plik

Wielka odpowiedzialność tych, którym przebaczono

(The Great Responsibility of Those Who Are Forgiven)

David Wilkerson
19 maja 2003
__________

W 18 rozdziale Ewangelii Mateusza Jezus opowiedział pewną przypowieść,
aby pokazać Swoim uczniom do czego podobne jest królestwo Boże. Tak
jak w przypadku wielu Jego podobieństw również i w tej historii wszystko
odnosi się do Chrystusa i Jego kościoła.

Jezus rozpoczyna od opisu króla, który wzywa swoich sług do rozliczenia.
Biblia mówi, że “gdy [król] zaczął robić obrachunek, przyprowadzono mu
jednego dłużnika, który był mu winien dziesięć tysięcy talentów” (Mateusza
18:24). Ten sługa miał wielkie długi. Był winien swojemu królowi
równowartość setek milionów dolarów, czyli kwotę, której nigdy nie byłby
w stanie spłacić.

Jezus nie mówi nam w jaki sposób ten człowiek wpadł w tak wielki dług.
Niektóre wersje tego podobieństwa mówią, że ów człowiek był
niewolnikiem, a dług był niespłaconą pożyczką. Z Ewangelii Mateusza
wiemy jednak, że miał on dostęp do wielkich zasobów i roztrwonił je.

Pozwólcie,  że  zwrócę  uwagę  na  dwie  ważne  rzeczy  odnośnie  tego
podobieństwa.  Po  pierwsze,  sługa  w  tym  podobieństwie  reprezentuje
wierzących, którzy pracują w Jego królestwie. Tak więc ten zadłużony sługa
nie był kimś obcym jeśli chodzi o dzieło króla. Po drugie, dowiadujemy się
później (w 25 rozdziale Mateusza), że celem Boga w rozdzielaniu talentów
Swemu ludowi jest przynoszenie owocu. Wszyscy, którzy otrzymują talenty
od  Ojca  mają  polecenie,  aby  je  inwestowali.  Bóg  nie  daje  talentów  ot  tak
sobie, bez celu. Spodziewa się, że będzie zbierał owoc z tej inwestycji, którą
przekazuje Swojemu ludowi.

Wygląda  na  to,  że  król  opisany  w  18  rozdziale  Mateusza  rozliczał  się  ze
sługami, którzy popełnili przestępstwo i zostało ono wyjawione. Ów sługa
obciążony  wielkim  długiem  był  jednym  z  pierwszych  przestępców,  którzy
zostali  do  niego  przyprowadzeni.  Ten  sługa  był  prawdopodobnie  bardzo
zdolnym  człowiekiem i wiele  od niego oczekiwano.  (W przeciwnym  razie
nie  miałby  dostępu  do  tego  wszystkiego,  co  roztrwonił). Ale  kiedy  został
wezwany  do  rozliczenia  się  “nie  miał  z  czego  oddać”  (Mateusza  18:25).
Wobec tego król wydał wyrok: “Kazał go pan jego sprzedać wraz z żoną i
dziećmi i wszystkim co miał, aby dług został spłacony” (Mateusza 18:25).

Ten człowiek nie miał nic wartościowego, co by można było dać w zamian
za jego przestępczy dług. Nie miał pieniędzy, ani dóbr materialnych – nic
takiego, co by mogło wyrównać dług. Co zatem zrobił? “Upadł przed nim i

złożył mu pokłon i rzekł: Panie! Okaż mi cierpliwość, a oddam ci wszystko”
(Mateusza 18:26).

Ważne  jest,  żebyśmy  zrozumieli  znaczenie  sformułowania  “oddał  mu
pokłon”.  To  greckie  słowo  oznacza  “łasić  się  albo  kulić  się;  całować  jak
pies,  który  liże  rękę  swojego  pana”.  Ten  człowiek  wcale  nie  klęczał  w
pokucie.  Łasił  się,  próbując  złagodzić  swojego  pana.  Nie  prosił  króla  o
przebaczenie,  ale  o  cierpliwość.  Chciał  otrzymać  jeszcze  jedną  szansę,
błagając:  “Daj  mi  trochę  czasu.  Mogę  dokonać  zadośćuczynienia  za  swój
grzech i zaspokoić wszystkie twoje wymagania”.

Prawda  wygląda  tak,  że  ten  sługa  nie  był  w  stanie  zapłacić  za  swoje
przestępstwo. Nie był w stanie zgromadzić wszystkiego, co było potrzebne
do  zwrotu  funduszy,  które  sprzeniewierzył  i  roztrwonił.  Przyrównam  jego
podejście do chrześcijanina, który został przyłapany na cudzołóstwie. Kiedy
jego  grzech  zostaje  wyjawiony,  jego  pierwszą  reakcją  jest  udawany,
skomlący  smutek.  Woła  on:  “Boże,  nie  pozwól,  żebym  stracił  swoje
małżeństwo  i  rodzinę.  Nie  zabieraj  mi  mojej  kariery  zawodowej.  Nie
pozwól  mi  zostać  bankrutem.  Miej  cierpliwość  w  stosunku  do  mnie.
Potrzebuję  jeszcze  jednej  szansy.”  Potem  błaga  swojego  współmałżonka:
“Proszę pozwól mi spróbować jeszcze raz”. W rzeczywistości ten człowiek
nigdy  nie  jest  w  stanie  wynagrodzić  tego,  co  zrobił.  Jest  to  po  prostu
niemożliwe.

Słudze z tej przypowieści

przebaczono wielki dług

wyłącznie w oparciu o litość i miłosierdzie.

Jezus kontynuuje tę przypowieść: “Wtedy Pan ulitował się nad owym sługą,
uwolnił go i dług mu darował” (Mateusza 18:27). Dlaczego ten król został
poruszony współczuciem w stosunku do tego skomlącego człowieka? Sługa
ten nie pokutował. Właściwie nawet nie miał poczucia “ogromu
grzeszności” swojego grzechu. Dowiadujemy się o tym później w tej
przypowieści, kiedy okazuje się, że jego serce jest twarde i bez litości.

Ten człowiek był aktorem i nie miał zamiaru się zmienić, a król z pewnością
to  rozpoznał.  Przecież  król  reprezentuje  tutaj  samego  Chrystusa.  Musiał
wiedzieć, że ten sługa próbował grać na jego uczuciach, aby wzbudzić jego
litość.  Ale  pomimo  tego,  król  został  poruszony  litością  względem  niego.
Dlaczego? Nie z powodu jego udawanych łez i wcale nie dlatego, że sługa
błagał  o  cierpliwość  i  więcej  czasu.  Nie,  król  został  poruszony  z  powodu
okropnej choroby, która zżerała serce i umysł tego człowieka.

Tylko straszne zwiedzenie mogło sprawić, że ów sługa wierzył, iż
rzeczywiście może spłacić swój dług. Jego nastawienie odzwierciedla to, że
myślał, iż jego grzech jest tak niewiele znaczący. Dla niego był to tylko
mały błąd, na naprawę którego potrzebował trochę czasu. Był przekonany,
że jeżeli będzie pracował wystarczająco ciężko, to może wykorzystać swój
spryt, aby zbilansować księgi. Ale król widział to inaczej. Żadne zasługi, ani

silna wola nie mogły odrobić olbrzymiego długu, jaki miał ten człowiek.

Czy rozumiesz to poselstwo? Według Jezusa tak naprawdę nie pokutujemy
dotąd, aż uznamy, że niemożliwe jest, abyśmy sami mogli zadość uczynić za
nasze grzechy. Nie jesteśmy w stanie odpłacić Bogu za nasze przestępstwa
ani przez modlitwę, ani poświęcenie, ani dobre intencje. Nowe Przymierze
pokazuje to wyraźnie. W Starym Testamencie cudzołóstwo było uważane za
grzech, który był surowo karany, a Jezus potraktował grzech cudzołóstwa
jeszcze poważniej. Powiedział, że nawet jeżeli ktoś pożądliwie spojrzy na
inną osobę, to już popełnił cudzołóstwo. Krótko mówiąc, w ramach Nowego
Przymierza Boże wymagania dotyczące świętości są jeszcze większe.

Król  z  przypowieści  Jezusa  wiedział  jak  druzgoczące  są  konsekwencje
grzechów jego sługi. Wiedział też, że gdyby ów człowiek miał je ponieść,
byłby zgubiony na wieki. Przecież ten sługa już wtedy był zaślepiony, jeżeli
chodzi  o  okropność  swego  grzechu.  Jeśli  nie  otrzymałby  przebaczenia,
stawałby  się  coraz  bardziej  hardy.  Beznadziejnie  staczałby  się  w  dół  i
pozostałby  zatwardziały  przez  resztę  życia.  Dlatego  król  zdecydował  mu
przebaczyć. Ogłosił, że ten człowiek jest wolny i czysty, zwalniając go od
wszelkiego długu.

Pozwólcie,  że  dodam  krótkie  słowo  na  temat  pokuty  i  upamiętania.  To
pojęcie  jest  często  definiowane  jako  “odwrócenie  się  w  drugą  stronę”.
Oznacza  to  odwrócenie  się  o  180  stopni  od  dotychczasowego  trybu  życia.
Mówi się również, że pokucie i upamiętaniu towarzyszy bogobojny smutek.

Ale Nowe Przymierze znowu rozwija to starotestamentowe pojęcie jeszcze
bardziej. Pokuta i upamiętanie to o wiele więcej niż tylko odwrócenie się od
grzechu  ciała.  Obejmuje  to  coś  więcej,  niż  żal  z  powodu  przeszłości  i
smutek z powodu zasmucenia Pana. Według przypowieści  Jezusa pokuta i
upamiętanie  oznacza  odwrócenie  się  od  choroby  umysłu,  która  pozwala
nam wierzyć, że jakoś nam się uda zapłacić za nasze grzechy.

Ta  choroba  dotyka  miliony  ludzi.  Kiedy  tacy  chrześcijanie  wpadają  w
grzech,  to  myślą:  “Mogę  to  wszystko  uporządkować  przed  Panem.
Przyniosę Mu szczere łzy, więcej gorliwej modlitwy, więcej czytania Biblii.
Jestem  zdecydowany,  żeby  Mu  to  wynagrodzić.”  Ale  to  jest  niemożliwe.
Ten  rodzaj  myślenia  prowadzi  tylko  do  jednego  miejsca:  do  beznadziejnej
rozpaczy.  Tacy  ludzie  wiecznie  walczą  i  stale  upadają.  Kończy  się  na
fałszywym  pokoju.  Idą  za  udawaną  świętością,  którą  sami  stworzyli,
wmawiając sobie kłamstwo.

Dlatego  Jezus  dał  nam  tę  przypowieść.  Przedstawia  nam  przykład
zaufanego,  obdarowanego  sługi,  który  nagle  okazał  się  największym  ze
wszystkich  dłużników.  Jest  tu  ktoś,  kto  jest  niegodny,  pełen  niewłaściwej
motywacji,  nie  zasługujący  na  żadne  współczucie.  A  jednak  jego  pan
przebacza mu darmo – tak, jak to uczynił Jezus z tobą i ze mną.

Powiedz  mi,  co  cię  zbawiło?  Czy  twoje  łzy  i  gorliwe  błaganie?  Czy  twój
głęboki  żal  z  tego  powodu,  że  zasmuciłeś  Boga?  Czy  twoje  szczere
postanowienie  odwrócenia  się  od  grzechu?  Nie,  żadna  z  tych  rzeczy.
Zostałeś  zbawiony  jedynie  z  łaski  i  tak  jak  sługa  w  tej  przypowieści,  nie

zasłużyłeś na to. Właściwie to nadal nie jesteś tego godny, bez względu na
to jak pobożne jest twoje życie.

Mamy  tu  prostą  definicję  pokuty  i  upamiętania,  która  oznacza:  muszę
odrzucić  raz  na  zawsze  wszelkie  myśli,  że  jakoś  mógłbym  odpłacić  Panu.
Nigdy  nie  będę  w  stanie  zapracować  sobie  na  Jego  łaskę.  Dlatego  żaden
wysiłek,  czy  dobry  uczynek  z  mojej  strony  nie  może  zmazać  mojego
grzechu. Muszę po prostu przyjąć Jego miłosierdzie. Jest to jedyna droga do
zbawienia i wolności.”

Otrzymując przebaczenie z łaski,

sługa został obarczony

wielką odpowiedzialnością.

Czy król przeoczył grzech swojego sługi? Czy przymknął oko na jego długi

i po prostu mu je darował? Wcale nie. Faktem jest, że poprzez przebaczenie
mu, król nałożył na tego człowieka wielką odpowiedzialność. Ta
odpowiedzialność była nawet większa niż ciężar jego długu. W
rzeczywistości ów sługa był teraz winien swojemu panu więcej niż
kiedykolwiek wcześniej. Na jakiej zasadzie? Był odpowiedzialny za
przebaczanie innym i miłowanie ich – tak, jak miało to miejsce w jego
przypadku ze strony króla.

Jakaż  to  niesamowita  odpowiedzialność.  Nie  można  tego  oddzielić  od
innych  nauk  Chrystusa  dotyczących  Jego  królestwa.  Przecież  Jezus
powiedział:  “Jeśli  nie  odpuścicie  ludziom  i  Ojciec  wasz  nie  odpuści  wam
przewinień  waszych”  (Mateusza  6:15).  Jego  nauka  jest  prosta:  “Jeżeli  wy
nie przebaczycie, to i Ja wam nie przebaczę”. To Słowo nie jest jakąś opcją
–  jest  to  nakaz.  Jezus  mówi  nam  w  gruncie  rzeczy:  “Byłem  dla  was
wyrozumiały.  Postępowałem  z  wami  według  miłości  i  miłosierdzia.
Przebaczyłem  wam  wyłącznie  dzięki  Mojej  dobroci  i  miłosierdziu.  Tak
samo  wy  powinniście  być  miłujący  i  miłosierni  względem  swoich  braci  i
sióstr. Macie im przebaczać darmo, tak jak Ja przebaczyłem wam. Macie iść
do  swojego  domu,  kościoła,  miejsca  pracy,  na  ulice  i  okazywać  każdemu
łaskę i miłość, jaką Ja okazałem wam”.

Paweł odnosi się do polecenia Jezusa, mówiąc: “Tak jak Chrystus
przebaczył wam tak i wy” (Kolosan 3:13). Dalej wyjaśnia jak mamy być
posłuszni temu przykazaniu: “Przeto przyobleczcie się jako wybrani Boży,
święci i umiłowani, w serdeczne współczucie, w dobroć, pokorę, łagodność
i cierpliwość, znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem, jeśli kto
ma powód do skargi przeciw komu... A ponad to wszystko przyobleczcie się
w miłość, która jest spójnią doskonałości” (Kolosan 3:12-14).

Co  to  znaczy  znosić  jedni  drugich?  Użyte  tu  greckie  słowo  oznacza
“pogodzić  się  z  czymś,  tolerować”.  To  oznacza  znoszenie  rzeczy,  których
nie  lubimy.  Powiedziane  jest  tu,  że  mamy  tolerować  upadki  innych,
pogodzić się z postępowaniem, którego nie rozumiemy.

A  jak  ten  sługa,  któremu  przebaczono  zareagował  na  okazaną  mu  łaskę  i
przebaczenie?  Pierwszą  rzeczą  jaką  zrobił  było  zaatakowanie  współsługi,
który był mu winien jakieś pieniądze. Podszedł do tego człowieka, złapał go
za  gardło  i  zażądał,  żeby  ten  na  miejscu  wszystko  mu  spłacił.
Niewiarygodne,  że  kwota  ta  była  drobnostką  o  wartości  mniejszej  od
trzydniowego  zarobku.  Jednak  ten  sługa  zagroził  swojemu  dłużnikowi,
krzycząc: “Chcę zaraz te pieniądze!” Ten człowiek nic nie miał, więc upadł
na  twarz  i  prosił  o  cierpliwość.  Ale  tamten  odpowiedział:  “Twój  czas
minął”.

Mówię wam, że jest to jeden z najbardziej odrażających grzechów
opisanych w Biblii. Po pierwsze został on popełniony przez sługę Bożego.
Powiedzcie mi jaki człowiek mógłby postąpić tak bezwstydnie? Jakie serce
mogłoby być tak niewdzięczne, tak pozbawione nawet odrobiny
miłosierdzia, jakie jemu samemu zostało okazane?

Widzimy tu ciemność,  która  byłą  w  sercu tego sługi przez  cały czas. W  2
rozdziale  Listu  do  Rzymian  Paweł  opisuje  tę  ciemność:  “Nie  ma  przeto
usprawiedliwienia dla ciebie, kimkolwiek jesteś, człowiecze, który sądzisz;
albowiem,  sądząc  drugiego,  siebie  samego  potępiasz,  ponieważ  ty,  sędzia,
czynisz to samo. Czy mniemasz, człowiecze, który osądzasz tych, co takie
rzeczy  czynią,  a  sam  je  czynisz,  że  ujdziesz  sądu  Bożego?  Albo  może
lekceważysz  bogactwo  jego  dobroci  i  cierpliwości,  i  pobłażliwości,  nie
zważając  na  to,  że  dobroć  Boża  do  upamiętania  cię  prowadzi?”  (Rzymian
2:1,3,4).

Co Paweł miał nam myśli mówiąc, że taka osoba lekceważy bogactwo
dobroci Chrystusa? Słowo “lekceważyć” oznacza tutaj “nie uważać tego za
możliwe”. Inaczej mówiąc, ten wierzący powiedział: “Taka łaska i
miłosierdzie nie są możliwe. Ja tego nie mogą pojąć.” To nie pasowało do
jego teologii. Tak więc zamiast ją przyjąć, przeciwstawił się jej.

Dlaczego  ten  niewdzięczny  sługa  nie  mógł  zaakceptować  łaski  króla?  Jest
tylko  jeden  powód:  nie  traktował  poważnie  okropności  swojego  grzechu.
Miał  zbyt  silną  wolę  i  był  przekonany,  że  potrafi  poradzić  sobie  ze  swym
długiem. Ale król już mu powiedział: “Jesteś wolny. Nie ma już winy, ani
żądania  od  ciebie,  nie  jest  wymagany  okres  próbny,  ani  żadne  uczynki.
Teraz możesz się koncentrować jedynie na dobroci i przebaczeniu, jakie ci
okazałem”.

Tragiczne  jest  to,  że  osoba,  która  nie  przyjmuje  miłości,  nie  jest  w  stanie
nikogo kochać, natomiast chętnie osądza innych. Tak właśnie było z tamtym
sługą.  Zupełnie  nie  zrozumiał  miłosierdzia,  jakie  okazał  mu  król.  Boża
cierpliwość  i  niezasłużone  przebaczenie  mają  na  celu  jedno:  doprowadzić
nas  do  upamiętania.  Paweł  pisze:  “dobroć  Boża  do  upamiętania  cię
prowadzi”  (Rzymian  2:4).  Paweł  znał  to  z  własnego  doświadczenia,  bo
uważał siebie za jednego z największych grzeszników.

W tej przypowieści wyraźnie widać, że to był powód, dla którego pan
przebaczył swemu słudze. Chciał, żeby ten zaufany człowiek odwrócił się
od swoich uczynków w ciele i znalazł odpocznienie w niezwykłej dobroci
króla. Takie odpocznienie uwolniłoby go, a wtedy mógłby miłować innych i

przebaczać im. On jednak nie był w stanie pozbyć się myśli, że król może
zmienić swoje zdanie. Dlatego postanowił mieć plan na wszelki wypadek.
Pogardzając miłosierdziem króla, osądzał innych.

Czy  możecie  sobie  wyobrazić  psychiczną  udrękę  takiego  człowieka?
Opuścił  on  uświęcone  miejsce  przebaczenia,  gdzie  doświadczył  dobroci  i
łaski  ze  strony  swojego  pana.  Ale  zamiast  radować  się,  odrzucił  myśl  o
takiej  wolności.  Mówię  wam,  że  każdy  wierzący,  który  myśli,  że  Boża
dobroć  nie  jest  możliwa,  otwiera  się  na  wszelkie  kłamstwo  szatana.  Jego
dusza nie zna pokoju. Jego umysł jest w ustawicznym niepokoju i ciągle boi
się sądu.

Zastanawiam się ilu wierzących żyje dzisiaj w takim zamieszaniu? Czy
dlatego jest tyle walk, tyle podziałów w ciele Chrystusa? Czy dlatego tak
wielu kaznodziejów jest poróżnionych, a tyle denominacji nie chce mieć ze
sobą społeczności?

Osądzający  duch  w  kościele  jest  o  wiele  gorszy  niż  wszelkie  osądzanie
odbywające się na tym świecie. Jest to zgodne z tym, co powiedział Jezus:
“Przez  to  wszyscy  ludzie  poznają,  że  jesteście  Moimi  uczniami,  jeżeli
miłość wzajemną mieć będziecie” (Jana 13:35). Pytam was: czy świat może
poznać Boże dzieci według tej normy? Czy niewierzący mówią: “Ci ludzie
są  naprawdę  Jego  uczniami.  Nigdy  nie  widziałem,  żeby  walczyli  między
sobą. Oni naprawdę kochają siebie wzajemnie”?

Jestem całkowicie zaszokowany, kiedy widzę głębokie podziały w kościele.
Widziałem  to  na  własne  oczy  podczas  zagranicznych  konferencji  dla
pastorów.  Kiedy  przyjechałem,  kilku  znanych  kaznodziejów  ostrzegało
mnie: “Nie współpracuj z pastorem takim a takim. On jest zaangażowany w
dziwny  sposób  uwielbiania  i  rozmaite  charyzmatyczne  głupstwa.  Nie
powinieneś w żaden sposób wyróżniać go w czasie spotkania”. Nawet inni
wierzący  z  jego  zielonoświątkowego  ugrupowania  mówili  mi,  żebym  go
unikał.

Ale  kiedy  spotkałem  tego  pastora  i  poznałem  go,  widziałem  w  nim
Chrystusa. W pewnym momencie ktoś szepnął mi do ucha: “Ten człowiek
jest  jednym  z  największych  mężów  modlitwy  w  naszym  kraju.  On  w
każdym tygodniu całe dwa dni spędza na modlitwie”. Stwierdziłem, że ten
pastor  jest  rzeczywiście  uprzejmy,  delikatny  i  kochający  –  wydawał  ten
owoc, o którym Jezus powiedział, że mamy go przynosić.

Kiedy  przemawiałem,  zaprosiłem  tego  kaznodzieję  na  podium  razem  z
innymi. To wielu zgorszyło i od tamtej pory kilku pastorów omijało mnie.
Przychodziło mi ciągle na myśl: “Ci ludzie wiedzą, co to znaczy otrzymać
przebaczenie  wielkiego  długu. Ale  spośród  wszystkich  ludzi  to  właśnie  ci
liderzy  Bożego  kościoła  nie  chcą  być  wyrozumiali  dla  innego  pastora,
którego nawet dobrze nie znają”.

Z  kolei  na  innej  konferencji  widziałem  jak  różne  denominacje
współpracowały  razem  z  radością.  Miało  miejsce  wspaniałe  odczucie
jedności  między  Baptystami,  Luteranami,  Zielonoświątkowcami  i
Anglikanami.  Każdego  wieczoru  przywódca  innej  denominacji  prowadził

spotkanie.  Któregoś  wieczoru  pewien  biskup  Zielonoświątkowy  przywitał
zgromadzonych. Po nim usługiwała grupa uwielbiająca również z kościoła
Zielonoświątkowego.  Młodzi  członkowie  tej  grupy  byli  pełni  radości  i
klaskali,  kiedy  prowadzili  uwielbianie.  Później  dowiedziałem  się,  że
niektórzy  z  nich  zostali  uwolnieni  ze  zniewolenia  narkotykowego  i  byli
wdzięczni, że mogą tam być.

Ale kiedy spojrzałem na tego biskupa, jego twarz była czerwona.
Denerwował się i zaczął wrzeć w swoim wnętrzu. Uświadomiłem sobie
wtedy, że jego grupa nie wierzyła w takie głośne uwielbianie. Natomiast ja
swobodnie do nich dołączyłem. Po nabożeństwie biskup podszedł do mnie i
oświadczył: “To było haniebne, pochodziło całkowicie z ciała. Jak mogłeś
na to pozwolić? Wyjeżdżam z tej konferencji i zabieram ze sobą wszystkich
moich 200 pastorów”.

Byłem  zaszokowany  i  zaniemówiłem.  Spędziłem  tygodnie  na  kolanach  w
modlitwie,  przygotowując  się  do  tych  nabożeństw. A  teraz  zastanawiałem
się,  co  złego  zrobiłem.  Prawda  jest  taka,  że  dławiłem  się  gniewem  tego
człowieka. Było to tak, jak w tej scenie z przytoczonej przypowieści: złapał
mnie za gardło i stawiał gniewne żądania. Z radością mogę powiedzieć, że
ten biskup zmienił jednak zdanie i nie wyjechał z konferencji. Ale co było
powodem, że ten sługa Boży nie chciał znosić innego współsługi Chrystusa?
Nie  było  w  nim  cierpliwości,  miłosierdzia,  ani  miłości  dla  innych,  którzy
razem z nim dzielą tak cenną wiarę.

Przez  wiele  lat  biskup  pewnej  denominacji  zapraszał  mnie  do  swojego
kraju,  abym  usługiwał  na  nabożeństwach.  Błagał  mnie:  “Ten  naród
potrzebuje  usłyszeć,  co  Bóg  tobie  powiedział”.  Wreszcie  Pan  pozwolił  mi
pojechać,  ale  tylko  pod  takim  warunkiem,  że  wszystkie  denominacje  będą
mogły  brać  udział  w  tych  spotkaniach.  Kiedy  ów  biskup  to  usłyszał,
odmówił  udziału  w  spotkaniach.  Zabronił  również  wszystkim  swoim
kaznodziejom  uczestniczenia.  Dlaczego?  Oni  byli  oddzieleni  od  innych
denominacji przez całe lata. Zastępca tego biskupa zadzwonił do mnie, aby
mnie  napomnieć  i  powiedział:  “Wstydź  się.  Jak  mąż  Boży  mógł
współpracować z takimi ludźmi”?

Kim  więc  byli  ci  ludzie  o  których  mówił?  Jak  się  dowiedziałem,  byli  to:
biskup  Luterański,  który  był  pełen  Jezusa...  grupa  pokornych  biskupów
zielonoświątkowych...  i  biskup  baptysta,  który  był  więziony  w  czasach
komunistycznych  –  czytał  wtedy  ręcznie  przepisany  egzemplarz  mojej
książki  “Krzyż  i  sztylet”.  Ci  wszyscy  liderzy  pragnęli  razem  się  modlić,
jako  jedno  w  Chrystusie.  Czy  możecie  sobie  wyobrazić,  że  jakiś  inny
przywódca chrześcijański odmówi społeczności z taką grupą?

Co stoi za takim osądzaniem? Dlaczego słudzy Boży, którym osobiście tak
wiele przebaczono, źle traktują swoich braci i nie chcą mieć z nimi
społeczności? Można to wszystko prześledzić, aż do najbardziej
zasmucającego z możliwych grzechów: pogardzanie Bożą dobrocią.

Doszedłem do takiego wniosku dopiero wtedy, kiedy sprawdzałem własne
serce i szukałem tam odpowiedzi. Przypominałem sobie swoje zmagania w
zaakceptowaniu Bożego miłosierdzia i dobroci względem mnie. Przez całe

lata żyłem w legalistycznych więzach i w taki też sposób głosiłem. Bardzo
się starałem żyć według tych norm, które według mnie prowadziły do
świętości. Ale była to w większości lista nakazów i zakazów.

Prawda jest taka, że wygodniej czułem się na Górze Synaj, w towarzystwie
grzmiących  proroków,  niż  na  krzyżu,  gdzie  obnażona  była  moja  potrzeba.
Głosiłem  pokój,  ale  nigdy  w  pełni  go  nie  doświadczałem.  Dlaczego?  Nie
byłem pewny miłości Pana i Jego przebaczenia względem moich upadków.
Postrzegałem  siebie  jako  tak  słabego  i  złego,  że  nie  byłem  godny  Bożej
miłości. Krótko mówiąc, wyolbrzymiałem swoje grzechy ponad Jego łaskę.

Ponieważ  nie  odczuwałem,  że  Bóg  mnie  kocha,  osądzałem  wszystkich
innych.  Patrzyłem  na  innych  tak  samo  jak  na  siebie  –  jako  idących  na
kompromis. To miało wpływ na moje zwiastowanie. Grzmiałem przeciwko
grzechowi w innych, kiedy odczuwałem, że on podnosi się w moim sercu.
Tak  jak  ten  niewdzięczny  sługa,  nie  wierzyłem  w  Bożą  dobroć  względem
mnie, a ponieważ sam nie przyjmowałem Jego miłującej wyrozumiałości, to
nie miałem jej dla innych.

Wreszcie  zasadnicza  kwestia  stała  się  dla  mnie  jasna.  Nie  było  to  już
pytanie:  “Dlaczego  jest  tak  wielu  zatwardziałych  wierzących,  którzy  nie
mogą  przebaczać?”.  Pytałem  teraz:  “W  jaki  sposób  mógłbym  wypełniać
polecenie  Chrystusa  dotyczące  miłowania  innych  tak,  jak  On  umiłował
mnie, podczas gdy sam nie jestem przekonany, iż On mnie kocha?”

Wracam teraz myślą do tego biskupa, który był tak wzburzony hałaśliwym
uwielbianiem.  Uważam,  że  ten  człowiek  działał  pod  wpływem  strachu.
Widział  Boże  namaszczenie  na  tych  śpiewakach  i  słyszał  moje  kazanie,  o
którym  wiedział,  że  pochodzi  od  Boga  –  i  to  zagrażało  jego  tradycjom.
Trzymał się doktryny bardziej niż miłości Chrystusowej, a ta doktryna stała
się murem, który oddzielał go od jego braci i sióstr w Chrystusie.

Paweł  zachęca:  “Wszelka  gorycz  i  zapalczywość,  i  gniew,  i  krzyk,  i
złorzeczenie  niech  będą  usunięte  spośród  was  wraz  z  wszelką  złością.
Bądźcie  jedni  dla  drugich  uprzejmi,  serdeczni,  odpuszczając  sobie
wzajemnie, jak i wam Bóg odpuścił w Chrystusie” (Efezjan 4:31,32).

Jezus kończy tę przypowieść

zatrważającym ostrzeżeniem.

Musimy  wziąć  sobie  do  serca  te  słowa  z  przypowieści  Chrystusa:  “Sługo
zły!  Wszystek  tamten  dług  darowałem  ci….  Czy  i  ty  nie  powinieneś  był
zlitować  się  nad  współsługą  swoim,  jak  i  ja  zlitowałem  się  nad  tobą?”
(Mateusza 18:32,33).

Nikomu  nie  przebaczono  więcej  niż  mnie.  Jestem  jednym  z  tych,  którzy
zostali  zwolnieni  z  “grzechów  sięgających  im  ponad  głowę”,  nieprawości
ciała i ducha zbyt licznych, żeby można było je zliczyć. Byłem nieposłuszny
Bożemu  Słowu,  ograniczałem  Jego  działanie  w  moim  życiu,  byłem

niecierpliwy w stosunku do ludzi, osądzałem innych, podczas gdy sam
byłem winien. A Pan mi to wszystko przebaczył.

A teraz pytanie do mnie i oczywiście do każdego chrześcijanina jest takie:
“Czy przebaczam moim braciom? Czy godzę się z ich różnicami?”. Jeżeli
nie chcę ich kochać i przebaczać tak, jak mnie przebaczono, to Jezus
nazywa mnie “złym sługą”.

Nie zrozum mnie źle – nie oznacza to, że mamy iść na kompromis. Paweł
odważnie głosił łaskę, ale jednocześnie pouczał Tymoteusza: “karć, grom,
napominaj z wszelką cierpliwością i pouczaniem” (2 Tymoteusza 4:2).
Mamy być odważnymi stróżami czystej nauki.

Nie  mamy  jednak  wykorzystywać  doktryny  do  budowania  murów  między
nami.  Taki  grzech  popełniali  Faryzeusze.  Zakon  nakazywał  im
przestrzeganie sabatu. Ale samo przykazanie nie było wystarczające dla ich
ciała.  Dodawali  swoje  własne  zabezpieczenia,  mnożące  się  przepisy  i
nakazy, które w sabat dopuszczały jedynie najlżejsze ruchy fizyczne. Zakon
mówił również: “Nie nadużywaj imienia Bożego”. Ale Faryzeusze budowali
jeszcze więcej murów, mówiąc: “Nie będziemy nawet wypowiadać imienia
Bożego  –  wtedy  na  pewno  go  nie  nadużyjemy”.  W  niektórych  sektach
żydowskich  te  mury  nadal  obowiązują.  Ale  są  to  mury  zbudowane  przez
człowieka, a nie przez Boga. Dlatego jest to niewola.

Dzisiaj Pan mówi nam: “Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty” (1 Piotra
1:16). Ale  ludzie  wzięli  to  przykazanie  i  użyli  go  do  wzniesienia  murów.
Ustalili  sposoby  ubierania  się,  przepisy,  które  ograniczają  zachowanie  i
działanie,  nierealne  normy,  których  sami  nie  są  w  stanie  spełnić. Te  mury
utworzyły niewidzialną twierdzę i tylko ci, którzy są za nimi, uważani są za
świętych. Ci na zewnątrz murów są potępieni i należy ich unikać.

Mówię wam, że to jest najgorszy grzech. Przypowieść Jezusa mówi o tym
wyraźnie. Tacy ludzie biorą innych za gardło i żądają: “Będzie po mojemu,
albo wcale”. Ale żadne z przykazań Pana nie miało na celu stworzenia
murów odizolowania.

Jaka  w  przypowieści  Jezusa  była  reakcja  króla  na  tę  niewdzięczność  jego
sługi?  Pismo  mówi:  “Pan  się  rozgniewał  i  wydał  go  na  tortury  dotąd,  aż
odda  wszystko,  co  był  mu  winien”  (Mateusza  18:34).  W  języku  greckim
oznacza  to  “zabrany  na  dno,  aby  tam  cierpiał”.  Nie  mogę  tego  zrozumieć
inaczej, jak tylko w ten sposób, że Jezus mówił tu o piekle.

A  więc  co  nam  mówi  ta  przypowieść?  Jak  Chrystus  podsumowuje  Swoje
poselstwo  skierowane  do  swych  uczniów,  Jego  najbliższych  towarzyszy?
“Tak i Ojciec  Mój niebieski  uczyni wam, jeżeli  każdy  nie  odpuści  z  serca
bratu swemu” (Mateusza 18:35).

Drżę, kiedy czytam tę przypowieść. Chcę paść na twarz i prosić Jezusa o
chrzest miłości w stosunku do moich współbraci. Taka jest moja modlitwa i
zachęcam, abyś i ty modlił się w ten sposób:

“Boże, przebacz mi. Tak łatwo daję się sprowokować przez innych i zbyt

często  odpowiadam w gniewie.  Nie  wiem  co  by się stało z moim  życiem,
gdyby  nie  Twoja  łaska  i  przebaczenie.  Jestem  zdumiony  Twą  miłością.
Pomóż mi, proszę, zrozumieć i zaakceptować w całej pełni Twoją miłość do
mnie.  Jest  to  jedyny  sposób  na  to,  żebym  był  w  stanie  wypełniać  Twoje
przykazanie  miłości.  Będę  wtedy  potrafił  znosić  swoich  braci  w  Twoim
Duchu miłości i miłosierdzia”. Amen.

---
Wykorzystano za zgodą World Challenge, P. O. Box 260, Lindale, TX
75771, USA.

COPYRIGHT/OGRANICZENIA WYNIKAJĄCE Z PRAW AUTORSKICH:

Plik ten jest wyłączną własnością World Challenge. Nie może być zmieniany i poprawiany w żaden sposób. Może być
powielany jedynie w całości i wprowadzany do obiegu jako "freeware", za darmo. Każde powielanie tego pliku musi
zawierać wzmiankę na temat praw autorskich (np. "Copyright (c) 2007 by World Challenge"). Plik ten nie może być
odsprzedawany lub używany do wzbogacania innych sprzedawanych produktów bez pozwolenia World Challenge.
Dotyczy to całej zawartości, z wyjątkiem kilu krótkich cytatów. W każdym przypadku należy powoływać się na
Copyright (c) 2007 by World Challenge, Lindale, Texas, USA.

Document Outline