje dłonie na uda Rose. Wstrząśnięta

brutalną pieszczotą nie mogła złapać oddechu, a jego ręka jeszcze bardziej stanowczo i bez

czułości powędrowała tam, dokąd ją prowadził.

Pragnęła go aŜ do bólu, lecz było to tylko poŜądanie. Próbowała odepchnąć Nathana, ale

bezskutecznie. Znów zmiaŜdŜył jej usta pocałunkiem, aŜ straciła oddech.

Wreszcie przestał ją całować. WciąŜ jednak dotykał jej w podobnie bezwzględny sposób.

Nagle podniósł głowę.

– Nienawidzisz tego, prawda? – spytał wyzywająco.

– Tak – powiedziała z trudem.

– Chcesz mnie, ale nic nie czujesz? Pragniesz, ale nie ma w tym uczucia?

JeŜeli o tym wie, dlaczego to robi? – pytała sama siebie z goryczą.

Przysunął się jeszcze bliŜej, całym ciałem, tak Ŝe poczuła jego twardość i ból

oczekiwania.

– Mógłbym cię teraz wziąć do łóŜka i oboje zaznalibyśmy przyjemności – powiedział

zdławionym głosem. – Byłaby krótkotrwała i nie byłoby w niej nic specjalnego, ot to, na co

godzi się wielu ludzi. Właśnie coś takiego ci odpowiada?

– Oczywiście, Ŝe nie! – krzyknęła stanowczo, choć głos jej się łamał.

– Mnie teŜ nie – odparł ponuro, zupełnie zbijając ją z tropu. – Bo taki właśnie jest

bezosobowy seks. I tak by to wyglądało wczoraj wieczorem, gdyby kierowało mną wyłącznie

poŜądanie. – Nagle, całkiem niespodziewanie, odsunął się. Odczuła ulgę, a zarazem

rozczarowanie. – Chciałem, Ŝebyś zobaczyła, na czym polega róŜnica. Pomyślałem, Ŝe moŜe

masz zbyt małe doświadczenie, by sobie z niej zdawać sprawę. MoŜe ty po prostu nie

rozumiesz, czym była wczorajsza noc?

– Ja wiem, czym była, ale myślałam, Ŝe ty nie wiesz – powiedziała zdławionym głosem.

Spojrzał na nią z rozbawieniem.

– Ja miałbym nie wiedzieć? Po pierwsze, jesteś – od ponad roku – pierwszą kobietą, z

którą spałem... z którą chciałem spać. Sądziłem juŜ, Ŝe zawsze będę Ŝył w celibacie! Miałem

wraŜenie, Ŝe nie potrafię odczuwać poŜądania. Dzięki tobie oŜyłem, znów jestem w formie i

choćby tylko to sprawia, Ŝe jesteś dla mnie zupełnie wyjątkową kobietą.

CóŜ, być zupełnie wyjątkową kobietą to jeszcze nie wszystko. Rose zaczynała sobie

zdawać sprawę z tego, czego właściwie oczekuje. Chciała być kochana. Nathan miał dla niej

duŜo uczucia, lecz, być moŜe, oczekiwała po nim zbyt wiele.

– Dokąd więc pójdziemy? – spytała cicho. Poczuła się nagle bardzo zmęczona i

wyczerpana.

– Ty do siebie, a ja do swojego pokoju – odrzekł stanowczo. – Sama wiesz, Ŝe wolałbym,

aby było inaczej! Ale trzeba podjąć rozmaite decyzje, a spanie dzisiaj razem mogłoby to tylko

jeszcze bardziej skomplikować. Chciałbym, Ŝebyś się nad wszystkim zastanowiła.

Porozmawiamy, kiedy juŜ będziesz wiedziała. I moŜe wtedy uda nam się w końcu dogadać.

Odwrócił się i chciał odejść, a wtedy ona odruchowo zrobiła krok naprzód.

– Naprawdę idziesz do siebie? – wyrwało jej się niemal bezwiednie. W napięciu

oczekiwała jego odpowiedzi.

– Gdybyś chciała, mógłbym zostać. Nie musiałabyś mnie wcale namawiać.

Rose jednak uświadomiła sobie, Ŝe miał rację mówiąc, iŜ lepiej będzie się rozdzielić i

wszystko przemyśleć.

– Nie... nie, lepiej idź – wymamrotała.

Nie ruszył się z miejsca, więc pomyślała, Ŝe wycofuje się ze wszystkiego, co powiedział, i

po prostu wciągnie ją do sypialni, lecz w końcu z wyraźnym wysiłkiem odszedł.

– Dobranoc – rzucił stłumionym głosem. – Do zobaczenia rano.

Przez chwilę stała w miejscu, a kiedy zdecydowała się pójść do pokoju, nogi niemal

odmówiły jej posłuszeństwa. Miała przed sobą bardzo długą noc.

Prawie nie spała, drzemała i ciągle się budziła, miała złe sny, było jej gorąco. Z ulgą

powitała świt. Wstała, wzięła prysznic i ubrała się. Schodząc na dół, wiedziała jedynie, Ŝe nie

podjęła jeszcze ostatecznej decyzji. Tylu rzeczy nie była pewna.

Nie jadła śniadania, bo jedzenie wydało jej się czymś bez znaczenia. Poszła do salonu,

gdzie natknęła się na Nathana. Stał przy oknie, jakby czekał na nią.

Salon był zbyt obszerny, ale mimo to Rose zawsze czuła się tu dobrze. Wielki kominek,

boazeria w ciepłym kolorze drewna, dębowe belki – panowała tu domowa atmosfera, dająca

wielkie poczucie bezpieczeństwa.

Teraz jednak w powietrzu wyczuwało się napięcie. Rose zrobiło się chłodno, mimo Ŝe

przez okna wpadało słońce, rysując wzorzyste desenie na kamiennej posadzce. Chciała

zawrócić i uciec. Nie była jeszcze przygotowana do rozmowy z Nathanem. Uczucia, jakie w

niej budził, były zbyt świeŜe. Potrzebowała czasu, Ŝeby zdobyć choćby minimum dystansu,

eby przywyknąć do nowego związku.

Nie uciekła. Podeszła do Nathana, a kiedy się do niej odwrócił, pojęła, Ŝe teŜ niewiele

spał. Mimo to uśmiechnął się i był odpręŜony.

– Wyglądasz, jakbyś przyszła na własną egzekucję – zaŜartował. – A ja chcę tylko

porozmawiać o kilku sprawach.

Spróbowała się uśmiechnąć, ale on i tak wiedział, Ŝe to wymuszony uśmiech.

– Chodź, siadaj – zaprosił ją, sadowiąc się na jednym z wysokich krzeseł przy oknie.

Z zadowoleniem przyjęła zaproszenie, bo czuła się niezbyt pewnie. Starała się nie patrzeć

na Nathana.

– Dobrze spałaś?

– Nie bardzo.

– Ja teŜ. Ale to nic dziwnego po tym, co się zdarzyło wczoraj wieczorem! – Usiadł

wygodniej i patrzył na nią.

Po chwili Rose poczuła, Ŝe się czerwieni. Szare oczy przenikały ją na wskroś i widziały

więcej, niŜby tego chciała.

– JeŜeli mamy rozmawiać, musimy od czegoś zacząć – powiedział w końcu. – Jak

myślisz, od czego?

– Nie wiem – wymamrotała.

– No więc dobrze, ja zacznę. MoŜe od tematu, którego oboje, zdaje się, unikamy, a który

chyba jest istotny. Od Jancis Kendall.

Rose drgnęła.

– Chciałabyś coś o niej powiedzieć?

– To ty podsunąłeś ten temat, więc ty mów! – W jej oczach zapaliły się błyski.

– Mam wraŜenie, Ŝe kiedyś juŜ o tym mówiłem... i to dość wyczerpująco. W kaŜdym

razie uwaŜam, Ŝe uporałem się z większością problemów dotyczących Jancis. A ty chyba nie.

Chciałbym wiedzieć, dlaczego.

– Bo wiem, Ŝe ona istnieje! – wybuchnęła Rose.

– I wiem, co do niej czujesz! Gdybyś mi o tym nie mówił, nie byłoby problemu. Szkoda,

e mi powiedziałeś. Ale teraz wiem. I ciągle o tym pamiętam. Nie potrafię zapomnieć. WciąŜ

myślę o was, o was razem.

– PrzecieŜ to skończyło się dawno temu – stwierdził rzeczowo.

– Skończyło się, ale to nie znaczy, Ŝe sprawa jest zakończona.

– Chcesz powiedzieć, Ŝe kłamię? – ZmruŜył oczy.

– śe wciąŜ jej pragnę? śe się z nią widuję?

– Wiem, Ŝe jej nie widujesz, ale to nie znaczy, Ŝe nie pragniesz. – Rose wydobyła z siebie

tę prawdę z ogromnym wysiłkiem.

– Miałem cię za zrównowaŜoną dziewczynę. Dlaczego nie moŜesz przejść nad tym do

porządku?

– Nie wiem. Sama nie chcę wciąŜ o tym myśleć – odparła z rozpaczą.

– No to przestań. Nie zastanawiaj się nad przeszłością, myśl o przyszłości.

– Próbowałam. Ale nie potrafię przestać myśleć o Jancis Kendall. Tyle znaczyła w twoim

yciu. Chyba na zawsze gdzieś w nim pozostanie. Nie sądzę, Ŝebym potrafiła z tym Ŝyć.

Wstał i zaczął chodzić po pokoju.

– Nie wiem, co ci, do diabła, powiedzieć – wyrzucił w końcu z siebie.

– Wiem, Ŝe idiotycznie się zachowuję. I wiem, Ŝe wszystko psuję. Nigdy taka nie byłam, i

sama tego nie chcę, ale to jest silniejsze ode mnie. Czuję się tak, jakbyś naprawdę chciał jej, a

mnie akceptował dlatego, Ŝe jej nie ma.

– A jeŜeli ci powiem, Ŝe to nieprawda?

– NiewaŜne, co mówisz. Jancis gdzieś tu krąŜy i wszystko psuje.

Zamruczał coś pod nosem i zaczął wyglądać przez okno. Rose wydawało się, Ŝe trwa to

bardzo długo. Kiedy odwrócił się do niej, miał zmienioną twarz.

– Wychodzę – powiedział stanowczo. – Mogę wrócić późno. Dasz sobie radę sama?

Chciała zapytać, dokąd wychodzi, ale w ostatniej chwili się powstrzymała.

– Tak, oczywiście – odparła potulnie. Zawsze da sobie radę w Lyncombe Manor. Ten

dom nie nastręczał Ŝadnych problemów. Nastręczał ich jedynie męŜczyzna, który w nim

mieszkał.

Nathan podszedł do drzwi. Przed wyjściem zatrzymał się jednak i odwrócił.

– Ale mi nie uciekniesz?

Zabrzmiało to bardziej jak rozkaz niŜ pytanie. Zresztą Rose wiedziała dobrze, Ŝe ucieczka

niczego by nie rozwiązała. Nawet gdyby dzieliły ich setki, tysiące mil, i tak nie zapomniałaby

nigdy Nathana Haywarda.

– Nie, nie ucieknę – powiedziała spokojnie, a on skinął głową z zadowoleniem.

Kiedy odjechał, dom wydał się bardzo pusty. Przez chwilę Rose myślała, Ŝe nie zdoła

dotrzymać obietnicy. Taka okazja moŜe się juŜ nie nadarzyć. Wyjazd bez scen, bez

zamieszania. KaŜda kobieta mająca odrobinę rozsądku spakowałaby się i wycofała z

godnością.

Nawet poszła na górę zebrać swoje rzeczy, ale bez specjalnego przekonania.

Kosztowałoby to ją zbyt wiele wysiłku. Była za słaba. W końcu wyszła do ogrodu,

wyciągnęła się w cieniu na trawie i przymknęła oczy.

Drzemała tak, od czasu do czasu budząc się i znów zasypiając. Później patrzyła w

niebieskie niebo. Nadal było ciepło, ale nie panował juŜ taki upał jak przed burzą.

Nie chciała jednak myśleć ani o burzy, ani o tym, co nastąpiło po niej. Ponownie

zamknęła oczy i próbowała się zdrzemnąć. Po pewnym czasie zasnęła.

Późnym popołudniem zjadła lekki posiłek, bo w końcu była w stanie coś przełknąć.

Zastanawiała się, kiedy Nathan wróci. Nie powiedział przecieŜ, dokąd jedzie ani po co.

MoŜe po prostu chciał pobyć trochę sam. Pewnie, myślała, chodziło mu o krótką

przygodę, a tu nagle ona wszystko komplikuje. Po burzliwym romansie z Jancis akurat

potrzebne mu takie zamieszanie!

Rose potrząsnęła głową zniecierpliwiona. Znów ten temat. Czy nigdy juŜ nie przestanie

myśleć o tamtej kobiecie? Ale coś jej podpowiadało, Ŝe duchy byłych kochanków nigdy

naprawdę nie odchodzą. Zatkała sobie uszy, Ŝeby nie słyszeć tego głosu. Było to jednak

niemoŜliwe. Sama to przecieŜ wymyśliła.

Zapadał zmrok, a Nathana wciąŜ nie było. Przyszło jej do głowy, Ŝe moŜe w ogóle nie

wróci. Tam, dokąd pojechał, mógł zdać sobie sprawę, Ŝe Ŝycie bez niej będzie o wiele

prostsze.

Szum podjeŜdŜającego pod dom samochodu usłyszała dopiero wtedy, gdy było juŜ

zupełne ciemno. Wybiegła nerwowo do holu i zobaczyła Nathana w drzwiach. Stali tak przez

chwilę, po prostu patrząc na siebie.

– Nie byłem pewien, czy cię zastanę – odezwał się wreszcie.

– A co byś zrobił, gdybym uciekła?

– Szukałbym cię.

Znów zapadło długie milczenie. W końcu Nathan podszedł bliŜej. Patrzył jej w oczy.

Dostrzegła w jego wzroku coś niepokojącego. Nagle poczuła, Ŝe zaraz powie coś, o czym ona

w ogóle nie chce usłyszeć.

– Nie przyjechałem sam – oświadczył po chwili. Struchlała i serce zabiło jej szybciej.

– A kogo... – przerwała, jakby na moment straciła głos. – A kogo przywiozłeś?

– Myślę, Ŝe juŜ wiesz.

Ogarnął ją paniczny strach, Ŝe rzeczywiście wie. Nie chciała wierzyć, iŜ mógłby zrobić

coś równie szalonego.

– Nie, nie wiem – odparła z zawziętością. Nathan uparcie patrzył na nią.

– Przywiozłem Jancis – powiedział spokojnym tonem. – Myślę, Ŝe to jedyny sposób, by

się uporać z naszymi problemami.

– Nie chcę jej widzieć! – krzyknęła porywczo.

– Ale nie masz wyboru. Jest w samochodzie i za chwilę ją tu przyprowadzę.

Rose zaczęła się cofać, jak gdyby sposobiąc się do ucieczki, ale szybko chwycił ją za

rękę.

– Nigdzie nie pójdziesz. Zostaniesz tutaj, a ja przyprowadzę Jancis, Ŝebyście się poznały.

– Przygwoździł ją wzrokiem, puścił jej rękę i wyszedł.

Rose nie mogła uwierzyć, Ŝe wszystko to dzieje się naprawdę. Ale poniewaŜ ledwie

trzymała się na nogach, pomyślała, Ŝe to jednak nie moŜe być senny koszmar.

JuŜ za moment miała stanąć oko w oko z Jancis Kendall.

ROZDZIAŁ ÓSMY

W chwilę później Nathan wrócił. Towarzyszył mu ktoś, kto wyglądał dziwnie znajomo,

chociaŜ Rose widziała tę osobę po raz pierwszy w Ŝyciu.

Była to dziewczyna, nie, nie dziewczyna, kobieta o wręcz doskonałej urodzie i figurze.

Jancis Kendall wyglądała w rzeczywistości jeszcze bardziej frapująco niŜ na zdjęciach. Rose

zobaczyła znajome jasne włosy, nieskazitelną cerę i jasnoniebieskie oczy. Jancis teŜ z uwagą

przyglądała się Rose. Na jej ślicznej twarzy malowało się zdumienie.

– Myślałam, Ŝe mieszkasz tu sam – powiedziała, zwracając się do Nathana.

– Ja ci tego nie mówiłem – odparł beznamiętnym tonem.

Uderzyło to Rose. Nie powiedział Jancis o niej. Dlaczego?

– Jancis od pewnego czasu usiłowała się ze mną skontaktować – wyjaśnił dziewczynie,

podchodząc do niej. – Chce, bym napisał dla niej kilka piosenek. Powiedziałem, Ŝe właśnie

pracuję nad czymś nowym i ona chce tego posłuchać. Ma teraz kilka wolnych dni, mogła

więc tu przyjechać.

Rose instynktownie wyczuwała, Ŝe Jancis chodzi nie tylko o piosenki. Przyjechała tu,

oczekując zapewne czegoś więcej.

– Przepraszam, zapomniałem was sobie przedstawić – ciągnął. – Jancis, to jest Rose

Caldwell. A ty chyba wiesz, kto to jest Jancis?

– Tak, wiem – odparła spokojnie.

– A co pani Caldwell tu robi? – spytała ostrym tonem Jancis, patrząc na Nathana. Mówiła,

jakby Rose nie stała obok.

– Pracuje w ogrodzie.

– To znaczy, Ŝe jest przez ciebie zatrudniona?

– To znaczy wiele innych rzeczy. – I zanim Jancis zdołała coś powiedzieć, ciągnął dalej:

– Wniosę bagaŜ i pokaŜę ci twój pokój. Pewnie jesteś zmęczona po podróŜy.

– W ogóle nie jestem zmęczona – odparła swoim srebrnym głosikiem. – Chciałabym

obejrzeć twój piękny dom.

– Ja idę spać – wtrąciła szybko Rose. Miała juŜ wszystkiego dosyć. – Przepraszam więc,

dobranoc i do zobaczenia, do jutra.

– Gdzie pani śpi? – spytała Jancis, po raz pierwszy zwracając się bezpośrednio do niej.

– Mieszkam we wschodnim skrzydle. Proszę się nie martwić. Nie będę przeszkadzała.

Nie miała pojęcia, po co to mówi. Odpowiadała mimowolnie i nie wprost na ukryte

pytanie, czy śpi w tym samym pokoju co Nathan. A jeśli nawet nie, to czy nie pojawi się ono

w najmniej odpowiednim momencie?

Odchodząc w stronę schodów, obejrzała się, ale Jancis nie zwracała juŜ na nią

najmniejszej uwagi, pochłonięta Nathanem, który wracał z bagaŜem. Rozmiar walizki

wskazywał na to, Ŝe pani Kendall zamierza pozostać w Lyncombe Manor jak najdłuŜej.

Rose weszła na górę. Gdzie Jancis będzie dziś spała? Czy od razu zacznie prowokować

swego dawnego kochanka, czy spokojnie poczeka, aŜ on zrobi pierwszy krok? Jakkolwiek

będzie, jedno jest pewne: Jancis nie przyjechała po nowe piosenki, ale po to, by odzyskać

Nathana.

Rose nie miała pojęcia, dlaczego jest o tym tak głęboko przeświadczona. Podpowiadał jej

to zapewne kobiecy instynkt, który obudził się natychmiast, jak tylko Jancis przestąpiła próg

tego domu.

W nocy prawie nie zmruŜyła oka. Wydawało jej się, Ŝe od wieków porządnie nie sypia.

Rano wzięła szybką kąpiel, wciągnęła dŜinsy i koszulkę i przejrzała się w lustrze. Trudno jej

będzie konkurować z Jancis. Jakoś udało jej się rozczesać strzechę złotobrązowych włosów,

umalowała sobie rzęsy, a usta pociągnęła błyszczykiem. To wystarczy. Taką właśnie widywał

ją Nathan. Czy mu się to podobało czy nie, nic na to teraz nie poradzi.

Ociągając się, zeszła na dół. Z ulgą stwierdziła, Ŝe nigdzie nie widać Jancis.

Przygotowywała sobie kawę, gdy nagle ktoś nacisnął klamkę.

Był to Nathan. Patrzył na nią od progu przez dłuŜszą chwilę, a potem zdecydowanie

wszedł, zamykając za sobą drzwi.

– Gniewasz się na mnie? – spytał.

– Tak . – odparła bez namysłu i rzuciła mu złe spojrzenie. – Dlaczego to zrobiłeś? To

ostatnia osoba na ziemi, jaką chciałabym widzieć!

– Czasami najlepszym sposobem na to, by się z czymś uporać, jest stanąć z tym twarzą w

twarz.

– Usiadł i wyglądał na całkiem spokojnego.

– Ale po co ją tutaj przywiozłeś? Właśnie tutaj?

– Postawiła zamaszyście dwa kubki na stole. – Nienawidzę jej obecności w tym miejscu.

Lyncombe Manor to nie miejsce dla niej.

– Sądzi, Ŝe wręcz przeciwnie.

– ZauwaŜyłam. – Spojrzała na niego spod oka. – Patrzy na ciebie, jakby chciała cię zjeść.

– Wszystko się odmieniło. Zawsze było na odwrót.

– Jak ją odnalazłeś? – Rose chciała koniecznie zmienić temat.

– Nie było to trudne. Po prostu zadzwoniłem do jej agenta. Od niego dowiedziałem się,

gdzie Jancis mieszka. Powiedział mi teŜ, iŜ ma ona teraz duŜo wolnego czasu. Nie wiedzie się

jej najlepiej. Traci popularność, niewiele nagrywa.

Być moŜe Rose powinna Ŝałować Jancis, ale nie potrafiła się zdobyć na współczucie.

– A więc to koniec wspaniałej kariery? – spytała z odrobiną ciekawości.

– Publiczność jest bezwzględna. – Wzruszył ramionami. – Ocenia piosenkarza na

podstawie najnowszego recitalu czy najnowszej płyty. Odkąd się rozstaliśmy, Jancis nie miała

dobrych piosenek. Nie utrzymała się na szczycie. SprzedaŜ jej płyt spadla, a na koncerty

przychodził mało kto. Kiedy raz coś takiego się zacznie, bardzo trudno jest odzyskać

popularność.

– UwaŜała, Ŝe cię nie potrzebuje. śe da sobie radę sama. Ale nie udało się i chce, byś do

niej wrócił.

– Tak, jej agent mówił, Ŝe próbowała mnie znaleźć, lecz nikt nie wiedział, co się ze mną

dzieje.

– Nie powiedziałeś nawet znajomym czy rodzinie?

– Bliscy znajomi wiedzą, ale nie daliby jej mojego adresu. A jeśli chodzi o rodzinę... –

lekko wzruszył ramionami – to nie mam Ŝadnej. Nie mam pojęcia, kim był mój ojciec, a

matka porzuciła mnie po urodzeniu. Pewnie miała ku temu powody, ale nigdy nie raczyła mi

ich wyjaśnić. Zniknęła na zawsze. Mieszkałem w róŜnych domach dziecka, oddawano mnie

do rozmaitych rodzin zastępczych. Nigdzie jednak dłuŜej nie zagrzałem miejsca. Nie winię

nikogo. Byłem bardzo trudnym dzieckiem. Patrzyła na niego, zupełnie wstrząśnięta.

– To straszne! Nikt nie powinien mieć takiego dzieciństwa.

– Nie było aŜ tak źle – odparł szybko, widząc na jej twarzy smutek. – Pamiętam i miłe

chwile. Zawarłem kilka dobrych przyjaźni, bo widzisz, takie dzieci na ogół trzymają się

razem. Do dziś dnia utrzymujemy ze sobą kontakt.

Rose była do głębi poruszona. Sama miała takie szczęśliwe dzieciństwo, Ŝe nie potrafiła

znieść myśli o tym, Ŝe ktoś moŜe nie mieć rodziny, nikogo, kto okazałby pomoc w potrzebie,

nikogo, kto zatroszczyłby się tak, jak troszczą się tylko kochający rodzice.

Dławiło ją w gardle i przez kilka minut nie była w stanie mówić. Nathan teŜ milczał,

jakby domyślając się, Ŝe Rose potrzebuje trochę czasu, by ochłonąć. Chciała zadać mu kilka

pytań, ale stało się to niemoŜliwe, bo nagle drzwi się otworzyły i do kuchni wpłynęła Jancis.

Kiedy zobaczyła Rose, twarz natychmiast jej się zmieniła. Zimne niebieskie oczy nabrały

twardego wyrazu, usta się zacisnęły. Ale Rose była w takim nastroju, Ŝe nie chciała

konfrontacji. Wstała i ruszyła w stronę drzwi wychodzących na ogród.

– Mam duŜo pracy – powiedziała szybko. – Do zobaczenia. – I uciekła na świeŜe

powietrze. Odczula wielką ulgę, bo Lyncombe Manor z Jancis Kendall nie było juŜ tym

samym domem.

Poszła aŜ na sam koniec ogrodu. Rosło tam kilka zapuszczonych krzewów, które trzeba

było przystrzyc. Zabrała się do pracy, ale wciąŜ myślała o Nathanie. Nic dziwnego, Ŝe tak

szaleńczo zakochał się w Jancis. Nie zaznał w Ŝyciu uczucia, więc desperacko go szukał.

Prześladował go pech i wybrał kobietę, która była niezdolna do miłości. Potrafiła jedynie

traktować ludzi instrumentalnie i manipulować nimi.

Rose westchnęła. Hm, znów ta Jancis. A więc Nathan pojechał i przywiózł ją tutaj z

własnej woli. Tylko czy naprawdę była to dla niego sprawa zakończona? A moŜe skorzystał z

pretekstu, bo pragnął, Ŝeby Jancis wróciła?

Rose nie znała odpowiedzi na te pytania. WciąŜ nękały ją te same wątpliwości. Zdrowy

rozsądek podpowiadał, Ŝe gdyby Nathan nie był pewien swoich uczuć, nie ryzykowałby

ponownego spotkania. Lecz kiedy tylko w głowie Rose pojawiała się myśl o Jancis, górę

brało jakieś obłąkańcze zamroczenie. Jancis – była kochanka Nathana. Jancis – która tak

pięknie wykonywała jego piosenki. Jancis – która pragnęła teraz Nathana bardziej niŜ

kiedykolwiek. Rose była w wielu sprawach niedoświadczona, lecz jedno wiedziała na pewno:

jeŜeli czujemy, Ŝe ktoś nas pragnie, to moŜemy w sobie obudzić podobnie silne pragnienie. Z

całą pewnością wiedziała o tym równieŜ Jancis.

Rose z nadmierną gorliwością przycinała krzewy. Prawie zupełnie wygoliła forsycję.

Kiedy zdała sobie z tego sprawę, rzuciła sekatory i zmęczona otarła czoło. To nie ma sensu.

Zostawi tę robotę, zanim wyrządzi więcej szkód. Nagle usłyszała kobiecy głos:

– Nie znam się na ogrodnictwie, ale chyba tak się krzewów nie strzyŜe?

Przymknęła oczy. Naprawdę nie miała ochoty patrzeć teraz na Jancis Kendall.

– MoŜliwe – powiedziała obojętnie. – Czy pani czegoś sobie Ŝyczy?

– Myślę, Ŝe powinnyśmy porozmawiać. Zamieniłyśmy tylko kilka słów.

Jancis podeszła bliŜej. Stała w pełnym słońcu, które połyskiwało w jej jasnych włosach.

Miała na sobie białą sukienkę z miękkiego, lejącego się materiału, a na nogach lekkie

sandałki z pasków.

Rose wiedziała, Ŝe wygląda przy niej na okropnie zaniedbaną. Ubrana była bowiem w

spłowiałe dŜinsy, koszulkę miała poplamioną, spływała potem i w ogóle prezentowała się

fatalnie.

Jancis taksowała ją wzrokiem, jak gdyby usiłowała dociec, co' Nathan moŜe w niej

widzieć. Po chwili jednak odpręŜyła się, najwyraźniej uznając, Ŝe Rose nie stanowi dla niej

adnego zagroŜenia.

– Dziwne, Ŝe chce pani tu pracować – zauwaŜyła. – To dość upiorne: zdać się tylko na

towarzystwo Nathana.

– JeŜeli uwaŜa pani towarzystwo Nathana za upiorne, to co pani tu robi?

Starannie wyskubane brwi Jancis leciutko się uniosły.

– Bądźmy ze sobą szczere, dobrze? Nie udawajmy, Ŝe nie wiemy, co się dzieje, bo i po

co. – Piosenkarka odrzuciła kosmyk jasnych włosów, który opadł jej na oczy. – Oczywiście,

e Nathan nie jest upiorny. Ani w łóŜku, ani gdzie indziej. Obie o tym wiemy... a

przynajmniej zakładam, Ŝe wiemy – dodała, patrząc badawczo na Rose, która starała się

zachować kamienny wyraz twarzy, bowiem nie miała zamiaru pozwolić się sprowokować.

– Owszem, udawałam, ze mi na nim nie zaleŜy – ciągnęła Jancis. – Utrzymywałam go w

ciągłym napięciu, a Nathan rozwścieczony to coś zupełnie specjalnego. – Przymknęła oczy,

jak gdyby przypominając sobie pewne sceny.

Rose zadrŜała. To było nie do zniesienia.

– Potem – mówiła piosenkarka – popełniłam błąd uwaŜając, Ŝe dam sobie radę bez niego.

Byłam u szczytu kariery, miałam wszystko: pieniądze, sławę, najlepsze płyty i otaczał mnie

rój wielbicieli. Pytałam sama siebie: po co mi potrzebny Nathan? Musiałam dzielić się z nim

zyskiem, nie było mi to na rękę. Zagrała chciwość. Chciałam mieć wszystko i postanowiłam

go rzucić...

– Nathan twierdzi, Ŝe to on panią rzucił – wycedziła Rose przez zaciśnięte zęby.

Ta uwaga rozzłościła Jancis. Wolała, by ludzie przyjmowali wyłącznie jej wersję.

– Tak czy owak, Nathan odszedł – powiedziała z sarkazmem. – Bardzo prędko

uświadomiłam sobie, Ŝe popełniłam wielki błąd. Potrzebowałam go. Chciałam, by wrócił. Ale

nie wiedziałam, gdzie jest. Jakby się rozpłynął. Nikt nie wiedział, co się z nim dzieje.

– A moŜe to on nie chciał, by wiedziano, co robi – odparowała Rose. – I jest pani pewna,

e chodziło pani rzeczywiście o samego Nathana? Nie o jego piosenki? Bo – o ile się nie mylę

– nie najlepiej sobie pani bez nich radzi, prawda?

Rose wiedziała, Ŝe jest okrutna, lecz było jej wszystko jedno. Jancis zadała juŜ dość

cierpienia, i to z rozmysłem. Niech więc teraz sama cierpi.

Twarz Jancis wykrzywił grymas. Nie była juŜ taka piękna. Oczy jej się zwęziły.

– Tak, chcę, by znów dla mnie pisał – powiedziała twardo. – I chcę znowu z nim

występować. Postanowiłam wrócić do starego układu.

– Nie zawsze człowiekowi udaje się mieć to, czego chce.

– Ale mnie się uda – stwierdziła Jancis z przekonaniem. – Znam Nathana. Wiem, co go

inspiruje, co lubi. Tym razem na pewno zobaczy mnie inną. PokaŜę, Ŝe mnie teŜ moŜna

zranić. Zawsze tego chciał. Chciał, bym się przed nim ugięła, bym okazała słabość. Wtedy nie

potrafi mi się oprzeć.

Rose odwróciła się, podniosła narzędzia ogrodnicze i powoli odeszła.

– MoŜe się pani pakować! – zawołała za nią Jancis. – Nathan nigdy nie będzie naleŜał do

pani. To mnie zawsze pragnął i mogę go odzyskać, kiedy tylko zechcę. Pani mu się tylko po

prostu nawinęła pod rękę!

Rose zakręciło się w głowie, ale nie chciała okazać słabości. Nie zwracaj uwagi na tę

przeklętą babę, mówiła sobie. Po prostu idź przed siebie. Im dalej od niej, tym lepiej będziesz

się czuła.

ChociaŜ Jancis znikła jej z oczu, Rose nadal czuła dojmujący niepokój. Czy dlatego, Ŝe

bała się, iŜ jej rywalka ma rację? Jancis powiedziała, Ŝe Nathan obdarzył ją, Rose, swoim

zainteresowaniem tylko dlatego, Ŝe była pod ręką, a to potwierdzało jej najgorsze przeczucia.

MoŜe i podobała się Nathanowi, moŜe i pragnął jej, ale jeŜeli jego uczucie do Jancis miało

okazać się silniejsze, nie mogłaby z tą świadomością Ŝyć.

Nie poszła do domu; resztę dnia spędziła w ogrodzie. Wpadała tylko na krótkie posiłki,

kiedy była pewna, Ŝe Ŝadne z nich nie kręci się w pobliŜu. Wiedziała jednak, jak Nathan

spędził dzień – przez otwarte okna słychać było dźwięki muzyki. Ale czy była z nim Jancis?

Rose przeŜywała katusze zazdrości. Późnym popołudniem odkryła, Ŝe Jancis teŜ jest w

ogrodzie i dokonuje cudów, by znajdować się jak najbliŜej Nathana. Usadowiła się w ślicznej

pozie w cieniu pod drzewem naprzeciwko okien, tak by widział ją za kaŜdym razem, kiedy

podnosił głowę znad klawiatury.

Rose wróciła do domu, gdy zrobiło się juŜ tak ciemno, Ŝe dłuŜej nie moŜna było

pracować. Wróciła niechętnie, chociaŜ padała ze zmęczenia i wszystko ją bolało. Miała

nadzieję, Ŝe moŜe dzięki temu szybko zaśnie i wreszcie będzie spała jak zabita. Czuła, iŜ

potrzebuje co najmniej kilkunastu godzin nieprzerwanego snu. W przeciwnym razie będzie z

nią źle.

Ledwie starczyło jej sił, by przygotować sobie coś do jedzenia. ZdąŜyła przełknąć

pierwszy kęs, kiedy drzwi się otworzyły i do kuchni wszedł Nathan.

– Dlaczego sama tu siedzisz? – spytał ze zdziwieniem. – Jesteśmy z Jancis w salonie.

Zabierz kolację i chodź do nas.

– SłuŜba zazwyczaj jada w kuchni. Patrzył na nią przez długą chwilę.

– Ty chyba Ŝartujesz?

– Czy wyglądam na kogoś, komu jest do śmiechu? Stał jeszcze przez chwilę, a potem

podszedł i usiadł naprzeciw niej. Rose przerwała jedzenie. Nagle straciła apetyt.

– Wyglądasz, jakbyś marzyła tylko o jednym: wykąpać się i połoŜyć do łóŜka...

– Jednym słowem, okropnie!

Niespodzianie wyciągnął rękę i odgarnął kosmyk włosów, który opadł jej na oczy. Ten

gest zupełnie ją rozstroił. Zapiekło ją pod powiekami i zamrugała, jakby całkiem nie w porę

zbierało jej się na płacz.

– Popełniłem wielki błąd, przywoŜąc tutaj Jancis? Nie spodziewała się, Ŝe Nathan powie

coś podobnego, wiec nie wiedziała, jak zareagować.

– UwaŜałem, Ŝe to nam pomoŜe rozwiązać nasze problemy. Nie miałem zamiaru ich

pogłębiać.

– Nie rozumiem, jak jej przyjazd moŜe cokolwiek rozwiązać – mruknęła.

– Najlepszym sposobem na unieszkodliwienie ducha jest zobaczyć go na własne oczy i

stawić mu czoło. Nie chcę, by duch Jancis straszył nas przez resztę Ŝycia.

– Jesteś pewien, Ŝe nie przywiozłeś jej tutaj tylko dlatego, Ŝe miałeś ochotę znowu ją

widzieć?

Nathan, ze zmienioną twarzą, cofnął rękę.

– JuŜ o tym rozmawialiśmy – powiedział stanowczo. – Nie chcę do tego wracać.

– Nie rozumiem dlaczego – nastawała Rose. – Ja nie chciałam jej widzieć. Nie chciałam

nic o niej wiedzieć. I oto zjawiła się, znów jest w twoim Ŝyciu. Jakim sposobem? Bo sam ją

przywiozłeś!

– JuŜ ci wyjaśniałem, dlaczego to zrobiłem! – Spojrzał na nią gniewnie. – JeŜeli tego nie

pojmujesz, to widać między nami nie jest tak dobrze, jak myślałem.

Rose wstała od stołu.

– Chyba zaczynam coraz lepiej rozumieć.

– Dokąd idziesz? – spytał ostro.

– Do siebie. Spędzenie wieczoru z tobą i Jancis przekracza moje moŜliwości!

– Nie zjadłaś kolacji.

– Ona moŜe ją zjeść! – rzuciła, otwierając zamaszyście drzwi. – Chce mieć wszystko to,

co, moim zdaniem, było moje. Niech więc zje teŜ moją kolację.

Wypadła z kuchni, trzaskając drzwiami. Wiedziała, Ŝe zachowuje się dziecinnie, ale było

jej wszystko jedno. Pozwoliła sobie na ten wybuch i od razu poczuła się lepiej – wreszcie

minęły jej nudności.

Ruszyła prosto do wschodniego skrzydła. Zrobiła sobie długą kąpiel, umyła włosy, a

potem usiadła i rozczesywała złotobrązowe loki, aŜ wyschły.

Myślała... miała nadzieję?... Ŝe moŜe Nathan przyjdzie tu do niej, lecz na schodach

panowała cisza. Pewnie tak mu tam dobrze, Ŝe zupełnie o mnie zapomniał, pomyślała. Jedno

było absolutnie pewne: Jancis niewątpliwie zrobi wszystko, by jak najlepiej wykorzystać

kaŜdą chwilę swojego sam na sam z Nathanem. Ciekawe, czy juŜ odstawia scenę, która ma

mu uświadomić, Ŝe ją teŜ moŜna zranić? Opowiada Nathanowi, Ŝe go potrzebuje, Ŝe

naprawdę go kocha, Ŝe nie potrafi bez niego Ŝyć? A on się na to daje nabrać?

Rose odłoŜyła z rozmachem szczotkę, niewiele sobie robiąc z tego, Ŝe zarysowała politurę

toaletki.

– MęŜczyźni są tacy łatwowierni – mruknęła do siebie. – Zwłaszcza kiedy chodzi o

kobiety. Wszystkie te kłamstwa Nathan bierze pewnie za prawdę.

WłoŜyła nocną koszulę, chociaŜ wiedziała, Ŝe nie pójdzie jeszcze spać. Zmęczenie jakby

minęło, a w dodatku odezwał się głód. Postanowiła zejść do kuchni i zrobić sobie kanapkę,

lecz najpierw musiała się upewnić, Ŝe nie wpadnie ani na Nathana, ani na Jancis.

Wschodnie skrzydło zostało dobudowane pod kątem prostym, widać więc z niego było

główną część budynku. Nigdzie nie paliło się światło, z czego mogło wynikać, Ŝe Jancis i

Nathan poszli spać. Rose nie chciała dopuścić do siebie myśli, Ŝe moŜe poszli spać razem. Jak

na jeden dzień miała dość przeŜyć. Zeszła cichutko na dół i doszła aŜ do kuchni, nie zapalając

wiatła. Szybko zrobiła sobie kanapkę, którą zamierzała zjeść w swoim pokoju. Wbiegła po

schodach i juŜ miała wejść do korytarza prowadzącego do wschodniego skrzydła, gdy nagle

coś zaskrzypiało.

– Jest tam ktoś?! – zawołała drŜącym głosem.

– Oczywiście – odezwał się Nathan. – A co, myślałaś, Ŝe to duch Lyncombe?

Chwilę później stał przy niej. Było ciemno, prawie go nie widziała. Poruszyła się

niespokojnie. Ostatnio w jego obecności czuła się niezręcznie, zwłaszcza gdy stali tak blisko

siebie.

– UwaŜaj, bo upuścisz kanapkę – ostrzegł ją rozbawionym głosem.

– Skąd wiesz, Ŝe trzymam kanapkę? Obserwowałeś mnie?

– Właściwie nie. Siedziałem po prostu w duŜym pokoju i słyszałem, Ŝe schodzisz do

kuchni, domyśliłem się więc, Ŝe robisz sobie coś do jedzenia.

– Ale wszędzie było ciemno.

– Bo pogasiłem wszystkie światła.

– Dlaczego?

– Chciałem sobie posiedzieć i pomyśleć. A po ciemku myśli się lepiej.

No, przynajmniej był sam, pomyślała Rose z ulgą. Okropne sceny, jakie miała jeszcze

przed oczami, były jedynie wytworem jej własnej wyobraźni.

– Dlaczego za mną idziesz? – spytała po chwili.

– Chyba to oczywiste. Znudziło mnie własne towarzystwo. Chcę z kimś spędzić noc. A

dokładniej mówiąc, chcę ją spędzić z tobą.

– Nie! – zaoponowała gwałtownie. Nabrał powietrza w płuca.

– To przynajmniej jasno i wyraźnie powiedziane – odparł w końcu, ale juŜ nie tak

swobodnie.

– Przepraszam, jeśli cię uraziłam. Ale powiedziałam, co myślę – dodała szybko, czując,

e Nathan zbliŜa się do niej.

– Jesteś pewna? – spytał cichutko, przesuwając dłonią po jej plecach.

Przez chwilę nie była w stanie mówić. Głos uwiązł jej w gardle. ZadrŜała.

Przesunął palcami wyŜej i pieścił wraŜliwą skórę na karku. Oddychał coraz szybciej. Tak

odpowiadał na bliskość Rose, a kiedy pochylił się, szukając jej ust, poczuła, Ŝe jej pragnie.

Wiedziała, Ŝe jeśli pozwoli mu się pocałować, będzie zgubiona. W ostatniej chwili

odwróciła głowę. Mruknął z niezadowoleniem i przysunął się bliŜej, chcąc ją przyciągnąć do

siebie.

– Proszę cię, nie!

– Dlaczego?

– Bo nie. Nie chcę, kiedy ona tu jest. Zdumiało go to, co powiedziała. Puścił ją, cofnął się

i patrzył na nią w ciemności.

– Jesteś pewna, Ŝe tylko dlatego?

– Tak.

– W takim razie będę musiał coś z tym wszystkim zrobić – powiedział swobodnym, a

nawet lekko kpiącym tonem. – Tak dalej być nie moŜe, nie wytrzymam. – Delikatnie ją

odepchnął. – Wracaj więc teraz do siebie, zjedz kolację, śpij dobrze, a jutro rano postaramy

się to wszystko jakoś rozwiązać.

Powłócząc nogami, Rose poszła do pokoju. Zamknęła za sobą drzwi i odłoŜyła na bok

kanapkę. Nie miała juŜ apetytu, pragnęła czegoś innego. Uświadomiła sobie; Ŝe wcale nie

chciała, Ŝeby Nathan odszedł. Dlaczego więc na to pozwoliła?

Powiedziała mu bowiem prawdę – w tym domu panoszyło się widmo Jancis. I Ŝadne

egzorcyzmy na pewno go stąd nie przepędzą. A nawet najdłuŜsze kochanie się.

Wczołgała się do łóŜka i próbowała zasnąć, ale nie mogła. Kiedy zegar na dole wybił

północ, wstała i podeszła do okna. W pokoju było duszno, otworzyła więc szerzej okno.

Nagle z dołu dobiegło ją skrzypienie otwieranych drzwi. Zamarła.

Chwilę później usłyszała głos.

– Nathan, chodź – mówiła Jancis. – Będzie cudownie. Pamiętasz ten ostatni raz, kiedy

pływaliśmy razem o północy? Na Riwierze, pod koniec naszego tournee po Europie.

Pamiętam teŜ, jak to się zakończyło...

Rozległ się stłumiony kobiecy śmiech.

Rose ścierpła skóra. Nienawidziła tej kobiety. Po raz pierwszy w Ŝyciu tak bardzo kogoś

nienawidziła. Lecz uczucie to było silniejsze od niej.

Nie, ta niemoŜliwe, Nathan z nią nie pójdzie, myślała gorączkowo. Schowała się za

firankę i czekała. Z pewnością Nathan zaraz odpowie Jancis, Ŝeby poszła sama. Ku swojemu

zdumieniu zobaczyła, Ŝe spokojnie ruszył za nią. Wydawało się jej to czymś

niewiarygodnym, trudno było jednak, nawet w ciemnościach, nie rozpoznać jego smukłej

sylwetki.

Rose zamknęła oczy. Nie chciała na to patrzeć! Ale po chwili oprzytomniała. Uznała, Ŝe

lepiej jest wszystko zobaczyć, wiedzieć, co się właściwie dzieje. Znów powróciły nudności.

PrzecieŜ dopiero co Nathan mówił jej, Ŝe rano postara się to wszystko jakoś rozwiązać. MoŜe

zrozumiała go opacznie?

Wsunęła na stopy miękkie sandały, lecz pozostała w nocnej koszuli. Zbiegła na dół i

wypadła do ogrodu.

Zniknęli jej z oczu, ale juŜ wiedziała, dokąd poszli. Do zatoczki u wylotu doliny. Tej

zatoczki, gdzie Nathan powiedział jej, Ŝe ma piękne piersi... Zmusiła się, by o tym nie myśleć.

Przywiodłoby ją to do szaleństwa. Szła ścieŜką prosto przed siebie i mimo ciemności ani razu

się nie potknęła. Noc była ciepła i pełna zapachów, ale gdyby nawet szalała śnieŜyca, Rose i

tak szłaby uparcie dalej, przeraŜona tym, co moŜe zobaczyć, a jednak niezdolna zawrócić.

Kiedy wreszcie dotarła do zatoczki, zobaczyła, Ŝe Jan cis i Nathan juŜ tam są. Fale

przybijały do brzegu, połyskując srebrnym światłem księŜyca. Rose zatrzymała się u wejścia,

za skałami. Wiedziała, Ŝe nikt jej nie dostrzeŜe, podczas gdy ona miała doskonały widok na

całą plaŜę.

Jancis zaczynała się właśnie rozbierać. Bez Ŝadnych zahamowań zrzuciła sukienkę i

koronkową halkę, a zaraz potem biustonosz i figi. Stała tak zupełnie naga w świetle księŜyca.

Miała piękną figurę. Pełne, strome piersi, wąską talię, szczupłe biodra. Rose niemal jęknęła.

PrzecieŜ nie moŜe z nią konkurować!

Przez cały czas jednak tliła się w niej nadzieja, Ŝe Nathan opamięta się, odejdzie, zanim

posuną się za daleko. Tymczasem on teŜ zaczął się rozbierać. Rose objęła spojrzeniem jego

ciało i zadrŜała. Zbyt dobrze pamiętała, jak delikatnie budził w niej rozkosz.

Pamiętała zbyt wiele rzeczy, których chyba nigdy, na pewno nigdy, nie zapomni.

Jancis była juŜ w wodzie. Nathan wskoczył i popłynął w morze, zostawiając ją przy

brzegu.

Rose wiedziała, Ŝe powinna odejść. Widziała juŜ dostatecznie duŜo. Lecz coś nie

pozwalało jej ruszyć się z miejsca – jakaś przewrotna siła, która kazała zostać i zobaczyć

jeszcze więcej.

W końcu wyszli z wody. Rose modliła się o to, by wszystkie podejrzenia okazały się

bezpodstawne. Mogli przecieŜ po prostu przyjść tu popływać. No tak, ale wtedy wzięliby ze

sobą kostiumy. Co z tego, Ŝe są nadzy? To jeszcze nic strasznego, przecieŜ to para dawnych

przyjaciół.

Nie, nie przyjaciół, kochanków, poprawiła się zaraz. A to istotna róŜnica.

Kiedy podeszli do swoich ubrań, marzyła, by zaczęli je szybko wkładać. Serce jej jednak

stanęło, kiedy Jancis połoŜyła dłoń na mokrym ramieniu Nathana i zaczęła je gładzić.

Odwróć się od niej i odejdź, błagała go w myślach . Rose. Zrób to, proszę.

Lecz Nathan stał nieporuszony. Nie cofnął się równieŜ wtedy, kiedy Jancis przysunęła

się, uniosła głowę i zaczęła szukać ustami jego ust, pieszcząc go coraz natarczywiej.

Tego juŜ było za wiele. Rose nie mogła na to patrzeć. Z jękiem rozpaczy odwróciła się i

pomknęła jak strzała do domu. Nie wiedziała nawet, jak i kiedy znalazła się w swoim pokoju.

Szaleńczy bieg wydał jej się nierealny. Zerwała z siebie koszulę, wciągnęła dŜinsy i bluzę, po

czym rzuciła się do szafy i szuflad i zaczęła wyciągać z nich swoje rzeczy.

Wrzucając wszystko do walizki, mówiła sobie, Ŝe niepotrzebnie się śpieszy – Nathan

będzie jeszcze długo zajęty. Nie chciała zostać w tym domu ani chwili dłuŜej, lecz przysiadła

na łóŜku, by ochłonąć. PrzecieŜ zaraz będzie prowadzić samochód. Kiedy udało jej się

odzyskać panowanie nad sobą, chwyciła bagaŜe i zniosła je na dół. Dopiero tam uprzytomniła

sobie, Ŝe nie wie, gdzie ma kluczyki. PrzeraŜona, zaczęła przetrząsać swoje rzeczy.

Wydawało jej się, Ŝe trwa to całe wieki. Musiała przecieŜ odjechać przed powrotem Nathana i

Jancis.

Wreszcie znalazła kluczyki w torbie; wsunęły się za podszewkę. Z westchnieniem ulgi

ruszyła do samochodu, wrzuciła na tył bagaŜe i wskoczyła do środka.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Droga wiodąca z Lyncombe Manor była zupełnie nie oświetlona. Rose wiedziała, Ŝe

jedzie o wiele za szybko, lecz mimo to nie przestawała naciskać nogą na pedał gazu.

Samochód zarzucał na zakrętach, modliła się więc tylko, Ŝeby nic nie jechało z naprzeciwka.

Tym bardziej Ŝe widziała jak przez mgłę, gdyŜ z oczu płynęły jej łzy. Ocierała je wierzchem

dłoni, lecz niewiele to pomagało, bo nie potrafiła powstrzymać się od płaczu.

Przed nią rozciągał się prosty odcinek drogi, przyśpieszyła więc jeszcze bardziej. Nagle

zobaczyła ostry zakręt. Wiedziała, Ŝe nie da rady, Ŝe go nie weźmie. Wcisnęła z całej siły

pedał hamulca. Samochód zaczął tańczyć, aŜ wpadł w długi poślizg. Próbowała z niego

wyjść, ale było za późno. Wypadła z drogi i zdąŜyła tylko pomyśleć, Ŝe nic juŜ nie moŜe

zrobić. Katastrofa była nieunikniona.

Samochód uderzył w wał z jednej strony drogi, odbił się, cofnął i wpadł do rowu po

przeciwnej stronie. Silnik zgasł, zapanowała dziwna cisza.

Rose potłukła się, doznała wstrząsu, ale szybko uświadomiła sobie, Ŝe nie jest powaŜnie

ranna. Z Lyncombe Manor odjeŜdŜała co prawda w szalonym pośpiechu, lecz odruchowo

zapięła pas. Uchroniło ją to przed powaŜnymi obraŜeniami.

Przez długi czas siedziała dygocząc. Wstrząśnięta wypadkiem, który był jak gdyby

ukoronowaniem dramatycznych przeŜyć tej nocy, nie mogła odzyskać równowagi. W końcu

jednak doszła trochę do siebie, rozluźniła się, usiadła wygodniej i wciąŜ lekko drŜącymi

palcami przekręciła kluczyk i zapaliła silnik.

Owszem, silnik pracował, lecz mimo to samochód stał w miejscu. Musiał zostać

powaŜnie uszkodzony. Rose patrzyła tępo w ciemność przed sobą. Co powinna teraz zrobić?

Wrócić do Lyncombe Manor i zadzwonić do warsztatu w miasteczku? Nie, nigdy, przenigdy

nie przestąpi juŜ progu tego domu!

Pozostało jej więc tylko pójść pieszo w przeciwną stronę. Wiedziała jednak, Ŝe niestety

zdąŜyła odjechać niedaleko od Lyncombe Manor, a to oznaczało, iŜ do najbliŜszego domu

musiałaby maszerować ciemną drogą kilka kilometrów. Tymczasem nie czuła się na siłach,

by przejść nawet kilka metrów.

Siedziała więc nadal w samochodzie, najzupełniej bezradna. Ramiona jej opadły i czuła,

e zaraz się rozpłacze. To wszystko, co się wydarzyło, załamało ją i przygniotło.

Nagle spostrzegła z tyłu światła na drodze. Jakiś samochód? Pomyślała z nadzieją, Ŝe

moŜe ktoś się zatrzyma i udzieli jej pomocy.

Tak, był to samochód. Zatrzymał się. Nie mogła uwierzyć, Ŝe wreszcie spotkało ją coś

dobrego. Zobaczyła wysoką postać biegnącą w jej stronę. Och nie! Poczuła ucisk w gardle.

NiemoŜliwe!

Nathan szarpnął drzwi i usiadł przy niej.

– Co się, do diabła, stało?! Jesteś ranna? Cholera! Ciemno tu, nic nie widzę.

Przycisnął włącznik lampki, która cudem się zapaliła. Rose zobaczyła bladą, przeraŜoną

twarz Nathana i poczuła dotyk jego ręki, jakby chciał się upewnić, czy nic jej nie jest.

– Nie, daj spokój, nic mi się nie stało. – Cofnęła się odruchowo.

– JeŜeli nic ci się nie stało, to dlaczego siedzisz w zepsutym samochodzie w środku nocy?

– Chciałam się wynieść – odparła drŜącym głosem. – Ale nawalił mi samochód.

– Od kogo chciałaś się wynieść? Ode mnie?

– Tak, od ciebie! – rzuciła wyzywająco. Oparł się o siedzenie i odsunął od Rose.

– Widziałaś, co się tej nocy wydarzyło? – spytał w końcu stanowczo. – To znaczy na

plaŜy?

Nie chciała o tym mówić. Nie chciała nawet o tym myśleć.

– Wiem, Ŝe poszłaś za nami do zatoczki – ciągnął tym samym tonem. – Wracając do

domu, znalazłem na ścieŜce twój sandałek.

Nie pamiętała, Ŝe go zgubiła. Nic w tym dziwnego, skoro w ogóle nie pamiętała swego

biegu do domu.

– Co widziałaś? – spytał, patrząc jej w oczy z niepokojącym napięciem.

– Wystarczająco duŜo – mruknęła.

– Nie sądzę.

– Widziałam was oboje nago! – Podniosła głowę i patrzyła na niego wzburzona. –

Widziałam, jak cię dotykała! Widziałam, jak cię całowała! Co jeszcze miałam zobaczyć?

– Gdybyś została chwilę dłuŜej, zobaczyłabyś, Ŝe do niczego więcej nie doszło!

Spojrzała na niego z pogardą.

– Naprawdę chcesz, Ŝebym w to uwierzyła? MoŜe i nie mam wielkiego doświadczenia...

w kaŜdym razie w porównaniu z nią... ale nie jestem kretynką!

Nathan zaklął cicho. Nagle chwycił ją za ramiona i mocnym szarpnięciem odwrócił do

siebie.

– Zastanów się nad tym, co widziałaś! – rozkazał. – Owszem, byłem nagi. Ale czy byłem

podniecony? Czy wyglądało na to, Ŝe jej pragnę?

– Nie – przyznała czerwieniąc się. – Ale pozwoliłeś, by cię dotykała, Ŝeby cię całowała.

– No, a czy ja zachowywałem się podobnie?

– Nie – odparła po dłuŜszej chwili.

– I nic ci to nie mówi?

Lecz Rose jeszcze nie potrafiła dopuścić głosu rozsądku.

– Przede wszystkim po co poszedłeś z nią nad morze? Dlaczego pozwoliłeś jej tak się do

siebie zbliŜyć?

Tym razem on się zawahał i zwlekał z jasną odpowiedzią.

– MoŜe musiałem coś sobie udowodnić – powiedział w końcu.

– I dlatego musiałeś biegać z nią nago? – prychnęła pogardliwie.

– Uznałem, Ŝe to równie dobry sposób jak kaŜdy inny, Ŝeby całkiem się upewnić, Ŝe juŜ

jej nie pragnę.

Minęło kilka dobrych chwil, zanim Rose odezwała się znowu.

– Ale przecieŜ wciąŜ mi mówiłeś, Ŝe jesteś tego pewien – wydusiła z siebie wreszcie.

– Byłem pewien na dziewięćdziesiąt dziewięć procent. Kiedy przez dłuŜszy czas jest się z

kimś tak blisko, zawsze potem pozostaje lęk, Ŝe nie wszystko do końca się wypaliło. śe ten

ktoś nadal potrafi czymś cię do siebie przyciągnąć. Dlatego tak długo nie chciałem widzieć

Jancis. Jakaś cząstka mnie bała się tego spotkania.

Rose przypomniała sobie, jak mówił, Ŝe oboje muszą się uporać ze swoimi problemami.

Teraz zaczynała rozumieć, co miał na myśli.

– A co by było, gdyby nadal potrafiła cię do siebie przyciągnąć? – spytała juŜ mniej

wrogo.

– Powiedziałbym ci o tym – odparł bez namysłu. – I musielibyśmy razem zdecydować,

czy damy sobie radę z tą dodatkową komplikacją. Ale ten problem nie istnieje. Jancis juŜ

mnie nie pociąga. Udowodniłem to sobie ponad wszelką wątpliwość.

Rose powoli nabierała nadziei. Odczuła tak wielką ulgę, Ŝe aŜ wydało jej się to

nieprawdopodobne.

– Jancis musiała być niezbyt zachwycona, kiedy nie odpowiedziałeś na jej zaloty? –

zauwaŜyła z nutką radości w głosie.

– Zgadza się – odparł lakonicznie.

– Ona naprawdę miała na ciebie ochotę.

– Tak, tym razem naprawdę mnie pragnęła. Ale chyba nie włoŜyłaby w to tyle zapału,

gdyby nie chodziło jej równieŜ o moje piosenki. Ona chce znowu być gwiazdą. Marzy jej się

nowy sukces i wszystko to, co jest z nim związane: dreszcz emocji, pieniądze, pochlebstwa,

popularność. UwaŜała, Ŝe jestem męŜczyzną, który jej w tym pomoŜe.

Rose potrafiła sobie wyobrazić, jak zareagowała Jancis, kiedy pojęła ostatecznie, Ŝe jej

plan się nie powiódł.

– Ona jest w domu? – spytała, wzdrygnąwszy się na samą myśl, Ŝe znów miałaby ją

zobaczyć.

Nathan zauwaŜył to i natychmiast objął ją ramieniem.

– Chyba juŜ wyjechała. Kiedy zrozumiała, Ŝe nie uda jej się mnie uwieść, okropnie się

wściekła. W domu urządziła mi nawet scenę. Po raz pierwszy pokazała swoje prawdziwe

oblicze, no i... Nie powiem, Ŝeby to było specjalnie przyjemne – dodał krzywiąc się. –

Miałem jej juŜ powyŜej uszu. Zdałem sobie sprawę, Ŝe zrobiłem nie najlepiej, przywoŜąc ją

tutaj. Sądziłem, Ŝe rozwiąŜe to nasze problemy, a tak naprawdę to tylko odepchnęło cif ode

mnie. Powiedziałem Jancis, Ŝeby zadzwoniła po taksówkę i odjechała.

– O pierwszej w nocy?

– Było mi wszystko jedno. Chciałem, Ŝeby raz na zawsze wyniosła się z mojego domu i z

mojego Ŝycia. Pewnie tego nie zauwaŜyłaś, ale kilka minut temu minął nas samochód.

Musiała w nim być Jancis.

Spojrzała na niego niepewnie.

– To co teraz zrobimy?

– Chyba wrócimy do domu.

Dom... Rose delektowała się tym słowem. Lyncombe Manor zasługiwało na to miano.

Zwłaszcza teraz, kiedy nie było juŜ tam Jancis.

Nathan pomógł jej wysiąść z uszkodzonego samochodu i obejmując ją wpół, poprowadził

do swojego, który stał kilka metrów dalej. Wzdychając z ulgą, opadła na siedzenie. Jechali z

powrotem do Lyncombe Manor. Ani na chwilę nie spuściła wzroku z bladej, majaczącej w

mroku twarzy Nathana.

Wysiedli na podjeździe i trzymając się za ręce, ruszyli w stronę domu. Serce biło jej coraz

mocniej. Wiedziała, Ŝe i on jest rozgorączkowany, bo palcami wyczuwała jego przyspieszony

puls.

Kiedy stanęli w holu, Nathan zwrócił się do niej.

– Wypędziliśmy juŜ stąd ducha Jancis, jak więc spędzimy resztę nocy? – spytał cicho,

lecz zanim zdąŜyła odpowiedzieć, podniósł głowę. – Czujesz ten zapach? – zaniepokoił się.

Rzeczywiście, w powietrzu unosił się swąd, coraz bardziej intensywny.

– To ta dziwka! Ostrzegała mnie, Ŝe jeszcze jej zapłacę, i podpaliła dom! – krzyknął

Nathan i rzucił się biegiem naprzód. Rose oniemiała na chwilę, po czym pomknęła za nim.

Pędził do wschodniego skrzydła, na końcu korytarza raptownie się zatrzymał. JuŜ

wiedział, gdzie się pali – dym, który wisiał w całym korytarzu, wydobywał się szparą spod

drzwi pokoju.

– W duŜym pokoju jest gaśnica! Pobiegnę po nią! – Chwycił Rose za rękę. – A ty leć

zadzwonić do straŜy, potem weź gaśnicę z kuchni i przynieś ją tutaj.

– Tylko uwaŜaj!

– Leć juŜ! – Popchnął ją lekko.

Nie trzeba jej było powtarzać dwa razy. Pomknęła do telefonu i drŜąc z emocji, wykręciła

numer. Na szczęście natychmiast podniesiono słuchawkę. Szybko wyrzuciła z siebie

odpowiedzi na wszystkie pytania. Kiedy juŜ upewniła się, Ŝe straŜ zaraz przyjedzie, pobiegła

do kuchni po gaśnicę. Gaśnica okazała się jednak strasznie cięŜka, ciągnęła więc ją po

posadzce aŜ do korytarza, gdzie Nathan walczył z poŜarem.

Drzwi do pokoju, z którego szedł dym, były juŜ otwarte. W środku buchały płomienie.

Rose stanęła oniemiała z przeraŜenia. Nie sposób okiełznać tego poŜaru, pomyślała. Nie damy

rady. Nie moŜna ugasić płonącego lasu wiadrem wody.

Gaśnica była juŜ pusta. Nathan odrzucił ją na bok.

– Nie jest najgorzej. Udało mi się trochę z tym uporać, ale nie wolno nam dopuścić do

tego, Ŝeby ogień przeniósł się dalej – powiedział, biorąc od Rose drugą gaśnicę.

– Ale co robić?

– Chcę stąd wynieść łatwo palne rzeczy.

– Poparzysz się na śmierć!

– SkądŜe! Będę je do ciebie rzucał. UwaŜaj tylko, czy coś się przypadkiem nie tli, Ŝeby

nie zaprószyć ognia w korytarzu.

Ruszył do pokoju z drugą gaśnicą, tłumiąc płomienie przed sobą. Rose nie mogła na to

patrzeć. Nie przeŜyłaby, gdyby mu się coś stało.

Nathan zerwał cięŜkie zasłony i rzucił je do korytarza. Zaczynały się juŜ tlić na brzegach,

Rose stłumiła ogień nogami. Wkrótce za drzwiami pokoju znalazły się poduszki, czasopisma,

dwa małe stoliki. Nathan wyrzucił wszystko, co mogłoby podsycać płomienie. Była to jednak

bitwa, której nie sposób było wygrać. Ogień się rozprzestrzeniał. Rose spostrzegła, Ŝe języki

płomieni prawie dosięgają Nathana i serce w niej zamarło.

– Wychodź natychmiast! – krzyknęła.

Nie zareagował na jej wezwanie, wpadła więc do pokoju i chwyciwszy Nathana za

koszulę, zaczęła go stamtąd wyciągać. Chwilę później właśnie w tym miejscu wyrosła ściana

płomieni. Dopiero wtedy Nathan zrozumiał, w jakim niebezpieczeństwie się znajdował.

Kaszlał od gryzącego dymu.

– Czy w szopie z narzędziami jest wąŜ? – zwrócił się do niej, odzyskawszy równowagę.

Nie pamiętała dokładnie.

– Chyba tak – odparła dopiero po chwili.

– Idź sprawdzić. JeŜeli jest, przykręć go do kranu w kuchni. Szybko!

Nie chciała zostawiać Nathana samego. Bała się, Ŝe chcąc ratować dom, zrobi coś

nierozsądnego. OpróŜnili juŜ drugą gaśnicę, a nie wiadomo było, kiedy przyjedzie straŜ.

Wybiegła z domu, przemknęła przez podwórze, a gdy dopadła do szopy, stanęła

niezdecydowana. Było przecieŜ zupełnie ciemno, a nie zabrała ze sobą latarki. Szkoda czasu,

by wracać, pomyślała. Trzeba sobie poradzić po ciemku.

Przedzierając się przez pomieszczenie wypełnione kosiarkami, łopatami, grabiami i

sekatorami, potknęła się o taczkę, skręciła nogę w kostce i zahaczyła o miotłę. Wzrok

przywykł juŜ trochę do ciemności, ale nadal dobrze nie widziała. W końcu stanęła i zaczęła

po prostu szukać po omacku. MoŜe natrafi na coś, co jej opuchnięte, sztywne, pokaleczone

palce uznają za gumowy wąŜ.

Miała prawdziwe szczęście, bo znalazła go juŜ po chwili, lecz pojawił się nowy problem

– wąŜ był długi i bardzo cięŜki. Rose przypomniała sobie o taczce. W szaleńczym tempie

zaczęła wsuwać go na nią i skręcać. AŜ wreszcie bez tchu, pchając taczkę, dotarła do kuchni.

Na szczęście zaraz pojawił się tam Nathan. Dość szybko udało im się uporać z

podłączeniem węŜa do kranu. Wtedy Nathan zaczął go wciągać na górę. Rose została w

kuchni, by na jego polecenie puścić wodę. W końcu pobiegła za nim. Stanęła przeraŜona,

widząc, jak szybko rozprzestrzenił się ogień.

Woda lejąca się z węŜa niewiele mogła juŜ zdziałać. Ogień przygasał w jednym miejscu,

lecz natychmiast wybuchał w drugim.

– Wyjdź z domu! – nakazał Nathan, jakby dopiero teraz uświadomił sobie, Ŝe Rose stoi

obok. – Wyjdź z domu, tu jest zbyt niebezpiecznie.

– Bez ciebie nie wyjdę!

– Tu jest niebezpiecznie!

– To co! Nie zostawię cię tutaj!

Miał taki wyraz twarzy, jakby chciał się z nią zajadle kłócić, lecz nagle mocno ją

pocałował. W tym samym momencie usłyszeli syrenę nadjeŜdŜającego wozu straŜy poŜarnej.

W mgnieniu oka straŜacy zajęli się wszystkim, bezceremonialnie odsuwając na bok Rose

i Nathana. Sprawnie i szybko ugasili poŜar, a następnie zaczęli przeszukiwać dom, Ŝeby się

upewnić, czy nigdzie nic się nie tli.

Kilka godzin później cała akcja została zakończona. Rose nie mogła uwierzyć, Ŝe ta długa

noc teŜ się wreszcie kończy, Ŝe oboje są zdrowi i cali i Ŝe główna część domu niewiele

ucierpiała.

Jeden ze straŜaków zrobił im wykład o tym, jak nie powinno się próbować gasić ognia

bez odpowiedniego sprzętu. Później jednak pozwolił sobie na milszą uwagę. Stwierdził, Ŝe

tak naprawdę to uchronili dom przed wielkim poŜarem. Ogień zniszczył głównie pokój, w

którym został podłoŜony, oraz dwa pokoje nad nim. Poza tym we wschodnim skrzydle wiele

szkód wyrządził dym. Lecz wszystko będzie moŜna odnowić lub odbudować. Rose zdawała

sobie sprawę, Ŝe mieli duŜo szczęścia. Mógł przecieŜ spłonąć cały dom.

StraŜak zalecił im takŜe natychmiastowe badania w szpitalu, ale Ŝadne z nich nie miało

zamiaru się tam wybrać. Jedynym ich pragnieniem było pozostanie we dwójkę w Lyncombe

Manor.

Wreszcie odjechał ostatni wóz i w domu zapanował spokój. Nathan i Rose poszli do

duŜego pokoju, który był nie tknięty przez ogień. Stali tam, patrząc długo na siebie.

– Uratowałaś mi Ŝycie – powiedział Nathan w końcu. – Gdybyś mnie wtedy nie

wyciągnęła z pokoju, spłonąłbym jak wiór.

Rose zadrŜała.

– Nie chcę o tym myśleć – rzekła niepewnie. – Nie teraz. – Spojrzała na niego uwaŜnie. –

A co zrobimy z Jancis?

– Chyba nic. Oboje wiemy, Ŝe to ona podłoŜyła ogień, ale udowodnienie tego w sądzie

byłoby prawie niemoŜliwe.

– Więc. ujdzie jej to płazem?

– PoŜar?... Tak.

– Myślisz, Ŝe to przypadek, iŜ poŜar zaczął się we wschodnim skrzydle? Tam, gdzie ja

mieszkałam?

– Oczywiście, zenie. Jancis jest mściwa. Dzisiaj to dobitnie udowodniła. – Zacisnął usta.

– Ale są sposoby, Ŝeby za to zapłaciła.

– Jakie?

– WciąŜ jeszcze mam bardzo wpływowych znajomych wśród muzyków. Koniec z karierą

tej pani! Od dzisiaj nikt nie będzie zapraszał jej na przesłuchania, Ŝaden z najlepszych

agentów nie zgodzi się jej reprezentować. Jancis nie otrzyma teŜ propozycji kontraktu od

adnej wytwórni płyt. Dotychczas jej kariera była tylko zagroŜona, lecz teraz to juŜ koniec.

– UwaŜasz, Ŝe powinieneś tak postąpić? Czy to uczciwie? – spytała Rose, zagryzając

wargi.

– Po dzisiejszej nocy? – Spojrzał na nią z niedowierzaniem. – I ty masz jeszcze jakieś

skrupuły? PrzecieŜ jedno z nas, czy nawet oboje, mogło zginąć. Jancis podłoŜyła ogień

celowo. Chciała, by ten dom przestał istnieć, a przy okazji my mogliśmy stracić Ŝycie.

– Wiesz... – Zawahała się. – Myślę, Ŝe utrata ciebie i twoich piosenek to juŜ

wystarczająca kara.

– Jesteś za miękka – powiedział, potrząsając głową, ale nagle uśmiechnął się lekko. –

MoŜe równieŜ dlatego chcę z tobą być. Więc jeŜeli i ty naprawdę tego chcesz...

– Tak. Nienawidzę jej' – wyznała – i nie chcę być do niej w niczym podobna. Gdybyśmy

zniszczyli jej i tak juŜ zachwianą karierę, oznaczałoby to, Ŝe jesteśmy tak samo mściwi jak

ona.

Poddał się, wzruszywszy ramionami.

– Nie będę więc nigdzie dzwonił. I spróbujmy do końca Ŝycia nie wymawiać jej imienia.

Do końca Ŝycia... Zabrzmiało to tak, jakby miał jakieś bardzo dalekosięŜne plany

dotyczące ich dwojga. Po dzisiejszej nocy chciała wreszcie uwierzyć, Ŝe naprawdę mają przed

sobą przyszłość.

– Czy próbujesz mi powiedzieć, Ŝe chciałbyś, abym tu została? – spytała nieśmiało.

– Właściwie... – Nathan przyjął nonszalancką pozę – to chciałbym ci ofiarować

Lyncombe Manor w prezencie ślubnym. Niestety, teraz to trochę uszkodzony prezent, ale za

kilka tygodni będzie jak nowy.

Patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami.

– Powiedziałeś... w prezencie ślubnym?

– Jesteś dziewczyną, która potrzebuje poczucia bezpieczeństwa. I chcę ci je dać.

– Ale nawet mi nie powiedziałeś... no, nie powiedziałeś, Ŝe mnie kochasz – wymamrotała.

– Nie, nie powiedziałem, lecz chyba w końcu poruszę i ten temat.

– Nie wiedziałam... to znaczy nie spodziewałam się... nie wiedziałam, Ŝe myślisz o mnie

w taki sposób – wydusiła wreszcie.

– To znaczy w jaki? – spytał, drocząc się z nią.

– No... jak o kimś, z kim chciałbyś spędzić Ŝycie.

– Myślałem, Ŝe wiesz. – Teraz z kolei on był zdumiony. – JakŜe więc, przeŜywaliśmy

całą tę hecę z Jancis tylko po to, byś nie była pewna, Ŝe właśnie ciebie pragnę?

– Naprawdę nie byłam pewna – przyznała.

– WciąŜ mi się wydawało, Ŝe zaistniałam w twoim Ŝyciu tylko przypadkiem. Wiem, Ŝe to

niemądre, ale nie potrafiłam pozbyć się tego przekonania. Problem polegał na tym, Ŝe

chciałam, byś miał dla mnie takie uczucie, jakim obdarzyłeś Jancis.

– A ja wprost przeciwnie, chciałem czuć coś zupełnie innego – odparł stanowczo. – Nie

chcę przeŜywać czegoś takiego po raz wtóry. To było jak szaleństwo. Pragnę tylko tego, co

razem znaleźliśmy. Czegoś, na czym moŜna budować. Czegoś bardzo stałego, prawdziwego i

trwałego.

– Kiedy tak mówisz, to brzmi nawet nudnawo.

– Rose zrobiła kwaśną minę.

Nathan chwycił ją, przyciągnął do siebie i całował, całował długo i mocno, aŜ zabrakło

im tchu, a Rose zakręciło się w głowie.

– To było nudnawe? – spytał gwałtownie. Potrząsnęła tylko głową, bo nie mogła wydusić

słowa.

– A ta noc, którą spędziliśmy razem, teŜ była nudna?

– Nie – odparła natychmiast, odzyskawszy głos.

– To dobrze – powiedział z satysfakcją i uśmiechnął się przebiegle. – O wiele rzeczy

mnie oskarŜano, ale nie o to, Ŝe jestem nudny!

– SkądŜe znowu! – krzyknęła z przekonaniem.

– Odkąd cię poznałam, gdy zamknąłeś mnie w piwnicy, Ŝycie przynosi mi same

niespodzianki!

– I śmiem twierdzić, Ŝe jeszcze kilka ci się przydarzy – ostrzegł ją i roziskrzyły mu się

oczy, po czym znów spowaŜniał. – Chcę ci o czymś powiedzieć, Ŝeby zostało to powiedziane

raz na zawsze. Pragnąłem Jancis, ale było to czysto fizyczne poŜądanie. Pokazałem ci, jak to

wygląda, i nie bardzo ci się to podobało. Mnie teŜ, ale długo nic nie mogłem na to poradzić.

Nie wiem dlaczego. Chyba dlatego, Ŝe męŜczyźni kontrolują swoje popędy słabiej niŜ

kobiety. Nie poŜądam juŜ Jancis i nigdy nie będę jej poŜądał. Pragnę ciebie. Więcej,

potrzebuję cię. I kocham. Nie wiem, jak to się stało, ale nie bardzo bym chciał się nad tym

zastanawiać. Po prostu dziękuję Bogu, Ŝe wpadłaś z hukiem w moje Ŝycie i postanowiłaś

chwilę odczekać. Chcesz więc wyjść za mnie, czy nie?

– Chcę – powiedziała bez zastanowienia.

– To dobrze. – Spojrzał na nią i uśmiechnął się. – Jesteś brudna.

– Czyścioszek! – odparowała, wycierając mu sadzę z twarzy.

Odwrócił głowę i pocałował jej palce, a potem lekko je ugryzł.

– Chyba wykąpiemy się... razem – powiedział z namysłem. – I będziemy długo spać...

razem. A kiedy się obudzimy...

– To co? – spytała bez tchu, bo zaczął delikatnie gładzić jej piersi.

– Pomyślimy, jak by tu ciekawie spędzić resztę dnia.

Rose uznała, Ŝe to fantastyczne plany na najbliŜsze dwadzieścia cztery godziny. W istocie

jednak cała reszta jej Ŝycia miała się stać najzupełniej fantastyczna.