Charlotte Lamb - Trudna mi³oœæ

CHARLOTTE LAMB

Trudna miło

ść

Harlequin

Toronto • Nowy Jork • Londyn

Amsterdam • Ateny • Budapeszt • Hamburg

Madryt • Mediolan • Pary

• Sydney

Sztokholm. • Tokio • Warszawa

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Rozglądając się na bazarze za prezentem dla matki,

Annis  zobaczyła  nagle  afisz  koncertowy.  Stanęła  jak
wryta  pośrodku  wąskiej,  krętej  uliczki,  tak  Ŝe  o  mało
nie  wpadła  pod  przejeŜdŜającą  taksówkę.  Rozzłosz-
czony kierowca wykrzykiwał coś po grecku. Z trudem
oderwała  wzrok  od nazwiska  wydrukowanego  ogrom-
nymi literami na afiszu i wyjąkała:

- Przepraszam.

Twarz kierowcy złagodniała.

Ach, ci Anglicy - powiedział pod nosem do siebie

tak,  jakby  to  wszystko  wyjaśniało.  Gdyby  Annis  w
ogóle  się  nie  odezwała,  sam  zgadłby  zapewne  jej
narodowość.  W  jasnoniebieskiej,  płóciennej  sukience  o
prostym  kroju  wyglądała  na  klasyczną  Angielkę:
niebieskie  oczy,  szczupła sylwetka, długie  nogi, jasne,
upięte  w  koczek  włosy,  delikatna,  niemal  alabastrowa
cera. Kierowca taksówki w uśmiechu wyszczerzył zęby.

Podwieźć panią, lady?

Annis zrezygnowała z zakupów, teraz stać ją było

tylko na powrót do hotelu. Skinęła potakująco głową i
wsiadła  to  taksówki.  Staruszka  trzeszczała  za  kaŜdym
razem,  gdy  kierowca  brawurowo  pokonywał  zakręty,
pędząc  do  placu  Syntagma  i  hotelu  Grand  Bretagna.
Zachowywał  się  przyjaźnie.  Znał  angielski  i  mówił
bez przerwy niemal tak szybko, jak jechał, ale prawie
nic  z  tego  do  Annis  nie  docierało.  Kiedy  na  nią
spoglądał,  odpowiadała  machinalnie  uśmiechem  i  za-
niepokojona myślała tylko o jednym.

Niepotrzebnie się przejmuję, uspokajała samą siebie.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Koncert  odbędzie  się  jutro  wieczorem,  a  wycieczka
autokarowa,  z  którą  zwiedzała  Grecję,  opuszczała
Ateny  juŜ  o  siódmej  rano.  Orkiestra  jeszcze  pewnie
była  w  drodze.  Annis  dobrze  wiedziała,  jak  bardzo
podczas  kaŜdego  tournee  są  napięte  wszystkie  te-
rminy. Muzycy powinni zjawić się na miejscu dopiero
po  jej  odjeździe  z  Aten,  a  jeśli  nawet  przyjadą
wcześniej,  zamieszkają  w  innym  hotelu,  których  tu
jest bez liku. Z pewnością nie natknie się na nikogo.

Mieszkała wraz z Loveday w duŜym, dwuosobowym

pokoju. Przyjaciółka nieprędko wróci jednak do hotelu,
pojechała  z  Carlem  odwiedzić  starego  przyjaciela
rodziny,  mieszkającego  nad  morzem,  w  Vouliagmeni,
jakieś  dwadzieścia  parę  kilometrów  na  południe  od
Aten.

- Jedź z nami, Annis - prosił Carl. - Petros jest

bardzo gościnny. Zapowiedział barbecue nad basenem,
czy to nie wspaniale?

Annis nie czułaby się dobrze z wizytą u kogoś, kogo

nie znała. Co innego Loveday i Carl, którzy wszędzie
czuli się swobodnie i nic nie było w stanie zakłócić ich
spokoju  ducha.  Pochodzili  z  zamoŜnej  rodziny  i
wyrośli  na  bardzo  pewnych  siebie  młodych  ludzi.
Annis  zazdrościła  im,  ale  naśladować  nie  potrafiła.
Uśmiechnęła się więc przepraszająco do Carla.

Dzięki za zaproszenie, ale przyrzekłam sobie

poŜegnalny spacer po Atenach. Widziałam ładną
biŜuterię, będzie świetnym prezentem dla matki.

Nie powinnaś chodzić nigdzie daleko w tym

upale - powiedziała zaniepokojona Loveday. Była
rudowłosa i, podobnie jak Annis, miała delikatną cerę.
Chroniąc się przed udarem, musiała zawsze coś nosić
na głowie i bardzo uwaŜała, by nie pozostawać zbyt
długo na słońcu.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Nie martw się, wezmę kapelusz - odrzekła Annis

z uśmiechem.

Weź koniecznie - nalegał Carl. On i Loveday byli

bliźniakami, wprawdzie nie identycznymi, lecz bardzo
podobnymi, o jednakowych płomiennych włosach,
zielonobrązowych oczach i nieodpornej na słońce
cerze.

Postaram się iść w cieniu - przyrzekła Annis. Nie

martwcie się o mnie. Miłej zabawy i do zobaczenia
jutro na śniadaniu.

Kawę z bułką nazywasz śniadaniem? - skrzywił

się Carl. - A potem trzeba będzie z pustym brzuchem
jechać taki kawał drogi przez góry, aŜ do Koryntu.

Myślisz tylko o jedzeniu - draŜniła go Loveday.

- Ta wycieczka to był przecieŜ twój pomysł!

Mój, i do tego znakomity, prawda, Annis? - Carl

się  roześmiał.  -  Gdybym  was  nie  namówił  na  ten
wyjazd,  leŜałybyście  teraz  plackiem  na  plaŜy  w  Hisz-
panii,  dziko  znudzone,  i  smaŜyły  na  słońcu  jak  na
patelni.

To by było wspaniale - westchnęła Loveday.

- A propos plaŜy i morza, czy nie powinniśmy juŜ
jechać? - zwróciła się do brata. - Chętnie jeszcze bym
się wykąpała. Przy naszym hotelu przydałby się basen.

Annis miała ochotę na pływanie, ale i tak z przyjem-

nością  spędzi  te  kilka  godzin  sama.  Na  wycieczce
trochę  czasu  dla  siebie  bardzo  się  liczy  -  pomyślała.
Dla  rodzeństwa  nie  miało  to  znaczenia.  Widocznie
jako  bliźniaki  przywykli  do  ciągłego  przebywania  w
towarzystwie.

Jeszcze przed wyjściem na spacer poŜegnała Carla i

Loveday na stopniach hotelu. Teraz, po powrocie,
Ŝ

ałowała, Ŝe się z nimi nie zabrała. Nie zobaczyłaby

wówczas afisza i nie wiedziałaby ani o koncercie, ani
o tym, kto przyjeŜdŜa do Aten.

Weszła do windy i wcisnęła guzik na piąte piętro.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Usiłowała  myśleć  o  czymś  innym.  Dlaczego  w  ogóle
miałaby  się  przejmować  jutrzejszym  koncertem?
Orkiestra  występowała  przecieŜ  w  Londynie  i  Annis
nigdy tak emocjonalnie na to nie reagowała.

Drzwi się otworzyły i wyszła z windy, wpadając na

czekającego przy drzwiach męŜczyznę.

Przepraszam - wykrzyknęli odruchowo oboje, po

czym podnieśli na siebie wzrok. Dziewczyna zbladła, a
rysy męŜczyzny wyraźnie stęŜały.

To ty! - powiedział, a jego głos przeraził Annis

do  głębi.  Przesunęła  się  pod  ramieniem  męŜczyzny  i
zaczęła biec wzdłuŜ korytarza. Klucz do pokoju, który
znajdował  się  blisko  windy,  trzymała  w  garści,  lecz
roztrzęsionymi  rękoma  nie  zdołała  szybko  otworzyć
zamka. MęŜczyzna dogonił ją na progu.

Tym razem juŜ mi nie uciekniesz.

Pchnął Annis w głąb pokoju, zatrzasnął drzwi nogą

i stanął, przyglądając się jej uwaŜnie, jakby nie w pełni
wierząc  własnym  oczom.  Dziewczyna  zareagowała
identycznie.  Spotkanie  się  w  Atenach,  w  tym  samym
hotelu  i  tak  daleko  od  Londynu  było  wręcz
niepodobieństwem!

Utkwiwszy wzrok w podłodze, Annis miała nadal

przed oczyma obraz męŜczyzny: wrogie spojrzenie,
smagłą, delikatnie zarysowaną twarz - twarz człowieka
mocnego i równocześnie wraŜliwego, zacięte usta i
przejmujący, lodowaty wzrok.

Jest nie ten sam - pomyślała zaskoczona. A czego

mogła  się  spodziewać  po dwóch  lata  niewidzenia?  W
miarę upływu czasu kaŜdy się przecieŜ zmienia. Sama
była  o  dwa  lata  starsza,  musiał  więc  spostrzec  ślady,
które  w  tym  czasie  pozostawiły  udręka  i  samotność.
Ale  jego  trudno  było  poznać.  Schudł,  był  spięty,  a  z
zaciętej twarzy emanowała surowość.

Jest teraz kimś obcym, nieznanym. A moŜe nigdy

go naprawdę nie znałam? - zadrŜała.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Co tutaj właściwie robisz? - zapytał ostro

męŜczyzna.

Jestem... spędzam urlop - odpowiedziała zalęk-

niona.

Urlop? - powtórzył, jakby zaskoczony.

Z wycieczką zwiedzam autokarem Grecję. - Zwil-

yła językiem zaschnięte wargi. Czytała kiedyś, Ŝe

mówienie o byle czym rozładowuje napiętą atmosferę.
-  Trzy  dni  temu  przylecieliśmy  samolotem  do  Aten,
zrobiliśmy  juŜ  wycieczki  do  Pireusu  i  Sounionu,
zwiedziliśmy galerie i muzea, tak jak to robią wszyscy
turyści.  -  Mówiła  dalej  szybko,  uśmiechając  się
niepewnie.  -  Najbardziej  podobał  mi  się  Partenon.
Kiedy  przyjechaliśmy,  był  prawie  niewidoczny,  cały
we  mgle,  ale  juŜ  tam,  na  samym  wzgórzu,  wyglądał
bajecznie. Podobały mi się takŜe Plaka i bazar.

Stał, patrząc na nią, gdy ciągnęła dalej.

A... a jutro jedziemy na dwa dni do Koryntu.

Jedziemy?

Annis spojrzała na męŜczyznę zaskoczona.

Z kim tutaj jesteś? - zapytał szorstko.

JuŜ mówiłam, z wycieczką autokarową.

Odwróciła się, nie mogąc znieść dłuŜej jego wzro-

ku. W lustrze stojącym na toaletce zobaczyła odbicie
swej

bladej twarzy

błyszczącymi

oczyma.

Wyglądam jakbym miała gorączkę, pomyślała. Muszę
wziąć się w garść. Teraz, gdy stał tak blisko, nie
mogła jasno myśleć. Wrogość odbijająca się na twarzy
męŜczyzny była nie do zniesienia. ZasłuŜyłam sobie
na nią, przyznała w myśli, ale ta jego postawa sprawia,
Ŝ

e wszystko staje się jeszcze trudniejsze.

- Nie spędzasz przecieŜ urlopu sama. Z kim

przyjechałaś? Czy z tym, dla którego mnie rzuciłaś?

- Mówiąc to, zaczął zbliŜać się do niej.

Na dźwięk tych słów cofnęła się jak spoliczkowana.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Patrzyła na męŜczyznę przeraŜona, jak zaszczute
zwierzę na myśliwego.

- Nie bój się, nie dotknę cię nawet palcem.

-  Skrzywił  cynicznie  usta.  -  Kiedyś  moŜe  miałem
ochotę  nawet  cię  zamordować,  ale  to  było  dawno
temu  i  juŜ  mi  przeszło.  Nic  mnie,  do  diabła,  nie
obchodzi, czy jesteś nadal z facetem, z którym odeszłaś,
czy  się  go  pozbyłaś  i  masz  następnego.  Zapytałem
tylko ze zwykłej ciekawości.

Na pogardę brzmiącą w głosie męŜczyzny dziew-

czyna odpowiedziała ze złością:

Jak śmiesz tak mówić!

Prawda w oczy kole? - odparował drwiąco.

To nieprawda, nie jestem taka - wyszeptała,

wiedząc, Ŝe wszelkie tłumaczenia są daremne. Miał
prawo mieć do niej Ŝal, na jego miejscu czułaby to
samo.

A jaka? - Omiótł szybko wzrokiem cały pokój.

Annis zdawała sobie sprawę z tego, Ŝe oba przygoto-
wane do snu łóŜka nie mogły ujść jego uwagi. Ściągnął
brwi i zacisnął usta.

Mam wierzyć, Ŝe nie mieszkasz razem z nim?

Jestem tu z przyjaciółką z biura. - Annis przebiegła

przez pokój i otworzyła drzwi szafy. - Czy nie widzisz,
Ŝ

e są to same damskie rzeczy? Zajrzyj do szuflad,

zobacz, co leŜy pod poduszkami. Damskie piŜamy.

Wierzę ci. - Wzruszył ramionami. - No to

dlaczego nie jesteście razem? Pokłóciłaś się z nim?

Zamierza ciągnąć ten temat, pomyślała Annis z

goryczą.

- Przestań - wyszeptała. - Przepraszam za to, co

się stało. Ale w Ŝaden sposób nie mogę ci tego
wyjaśnić, przykro mi. Idź juŜ, proszę, i zostaw mnie
samą.

Stała z pochyloną głową i ze zwieszonymi rękoma.

Przez dłuŜszy czas męŜczyzna pozostawał bez ruchu,

TRUDNA MIŁOŚĆ

przyglądając się dziewczynie. Annis słyszała urywany
oddech, wyczuwała jego wściekłość. Bała się tego, co
moŜe nastąpić.

- Tylko list. Nie odwaŜyłaś się spojrzeć mi w oczy.

Po  prostu  napisałaś,  Ŝe  wszystko  między  nami
skończone,  i  zniknęłaś.  Nie  zasłuŜyłem  na  to,  abyś
powiedziała,  co  się  stało  i  dlaczego  zrywasz?  Na
Boga, dlaczego nie spotkałaś się ze mną i wszystkiego
nie wyjaśniłaś?

Annis stała nieporuszona, bojąc się spojrzeć na

męŜczyznę. Odpowiedziała tak cichym głosem, Ŝe
musiał wytęŜyć słuch, by zrozumieć jej słowa.

- Bałam się. Spójrz na siebie. W złości jesteś

przeraŜający.

Ta ciemna strona jego charakteru uwidaczniała się

takŜe w muzyce, którą tworzył, w ponurych, surowych
tonach, kiedy to słowa nie są w stanie skryć siły
witalnej kompozytora, agresji tkwiącej głęboko w jego
psychice.

PrzeraŜający? - wybuchnął. - Próbujesz zrzucić

winę  na  mnie,  jak  typowa  kobieta?  Wszystkiemu  jest
zawsze  winien  męŜczyzna!  A  ty  jesteś  bez  winy?
Oczywiście,  jakŜe  mogłoby  być  inaczej,  jesteś  bez
skazy, jesteś tylko ofiarą, skończoną niewinnością!

Tego nie twierdzę. Nie oskarŜam cię. Jesteś na

mnie zły, przykro mi. Upłynęły juŜ przecieŜ dwa lata,
wszystko skończone. Czy nie moŜemy zapomnieć?

Zapomnieć? - warknął, z jakiegoś powodu jeszcze

bardziej  rozzłoszczony.  -  Nie,  Annis,  nie  mogę,  do
diabła, zapomnieć! Rzuciłaś mnie bez Ŝadnego wyjaś-
nienia  i  od  tamtej  pory  tkwi  to  we  mnie  jak  zadra,
doprowadza do szału. Ciągle się zastanawiam, dlaczego
tak  postąpiłaś.  -  ZbliŜył  się  do  niej  z  roziskrzonymi
oczyma. - Muszę wiedzieć, muszę.

Nagle rozległo się pukanie do drzwi. Oboje zamilkli.

- Twoja przyjaciółka? - zapytał cicho.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Zanim odpowiedziała, usłyszeli z korytarza jakieś

greckie słowa, a po chwili ktoś otworzył kluczem
drzwi. W progu stanęła pokojówka ze stosem czystych
ręczników. Zaskoczona, przepraszając zaczęła się
wycofywać. Annis szybko zareagowała:

- Zmienia pani ręczniki? Proszę wejść...
Zdawała się nie widzieć ponurego spojrzenia swego

towarzysza. Pokojówka weszła do łazienki, a Annis
zwróciła się do milczącego męŜczyzny:

- Zostaw mnie samą. Przykro mi, ale nie mam nic

więcej do powiedzenia. Muszę iść wcześniej spać,
jutro wyjeŜdŜamy o świcie.

Przez chwilę Annis bała się, Ŝe gość nie posłucha.

Spojrzał na dziewczynę tak, jakby próbował utrwalić
w pamięci jej obraz lub go na zawsze wymazać - i
wyszedł z pokoju.

DrŜąc z wraŜenia, Annis stała jeszcze chwilę w

bezruchu, oszołomiona. A więc znów go zobaczyła!
Był tutaj, rozmawiał z nią. I... odszedł. Nie mogła w to
uwierzyć.

Pokojówka opuściła łazienkę, uśmiechnęła się do

Annis nie ukrywając ciekawości i wychodząc odezwała
się po angielsku:

- Dobranoc pani.

Annis odwzajemniła się machinalnym uśmiechem.

Przez dwa lata często wyobraŜała sobie, Ŝe go znów

zobaczy,  ale  nigdy  nie  przyszło  jej  do  głowy,  iŜ
spotkanie moŜe mieć tak przykry przebieg. Wymarzyła
sobie  zupełnie  inny  scenariusz,  mimo  Ŝe  była  pewna,
iŜ  on  zachowa  się  nieprzyjaźnie,  wręcz  wrogo.  JuŜ
dwa  lata  temu  wiedziała,  Ŝe  moŜe  ją  znienawidzić,  i
nic na to nie mogła poradzić.

Tak bardzo chciała cofnąć czas, wrócić do tego, co

było kiedyś. Ale czasu, podobnie jak rzeki, zawrócić
się nie da. Trzeba godzić się z faktami i Ŝyć dalej. Tak
robiła przez ostatnie dwa lata. To, co się wówczas

TRUDNA MIŁOŚĆ

wydarzyło,  było  jak  koszmarny  wypadek,  z  którego
wyszła  Ŝywa,  lecz  okaleczona.  Aby  Ŝyć  dalej,  trzeba
umieć  uporać  się  z  przeszłością,  ale  przedtem  -  dojść
do  porozumienia  z  samą  sobą.  W  pewnym  stopniu
Annis to się udało. Odzyskiwała powoli radość Ŝycia i
pewność  siebie.  Dziś  jednak  się  okazało,  Ŝe  ten  jej
cały świat, tak mozolnie ze skorup posklejany, rozpadł
się na nowo.

Gdy około północy Loveday weszła na palcach do

pokoju, Annis leŜała bez ruchu, udawała, Ŝe śpi.
Bardziej niŜ przedtem Ŝałowała teraz, Ŝe nie pojechała
do Vouliagmeni.

Następnego ranka LoVeday, spojrzawszy na Annis,

wykrzyknęła:

Wyglądasz okropnie! Jesteś chora?

Coś mi chyba wczoraj zaszkodziło - skłamała

Annis.

Mam tabletki na niestrawność. Jedzenie w Grecji

jest  tak  dobre,  Ŝe  nie  sądzę,  aby  były  mi  potrzebne.  -
Loveday  woziła  ze  sobą  całą  aptekę.  Wyciągnęła
jakieś  lekarstwo  i  podała Annis.  -  Lepiej  nic  nie jedz,
dopóki nie wy dobrzejesz - dodała.

Annis i ,tak nie byłaby w stanie niczego przełknąć.

Teraz  juŜ  nie  będzie  musiała  się  tłumaczyć,  dlaczego
pozostawi  śniadanie  nietknięte.  Trudniej  było  znieść
zaniepokojone  spojrzenia  Loveday  i  Carla.  Nienawi-
dziła kłamstwa.

Westchnęła. PrzecieŜ od chwili poznania nie powie-

działa im całej prawdy. Zadawali jej sporo osobistych
pytań, na niektóre odpowiadała wymijająco. Pozwalała,
by pod pewnymi względami mieli o niej mylne
wyobraŜenie, i to juŜ było właściwie kłamstwem.

Loveday i Carl znali ją od niedawna, ale byli

przekonani, Ŝe znają na wylot. śycie Annis - w wersji,
którą podała - nie było bogate w wydarzenia.
Mieszkała z matką w Manchesterze, potem przeniosły

TRUDNA MIŁOŚĆ

się  do  Londynu,  aby  matka  mogła  tam  roztoczyć
opiekę nad chorowitym starszym bratem, który rzadko
podnosił się z łóŜka. Nie wymagał stałej opieki, był po
prostu  coraz  słabszy  w  wyniku  długotrwałej,
nieuleczalnej choroby. Potrzebował przede wszystkim
kogoś  bliskiego,  serdeczności,  a  pani  Hilton  była
szczęśliwa, Ŝe ma się o kogo troszczyć. Bardzo kochała
swego  jedynego  brata.  Gdy  zachorował,  postanowiła
sprzedać dom i przenieść się do niego.

Przeprowadzka do Londynu nastąpiła w dobrym

momencie dla Annis. Początkowo zamierzała pozostać
w Manchesterze, później jednak, po dramatycznych
przejściach, poczuła potrzebę natychmiastowego wyjaz-
du. Przyjęła z zadowoleniem propozycję matki i takŜe
przeniosła się do Londynu. Obie zamieszkały w ob-
szernym, wiktoriańskim domu wuja w Croydon.

Annis była dobrą sekretarką, bez trudu znalazła więc

pracę w centrum Londynu, w agencji reklamowej. Tam
poznała  Loveday,  zatrudnioną  w  dziale  sztuki.  Carl
pisał  teksty  reklamowe.  Firmę  załoŜył  ich  wuj.  Od
początku  stosunki  między  całą  trójką  układały  się
bardzo  dobrze,  mimo  Ŝe  róŜniło  ich  wychowanie.
Annis pochodziła z niezamoŜnej rodziny, podczas gdy
w  domu  Loveday  i  Carla  pieniędzy  było  pod
dostatkiem.

O siódmej rano mieli zająć miejsca w autokarze

stojącym  przed  hotelem.  Ateny  tętniły  juŜ  Ŝyciem  -
było  słychać  klaksony,  samochody  objeŜdŜające  plac
Syntagma  połyskiwały  w  słońcu,  które  po  jednej
stronie  placu  ginęło  w  liściach  palm  Ethnicos  Kipos,
parku  narodowego,  i  odbijało  się  w  szybach  gmachu
Vouli, greckiego parlamentu.

Wraz z innymi pasaŜerami Annis stanęła obok

autokaru. Nie tylko ona miała pobladłą twarz i
znuŜone oczy. Jedna z Amerykanek głośno ziewnęła i,
przepraszając, powiedziała:

TRUDNA MIŁOŚĆ

Poszłam późno spać. Chcieliśmy przez chwilę

popatrzeć na nocne Ŝycie Aten. Skończyło się na tym,
Ŝ

e bawiliśmy się świetnie niemal do rana, i spałam

tylko cztery godziny. Czuję się fatalnie. Okropne te
wczesne pobudki.

W Koryncie zostaniemy dwa dni, będzie się pani

mogła tam wyspać - powiedział Paddy, pilot wycieczki,
usłyszawszy ostatnie zdanie.

Loveday przyglądała się prostej, białej fasadzie

hotelu.

Zastanawiam się, kiedy go zbudowano.

Jest wiktoriański - odpowiedział Carl. Właśnie

pytałem o to Paddy'ego. Mówi, Ŝe hotel jest z roku
1862. Postawiono go na skale, tak Ŝe moŜna dość
bezpiecznie w nim mieszkać podczas trzęsienia ziemi.

Czy tutaj są trzęsienia ziemi? - zapytała nerwowo

Loveday.

Od czasu do czasu, chyba niewielkie, więc się z

góry nie zamartwiaj. Podczas drugiej wojny światowej -
ciągnął dalej Carl - Niemcy zajęli ten hotel na swą
kwaterę główną, gdyŜ wiedzieli, Ŝe jest mocny jak
forteca.

Zbyt elegancki jak na fortecę - oponowała

Loveday, mruŜąc w słońcu oczy utkwione w fasadzie
budynku. - Spójrzcie na balkon drugiego piętra. Tam
stoi męŜczyzna.

Annis spojrzała w górę i zdrętwiała. Zobaczyła

Raphaela. Zejdzie na dół i zrobi scenę?

- Chyba go poznaję - mówiła dalej Loveday - a ty,

Carl?

Brat spojrzał w górę i potrząsnął głową.

Nie, nie sądzę. Czy myślisz, Ŝe to jakiś gwiazdor

filmowy? - zapytał Ŝartobliwie, a Loveday zrobiła do
niego minę.

Tego nie powiedziałam, ale znam tę twarz

TRUDNA MIŁOŚĆ

- upierała się. - Czy ten facet, tam na górze, nie jest
super? - zwróciła się do przyjaciółki.

Annis stała milcząca. Loveday marzycielsko wes-

tchnęła.

Uwielbiam takich męŜczyzn - wysokich, szczup-

łych, o czarnych oczach i śniadej cerze.

Południowcy - orzekł z przekąsem Carl. - Ten to

pewnie kelner z Jiotelu.

Coś ty! W takim szlafroku? To gość, musi

mieszkać  w  wielkim  apartamencie,  z  takim  duŜym
balkonem... MoŜe to grecki milioner? - zmyślała Love-
day.  -  Milioner  ze  wspaniałym  jachtem  i  małą  wyspą
przy  wybrzeŜu  Grecji...  -  Podekscytowana  spoglądała
nadal  na  męŜczyznę.  -  Patrzcie,  przygląda  się  nam.
Jestem  pewna,  Ŝe  patrzy  na  mnie.  Och,  gdybyśmy
zostali  tutaj  jedną  noc  dłuŜej,  mogłabym  go  spotkać,
zjeść wspólną kolację...

Ale masz fantazję. - Carl rzucił siostrze roz-

bawione spojrzenie.

Loveday nie dała jednak za wygraną.

Popatrz sam. Wychylił się przez balustradę i mi

się przygląda. Zaprzecz, jeśli to nieprawda!

Ten facet patrzy na ciebie, bo się na niego gapisz

- odpowiedział brat.

Annis wsiadła do autokaru pierwsza, zadowolona,

e wreszcie odjeŜdŜają. Loveday i Carl weszli chwilę

później, a Loveday, podniecona, wykrzykiwała:

Wyobraź sobie, Ŝe to jest... Nie, nigdy nie

zgadniesz! Portier powiedział mi, Ŝe to jest Raphael
Leon, kompozytor!

Naprawdę? - Annis udawała zaskoczoną.

Czy się przypadkiem nie zaziębiłaś? - pytała z

niepokojem Loveday. - MoŜe dlatego całą noc bolał
cię brzuch. Złapałaś jakąś infekcję.

Czuję się dobrze - odparła cicho Annis. - JuŜ są

wszyscy na miejscach, czemu autokar nie rusza?

TRUDNA MIŁOŚĆ

Pilot i kierowca oglądają mapę - powiedział Carl.

- Mam nadzieję, Ŝe to nie jest zły znak. Jeszcze by
tego brakowało, Ŝeby kierowca nie znał drogi.

Wyobraź sobie, Raphael Leon w tym samym

hotelu! - ciągnęła swoje Loveday, ignorując uwagę
brata. Spojrzała zniecierpliwiona na przyjaciółkę.

Wiesz chyba, kto to jest? - zapytała.

Tak - przyznała Annis.

Napisał tę świetną muzykę do filmu... no wiesz...

Jak  się  ten  film  nazywał?  Wszyscy  to  nucą  od  lat,
płyta  była  przebojem.  Pamiętam  tę  muzykę.  Idzie  to
tak...  -  Loveday  zaczęła  śpiewać,  a  Carl  zatkał  sobie
uszy.

Przestań, proszę. Zaraz mnie głowa rozboli.

„PodróŜ do najodleglejszej z gwiazd" - powie-

działa bezbarwnie Annis.

Tak, to właśnie ten film. Widziałaś go? Ja na nim

byłam - wykrzyknęła Loveday.

Była i nic nie zrozumiała, jeśli mnie. pamięć nie

myli. - Carl dokuczał siostrze.

Przestałbyś juŜ wreszcie. To był chyba kiepski

film, ale z fantastyczną muzyką. Raphael Leon jest nie
tylko

dyrygentem,

lecz

takŜe

kompozytorem.

Przyjechał do Aten na dzisiejszy koncert. Szkoda, Ŝe
wyjeŜdŜamy. Po koncercie wrócilibyśmy do hotelu, on
by przyszedł, poprosilibyśmy, Ŝeby zjadł z nami
kolację, i... - ciągnęła rozmarzona Loveday.

Przestań! - Annis przerwała szorstko, chwilę

potem gorzko Ŝałując, Ŝe nie ugryzła się w język.
Loveday i Carl odwrócili się i spojrzeli na nią
zaskoczeni. Poczuła, Ŝe się czerwieni i wyjąkała:

Przepraszam, Loveday. Przerwałam ci dlatego, Ŝe

głowa mnie boli.

Nic się nie stało. Ale to do ciebie niepodobne, tak

naskoczyć na mnie. Jesteś na pewno chora. Zaraz

TRUDNA MIŁOŚĆ

po przyjeździe do Koryntu poprosimy Paddy'ego, Ŝeby
wezwał do ciebie lekarza.

- Zobaczymy, jak będę się czuła, gdy dojedziemy

- odpowiedziała szybko Annis. Autokar ruszył. Z ulgą
oparła się na siedzeniu, zamykając oczy. - Spróbuję
trochę pospać - dodała.

I rzeczywiście spała, gdy przejeŜdŜali przez wzgó-

rza  w  drodze  do  Teb,  miasta  słynnego  w  staroŜytnej
Grecji,  a  dziś  ruchliwego  centrum  handlowego  dla
miejscowych  rolników  i  hodowców.  Gdy  zatrzymali
się na chwilę na szybką kawę, Annis otworzyła oczy.

Jak się czujesz? - spytał Carl.

Dobrze, dziękuję - uśmiechnęła się do niego.

- Przepraszam, byłam w złym nastroju.

- O tak nieprzyzwoicie wczesnej porze nikt nie

moŜe  mieć  dobrego  humoru  -  dodał,  ciepło  na  nią
spoglądając.  Cały  Carl,  pomyślała.  Z  jednej  strony
leniwy,  niedbały  i  arogancki,  z  drugiej  -  praktyczny
i  czuły.  Miała  do  Carla  zaufanie  i  bardzo  go  lubiła.
Nie  była  w  nim  jednak  zakochana,  choć  to  roz
wiązałoby większość problemów.

Zjedli lunch w małej tawernie pod Koryntem, której

właścicielem był - jak się okazało - szwagier kierowcy
autokaru.  Jedzenie  podano  skromne,  lecz  bardzo
smaczne.  Gołąbki  z  liści  winogronowych,  kebab  z
jagnięcia  i  wiejska  sałata  z  pieczywem  w  postaci
płaskich,  okrągłych  placków,  a  na  deser  miodowe
ciastka  i  świeŜe  winogrona  zbierane  z  krzewów
rozpiętych nad tarasem tawerny.

Gdy pili bardzo słodką i mocną kawę z malutkich

filiŜanek, Loveday - rozglądając się po skąpanej w
słońcu okolicy - westchnęła:

- Jak pięknie! Pomyślcie, my tutaj, a reszta haruje

w agencji jak woły!

Na te słowa reszta osób przy stole zaczęła się

TRUDNA MIŁOŚĆ

miać. Annis niemal Ŝałowała swego przyjazdu.

Otworzyły się zabliźnione rany.

W drodze do hotelu zwiedzili słynny Kanał Koryn-

cki. Jedni poszli potem na spacer wokół ruin staro-
Ŝ

ytnego Koryntu, inni odpoczywali przed kolacją w

pokojach hotelowych.

Następnego, bardzo upalnego przedpołudnia, wy-

posaŜeni w kapelusze, a niektórzy nawet w staromodne
parasole,  zwiedzali Korynt.  W  tym  miejscu na rynku,
w  którym  święty  Paweł  zwracał  się  do  Koryncjan,
wysłuchali wykładu Paddy'ego na temat historii miasta.
Po  lunchu  w  hotelu  część  osób  korzystała  ze  sjesty,
reszta  poszła  po  zakupy  i  na  dalsze  zwiedzanie.
Loveday,  Annis  i  Carl  szukali  pamiątek  i  prezentów.
Przed kolacją zdecydowali się jeszcze na krótką kąpiel
w  basenie  hotelowym.  Loveday  kupiła  nowe  bikini.
Przymierzyła  je  zaraz  po  przyjściu  do  hotelu  i  uznała
za zbyt skąpe.

- Zejdź na dół, Annis. WłoŜę stary kostium i zaraz

cię dogonię - powiedziała poirytowana.

O tej porze nad basenem było pusto, wszyscy

przebierali się do kolacji. Po Carlu teŜ ani śladu. Na
leŜance Annis zostawiła bawełniany sarong i skoczyła
do wody. Płynąc wolno poczuła nagle, Ŝe czyjaś ręka
łapie ją za stopy i ciągnie w dół.

Próbowała się oswobodzić, odwracając w stronę

atakującego. W niebieskiej, rozświetlonej wodzie
zobaczyła roześmianego Carla. Puścił ją i na powierz-
chnię wody wynurzyli się razem.

Chyba zwariowałeś - wykrztusiła Annis.

Nie mogłem oprzeć się pokusie, przepraszam.

Masz dziwaczne pomysły. Zobaczymy, czy teraz

będzie ci tak wesoło. - Wzbiła wokół Carla fontannę
wody.

Sama tego chciałaś. - To mówiąc złapał Annis*

wpół i pociągnął. Straciła grunt pod nogami.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Wyrywała się, śmiejąc, a Carl nie zwracał na to

adnej uwagi. Przewracali się w wodzie jak barasz-

kujące delfiny i dopiero gdy padł na nich cień kogoś
stojącego z tyłu za Annis, na brzegu basenu, Carl,
zaskoczony, puścił ją. Obejrzała się roześmiana, sądząc
Ŝ

e ujrzy Loveday.

To nie była przyjaciółka i Annis od razu zrozumiała,

dlaczego Carl tak nagle się uspokoił. Na brzegu
basenu stał Raphael Leon i ponurym, wręcz złym
wzrokiem obserwował ich wodne igraszki.

ROZDZIAŁ DRUGI

Carl poznał go od razu.

- To ten facet, którego poderwała sobie Loveday -

wymamrotał po cichu.

Annis zaniosła się gwałtownym, niemal histerycznym

miechem. Obaj męŜczyźni spojrzeli na nią - Carl ze

zdumieniem, a Raphael z nie tajoną złością. Odwróciła
się i, Ŝeby zebrać myśli, zaczęła szybko płynąć w stronę
przeciwległego brzegu basenu.

To, Ŝe Raphael moŜe przyjechać aŜ tutaj, nie

przeszło jej nawet przez myśl. Nie powiedziała mu, w
którym  hotelu  zatrzymają  się  w  Koryncie,  ale  to
nieduŜe  miasto.  Stojąc  na  balkonie  zobaczył  pewnie
wczoraj  nazwę  biura  podróŜy  wymalowaną  na  auto-
karze.  Wystarczyło  parę  telefonów,  Ŝeby  dowiedzieć
się, gdzie będą ulokowani w Koryncie.

Dlaczego tutaj przyjechał? PołoŜyła się i zaczęła

unosić na powierzchni wody, patrząc w szafirowe
niebo. Była siódma wieczór, słońce juŜ tak nie praŜyło.
Lekko zadrŜała.

Co zamierzał zrobić? Nienawidził jej, co do tego nie

miała Ŝadnych wątpliwości. Jego pojawienie się w
Koryncie zapowiadało dalsze kłopoty.

Zesztywniała, gdy dobiegł ją głos Raphaela. Była

jednak za daleko, aby usłyszeć, co powiedział.
Roześmiał się. Po chwili do Annis dotarł jeszcze inny
głos - kobiecy, egzaltowany. Loveday, pomyślała.
Szybko podpłynęła do brzegu basenu i wyszła z wody.

Stali w trójkę, rozmawiając, i nie zauwaŜyli Annis

idącej w ich kierunku. Wzięła z leŜanki sarong i owinęła

TRUDNA MIŁOŚĆ

go wokół siebie, a potem zaczęła wykręcać włosy,
przysłuchując się rozmowie.

O koncercie dowiedzieliśmy się dopiero tego

ranka, którego opuszczaliśmy Ateny - mówiła właśnie
Loveday. Z lekko zaróŜowioną twarzą i błyszczącymi
oczyma zwróciła się do Raphaela: - Jestem pana
wielbicielką.

Dziękuję - odpowiedział uśmiechając się Raphael.

Annis  była  wielokrotnie  świadkiem  prawionych  mu
komplementów.  Dobrze  znała  ten  ton,  ten  uśmiech
będący  wyrazem  szacunku  i  wystudiowanej  uprzej-
mości, uśmiech, który urzekał teraz Loveday!

Czy często dyryguje pan poza Anglią? - zapytał

Carl, nieco ubawiony podekscytowaniem siostry.

Tak - przytaknął Raphael. - Tym razem jeździłem

po Europie przez ostatnie sześć tygodni.

To musi być męczące.

- Bardzo. - Głos Raphaela zabrzmiał jakby ostrzej.
Annis patrzyła z boku na jego twarz. Dopiero teraz

zauwaŜyła  oznaki  znuŜenia  -  podkrąŜone  oczy,
zmarszczki wokół ust, bladość przebijającą spod śniadej
cery.  Wiedziała  dobrze,  jak  bardzo  wyczerpują  go
tournee.  Zawodowy  muzyk  Ŝyje  w  ciągłym  napięciu.
Stałe  stresy  na  próbach  i  koncertach,  ciągłe  podróŜe.
Raphael przekroczył dopiero czterdziestkę. Ile jeszcze
wytrzyma, prowadząc taki tryb Ŝycia? Annis przygryzła
wargę, zaniepokojona.

Czy koncertuje pan w Koryncie? - zapytała

Loveday.

Nasze tournee skończyło się w Atenach - odrzekł.

- Mam teraz kilka dni odpoczynku.

Zostaje pan tutaj?

Annis wstrzymała oddech. Powiedz, proszę, Ŝe nie,

pomyślała. Raphael jednak przytaknął.

- Zamierzam objechać Peloponez, zwiedzić naj

ciekawsze wykopaliska, Mykeny i Argos.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Loveday zawołała zadowolona:

- Tam właśnie jedziemy! W autokarze są wolne

miejsca, moŜe zabierze się pan z nami? Mamy świetnego
pilota, jest pół-Grekiem i zna na wylot historię tego
kraju. A w kaŜdym ze zwiedzanych miejsc są lokalni
przewodnicy.

Annis była przeraŜona perspektywą wspólnej po-

dróŜy. Carl teŜ nie wyglądał na zachwyconego. Do tej
pory wszystko układało się między nimi znakomicie,
czuł, Ŝe towarzystwo sławnego kompozytora moŜe
pogorszyć atmosferę.

Raphael przez chwilę jakby się zastanawiał.

Kusi mnie pani - odpowiedział. - Za propozycję

dziękuję,  ale  mam  wynajęty  samochód.  Obdarzył
Loveday  tym  swoim  zawodowym  uśmiechem.  Na
widok  reakcji  przyjaciółki  Annis  poczuła  wzbierającą
złość. Nie na miejscu byłby Ŝal do Loveday, która nie
miała pojęcia, Ŝe jest to jego zwykłe i nic nie znaczące
zachowanie.  Na  widok  tak  doskonałego  okazu  męs-
kiego  gatunku  Loveday  reagowała  przecieŜ  zupełnie
naturalnie. Annis zapragnęła w tym momencie uderzyć
Raphaela.

Och, jaka szkoda - stwierdziła Loveday. - Bylibyś-

my zachwyceni pańskim towarzystwem.

Ja teŜ byłbym szczęśliwy - zapewnił ją szarmancko.

Rzuciła mu figlarne spojrzenie.
-

MoŜe jeszcze natkniemy się gdzieś na pana?

- Z pewnością - rzekł Raphael, patrząc z ukosa na

Annis, aby się przekonać, jak to przyjmie.

ZdąŜyła się juŜ opanować. Nie spoglądając na

Raphaela odwróciła się i zaczęła iść w stronę hotelu.
Zobaczyła to Loveday i zawołała:

Poczekaj! Chcę cię przedstawić panu Leonowi...

Proszę mi mówić po imieniu. Jestem Raphael -

przerwał.

CóŜ za romantyczne imię - powiedziała dziew-

TRUDNA MIŁOŚĆ

czyna wzdychając. - Mam na imię Loveday, a to są
mój brat i przyjaciółka Annis.

Raphael wyciągnął rękę. Annis podała mu swoją.

- Pracujemy w jednej firmie - wyjaśniła Loveday.

-  Jest  to  agencja,  moŜe  słyszałeś  o  niej?  Quayland,
Corris  i  Worth.  Mój  stryj,  Dan  Worth,  był  jednym
z  załoŜycieli.  Reklamujemy  same  powaŜne  firmy,
musiałeś  widzieć  nasze  ogłoszenia  w  gazetach  i  perio
dykach.  Czy  jeździsz  nowym  orage?  Prowadziliśmy
całą  kampanię  prasową  tego  wozu.  Jestem  graficzką,
a  Carl  pisze  teksty.  Wymyślił  juŜ  kilka  znanych
sloganów.  Nigdy  jednak  nie  reklamowaliśmy  jeszcze
Ŝ

adnej orkiestry. Byłoby to interesujące, prawda, Carl?

Loveday paplała po to, aby jak najdłuŜej zatrzymać

Raphaela. Annis rozumiała ją, był typem męŜczyzny,
który bardzo podobał się kobietom. Jego męski urok
był dla nich wyzwaniem.

Takie sceny widywała wielokrotnie. Chętnie ostrzeg-

łaby Loveday przed Raphaelem, ale to by ją zdradziło.

Raphael zwrócił się do Annis:

Co robisz w tej agencji?

Jestem sekretarką - odpowiedziała i spojrzała na

Loveday. - Idę się przebrać przed kolacją. Zrobiło się
późno.

Odeszła szybko. Wzięła prysznic, wysuszyła włosy

i powoli robiła makijaŜ.

Po co tutaj przyjechał? Zastanawiała się. śeby ją

zranić,  wziąć  odwet  za  to,  co  zrobiła?  Mógł  jej
zatruwać Ŝycie, dręczyć ją i prześladować. Nie, to nie
leŜało  w  charakterze  Raphaela.  Bywał  arogancki,
apodyktyczny  i  wyciskał  siódme  poty  z  muzyków,  z
którymi  pracował  -  po  to,  aby  osiągnąć  jak  najlepsze
wyniki.  Równocześnie  był  jednak  bardzo  wraŜliwy  i
potrafił  być  czuły  i  miły.  Nie  widziała,  Ŝeby
kiedykolwiek zachowywał się złośliwie lub lekcewaŜąco.

Co teraz zamierza? Co robi tutaj, w hotelu? AŜ

TRUDNA MIŁOŚĆ

podskoczyła, gdyŜ w tej właśnie chwili ktoś zapukał
do drzwi. Odetchnęła z ulgą, słysząc głos Loveday.

- Otwórz. Przepraszam, nie mam ze sobą klucza.

Późno, muszę się spieszyć. - Weszła do łazienki, skąd
nadal docierał do Annis jej podniecony głos. - Szkoda,
Ŝ

e nie moŜemy siedzieć z Raphaelem przy kolacji. To

wspaniale  spotkać  go  tutaj.  Czy  nie  jest  super?  Ale
uwaŜaj, jest mój, zobaczyłam go pierwsza. Jak myślisz,
czy  mu  się  spodobałam?  Gdy  wróciłaś  do  hotelu
i  Carl  poszedł  się  przebrać,  rozmawialiśmy  jeszcze
przy basenie. Zadawał mi moc pytań.

Po pewnym czasie Loveday wyszła z łazienki

zawinięta w duŜe prześcieradło kąpielowe, z mokrymi
włosami wijącymi się wokół zaróŜowionej twarzy.
Annis zapytała:

- Co go interesowało?

Loveday włączyła suszarkę do włosów i prze-

krzykując szum zawołała:

- Co mówiłaś?

Siląc się na obojętność Annis powtórzyła pytanie.

- Och, interesowały go róŜne rzeczy. I ja, Carl, ty

teŜ. - Loveday odłoŜyła suszarkę i popatrzyła w lustro.

- No i jak wyglądam?

- Wyglądasz świetnie - odpowiedziała Annis. Była

przestraszona. Raphael zadawał pytania. O co mu
chodziło? Całkiem serio myślała o tym, by uciec

-  natychmiast  wyjechać  i  wrócić  do  Londynu.  Ale  co
im  powiedzieć?  Musi  wymyślić  jakiś  powód.  Złe
samopoczucie? Choroba?  Nie,  musiałabym symulować
coś powaŜnego...

Loveday zaczęła grzebać w szafie.

W co mam się ubrać? W czym będę wyglądała

najlepiej?

WłóŜ tę jedwabną zieloną sukienkę - zapropo-

nowała Annis, szykując się do wyjścia z pokoju.
- Schodzę na dół. Do zobaczenia na kolacji. - Nie

TRUDNA MIŁOŚĆ

mogła juŜ dłuŜej słuchać piania Loveday na temat
Raphaela.

W barze dołączyła do grupy znajomych z autokaru,

wzięła kieliszek greckiej retsiny - pachnącego Ŝywicą
białego wina, które juŜ zdąŜyła polubić. Usiadła,
przysłuchując się rozmowom.

Do jadalni przeszła wraz z innymi, bojąc się zostać

sama,  w  razie  gdyby  pojawił  się  Raphael.  Loveday  i
Carl  przyszli  chwilę  później.  Podano  kolację.  Ich
grupa  jadła  gotowy  zestaw  potraw.  Mimo  Ŝe  nie  z
karty,  jedzenie  było  dobre.  Najpierw  na  stole  znalazł
się  rosół  z  kurczaka,  o  smaku  cytrynowym.  Potem
podano  makaron  z  mięsem,  przypominający  spaghetti
po bolońsku, a na deser - świeŜe, zielone figi lub lody.
Annis  wybrała  figi,  były  doskonałe.  Po  wypiciu
maleńkich  porcji  kawy  przenieśli  się  z  jadalni  nad
oświetlony basen, popijając grecką brandy i obserwując
księŜyc  wiszący  nad  ginącym  w  mroku  parkiem
hotelowym.

Raphaela nigdzie nie spotkali. Loveday była niepo-

cieszona.

- MoŜe poszedł wcześnie spać, musiał być bardzo

zmęczony  -  rzucił  Carl,  zniecierpliwiony.  -  Albo
z  przyjaciółmi  wyszedł  gdzieś  na  obiad.  Taki  sławny
facet  ma  wszędzie  znajomych.  Zastanawiające,  co  on
w  ogóle  robi  w  tym  hotelu,  powinien  zatrzymać  się
w  luksusowym.  -  Wstał.  -  Pogram  w  ping-ponga,
muszę  wytrząść  trochę  kolacji.  Idziecie  ze  mną,
dziewczyny?

Loveday zerwała się ochoczo.

Pójdę do łóŜka, chce mi się spać - odpowiedziała

Annis.

Postaram się wrócić po cichu, Ŝeby cię nie obudzić

- przyrzekła Loveday.

Mam nadzieję, Ŝe tym razem wzięłaś klucz.

Tak - roześmiała się Loveday. Okręciła klucz na

TRUDNA MIŁOŚĆ

palcu i wrzuciła go do małej srebrnej torebki. - Wejdę
tak, abyś się nie obudziła - powtórzyła.

Było jeszcze za wcześnie, Ŝeby iść spać. Po odejś-

ciu Loveday i Carla Annis postanowiła przejść się po
parku hotelowym. Idąc wąskimi, Ŝwirowanymi
ś

cieŜkami słuchała głosu cykad i wdychała woń

kwiatów. Na zakręcie zobaczyła nagle tuŜ przed sobą
ciemną sylwetkę męŜczyzny. Był to Raphael w
wieczorowym garniturze i bielejącej w mroku koszuli.

Sama? - zapytał drwiąco. - A gdzie Carl? Nie

opowiadaj, Ŝe nie jest twoim chłopakiem. Gadatliwa
siostrzyczka zwierzyła mi się, Ŝe marzy o tym, byście
się pobrali.

Na pewno nic takiego nie mówiła! - zawołała

Annis. W ogóle nie było o tym mowy. Przyjaźnili się,
ale nie byli kochankami.

Zabroniłaś jej mówić? - Głos Raphaela zabrzmiał

jadowicie.

Nie! - wykrzyknęła.

No tak, zbyt wiele im o sobie nie mówiłaś

- przyznał. - O nas nie wiedzą nic. Ale co sobie
pomyślą, gdy się wszystko wyda?

Groźba ukryta w głosie Raphaela rozzłościła Annis.

- Nie próbuj mnie szantaŜować! A co ty tutaj

robisz? Dlaczego nie wracasz do Aten i do Londynu?

- prawie krzyczała. - Jedź, gdzie chcesz, ale zostaw
mnie w spokoju!

Odwróciła się i chciała odbiec. W tym właśnie

momencie duŜa ćma uderzyła ją skrzydełkami w twarz.
Krzyknęła przeraŜona. Od dziecka bała się nocnych
motyli.

Co się stało? - Raphael zbliŜył się szybko i objął

ją ramieniem.

ma - wyszeptała.

ma? - W świetle księŜyca zobaczył jej pobladłą

TRUDNA MIŁOŚĆ

twarz i drŜące wargi. - Pamiętam, Ŝe zawsze bałaś się
ciem.

Przytulił ją mocno do siebie. Annis wyrywała się.

Przykro mi, Ŝe cię zraniłam. Przepraszam. Ale,

zrozum, nie miałam wyboru.

Dlaczego? - szybko zapytał.

Wracajmy do hotelu - prosiła. - Nie mam ci juŜ

nic więcej do powiedzenia. Między nami wszystko
skończone.

Nie dla mnie. - Był rozzłoszczony. - Nie puszczę

cię dopóki nie powiesz, dlaczego mnie rzuciłaś. - Ujął
w dłonie jej twarz i pochylił się. Dziewczyna zaczęła
się szamotać.

Muszę przynajmniej wiedzieć jedno. - To mówiąc

zaczął ją całować.

Pod Annis ugięły się nogi. Przeszłość powróciła w

ułamku sekundy. Raphael przyciągał ją do siebie coraz
bliŜej, ich złączone ciała tworzyły wspólny cień. Wyjął
delikatnie  grzebyki  z  włosów  dziewczyny,  tak  Ŝe
rozsypały się na ramiona. Pieścił kark i ramiona. Jego
ręka  zsuwała  się  powoli  w  dół,  aŜ  wreszcie  objęła
pierś.  Annis  bezwolnie  poddała  się  fali  ogarniającego
ją poŜądania.

W pewnej chwili Raphael podniósł głowę. Oboje

oddychali nierówno.

Nie całowałabyś mnie tak, gdybym ci był oboję-

tny - powiedział, kiedy zaczęła powracać do rzeczy-
wistości. Nie powinnam pozwolić mu się pocałować,
pomyślała.

Nigdy nie mówiłam, Ŝe twoje pieszczoty są mi

obojętne - wyszeptała. - Zawsze byłeś pociągający.
Ale seks to nie wszystko, prawda? W małŜeństwie jest
potrzebne pełne zaangaŜowanie. Jeszcze nie jestem do
tego gotowa.

Ale byłaś. - Potrząsał nią, rozzłoszczony. - Byłaś.

Oboje chcieliśmy małŜeństwa, aŜ do ostatniego tournee.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Wyjechałem wtedy tylko na miesiąc, a kiedy wróciłem,
ciebie juŜ nie było. Co się stało?

- JuŜ ci mówiłam. Zmieniłam zdanie. To wszystko

- mówiła zdesperowana Annis.

- Co z tym męŜczyzną? Wiem od Loveday, Ŝe

Carla poznałaś dopiero niedawno, więc to nie był on.
A więc kto? Gdzie jest? Dlaczego nie wyszłaś za
niego? - Raphael nie dawał za wygraną.

Annis nie miała siły dłuŜej się spierać.

- A więc kolekcjonujesz męŜczyzn. I kiedy jeden ci

się znudzi, wtedy go zostawiasz i bierzesz innego?

Odpowiedziała udręczona:

Tak. Robię właśnie tak. Chcę wrócić do hotelu.

Na litość boską, przestań się nade mną znęcać. Nie
trać czasu i energii, wracaj do Londynu i zostaw mnie
wreszcie. Mam dość.

Tak, masz dość.

Roześmiał się gorzko. Ujął mocno ramiona dziew-

czyny;  poczuła  się  zagroŜona.  Gdy  byli  razem,
zakochani  w  sobie  i  bardzo  szczęśliwi  -  świat  wokół
zdawał  się  nie  istnieć.  Raphael  był  radosny,  czuły  i
opiekuńczy. A teraz - stojąc z wściekłością w oczach

- wygląda tak, jakby chciał jej zrobić krzywdę.

- Posłuchaj uwaŜnie - powiedział z groźbą w głosie.

-  Z  twojej  winy  mam  za  sobą  dwa  lata  pełne  udręki,
a  ty  mówisz,  Ŝe  masz  dość?  Musisz  jeszcze  wiele
przecierpieć,  Ŝebyś  zrozumiała,  na  co  mnie  naraziłaś.
Myślisz, Ŝe ci daruję?

Tego Annis się nie spodziewała. Nie przyszło jej do

głowy, Ŝe Raphael tak cięŜko odchoruje ich rozstanie.
Znając jego styl Ŝycia była przekonana, Ŝe juŜ dawno
o  niej  zapomniał,  Ŝe  nadal  pasjonuje  się  swą  pracą,
która  mu  zajmuje prawie cały  czas i  wszystkie  myśli.
Była  przekonana,  Ŝe  znajdzie  się  wiele  wielbicielek,
które go ukoją i pomogą zapomnieć.

- Prze... - zaczęła nieśmiało.

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Jeśli jeszcze raz mnie przeprosisz, to cię uderzę!

- wykrzyknął.

Półprzytomna, pozostawiając za sobą mrok i drzewa

skąpane w księŜycowej poświacie, pobiegła przez
park do hotelu.

W pokoju Loveday szczotkowała włosy.

Gdzie byłaś? - zapytała natychmiast, gdy Annis

stanęła w drzwiach. - Mówiłaś, Ŝe idziesz prosto do
łóŜka.

Było tak ciepło, Ŝe poszłam jeszcze na spacer

- odpowiedziała zadyszana. Złapała piŜamę i weszła
szybko do łazienki, tak aby Loveday nie zauwaŜyła
jej wzburzenia.

Z kim byłaś? - dopytywała się śmiejąc przy-

jaciółka.

Sama spacerowałam przy księŜycu.

Sama?Co za marnotrawstwo księŜyca!- Loveday

była coraz bardziej rozbawiona, a Annis zatrzasnęła za
sobą drzwi. Pocałunki Raphaela wstrząsnęły nią. Pod
strumieniem wody uspokajała się powoli.

Wróciła do pokoju. Loveday czytała w łóŜku jakąś

powieść.

Jestem zbyt zmęczona, aby czytać. - Annis

ziewnęła głośno, Ŝeby uniknąć dalszych pytań.

Ja teŜ. - Loveday odłoŜyła ksiąŜkę i zgasiła

wiatło.

Nazajutrz wstały wcześnie. Czekała je długa droga

do  Myken  i  innych  wykopalisk  na  Peloponezie.  Jak
zwykle,  ranek  był  najchłodniejszą  porą  dnia.  Kiedy
opuszczały  Korynt,  niebieskawe  cienie  drzew  kładły
się  na  drodze.  Potem  zniknęły,  a  rozgrzana  ziemia
zaczęła  wydzielać  zapach  aromatycznych  ziół.  Mimo
klimatyzacji powietrze w autokarze niemal stało.

Loveday nie przestawała mówić o Raphaelu. Na

niadaniu go nie widzieli.

- Mam nadzieję, Ŝe jeszcze nie wyjechał.

TRUDNA MIŁOŚĆ

W Mykenach autokar zatrzymał się na zboczu, skąd

droga prowadziła pod górę do Lwiej Bramy

-  głównego  wejścia  do  ruin  staroŜytnego  grodu.  Idąc
skupili  się  wokół  pilota  i  miejscowego  przewodnika,
którzy  opowiadali  historię  Myken.  Carl  biegał  z  apa
ratem  i  robił  mnóstwo  zdjęć.  Prosił  dziewczęta,  aby
mu pozowały przed słynną bramą i na pozostałościach
murów obronnych twierdzy.

Widok był stąd cudowny. Loveday z nieodłącznym

szkicownikiem  usiadła  na  murze  i  zaczęła  rysować.
Annis  obserwowała  ją  przez  chwilę,  a  potem  poszła
posłuchać  opowiadania  przewodnika  o  grobowcach
Agamemnona i Klitajmestry.

- Oczywiście - mówił - chociaŜ odkrycie tych

grobowców  nastąpiło  w  wyniku  badań  prowadzo
nych  przez  Schliemanna  w  Mykenach,  wiemy  dziś
duŜo  więcej  o  historii  Grecji.  Wiadomo  teŜ,  Ŝe
grobowce  pochodzą  z  innego  okresu  niŜ  uprzednio
ustalono...

Annis spacerowała wachlując się białym, słom-

kowym kapeluszem. Upał był niesamowity. Usiadła w
cieniu pod murem.

Dobrze się czujesz? - zapytał Carl, pochylając się

nad nią.

Tak, ale jest strasznie gorąco - Ŝaliła się.

W tej niebieskiej sukience jest ci do twarzy

- powiedział Carl. - Uśmiech, proszę. - Zrobił
zdjęcie, po czym wyciągnął rękę i pomógł jej wstać.

-  Idziemy  teraz  zobaczyć  groby  podobne  do  uli.  Czy
przyszło  ci  kiedyś  na  myśl,  jak  wiele  w  archeologii
ma  się  do  czynienia  ze  śmiercią?  Same  grobowce,
groby,  cmentarzyska  i  te  wszystkie  przedmioty  zwią
zane  z  kultem  chowania  zmarłych.  AŜ  ciarki  chodzą
po grzbiecie.

Schodząc w dół do Lwiej Bramy, Annis zachybotała

się nagle na obluzowanym kamieniu.

TRUDNA MIŁOŚĆ

- UwaŜaj! - Carl objął ją ramieniem. - Nie chcesz

chyba stłuc kolana i popsuć sobie całej wycieczki.

U stóp wzgórza spotkali Loveday.

Zgadnijcie, kogo widziałam! - zawołała na ich

widok.

Znów ten facet? - Carl skrzywił się. - Czy on za

nami jeździ?

Kto wie? - kokieteryjnie odpowiedziała. Sama

myśl wyraźnie jej pochlebiała.

Annis spoglądała na przejeŜdŜający obok nich

samochód. Za kierownicą siedział Raphael. Ich oczy
spotkały się, ale zanim odwrócił wzrok, zdąŜyła
zauwaŜyć ich lodowaty wyraz. Zrobiło jej się przykro.

Szli teraz całą grupą do Grobowca Agamemnona,

zwanego takŜe Skarbcem Atreusza, znajdującego się u
stóp  wzgórza,  poza  granicami  mykeńskiego  grodu.  Po
dToóze  przewodnik  zwracać  im  trwagę  na  resztki
murów  cyklopich.  Zbudowane  z  ogromnych  głazów
kamiennych,  idealnie  do  siebie  dopasowanych,  były
uwaŜane za kładzione rękami olbrzymów.

Grobowiec Agamemnona jest budowlą podziemną,

z wielką kopułą podobną do pszczelego ula, wzniesioną
ze starannie ułoŜonych kamieni. Przewodnik długo im
o

niej

opowiadał,

była

wspaniałym

dziełem

staroŜytnych  architektów  i  budowniczych.  Cała  grupa
weszła  teraz  do  grobowca  i  podziwiała  od  środka
konstrukcję  sklepienia.  Wąskim  przejściem  zaczęli
przechodzić  do  najciemniejszej  części  budowli,  do
grobu.

Nie znoszę takich rzeczy - rzuciła nagle Loveday i

pędem wybiegła na zewnątrz.

Co się stało? Źle się poczuła? - zapytała Annis

Carla.

To chyba klaustrofobia. Wyjdę i zobaczę, co się z

nią dzieje.

Annis chciała iść z Carlem, ale poprosił, aby

TRUDNA MIŁOŚĆ

posłuchała, co mówi przewodnik, który poprowadził
grupę w głąb grobowca.

PodąŜyła za resztą. Właśnie przewodnik oświetlał

zapałką  mroczne  przejście.  Po  chwili  płomyk  zgasł  i
turyści szli  po  ciemku.  Niektórzy  chichotali  przy  tym
nerwowo.  Annis  poczekała,  aŜ  wszyscy  przejdą,
odwróciła się i nagle wpadła na kogoś w ciemnościach.

Przepraszam. - Ledwo zdąŜyła to powiedzieć,

szóstym zmysłem wyczuła, kto koło niej stoi.

JuŜ ci mówiłem, przestań w stosunku do mnie

uŜywać tego słowa - usłyszała głos Raphaela. Przy-
trzymał ją za ramiona i odwrócił, przypierając plecami
do kamiennej ściany.

- Zostaw mnie! - krzyknęła przestraszona.
ZbliŜył się jeszcze bardziej, wargami dotknął jej ust

i wyszeptał:

Postanowiłem, Ŝe od dziś będziesz jechała ze mną.

Nie - pokręciła przecząco głową.

- Nie zamierzam być dłuŜej świadkiem twych flirtów

z Carlem Worthem. Opuścisz grupę. Zrobisz to,
albo... - przerwał nagle, słysząc zbliŜające się kroki.

Wchodziła następna grupa turystów, było słychać

głos innego przewodnika.

- Jesteśmy teraz we wnętrzu grobowca - mówił,

oświetlając  zapałką  kamienne  ściany.  W  tej  chwili
Annis  wyrwała  się  Raphaelowi  i  pobiegła  za  swoją
grupą,  która  właśnie  opuszczała  mroczne  wnętrze
i wychodziła na zewnątrz, na słońce.

Loveday i Carl siedzieli juŜ w autokarze.

Idiotka ze mnie. Wiem, Ŝe to głupie, ale nie

cierpię mrocznych, podziemnych miejsc - uśmiechając
się powiedziała Loveday. - Nie znoszę nawet londyń-
skiego metra.

MoŜna było dostać gęsiej skórki - dodała Annis.

Siadając, przez szybę autokaru zobaczyła Raphaela
otwierającego drzwi białego mercedesa. Zagryzła wargi.

ROZDZIAŁ TRZECI

- Annis, czy coś się stało? - zapytał przy kolacji

Carl. - Cały dzień jesteś czymś zaabsorbowana.

Rzuciła mu szybkie, ostroŜne spojrzenie, zasta-

nawiając się, czy czegoś nie zauwaŜył lub nie usłyszał.

Wszystko w porządku. Czemu pytasz?

Kiedy wyjeŜdŜaliśmy z Londynu, byłaś naszą

wycieczką bardzo podekscytowana. Ale od chwili
wyjazdu z Aten, tak, od tamtego tanka, stałaś, się
przesadnie spokojna. Czy źle się czujesz? A moŜe upał
jest zbyt dokuczliwy?

Tak, i chyba zrobiło się jeszcze goręcej. - Zoba-

czyła serdeczne spojrzenie Carla i uśmiechnęła się do
niego.

Masz rację. Właśnie przed chwilą to sobie

pomyślałem. Sam źle znoszę wilgoć w powietrzu- Ty
Annis, z twoją delikatną cerą, musisz bardzo uwaŜać
na słońcu.

Zawsze noszę kapelusz.

ZauwaŜyłem, robisz rozsądnie. - Carl wachlował

się białą serwetką. - To dopiero początek czerwca, a
jak tu musi być w lipcu?

Upalniej! - Annis roześmiała się i nagle, w drugim

końcu sali, dojrzała utkwione w niej twarde spojrzenie
szarych, zimnych oczu. Z przyspieszonym biciem
serca odwróciła szybko wzrok. Raphael musiał dopiero
przed chwilą wejść do jadalni. Wyczułaby jego

TRUDNA MIŁOŚĆ

obecność,  gdyby  był  tu  wcześniej.  Po  przyjściu
rozejrzała się po sali i odetchnęła z ulgą, upewniwszy
się,  Ŝe  go  nie  ma.  Później  się  nie  rozglądała.  Od-
pręŜyła  się,  zjadła  spokojnie  kolację  i  rozmawiała  z
innymi turystami siedzącymi przy tym samym, długim
stole.

- Powinniśmy tutaj przyjechać wiosną - stwierdził

Carl.

Annis kiwnęła potakująco głową. Odpowiadała na

zadawane jej pytania, nie bardzo wiedząc, co mówi.
Nagle Loveday nachyliła się do niej przez stół z
błyskiem w oczach.

- Jest tutaj! - szepnęła. - Popatrz, o tam, przy

drzwiach! Mam nadzieję, Ŝe go posadzą gdzieś
blisko nas.

Nie spoglądając w stronę Raphaela, Annis przytak-

nęła  przyjaciółce.  Pochyliła  głowę  nad  talerzykiem,
jedząc  dalej  krem  cytrynowy,  Ŝeby  się  czymś  zająć  i
ukryć  pragnienie,  by  Raphael  usiadł  jak  najdalej  od
nich.

Nie musiała patrzeć w jego stronę, aby wiedzieć, co

zrobi.

Loveday informowała dalej podnieconym szeptem.

Szef sali prowadzi go do stołu pod oknem.

Raphael nie chce tam usiąść. Kręci przecząco głową i
się rozgląda. Patrzy właśnie w naszą stronę. Dojrzał
pusty stół obok nas i...

Zamknij się, Loveday! - rzucił ostro Carl. -

Zachowujesz się jak sprawozdawca sportowy na
Wimbledonie.

Idzie tutaj - nie zwaŜając na słowa brata Loveday

mówiła dalej. Nagle upuściła serwetkę. Pochyliła się,
aby ją podnieść.

Annis patrzyła uparcie w talerzyk, na resztki

TRUDNA MIŁOŚĆ

bladoŜółtego kremu. Czuła, Ŝe Raphael stoi tuŜ przy
ich stole. Usłyszała nieco zadyszany głos Loveday.

Dziękuję. Jestem taka niezdarna, zawsze coś

upuszczam. Jak twój urlop? Czy bawi cię oglądanie
tych wszystkich wykopalisk?

Niektórych - stwierdził sucho Raphael. - Dobry

wieczór.

Słysząc nieco podniesiony głos, Annis wiedziała, Ŝe

Raphael zwraca się teraz przez stół do niej i Carla.

- Dobry wieczór - Carl odezwał się grzecznie, ale

bez entuzjazmu.

Annis udała, Ŝe nie słyszy. Nie podniosła głowy.

Niemal w tej samej chwili Loveday ściągnęła uwagę
Raphaela na siebie, mówiąc szybko:

Ale dziś upał, prawda? Na szczęście mamy basen,

nie wiem, jak byśmy bez niego wytrzymali. Nie
widziałam cię tam jeszcze. Czy pływasz?

Pływam, ale kiedy byłem w wodzie, was nigdzie

nie widziałem - odpowiedział Raphael. - Czy to ostatni
wieczór? Jutro wyjeŜdŜacie?

Tak, jeszcze na koniec spędzimy kilka dni nad

morzem, kąpiąc się i opalając przed powrotem do
domu. A ty? - Loveday zwróciła się do Raphaela.

Jeszcze nie zdecydowałem, co będę robił - odrzekł,

a  Annis  wyczuła  w  jego  głosie  jakąś  groźną  nutę.
Podniosła  głowę  i  spojrzała  na  Raphaela  szeroko
otwartymi niebieskimi oczyma. Poczuła ucisk w Ŝołąd-
ku. Co chciał dać jej do zrozumienia, gdy spotkali się
przed  południem  w  Mykenach?  Powiedział,  Ŝe  albo
ona  opuści  grupę  i  pojedzie  z  nim,  albo...  Albo  co?
Albo co się stanie?

Gróźb wielu męŜczyzn moŜna nie traktować powaŜ-

nie, na ogół blefują. Ale nie dotyczy to pogróŜek

TRUDNA MIŁOŚĆ

Raphaela.  Zawsze  stanowił  zagroŜenie.  Miał  ciemną
stronę charakteru, dobrze ukrytą pod warstwą dobrych
manier.  Otoczenie  dostrzegało  tylko  jego  męski  urok.
Nigdy  nie  było  wiadomo,  co  zrobi.  Jego  słów  nie
mogła więc bagatelizować.

Po kolacji obejrzysz chyba greckie tańce - z na-

dzieją w glosie powiedziała Loveday, zwracając się do
Raphaela. - Dzisiaj są tutaj występy nocne, or-
ganizatorzy wycieczki przyrzekli nam dobrą rozrywkę.

Wiem - roześmiał się. - Prosili, Ŝebym zagrał.

Koniecznie! Marzę o tym, aby usłyszeć, jak

wykonujesz swe utwory! - przerwała mu Loveday.

To bardzo miła propozycja. Ale gra na fortepianie

to moja praca, tak zarabiam na chleb, a tutaj chcę mieć
chwilę wytchnienia, jestem na urlopie.

Oczywiście, masz rację, dobrze rozumiem. - Lo-

veday nie była w stanie ukryć swego rozczarowania.

Wielka szkoda, prawda? - zwróciła się do Annis.

Byłybyśmy zachwycone!

Annis nadal milczała. Loveday szturchnęła ją pod

stołem. Dziewczyna powoli podniosła głowę i po-
słusznie odpowiedziała:

- Tak.

Raphael przyglądał się jej uwaŜnie, z krzywym

uśmiechem na ustach.

- Czy naprawdę chcesz, Ŝebym dla ciebie zagrał?

- zapytał.

Zrozumiała ukryty podtekst, wiedziała, co Raphael

ma na myśli mówiąc te słowa z drwiącym wyrazem
twarzy. Nie zagra dla Loveday, ale zrobi to dla niej,
jeśli będzie go usilnie prosiła.

- Zagraj, proszę. Oszalejemy obie z zachwytu.

- Loveday promieniała. Nie pojmowała nic, bo

TRUDNA MIŁOŚĆ

oczywiście nie mogła wiedzieć, o co tutaj chodzi.
Sądziła zapewne, Ŝe prośba większej liczby osób
przewaŜy szalę.

Annis spojrzała na przyjaciółkę, a potem, wojow-

niczo, na Raphaela. Dlaczego nie miałby spełnić
Ŝ

yczenia Loveday?

- Proszę, zagraj dla nas - powiedziała słodkim

głosem.

Skrzywił się.

- Pod warunkiem, Ŝe powiesz, co mam zagrać

- zwrócił się do Annis. - Pójdziesz tam ze mną,
będziesz przy mnie stała i przewracała kartki nut.

Na te słowa oczy dziewczyny posmutniały. Mogła

się przecieŜ od początku spodziewać, Ŝe sama jej
prośba Raphaelowi nie wystarczy!

Na odpowiedź nie czekał. Odwrócił się, usiadł przy

stole obok i zaczął studiować menu. Loveday spojrzała
na Annis z nie ukrywanym oburzeniem. Zrobiła się
czerwona. Jak wszyscy rudowłosi, wybuchała nagle,
ale na krótko.

Hej, co tu się właściwie dzieje? Wpadł ci w oko?

Ja go zobaczyłam pierwsza, jest mój! Wyłącz się, Annis!

Sama wciągnęłaś mnie przecieŜ do rozmowy, nie

chciałam mieć z tym nic do czynienia - rzekła Annis,
biorąc do ręki filiŜankę mocnej i słodkiej kawy,
przyniesioną właśnie przez kelnera.

Nie musiałaś zaczynać z nim flirtować!

Nie flirtowałam - rzuciła rozgniewana Annis.

Obawiała się, Ŝe Raphael moŜe usłyszeć tę wymianę
zdań.

Tym razem ci uwierzę. MęŜczyznom, zwłaszcza

tym  z  południa,  najbardziej  podobają  się  blondynki  o
niebieskich  oczach.  -  Loveday  ciągnęła  dalej.
-  Dlaczego tak na nie lecą? Ktoś powinien się zająć

TRUDNA MIŁOŚĆ

badaniami psychologicznymi tego zjawiska. PowaŜnie
myślę o tym, Ŝeby sobie rozjaśnić włosy i zrobić się na
blondynkę. UwaŜaj, Annis. Sama powiem Ra-
phaelowi, co ma grać, i będę mu przewracała nuty. A
ty zostaniesz z Carlem i nie będziesz się tą całą sprawą
w ogóle interesowała, dobrze? Jeśli pomyśli, Ŝe jesteś
dziewczyną Carla, da spokój tej historii.

- Bardzo uprzejmie dziękuję, to miło z twej strony

- odpowiedział Carl, nieco skwaszony.

Annis uśmiechnęła się do niego.

Loveday bezwstydnie nami manipuluje, prawda?

Bezwstydnie! To najwłaściwsze określenie. Ale

oczywiście chętnie zabawię się dziś w twego chłopaka.

- Uśmiechnął się szeroko. - Co mamy więc robić,
Loveday? Całować się i ściskać po kątach? Chętnie
piszę się na to)

- Głupi jesteś - odpowiedziała siostra z czułością.

- Chodzi tylko o to, Ŝeby Raphael zobaczył, Ŝe jest
tobą zajęta.

Annis spoglądała na tył ciemnej głowy przy sąsied-

nim stole, zastanawiając się, jak Raphael zareaguje na
plany Loveday. Miała niejasne wraŜenie, Ŝe tym razem
nie wszystko będzie po myśli przyjaciółki.

Skończyli kawę. Annis podniosła się i ruszyła do

wyjścia z sali. Loveday i Carl po chwili dołączyli do
niej. Występy miały się rozpocząć dopiero za godzinę,
tak aby wszyscy mogli spokojnie dokończyć kolację.
Większość grupy poszła nad basen.

Annis, Loveday i Carl wyszli na przesiąknięte

wilgocią  wieczorne  powietrze  i  usiedli  wraz  z  innymi
nad  wodą,  dzieląc  się  ostatnimi  wraŜeniami.  Po
męczącym  zwiedzaniu  wszyscy  czekali  z  utęsknieniem
na wyjazd nad morze i leniwe opalanie się na plaŜy.

Zanim wrócili do hotelu obejrzeć występy, słońce

TRUDNA MIŁOŚĆ

zaszło,  a  na  ciemnym  niebie  pokazały  się  księŜyc  i
pierwsze  gwiazdy.  Annis  kusiło,  by  uciec  stąd  prosto
do  pokoju  i  połoŜyć  się  do  łóŜka,  ale  bała  się,  Ŝe
Raphael moŜe tam za nią pójść.

Na sali Loveday wybrała stolik tuŜ obok kwad-

ratowego parkietu. Annis usiadła między nią a Carlem,
modląc  się,  aby  jakaś  osoba  z  ich  grupy  zajęła
pozostałe,  czwarte  miejsce  przy  stole.  Ktoś  chciał
nawet  zabrać  puste  krzesło,  ale  Loveday  na  to  nie
pozwoliła.

Przepraszam, to miejsce jest zajęte - powiedziała.

Dla kogo je rezerwujemy? - zapytał zdziwiony

Carl. - Czy mam zgadywać? PrzecieŜ ten facet w ogóle
nie zechce usiąść z nami. Przestań prześladować
biedaka - zwrócił się do siostry.

Loveday zrobiła się czerwona jak burak.

Wcale go nie prześladuję. Jest samotny i musi mu

być smutno, o nic więcej mi nie chodzi.

Słyszałaś, Annis? - Carl roześmiał się głośno. -

Jest taki samotny i smutny, a ona na faceta nie poluje.
Jest tylko dla niego miła, o nic więcej jej nie chodzi!

Annis nie chciała się włączać do tej rodzinnej

sprzeczki. Przyglądała się niewielkiej lokalnej orkiestrze,
strojącej  instrumenty.  Występy  rozpoczęły  się  od
skocznego  greckiego  tańca.  Na  salę  wbiegli  kelnerzy
ubrani w stroje ludowe. Zaczęli w takt muzyki krąŜyć
po  parkiecie,  przytupując  nogami  i  śpiewając.  Na-
kłaniali równocześnie widzów do klaskania, wybijania
rytmu  i  wspólnej  zabawy.  Następnie  wyjaśniono
gościom,  skąd  pochodzi  taniec  grecki,  a  jeden  z  tan-
cerzy pokazał w zwolnionym tempie wszystkie kroki.
Teraz turyści zostali zaproszeni na parkiet.

- Chodźmy - powiedział Carl, podrywając Annis

TRUDNA MIŁOŚĆ

i Loveday z krzeseł. Spletli wyprostowane ręce i zaczęli
tańczyć. Utworzył się łańcuch tancerzy. Tak razem
wybiegli z parkietu, krąŜąc między stolikami i wciągając
resztę siedzących do tanecznego korowodu.

Na salę wszedł Raphael. Stojąc obserwował tań-

czących.  Annis  napotkała  jego  spojrzenie,  ale  natych-
miast  odwróciła  głowę.  Wiele  dałaby  za  to,  aby  znać
jego  myśli.  Zamknięta,  ściągnięta  twarz  Raphaela
zdradzała  tylko  jedno:  Ŝe  moŜe  spodziewać  się
kłopotów.

Loveday takŜe go zobaczyła. Kiedy tańcząc zbliŜyli

się do Raphaela, puściła Annis i chwyciła go za rękę,
wciągając do wspólnej zabawy. Obdarzył ją uśmiechem,
a  następnie  zza  półprzymkniętych  powiek  spojrzał  na
Annis i wyciągnął do niej rękę. Nie miała wyjścia. By
nie  przerwać  łańcucha,  musiała  podać  mu  swoją.
Kiedy  zacisnął  chłodne  palce  na  jej  dłoni,  poczuła
dreszcz  przebiegający  ciało.  Na  twarzy  Raphaela
malowała  się  satysfakcja.  Czuł,  jak  dziewczyna  drŜy.
Było widać, Ŝe sprawia mu to przyjemność.

Zdawała sobie sprawę z tego, Ŝe Raphael obserwuje

uwaŜnie  kaŜdą,  nawet  najmniejszą  jej  reakcję.  Im
bardziej  próbowała  mu  się  wymykać,  tym  większą
okazywała  słabość  i  łatwiej  mógł  ją  prześladować.
Gdyby udało się przekonać go o tym, Ŝe stał się jej juŜ
zupełnie  obojętny,  wówczas  zostawiłby  ją  zapewne  w
spokoju.  Nie  kochał,  lecz  nienawidził.  W  oczach
Raphaela odbijała się chęć odwetu, zranienia Annis tak
samo, jak ona to niegdyś uczyniła. I za to nie mogła go
winić.

Pragnienie

zemsty,

cywilizowanych

społeczeństwach ścigane przez prawo, ale nigdy nie
wytępione, to przecieŜ zwykły, ludzki odruch.

Raphael pochodził z południa. Mając ojca Hiszpana

wychowywał się i uczył w Hiszpanii. Dzięki matce

TRUDNA

MIŁOŚĆ

Angielce znał świetnie angielski, a po studiach
filologicznych i muzycznych w Madrycie kształcił się
nadal w Oxfordzie.

Raphael reprezentował odmienną kulturę. Jego

reakcje były znacznie bardziej skrajne niŜ u urodzonych
w  obszarze  zimniejszego  klimatu.  Miał  gorącą  krew,
był  spontaniczny  i  porywczy.  Ta  jego  odmienność
fascynowała  Annis  od  samego  początku,  od  chwili,
gdy  się  po  raz  pierwszy  spotkali.  Z  ciekawością
obserwowała  jego  reakcje,  pasję  i  wybuchowość.
Ciemne  strony  charakteru  Raphaela  odbijały  się
zarówno  w  muzyce,  którą  komponował,  jak  i  w  jego
oczach. To jej wtedy nie przeszkadzało.

Teraz Annis była powaŜnie zaniepokojona, wręcz

przeraŜona. Dziś, znając jego wrodzone cechy charakte-
ru, wiedziała dobrze, Ŝe Ŝadnych poczynań Raphaela
przewidzieć się nie da.

Nie mogła nawet na chwilę zapomnieć ani demonicz-

nego spojrzenia, ani ostrego, przejmującego głosu, gdy
mówił:

- Albo zrobisz to, co ci kaŜę, albo...

Albo co zrobi? Annis chciała znać ciąg dalszy tej

ukrytej groźby, ale oczywiście nie miała odwagi go
zapytać. Po prostu za bardzo bała się odpowiedzi.

Chwilę później ludowy taniec grecki się skończył.

Wszyscy opuścili ramiona przerywając łańcuch i stali
roześmiani, klaszcząc. Greccy tancerze jeszcze raz się
ukłonili i śmiejąc się wybiegli z sali. Orkiestra zaczęła
grać współczesnego walca. Większość gości zeszła z
parkietu, pozostało na nim niewiele par.

Raphael przytrzymał Annis za rękę. Zaskoczona,

poczuła, Ŝe mocno obejmuje ją wpół.

Przez głowę przebiegła jej myśl, Ŝe Raphael zacznie

TRUDNA MIŁOŚĆ

zaraz  ją  całować,  tutaj,  na  parkiecie,  na  oczach
wszystkich.  Przeraziła  się.  Zrobiła  się  czerwona.
Stawiając  mu  opór  zaczęła  drŜeć  na  całym  ciele,  a
ź

renice jej niebieskich oczu rozszerzyły się ze strachu.

Raphael spoglądał na nią drwiąco.

- UwaŜaj, Annis! - szepnął dziewczynie do ucha.

- Twój chłopak zaraz zauwaŜy, jakie na tobie robię
wraŜenie, i zacznie się zastanawiać, co to oznacza.

Zesztywniała, wbiła wzrok w ziemię, jeszcze bardziej

przeraŜona następstwem jego słów. Nie czekając na to,
co Annis mu odpowie, Raphael pociągnął ją na środek
parkietu  i  zaczął  prowadzić  w  rytmie  walca.  Była  tak
zdenerwowana,  Ŝe  nie  bardzo  wiedziała,  co  tańczy.
Potykała  się  przy  obrotach,  tak  Ŝe  aby  utrzymać
równowagę,  musiała  się  na  nim  wesprzeć.  Raphael
objął ją mocno ramieniem, ścisnął wymykającą mu się
dłoń  dziewczyny  i  przyciągnął  Annis  do  siebie  tak
mocno,  Ŝe  ich  ciała  zetknęły  się  od  ramion  w  dół.
Czuła kaŜdy ruch, który wykonywał.

- Wiesz, Ŝe jutro nie wyjeŜdŜasz z nimi. - ZbliŜył

twarz i szeptał jej wprost do ucha. W tym  momencie,
pod  wpływem  jego  dotyku,  Annis  poczuła  dreszcz
poŜądania.  Reagowała  na  zbliŜenie  całym  ciałem.
Poczuła nagle Ŝar w piersiach, serce waliło jak opętane,
a  nogi  zaczęły  się  pod  nią  uginać,  kiedy  Raphael
przycisnął ją jeszcze mocniej w intymnym uścisku.

Dalsze myślenie o nim, jego bliskości i dotyku było

niepodobieństwem! Annis poczuła, Ŝe musi wyrwać
się z tego szalonego, pełnego uniesienia transu, w który
Raphael ją wciągał. Wróciła myślami do ostatniego
zdania wypowiedzianego przez Raphaela.

- WyjeŜdŜam - wyszeptała, próbując mu się przeciw

stawić. Stykając się z nim w tańcu niemal całym ciałem,
poczuła, jak nagle zesztywniał.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Pojedziesz ze mną!

Nie, do niczego mnie nie zmusisz, przestań grozić

- powiedziała cicho, świadoma obecności wielu obcych
ludzi tuŜ obok nich.

Tańczyli dalej. Raphael poderwał ją nagle do góry,

tak  Ŝe  stopy  dziewczyny  straciły  kontakt  z  ziemią. W
powietrzu  zatoczył  jej  ciałem  pełny  krąg.  Kloszowa
spódnica  Annis  zafalowała  wokół  jej  nóg.  Wszyscy
tańczący  obok  na  parkiecie  przyglądali  się  tym
ewolucjom  z  uśmiechem,  przekonani,  Ŝe  to  tylko
dobra  zabawa.  Byli  zupełnie  nieświadomi  wściekłości
ogarniającej  Raphaela,  pasji,  której  dawał  upust
podrzucając  dziewczynę  i  zataczając  nią  kręgi.  Annis
była bliska zawrotu głowy.

Raphael opuścił ją wreszcie na ziemię, stopami

dotknęła parkietu. Zachwiała się i oparła o niego,
niezbyt przytomna. Pochylił się teraz nad nią i w dzikim
porywie przywarł wargami do jej ust. Wydawało się,
Ŝ

e wyciska na nich rozŜarzoną pieczęć. Puścił szybko

dziewczynę. Półprzytomna Annis drŜała na całym ciele.

Zaczęły do niej docierać śmiechy. Zdała sobie

sprawę  z  tego,  Ŝe  pary  na  parkiecie  cały  czas  przy-
glądały  się  im.  Jedni  się  uśmiechali,  inni  nawet  bili
brawo,  tak  jakby  sądzili,  Ŝe  ten  gorący  pocałunek,
szalony  taniec,  a  takŜe  sposób,  w  jaki  Raphael  unosił
ją nad ziemią, były częścią widowiska przedstawianego
ku uciesze publiczności. Annis była zbyt oszołomiona
i zagniewana na Raphaela, by zwaŜać na otoczenie i na
to, co ludzie sobie o nich pomyślą. Miała dostatecznie
duŜo  własnych  zmartwień.  Musiała  myśleć  nie  o
ludziach,  lecz  o  samej  sobie,  i  zastanowić  się,  co
począć dalej.

Chwilę później umilkły ostatnie tony muzyki. Annis

odsunęła się od Raphaela. Próbował ją przytrzymać,

TRUDNA MIŁOŚĆ

ale  wyrwała  się  spod  jego  wyciągniętej  ręki  i  szybko
zbiegła z parkietu. Nie była w stanie od razu wrócić do
stolika  i  stanąć  twarzą  w  twarz  z  przyjaciółmi.  JuŜ
niemal widziała oskarŜające spojrzenie, jakim obdarzy
ją  Loveday.  Opuściła  więc  pospiesznie  salę  i  poszła
szukać toalety.

W toalecie na szczęście było pusto. Przed jednym z

luster  usiadła  na  fotelu  wybitym  róŜowym  aksamitem.
Zobaczyła zmienioną twarz i zagryzła wargi, z trudem
powstrzymując się od łez. W kaŜdej chwili mógł tutaj
ktoś wejść, nie mogła więc się rozpłakać. Nie powinna
zwrócić  na  siebie  niczyjej  uwagi.  Musiała  wyglądać
normalnie,  by  nie  dać  nikomu  powodu  do  plotek  i
komentarzy.

Swym zachowaniem Raphael doprowadził Annis do

prawdziwej  rozpaczy.  Co  miała  z  tym  wszystkim
począć?  Co  zrobić?  Jeśli,  jakby  nigdy  nic,  pojedzie
dalej  autokarem,  nie  da  się  juŜ  dłuŜej  ukryć  faktu,  Ŝe
za  nią  jeździ  i  ją  prześladuje.  Loveday  stanie  się
podejrzliwa  i  zazdrosna,  zacznie  sądzić,  Ŝe  Annis  z
premedytacją  chce  go  jej  odebrać.  Jedynym  sposobem
wyjaśnienia  Loveday,  dlaczego  Raphael  za  nią jeździ,
byłoby  opowiedzenie  przyjaciółce  całej  historii.  A  na
to,  by  mówić  o  przeszłości,  Annis  zdobyć  się  nie
mogła. Byłoby to zbyt bolesne.

Z drugiej strony, jeśli nic nie powie o tym, co ją

łączyło  z  Raphaelem,  on  sam  wcześniej  czy  później
zapewne  opowie  wszystko  Loveday  i  Carlowi,  którzy
wówczas się dowiedzą, jak byli okłamywani. Zniszczy
to przyjaźń całej trójki i dalsza praca Annis w agencji
reklamowej stanie się niemoŜliwa. Znów będzie musiała
gdzieś  się  przenosić,  zacząć  układać  sobie  Ŝycie  od
nowa,  gdzie  indziej.  Sama  myśl  o  tym  bardzo  ją
przygnębiła. Annis nie znosiła zmian. Przywyknięcie

TRUDNA MIŁOŚĆ

zarówno do Ŝycia w Londynie, jak i do nowej pracy,
zajęło jej wiele czasu.

Drzwi do toalety nagle się otworzyły. By ukryć

zmienioną twarz, Annis spuściła głowę i udawała, Ŝe
szuka czegoś w kosmetyczce. Po chwili się opanowała.
Podniosła głowę i machinalny uśmiech zastygł jej na
wargach na widok wchodzącej Loveday.

Nic dziwnego, Ŝe tu się ukrywasz! - wybuchnęła

Loveday. - Ale dałaś przedstawienie. Co za popis!
Taniec buźka przy buźce. Uwiesiłaś się na Raphaelu i
otoczyłaś go jak boa dusiciel! A potem ten ognisty
pocałunek! - Przerwała, oddychając głośno. Zrobiła się
purpurowa, a orzechowe oczy Loveday aŜ pozieleniały
ze złości.

Bardzo cię przepra... - zaczęła mówić Annis, ale

Loveday  ostro  jej  przerwała.  -  Tylko  mi  nie  mów,  Ŝe
przepraszasz i Ŝe jest ci przykro! Jesteś fałszywa. Tak
samo  kłamałaś  mówiąc,  Ŝe  ci  na  nim  nie  zaleŜy.  Jeśli
się  zakochałaś,  to  trudno,  nic  na  to  chyba  nie
poradzisz,  ale  przynajmniej  w  stosunku  do  mnie
mogłabyś zachowywać się uczciwie.

Pod wpływem pełnego pogardy spojrzenia przyjació-

łki twarz Annis jakby się skurczyła.

Loveday, nie mogę ci tego wyjaśnić, ale..., ale nie

jest tak, jak myślisz. Nie miej do mnie Ŝalu, bardzo
proszę! Nie chciałam odbierać ci Raphaela. Zupełnie
nie wiem, co powiedzieć...

Najlepiej prawdę - warknęła Loveday.

Annis zakryła twarz rękoma, zaczęły jej drŜeć

ramiona  i  wybuchnęła  tłumionym  łkaniem.  Chciała
wyrzucić  wreszcie  z  siebie  całą  prawdę,  zresztą
zwierzenie  się  komukolwiek  przyniosłoby  jej  wielką
ulgę, ale nadal nie była w stanie opowiedzieć wszyst-

TRUDNA MIŁOŚĆ

kiego. Nie zniosłaby dociekliwych pytań zadawanych
przez Loveday, nie mogłaby patrzeć prosto w oczy
rozŜalonej przyjaciółce.

Milczały obie. Loveday podeszła do Annis, wycią-

gnęła  rękę  i  ujmując  podbródek  podniosła  do  góry
twarz  dziewczyny.  Annis  nie  spojrzała  na  nią.  Zacis-
nęła  mocno  powieki.  Czuła  jednak,  Ŝe  Loveday
przygląda się jej uwaŜnie, widzi zapuchnięte powieki i
ś

lady łez na policzkach. Odsunęła się, drŜącą ręką

przetarła  oczy  i  pociągnęła  nosem,  szukając  równo-
cześnie  chusteczki  w  torebce.  Loveday  wyciągnęła
kawałek  róŜowej  bibuły  z  wiszącego  na  ścianie
pojemnika.

- Masz - odezwała się nieprzyjaźnie.

Annis wytarła zapuchnięte, czerwone oczy, a potem

nos. W lustrze napotkała wzrok Loveday. Przyjaciółka
się skrzywiła.

- Przepraszam, Ŝe tak na ciebie naskoczyłam. Jeśli

wpadł  ci  w  oko,  nic  na  to  nie  poradzisz.  No  cóŜ,  nie
ruszywszy  nawet  palcem  ten  prawdziwy  mister  sek-
sapilu  ściął  nas  obie  z  nóg!  -  Roześmiała  się  z  przy
musem i usiadła na fotelu obok Annis. Zaczęła oglądać
się w lustrze.

Zupełnie bez entuzjazmu przesuwała spojrzenie

orzechowych oczu po rudych włosach, owalnej twarzy
i całej postaci.

- Nie mam u niego Ŝadnych szans - stwierdziła po

chwili.  -  Nie  pociągam  go.  Od  samego  początku
bardziej  interesuje  się  tobą.  Nie  sądź,  Ŝe  tego  nie
zauwaŜyłam! Jak myślisz, dlaczego ciągle sprawdzałam,
jaki  jest  twój  stosunek  do  niego?  Dobrze  widziałam,
Ŝ

e nie odrywa wzroku od ciebie.

Annis zrobiła się czerwona. Zwiesiła głowę. Loveday

przyglądała się uwaŜnie przyjaciółce.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Nie przejmuj się, nie jestem przecieŜ ani głupia,

ani ślepa. Ale za kaŜdym razem mówiłaś, Ŝe Raphael
cię nie interesuje. Wierzyłam ci. I dlatego prosiłam,
Ŝ

ebyś się starała trzymać od niego z daleka. Sądziłam,

e... A zresztą niewaŜne. Co się stało, to się nie

odstanie. Nie ma w tym przecieŜ twojej winy, Ŝe tak
obie wyglądamy. - Wskazała na lustro.

Lepiej zrób coś z sobą, nim wrócimy na salę -

zaproponowała nieco łagodniejszym tonem. Annis
przytakująco skinęła głową.

Pod wzrokiem Loveday opryskała twarz letnią

wodą, aby zmniejszyć opuchnięcie, ostroŜnie przemyła
ją i osuszyła, a potem nałoŜyła trochę jasnego
podkładu. Przypudrowała się i umalowała.

Nie on jeden jest przecieŜ na świecie. - Loveday

powiedziała to tak, Ŝe Annis aŜ się roześmiała.

Jest jak marynarz w porcie. Dziś tutaj, a jutro

gdzie indziej - dorzuciła Annis. - śadna z nas juŜ go
prawdopodobnie nigdy nie zobaczy. Zresztą jutro
wyjeŜdŜamy z Koryntu.

Masz rację - przytaknęła Loveday. - Raphael nie

jest wart tego, abyśmy się o niego sprzeczały.
Przepraszam cię.

Zapomnijmy o wszystkim. - Annis uśmiechnęła

się do niej w lustrze. - Jak wyglądam? Czy juŜ
normalnie?

- Wyglądasz dobrze - odpowiedziała Loveday.
Wróciły razem na salę. Raphael siedział przy

fortepianie, dyrektor hotelu stał obok, przerzucając plik
nut.

Zapomniałam, Ŝe ma grać - powiedziała Loveday.

- Prosił, byś ty mu przewracała nuty.

Nie jestem wcale potrzebna, tylko Ŝartował. śadne

nuty mu nie są potrzebne. Całe koncerty gra z pamięci.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Loveday spojrzała na Annis z ukosa.

- Skąd to wszystko wiesz? - zapytała.

Dziewczyna się zaczerwieniła. Jeszcze jedno po-

tknięcie! Wruszyła ramionami. Unikając wzroku
Loveday rzuciła mimochodem:

- Widocznie gdzieś o tym czytałam.
Przechodziły przez salę, kierując się do stolika.

Raphael zobaczył je i niecierpliwym gestem zaczął
przywoływać do siebie Annis.

- A dopiero co mówiłaś, Ŝe cię nie potrzebuje

- zaśmiała się sucho Loveday.

Dyrektor hotelu teŜ patrzył w stronę Annis. Zdała

sobie sprawę z tego, Ŝe prośby Raphaela zignorować
nie moŜe. Ociągając się podeszła do fortepianu.

- Zagram to. - Raphael wyjął nuty z rąk dyrektora

hotelu.

- Mój ulubiony utwór - odrzekł dyrektor.
Annis rzuciła okiem na nazwisko kompozytora

figurujące na okładce nut. Nic jej nie mówiło.

- Świetny współczesny kompozytor grecki - widząc

to odpowiedział Raphael.

Dyrektor hotelu uśmiechał się z zadowoleniem.

Czy znasz ten utwór? - zapytała niepewnie Annis.

Wiedziała, Ŝe Raphael zagra wszystko, ale zazwyczaj
wolał przedtem przestudiować nuty.

Był napisany trzy lata temu do filmu, którym się

zajmowałem.

Dyrektor skłonił się przed Raphaelem i zapytał:

- Czy juŜ mogę zapowiedzieć publiczności pański

występ, maestro?

Było widać, Ŝe Raphaela bawi ten górnolotny

zwrot. Skinął potakująco głową.

- Tak, jestem gotowy.

Dyrektor hotelu podszedł do orkiestry, która właśnie

TRUDNA MIŁOŚĆ

grała do tańca, i coś powiedział. Raphael spojrzał na
Annis.

Czy dobrze się czujesz? - zapytał.

Czemu pytasz? - Dziewczyna rzuciła mu krótkie,

niepewne spojrzenie.

Bo marnie wyglądasz. - Mówił nadal ostrym

tonem,  ale  z  jego  oczu  przebijała  troska.  -  Dobrze
wiesz,  Ŝe  upały  nie  są  dla  ciebie,  po  kiego  licha
zwiedzasz  Grecję  w  lecie?  Powinnaś  tutaj  przyjechać
wiosną.

Ze względu na agencję tylko o tej porze roku

mogliśmy wyjechać całą trójką.

Czy jesteś sekretarką tego Wortha?

Tak - odrzekła bezbarwnym głosem.

A więc całe dni przesiadujesz z nim w firmie? -

warknął Raphael.

Tak - odparła Annis. W tym momencie orkiestra

przestała grać. Dziewczyna odetchnęła z ulgą. Dyrektor
hotelu sprawdził mikrofon, chrząknął i bardzo po-
prawną angielszczyzną zaczął zapowiadać recital.

Reszta gości opuściła parkiet. Raphael poprawił się

na stołku, zginając długie, silne palce.

Gotowa? - zapytał Annis z oczyma utkwionymi

juŜ w pierwszej stronicy nut.

Tak - odpowiedziała cicho.

Kiedy umilkły powitalne brawa, Raphael zaczął

grać  łagodnie  brzmiący,  elegijny  utwór.  Annis  stała
obok, słuchając muzyki i przewracając nuty. Nauczyła
się  je  czytać  jeszcze  jako  dziecko,  biorąc  lekcje
fortepianu. Nie była zbyt utalentowana. Naukę muzyki
zarzuciła więc z tego względu juŜ jako nastolatka, ale
nadal pamiętała nuty i z przyjemnością grała sobie od
czasu  do  czasu.  Prawdziwą  pasją  stały  się  natomiast
wszelkie kontakty z muzyką. Porzuciła wprawdzie

TRUDNA MIŁOŚĆ

lekcje, ale nadal była aŜ tak zafascynowana muzyką,
Ŝ

e pragnęła pozostać w świecie muzycznym. I tak

poznała Raphaela.

Była sekretarką orkiestry manchesterskiej, gdy

Raphael  zaczął  regularnie  dawać  gościnne  występy
dyrygenckie.  Sam  koncertował  wówczas  za  granicą  i
jako  wirtuoz  pianista  grał  z  innymi  orkiestrami.
Komponował  teŜ  muzykę  do  filmów.  Wszystkie  te
zajęcia  nie  pozwalały  mu  wiązać  się  z  orkiestrą
manchesterską na co dzień. Jej stałym dyrygentem był
pan  w  podeszłym  wieku,  którego  męczyła  ciągła
praca.  Aby  więc  dać  mu  chwile  wytchnienia,  an-
gaŜowano  od  czasu  do  czasu  innych  dyrygentów  na
gościnne  występy.  Wśród  nich  najbardziej  popularny
stał się Raphael.

Matka Raphaela, Angielka, pochodziła z bardzo

starej  manchesterskiej  rodziny,  która  -  odkąd  sięgnąć
pamięcią - mieszkała w jednej z najbardziej szacownych
dzielnic  miasta,  w  okazałym  wiktoriańskim  domu,
otoczonym  pięknym,  starym  ogrodem.  Po  śmierci
dziadka  Raphael  odziedziczył,  jako  jedyny  wnuk,  tę
siedzibę  rodową  i  ilekroć  wracał  do  Manchesteru,
tylekroć  w  niej  mieszkał.  Podzielił  dom  na  dwa
mieszkania.  Sobie  zatrzymał  piętro,  a  pozostałą  część
domu  oddał  siostrze  i  jej  rodzinie,  złoŜonej  z  męŜa  i
dwojga  dzieci.  Annis  bardzo  się  bała  pierwszego
spotkania z siostrą Raphaela, Carmel, ale od razu obie
dziewczyny przypadły sobie ogromnie do serca.

Często spędzali razem rodzinne wieczory - kolacja,

gra w karty, rozmowa, a potem Raphael grał dla nich
na fortepianie. Carmel jako dziecko uczono gry na
flecie, ale, podobnie jak Annis, zarzuciła później
uprawianie muzyki.

- Szybko się zorientowałam, Ŝe nigdy nie dorównam

TRUDNA MIŁOŚĆ

Raphaelowi. - Carmel zwierzała się Annis. - A w Ŝad-
nym razie nie chciałam być od niego gorsza! Dlatego
przerzuciłam się na haftowanie.

Przez chwilę Annis zastanawiała się nawet, czy

Carmel nie zazdrości bratu talentu i sławy, ale szybko
tę myśl odrzuciła. Nigdy w stosunkach między Carmel
a  Raphaelem  nie  wyczuła  ani  nuty  zazdrości,  ani
jakiegokolwiek  Ŝalu.  Kochali  się  bardzo.  Carmel  była
młodsza  od  brata  o  dwanaście  lat.  Był  samotnym
chłopcem  i  pojawienie  się  w  domu  małej  istotki
zachwyciło  go.  Od  początku  był  siostrą  oczarowany.
Poznawszy  lepiej  rodzeństwo  Annis  zorientowała  się,
Ŝ

e Raphael otacza siostrę wręcz ojcowską opieką. Ich

własny ojciec zmarł, gdy Carmel miała cztery lata.
Wtedy szesnastoletni Raphael został głową rodziny.

Carmel wyszła bardzo wcześnie za mąŜ. Barry był

sprzedawcą  samochodów.  Przystojny,  miał  wiele
uroku,  ale  słaby  charakter.  Wydawał  pieniądze  bez
umiaru,  tak  Ŝe  małŜeństwo  nie  miało  ich  nigdy  zbyt
wiele.

Burza oklasków oderwała Annis od wspomnień.

Spojrzała na Raphaela w chwili, gdy się podnosił i
kłaniał rozentuzjazmowanej publiczności. Na chwilę
Annis zapomniała, gdzie się znajduje.

Raphael spojrzał na nią z ukosa, podnosząc brwi.

Zamyśliłaś się nad czymś? - zapytał drwiącym

tonem.

Myślałam właśnie o Carmel. - Dziewczyna

odruchowo powiedziała prawdę. - Co dzieje się z twoją
siostrą? Jak się czuje?

Spojrzenie Raphaela zrobiło się wręcz lodowate.

- Sądziłem, Ŝe juŜ nigdy o nią nie zapytasz.
Uderzyła ją gorycz w jego głosie. Miał rację, powinna

zapytać o Carmel i jej rodzinę od razu, przy pierwszej

TRUDNA MIŁOŚĆ

okazji, ale zawiodły nerwy. Sala nadal biła brawo.
Raphael skłonił się ponownie.

Carmel nie czuje się dobrze - odpowiedział kątem

ust.

Tak mi jest przy... - zaczęła Annis.

Prosiłem cię, Ŝebyś tego więcej nie mówiła! To

fałsz - syknął. Twarz dziewczyny pokryła się bladością.

To prawda! Bardzo lubię Carmel.

Tak bardzo ją lubisz, Ŝe z chwilą gdy ode mnie

odeszłaś, więcej się do niej nie odezwałaś!

Po tej pełnej jadu uwadze Annis poczuła łzy

zbierające się pod powiekami.

- Nie mogłam! Jest przecieŜ twoją siostrą i wiem,

jak by się wówczas czuła. Ale nadal bardzo ją lubię.

Napotkała wzrokiem spojrzenie jego pociemniałych

oczu.

- Oczywiście nadal bardzo lubiłaś Carmel, ale nie

odwiedziłaś jej, bo nie mogłaś znieść myśli, Ŝe moŜesz
natknąć się na mnie. Czy o to chodziło?

Nic nie odpowiedziała. Przy publiczności ciągle

bijącej brawo Raphael odwrócił się do fortepianu i
zaczął machinalnie zbierać rozrzucone nuty. Z zaciś-
niętymi wargami powiedział:

Carmel nigdy się nie skarŜy. JuŜ taka jest.

Wiem - odrzekła Annis łagodnie, obserwując

Raphaela z ukosa. Dostrzegła ból widoczny na jego
twarzy. Patrzył tępo na jakieś kartki z nutami.

Nadejdzie taki dzień, Ŝe tego juŜ nie będę w stanie

znieść. Carmel jest taka krucha i... - Urwał na widok
podchodzącego dyrektora hotelu, który z promiennym
uśmiechem wyciągał do niego rękę.

To było cudowne! Zrobił nam pan wielką przyjem-

ność. Dziękuję, bardzo dziękuję. Nasi goście chętnie;
by jeszcze pana posłuchali. Proszę się zgodzić i zagrać.?

TRUDNA MIŁOŚĆ

MoŜe coś niewielkiego? Wiem, Ŝe jest pan tutaj tylko
na urlopie, lecz...

- Zagram innym razem - odpowiedział Raphael.

-  Przykro  mi,  ale  dziś jestem  juŜ  zmęczony.  -  Skłonił
się  raz  jeszcze  publiczności,  która  ponownie  zaczęła
bić  brawo.  Odwrócił  się  do  Annis,  ujął  ją  za  łokieć
i wyprowadził z sali. Była ciepła, księŜycowa noc

Annis szła posłusznie obok Raphaela, ale gdy tylko

znaleźli się w parku hotelowym, odsunęła się od niego
i stanęła bez ruchu, patrząc w księŜycowe niebo.

Pójdę juŜ do siebie, zrobiło się późno.

Jeszcze nie teraz. Jest coś, co chcę wiedzieć. Czy

rzuciłaś mnie ze względu na Carmel?

Słucham? - zesztywniała.

Wiesz przecieŜ, o czym mówię. Dlatego nie

chciałaś  wyjść  za  mnie?  Barry  mi  powiedział,  Ŝe  zna
chyba  przyczynę.  Opuściłaś  mnie  dlatego,  Ŝe  nie
chcesz  być  obarczona  chorą  szwagierką  i  opiekować
się nią podczas mych częstych wyjazdów.

Annis poczuła nagły przypływ wściekłości. Kto jak

kto, ale właśnie Barry tak ją oskarŜał? W bezsilności
zacisnęła kurczowo dłonie.

I ty w to uwierzyłeś? Jak śmiałeś pomyśleć, Ŝe się

odwrócę od chorej dziewczyny? Byłam zawsze szczęś-
liwa,  gdy  mogłam  zrobić  coś  dla  Carmel. Jej  choroba
nie ma absolutnie nic wspólnego z naszym rozstaniem.
To  było...  -  W  porę się  powstrzymała.  Dwa lata temu
przysięgła  sobie  nigdy,  ale  to  nigdy,  nie  wyjawić
Raphaelowi  przyczyny  odejścia.  Postanowiła,  Ŝe  bez
względu na to, jak będzie rozgoryczona, nigdy mu nie
powie czegoś, czego mogłaby potem gorzko Ŝałować.

Mówiłam ci, dlaczego - odpowiedziała spokojnie.

-1 nie chcę rozmawiać dłuŜej na ten temat. - Odwróciła

TRUDNA MIŁOŚĆ

się, chcąc odejść w stronę hotelu, lecz Raphael złapał
ją za ramiona i obrócił twarzą do siebie.

Ale ja chcę o tym mówić! W liście napisałaś, Ŝe

kogoś spotkałaś, Ŝe jest inny męŜczyzna! Gdzie on
jest?

Puść mnie, proszę. - DrŜała na całym ciele. -

Pozwól mi juŜ iść.

Nie teraz. Nie pozwolę ci odejść dopóty, dopóki

nie poznam całej prawdy. Spójrz na mnie, Annis.
Spójrz i powiedz mi prosto w oczy, Ŝe jestem ci
obojętny.

Uświadomiła sobie, Ŝe nie potrafi skłamać w tę

ciemną,  upojną  noc,  z  poświatą  księŜycową  ukazującą
wyraźne, piękne rysy twarzy Raphaela. Zrozumiała, Ŝe
jeśli  nawet  zdobędzie  się  na  słowa  kłamstwa,  nie
będzie  w  stanie  ukryć  prawdziwych  uczuć  przed  jego
wnikliwymi  oczyma.  Wiedziała,  Ŝe  ma  do  zrobienia
tylko jedno: musi przed nim uciec.

Odwróciła się szybko i pobiegła przez mroczny

park.  Gdzieniegdzie  promienie  światła  księŜycowego
odbijały  się  na  kamiennych  ścieŜkach.  Czuła  grozę
wiszącą w powietrzu. W parku panowała niesamowita
wręcz cisza. Nie było słychać nawet cykad. Powietrze
było nieruchome, liści na drzewach nie poruszał nawet
najmniejszy  powiew  wiatru.  Było  parno.  Nagle
chmura  przesłoniła  księŜyc  i  zrobiło  się  bardzo
ciemno.

Annis wbiegła szybko do hotelu. Na schodach

zobaczyła, Ŝe Raphael ją dogania.

Dobiegła do drzwi pokoju, otworzyła je i wpadła do

rodka. Zatrzasnęłaby mu drzwi przed nosem, gdyby

nie rzucił się w przód. ZdąŜył wpaść za nią do pokoju.

- Idź sobie, proszę! Zostaw mnie! - krzyczała.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Raphael miał nieprzejednany wyraz twarzy.

Czy tego rzeczywiście chcesz?

Tak, bardziej niŜ kiedykolwiek - odparła z mocą,

mimo Ŝe wypowiadane słowa raniły ją samą.

W pewnym sensie mówiła mu prawdę. Od chwili

nieoczekiwanego  spotkania  w  Grecji  zastanawiała  się
powaŜnie,  czy  ich  związku  nie  da  się  odnowić  mimo
tego,  co  się  stało.  Ale  po  rozmowie  z  Raphaelem
dzisiejszego wieczoru, po tym, co usłyszała, pojednanie
wydawało się bardziej nierealne niŜ przed spotkaniem.
Nie było sposobu, aby mogła wrócić do Raphaela.

- Nie wierzę ci - powiedział zachrypniętym głosem,

podchodząc do niej.

Annis walczyła jak dzika kotka, ale był silniejszy.

Przyciągnął  ją  do  siebie  bardzo  blisko  i,  w  gniewie,
spieczonymi  wargami  wycisnął  na  jej  ustach  gorący
pocałunek.  Wyrwała  się,  odchylając  głowę.  Opór
jeszcze  bardziej  spotęgował  gwałtowność  Raphaela.
Trzymając mocno Annis, całował ją coraz gwałtowniej.

W tej chwili dziewczyna poczuła, jak wszystko

zaczyna wokół nich drgać i falować. Podłoga zadrŜała
pod jej stopami. Annis zamknęła oczy.

- Co się tutaj, do diabła, dzieje? - zapytał.
Annis spoglądała na niego osłupiała, nic, ale to

absolutnie nic nie pojmując.

I w tym właśnie momencie świat zupełnie oszalał.

Nastąpił potęŜny wstrząs, potem huk. Cały pokój
zakołysał się i zawirował. Raphael zdąŜył jeszcze
mocno objąć Annis, zanim ziemia usunęła im się spod
nóg.

Oboje runęli w dół.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Annis ocknęła się w ciemnościach, cała zesztywniała.

Miała  wraŜenie,  Ŝe  całą  noc  przespała  w  skurczonej
pozycji. Sądziła najpierw, Ŝe jest w domu w Croydon.
Było bardzo zimno, zadrŜała. Widocznie koce zsunęły
się z łóŜka. Trzeba je podnieść i się przykryć. W tym
momencie  poczuła,  Ŝe  nie  moŜe  się  poruszyć.  Chyba
jestem  jeszcze  niezbyt  przytomna,  pomyślała,  szeroko
ziewając. Podniosę koce, jak tylko dojdę do siebie.

Było niesamowicie ciemno. Nic nie mogła dojrzeć.

Czuła się tak, jakby oślepła. Mimo Ŝe musiała to być
głęboka noc, słyszała jakieś głosy, stłumione i odległe.
Nie mogła rozróŜnić słów. Gdzieś w oddali ludzie
krzyczeli.

Annis natęŜyła słuch. Nie, to nie były krzyki, lecz

jęki i nawoływania. A moŜe wszystko jest wytworem
jej wyobraźni? - pomyślała.

Nie miała pojęcia, dlaczego czuje się tak dziwnie.

Czy jest chora? Czy moŜe... Pamięcią wróciła nagle do
innej,  bezksięŜycowej  nocy,  kiedy  była  w  pułapce,
przeraŜona. Serce zaczęło mocno kołatać. Tamtej nocy
było  jej  strasznie  zimno,  trzęsła  się  jak  liść  i  nie
wiedziała,  co  się  wokół  dzieje.  Dziś  juŜ  znała  te
objawy szoku. PrzeŜyła go kiedyś. CzyŜby jeszcze raz
miał  się powtórzyć?  Nie  wiedziała,  czy  dzieje się  coś
na  jawie,  czy  przeŜywa  koszmarny  sen.  Do  takich
snów  zdąŜyła  się  juŜ  przyzwyczaić,  do  koszmarów
powracających  co  noc.  Przebudziłam  się,  czy  jeszcze
ś

pię? - zastanawiała się. Jeśli wszystko dzieje się na

jawie, to skąd te niespokojne nawoływania i jęki? Kto

TRUDNA MIŁOŚĆ

woła? Ludzie na ulicy? Pewnie pijani, pomyślała.
Krzyczą w jakimś obcym języku. Próbowała zrozumieć.
Nagle wyłowiła pojedyncze greckie słowo. Grecy!

I nagle wszystko stało się jasne. Przypomniała sobie

wydarzenia

ostatniej

nocy.

Trzęsienie

ziemi.

Spadanie.

Podświadomie zajęczała w szoku i z bólu. - A Ra-

phael? - Spadał wraz z nią, ale gdzie był teraz? Stracił
przytomność? Czy jest jeszcze Ŝywy?

Łzy nabiegły Annis do oczu i stoczyły się po

policzkach. Musi znaleźć Raphaela! Musi się sama stąd
wydostać, przywołać pomoc i odszukać go. Próbowała
się  poruszyć,  jęknęła  z  bólu,  traciła  przytomność.
Resztkami  sił  zapanowała  nad  sobą.  Nie,  nie  była  w
stanie nic zrobić. Ból był przeszywający. Zrozumiała, Ŝe
jest  ranna,  nie  pamiętała  jednak,  kiedy  i  jak  to  się
stało.  Z  przeraŜeniem  poczuła,  Ŝe  jest  przyciśnięta
czymś cięŜkim, co leŜy w poprzek brzucha.

Próbowała wyciągnąć przed siebie drŜącą rękę i

poczuła, jak drzazga wbija się jej w palec. Drewno!
Sprawdzała po omacku dalej - drewniana belka!
Znajdowała się w pułapce, przygnieciona belką z sufitu
lub podłogi. MoŜe uda mi się jakoś wysunąć, pomyś-
lała. Po kilku ostroŜnych ruchach znów jęknęła z bólu.
To noga, nie mogła nią poruszyć.

Pomoc. Była potrzebna pomoc. Musiała zacząć

wołać, dać znać innym^ Ŝe jest tutaj, pod gruzami.
Nabrała głęboko powietrza i zaczęła wzywać pomocy.

Po paru chwilach przestała i zamilkła. Nie mogła

oddychać i nie mogła dłuŜej wołać. LeŜała tak z falującą
piersią, kaszląc i się dusząc. Powietrze było gęste od
kurzu i gryzącego dymu.

Ogarnęła ją panika. Uprzytomniła sobie, Ŝe jest

ywcem pogrzebana, leŜy pod rumowiskiem hotelu i

brak jej tlenu. Spadająca belka przygniotła ją, ale
jednocześnie ocaliła Ŝycie, poniewaŜ osłoniła przed

TRUDNA MIŁOŚĆ

zwałami lecącego z góry gruzu, który w przeciwnym
razie zmiaŜdŜyłby ją. Ale co się stanie, gdy resztka
tlenu się wyczerpie?

Annis znów zaczęła oddychać szybko, przeraŜona,

e za chwilę moŜe zacząć się dusić, i nagle zdała sobie

sprawę  z  tego,  Ŝe  działa  powodowana  strachem.
Spróbowała  się  opanować.  Tylko  spokój  moŜe  mnie
uratować, pomyślała. śeby przeŜyć, musiała zachować
przytomność  umysłu.  Przez  chwilę  leŜała  spokojnie,
aŜ bicie serca się uspokoiło.

Postanowiła teraz sprawdzić, co jej właściwie jest.

Na rękach miała zdartą skórę, były pokaleczone.

Czuła takŜe wilgoć spływającą z czoła wzdłuŜ twarzy.
W kącikach ust poczuła słony smak. Krew.

Lewą nogą mogła poruszać swobodnie, za kaŜdym

razem jednak, kiedy próbowała przesunąć prawą,
okazywało się to niemoŜliwe. Czy noga była złamana?
KaŜdy, najmniejszy nawet ruch powodował nieznośne
cierpienie. Wyglądało na to, Ŝe ma takŜe połamane
Ŝ

ebra, poniewaŜ kaŜdy oddech wywoływał ostry ból w

piersiach. Po tej diagnozie pomyślała: mogło być
gorzej.

I nagle uprzytomniła sobie, Ŝe moŜe być jeszcze

gorzej. Wyobraźnia dziewczyny zaczęła pracować jak
szalona. A co się stanie, jeśli budynek zawali się
zupełnie? Odpowiedź nasuwała się sama: zostanie
zgnieciona i spotka ją niechybnie śmierć.

Wciągając powietrze do płuc, Annis zaczęła się

znów dławić. Całą siłą woli uspokoiła się i zaczęła
oddychać spokojniej.

Nie, o śmierci myśleć nie moŜe.

Nagle usłyszała w pobliŜu jakiś dziwny odgłos.

WytęŜyła  słuch.  Powtórzył  się,  bardzo  cicho.  Chyba
ktoś  niedaleko  głośno  wciąga  do  płuc  powietrze  -
pomyślała.  Serce  zabiło  jej  Ŝywiej.  Nie  jest  sama.
Jakiś człowiek jest w pobliŜu. Oddycha!

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Czy jest tutaj ktoś? - wyszeptała.
Przełknęła ślinę i próbowała mówić znowu, tym

razem głośniej.

- Halo, kto tutaj jest?

Nie było odpowiedzi. Odwróciła głowę w stronę, z

której  dochodziły  odgłosy.  Przy  kaŜdym  ruchu  czuła
osypujący  się  gruz.  Na  moment  znieruchomiała,
próbując  przebić  wzrokiem  panujące  ciemności.  W
pierwszej  chwili  nie  widziała  nic.  Gdy  oczy  się
przyzwyczaiły, dojrzała nieopodal jakby ludzki kształt,
leŜące ciało.

- Halo, halo! Kto tutaj jest? - zawołała głośniej.
Głucha cisza panowała nadal. Na myśl, Ŝe obok

leŜy  ktoś  cięŜko  ranny,  nieprzytomny  lub  nawet
umierający, zaczęła trząść się z przeraŜenia. Opanowała
nerwy.  Wyciągnęła  rękę.  W  panującym  mroku  trudno
było ocenić odległość między nią a leŜącą nieruchomo
postacią.  Po  chwili,  która  wydała  się  jej  bardzo,
bardzo długa, dotknęła czegoś czubkami wyciągniętych
palców. To skóra - pomyślała. Skóra zimna i mokra od
potu.

Annis delikatnie przesunęła palce wzdłuŜ nierucho-

mego ciała. Wyczuła kształt policzka, oczodoły, usta,
a wreszcie nozdrza, z których wydobywało się ciepłe
powietrze.

Zaczęła spazmatycznie płakać. Poznałaby tę twarz

zawsze i wszędzie. Znała ją tak dokładnie, jak swoją
własną. Dotknęła palcami ust leŜącego i łkając zaczęła
wymawiać jego imię.

- Raphaelu... najdroŜszy... kochany.. Nie umieraj,

proszę. Nie umieraj, nie przeŜyję tego. Czy mnie
słyszysz? Raphaelu, to ja...

Pod jej palcami usta leŜącego zaczęły się nieznacz-

nie poruszać. Nagle, z bijącym sercem, zdała sobie
sprawę z tego, Ŝe Raphael lekko muska wargami jej
palce.

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Dzięki ci, BoŜe! - wyszeptała.

Po chwili poczuła, Ŝe Raphael unosi nieco głowę j

obraca w jej stronę, tak jakby teraz on chciał przebić
wzrokiem panujące ciemności.

- Annis?

Jego głos był bardzo słaby. Przeraziła się. Czy

Raphael byl powaŜnie ranny?

- Boli cię coś? - zapytał.

Powiedziała mu o swej diagnozie. Kończąc, z po-

nurym humorem dodała:

Miałam szczęście.

Szczęście? - powtórzył. Próbował się chyba

roześmiać i zaczął bardzo kasłać.

Mogło być gorzej.

Rzeczywiście? - wyszeptał słabym głosem.

A co z tobą? - zapytała Annis. - Nadal jesteś w.

jednym. kawałku?. - Próbowała Ŝartować, ale
panicznie bała się odpowiedzi Raphaela.

Jeszcze nie wiem.

Annis zorientowała się, Ŝe Raphael mówi z trud-

nością.

- Chyba... - Odetchnął boleśnie i dokończył: - lepiej

wiedzieć najgorsze.

LeŜała przysłuchując się w ciemności jego ostroŜnym

ruchom.  Sprawdzał,  gdzie  jest  ranny.  Jej  nerwy  były
napięte do ostatnich granic. Czy jest w cięŜkim stanie?
A  moŜe  nawet  umiera?  Ach,  gdyby  tylko  mogła  się
dostać  do  niego,  zająć  się  nim!  Czekanie  stało  się
prawdziwą torturą.

- No więc... - Usłyszała niepewny głos Raphaela.

- Chyba mam połamane nogi. Obie.

Annis zagryzła wargi, Ŝeby się nie rozpłakać.

Usłyszała chrapliwy oddech Raphaela. Po chwili, z
wysiłkiem, powiedział:

- Coś jest nie w porządku z ramieniem. W piersiach

boli jak diabli, musiałem złamać sobie Ŝebra. Mam

TRUDNA MIŁOŚĆ

zakrwawioną twarz. I chyba cały jestem poharatany, od
stóp do głów. A poza tym wszystko jest w porządku.
Odetchnęła z ulgą. Bała się, Ŝe będzie gorzej.

A jakie masz dla mnie d o b r e wiadomości? -

zaŜartowała. Usłyszała słaby śmiech Raphaela.

e nadal Ŝyję - odpowiedział.

W tej chwili poczuła się dziwnie. Zamknęła oczy,

zrobiło jej się słabo. Po jakimś czasie usłyszała
natarczywy głos Raphaela. Powtarzał jej imię.

Wszystko w porządku - odezwała się z wysiłkiem.

Teraz on odetchnął z ulgą.

Czy zemdlałaś?

Zrobiło mi się słabo, ale juŜ przeszło.

Oboje zamilkli. Z oddali słyszeli teraz ludzkie głosy,

a takŜe inne dźwięki - stukot i warkot maszyn,
odgłosy uderzeń w mur.

- Zaczęli odkopywać - stwierdził Raphael.
Nagle Annis zawołała:

Zupełnie zapomniałam o Loveday i Carlu! Gdy

nastąpiło trzęsienie, byli w sali, na dole. Hotel runął na
nich całym cięŜarem!

Uspokój się - powiedział ostro Raphael. - Prze-

stań  wyobraŜać  sobie  najgorsze.  Sądzę,  Ŝe  nic  im  się
nie  stało.  Przebywali  na  dole,  ale  pamiętaj,  Ŝe  byli  z
nimi  miejscowi  Grecy,  którzy  juŜ  jakieś  trzęsienie
ziemi chyba przeŜyli. Na pewno wcześniej się zorien-
towali,  co  się  dzieje,  i  w  porę  ostrzegli  angielskich
turystów.  To  tylko  my  byliśmy  w  tym  czasie  zbyt
zajęci,  Ŝeby  zwrócić  uwagę  na  taki  drobiazg,  jak
trzęsienie ziemi...

Zaczął się śmiać, a Annis była szczęśliwa, Ŝe w

ciemności Raphael nie moŜe dostrzec poruszenia na
jej twarzy. Śmiech urwał się nagle, a z gardła
Raphaela wydobył się jęk.

- Co to było? - spytała zaniepokojona.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Nic - odpowiedział przytłumionym głosem, z

którego przebijał ból.

Czy jest ci zimno? - Szczękała zębami. - Potwornie

marznę, czy to nie dziwne? Dzisiaj był taki upał... A
teraz ogromnie się ochłodziło. Och, gdybyśmy mogli
się poruszać!

Nie moŜemy - stwierdził Raphael zmęczonym

głosem. - Spowodowalibyśmy lawinę gruzu.

Annis trzęsła się nadal.

Jak myślisz, ile im czasu zajmie...

Dotrą do nas najwcześniej, jak to tylko będzie

moŜliwe - powiedział łagodnie, uspokajająco. Jego
głos powoli zanikał w oddali.

Dziwne - pomyślała, przecieŜ nie głuchnę. MoŜe

zasypiam?

Gdzieś nad nimi coś trzasnęło. Jakieś odgłosy nagle

ją oprzytomniły. Dopiero wtedy zdała sobie sprawę z
tego, Ŝe leŜała zemdlona.

Raphaelu! - krzyknęła z przeraŜeniem.

Tu jestem, kochanie!

Głos Raphaela był teraz bardziej wyraźny, moc-

niejszy. Odwróciła ku niemu głowę i nagle dostrzegła
wyraźnie blady kształt jaśniejący w ciemnościach.

Widzę cię! - zawołała i zobaczyła, Ŝe jego wargi

się poruszają. Raphael się uśmiechał.

Ja teŜ cię widzę.

Muszę wyglądać okropnie.

Zaśmiał się, a właściwie był to szczególny rodzaj

charkotu, przypominający śmiech.

Prawdziwa kobieta! Tak jakby twój wygląd miał

jakieś znaczenie. - Oddychał głośno, nierówno. -
UŜywają lamp łukowych - dodał.

A moŜe to światło dzienne? Jak długo tutaj

jesteśmy? - zapytała.

Nie wiem.

Annis leŜała, patrząc, jak światło przesuwa się

TRUDNA MIŁOŚĆ

w dół, w ich stronę. Tak, to nie świt, lecz sztuczne
ś

wiatło, pomyślała.

- Masz rację. Pracują przy lampach łukowych.
Raphael nie odpowiadał. Oddech miał bardzo słaby.

Przeraziła się.

- Nie umieraj!

Nie było odpowiedzi. Stracił przytomność lub zasnął.

LeŜała nadal bez ruchu, wsłuchując się w jego oddech.
Słabo, ale oddychał. Słuchała tak intensywnie, jakby
to mogło podtrzymać jego Ŝycie. Co chwilę sama
zapadała w półsen.

Odgłosy nad ich głowami były coraz wyraźniejsze i

bliŜsze. Uderzenia mechaniczne ustały i ktoś zaczął
wołać po grecku, a następnie po angielsku.

- Halo, jesteśmy tutaj! Halo! - odkrzyknęła Annis.
Usłyszała jakiś głos.

- Jak się macie? - Ktoś pytał, co im jest. - Lekarz

zejdzie do was niedługo, da zastrzyki przeciwbólowe.
- Głos zamilkł i znów zapanowała cisza.

Kilka minut później Raphael się ocknął. Nie

pamiętał o swych kontuzjach. Próbując nieco zmienić
pozycję ciała, jęknął z bólu.

Mieliśmy gościa - powiedziała Annis. - I za

chwilę zjawi się jeszcze jeden, lekarz z zastrzykami.

Nigdy w Ŝyciu nie czekałem z taką niecierpliwością

na Ŝaden zastrzyk - mruknął Raphael. - Nie znoszę
tego, ale... - Urwał nagle i Annis dotknęła jego
policzka.

Wiem. Ból bardzo męczy, prawda? - uśmiechnęła

się do Raphaela i w tej właśnie chwili oboje usłyszeli
odgłosy kopania wprost nad głowami. Spadł płat
tynku, tworząc w świetle lamp kremowy obłok pyłu, a
po chwili tuŜ obok nich rozbił się kawał gruzu. Annis
się przeraziła.

OstroŜniej! - zawołała. Zapadła cisza, jakiś głos ją

uspokajał. Kopanie znów się rozpoczęło. Na dół

TRUDNA MIŁOŚĆ

docierało coraz więcej światła. Annis i Raphael widzieli
teraz wyraźnie nie tylko siebie, lecz takŜe fragmenty
przesuwających się w górze niebieskich ubrań ratow-
ników. Spadło jeszcze trochę gruzu. Annis krzyknęła,
gdyŜ coś ją uderzyło.

Raphael ze złością zawołał:

- Do diabła, uwaŜajcie! Czy chcecie ją zabić?
Nad leŜącymi widniał okrągły otwór. Ukazała się

w nim czyjaś głowa. Poznali, Ŝe to Grek. Miał
oliwkową skórę, czarne włosy i ciemne oczy. Mówił
słabo po angielsku.

- Nie moŜemy was jeszcze stąd wyciągnąć, to

niebezpieczne.  Za  duŜo...  Czy  mnie  rozumiecie?
Opuszczą  mnie  zaraz  w  dół  i  dam  wam  zastrzyki
przeciwbólowe.  Nie  denerwujcie  się,  to  juŜ  długo  nie
potrwa.

Twarz lekarza zniknęła w górze. Po chwili Annis

zobaczyła, jak w białym kitlu i z kaskiem opuszcza się
powoli w dół, przywiązany w pasie liną. Ukląkł obok
dziewczyny, bez słowa zbadał ją, a następnie włoŜył
jej kask na głowę.

Ochroni panią w razie gdyby jeszcze spadał gruz

- powiedział. Wskazując na leŜącą w poprzek belkę,
zapytał: - Czy mocno przygniata?

Nie, właściwie wcale, i na szczęście zatrzymuje

większość osuwającego się gruzu. Ale gdyby dało się
ją podnieść, mogłabym się wysunąć.

To niemoŜliwe - odrzekł z przepraszającym

uśmiechem.  -  Jeszcze  nie  teraz.  Wkrótce  ratownicy
będą  mogli  uŜyć  maszyn  i  wtedy  belkę  się  podniesie.
Dam pani teraz zastrzyk, nie będzie bolało. - Z małego
plastykowego  sterylizatora  wyjął  strzykawkę  i  zrobił
zastrzyk,  dezynfekując  uprzednio  ramię.  ZałoŜył
opatrunek  i  zanim  zajął  się  Raphaelem,  przykrył  ją
kocem, na którym połoŜył cienką folię termiczną.

Od samego początku Annis wiedziała, Ŝe Raphael

TRUDNA MIŁOŚĆ

jest w znacznie gorszym stanie niŜ ona sama. Ton
głosu lekarza się zmienił, dziewczynę ogarnął strach.
Na ile groźne są rany Raphaela?

Ze ściśniętym sercem słuchała w napięciu pytań,

które zadawał lekarz, i krótkich, urywanych od-
powiedzi Raphaela.

- Czy moŜe pan wreszcie zrobić mi ten zastrzyk?

- spytał ostro Raphael. Musi bardzo cierpieć, pomyś
lała.

Bez słowa lekarz dał zastrzyk, pocieszył, Ŝe wszystko

będzie w porządku i Ŝe nie ma czym się przejmować.

Annis zaczęła ogarniać fala spokoju. Było jej ciepło,

rodek przeciwbólowy zaczynał działać. Wszystko

będzie dobrze, nie ma czym się martwić, pomyślała.

Lekarz owinął Raphaela kocem i folią.

Jak pan się teraz czuje? - zapytał.

Dziękuję za pomoc i przepraszam, Ŝe tak wybuch-

nąłem - odrzekł Raphael.

Rozumiem, wiem, Ŝe musi pana bardzo boleć.

-  Lekarz zamykał torbę. - JuŜ jest wam obojgu lepiej,
prawda?  To  dobrze.  Proszę  spokojnie  leŜeć,  zanim
was  stąd  nie  wydobędziemy.  Muszę  juŜ  iść,  inni
pacjenci  czekają.  -  Pociągnął  lekko  linę,  w  otworze
ukazała  się  jakaś  twarz.  Lekarz  powiedział  coś  po
grecku.

Annis szybko zapytała:

Doktorze, zanim pan stąd wyjdzie... W hotelu byli

takŜe moi przyjaciele, Worthowie, Loveday i Carl. Czy
pan wie, co się z nimi stało?

Przykro mi, ale niestety nie wiem - odpowiedział

lekarz. - Zajmuję się tylko rannymi. Wiem jednak, Ŝe
większość Anglików zdąŜyła w porę opuścić hotel. O
ile się orientuję, wiele osób było blisko wyjścia, gdy
zaczęło się trzęsienie. Zaledwie kilka zostało przywa-
lonych. Nie mieliście państwo szczęścia!

Annis wydawało się, Ŝe dziwnie na nią spoglądał.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Uprzytomniła sobie, Ŝe lekarz się zastanawia, co oboje
robili na górze, w jej sypialni, gdy nastąpił wstrząs. W
tym  momencie  dotarło  do  niej,  Ŝe  nie  tylko  lekarz
zdaje  sobie  z  tego  sprawę.  Prędzej  czy  później
wszyscy  się  dowiedzą,  Ŝe  była  z  Raphaelem!  Zaczną
się  spekulacje  na  ten  temat.  A  co  sobie  pomyśli
Loveday?  Z  niepokojem  myślała  o  czekającym  ją
spotkaniu z przyjaciółką.

Lekarz mocował linę do pasa. Uśmiechnął się na

poŜegnanie.

Niedługo będzie po wszystkim. Wkrótce was stąd

wyciągniemy.

Dziękuję, doktorze.

- Jesteś juŜ szczęśliwa? - warknął Raphael.
Zdziwiona spojrzała na niego, zaskoczona ostrością

głosu.

Czuję się znacznie lepiej. Zastanawiam się, co

nam zaaplikował. Morfinę? Czy po niej człowiek
czuje się lekki i zrelaksowany?

Nie mam pojęcia. NajwaŜniejsze, Ŝe lek działa.

Ale miałem na myśli nie to, lecz Wortha. Cały czas
zŜera cię przecieŜ niepokój o tego faceta.

Nie bardzo wiedziała, o co chodzi Raphaelowi.

Zdziwił ją drwiący ton.

Carl to przecieŜ przyjaciel...

Przyjaciel? - Głos Raphaela był lodowaty.

Tak, jest mym przyjacielem. I jego siostra teŜ.

Odkąd pracuję w agencji, są bardzo dobrzy dla mnie i
się przyjaźnimy.

Raphael odchrząknął i zapytał:

- Kiedy to się zaczęło?

Wstępuje znów na niebezpieczny grunt, westchnęła

Annis.

- Czy moŜemy więcej nie mówić o przeszłości?

- wyszeptała i nawet ta jej uwaga była błędem, gdyŜ
Raphael znów ostro zaatakował.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Dlaczego tak bardzo nie chcesz mówić o prze-

szłości? Co tak cię niepokoi? Czy ta przeszłość, która
naleŜała do mnie, czy późniejsza?

Nie teraz, proszę! - Po lekarstwie czuła się

raźniej, lekko oszołomiona jak po paru kieliszkach
wina, ale na Raphaela lek tak, niestety, nie podziałał.

Nadal węszył jak myśliwski pies, tropiący zwierzynę

na obcym sobie terenie.

- A dlaczego nie? - agresywnie zapytał. - Mamy

teraz duŜo czasu. Oczywiście wolałbym robić z tobą
zupełnie coś innego, ale Ŝadne z nas nie moŜe się
nawet poruszyć, więc jest to wykluczone...

Poczerwieniała, wiedząc, co Raphael ma na myśli.

Kątem oka nieprzyjaźnie ją obserwował.

- MoŜe zagramy w słówka? - zakpił. - Lubisz

przecieŜ tę grę. Jesteś w niej dobra. Dlatego nie mogę
zupełnie zrozumieć, czemu wtedy, zanim uciekłaś,
napisałaś list, a nie powiedziałaś mi prosto w twarz,
co myślisz.

Znów próbował ją zdenerwować. Ale Annis była

zdecydowana.  Nie,  nie  pozwoli  mu  otworzyć  zabliź-
nionej rany. Brak jej było sił. Nie odczuwała wprawdzie
teraz  skutków  kontuzji  spowodowanych  trzęsieniem,
ale tkwił w niej nadal stary ból i Ŝaden środek nie był
w stanie go uśmierzyć. Czuła się fatalnie. Była bardzo
zmęczona.  Wiedziała,  Ŝe  nie  znajdzie  siły  na  dalszą
walkę  z  Raphaelem  na słowa.  Był  silniejszy,  okrutny,
za kaŜdym razem trafiał ją celnie.

Spróbowała zmienić temat.

- Chciałabym usłyszeć coś więcej o ostatnim

tournee. Chyba było przyjemne? Co sądzisz o Turcji?
Byłeś  w  Stambule?  Piękne  są  tam  meczety,  prawda?
Zawsze  marzyłam  o  tym,  Ŝeby  zobaczyć  Błękitny
Meczet.  Na  zdjęciach,  które  widziałam,  jego  wnętrze
wyglądało  bajecznie.  Lataliście  samolotami,  prawda?
Wymarzyłam sobie podróŜ statkiem przez Bosfor.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Chciałabym wówczas ujrzeć zachodzące słońce i ciemne
sylwetki strzelistych minaretów w Stambule na tle
Wonącego nieba.

Raphael wykrzywił się w cierpkim uśmiechu.

Pozostałaś nadal marzycielką?

Tak - odpowiedziała. Jego

oczy nagle złagodniały.
- Płynąłem przez Bosfor i widziałem Stambuł na

tle zachodzącego słońca. To było cudowne.

Uśmiechnęła się.

Gdzie jeszcze wiodła trasa tournee?

Byliśmy w ParyŜu - wyszeptał, a jej serce mocniej

zaabiło.

Czekał, aŜ dziewczyna coś powie. PoniewaŜ nie

mogła wydobyć z siebie głosu, ciągnął dalej:

- Ale tylko dwadzieścia cztery godziny, bardzo

Krótko. Ledwie widziałem miasto. Zatrzymaliśmy się
w tym samym hotelu, co kiedyś. Pamiętasz?

Westchnęła.

Spędziliśmy wtedy cudowny tydzień. Czy przy-

pominasz  sobie  koncert  w  lewobrzeŜnym  ParyŜu,  jak
spacerowaliśmy całą noc, jedliśmy na mieście kolację,
a  potem  rozmawialiśmy  z  grupą  studentów?  Przecho-
dziliśmy  przez  mosty,  oglądając  Sekwanę.  Czy  pa-
miętasz śniadanie w małym bistrze na tyłach Boulevard
Saint  Michel?  Od  ulicznej  sprzedawczyni  kupiłen
czerwone  róŜe,  jedną  włoŜyłem  ci  we  włosy.  Przypo-
minasz to sobie?

Musiałam wyglądać bardzo głupio, chodząc w

biały dzień po ParyŜu z róŜą za uchem. - Uśmiechnęła
się.

Czy chcesz wiedzieć, jak wyglądałaś? - zapytał

takim głosem, Ŝe aŜ zaczęła głośniej oddychać.

Raphael obrzucił ją drwiącym spojrzeniem.

- Co się stało? Oddychasz tak, jak byś odbyła bieg

maratoński.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Przestań. - Odwróciła głowę, Ŝeby ukryć spłonioną

twarz.

Na razie nic na to nie mogę zaradzić, jestem

unieruchomiony. OdłóŜ podniecenie na później, a
udowodnię, czego ci brakuje.
Nie odpowiedziała. Postanowiła udawać, Ŝe śpi.
Zamknęła oczy i zaczęła regularnie oddychać. Raphael
mówił łagodnym głosem:

- Jesteś dla mnie tajemnicą. Nic nie rozumiem- Ale

nie dam ci spokoju, muszę znać odpowiedz na
wszystkie pytania. Wcześniej czy później powiesz mi
prawdę o tym, dlaczego mnie opuściłaś i dla kogo!

Nadal udawała, Ŝe śpi. Po leku uspokajającym,

który dostała, przychodziło to jej z łatwością.

- Masz szczęście, trzeba będzie poczekać.

Po dłuŜszej chwili zapytał cieplejszym głosem:

-Jak się czujesz?

JuŜ go nie usłyszała. Zasnęła.

Wrócił znów dawny, koszmarny, uporczywie po-

wtarzający się sen. Krzyknęła ze strachu, pot spływał
jej wzdłuŜ twarzy.

Co się stało? - Głos Raphaela był pełen niepokoju.

Zlał się z jej snem, w którym zawsze była rozdarta
między chęcią biegnięcia do niego a ucieczką. We śnie
powtarzał się ten sam konflikt, który przeŜyła dwa lata
temu i przed którym uciekała do dziś na jawie.

Annis! - Raphael zawołał znowu i wyrwał ją z

dręczącego snu. Obudziła się i oprzytomniała.
Zobaczyła wyraźnie twarz Raphaela. Było jasno. Pełny
dzień.

Czy długo spałam? - wyszeptała.

Parę godzin. Dlaczego krzyczałaś? Czy dręczył

cię jakiś koszmar? Mówiłaś coś...

Co? - spytała zaniepokojona.

Nie mogłem nic zrozumieć. Raz chyba wypowie-

działaś imię mojej siostry.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Zwrócił się do Annis.

Jeśli odeszłaś ze względu na chorobę Carmel, to

czemu się o nią jeszcze niepokoisz? Wydawałaś się nią
zmartwiona, płakałaś przez sen. Co to było?

Nie pamiętam. Która godzina? Mój zegarek jest

chyba rozbity, nie chodzi.

JuŜ prawie siódma - odpowiedział Raphael. Był

zły, wiedział, Ŝe Annis umyślnie zmienia temat.

Spędziliśmy tutaj noc?

Tak, całą. Sami we dwoje, a ja nie mogłem się

ruszyć nawet o centymetr! Zmarnowana okazja!

Nie jesteśmy sami. Wokół są przecieŜ ludzie,

którzy próbują nas stąd wydostać.

Ale jesteś rzeczowa.

W tej właśnie chwili z góry zaczął osypywać się pył,

a przez znacznie powiększony otwór nad nimi dostało
się ostre, oślepiające światło reflektorów.

Pod Ŝółtymi kaskami Annis zobaczyła uśmiechnięte

twarze ratowników, zadowolonych, Ŝe wreszcie się
przebili.

Podnieśli powoli belkę, wyjęli Annis i wynieśli na

powietrze. Owiniętą kocami wsunięto ją do czekającej
karetki. Była półprzytomna, czuła, Ŝe dostaje jakiś
zastrzyk. Niepokoiła się o Raphaela. Gdzieś z boku
usłyszała, jak Raphael mówi po agnielsku:

- Doktorze, martwię się tylko o ręce. Zdrętwiały,

są całe we krwi, jedną nie mogę w ogóle poruszać.

Lekarz powiedział coś uspokajającego. W tym

momencie Raphael wybuchnął:

- Czy pan nie rozumie? Moje ręce - to moje Ŝycie!

Jestem pianistą. Jeśli nie będę mógł poruszać palcami,
będę skończony!

Annis była przeraŜona. Och, tylko nie ręce. Przez

całą noc nic jej o nich nawet nie wspomniał, a równo-
cześnie musiał szaleć z niepokoju. Dla Raphaela
muzyka była czymś najwaŜniejszym na świecie. W razie

ROZDZIAŁ PIĄTY

Dopiero następnego dnia Annis zobaczyła Loveday i

Carla, i dowiedziała się, co się z nimi działo. LeŜała w
prywatnej klinice w Atenach. Powiedziano jej, Ŝe
Raphael jest tu takŜe, ale Ŝadne z nich nie moŜe
Opuszczać łóŜka. Niektóre z pielęgniarek znały trochę
angielski, lecz pytania Annis o stan Raphaela zbywały
zdawkową odpowiedzią, Ŝe mu nic nie grozi. Nie udało
jej się zdobyć angielskiej gazety, chciała Przynajmniej
z prasy dowiedzieć się czegoś o jego stanie. Przez całą
dobę otrzymywała środki uspokajające. DuŜo spała.

Następnego popołudnia w godzinach odwiedzin

Przyszli do niej Loveday i Carl, niosąc ogromny
bukiet kwiatów.

Annis słuchała właśnie z taśmy Rachmaninowa *

wykonaniu Raphaela. Słuchawki na uszach odgradzały
ją od całego świata zewnętrznego - tak Ŝe nie od razu
zauwaŜyła, iŜ drzwi do pokoju się otworzyły. Loveday
i Carl stanęli obok łóŜka.

Na ich widok Annis ściągnęła szybko słuchawki.

- Jak to cudownie, Ŝe was widzę! Co się z wami

działo? Czy zdąŜyliście wyjść z hotelu przed trzęsieniem?

Wyglądali zupełnie normalnie, byli cali i zdrowi. Po

powitalnych pocałunkach połoŜyli kwiaty na łóŜku.
Ą

nnis wdychała z przyjemnością ich zapach.

Dziękuję, są piękne! Siadajcie i mówcie o sobie.

WaŜne jest to, jak ty się czujesz! - stwierdził Carl

widząc obandaŜowane Ŝebra i nogę w gipsie, a takŜe
Wszystkie skaleczenia i zadrapania w miejscach,

TRUDNA MIŁOŚĆ

których nie zasłaniała biała, bawełniana nocna ko-
szula.

Mogło być gorzej - odpowiedziała lekko Annis.

Tam, pod gruzami była blisko śmierci, teraz nie
chciała, by rozczulali się nad nią.

Jesteś biedna, ale dzięki Bogu, Ŝe to tak się

skończyło - orzekł Carl.

Ciągle sobie powtarzam, Ŝe mogło być gorzej.

Grunt, Ŝe Ŝyjemy.

Nie mów o tym więcej! Sama myśl mnie przeraŜa

powiedziała Loveday. Usiadła na brzegu łóŜka.

Masz wylew pod okiem.

- Wiem, po wyjściu ze szpitala będę musiała nosić

ciemne okulary.

Loveday dziwnie spojrzała na Annis.

Mam nadzieję, Ŝe to nie Raphael podbił ci oko.

Nie bądź śmieszna!

Ciągle się zastanawiam, co robiliście oboje na

górze. - Loveday wpatrywała się uwaŜnie w twarz
Annis. Dziewczyna zaczerwieniła się, ale nic nie
odpowiedziała.

Miałaś przecieŜ o tym nie wspominać - z przyganą

w głosie zwrócił się do siostry Carl.

Gdyby... gdyby została z nami, nie wylądowałaby

teraz w szpitalu, no nie? - Loveday spojrzała na Annis.
- Przepraszam cię, nie zwracaj na mnie uwagi,
zachowuję się okropnie.

Nic mi nie mówicie, co się z wami działo - Annis

zmieniła temat.

Po pierwszym małym wstrząsie - opowiadał Carl

-  przybiegli  kelnerzy  i  wygonili  nas  z  sali  do  parku.
Nie  uszliśmy  daleko.  Hotel  zatrząsł  się  w  posadach
i  rozpadł  jak  domek  z  kart.  Nie  mieliśmy  wówczas
pojęcia, Ŝe byłaś w środku.

- A potem sprawdzili listę gości i okazało się, Ŝe nie

ma ani ciebie, ani Raphaela - dodała sucho Loveday.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Annis szybko zapytała:

Co z wycieczką? Czy pojechaliście nad morze?

Tak - odpowiedział Carl. Wszystko odbywa się

zgodnie z planem. Pozwolono nam odwiedzić cię w
Atenach, Paddy nas tutaj przywiózł. Robi zakupy,
potem po nas przyjedzie.

Pozdrówcie ode mnie resztę grupy. Czy wszyscy

są zadowoleni?

Prosili, by cię uściskać, martwili się o ciebie.

Odpoczywają teraz po zwiedzaniu i po dodatkowych
emocjach.

Z torby Loveday wystawała gazeta.

Czy mogę ją obejrzeć? - zapytała Annis. W hotelu

podobno nie mają Ŝadnej angielskiej prasy.

Zatrzymaj sobie. - To mówiąc Loveday rzuciła

gazetę na łóŜko. - Czy zawiadomiłaś matkę?

Tak, rano pozwolili mi zatelefonować. Chciała

natychmiast przylecieć do Aten, ale jej obiecałam, Ŝe
za tydzień powinnam być juŜ w domu. Tak orzekli
lekarze. Będę obandaŜowana jak mumia egipska, a na
obu lotniskach będą mnie wozić na wózku.

Kiedy zamierzasz wrócić do pracy? - zapytał Carl

i szybko dodał: - Nie zrozum mnie źle, w Ŝadnym razie
cię nie popędzam. Damy sobie radę bez ciebie, ale
będzie nam cię brakowało.

Jeszcze nie wiem, ale chyba niedługo, jak tylko

zdejmą gips. Nie byłoby mi łatwo wskakiwać do metra
z taką sztywną nogą, ale w razie napadu byłaby to
ś

wietna broń!

Wizyta dobiegła końca.

- Nie będziemy mogli cię więcej odwiedzać - stwier

dził  Carl.  -  Do  Aten  przyjedziemy  dopiero  w  drodze
powrotnej  do  domu.  Skontaktujemy  się  ze  szpitalem,
by  się  upewnić,  Ŝe  wszystko  jest  w  porządku.  Do
zobaczenia w Londynie. - Pochylił się i pocałował ją.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Loveday teŜ ją uściskała i oboje wyszli. Annis

poczuła się nagle bardzo osamotniona.

Westchnęła i wzięła do ręki gazetę. Zobaczyła

fotografię  Raphaela  z  pałeczką  dyrygencką  w  ręku  i
wielki  nagłówek:  Słynny  kompozytor  Ŝywcem  po-
grzebany,  a  pod  spodem,  mniejszymi  literami:  Trzę-
sienie  ziemi  w  Grecji,  hotel  się  zawalił.  Annis  szybko
przebiegła  wzrokiem  treść  artykułu.  Znali  tylko  te
same  fakty,  co  ona.  Nic  więcej.  Autor  artykułu
wspominał teŜ, Ŝe podobno z rękoma kompozytora jest
coś nie w porządku.

Gdyby coś się stało z rękoma Raphaela - pocieszała

się zrozpaczona Annis - przecieŜ nadal mógłby
zajmować się muzyką. Pracowałby jako dyrygent, ale
wiedziała, Ŝe gry na fortepianie nic nie będzie w stanie
mu zrekompensować.

Następnego dnia poprosiła pielęgniarkę, Ŝeby ją

zawiozła do Raphaela. Gdy przekraczała próg, serce
biło jej mocno.

Pokój Raphaela był pełen kwiatów. Ma przecieŜ

wszędzie tylu wielbicieli, pomyślała.

Dzień dobry - powitała go nieśmiało.

Pielęgniarka zostawiła ich samych.

Za chwilę wrócę - ostrzegła, podnosząc do góry

obie dłonie.

To znaczy za dziesięć minut - objaśnił Raphael.

ZwęŜonymi oczyma uwaŜnie przyglądał się dziew-
czynie. Annis ręką zasłoniła twarz.

Wiem, Ŝe mam podbite oko, ale wylew juŜ się

zmniejsza. A jak ty się czujesz?

Raphael wyglądał przeraŜająco. Było widać liczne

skaleczenia  na  twarzy,  a  takŜe  na  wygolonej  części
głowy.  Miał  zabandaŜowaną  klatkę  piersiową,  na
jedno  ramię  i  obie  nogi  załoŜono  gips.  Annis  rzuciła
wzrokiem na ręce. Były w bandaŜach.

- Kiepsko, co? - zapytał.

TRUDNA MIŁOŚĆ

O nie, wyglądasz doskonale - zapewniła dziew-

czyna, przełykając łzy.

Kłamczucha - powiedział i uśmiechnął się czule.

Czy ktoś cię odwiedzał? - zapytała po chwili.

Prawie cały czas śpię. Dają mi środki przeciw-

bólowe i  uspokajające.  Rozmawiałem  z  Carmel  przez
telefon. Wiesz, Ŝe przyjechać nie moŜe. Barry ofiarował
się,  Ŝe  przyleci,  ale  nie  chciałem,  Ŝeby  zostawiał  ją
samą  z  dziećmi.  A  co  z  tobą?  Miałaś  z  pewnością
wizytę Carla Wortha?

Udała, Ŝe nie słyszy. Patrzyła na kwiaty.

Chyba tłumy przyjaciół chcą cię odwiedzać.

Poprosiłem, Ŝeby tego na razie nie robili. Niech

poczekają, aŜ będę w lepszej formie.

Jeśli źle się czujesz, to moŜe juŜ sobie pójdę?

Gdybym nie chciał cię widzieć, nie byłoby cię

tutaj - odpowiedział.

Annis zobaczyła leŜące słuchawki.

MoŜesz przynajmniej słuchać muzyki.

Tak, to jedno mogę robić, nie ogłuchłem, a to

byłaby ostateczność.

Beethoven był głuchy.

Nie jestem Beethovenem! - warknął.

Spojrzała na jego zabandaŜowane ręce.
-

Co z nimi?

- Jeszcze nie wiadomo. Musieli operować i nie

wiedzą, czy operacja się udała.

Zagryzła wargi.

Mam nadzieję, Ŝe tak.

Dziękuję. - Był wyraźnie zły, Ŝe wspomniała o

rękach. Widocznie próbował o nich nie myśleć.

Podobno za tydzień będę mogła wrócić do domu.

Zostań - powiedział szorstkim głosem. - Zostań

tak długo, jak ja tu będę - dodał.

W tej chwili weszła pielęgniarka. Uśmiechała się,

mówiąc:

TRUDNA MIŁOSC

Koniec wizyty.

Przyjdź jutro - poprosił Raphael. Annis

wiedziała, Ŝe nie moŜe odmówić.
W następne dni tygodnia wizyty dziewczyny u Ra-

phaela stawały się coraz dłuŜsze. Rozmawiali i słuchali
muzyki. Annis czytała na głos, gdyŜ Raphael nie mógł
utrzymać  w  rękach  ksiąŜki.  Nie  znał  prawie  wcale
greckiego,  tak  więc  oglądanie  lokalnej  telewizji  nie
miało  większego  sensu.  Na  stoliku  przy  łóŜku  leŜał
stos ksiąŜek i Annis przeczytała mu kilka z nich. Ciągle
się dopytywał, czy miała wizytę Loveday i Carla. Kiedy
powiedziała,  Ŝe  są  zbyt  daleko  od  Aten,  by
przyjeŜdŜać  i  Ŝe  to  jest  przecieŜ  ich  urlop,  Raphael
rzucił kpiąco:

No cóŜ, ten twój romans jest raczej nieciekawy.

JuŜ ci mówiłam, Carl jest tylko moim przyjacielem.

Czy mu się zwierzasz?

Co masz na myśli?

- Opowiadałaś mu o facecie, dla którego mnie

rzuciłaś?

Annis się rozzłościła. Raphael nie przestawał być

natarczywy.

Nie - ucięła. - Czy moŜemy zmienić temat?

Dobrze. - Przesuwał teraz swymi szarymi oczyma

po całej sylwetce dziewczyny. Poczuła, jak robi się jej
nagle gorąco, uprzytomniła sobie, Ŝe jest ubrana tylko
w bawełnianą nocną koszulę przykrytą jasno-
niebieskim, cienkim szlafrokiem.

Ale masz seksowny strój. - Raphael odezwał się

takim głosem, Ŝe aŜ się roześmiała. Wiedziała, Ŝe
Ŝ

artuje.

Wszystko, co miałam ze sobą, przepadło, gdy

hotel się zawalił. A tę koszulę kupiła mi Loveday. Nie
wiedziała, czy chcę mieć coś eleganckiego, czy prak-
tycznego, więc...

Więc wybrała coś praktycznego?

TRUDNA MIŁOŚĆ

Tak, bawełna jest dobra w tym klimacie, pod

nylonem skóra się poci, a jedwab jest zbyt drogi.

Mam jedwabną piŜamę - powiedział Raphael.

Ciebie na to stać.

Nie lepi się do ciała, sprawdź sama. - Widząc, Ŝe

dziewczyna się czerwieni, Raphael roześmiał się
drwiąco.

Annis z ulgą przyjęła pojawienie się pielęgniarki,

która  pomogła  jej  wrócić  do  pokoju.  Dziewczyna  nie
korzystała juŜ z wózka. Lekarz zalecił krótkie spacery
z  laską,  ale  Ŝeby  nic  się  jej  nie  stało  po  wyjściu  z
pokoju,  za  kaŜdym  razem  miała  przy  sobie  pielęg-
niarkę.

Loveday i Carl odwiedzili Annis w dniu swego

wyjazdu z Grecji.

Przykro mi, Ŝe cię tutaj zostawiamy. - Czy nie

mogliby przetransportować cię do szpitala w Londynie?

To juŜ nie ma sensu, z kaŜdym dniem czuję się

coraz lepiej - odpowiedziała Annis.

I znacznie lepiej wyglądasz. Przyjedź więc do

domu najwcześniej, jak będziesz mogła, dobrze?
Będziemy tęsknili.

Następnego dnia zapytała lekarza, kiedy będzie

mogła  wrócić  do  Londynu.  Odrzekł,  Ŝe  jak  tylko
załatwią  wszystkie  formalności.  Podzieliła  się  tą
informacją  z  Raphaelem.  Prosił,  aby  jeszcze  nie
wracała.

- Mój stary znajomy, który ma willę na jednej

z tutejszych wysp, zaproponował mi, Ŝebym tam
odbył rekonwalescencję...

Przerwała mu.

Wiem, co chcesz zaproponować. To na nic. -

Myśl o mieszkaniu sam na sam z Raphaelem, przez
kilka tygodni pod jednym dachem, przeraziła Annis.

Zastanów się, proszę. Spójrz na moje ręce! Czego

się boisz? Co ty do diabła sobie myślisz, Ŝe co zrobię

TRUDNA MIŁOŚĆ

ci w tym stanie? Nie mogę chodzić ani pływać. Nie
mogę nawet czytać. Co mam więc robić przez cały
czas? LeŜeć i smaŜyć się na słońcu? To zresztą teŜ nie
jest zdrowe. Mam godzinami słuchać samemu muzyki?
Annis, ja tam zwariuję!

W jego głosie było słychać panikę, strach i złość.

Annis  zrobiło  się  Ŝal  Raphaela.  Dałaby  wiele,  Ŝeby
móc  zostać  i  opiekować  się  nim,  sprawić,  by  długie
tygodnie  rekonwalescencji  spędził  w  spokoju.  Ale  nie
mogła  ryzykować.  A  co  będzie,  jeśli  zjawią  się  jacyś
odwiedzający?  MoŜe  się  wówczas  znaleźć  w  bardzo
kłopotliwej sytuacji.

Chyba ktoś będzie mógł z tobą pojechać - ode-

zwała się niepewnie.

Nie chcę nikogo innego - odrzekł uparcie i z deter-

minacją zacisnął szczęki.

Annis odwróciła się. Nie, nie mogę się zgodzić,

pomyślała.

Masz tak wielu znajomych i przyjaciół.

Słuchaj, najbliŜsze tygodnie będą dla mnie kosz-

marnie  trudne  do  zniesienia,  zwłaszcza  czekanie  na
wyrok, czy będę mógł nadal grać, czy nie. Konieczny
jest więc spokój. Nie chcę widzieć nikogo, kto będzie
usilnie  starał  się  być  taktowny.  Nie  Ŝyczę  sobie
przebywać w towarzystwie ludzi, którzy mogą chodzić
na  spacery  lub  pływać,  podczas  gdy  ja  będę  leŜał
nieruchomo jak kłoda! A juŜ najmniej ze wszystkiego
potrzebna  mi  kobieta,  która  będzie  usiłowała
zachowywać się uwodzicielsko za kaŜdym razem, gdy
na

nią

spojrzę!

teŜ

musisz

przejść

rekonwalescencję, nie będziesz mogła ani spacerować,
ani  pływać.  Oboje  lubimy  tę  samą  muzykę,  lubisz
czytać  na  głos,  zawsze  ci  to  sprawiało  przyjemność.
PrzecieŜ  urlop  w  tym  klimacie będzie idealny  dla  nas
obojga!

Annis zagryzła wargi, próbując wymyślić jakąś

TRUDNA MIŁOŚĆ

sensowną odpowiedź, ale taką, która nie rozzłości go
jeszcze bardziej. Wtedy właśnie dostrzegła błagalne
spojrzenie Raphaeia i strach widoczny w jego oczach.

- Zgódź się, Annis, proszę - powiedział swym

niskim, schrypniętym głosem. - Czy mam cię błagać?

Jak więc mogła odmówić?

Szpital opuścili dopiero po jakichś dziesięciu dniach,

gdy  lekarze  orzekli,  Ŝe  stan  Raphaeia  pozwala  na
podróŜ.  Na  małą  wyspę  polecieli  prywatnym  od-
rzutowcem, naleŜącym do  znajomego Raphaeia, który
udostępniał  im  swą  willę.  Raphael  nie  wspomniał,  Ŝe
jest  to  bogaty  grecki  armator.  Annis  zorientowała  się
dopiero wtedy, kiedy zobaczyła jego nazwisko wyma-
lowane  na  kadłubie  odrzutowca,  którym  mieli  lecieć.
Silvia Diandrosa, wielkiego miłośnika muzyki, poznała
kiedyś  w  Londynie,  gdy  przyszedł  po  koncercie  za
kulisy do Raphaeia, Ŝeby mu pogratulować.

Raphaeia wniesiono na pokład na noszach. Annis

weszła  sama,  podpierając  się  laską.  Byli  jedynymi
pasaŜerami  tego  luksusowo  wyposaŜonego  samolotu.
Podczas  zaledwie  półgodzinnego  lotu  częstowano  ich
kawiorem i szampanem.

Gdy kołowali w powietrzu przed lądowaniem, przez

okno  samolotu  Annis  oglądała  rozciągające  się  pod
nimi  morze.  Było  ciemnoniebieskie,  roziskrzone  w
słońcu.  Z  duŜej  wysokości  mała,  górzysta  wyspa
wyglądała  wręcz  nierealnie.  W  dole  rozpościerały  się
zielone doliny, szare skały i rudawe wrzosowiska.

Na małym lotnisku czekały na nich tylko dwie

osoby: miejscowy lekarz i  pielęgniarka. Oboje weszli
na  pokład  samolotu,  Ŝeby  się  upewnić,  czy  Annis  i
Raphaeia  moŜna  bezpiecznie  przetransportować  do
karetki zaparkowanej tuŜ obok wyjścia z samolotu.

Kiedy odjeŜdŜali, Annis z niepokojem dostrzegła

bladość Raphaeia. Miał zamknięte oczy, a na czole

TRUDNA MIŁOŚĆ

widniał kroplisty pot. Droga była wyboista. Musiał
odczuwać boleśnie kaŜdą nierówność.

Czy to daleko? - zapytała Annis pielęgniarkę

siedzącą obok nich z tyłu karetki.

Jakieś dziesięć minut, ale drogi są tutaj okropne,

nie będzie to przyjemna jazda. - Pielęgniarka była
Greczynką o ciemnych włosach i czarnych oczach. Po
angielsku mówiła biegłe. Lekarz odjechał od razu, a
pielęgniarka miała z nimi pozostać w willi na wypadek
gdyby

potrzebowali

pomocy.

Przedstawiła

się

imieniem. Było dość długie i brzmiało obco, Annis go
nie zapamiętała.

Czy duŜo ludzi mieszka na wyspie? - zapytała.

Jakieś pięć tysięcy osób. - Pielęgniarka mówiła

cichym, miękkim głosem. - Kilka kilometrów stąd jest
małe  miasteczko.  -  Wskazała  ręką  w  tył,  w  stronę
lotniska.  -  Liczy  około  tysiąca  mieszkańców.  Tam
praktykuje  doktor  Spiriatou.  Na  wybrzeŜu  jest  parę
miejscowości  rybackich,  w  sezonie  przyjeŜdŜa  trochę
turystów. Jest jeszcze kilka mniejszych wiosek w głębi
wyspy, rozproszonych w  górach. Mieszkańcy  zajmują
się uprawą winorośli i oliwek, hodują kozy i sprzedają
ser i mleko, mają po kilka kur... W ten sposób starają
się zarobić na Ŝycie.

Czy pani tu stale mieszka? Mówi pani świetnie po

angielsku.

Miło mi to słyszeć. Wychowałam się tutaj, na

wyspie, i juŜ w szkole uczyłam się angielskiego. Po
ś

mierci ojca matka zawiozła mnie do Anglii, gdzie

mieszka  moja  siostra,  która  wyszła  za  mąŜ  za
angielskiego  dziennikarza.  Chodziłam  tam  rok  do
szkoły,  a  potem  zaczęłam  praktykować  jako  pielęg-
niarka w szpitalu w Manchesterze.

W Manchesterze? - Annis spojrzała zaskoczona. -

Ja stamtąd pochodzę!

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Co za zbieg okoliczności! A gdzie pani tam

mieszkała?

Przez chwilę rozmawiały z oŜywieniem o znanych

im miejscach.

Przepraszam - powiedziała Annis. - Nie umiem

wymówić pani imienia. Mai..., Malnxth...

Proszę do mnie mówić Melina, tak będzie prościej.

Ja mam na imię Annis. Powiedz mi, proszę, czy

zatrudnił cię Raphael, czy teŜ ten grecki armator, do
którego naleŜy willa?

Przysłał mnie tutaj pan Diandros. Wie, Ŝe

pochodzę z wyspy. Pracuję dla niego w Atenach, ma
tam swoją centralę, a ja naleŜę do zespołu pielęgniarek
obsługujących linię okrętową. Jako personel medyczny
pływamy na zmianę na statkach pasaŜerskich lub
pracujemy w gmachu centrali w Atenach. Czasami pan
Diandros daje nam prywatne zlecenia.

Bardzo to miło z jego strony, Ŝe przysłał cię tutaj

do opieki nad panem Leonem.

Melina spojrzała na Annis zdziwiona.

- JuŜ tutaj byłam. Pan Diandros zadzwonił i poin

formował o przyjeździe pana Leona. Poprosił mnie,
Ŝ

ebym wraz z doktorem Spiriatou odebrała gościa

z samolotu.

Spędzasz urlop na wyspie? Melina

potrząsnęła przecząco głową.
-

Nie, opiekowałam się tutaj Dioną Munthe.

Tą sławną śpiewaczką? Czytałam gdzieś, Ŝe jest

chora. Czy mieszka na wyspie?

Diona Munthe od miesiąca przebywa w willi

pana Diandrosa.

Ta wiadomość była dla Annis bardzo przykrym

zaskoczeniem. Spojrzała w stronę Raphaela. Czy wie,
Ŝ

e Diona Munthe jest tutaj? MoŜe pan Diandros

zapomniał mu o tym powiedzieć.

Annis kilka razy widziała na scenie Dionę Munthe.

TRUDNA MlŁO$Ć

Była  bardzo  ładną  kobietą,  po  trzydziestce.  Miała
długie,  czarne  włosy,  zmysłową figurę  i  zielone  oczy,
odziedziczone  zapewne  po  ojcu,  pół-Niemcu,  pół--
Amerykaninie,  który  oŜenił  się  z  młodą  Greczynką
pracującą u niego jako gospodyni. Diona Munthe stała
się  jedną  z  najpopularniejszych  śpiewaczek  od  chwili
swego  debiutu  przed  kilku  laty  w  tytułowej  roli
Carmen  w  operze  Bizeta.  Od  tamtej  pory  sława  jej
rozprzestrzeniła się na cały świat.

- Czy Diona Munthe pozostaje nadal w willi?

-  zapytała  zaniepokojona  Annis,  gdyŜ  śpiewaczka
miała  opinię  osoby  wyniosłej  i  wymagającej,  a  miesz
kanie  z  kimś  takim  pod  jednym  dachem  nie  moŜe
naleŜeć do przyjemności.

Tak, jeszcze tutaj mieszka, ale jutro przenosi się

do małego domku w pobliŜu. - Melina uśmiechnęła się
do Annis. - Ta wyspa jest biedna, ale nawet tutaj Ŝycie
się  poprawia.  Grecy,  zwłaszcza  z  Aten,  zaczęli
przyjeŜdŜać na weekendy i spodobało im się tutaj. We
wsiach  na  wybrzeŜu  pobudowali  małe  domki  i  w
przystani trzymają jachty. Cały wolny czas spędzają na
wyspie,  Ŝeglując  i  pływając.  Staliśmy  się  popularni.
Ceny  domków  na  wyspie  poszły  w  górę,  ostatnio
pobudowano  wiele  nowych.  Taki  właśnie  domek
wynajął pan Diandros dla Diony Munthe i jej słuŜącej.

Czy będziesz mieszkała z nimi?

Nie, pani Munthe czuje się juŜ dobrze. Nie

potrzebuje  mnie,  więc  gdy  pan  Diandros  dowiedział
się  o  kłopotach  pana  Leona  i  koniecznej  rekon-
walescencji, zaofiarował mu swą willę i moje usługi.
-  Melina  roześmiała  się.  -  Jak  tak  dalej  pójdzie,  to
do  końca  Ŝycia  zostanę  na  wyspie!  Pan  Diandros
zna  wielu  słynnych  ludzi,  a  im  zdarza  się  choro
wać...

Karetka nagle stanęła.

- Jesteśmy juŜ przy bramie. Jest sterowana elek-

TRUDNA MIŁOŚĆ

tronicznie, musimy troszkę poczekać - wyjaśniła
Melina.

Po chwili ruszyli, a przez małe okienko karetki

Annis  zobaczyła  trawniki okolone  cyprysami,  sosny  i
drzewa  oliwne.  Dom  był  olśniewająco  biały,  pokryty
czerwonym  dachem.  WzdłuŜ  frontu  biegł  ocieniony
taras podparty kolumnami, a z kamiennych mis zwisały
przepiękne, kolorowe kwiaty.

Raphael otworzył oczy. Annis uśmiechnęła się do

niego.

Jesteśmy na miejscu.

Czuję się bardzo zmęczony - powiedział niemal

przepraszająco.

To była długa podróŜ dla pana. - Raphael spojrzał

na mówiącą te słowa pielęgniarkę tak, jakby jej
przedtem w ogóle nie widział.

Kierowca karetki z pomocnikiem wnieśli Raphaela

na noszach do domu, Melina pomogła Annis wysiąść z
karetki i przejść przez taras.

W tym momencie dobiegł je kobiecy głos - głęboki,

słodki i bardzo egzaltowany.

- Drogi maestro! Słyszałam, Ŝe podczas tego

okropnego  trzęsienia  ziemi  był  pan  w  Koryncie,
zakopany  pod  gruzami,  być  moŜe  martwy.  Płakałam,
maestro,  płakałam!  To  niemoŜliwe  -  powiedziałam
sobie. Taka  piękna  muzyka  nie  moŜe  umrzeć.  I  kiedy
dotarły  do  mnie  wieści,  Ŝe  pan  Ŝyje,  lecz  jest  bardzo
chory,  od  razu  zaproponowałam  Diandrosowi,  Ŝeby
wypoŜyczył  panu  tę  willę.  -  Czuję  się  juŜ  lepiej
- mówiłam - oddaj, proszę, ten dom mistrzowi!

Stając w drzwiach Annis zobaczyła piękną Dionę

Munthe klęczącą przy noszach. W jej pozie było coś
teatralnego. Z gracją pochyliła głowę i złoŜyła
pocałunek na zabandaŜowanej ręce Raphaela.

- Zdrowiej nam, maestro, tak byśmy wszyscy mogli

nadal słuchać twej pięknej muzyki!

TRUDNA MIŁOŚĆ

Annis przypomniało to scenę z jakiejś opery.

Spojrzała ze zdziwieniem na Raphaela. Był wręcz
zachwycony! No cóŜ, kto nie byłby, widząc tak piękną
i ponętną kobietę składającą hołd - klęczącą u jego
boku

całującą

rękach

prawdziwym

uwielbieniem!

- To miło z pani strony - rzekł Raphael. - Jak

zawsze jest pani dobra i wielkoduszna, jak zawsze...

Zirytowana Annis spojrzała na Melinę. Ich oczy

spotkały się i widać było, Ŝe obie dostrzegają sztuczność
tej sceny.

Po chwili Diona Munthe zdała sobie sprawę z ich

obecności. Spojrzała na obie kobiety.

- A to kto? - zapytała podnosząc się z kolan. To

teŜ robiła z gracją, zawsze świadoma utkwionych
w niej oczu publiczności, pewna, Ŝe jest centralną
postacią na scenie.

Raphael dokonał prezentacji.

- Annis takŜe była ranna podczas trzęsienia i przy

jechała tutaj na rekonwalescencję.

Annis uśmiechnęła się grzecznie i wyciągnęła rękę,

ale Diona gest ten zignorowała.

Diandros nic nie mówił, Ŝe przywozisz ją ze sobą!

Widocznie zapomniał uprzedzić - powiedział

uśmiechając się Raphael.

Oczy Diony zwęziły się, przebijała z nich otwarta

wrogość.

Nie zdziwiło to Annis. Dobrze znała reakcje

piewaczek na kaŜdą ewentualną konkurencję. W świe-

cie  muzyki  Raphael  był  postacią  zarówno  bardzo  się
liczącą, jak i wpływową, a jego sława rosła z roku na
rok.  Diona  stała  wprawdzie  na  szczycie  swej  kariery,
ale  była  sprytna  i  z  pewnością  nie  pomijała  Ŝadnych
szans, by swą pozycję jeszcze bardziej umocnić. Taka
znajomość, jak z Raphaelem, w ich świecie bardzo się
liczy. Musiała więc być zadowolona, Ŝe ma szansę

TRUDNA MIŁOŚĆ

pobytu na wyspie, w tak romantycznym miejscu, sam
na sam z Raphaelem, i wykorzystania swego wpływu
na chorego i słabego muzyka. Annis była przekonania,
Ŝ

e Diona Munthe tak to sobie wykalkulowała.

A moŜe chciała mieć z nim takŜe romans?

Annis zatrzęsła się nie tylko z zazdrości, lecz takŜe

ze złości. Była przekonana, Ŝe jej obecność na wyspie
przed niczym Diony nie powstrzyma. Była zbyt
wyrachowana i bezwzględna, aby się wycofać ze
względu na obecność innej kobiety.

Nie, nie zostanę tutaj ani chwili dłuŜej, nie będę

uczestniczyła w tym trójkącie! - pomyślała Annis
rozgoryczona. WyjeŜdŜam stąd natychmiast, jak to
tylko będzie moŜliwe.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Następnego ranka Annis obudziła się wcześnie. W

szpitalu  przyzwyczaiła  się  do  hałasów  -  salowe,
pielęgniarki, lekarze i goście przewijali się od rana do
nocy.  Tutaj  było  cicho.  Po  chwili  wyłowiła  uchem
szum  pobliskiego  morza,  odległe  szczekanie  psów  i
gdakanie kur. W willi ktoś otwierał okiennice.

Spojrzała na zegarek. Dochodziła juŜ dziewiąta!

Usiadła  ostroŜnie  i  spuściła  nogi  z  łóŜka.  Mycie  i
ubieranie  się  było  operacją  skomplikowaną  i  długo-
trwałą.  Ze  względu  na  obandaŜowane  Ŝebra  i  gips  na
nodze nie mogła się wykąpać. Wieczorem wypakowano
i  ułoŜono  jej  rzeczy.  Nie  było  ich  wiele.  Raphael
nalegał,  by  przed  wyjazdem  zrobiła  zakupy  na  jego
koszt.  Nie  miała  pieniędzy,  gdyŜ  wszystko  straciła
podczas  trzęsienia.  Musiała  więc  poŜyczyć  od  Ra-
phaela. Przed wyjazdem z Aten rozmawiała telefonicz-
nie  z  matką,  która  obiecała,  Ŝe  jej  od  razu  wyśle
pieniądze. Annis miała zamiar szybko zwrócić zaciąg-
nięty dług.

Kupiła niewiele: sandały, bieliznę, dwa kostiumy

kąpielowe, kilka cienkich sukienek letnich, dwie pary
szortów,  pasujące  do  nich  koszulki  i  bawełniane
spodnie.  Melina  przysłała  na  górę  młodą  Greczynkę,
Irenę,  która  pomogła  Annis  się  rozpakować.  Irena
mówiła  tylko  po  grecku,  tak  Ŝe  obie  dziewczyny
musiały porozumiewać się na migi.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Annis tak bardzo nie chciała stąd wyjeŜdŜać, nie

zobaczyłaby juŜ nigdy więcej Raphaela, ale sama
myśl o tym, Ŝe będzie musiała przyglądać się, jak
uwodzi go Diona, napawała ją obrzydzeniem.

Otworzyła okiennice. Oślepiło ją słońce. Przez

otwarte okno docierał zapach kwiatów, słonego
morskiego powietrza i słaby, miły aromat parzonej
kawy.

Ktoś zapukał do drzwi.

Proszę!

Dzień dobry. - Melina, ubrana juŜ w śnieŜnobiały

strój pielęgniarski pojawiła się w drzwiach.

Nie powinnaś mi pozwolić tak długo spać!

Straciłam prawie cały ranek.

Usłyszałam, jak otwierasz okiennice. Zejdziesz

na dół na śniadanie, czy wolisz zjeść tutaj?

Wolałabym jeść na tarasie.

Czy pomóc ci przy schodzeniu ze schodów?

Chyba dam sobie radę, ale bądź przy mnie,

dobrze? - Annis uśmiechnęła się do Meliny. - W razie
czego mnie podtrzymasz. Czy Raphael juŜ wstał?

Tak, jakąś godzinę temu zadzwonił po śniadanie.

- Melina patrzyła, jak Annis idzie przez pokój.

- Zupełnie dobrze radzisz sobie chodząc z laską. Czy
juŜ ci pokazywałam, jak korzystać z domowego
telefonu, gdybyś czegoś potrzebowała?

- Tak, ale nawet nie przyszło mi do głowy, Ŝeby uŜyć

tego urządzenia - śmiejąc się odpowiedziała Annis.

Idąc korytarzem usłyszała nagle niski głos Raphaela,

a zaraz potem perlisty śmiech Diony. Obie zesztyw-
niały.

Nie traci czasu - stwierdziła Melina.

Kiedy ma stąd odjechać?

O jedenastej.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Chyba Ŝe zostanie.

Pan Diandros polecił Dionie się wyprowadzić.

Nie zechce mu się przeciwstawiać. SłuŜąca wraz z
bagaŜem jest juŜ w domku, a po panią Munthe wróci
samochód. Będzie jednak mieszkała niedaleko stąd, w
kaŜdej chwili moŜe przyjść z wizytą!

To miło - stwierdziła ponuro Annis.

Zjadła śniadanie na tarasie. Melina, po wypiciu

tylko filiŜanki kawy, wstała mówiąc:

Muszę zrobić masaŜ panu Leonowi. Codzienna

terapia jest niezbędna. W bezruchu łatwo o zanik
mięśni. Później, po południu, tobie teŜ zrobię masaŜ.

Tak bym chciała popływać! - Annis dostrzegła

prześwitującą wśród drzew niebieską wodę basenu.

Szkoda, Ŝe nie moŜesz. Ale juŜ niedługo zdejmą

ci gips.

Następną godzinę Annis spędziła na tarasie prze-

glądając bez większego zainteresowania stare amery-
kańskie czasopisma.

Zaczynała się juŜ porządnie nudzić, gdy zobaczyła

Dionę Munthe i Melinę wychodzące przed dom. Diona
wyglądała świetnie w jedwabnym turkusowym
spodnium, które nadawało jej cerze złoty odcień. Na
widok Annis się zatrzymała.

Chcę zamienić z tobą kilka słów - rzuciła,

równocześnie w niegrzeczny sposób odsyłając Melinę
po zostawiony w domu kapelusz.

Pan Leon powiedział mi, dlaczego przywiózł cię

tutaj. UwaŜał to za swój obowiązek, gdyŜ oboje
byliście zasypani. Ale nie sądź, Ŝe jesteś taka bardzo
cwana zmuszając go do opieki nad sobą tylko dlatego,
Ŝ

e jesteś daleko od domu i nie masz pieniędzy.

Wcale nie chciałam, Ŝeby się czuł za mnie

odpowiedzialny - wybuchnęła Annis.

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Tylko nie kłam. Wiem sama, jak łatwo jest

owinąć  sobie  męŜczyznę  dookoła  palca.  Oni  są  tacy
łatwowierni.  Ale  twoje  gierki  juŜ  się  skończyły.  Nie
chcę,  Ŝebyś  tu  się  kręciła  i  mi  przeszkadzała.  Wiem,
Ŝ

e przeŜyłaś ostatnio cięŜkie chwile, dlatego z własnej

kieszeni opłacę ci tygodniowy pobyt w jakimś przy
zwoitym hotelu i kupię bilet powrotny do domu.

Annis spojrzała na Dionę zdumiona.

Czy pani rzeczywiście myśli, Ŝe się na to zgodzę?;

W tej chwili podeszła do nich Melina.
-

To hojna zapłata - powiedziała szybko Diona.

Przemyśl sobie. Odpowiesz mi jutro, tutaj na lunchu.

Odwróciła się, wzięła kapelusz z rąk Meliny i wsiadła

do samochodu.

Upokorzona Annis stała nieruchomo.

O czym ona mówiła? - zapytała Melina.

Zachowała się okropnie.

Nie przejmuj się, zawsze tak się zachowuje.

Podpierając się laską Annis weszła powoli do domu.

Miała straszny Ŝal do Raphaela. Jak śmiał dać Dionie
do  zrozumienia,  Ŝe  to  Annis  namówiła  go,  Ŝeby  ją  ze
sobą  zabrał!  Powie  mu  zaraz,  co  sobie  o nim  myśli,  i
zaŜąda  natychmiastowego  odwiezienia  do  Aten.  Nie
zostanie  tutaj  ani  dnia  dłuŜej.  Nie  zostałaby  ani
godziny, gdyby miała dokąd iść. A moŜe w miasteczku,
o którym mówiła Melina, jest jakiś hotel? MoŜe mają
wolny pokój?

Weszła zadyszana do pokoju Raphaela. Siedział

przy otwartych drzwiach balkonowych w fotelu na
kółkach, z ksiąŜką w ręku. Uśmiechał się zapraszająco.

- Zastanawiałem się właśnie, kiedy się zjawisz.
Zatrzasnąwszy drzwi za sobą, Annis weszła w głąb

pokoju i spojrzała na niego.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Jak śmiałeś naopowiadać tej kobiecie tyle

kłamstw? - wybuchnęła. - OskarŜyła mnie o to, Ŝe cię
zmusiłam, byś mnie tutaj przywiózł. Przeciesz wiesz,
Ŝ

e chciałam wracać do domu.

Nic Dionie o tobie nie mówiłem.

Nie przerywaj mi, jeszcze nie skończyłam. Błagałeś

mnie, Ŝebym z tobą przyjechała, bo nie wiedziałeś, Ŝe
ona  tu  będzie.  Teraz  mnie  juŜ  nie  potrzebujesz,  więc
próbujesz się pozbyć, a Diona z przyjemnością podjęła
się  wykonać  brudną  robotę!  Powtórzyła  mi  wszystko,
co mówiłeś! Zaraz się wyprowadzam do hotelu i będę
tam  dopóty,  dopóki  nie  uda  mi  się  dostać  do  Aten,  a
potem do domu!

W hotelu nie ma miejsc - warknął Raphael.

Skąd wiesz? Czy juŜ próbowałeś mnie tam

ulokować? - zapytała podejrzliwie.

Nie i nie zamierzam. Ale Diandros chciał tam

umieścić Dionę ze słuŜącą i to mu się nie udało.
Wszystkie pokoje są zajęte. Dlatego wynajął dla niej
domek weekendowy.

Kiedy będę mogła odlecieć do Aten? - zapytała

Annis.

Zostajesz tutaj.

Nie zostanę ani chwili, wracam do domu.

Bez paszportu?

To nie moja wina, Ŝe go straciłam. Muszą mi

wydać nowy.

Na to trzeba czasu. Trzeba sprawdzić w Anglii,

kim jesteś, a to potrwa. - Raphael zmienił ton. -
Usiądź, proszę. Wyglądasz tak, jakbyś miała za chwilę
upaść.

Rzeczywiście, ledwo trzymała się na nogach. Pode-

szła do krzesła i cięŜko na nie opadła.

- Jesteś jeszcze bardzo słaba. Potrzebny ci od-

TRUDNA MIŁOŚĆ

poczynek  i  dobra  opieka.  Nie  chcesz  chyba  narobić
matce  kłopotu  i  wracać  w  takim  stanie  do  Londynu.
No  i  przed  naszym  wyjazdem  z  Aten  powinnaś  była
załatwić sobie paszport.

Chciałam, ale zapomniałam. To twoja wina, tak

mnie popędzałeś, Ŝeby tu przyjechać.

Oczywiście, wszystko moja wina.

Jak zwykle! - Annis była wściekła.

Jędza! - Był teraz cały w uśmiechach. Gniew

Annis powoli się rozpływał. I jak moŜna się na niego
gniewać, gdy patrzy takim czułym wzrokiem?

Skontaktuję się z naszą ambasadą. Zadzwonić,

czy lepiej napisać? - zastanawiała się głośno. - Będę
musiała wypełnić jakiś formularz i dać im zdjęcie.

Dowiem się, jak to zrobić - obiecał spokojnie

Raphael.

Ile czasu to zabierze? - zapytała.

Wzruszył ramionami i ksiąŜka, którą trzymał na

kolanach, spadła na podłogę. Annis próbowała ją
przyciągnąć laską.

- Zostaw, i tak do szału doprowadza mnie prze

kładanie stronic tymi zabandaŜowanymi rękoma.
A moŜe mi poczytasz? - Uśmiechał się teraz szeroko.
- Masz taki miły i czysty głos.

Ten komplement zrobił jej duŜą przyjemność, wie-

działa, Ŝe nie jest zdawkowy. Zawsze wtedy, kiedy
Raphael był zbyt zmęczony, aby słuchać muzyki lub
oglądać telewizję, lubił, gdy mu czytała siedząc obok na
kanapie lub zwinięta w kłębek na dywanie u jego stóp.

To przypomnienie uderzyło ją, patrzyła na trzymaną

w ręku ksiąŜkę nie widząc jej.

Właśnie wtedy, kiedy mu czytała, pocałował ją po

raz pierwszy. Aby załatwiać sprawy organizacyjne,
towarzyszyła orkiestrze podczas trasy koncertowej

TRUDNA MIŁOŚĆ

w  Holandii.  Były  to  dla  Annis  bardzo  pracowite  dni.
Na  nogach  od  rana  do  nocy  załatwiała  dziesiątki
spraw.  Dla  członków  orkiestry  była  kimś  w  rodzaju
matki i niewolnicy zarazem.

Po ostatnim koncercie urządzono przyjęcie. Annis

była juŜ tak zmęczona, Ŝe postanowiła wrócić wcześniej
do siebie do pokoju. W windzie spotkała Raphaela. On
takŜe wymknął się z przyjęcia. Miał twarz szarą ze
zmęczenia.

Jesteś chory? - spytała zaniepokojona.

Nie, skonany.

Zaśniesz, gdy tylko przyłoŜysz głowę do poduszki.

To nie takie proste. Najpierw muszę się odpręŜyć,

wrócić z przestworzy na ziemię. Poczytam sobie z
godzinę.

Zatrzymali się przed drzwiami jego pokoju.

A moŜe byś mi poczytała? Bardziej lubię słuchać

niŜ czytać, to mnie szybciej uspokaja. - Spojrzał na
wahającą się dziewczynę. - Czy myślisz, Ŝe ja specjalnie
pod tym pretekstem chcę cię wciągnąć do siebie?

Nie - zaprzeczyła. Nic takiego nie przyszło jej w

ogóle do głowy.

W pokoju nalał szampana, usiedli obok siebie na

kanapie  i  Annis  przez  pół  godziny  czytała  na  głos
poezję,  sama  przy  tym  prawie  zasypiając.  Oparła  mu
bezwiednie  głowę  na  ramieniu,  przytulił  ją.  Kiedy
skończyła  czytać,  nachylił  się  nad  nią  i  delikatnie
pocałował w usta.

Była zbyt oszołomiona, Ŝeby zareagować. Raphael

Leon, światowa sława, boŜyszcze publiczności sal
koncertowych. Nigdy nie przypuszczała, Ŝe taki
człowiek moŜe się nią zainteresować.

Podniosła głowę i spojrzała na niego nieśmiało.

- TeŜ jesteś chyba bardzo zmęczona, kochanie

TRUDNA MIŁOŚĆ

- powiedział. - Idź, połóŜ się, dziękuję ci, bardzo mi
pomogłaś, masz uroczy głos.

Wróciła do swego pokoju niezbyt przytomna.

Wiele dni później uświadomiła sobie, Ŝe tego właśnie

wieczoru zakochała się w Raphaelu. Czy juŜ wówczas
odwzajemniał jej uczucie? - zastanawiała się, patrząc
teraz na niego.

- O czym myślisz? - zapytał Raphael.
Zmieszała się.

Właściwie o niczym, ja... pomyślałam, czy nie

wyciągnąć cię na słońce.

Dobry pomysł - stwierdził. Annis pomogła mu

wyjechać fotelem na balkon.

Miała właśnie zacząć czytać, gdy Raphael powie-

dział:

Melina pokazała mi nasz rozkład zajęć. Oboje

będziemy mieli masaŜe i nadal te specjalne ćwiczenia,
które robiliśmy w szpitalu. Ta dziewczyna nie da nam
próŜnować, ma zadatki na tyrana. Zastanawiam się,
dlaczego wszystkie pielęgniarki mają takie dyktatorskie
zapędy?

To wynika z rodzaju pracy, którą wykonują

- odpowiedziała Annis podnosząc ksiąŜkę. - Czy
zacząć ci czytać?

- Proszę. - Usadowił się wygodnie w fotelu, jak

mały chłopiec, któremu mama obiecała opowiedzieć
bajkę.

Po smacznym lunchu Melina zarządziła odpoczynek.

O trzeciej zrobiła Annis masaŜ, a potem oboje z
Raphaelem wykonywali pod jej kierunkiem specjalne
ć

wiczenia.

W ten sposób czas upłynął szybko prawie aŜ do

kolacji. I tym razem potrawy były proste, lecz bardzo
smaczne.

TRUDNA MIŁOŚĆ

Uwielbiam grecką kuchnię - zwróciła się Annis

do Meliny. - Wszystko jest pieczone na grillu lub na
roŜnie i podawane z sałatą lub z ryŜem. Łatwo tutaj
zachowywać dietę.

Pod warunkiem Ŝe nie pokochasz miodowych

ciasteczek - roześmiała się Melina.

Po kolacji pozostali w trójkę na tarasie, obserwując

słońce zachodzące powoli za drzewami i słuchając
głosu cykad.

Annis była zupełnie odpręŜona fizycznie. Myślami

wróciła jednak do chwil, o których chciała zapomnieć,
lecz nie była w stanie.

Jej kontakty z Raphaelem, początkowo tak niewinne,

przerodziły  się  w  gorące  uczucie.  Dopiero  gdy  go
poznała  bliŜej,  zorientowała  się,  jak  bardzo  złoŜoną
ma psychikę. W ciągu paru sekund z jednej skrajności
przechodził  w  drugą,  czuły  i  delikatny  przeradzał  się
nagle w pasjonata. Za kaŜdym razem, gdy się spotykali,
ujawniały  się  nowe  cechy  jego  charakteru,  niektóre  z
nich niepokoiły dziewczynę.

Kiedyś Raphael wrócił z trasy koncertowej o dzień

wcześniej. Przyjechał do Annis o północy i zobaczył
wychodzącego męŜczyznę. Zadzwonił do drzwi i z furią
zapytał:

Kto to jest?

Zaskoczona, spytała:
-

O czym ty mówisz?

- Nie próbuj kłamać! Widziałem, jak od ciebie

wychodził - wykrzyknął zmienionym nie do poznania
głosem. - Od kiedy to trwa? Czy od dawna spotykasz
się z nim za moimi plecami?

Wreszcie Annis zrozumiała, o co mu chodzi.

- Masz na myśli Jacka? - zapytała drŜącym głosem,

przeraŜona wybuchem złości Raphaela.

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Nie obchodzi mnie jego imię, ty mała wstrętna

oszustko! - krzyknął. Złapał dziewczynę za ramiona
i z furią zaczął nią gwałtownie potrząsać.

W tym momencie otworzyły się drzwi sypialni i

dziewczęcy głos powiedział:

- Proszę pana, Jack jest moim chłopakiem.
Raphael odwrócił głowę i puścił Annis. W drzwiach

stała Tracy, osiemnastoletnia maszynistka z biura.
Uśmiechała się niepewnie.

Zostałam na noc u Annis, bo uciekł mi ostatni

pociąg  do  domu.  Byliśmy  z  Jackiem  w  teatrze  i  na
kolacji,  zrobiło  się  późno...  Zadzwoniłam  do  Annis  i
zgodziła  się,  Ŝebym  spędziła  tu  noc.  Jack  mnie
odwiózł i przed chwilą wyszedł...

Wszystko w porządku, Tracy - odezwała się

Annis. - Kładź się do łóŜka.

Dziewczyna z widoczną ulgą wymknęła się z pokoju,

zamykając za sobą drzwi. Raphael spojrzał na Annis z
krzywym uśmiechem.

Pewnie mnie nienawidzisz. A co teraz mogę

powiedzieć? śe zbyt pochopnie cię osądziłem? Tak,
powinienem przecieŜ wiedzieć, Ŝe nie jesteś z gatunku
tych kobiet, które oszukują...

Tak, powinieneś to wiedzieć - odpowiedziała

Annis, przestraszona gwałtownością Raphaela.

Ujął jej ręce i podniósł do ust, całował z pochyloną

głową.

- Zobaczyłem jakiegoś wychodzącego męŜczyznę

i dźgnęła mnie zazdrość. Nie zastanawiałem się, nie
pomyślałem, czy to w ogóle moŜliwe, Ŝe mnie
zdradzasz. Od razu wpadłem w szał. Przepraszam cię,
Annis. Zachowałem się jak głupiec.

Annis nie była w stanie dłuŜej się na niego złościć,

Uśmiechnęła się na myśl, Ŝe takie objawy zazdrości

TRUDNA MIŁOŚĆ

oznaczają, Ŝe Raphael musi bardzo ją kochać. Spojrzała
na niego. Zaczął ją całować, przyciskając do siebie
drŜącymi rękoma.

W tym momencie coś się między nimi zmieniło. Po

raz pierwszy tak wyraźnie ujawniło się poŜądanie
Raphaela. Annis zobaczyła, jak przytulony do niej
drŜy, czuła, jak bardzo rozpalona jest jego skóra.

- Zląkłem się, Ŝe sypiasz z kimś innym - rzekł

Raphael  zduszonym  głosem.  -  Wydaje  mi  się,  Ŝe  juŜ
całe  wieki  czekam  na  to,  by  kochać  się  z  tobą.
Dostałem  nagle  szału  widząc  innego  męŜczyznę,
pomyślałem  sobie...  To  było  głupie,  wiem,  Ŝe  byś
mnie  nie  oszukiwała.  Pragnę  cię,  Annis.  Nie  zniosę
tego  dłuŜej.  Jeśli  chcesz  czekać,  aŜ  staniemy  się
małŜeństwem, to bierzmy ślub od razu.

Nie było to łatwe zadanie. Kalendarz koncertów

miał zapełniony na wiele tygodni naprzód. Z rozkładem
zajęć  Raphaela  w  ręku  spędzili  wiele  czasu,  próbując
między  koncerty  i  objazdy  wstawić  termin  ślubu.  I
cała  sprawa  skończyła  się  tak,  Ŝe  Annis  uciekła  od
niego na długo przedtem, nim nastąpił ten dzień.

Wtedy, kiedy pisała do niego list, Ŝe wszystko

skończone, Ŝe wyjeŜdŜa z innym męŜczyzną, wykorzys-
tała  świadomie  chorobliwą  zazdrość  Raphaela.  Ten
sławny  i  pewny  siebie  muzyk  ujawnił  przed  Annis
inne,  skrywane  cechy  charakteru  -  niepewność,
zwątpienie  i  obawę  przed  utratą  dziewczyny.  Annis
miała pewność, Ŝe Raphael uwierzy łatwo w to, Ŝe ona
kocha kogoś innego.

Melina ziewnęła i podniosła się z krzesła, przerywając

senny, urokliwy spokój greckiego wieczoru. Annis
oderwała się od wspomnień, wróciła do rzeczywistości
i rozejrzała się wokół.

- Zasnęłaś na siedząco? - zapytała serdecznie

100

TRUDNA MIŁOŚĆ

Melina. - Ja teŜ prawie spałam. Chyba pora iść do
łóŜka.

Spod półprzymkniętych powiek Raphael przyglądał

się Annis. Spojrzała na niego, zmieszała się i odwróciła
wzrok. O czym rozmyślał? Czy obserwował ją cały
czas, gdy wspominała przeszłość, przypominając sobie
dawne, wspólne chwile? Czy jej twarz zdradzała ukryte
myśli?

Jak długo jeszcze - zapytywała się w duchu -

wytrzymam tutaj tę zdradziecką, tak bardzo bolesną
intymność?

Następnego dnia w południe wąŜ powrócił do

Edenu.  Annis  usłyszała  warkot  silnika  i  przez  okno
sypialni  zobaczyła  Dionę  Munthe  wchodzącą  po
stopniach  na  taras.  Z  promiennego  uśmiechu  na
twarzy  Annis  odgadła  od  razu,  Ŝe  jest  przeznaczony
dla  Raphaela.  Wyszedł  właśnie  przed  dom  powitać
gościa.

- Kochany! - Diona zamruczała jak kotka i przez

otwarte okno Annis usłyszała wyraźnie odgłos pocałun-
ku. Zatrzasnęła okno i usiadła przed toaletką,
spoglądając na siebie w lustrze. Twarz miała spiętą,
skórę rozpaloną, a oczy świeciły zimnym blaskiem.

Czy uda mi się stawić czoło Dionie przez cały czas?

Ten gatunek kobiet Annis znała aŜ za dobrze. Często je
widywała.  DrapieŜne  wielbicielki  talentów  i  profes-
jonalne śpiewaczki,  które nie  przebierając  w środkach
Próbują  się  zbliŜyć  do  najbardziej  sławnych  męŜczyzn.
Takich kobiet wokół Raphaela było zawsze pełno, a on
nie  miał  jak  uciec  przed  nimi,  gdyby  nawet  tego
chciał!  Teraz,  w  swym  fotelu  na  kółkach,  teŜ  nigdzie
utiec  nie  moŜe.  Jest  -  dosłownie  -  doskonałym,,
nieruchomym celem wszelkich ataków.

TRUDNA MIŁOŚĆ

101

Annis byłaby zazdrosna o kaŜdą kobietę, która

próbowałaby  zainteresować  sobą  Raphaela.  Gdyby
jednak  miała  pewność,  Ŝe  inna  kobieta  kocha  go
równie mocno jak ona, Ŝe Raphael byłby szczęśliwszy
z inną kobietą, zagryzłaby zęby i to zniosła. Ale w tym
wypadku ani przez sekundę nie wierzyła, Ŝe Diona jest
zakochana  w  Raphaelu  lub  Ŝe  rzeczywiście  zaleŜy  jej
na  nim.  Jest  jedynie  ambitną  oportunistką.  W  świecie
muzycznym  Raphael  ma  duŜe  wpływy.  Mógłby  pisać
dla  niej  wspaniałą  muzykę  i  wprowadzić  w  świat
liczących się ludzi.

Annis powoli pokonała schody pomagając sobie

laską. Och, jak chciała się juŜ pozbyć gipsu, prze-
szkadzał jej coraz bardziej. U stóp schodów zobaczyła
bardzo zdenerwowaną Melinę. Ten stan ducha pielęg-
niarki nauczyła się poznawać po ściągniętych brwiach,
które stawały się jakby gęstsze i czarniejsze. Zaciśnięte
wargi dziewczyny tworzyły jedną linię.

Jest tutaj - powiedziała ze złością do Annis.

Wiem, widziałam z okna.

Wygoniła mnie! - syknęła Melina. Na policzkach

dziewczyny  ukazały  się  dwie  czerwone  plamy.  -  Od-
pędziła  mnie  jednym  ruchem  ręki,  jak  jakaś  hrabina!
Proszę  nas  zostawić  samych,  powiedziała.  Nie  jest
nam pani potrzebna.

Melina zacisnęła dłonie w pięści i dyszała ze złości.

Z jaką przyjemnością bym jej... - przerwała,

słysząc, Ŝe Annis się śmieje. - To nie jest wcale
zabawne - dodała nieco uraŜona.

Nie, ale ty jesteś zabawna. Twoja mina. Masz

oczywiście rację, ale nie daj się Dionie wyprowadzić z
równowagi! Nie rób jej tej przyjemności, nic jest tego
warta.

Melina zastanowiła się przez chwilę.

102

TRUDNA MIŁOŚĆ

Masz rację - kiwnęła głową. - Nie jest tego warta.

Ale  męŜczyźni  są  tak  głupio  łatwowierni!  Pan  Leon
siedzi  tam  z  błogim  uśmiechem  na  twarzy,  podczas
gdy  ona  przy  nim  klęczy,  patrzy  czule  w  oczy,  prawi
komplementy  i  traktuje  jak  bóstwo.  A  on  nie  zdaje
sobie sprawy z tego, Ŝe to wszystko są tylko sztuczki,
puste słowa i gesty. Czy nie przejrzy na oczy? Czy jest
ś

lepy? PrzecieŜ nie moŜe być aŜ tak beznadziejnie

naiwny!

Raphaela zawsze otaczają takie kobiety - stwier-

dziła  powaŜnie  Annis,  starając  się  zachować  nie-
przeniknioną  twarz,  mimo  Ŝe  opis  sceny  między
Raphaelem i Dioną ugodził ją do Ŝywego. - Gdzie się
tylko ruszy, od razu kobiety rzucają mu się w ramiona,
nie  zdając  sobie  sprawy  z  niestosowności  takiego
zachowania.  Raphael  miał  wiele  czasu,  by  do  tego
przywyknąć,  a  teraz  zawsze  spodziewa  się  jawnej
adoracji.

Nie był zaskoczony, Ŝe zakochałam się w nim,

pomyślała Annis. Zachowywał się przy tym w sposób
bardzo pewny siebie. Zdumiewające, nieprawdopodob-
ne było tylko to, Ŝe wybrał właśnie mnie.

Melina spoglądała z ciekawością na Annis.

- Oboje stanowicie dla mnie zagadkę. Ty mu nigdy

nie pochlebiasz i traktujesz jak normalnego człowieka,
a nie jak sławnego artystę. Czasami myślę, Ŝe będąc
razem, oboje jesteście szczęśliwi...

Annis zaczerwieniła się. Odwróciła wzrok.
Melina ciągnęła dalej.

- A czasami wyglądacie, jakbyście się nienawidzili.

- Zatrzymała się, czekając na jakieś wyjaśnienie.

Co mogę jej powiedzieć, pomyślała Annis. Wcześniej

czy później Melina domyśli się prawdy. Lepiej więc
chyba, Ŝeby wiedziała.

TRUDNA MIŁOŚĆ

103

- Znamy się od dawna - rzekła opanowanym,

spokojnym głosem i wyszła na taras.

Raphael wypoczywał na miękkiej leŜance, z głową

na podifszce, w pełni zrelaksowany. Obok, na drugiej
kanapce, leŜała Diona ze szklanką koktajlu z róŜowego
szmapana w ręku.

Drwiącymi oczyma Raphael patrzył w stronę Annis,

obserwując uwaŜnie obojętne i beznamiętne spojrzenie
dziewczyny. Wiedziała, Ŝe oszukać się nie dał - widziała
rozbawienie na twarzy - ale go zlekcewaŜyła. Annis
pragnęła zwieść tylko Dionę. Śpiewaczka rzuciła jej
lodowate spojrzenie.

- Annis poznałaś juŜ wczoraj, prawda? - Raphael

zwrócił się do Diony, która bez słowa kiwnęła
głową.

Annis przysunęła się do stołu i nalała sobie do

szklanki lemoniadę z lodem.

- MoŜe chcesz koktajl z szampana? - zapytał

Raphael. - Irena za chwilę przyniesie.

Annis potrząsnęła przecząco głową.

Nie, dziękuję, lemoniada z lodem jest w tym

upale najlepsza. - Nie chciała pić szampana, przez
następne kilka godzin wizyty Diony musi zachować
trzeźwofć umysłu.

A więc jedziesz na festiwal do Szwecji? - zapytała

Diona Raphaela, nie zwracając uwagi na Annis.

- To zaleŜy, ile czasu potrwa moja rekonwalescencja.
Nagle Diona wydała z siebie odgłos przypominający

gruchanie gołębia.

Biedaku! Nawet nie zagrasz na fortepianie! Co za

szczęście, Ŝe będziesz mógł przynajmniej kom-
ponować! Jeśli ci potrzebny ktoś do pisania nut, będę
zaszczycona mogąc ci pomóc.

Nie sądzę, abym był w nastroju do komponowania

104

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Odpowiedział sucho Raphael. - Za propozycję
pomocy bardzo dziękuję.

Teraz Diona zaczęła opowiadać o swej pracy

- 0 operach, w których śpiewała, i festiwalach,
w których brała udział. Mówiła o ulubionych utworach
i kompozytorach.

Tych wszystkich opowiadań, w których na kaŜdym

kroku przewijał się ogromny egocentryzm Diony,
Raphael słuchał spokojnie. Annis wydawało się nawet,
Ŝ

e całe to samouwielbienie śpiewaczki go bawi.

Chwilę później przyszła Irena, oznajmiając, Ŝe lunch

czeka.  Diona  wstała  i  sama  zaczęła  popychać  fotel
Raphaela.  Nieco  dalej  na  tarasie  ustawiono  duŜy  stół.
Był  nakryty  tylko  dla  trzech  osób.  Zazwyczaj  jadła  z
nimi  takŜe  Melina,  ale  dziś  widocznie  chciała  się
trzymać z daleka. Tak więc Annis przypadło w udziale
krojenie mięsa na talerzu Raphaela.

- Ja to zrobię - zdecydowała Diona, wyrywając

nóŜ i widelec z rąk Annis.

Raphael zaprotestował.

- Sama zajmij się od razu jedzeniem, nie czekaj na

mnie - zwrócił się do Diony.

Spod długich, sztucznych rzęs śpiewaczka rzuciła

mu powłóczyste spojrzenie.

- Jesteś taki troskliwy, kochanie.

Nadal wyraźnie ignorowała Annis. Wtrącając się,

Raphael dał Dionie do zrozumienia, Ŝe usługuje mu
Annis i Ŝe to ona moŜe poczekać z jedzeniem. Jest
tutaj najmniej waŜna.

2 zaciśniętymi zębami Annis kroiła mięso na talerzu

Raphaela. Pozostała dwójka nie zwracała na nią
Ŝ

adnej uwagi. Diona rozmawiała z Raphaelem.

otwarcie z nim flirtując. Uśmiechała się czule, dotykała
ręką, gdy chciała coś podkreślić, muskała palcami

TRUDNA MIŁOŚĆ

105

jego  policzek,  gdy  Ŝartował.  Annis  udawała,  Ŝe  tego
nie widzi. Jadła milcząc, z nosem utkwionym w talerzu.
Zrobiło  się  jej  bardzo  przykro.  Diona  jest  taka
efektowna,  oboje  z  Raphaelem  mają  z  sobą  wiele
wspólnego... Była zazdrosna.

Przypomniała sobie inne, podobne okazje. Podczas

przyjęć,  na  które  chodzili,  zawsze  czuła  się  osamot-
niona.  Raphaela  otaczały  piękne  kobiety,  rywalizując
między sobą o jego względy. W takich okolicznościach
Annis czuła się źle. Jestem taka przeciętna i nieatrak-
cyjna,  nie  mam  Ŝadnych  zalet  ani  talentów.  Co  mam
właściwie do zaoferowania Raphaelowi? - zapytywała
samą siebie.

Lunch ciągnął się w nieskończoność. Wreszcie Irena

podała kawę. Annis pomogła Raphaelowi podnieść
filiŜankę do ust. Ich oczy się spotkały.

- Jesteś taka milcząca - powiedział.

Rzuciła mu niechętne spojrzenie. PrzecieŜ rozmawiał

tylko z Dioną.

- Milcząca? - powtórzyła głośno.

Diona wybuchnęła swym perlistym, operowym

miechem. Dotknęła ręką głowy Annis.

- Kochany, nie wprowadzaj jej w zakłopotanie!

Powinniśmy pamiętać, Ŝe rozmawiamy sami! To, co
dla nas obojga jest interesujące, dla obcych jest
nudne, prawda?

Annis spłonęła rumieńcem. W środowisku, do

którego naleŜeli Raphael i Diona, była intruzem, ale
nikt nigdy oprócz Diony tego jej wprost nie powiedział.
Uwaga śpiewaczki bardzo ją zabolała.

- Czy nudzisz się, Annis? - zapytał Raphael. Bawiło

go rozzłoszczone spojrzenie dziewczyny. Znów skorzys
tał z okazji, Ŝeby ją dręczyć, wiedział, Ŝe w obecności
Diony mu się nie przeciwstawi.

106

TRUDNA MIŁOŚĆ

Nagle przy stole zjawiła się Melina.

- Pora na odpoczynek - oznajmiła.

Raphael zrobił przepraszający gest w stronę Dionjl

Muszę słuchać poleceń, widzisz, jak mną tutaj

rządzą.

Pozbądź się ich obu, kochany - odpowiedziała

mu słodkim głosem Diona, całując czule. Annis
wiedziała, Ŝe artyści ciągle się ściskają i całują, ale ten
pocałunek był inny - w usta, długi, zmysłowy. Annis
ogarnęła złość, odwróciła się w drugą stronę.

Melina teŜ była zirytowana. Nagłym ruchem od-

ciągnęła fotel Raphaela, zmuszając w ten sposób
Dionę do przerwania pocałunku. Ze złości śpiewaczka
zrobiła się czerwona.

Melina i Raphael zniknęli, Diona siedziała dalej,

coraz bardziej rozwścieczona. Spojrzała na Annis.
pytając:

- No i co? Przemyślałaś moją ofertę?
Annis wstała od stołu.

- Tak, i moja odpowiedź brzmi „nie" - od

powiedziała odchodząc powoli.

Usta Diony wykrzywiły się w złym uśmiechu. Nagle

niespodziewanym ruchem wysunęła przed siebie nogę.
Annis się potknęła. Padając krzyknęła głośno z prze-
raŜenia.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Annis miała duŜo szczęścia. Kilkanaście centymetrów

dalej,  a  byłaby  upadła  na  marmurową  podłogę  i
wylądowała  z  powrotem  w  szpitalu,  na  czym  zapewne
zaleŜało  Dionie.  Przewracając  się,  zdała sobie sprawę
z  groŜącego  niebezpieczeństwa  i całym  ciałem  rzuciła
się  w  bok,  trafiając  szczęśliwie  na  jedną  z  miękkich
leŜanek ustawionych wokół tarasu.

Upadła cięŜko i przez chwilę leŜała tak oszoło-

miona, Ŝe nie była w stanie zobaczyć, co robi Diona.

Nagle znalazła się przy niej Melina. Pomogła Annis

się podnieść.

Co się stało? Co sobie zrobiłaś? Boli cię? - pytała

zaniepokojona.

Chyba nic mi się nie stało - odpowiedziała

niepewnie Annis. Nadal nie mogła utrzymać równo-
wagi. - Miałam miękkie lądowanie - dodała, próbując
wykrzesać z siebie iskierkę humoru.

Jak to się stało? Potknęłaś się? - dopytywała się

Melina.

Tak, potknęłam.

Diona Munthe jest chyba nienormalna, pomyślała

Annis. PodłoŜyła nogę umyślnie, Ŝeby zrobić mi
krzywdę?

- Gdzie jest Diona? - spytała.

Melina odwróciła się i spojrzała w stronę podjazdu.

- Właśnie wsiada do samochodu - odrzekła z nieuk

rywanym zadowoleniem. - Wiedziałam, Ŝe się wyniesie,
jak tylko pan Leon stąd odejdzie. Dzięki Bogu, Ŝe

108

TRUDNA MIŁOŚĆ

odjechała. Chodźmy lepiej do twego pokoju, musisz
się połoŜyć.

Nie bez powodu Raphael nazywa cię tyranem -

artowała Annis.

Czy tak rzeczywiście powiedział? Od samego

początku  postanowiłam  być  surowa,  w  przeciwnym
razie  nie  słuchałby  wskazówek.  Chciałby  juŜ  niemal
biegać,  a  jeszcze  nie  moŜe  się  nawet  poruszać.  Jeśli
chce  w  ogóle  chodzić,  musi  się  stosować  do  mych
poleceń. To bardzo waŜne.

Czy będzie normalnie chodził? - zapytała zanie-

pokojona Annis.

Po złamaniu obu nóg to nie takie proste. Musi być

cierpliwy, cały czas ćwiczyć mięśnie, Ŝeby utrzymać je
w dobrej formie. Pan Leon dobrze wie, Ŝe mam rację,
ale, jak większość męŜczyzn, jest niecierpliwy.

Boi się przyszłości - stwierdziła Annis. Na myśl,

e Raphael moŜe być niezdolny do chodzenia lub

grania na fortepianie, zabolało ją serce.

Melina uśmiechnęła się do niej.

- Nie moŜemy pozwolić, by zawczasu się zamart

wiał. Musi się nauczyć cieszyć kaŜdym dniem. Jestem
zadowolona, Ŝe jesteś tutaj, Annis. Będąc w pobliŜu
bardzo ułatwiasz mi pracę. Podtrzymujesz pana Leona
na duchu. Potrzebuje cię.

Tych słów Annis wolałaby nie usłyszeć. I bez

obciąŜenia odpowiedzialnością za powrót Raphaela do
zdrowia było jej cięŜko powziąć decyzję, czy
wyjechać, czy teŜ zostać.

A co z jego rękoma? Jakie są szanse? - spytała.

Jeszcze nie wiadomo. Ze ścięgnami róŜnie bywa.

Operacje na nich raz się udają, a raz nie. Wyniku nie
da się przewidzieć. Pan Leon będzie mógł z pewnością
posługiwać się rękoma, ale czy uda mu się nadal grać
jak kiedyś, nie wiadomo. Sądzę, Ŝe nawet chirurg,
który go operował, nie załoŜyłby się o to.

TRUDNA MIŁOŚĆ

109

Annis porozmawiała jeszcze chwilę z Meliną, po

czym poszła do siebie. Przy zamkniętych okiennicach
i wśród niebieskawych cieni, błądzących po pokoju w
ocięŜałym słońcu greckiego popołudnia, spała przez
godzinę.

Nagle się obudziła. Wyrwała się z koszmaru. LeŜała

pod  gruzami,  zasypana,  z  ustami  pełnymi  pyłu,
oślepła.  Usiadła  na  łóŜku  i  z  bijącym  sercem
rozejrzała  się  nieprzytomnie  po  pokoju.  Z  ulgą
uzmysłowiła  sobie,  gdzie  się  znajduje.  Zlana  potem
pokuśtykała  do  łazienki,  zimną  wodą  obmyła  twarz,
kark i ręce.

Przy kolacji Melina zapytała:

- Czy mogłabym mieć dziś wolny wieczór? Chcia

łabym z kimś się spotkać.

Annis uśmiechnęła się.

- Masz randkę? Przystojny?
Melina zaczerwieniła się.

Dla mnie tak. - Była zmieszana. Jej grecki akcent

stał się wyraźniejszy niŜ zazwyczaj.

Masz prawo do wolnego wieczoru - orzekł

Raphael.

Dziękuję. Wrócę koło dziesiątej, jeszcze zanim

się połoŜycie. - Wstała i poszła. Annis i Raphael
zostali przy kawie, obserwując z tarasu księŜyc
wschodzący na jasnogranatowym niebie.

Chcesz czegoś posłuchać? - zapytała Annis

Raphaela. Wybrała jego ulubione utwory Szopena i
bez słowa przez godzinę słuchali muzyki.

Miałem dziś telefon od Barry'ego - powiedział

nagle Raphael. Spojrzała na niego.

Czy gorzej z Carmel?

Chciał tylko poŜyczyć pieniądze. Mówił, Ŝe jest

mu potrzebny nowy samochód, a na koncie ma zbyt
mało. Wydaje mi się jednak, Ŝe nie mówi prawdy, sam
nie wiem, dlaczego. Ciągle mu nie dowierzam

11o

TRUDNA MIŁOŚĆ

i to mnie niepokoi. Carmei ma wystarczająco duŜo
Własnych kłopotów, by mąŜ miał jej sprawiać nowe!
Annis rozejrzała się po ogrodzie skąpanym w księ-
Ŝ

ycowej poświacie.

Carmei mu ufa, prawda? - spytała.

Tak, z kaŜdym dniem bardziej na niego liczy -

odpowiedział  ponuro  Raphael.  -  Do  sprzątania  i
pomocy  przy  dzieciach  przychodzi  kobieta,  a  codzien-
nie  na  parę  godzin  zatrudniają  pielęgniarkę,  która
zajmuje  się  Carmei.  Barry  pracuje  nadal  sześć  dni  W
tygodniu, ale kiedy Carmei źle się czuje, wtedy zostaje
w domu i zarządza wszystkim.

Nie lubisz go.

Zawsze byłaś spostrzegawcza w takich sprawach.

Nigdy  nie  lubiłem  Barry'ego,  za  bardzo  się  róŜnimy.
Ale,  trzeba  przyznać,  nie  jest  mu  łatwo  i  się  nie
uskarŜa,  przynajmniej  przede  mną.  Carmef  Polega  na
nim,  widzi  w  nim  oparcie.  Nie  chciałem,  Ŝeby  tak
wcześnie  wychodziła  za  mąŜ.  Mniej  bym  się  o  nią
martwił, gdyby wybrała innego faceta. Nadal nie mam
przekonania  do  Barry'ego,  nigdy  go  nie  polubię.  Jest
zbyt  gładki.  KaŜdemu  potrafi  Wcisnąć  samochód  i  go
zagadać,  a  ja  nie  uwaŜam  tego  za  szczególnie
pozytywną  cechę  charakteru.  znam  wiele  osób,  które
uwaŜają,  Ŝe  Barry  ma  Wiele  wdzięku,  ale  to  są
zazwyczaj tylko kobiety.

Spojrzał na Annis spod oka.

- A co ty o nim sądzisz? Od samego początku nie
lubiłaś Barry'ego, Prawda?

Skinęła milcząco głową.

Dlaczego?

Nie wiem, chyba instynktownie. Wtedy nic nie

mogłam mu zarzucić...

A teraz moŜesz? - Oczy Raphaela się zwęziły.

Tak, teraz mogę, bo go poznałam bliŜej. Mój

instynkt na ogół nie zawodzi.

TRUDNA MIŁOŚĆ

111

Kobieca intuicja - potwierdził. - Szkoda, Ŝe

Carmel jej nie miała. Co ona widzi w Barrym?

Miłość kieruje się własną logiką.

Co logika ma do miłości? Nic.

Annis wstała, Ŝeby zmienić płytę. Nastawiła koncert

fortepianowy  Czajkowskiego.  Kiedy  wróciła,  zoba-
czyła,  Ŝe  Raphael  ma  zamknięte  oczy.  Pochyliła  się,
by  mu  odgarnąć  włosy  z  czoła.  Otworzył  oczy  i,
zanim zdąŜyła się wyprostować, objął ją ramieniem.

- Puść mnie.

Poczuła wargi Raphaela na szyi. Zamknęła oczy.

- Przestań, proszę. - Próbowała się uwolnić. Wargi

Raphaela błądziły po jej skórze. Odchylił sukienkę
i zaczął wodzić ustami po piersiach dziewczyny.

Annis znieruchomiała, gdy jego usta zaczęły się

przesuwać  w  dół  między  piersiami.  Podniosła  ręce  i
ujęła  w  dłonie  jego  ciemną  głowę.  Zamierzała
odepchnąć  Raphaela,  ale  poczuła,  jak  ogarnia  ją
poŜądanie.  Podobnie  jak  tony  muzyki,  jej  od  dawna
tłumione  uczucia  przybierały  na  sile.  Nadal  trzymała
w dłoniach jego głowę, zanurzając palce we włosy.

Usta Raphaela zatoczyły pełny łuk na jej piersiach.

Annis nie nosiła biustonosza. Przestała go wkładać po
wypadku, gdyŜ ramiączka uraŜały poranione ciało.

Raphael odsunął sukienkę jeszcze dalej, wargami

objął  sutki  dziewczyny.  Delikatne  ruchy  języka
podniecały  Annis,  lecz  równocześnie  przenikała  ją
niemal  macierzyńska  czułość.  Jak  dziecko  Raphael
wtulał głowę w jej piersi, szukając ukojenia.

Pochyliła się i ucałowała jego skronie. Głowa

Raphaela opadła na poduszkę, wypuścił dziewczynę z
objęć i spojrzał na nią zmęczonym wzrokiem.

Nie oszukujmy się! Na razie nie nadaję się jeszcze

do niczego, jestem słaby jak nowo narodzone dziecię.

Biedny Raphael.

11Z

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Nie kpij ze mnie! Poczekaj, aŜ wyzdrowieję,

a wtedy zobaczymy, kto będzie śmiał się ostatni.

Pochyliła się i pocałowała go w usta. Wstrząśnięta

wraŜeniem, jakie na niej wywierał, usiadła z dala na
kanapce. Raphael uwaŜnie ją obserwował. DrŜała z
podniecenia, poŜądanie ogarnęło całe ciało.

Raphael leŜał w milczeniu.

- Kiedy wreszcie powiesz mi całą prawdę? - zapytał.

- Kłamałaś?

Annis nie odpowiedziała.

- Wiem, Ŝe w twym Ŝyciu nie ma innego męŜczyzny.

Nie ma i nie było. Wymyśliłaś to wszystko, Ŝeby
ukryć prawdziwą przyczynę odejścia. Dlaczego nadal
nic nie chcesz powiedzieć?

Milczała. Raphael ciągnął dalej.

Gdybym wiedział, o co chodzi, pomógłbym ci.

Powiedz mi teraz, proszę.

Nie - rzekła Annis po długim milczeniu. - Nie

mogę. Zapomnij o wszystkim.

Mam zapomnieć? Przez całe dwa lata próbowa-

łem,  ale  się  nie  udało.  Rzuciłaś  mnie,  gdy  byłem  w
tobie  zakochany.  Nic  takiego  mi  się  przedtem  nie
zdarzyło.  Widocznie  mnie  nie  kochałaś,  ale  mimo  to
trudno ci wymazać sprawę z pamięci.

Odpoczął chwilę.

- Odkąd spotkaliśmy się w Atenach, widzę, Ŝe

nadal cię pociągam. Czy tylko poŜądanie między
nami pozostało? Czy nic więcej nas nie łączyło? MoŜe
pragnęłaś tylko pieniędzy i sławy? Spotykam mnóstwo
kobiet, którym na tym zaleŜy. Sam nic dla nich nie
znaczę. A jak było z tobą? Zostałem tylko zdobycznym
trofeum i niczym więcej? Czy odegrałaś tę rolę na mój
uŜytek, Ŝeby zdobyć prywatnego Oscara?

Rękoma zakryła uszy.

- Przestań, proszę. - Po twarzy zaczęły spływać jej

łzy.

TRUDNA MIŁOŚĆ

W tym momencie ruchome światła reflektorów

przebiły ciemności. Wracała Melina.

- W porę się zjawia - powiedział ze złością Raphael.

- Jesteś pewnie zachwycona.

Annis sięgnęła po laskę, wstała i skierowała się w

stronę drzwi wejściowych. Była wykończona.

Znów uciekasz - stwierdził gorzko.

Dobranoc.

Miłych snów.

Gdyby wiedział, jakie miała sny! Od wypadku

często śniło się jej trzęsienie, teraz cały przeŜyty
koszmar wracał prawie co noc.

W następne dni Annis unikała Raphaela na kaŜdym

kroku, rzadko przebywali sami. W wolne wieczory
Meliny chroniła się w pokoju, udając, Ŝe jest juŜ
ś

piąca. Raphael jej nie zatrzymywał.

DuŜo ćwiczyli pod kierunkiem Meliny. Niemal co

dzień Raphaela odwiedzała Diona. Annis nie brała
udziału w tych spotkaniach.

Któregoś dnia wchodząc do salonu zastała Dio-nę

przy fortepianie. Grała nieznany utwór. To muzyka
Raphaela, pomyślała Annis. Komponuje dla Diony?

Raphael siedział tuŜ obok śpiewaczki i nucił. W

pewnej chwili Diona przestała grać i powiedziała
podekscytowana:

- Kochany, to znakomita muzyka do tekstów!

Jesteś cudowny. - Pochyliła się i pocałowała go.

Annis wyszła z salonu tak cicho, jak weszła. W ogóle

jej nie zauwaŜyli.

Poczuła się bardzo samotna. Liczyła dni do zdjęcia

gipsu, coraz bardziej jej przeszkadzał. Raphael z dnia
na dzień teŜ był w gorszym humorze. Wypogadzał się
tylko wtedy, kiedy oboje z Dioną pracowali przy
fortepianie.

Na kilka dni przed umówioną w Atenach wizytą

114

TRUDNA MIŁOŚĆ

u  specjalisty  Raphael  i  Diona  spędzili  razem  cały
wieczór, mówiąc tylko o muzyce i całkowicie ignorując
obecność  Annis.  Było  za  wcześnie,  Ŝeby  iść  spać.  W
sypialni  dziewczyna  teŜ  nie  chciała  siedzieć.  Tkwiła
więc  uparcie  na  tarasie,  patrząc  w  ciemne  niebo  i
licząc  gwiazdy.  ZaŜyłość  Raphaela  z  Dioną  przeŜy-
wała boleśnie.

- Kiedy poczujesz się lepiej, musimy zacząć razem

pracować  -  mówiła  Diona  z  prowokującym  uśmie
chem.  Miała  na  myśli  nie  tylko  muzykę.  -  Trzeba
zorganizować  wspólny  koncert.  Ty  zagrasz  jedną  ze
swych sonat, a ja zaśpiewam twoje nowe melodie. Są
wspaniałe!  Właśnie  takie  powinny  być  współczesne
pieśni,  dramatyczne.  -  Roześmiała  się  radośnie.  -  Są
idealne dla mojego głosu.

Annis nadal obserwowała gwiazdy. Była pełna

wewnętrznego bólu.

Po wyjściu Diony Raphael zwrócił się do dziewczyny:

- Czy zawsze musisz być taka niegrzeczna?

Ta krzycząca niesprawiedliwość odjęła jej mowę.

Patrzyła na Raphaela z otwartymi ustami, chwytała
powietrze jak ryba bez wody.

To ja jestem niegrzeczna? Siedzę tutaj co wieczór,

podczas gdy ty się zabawiasz z Dioną, a mnie traktujesz
jak powietrze!

Nigdy nawet nie spróbowałaś włączyć się do

rozmowy.

Kiedy? PrzecieŜ bez przerwy mówicie tylko o

muzyce!

Swego czasu słyszałem, Ŝe lubisz muzykę.

Tak, ale tylko słuchać. Nie znam wcale tych

ludzi, o których mówicie, nie wiem nawet, nad czym
w tej chwili pracujesz. Diona świetnie zdaje sobie z
tego sprawę, triumfuje...

Nie musisz być o nią zazdrosna - powiedział

Raphael. - Jest tylko koleŜanką, nikim więcej. Razem

ROZDZIAŁ ÓSMY

Następnego ranka Melina bardzo późno obudziła

Annis, odciągając zasłony i wpuszczając słońce do
pokoju.

niadanie do łóŜka - powiedziała wesoło, trzy-

mając tacę w rękach.

Która to godzina? - Annis spojrzała z obawą na

zegarek. - Nie powinnaś mi pozwolić tak długo spać!

Dlaczego? PrzecieŜ to twój urlop. Wyskakuj z łóŜ-

ka i biegnij do łazienki. Śniadanie czeka. Muszę iść
teraz do pana Leona, dziś takŜe dłuŜej śpi. Co robiliście
razem ostatniej nocy? - Melina odwróciła się śmiejąc.

Jako pielęgniarka wie dobrze, Ŝe nie mogliśmy nic

robić, pomyślała Annis, ale nawet ta Ŝartobliwie
wypowiedziana sugestia bardzo ją poruszyła.

Po wyjściu Meliny piła kawę, patrząc w okno i

obserwując przezroczyste niebo. Widoczność była
znakomita. Jakby to było dobrze - westchnęła -
gdybym moje Ŝycie mogła widzieć równie wyraźnie.

Usłyszała ciche pukanie. W drzwiach stanął Raphael,

podpierając się dwiema laskami. Ostatnio zręcznie się
nimi posługiwał. Annis uśmiechnęła się na widok jego
zadowolonej z siebie miny.

Niedługo będziesz biegał z laskami - powiedziała.

I grał w golfa!

Nie dasz rady utrzymać kija!

A od czego są moje laski? - To mówiąc oparł się

na jednej z nich i zaczął wymachiwać drugą.

TRUDNA MIŁOŚĆ

117

miała się, ale była nieco zaniepokojona.

- Bądź ostroŜny.

Raphael wyprostował się, oparł na obu laskach i

spojrzał ciepło na dziewczynę.

Z przepaską na włosach i w niebieskiej koszulce

wyglądasz zupełnie jak Alicja z Krainy Czarów.

Nie lubiłam nigdy tej ksiąŜki, przeraŜała mnie.

Sądzę, Ŝe nie podobała ci się w niej cała bezsen-

sowność - powiedział. - Brak logiki, wszystko na
opak. Ty, Annis, jesteś ogromnie rzeczowa. Chcesz,
Ŝ

eby wszystko było na swoim miejscu. Lubisz gładko

układać sobie Ŝycie, masz niezwykłe poczucie ładu.

A więc jestem bardzo nudna - orzekła smętnie.

Nudna? Nie jesteś nudna, to niedobre określenie.

Jesteś  zaskakująca,  nie  moŜna  przewidzieć,  jak  się
zachowasz.  Raz  bywasz  praktyczna  i  rzeczowa,  a  raz
jesteś  rozmarzoną  romantyczką.  Nie  ma  sposobu,  by
zgadnąć,  kiedy  jaka  będziesz.  -  Wzrok  Raphaela
stwardniał. - Na przykład nie spodziewałem się, Ŝe tak
całkiem bez ostrzeŜenia znikniesz z mego Ŝycia...

Zagryzła wargi. Gdybym tylko mogła wyznać

Raphaelowi  prawdę,  pomyślała.  Być  moŜe  mylę  się,
przewidując  jego  gwałtowną  reakcję.  Wybuchnie  jak
wulkan  i  będzie  krzyczał  tak,  Ŝe  go  usłyszy  kaŜdy  na
milę  stąd?  Gdybym  porozmawiała  z  nim  spokojnie  i
wszystko wytłumaczyła...

Dlaczego mnie rzuciłaś? - zapytał tak nagle, Ŝe aŜ

podskoczyła. Często zaskakiwał ją tym, Ŝe wpadał w
tok jej myśli.

Czy zraził cię mój tryb Ŝycia?

Po raz pierwszy Annis zdała sobie sprawę, Ŝe to teŜ

stało się po części powodem jej ucieczki.

- Niełatwo jest zwykłej kobiecie być Ŝoną sławnego

męŜczyzny.

118

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Niełatwo jest zwykłemu męŜczyźnie być sławnym

męŜczyzną. Jak wiesz, nie zawsze byłem sławny. Stało się
to dość szybko i trudno było się przyzwyczaić. Muzycy,
wszyscy  artyści,  Ŝyją  jak  ptaki,  w  ciągłym  ruchu.  Przed
kaŜdą moją podróŜą byłaś zdenerwowana i smutna. Nic
na to poradzić nie mogę, wyjazdy są częścią mojej pracy.
Sam juŜ nie lubię tych ciągłych tournee, Ŝycia na walizkach,
w  hotelach.  W  miarę  upływu  czasu  to  przestawało  być
zabawne.  Cieszyłem  się  na  myśl  powrotu  do  domu,
którego,  jak  wiesz,  nigdy  nie  sprzedałem.  Dom  w  Man
chesterze  miał  być  naszą  bazą.  Gdybyśmy  mieli  dzieci,
zostawałabyś w domu z nimi lub jechała ze mną.

Rzuciła mu krótkie spojrzenie.

Wiem, Ŝe to egoizm - mówił dalej Raphael - mieć

zarówno ciebie, jak i muzykę. Kocham muzykę i nie
jestem w stanie zmienić swego trybu Ŝycia nawet dla
ciebie...

Wiem o tym - odpowiedziała z westchnieniem.

Raphael nigdy nie był zdolny do kompromisów. Zbyt
dobrze go znała, aby wiedzieć, jaka będzie jego
reakcja, gdy dowie się prawdy o przyczynach zerwania.
Byłby zbyt rozzłoszczony, Ŝeby baczyć na jakiekolwiek
konsekwencje.

Usłyszeli głos Meliny. Wołała, Ŝe śniadanie czeka na
Raphaela na tarasie. Zwrócił się do Annis.

Czy zejdziesz zaraz na dół?

Chyba zostanę dziś w łóŜku - odrzekła unikając

jego wzroku.

Przez chwilę stał milcząc, wreszcie wybuchnął:

- A rób sobie, co chcesz!

Drzwi zamknęły się z trzaskiem. Annis miała oczy

pełne łez. Nie, nie moŜe teraz powiedzieć mu prawdy,
szalałby z wściekłości, za duŜe ryzyko.

TRUDNA

MIŁOŚĆ

119

Długo leŜała patrząc w niebo. Kiedy Melina wróciła

po tacę, Annis zerwała się szybko.

- Zgadnij, kto właśnie podjechał wielką limuzyną,

eby zabrać ukochanego maestro na przejaŜdŜkę po

wyspie?

Annis odpowiedziała sztywno:

- Diona Munthe.

- Zgadłaś, otrzymujesz pierwszą nagrodę.
Annis wyjrzała przez okno. Cała radość poranka

gdzieś się ulotniła.

Czy tutaj jest duŜo do zwiedzania? - zapytała.

Zrobią małą rundkę, która skończy się w jej

domku. Diona chce mieć pana Leona dla siebie. Co ma
pisać dla niej? Pieśni? Operę? Mówiłam ci, jak ona
działa. Z wyrachowaniem. Podczas choroby bez
przerwy wisiała przy telefonie. Dzwoniła do męŜczyzn
na całym świecie. Ale pan Diandros otrzyma rachunek
za te telefony!

MoŜe poprosi Dionę, Ŝeby zapłaciła.

Sam zapłaci, stać go na to. Jest mały i gruby,

bywa nieprzyjemny, ale za to jest bardzo bogaty. Czy
sądzisz, Ŝe pozwolił Dionie mieszkać w willi tylko
dlatego, Ŝe była chora?

Melina uśmiechnęła się cynicznie i sama odpowie-

działa na swoje pytanie:

Nie sądzę.

Ubiorę się. - Annis miała nadzieję, Ŝe zanim

zejdzie na dół, Diona z Raphaelem juŜ odjadą. Nie
chciała patrzeć, jak go wywozi ta śpiewająca pirania.

Melina, z tacą w ręku, odwróciła się.

Mam pomysł. PoniewaŜ mój pacjent znika, będę

miała trochę wolnego czasu. MoŜe się przejedziemy?
Niewiele tutaj zdąŜyłaś zobaczyć.

wietnie.

120

TRUDNA MIŁOŚĆ

Dzień był piękny, szkoda było go marnować. Oprócz

drogi z lotniska do willi, Annis nie widziała prawie nic.

Ubrała się i zeszła na dół, przekonana, Ŝe Raphael i

Diona juŜ pojechali. Zastała jednak śpiewaczkę,
właśnie dopijała kawę. Spojrzała wrogo na Annis.

Jeszcze tutaj jesteś?

Jak widzisz.

Tracisz czas, odczep się wreszcie od Raphaela.

Mówiła duŜo przykrych rzeczy, ale dziewczyna prawie
jej nie słuchała.

Z domu wyszedł Raphael, podpierał się dwiema

laskami. Diona wstała i wsunęła mu rękę pod ramię,
promiennie się uśmiechając. Szli oboje w stronę
Annis.

Jedziesz z nami? - zapytał Raphael.

Nie, zabiera mnie Melina.

Chodź, kochany, nie moŜemy tracić czasu - słod-

kim głosem ponaglała Diona. - Potem będzie za
gorąco na zwiedzanie wyspy.

Melina wybiegła z domu, ubrana w krótkie róŜowe

szorty i wydekoltowaną czarną bluzkę.

Przepraszam, Ŝe czekałaś - zwróciła się do Annis.

Wyglądasz świetnie.

Ty teŜ.

Annis miała na sobie zielono-białą bawełnianą

sukienkę. Ze względu na gips nie mogła włoŜyć stroju
plaŜowego. Zazdrościła Melinie. Obie poszły do
samochodu.

Czy nie masz nic przeciwko temu, Ŝe się z kimś

po drodze spotkamy? - zapytała Melina.

Z kim?

Z pewnym młodym człowiekiem. - Melina zrobiła

tak niewinną minę, Ŝe Annis aŜ się roześmiała.

On z nami nie pojedzie - dodała Melina. - Pomyś

lałam sobie, Ŝe moŜemy gdzieś wpaść na lunch. Ale jeśli nie chcesz...

Oczywiście, Ŝe chcę go poznać. Jak ma na imię?

Yanni. Jego rodzina prowadzi małą tawernę.

I tam się zatrzymamy na lunch?

Tak. - Melina śmiała się.

Gdzie go poznałaś? - zapytała Annis.

Nasze rodziny mieszkały obok siebie, gdy byłam mała. Jego matka

lubi moją mamę.
Wsiadły do samochodu sportowego. Był zdezelowany, ale gdy Melina
uruchomiła starter, ruszył z rykiem, jak wóz wyścigowy.

wietny

samochód

stwierdziła

chociaŜ

jest

dość

stary.

Georgi,

brat

Yanniego,

mały

warsztat

i sam mi go wyszykował.

Przez  godzinę  jechały  wzdłuŜ  wybrzeŜa,  mijając  wioski  rybackie
skupione  wokół  mól.  Przy  malutkich  portach  nieliczni  turyści
spacerowali w szortach i koszulach, siedzieli w kawiarniach pod gołym
niebem,  rozmawiając  i  popijając  kawę,  lub  zaglądali  do  sklepików.
Słońce  grzało  juŜ  mocno,  przez  otwarty  dach  samochodu  wiatr
chłodził rozgrzane ciała dziewcząt.

W jednej z miejscowości nad brzegiem morza zatrzymały się na kawę.
W pobliskich sklepach dla turystów Annis kupiła niedrogie prezenty i
wróciła do stolika, przy którym siedziała Melina nad szklanką wody z
lodem.

Jesteś

gotowa?

Pojedziemy

teraz

tawerny

Yanniego.

Wróciły  do  samochodu  i  od  morza  skręciły  w  głąb  lądu,  w  wąską,
kamienistą  drogę.  Pięła  się  pod  górę.  Po  obu  stronach  ciągnęły  się
kwitnące  wrzosowiska.  Nad  nimi  unosiły  się  setki  hałaśliwych
pszczół. Na

121

TRUDNA MIŁOŚĆ

122

zboczach  pagórków  rozciągały  się  gaje  oliwne,  a  z
cienia  przed  starymi,  białymi  kościółkami  ubrani  na
czarno  księŜa  przyglądali  się  przejeŜdŜającym.
Gdzieniegdzie w cieniu sosen kryły się domki z ogró-
dkami.

Jest tutaj duŜo ładniej niŜ w tych wszystkich

miejscowościach turystycznych na wybrzeŜu - powie-
działa rozmarzona Annis.

To typowo grecki krajobraz. Bardzo go lubię.

Nie do porównania z Manchesterem! - Annis i

Melina roześmiały się.

Kiedy dotarły do tawerny, dochodziło południe.

Spod  tarasu  zaczął  je  obszczekiwać  pies.  Gdy  poznał
Melinę, zbliŜył się merdając wesoło ogonem. Z niskiego,
pomalowanego  na  biało  domu  wyszła  teraz  cała
rodzina.  Melina  przedstawiła  Annis,  która  przywitała
się  z  niskim,  czarnowłosym  ojcem,  pulchną,  uśmiech-
niętą  matką,  siostrą,  mówiącą  trochę  po  angielsku,  i
Yannim.  Był  bardzo  przystojny,  miał  typowo  grecką
urodę, ciemnowłosy i brązowooki, z oliwkową cerą.

Melina uczy mnie angielskiego - powiedział do

Annis, ściskając jej rękę. Przywitał się mówiąc: - Jak
się czujesz?

Dziękuję, dobrze, a jak ty?

- OK - odpowiedział bardzo z siebie zadowolony.
Cała rodzina przyglądała się Annis uwaŜnie, coś

tam szeptali, Melina im potakiwała.

O co chodzi? - zapytała Annis.

Powiedzieli, Ŝe wyglądasz jak typowa Angielka.

Czy to miał być komplement?

Melina roześmiała się i zamieniła kilka słów z

gospodarzami.

- Tak, komplement, bo masz cerę jak angielska

róŜa.

TRUDNA MIŁOŚĆ

123

Cała rodzina śmiała się serdecznie, Annis zrobiła

się czerwona.

Obie dziewczyny reprezentowały skrajnie róŜne typy

urody.  PrzejeŜdŜając  wybrzeŜem  ściągały  na  siebie
spojrzenia  młodych  męŜczyzn.  Angielscy  turyści
przyglądali  się  tylko  Melinie,  Grecy  zaś  nie  mogli
oderwać oczu od Annis.

Jadły lunch na tarasie, w cieniu winorośli rozpiętych

na drewnianych Ŝerdziach. Słońce przezierało przez
liście, tworząc jasne cętki na twarzach jedzących, na
stole i podłodze.

Lunch rozpoczął się od ogromnych pomidorów

faszerowanych ryŜem z papryką. Potem było duszone
mięso  jagnięcia  z  zieloną  sałatą  wymieszaną  z  kawał-
kami  domowej  roboty  ostrego  owczego  sera,  a  na
deser  dostały  zielone  figi.  Potrawy  podawał  Yanni.
Obsługiwał  on  takŜe  grupę  amerykańskich  turystów.
Przybyli  autokarem  ze  statku  wycieczkowego,  który
zawinął na jeden dzień do portu na wyspie.

Ta tawerna ma bardzo dobrą opinię - powiedziała

Melina z dumą. - PrzyjeŜdŜa tutaj wiele osób,
zwłaszcza podczas weekendów.

Nic dziwnego, jedzenie jest świetne - stwierdziła

Annis.

Tutaj, w górach, było chłodniej niŜ nad samym

morzem."  Mimo  to  jednak  w  miarę  upływu  czasu
robiło  się  jej  coraz  cieplej.  Rozgrzana  dobrym  jedze-
niem  i  słodkim  greckim  winem  zrobiła  się  senna.
Ziewnęła.

Chyba wypiłam za duŜo wina.

Wracajmy, odpoczniesz w domu. - Melina weszła

do domu, by poŜegnać się z Yannim. Podczas jej
nieobecności odjechali amerykańscy turyści, narzekając
na długą drogę przed nimi. Tawerna opustoszała,

124

TRUDNA MIŁOŚĆ

zapanowała cisza. Annis drzemała na krześle w cieniu
winorośli.

Zjawiła się Melina.

- Jedziemy?

Annis wstała. Yanni podał jej laskę i podprowadził

do samochodu.

Czy on moŜe z nami jechać? - spytała Melina.

Oczywiście.

Dziś idziemy na tańce - dodał Yanni.

Mam wolny wieczór - uzupełniła Melina. Yanni

usiadł z tyłu. OdjeŜdŜając pomachali całej

rodzinie Ŝegnającej ich z tarasu.

W dół, w stronę morza, zjeŜdŜali szybko, aŜ za

szybko. Przy pokonywaniu ostrych zakrętów Annis
zapierało dech.

- Nie bój się, jedziemy bezpiecznie - zapewniła ją

Melina.

Annis odniosła wraŜenie, Ŝe dziewczyna popisuje

się przed chłopakiem i chociaŜ była chyba dobrym
kierowcą, Annis odetchnęła z ulgą, gdy zjechali z gór i
znaleźli się na płaskiej drodze prowadzącej wzdłuŜ
wybrzeŜa.

Powrót do domu zajął im nie więcej niŜ pół godziny.

Po  drodze  mieli  przygody.  Raz  samochód  o  mało  nie
wyskoczył z drogi, gdy Melina ostro skręciła, Ŝeby nie
najechać staruszka jadącego na ośle samym środkiem,
potem  wpadli  w  tak  duŜą  dziurę,  Ŝe  Annis  była
przekonana,  iŜ  złamie  się  tylna  ośka,  jeszcze  później
Melina  przegoniła  stado  kur  z  taką  szybkością,  Ŝe  aŜ
fruwały w powietrzu, a w pewnej chwili samochód znów
o  mało  co  nie  wypadł  z  drogi,  gdy  dziewczyna
próbowała  wyprzedzić  inny,  powolniejszy  wehikuł,
który miał nieszczęście się przed nimi znaleźć.

Wszystkie te incydenty Yanni witał wybuchami

TRUDNA MIŁOŚĆ

125

głośnego śmiechu. Annis zamknęła oczy i, blada ze
strachu, zaczęła się modlić.

Przez całą drogę Melina rozmawiała bez przerwy z

Yannim. Dopiero gdy dojeŜdŜali do willi, zorien-
towała się, Ŝe Annis jest bardzo milcząca. Przypisała
to tylko zmęczeniu.

- Ta wyprawa trwała za długo - orzekła. - Mam

wyrzuty sumienia. Powinnaś iść od razu do łóŜka
i zjeść kolację u siebie w pokoju. - A potem powiedziała
coś po grecku do Yanniego.

Gdy tylko samochód zatrzymał się przed domem,

Yanni wyskoczył, otworzył drzwi od strony Annis i -
zanim się zorientowała, co się dzieje - wyniósł ją na
rękach z samochodu i zaczął wnosić na stopnie tarasu.

Trzymała go kurczowo za szyję i prosiła, Ŝeby puścił.

- Jestem za cięŜka, postaw mnie!

Yanni nie rozumiał, co do niego mówiła. Śmiał się

od ucha do ucha, pokazując białe zęby.

- OK, ślicznotko! - wykrzyknął z wyraźnie amery

kańskim akcentem, tak Ŝe Annis nie mogła po
wstrzymać się od śmiechu.

Na widok Raphaela stojącego nieruchomo na tarasie

miech zamarł jej na ustach. Wyglądał jak chmura

gradowa, tak Ŝe aŜ Yanni się speszył i zatrzymał.

Gdzie byłyście cały dzień? - spytał Raphael. -

Kim jest ten facet?

Puść mnie, Yanni - poprosiła Annis spokojnym

głosem. Na tarasie Yanni posadził ją na jednym z
krzeseł stojących obok stołu. Melina podbiegła do niej
przynosząc laskę zostawioną w samochodzie.

Annis spojrzała na rozzłoszczonego Raphaela i

spokojnie powiedziała:

- Yanni jest przyjacielem Meliny, byłyśmy na lunchu

u jego rodziny.

126

TRUDNA MIŁOŚĆ

Wygląd Raphaela się nie zmienił.

- Czemu się złościsz na mnie? - spytała cicho.
Nagle zauwaŜyła, Ŝe w oczach Raphaela odbijają

się zarówno złość, jak i ból. Zorientowała się, Ŝe coś
jest nie w porządku.

Co się stało? - zapytała. Raphael

odrzekł zdławionym głosem:
-

Carmel jest znów na oddziale reanimacji.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Wieczorem odlecieli do Aten tym samym odrzutow-

cem, który ich przywiózł na wyspę. Przed wyjazdem,
czekając na Annis, Raphael załatwił wiele spraw przez
telefon.

Umówił się z lekarzem specjalistą na pospieszną

wizytę. Pan Diandros zaoferował mu swój samolot nie
tylko do Aten, lecz takŜe na przelot później do Anglii.

- Zaoszczędzimy w ten sposób cały dzień - po

wiedział Raphael. - W Londynie będziemy jutro
wieczorem.

Annis zaczęła się pakować, pomagała jej w tym

Melina.

Co właściwie dolega siostrze pana Leona? - spy-

tała.

Od czterech lat choruje na nerki. Sądziłam, Ŝe jej

stan jest na tyle ustabilizowany, iŜ moŜe prowadzić
niemal normalne Ŝycie. Widocznie się myliłam.

Czy ma dzieci?

Dwoje. Sylvia ma osiem lat, a Robert sześć.

Byłoby straszne, gdyby straciły matkę.

Nie martw się zawczasu. Medycyna zrobiła

ostatnio ogromne postępy w leczeniu chorób nerek. -
Melina domknęła walizkę. - Szkoda, Ŝe wyjeŜdŜasz,
będzie mi ciebie brakowało.

Mnie teŜ. Kiedy przyjedziesz do Anglii, będziesz

musiała nas koniecznie odwiedzić. - Annis podała jej
swój adres. - Napisz do mnie. I zawiadom o ślubie z
Yannim. Przyjadę, jeśli mnie zaprosisz.

128

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Oczywiście.

PoŜegnały się czule na tarasie. Z duŜej kolorowej

torby plaŜowej Annis wyjęła pakiecik i podała gq
Melinie.

- To prezent dla ciebie. Dziękuję za wszystko.

Jesteś świetną pielęgniarką, powiem to panu Diand-
rosowi, gdy tylko go zobaczę w Londynie.

Raphael wręczył Melinie kopertę.

- Do widzenia. Dziękuję za opiekę. Proszę sobie

kupić jakiś ładny prezent ode mnie. Annis ma rację,
jesteś doskonałą pielęgniarką.

Nie czekając na odpowiedź zszedł sam po schodach,

Annis kuśtykała za nim.

- Chodź szybciej - poganiał ją Raphael. - Nie

mamy czasu na dłuŜsze poŜegnania.

JuŜ w samochodzie dodał:

To dobrze, Ŝe miałaś podarunek dla Meliny. Nie

byłem przygotowany, dałem jej tylko czek, mimo Ŝe
nie jest to najbardziej elegancki prezent. Co jej dałaś?

Czerwoną jedwabną bluzkę. Widziała ją na

wystawie i bardzo się jej podobała. Kupiłam dzisiaj, w
tajemnicy przed Meliną, tak jakbym przewidziała, Ŝe
wcześniej wyjedziemy.

Chciałbym, Ŝebyś umiała przewidzieć, co będzie

z Carmel - powiedział smutnym głosem. Annis połoŜyła
mu rękę na ramieniu.

Będzie lepiej, zobaczysz. Miewała juŜ przecieŜ

takie pogorszenia.

Tak, ale tym razem to jest kryzys. - Zamilkł.

Widocznie nie chciał mówić więcej, więc Annis nie
pytała.

Noc spędzili w hotelu Grand Bretagna, w pokojach

obok siebie. Słyszała, jak Raphael do późna miota się
po pokoju, niczym zwierzę w klatce. Bał się z pewnością
jutra.

Rano pojechali do kliniki. KaŜde z nich, lekarz

TRUDNA MłLOSC

129

badał z osobna. Annis poszła na pierwszy ogień. JuŜ
wcześniej Melina zdjęła jej bandaŜe z Ŝeber, teraz z
nogi usunięto gips.

Na wyjście Raphaela od lekarza czekała w klinice,

pijąc jedną  kawę  po  drugiej. Trwało to  bardzo  długo.
Była  coraz  bardziej  zdenerwowana.  Nagle  ukazał  się
w drzwiach, wyprostowany, bez gipsu na nogach i bez
lasek.  A  co  z  rękami?  -  pomyślała.  Zobaczyła,  Ŝe  nie
są zabandaŜowane. Czekała w napięciu, co Raphael jej
powie.

Podszedł bliŜej, zatrzymał się i nagle twarz mu się

rozpromieniła. Wiedziała juŜ, Ŝe wynik badania jest
pomyślny. Rzuciła mu się, szczęśliwa, w ramiona.
Raphael pochylił się, pocałował mocno w usta i spojrzał
na nią, zadowolony.

Jest dobrze, jest cholernie dobrze! Mogę grać! W

pomieszczeniu dla personelu jest pianino. Lekarz mnie
tam zaprowadził. I grałem! Trochę jeszcze niezdarnie,
ale grałem. Po kilku tygodniach ćwiczeń będę grał jak
przedtem.

To cudownie. Jestem taka szczęśliwa. A co z

nogami, z Ŝebrami?

W porządku. Czeka mnie jeszcze fizykoterapia,

to wszystko.

Mnie teŜ. Lekarz stwierdził, Ŝe jestem w dobrej

formie.

Do centrum Aten wracali taksówką.

Jak to dobrze, Ŝe dziś lecimy do domu. Nie mogę

się juŜ doczekać. Och - wykrzyknęła nagle Annis. -
Nie mogę jechać, nie mam paszportu!

Masz. Chyba zapomniałem ci o tym powiedzieć.

Spod gruzów wydobyto nie uszkodzony sejf hotelowy,
w którym były paszporty turystów, twój teŜ. Odesłali
go panu Diandrosowi, a on przysłał mnie.

Annis spojrzała uwaŜnie na Raphaela.

- Kiedy to było?

130

TRUDNA MIŁOŚĆ

Z tydzień temu.

I nic mi nie mówiłeś? - zapytała zdumiona.

Musiałem widocznie zapomnieć.

Z wraŜenia Annis aŜ zaniemówiła, ale nie na długo.

Jak mogłeś nie powiedzieć o tak waŜnej sprawie!

rebiłeś to umyślnie!

A właściwie dlaczego miałbym to zrobić? - Spoj-

rzał na nią z ukosa. Po chwili nachylił się i szepnął jej
do ucha: - Kierowca ci się przygląda.

Nic mnie to nie obchodzi!

Nagle Raphael pochylił się do przodu i rzucił parę

słów po grecku. Taksówka zwolniła, dojechała do
krawęŜnika i się zatrzymała. Wysiedli.

Annis zobaczyła, Ŝe do placu Syntagma jeszcze nie

dojechali.

- Co robisz? Gdzie jest nasz hotel? - zapytała.

-. Nk. wm jak ty, ak. ja jestem "Ltes&mvi ^odwj.

JuŜ południe. Kilka przecznic stąd jest świetna
restauracja. Z akwarium wybierzesz sobie homara i ci
go przyrządzą tak, jak będziesz chciała.

- I stanie mi w gardle! - Annis krzyknęła roz

złoszczona.  Odwróciła  się  i,  przebiegając  jezdnię
między  samochodami,  wpadła  do  parku.  Po  chwili
dogonił  ją  Raphael,  zadyszany  po  nadmiernym
wysiłku.

^ Poczekaj, Annis - zawołał. Rzuciła mu lodowate

spojrzenie.

- Zostaw mnie, nigdzie nie pójdę. Jestem na ciebie

naprawdę zła. Zmusiłeś mnie do pozostania na wyspie,
oszukałeś. PrzecieŜ od dawna wiedziałeś, Ŝe paszport
się znalazł!

s Potrzebowałem cię - powiedział wyciągając rękę.

Odtrąciła ją gniewnie.

^ I dlatego spędzałeś tyle czasu z Dioną?

-^ Zazdrosna?

-- O kogo? O ciebie? Nie rozśmieszaj mnie i nie

TRUDNA MIŁOŚĆ

131

kłam. Nie potrzebowałeś mnie, lecz chciałeś zmusić,
bym została na wyspie po to, Ŝebyś mógł się nadal
nade mną znęcać!

- Co to? Nagle stałem się wrogiem publicznym

numer jeden? Dlaczego mnie nienawidzisz? Nigdy nie
wiem,  jak  się  zachowasz. W  szpitalu  byłaś taka  miła,
a  teraz...  No  dobrze,  po  powrocie  do  Londynu
poŜegnamy  się.  Na  zawsze.  -  Odwrócił  się  i  poszedł
w stronę hotelu.

Gdy była juŜ w swoim pokoju, Raphael przyniósł

jej paszport i bez słowa wyszedł.

Wzięła prysznic, a potem zeszła na dół na lunch.

Zrobiła się głodna.

Wracając ujrzała Raphaela siedzącego w holu na

skórzanej kanapie. Wyglądał bardzo źle, był smutny.
Podeszła i usiadła obok.

Masz jakieś nowe wiadomości? - zapytała.

Telefonowałem do szpitala. Powiedzieli mi, Ŝe są

powody do obaw. Czy nie mogą mówić po ludzku, Ŝe
Carmel jest w cięŜkim stanie? PrzecieŜ nie jestem
dzieckiem. Muszę być przygotowany na najgorsze.

Nie wyobraŜaj sobie tego - poprosiła Annis.

Zrobiło się jej bardzo przykro. W takiej chwili nie
moŜe go przecieŜ zostawić samego.

Raphael ujął rękę dziewczyny i pocałował. Spojrzał

na nią z uczuciem.

Dziękuję ci, Ŝe jesteś przy mnie. Nie wiem, co

bym bez ciebie zrobił. Czy zostaniesz ze mną w
Manchesterze, dopóki... dopóki nie dowiem się, co z
Carmel?

Jeśli zechcesz, zostanę. Wynajmę pokój w hotelu

w pobliŜu szpitala.

Nie. Pojedziesz ze mną do domu. Sprowadzę

dzieci...

Skąd? - spytała zaskoczona.

132

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Są u mojej kuzynki w Birmingham. Czy zajmiesz

się nimi przez kilka dni?

Annis milczała.

Twarz Raphaela stęŜała.

Wiem, Ŝe zbyt wiele od ciebie wymagam. Zapom-

nij, Ŝe prosiłem.

Oczywiście, Ŝe się nimi zajmę.

Dziękuję. Kamień spadł mi z serca. Powinny być

blisko  matki,  w  razie  gdyby...  Gdyby  chciała  je
zobaczyć,  jeśli  odzyska  przytomność.  Dzieci  muszą
być  przeraŜone,  nie  wiedzą,  co  się  dzieje.  Ani  matki,
ani ojca.

Co z nim? - spytała zaskoczona, a zarazem

przeraŜona.

Raphael patrzył tępo przed siebie. Nie odpowiadał.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Raphael zmarszczył czoło.

- Nie mówiłem? Musiałem przecieŜ coś powiedzieć.
Annis zaprzeczyła ruchem głowy. Była blada i bardzo

zdenerwowana.

Myślałem, Ŝe powiedziałem ci wtedy, kiedy Carmel

straciła przytomność. Na pewno!

O... - zrobiła długą przerwę. - Nawet nie

wspomniałeś... - Zawiesiła głos i przełknęła ślinę.
WciąŜ jeszcze to imię nie mogło przejść jej przez usta.
Przywodziło na myśl zbyt przykre skojarzenia.
Wolała, aby cała sprawa była nadal zamknięta głęboko
w pamięci. Przemogła się wreszcie i spróbowała jeszcze
raz.

Nic mi nie mówiłeś o... Barrym. Czy coś mu się

stało? Miał wypadek?

Nie było Ŝadnego wypadku. - Ze słów Raphaela

zaczynała przebijać wściekłość.

To dlatego... - Przerwał na dźwięk głosu, który

dobiegł ich z tyłu, z zatłoczonego holu hotelowego.
Był to wysoki głos kobiety, mówiła być moŜe specjalnie
tak przenikliwie i ostro, by Raphael usłyszał.

Popatrz tam. Czy to nie jest ten..., jakŜe on się

nazywa?  No  wiesz,  ten  kompozytor.  Z  hiszpańskim
nazwiskiem. Tak, jestem pewna, Ŝe to on! ObjeŜdŜał z
orkiestrą  całą  Europę.  Wszędzie,  dokąd  przyjeŜ-
dŜaliśmy, juŜ był wcześniej. Weźmy od niego autograf!
Jenny,  nie  sądzisz,  Ŝe  wygląda  bombowo?  Lubię
południowców...

Annis spojrzała za siebie i zobaczyła dziewczynę

134

TRUDNA MIŁOŚĆ

z duŜym biustem, ubraną w obcisłe spodnie i pur-
purową koszulę. Badawczo im się przyglądała.
Raphael się nie odwrócił.

Nie moŜna tutaj w ogóle rozmawiać - rzucił

rozeźlony.  -  Za  duŜy  tłok.  Jeszcze  ktoś  usłyszy,  o
czym  mówimy.  -  Wstał  i  pociągnął  Annis  za  sobą,
kierując  się  w  stronę  windy  i  nie  zwaŜając  na  odgłos
szybkich, zbliŜających się kroków.

Nie oglądaj się - rozkazał. Chwilę później znaleźli

się w windzie, która ruszyła w górę.

Cały kłopot polega na tym - zaczął - Ŝe jeśli jesteś

postacią publiczną, to wszyscy wokół uwaŜają cię za
swą prywatną własność, a dziennikarzy bawi cudze
Ŝ

ycie. Mnie mogą nagabywać i opisywać, ale Carmel

muszą zostawić w spokoju, w Ŝadnym razie nie moŜe
się znaleźć pod ich ostrzałem. Co by było, gdyby ona i
dzieci przeczytali o sobie na pierwszych stronach
gazet?

Dojechali na właściwe piętro. Raphael szybko

otworzył drzwi swego pokoju i wpuścił dziewczynę do
luksusowego  apartamentu,  który  zamówił  mu  grecki
armator. Stojąc, Annis rozglądała się zaskoczona. Nie
wiedziała,  Ŝe  apartament  Raphaela  jest  aŜ  tak  duŜy.
Ubawiło  ją  to.  Oczywiście,  potraktowano  go  jak
gwiazdora. Niczego innego spodziewać się nie mogła.

Siadaj, Annis, jesteś bardzo blada. - Wskazał ręką

na wyściełaną kanapę pod oknem wychodzącym na
plac Syntagma. Jak lunatyczka przeszła przez pokój i
posłusznie usiadła. Raphael chodził w furii po pokoju.
Zdenerwowany, z rękoma w kieszeniach i z pochyloną
głową, zaczął mówić:

Wczoraj dowiedziałem się o wszystkim telefonicz-

nie od mojej kuzynki. Poczułem się jak znokautowany.
- Zatrzymał się przy oknie. Nie patrzył na siedzącą
dziewczynę, lecz skierował wzrok gdzieś ku górze. Po

TRUDNA MIŁOŚĆ

135

chwili dodał: - Trzy dni temu Barry uciekł z domu z
dziewczyną, która opiekowała się dziećmi. Annis aŜ
jęknęła. Raphael spojrzał na nią.

Dlatego Carmel... - Przerwał, nie mogąc wydobyć

z siebie głosu.

... dostała ataku - Annis dokończyła za niego

zaczęte zdanie.

Tak - potwierdził. Wymknęli się oboje, gdy

dzieci były w szkole. Sprzątaczce, która akurat była w
domu, powiedzieli, Ŝe idą tylko na chwilę po zakupy.
Carmel spała. Przyszedł umówiony lekarz, Ŝeby
pobrać jej krew na rutynowe badanie. Sprzątaczka
wpuściła go do domu i zostawiła samego. Na stoliku w
holu leŜał list. Lekarz zobaczył, Ŝe jest adresowany do
Carmel, więc go jej zaniósł. Otworzyła, przeczytała i...
Gdyby lekarza przy tym nie było, zapewne juŜ by nie
Ŝ

yła! Barry z dziewczyną dobrze wiedzieli, co jej

zagraŜa.  Jak  sobie  pomyślę,  co  mogłoby  się  stać...
Dzieci  same  musiałyby  dostać  się  jakoś  ze  szkoły  do
domu,  tutaj  znalazłyby  list,  dałyby  go  matce  i...
MoŜesz sobie chyba wyobrazić szok, który by przeŜyły,
widząc jak Carmel...

Annis wzięła Raphaela za rękę.

- Przestań, proszę.

Z cięŜkim westchnieniem usiadł koło niej.

- Coś we mnie pękło, Annis! Jak Barry mógł tak

postąpić!  Ostatnie  lata  nie  były  dla  niego  łatwe,  ale
robiłem  wszystko,  by  im  było  lŜej.  Nie  musiał  płacić
za  mieszkanie,  ja  wynająłem  opiekunkę  do  dzieci,  tę
przeklętą  dziewczynę,  opłacałem  sprzątaczki.  Mam
pieniądze,  dla  mnie  to  nie  problem.  Wiedziałem,  Ŝe
Barry'ego  na  to  nie  stać,  a  byłem  przekonany,  Ŝe
kocha  moją siostrę. Przyznaję,  nigdy  nie poświęcałem
mu  więcej  czasu  i  uwagi.  NaleŜymy  do  róŜnych
ś

wiatów i nie mamy wspólnego języka. Barry nie jest

człowiekiem wartościowym. Szasta pieniędzmi na

136

TRUDNA MIŁOŚĆ

prawo  i  lewo,  zawsze  tkwi  po  uszy  w  długach,  jest
samolubny  i  ma  słaby  charakter.  Byłem  jednak
przekonany, Ŝe kocha Carmel. Nigdy nie przychodziło
mi  do  głowy,  Ŝe  któregoś  dnia  moŜe  opuścić  Ŝonę  i
dzieci.

A mnie przychodziło - stwierdziła Annis. Raphael

spojrzał na nią zaskoczony.

Nigdy mi nie mówiłaś, Ŝe nie ufasz Barry'emu!

Nie mogłam - cięŜko westchnęła. - Wiedziałam,

jak bardzo kochała go Carmel. Sądziłam, Ŝe jeśli się
dowie, iŜ jej mąŜ ugania się za inną kobietą, ostatecznie
się załamie.

Raphael zesztywniał. Spojrzał uwaŜnie na Annis.

- Skąd ci to przyszło do głowy? - zapytał powoli.

Zorientowała się, Ŝe Raphael zaczyna rozumieć ukryty
sens jej słów.

Tak długo Annis milczała.

Tak bardzo na kaŜdym

kroku uwaŜała, by nigdy nikomu nic na ten temat nie
wspomnieć, Ŝe teraz, właśnie w tej chwili, poczuła
ogromną ulgę.

- Barry się mną interesował - powiedziała. - Za

wsze.

Głos jej drŜał, przebijała w nim tłumiona przez lata

pretensja  do  samej  siebie,  czuła  się  tak,  jakby  zrobiła
jakiś  błąd.  Ale  nie  było  w  tym  jej  winy.  Nie  znosiła
Barry'ego. Nie chciała przebywać z nim nigdy sam na
sam,  nie  cierpiała,  gdy  kręcił  się  w  pobliŜu.  Czasami
jednak Annis ogarniało zwątpienie: a moŜe była w tym
jednak  jakaś  część  jej  winy?  MoŜe  powinna  całą
sprawę obrócić w Ŝart, powstrzymać Barry'ego?

Czy Raphael będzie na nią zły? MęŜczyźni często

sądzą, Ŝe wina leŜy zawsze po stronie kobiet, Ŝe
kobiety prowokują ubiorem, zachowaniem, wręcz
tym, Ŝe w ogóle istnieją!

Annis siedziała nieruchomo. Raphael był blady jak

ciana, a na jego twarzy malowała się taka wściekłość,

TRUDNA MIŁOŚĆ

137

jakiej nigdy u niego nie widziała. Na kogo jest zły? -
myślała. Na mnie, czy na Barry'ego? Wreszcie Raphael się
odezwał:

- Mów dalej, wyczuwam, Ŝe to nie wszystko.
Widziała, Ŝe opanowuje się z trudem. Skoro juŜ

zaczęła mówić, słowa lały się strumieniem jak lawa, która
przebiła się przez skorupę Ziemi.

- Za kaŜdym razem gdy wyjeŜdŜałeś, prosiłeś, Ŝebym

odwiedzała Carmel, a ja nie byłam w stanie ci odmówić
i  wyznać,  Ŝe  nie  chcę  chodzić  do  twego  domu.  Nie
mogłam  odmówić  twojej  siostrze,  gdy  dzwoniła  do
mnie  zapraszając  na  kolację,  lunch  lub  na  herbatkę
z  dziećmi.  Odwiedzałam  ją,  bo  co  mogłam  innego
uczynić?  Byłam  w  pułapce.  Wyczerpałam  wszystkie
wymówki.  Składałam  więc  wizyty  Carmel,  starając
się  trzymać  jak  najdalej  od  Barry'ego,  nigdy  ani  na
chwi\ę  nie  zostawałam  i  mm  sam  na  sam.  Ale  był
diabelsko sprytny. Zawsze nalegał, aby mnie odwozić
do domu, a kiedy mówiłam, Ŝe wolę wezwać taksówkę,
Barry  zwracał  się  do  Carmel,  prosząc  ją  czule,  Ŝeby
mi przemówiła do rozsądku.

Annis zaczęła drŜeć na całym ciele.

To było straszne! Zupełnie nie wiedziałam, co

robić.  Czułam  się  tak,  jakbym  chodziła  po  bardzo
cienkim lodzie. Jeszcze jeden nierozwaŜny krok, a lód
się załamie, a ja zniszczę Ŝycie Carmel, twoje i dzieci...
Barry  świetnie  zdawał  sobie  z  tego  sprawę  i  był
pewien,  Ŝe  nikomu  nic  nie  powiem.  Powiedział  mi  to
wprost, gdy po raz pierwszy próbował zaciągnąć mnie
do łóŜka...

Do łóŜka? - wykrzyknął Raphael. Był siny z

wściekłości.

Tak. - Skinęła głową. - Myślałeś, Ŝe chciał mi

tylko skraść całusa? Dobrze wiedział, czego chce, i
dokładnie mi to uzmysłowił. Dziesiątki razy mówiłam
mu „nie" i trzymałam się od niego z daleka. Zawsze

138

TRUDNA MIŁOŚĆ

jednak,  wcześniej  czy  później,  przyłapywał  mnie
samą,  toczyła  się  między  nami  zacięta,  bezgłośna
walka.  Nie  mogłam  głośno  protestować  ani  wołać,
gdyŜ zwróciłoby to uwagę Carmel. Barry'ego to nawet
bawiło.  Mówisz,  Ŝe  ma  słaby  charakter?  Barry?  Jest
człowiekiem  bez  Ŝadnych  skrupułów,  dla  mnie  był
bezlitosny! Raphael nie pozwolił Annis mówić dalej.

Dlaczego, na Boga, nic mi nie powiedziałaś? Nie

doniósłbym nic Carmel, lecz zrobił z niego prawdziwą
miazgę!

Właśnie taką twoją reakcję przewidywałam - od-

rzekła Annis wzdychając. - I właśnie dlatego nie
mogłam ci się poskarŜyć.

eby chronić tego łobuza? - zapytał.

Nie. - Potrząsnęła przecząco głową. - Oczywiście

e nie dlatego, lecz po to, by chronić Carmel. Raz

zagroziłam mu, Ŝe opowiem ci o wszystkim. Wyśmiał
mnie. Odpowiedź miał przygotowaną. Jeśli się dowiesz
i dojdzie do awantury między nim a tobą, nie będziecie
mogli  mieszkać  dłuŜej  pod  jednym  dachem.  On  i
Carmel  się  wyprowadzą.  Będą  musieli  egzystować  w
małym,  wynajętym  mieszkaniu,  w  bardzo  złych
warunkach.  I  to  zabije  Carmel.  Dokładnie  tak  to
planował.

Co za drań! Wstrętny szantaŜysta! - Ręce

Raphaela zwinęły się w pięści. Nagle coś mu przyszło
na myśl. Spojrzał na dziewczynę z nie ukrywanym
przeraŜeniem.

Annis, czy on... czy ty i on...?

Nie! - wykrzyknęła. - Nigdy. Nie pozwoliłam mu

się nawet dotknąć, na jego widok robiło mi się
niedobrze. To właśnie ze względu na Barry'ego
musiałam od ciebie odejść.

Do Raphaela dotarła wreszcie cała prawda.

- To był ten powód!

TRUDNA MIŁOŚĆ

139

- Tak, dlatego cię opuściłam - odpowiedziała

zgnębiona dziewczyna.

Po chwili Raphael zerwał się na równe nogi. Długimi

krokami zaczął przemierzać pokój, chodził z jednego
końca w drugi. Nie patrzył na Annis. Miał kamienną
twarz, ale oczy ciskały błyskawice. Przeraziła się, nie
wiedziała, o czym Raphael myśli, i co zrobi.

Zatrzymał się nagle tuŜ przed dziewczyną i spojrzał

na nią wrogo.

Wolałaś raczej uciec ode mnie niŜ powiedzieć, co

ten drań z tobą robi?

Przykro mi, Ŝe tak się stało - szepnęła zdener-

wowana.

Jest ci przykro? Przykro? - wybuchnął.

Spróbuj mnie zrozumieć, proszę. - Annis chciała

go  uspokoić.  -  Co  miałam  robić?  Byłam  w  pułapce.
Tak samo czułam się wtedy, jak później, po trzęsieniu,
zasypana  pod  gruzami.  Byłam  zupełnie  sama,  nie
widziałam Ŝadnego wyjścia z sytuacji. Ogarnęło mnie
przeraŜenie.  Czy  naprawdę  nie  moŜesz  sobie  tego
wyobrazić?

Mogłaś mi zaufać!

Nie mogłam, przecieŜ wtedy Carmel dowiedziała-

by  się  o  wszystkim!  Gdybym  została  i  wyszła  za
ciebie, nie miałabym chwili spokoju w tym domu. Za
kaŜdym  razem,  podczas  kaŜdego  wyjazdu,  Barry
mógłby  mnie  napastować.  Uwierz  mi,  długo  nad  tym
myślałam.  Prosiłam  cię,  Ŝebyś  mnie  zabierał  ze  sobą
na  tournee,  ale  ciągle  odmawiałeś.  I  chyba  wiem,
dlaczego.  Dlatego,  Ŝe  wiedziałeś,  jak  bardzo  lubię
moją  pracę  w  Manchesterze,  i  chciałeś,  Ŝebym  miała
nadal  swoje  własne  Ŝycie  i  obowiązki  zawodowe,
Ŝ

ebym się nie czuła dodatkiem do ciebie...

Tak, bo sądziłem, Ŝe zaleŜy ci na samodzielności!

Miałeś rację, wiedziałam, Ŝe jeśli rzucę pracę i

będę z tobą podróŜowała, to inni sobie pomyślą, Ŝe

140

TRUDNA MIŁOŚĆ

jestem zaborcza, Ŝe cię pilnuję i nie daję ci odejść na
krok od siebie. Nikt z orkiestry nie zabiera z sobą Ŝony
na tournee. Potrząsnął głową.

Ale w takich okolicznościach...

Nie byłoby to dobre rozwiązanie. Zastanawiałam

się  teŜ,  czy  nie  prosić  cię,  byśmy  sobie  kupili  inny
dom,  gdzie  indziej,  ale  -  pomyśl  -  czy  mogłam
proponować ci, Ŝebyś opuścił własną rodzinną siedzibę?
Dom, który tak kochasz? Zarówno ty, jak i Carmel, od
razu  pomyślelibyście,  Ŝe  nie  chcę  go  dzielić  z  nią.
Uraziłabym twoją siostrę, a to jest ostatnia rzecz, jaką
chciałabym  zrobić!  Do  Carmel  jestem  bardzo
przywiązana.

Ona teŜ cię lubi - powiedział Raphael juŜ nieco

spokojniej.

Nadal? - Annis się uśmiechnęła. - Sądziłem, Ŝe

przestała, z chwilą gdy cię opuściłam. Oboje jesteście
w stosunku do siebie tak niezwykle lojalni.

Carmel widzi więcej niŜ inni ludzie. To dziwne,

ale  ona  zamartwiała  się  o  ciebie  znacznie  wcześniej,
zanim  jeszcze  mnie  opuściłaś.  Obawiała  się,  Ŝe  jesteś
chora,  wyglądałaś  na  roztrzęsioną  nerwowo.  -  Roze-
ś

miał się smutno. - Dzięki Bogu, Ŝe nie znała

przyczyny!

I nigdy jej nie pozna - stwierdziła stanowczo

Annis, podnosząc oczy.

Ale teraz - spojrzał na nią - kiedy Barry'ego juŜ

nie ma...

Pomyśl, Carmel moŜe winić nie męŜa, lecz tę

dziewczynę, za to, Ŝe go jej zabrała. Gdybyś powiedział
o mnie, wówczas musiałaby sobie uświadomić, Ŝe nie
jest  to  pierwszy  raz,  Ŝe  wina  moŜe  leŜeć  po  stronie
Barry'ego,  Ŝe  nie  był  jej  wierny.  Obawiam  się,  Ŝe
mimo  twych  zapewnień  o  mojej  niewinności,  Carmel
moŜe zmienić swój  stosunek do mnie.  Kiedy się

TRUDNA MIŁOŚĆ

141

dowie o całej sprawie, skończy się nasza przyjaźń. Barry
będzie nas dzielił do końca Ŝycia, bo Carmel go kocha.
Twej siostrze wystarczy jedno zmartwienie, nie obciąŜaj
jej innym. Obiecaj, proszę, Ŝe nic nie powiesz.

Chyba masz rację. - Skinął głową. Nie znam się

na kobiecej psychologii. Nie wiem, co myślicie, przecieŜ
nawet ciebie nie rozumiałem.

Nie mogłeś, bo nie znałeś faktów.

Tak, byłem nieświadom tego, co się dzieje. Nie

ufałaś mi na tyle, Ŝeby się zwierzyć! - I znów patrzył
na Annis tym swoim ponurym wzrokiem, który ją
przeraŜał.

Kiedy mnie opuściłaś, zawiadamiając, Ŝe wyjeŜ-

dŜasz z innym męŜczyzną, cały mój świat się zawalił.
Czy masz pojęcie, jaką krzywdę mi zrobiłaś? Wy-
chodziłem z siebie, Ŝeby cię odnaleźć i dowiedzieć się,
kim jest ten facet. Gdybym znalazł was oboje, wówczas
zabiłbym go gołymi rękami!

W obliczu takiego gniewu Annis była niemal pewna,

e Raphael mógłby to uczynić, Ŝe w furii byłby zdolny

nawet do popełnienia morderstwa.

- Nie mogłem pracować ani spać, nie mogłem

nawet myśleć o niczym innym!

Spojrzała na niego ze smutkiem.

Opuściłam cię, bo nie było innego wyjścia. Tak

bardzo mi przykro...

Nie uŜywaj więcej tego słowa, bo jeszcze cię

uderzę!

Jego wściekłość zupełnie ją obezwładniła. Bywał

groźny, ale takiego nigdy go jeszcze nie widziała.

- Miałaś kogoś innego? - zapytał nagle.
Zaczęła się jąkać.

Raphael pochylił się nad Annis.

- Tym razem powiesz prawdę!

Nie była w stanie wymówić ani słowa, zrobiła tylko

przeczący ruch głową.

142

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Czy zdradzałaś mnie z kimś, odkąd się roz

staliśmy?

Ponownie zaprzeczyła tylko ruchem głowy. Raphael
zbliŜył się, złapał Annis za ramiona i szarpnął w
górę, stawiając na nogi.

- Spójrz mi w oczy!

Bała się go tak panicznie, Ŝe nie była w stanie

podnieść  wzroku.  Po  chwili  ujął  mocno  podbródek
dziewczyny  w  obie  ręce  i  zwrócił  jej  twarz  ku  sobie.
Tym  razem  Annis  juŜ  nic nie  ukrywała,  w  oczach jej
odzwierciedlało się całe uczucie do jedynego męŜczyzny,
którego kochała.

Usta Raphaela znalazły się na jej wargach, poddała

się.

Objęła go za szyję, w porywie poŜądania zapomi-

nając o wszystkim.

Miłość do Raphaela tłumiła w sobie zbyt długo.

Pękła  teraz  cienka  skorupka,  Annis  przestała  udawać,
załamały  się  wszelkie  opory.  Całowała  go  mocno,
porywczo,  głaszcząc  po  włosach,  twarzy  i  karku.  Pod
palcami  czuła  Ŝar  bijący  z  jego  ciała.  Słyszała
przyspieszone bicie serca, czuła pulsującą Ŝyłę na szyi.

NajdroŜszy mój, najdroŜszy - szeptała.

Raphael spojrzał głęboko w niebieskie oczy dziew
czyny.

Powiedz, Ŝe mnie kochasz i Ŝe zawsze kochałaś.

Kocham i nigdy cię kochać nie przestałam -

wyszeptała  dziewczyna  składając  usta  do  pocałunku.
Wargi  Raphaela  z  całą  siłą  przylgnęły  do  ust  dziew-
czyny. Zaczął ją pieścić. Przesuwał ręką wzdłuŜ ciała.
Annis drŜała z emocji i poŜądania. Jej ręce błądziły po
plecach  Raphaela,  z  szerokich  ramion  przesunęły  się
w dół, do szczupłych pośladków.

Nie odrywając ust od warg dziewczyny, Raphael

nagle uniósł ją w górę. Trzymała go mocno, wiedziała,

TRUDNA MIŁOŚĆ

143

co on zaraz uczyni. Z poŜądania serce biło jej jak
oszalałe.

Raphael zaniósł Annis do sypialni i połoŜył na

łóŜku.  Ukląkł  przy  niej  i  przez  chwilę  przyglądał  się,
podniecony.  Odpiął  trzy  białe  guziki  od  sukienki.  Z
zaschniętymi,  rozchylonymi  wargami  dziewczyna
obserwowała  uwaŜnie  jego  wszystkie  ruchy.  Kiedy
wsunął  rękę  pod  sukienkę,  poderwała  się  i  z  mocą
przywarła do Raphaela, dysząc cięŜko.

Odsunął ją od siebie.

- Powoli, kochanie, powoli.

Zaczął pieścić jej piersi. Zamknęła oczy. ppchylił się

nad  nią  i  językiem  zaczął  draŜnić  róŜowe  sutki.
Odrzucała  głowę  na  boki,  nie  mogąc  znieść  tej  ostrej
pieszczoty.  Z  twarzą  tuŜ  nad  piersiami  dziewczyny
Raphael  uniósł  ją  nieco,  zsunął  sukienkę  najpierw  z
ramion,  a  potem  wzdłuŜ  nóg.  LeŜała  z  zamkniętymi
oczami, nieprzytomna z rosnącego poŜądania.

- Przebacz mi, proszę - wyszeptała. - Daruj, ale

nie zniosę dłuŜej twego gniewu. - Nie chciała, by
kochał ją teraz pełen wewnętrznej wściekłości.

Raphael podniósł się z kolan i spojrzał na Annis.

Mam ci przebaczyć? Za to, Ŝe zostawiłaś mnie

bez  jednego  słowa  wyjaśnienia?  To  nie  takie  łatwe.
Przeszedłem  piekło,  ale  to  mógłbym  ci  wybaczyć.
Nigdy jednak nie daruję tego, Ŝe nie powiedziałaś mi o
Barrym. Gdybyś mi zaufała, moglibyśmy połoŜyć kres
tej  sprawie.  Poruszyłbym  niebo  i  ziemię,  Ŝeby  cię
przed nim uchronić, powinnaś była o tyrn wiedzieć.

Wiedziałam, juŜ ci tłumaczyłam...

Wiem, wiem, najdroŜsza! - Raphael połoŜył palec

na ustach dziewczyny. - Byłaś w nieznośnej sytuacji.
Czy sądzisz, Ŝe nie zdaję sobie z tego sprawy? Ale
gdybyś mnie naprawdę kochała...

144

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Jak moŜesz tak mówić! Czy nie widzisz, Ŝe

właśnie z miłości opuściłam ciebie?

Dziewczynie pociekły łzy po twarzy.

- Nie płacz, kochanie. - Całował jej wilgotne rzęsy.

-  Sprawiasz,  Ŝe  zaczynam  sam  siebie  nienawidzieć.
Nie  zrozumiałaś,  to  ja  powinienem  błagać  cię  o  prze
baczenie.  Wierzę,  Ŝe  mnie  kochałaś,  a  mimo  to
opuściłaś  dla  dobra  Carmel.  Jak  więc  mogę  cię  o  to
obwiniać? To czysty egoizm stawiać się na pierwszym
miejscu,  przed  własną  siostrą,  podczas  gdy  ty  za
chowujesz  się  tak  wspaniałomyślnie!  Zraniłaś  mnie,
szkoda,  Ŝe  mi  nie  zaufałaś  na  tyle,  by  się  zwierzyć.
Mam Ŝal nie do ciebie, lecz do siebie.

To nie była sprawa zaufania - zaprzeczyła.

Wiem, chodziło o mój piekielny temperament.

Byłaś na tyle dorosła, Ŝeby wiedzieć, co trzeba zrobić,
lecz w twoich oczach ja nie byłem na tyle dojrzały,
byś mogła zwrócić się do mnie.

Spojrzała nieco zaskoczona na Raphaela. Jego

reakcje zawsze ją zdumiewały, z jednej skrajności
przechodził natychmiast w drugą. Gdy w grę wchodziły
uczucia, nigdy nie mógł się opanować. Dlatego Annis
o niczym nie powiedziała. Ale kochała Raphaela
takiego, jaki był.

- To nie jest sprawa dojrzałości - rzekła z łagodnym

uśmiechem. - Po prostu taki jesteś, zarówno w muzyce,
jak i w Ŝyciu. Wszystko albo nic. I nie chcę, Ŝebyś był
inny. Kocham cię takiego, jaki jesteś, najdroŜszy.

- Dotknęła ręką policzka Raphaela i czule się do
niego uśmiechnęła. - Zapomnijmy o Barrym i za
cznijmy myśleć o nas samych.

Przyciągnął do siebie jej rękę i pocałował, z oczyma

pełnymi uwielbienia i poŜądania.

- Przed odlotem samolotu mamy jeszcze duŜo czasu.

- Tak, duŜo czasu - przytaknęła.
Raphael zaczął rozpinać koszulę.

TRUDNA MIŁOŚĆ

145

W Manchesterze wylądowali w ulewnym deszczu.

Kiedy wprost z lotniska jechali do szpitala, opustoszałe
ulice miasta wyglądały jak rwące potoki.

Carmel była przyłączona do sztucznej nerki. Nie-

przytomna. Znajdowała się na oddziale intensywnej
terapii. Pielęgniarka powiedziała im jednak, Ŝe mogą
chorą zobaczyć.

Czy tym razem atak był powaŜny? - zapytał

Raphael głosem pełnym obaw. Pielęgniarka obdarzyła
go profesjonalnym uśmiechem.

Jest cięŜko chora, ale z podobnych ataków juŜ

wychodziła. Trudno powiedzieć coś konkretnego.
Proszę się skontaktować jutro z lekarzem specjalistą,
moŜe on będzie mógł udzielić bliŜszych wyjaśnień.

Annis wzięła Raphaela za rękę. Ścisnął mocno jej

dłoń.

- Chodźmy do Carmel - zaproponowała.
Dziewczyna leŜała woskowo blada, z nabrzmiałą

twarzą, zamkniętymi oczami i bezbarwnymi wargami.
Raphael stał trzymając nadal rękę Annis.

Dzięki Bogu, Ŝe jesteś ze mną. Bez ciebie tego nie

zniósłbym - wyszeptał.

Zawsze będę przy tobie - odpowiedziała Annis.

Jakby na dźwięk jej głosu chora podniosła powieki. Jej
spojrzenie zatrzymało się na Annis. Potem przeniosła
wzrok na Raphaela, zaskoczona. Po twarzy chorej
przebiegł cień uśmiechu.

Hej, siostrzyczko - odezwał się Raphael. - Zobacz,

kogo przyprowadziłem.

Annis nachyliła się nad chorą.

- Dzień dobry, Carmel.

Usta chorej poruszyły się bezdźwięcznie. Raphael

rozumiał, o co chodzi siostrze.

- Jesteśmy z Annis znów razem. JuŜ na dobre. Po

tym wypadku w Grecji zdaliśmy sobie sprawę, Ŝe
jesteśmy sobie przeznaczeni - zaŜartował. Po chwili

146

TRUDNA MIŁOŚĆ

jednak  spowaŜniał.  -  Pobierzemy  się  jak  tylko
wydobrzejesz,  abyś  mogła  uczestniczyć  w  weselu.
Wracaj  więc  szybko  do  domu,  gdyŜ  spieszno  mi
włoŜyć obrączkę na palec Annis.

Chora z trudem się uśmiechnęła. Tym razem to

Annis odczytała z ruchów warg Carmel, Ŝe jest
zadowolona.

- Sprowadzamy dzieci do domu - powiedział

Raphael. - Annis u nas zamieszka i zajmie się nimi.
O dzieciaki nie musisz się więc niepokoić, będą pod
dobrą opieką.

Carmel spojrzała na Annis.

Dziękuję - wyszeptała cichutko.

Twoje dzieci są wspaniałe. Cieszę się, Ŝe będę z

nimi.

Słysząc te słowa, Carmel jakby odetchnęła z ulgą.

Zamknęła oczy.

Kilka minut później kazano im opuścić chorą. Do

szpitala  wrócili  następnego  ranka,  jeszcze  przed
wyjazdem  po  dzieci.  Na  korytarzu  zatrzymała  ich
pielęgniarka.  U  Carmel  był  lekarz  specjalista,  trzeba
było poczekać.

Muszę z nim pomówić - stwierdził Raphael.

Usiedli przed pokojem chorej. Po chwili drzwi się
otworzyły. Wyszedł lekarz z grupą studentów. Spojrzał
na Raphaela, poznał go i zatrzymał się, wyciągając
rękę.

To pan Raphael Leon, prawda? Dzień dobry.

Wielka to dla mnie przyjemność poznać pana. Mam
sporo pańskich nagrań, jestem wielbicielem pańskich
utworów.

Raphael się skłonił.

Dziękuję, to bardzo miło z pańskiej strony. -

Odczekał chwilę, a potem powiedział:

Pan doktor był właśnie u mojej siostry. Jak się

czuje? Czy jest pan zadowolony ze stanu jej zdrowia?

TRUDNA MIŁOŚĆ

147

- Zadowolony nie jestem, ale teŜ się nie martwię.

Od  wczoraj  stan  pacjentki  wyraźnie  się  poprawił.
Jeśli  tak  dalej  pójdzie,  będą  powody  do  zadowolenia.
Jest  nadal  bardzo  powaŜnie  chora,  ale  jej  Ŝyciu  juŜ
nie  zagraŜa  niebezpieczeństwo.  -  Lekarz  spojrzał  na
zegarek.  -  Przepraszam,  muszę  skończyć  obchód.
Było  miło  pana  poznać.  Przyniosę  pańskie  płyty,  czy
złoŜy pan na nich swój autograf?

- Z przyjemnością - odpowiedział Raphael.
Grupa lekarzy ruszyła dalej. Annis i Raphael zostali

na korytarzu.

- To moŜe potrwać jeszcze z pół godziny - ostrzegła

ich pielęgniarka.

- Nie szkodzi, poczekamy - odrzekł Raphael.
Wzruszyła ramionami i poszła. Raphael westchnął.

Annis  wsunęła  dłoń  w  jego  rękę  i  gdy  tak  siedzieli
ramię  przy  ramieniu,  ze  splecionymi  rękami,  Raphael
rzucił  jej  pełne  miłości  spojrzenie.  Nie  musieli  nic
mówić, rozumieli się bez słów. Szczęśliwi, siedzieli w
milczeniu, czekając spokojnie.

* * *

Sześć miesięcy później Annis w przybrudzonych

dŜinsach i białym swetrze klęczała przed wielkim
pudłem. Mozolnie zdejmowała opakowanie, a siedząca
obok niej Carmel usiłowała zgadywać, co jest w środku
przesyłki.

Gigantyczny toster? DuŜy roŜen ogrodowy? A

moŜe naturalnej wielkości statua Diony Munthe?

Ciii... - uciszyła ją ze śmiechem Annis, zdejmując

ostatnią warstwę opakowania i zaglądając do środka.

Och!

Co tam jest? - spytała Carmel. Wstała z krzesła i

podeszła do pudła, Ŝeby się przekonać, co się w nim
znajduje.

Jakiś posąg.

Ale nie Diony.

148

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Dzięki Bogu - roześmiała się Carmel.

Annis włoŜyła ręce do pudła i wyciągnęła posąg.
Przyglądały mu się obie.

Jest piękny - powiedziała Annis. - Jak myślisz,

czy to art nouveau?

Nie, późniejszy - oceniła po namyśle Carmel.

Chyba masz rację. Jest z pewnością z okresu po

pierwszej wojnie światowej, z późnych lat dwudziestych.
Będzie prezentował się znakomicie w salonie muzycz-
nym Raphaela. - Annis oglądała opakowanie. - Ale
kto go przysłał? Chwilę później znalazła w środku
bilet i przeczytała. - Od Giinthera. To słynny niemiecki
kompozytor, zaprzyjaźniony z Raphaelem.

Ten posąg wygląda na wschodnioeuropejski.

Podoba mi się - powiedziała Carmel, przesuwając ręką
po ciemnych, gładkich powierzchniach kamienia.

Annis obserwowała Carmel. Dziewczyna była

zrelaksowana i wyglądała zdrowo. Z oczu nie przebijał
smutek.  Zaczyna  przychodzić  do  siebie,  pomyślała
Annis.  Coraz  rzadziej  nawiedzają  ją  złe  nastroje,
dzięki  Bogu.  Barry  zostawił  oczywiście  pustkę  po
sobie  w  jej  Ŝyciu.  W  małŜeństwie  szukała  oparcia,  a
kiedy  mąŜ  odszedł,  zaczęła  polegać  na  sobie.  Zdawała
sobie  sprawę,  Ŝe  dzieci  jej  teraz  bardzo  potrzebują.
Brakowało  im  ojca.  Zranił  ich  uczucia  i  przeraził
ucieczką.  Dla  dobra  dzieci  Carmel  musiała  ukrywać
ból.  Początkowo  jej  śmiech  i  dzielne  zachowanie  się
były tylko fasadą, w miarę jednak upływu czasu Annis
zauwaŜyła,  Ŝe  dziewczyna  się  odpręŜa  i  zaczyna
spontanicznie cieszyć się Ŝyciem.

Przez ostatnie miesiące Raphael starał się usilnie

być  jak  najbliŜej  domu,  w  razie  gdyby  Carmel  go
potrzebowała.  Annis  była  zadowolona,  Ŝe  bardziej
zajmuje  się  siostrą  niŜ  nią.  UwaŜała  to  za  słuszne.
Oboje z Raphaelem postanowili odłoŜyć swój ślub aŜ
do chwili, w której Carmel będzie się czuła znacznie

TRUDNA MIŁOŚĆ

149

lepiej. Wiele przebywali razem, gdyŜ Annis zamieszkała
w domu Raphaela, pomagając Carmel i dzieciom
przystosować się do Ŝycia bez ojca.

Z czasem Annis i Raphael stawali się coraz bardziej

rozdraŜnieni, napięci i sfrustrowani. Coraz częściej
chcieli przebywać sam na sam, pragnęli jak najszybciej
załoŜyć własny dom i zacząć wspólne Ŝycie, równo-
cześnie jednak nie zakłócając świeŜej stabilizacji w Ŝyciu
Carmel.

Rozwiązanie ich problemu przyszło z nieoczekiwanej

strony. Ze strony samej Carmel.

Raphael miał od dawna zaplanowaną dwumiesięczną

trasę koncertową w Południowej Ameryce na początek
marca.  Na  odwołanie  wyjazdu  było  juŜ  za  późno.
Annis  i  Raphael  właśnie  ubolewali,  Ŝe  będ/ie  im
cięŜko  się  rozstać,  gdy  Carmel  ni  stąd  ni  zowąd
zapytała:

- Dlaczego nie chcecie potraktować tego wyjazdu

jako podróŜy poślubnej?

Spojrzeli na nią, zaskoczeni.

W przeciwnym razie będziecie z dala od siebie

przez całe miesiące - powiedziała Carmel. - A przecieŜ
oboje nie lubicie rozłąki.

Tak, nie lubimy. - Raphael wziął Annis za rękę i

przytrzymał ją mocno.

Annis spojrzała zaniepokojona na Carmel.

A co będzie z tobą? Nie moŜemy przecieŜ oboje

wyjechać...

Nie martwcie się o mnie, dam sobie radę.

Postanowiłam wrócić do pracy.

Co masz na myśli? - zapytał zaskoczony Raphael.

Załatwiłam sobie zajęcie w biurze architektoni-

cznym, jako recepcjonistka. Przez trzy dni w tygodniu.
To lekka praca, siedząca. Będę tylko odbierała
telefony, uśmiechała się i i rozmawiała z interesan-
tami.

150

TRUDNA MIŁOŚĆ

- Carmel, jeśli nie masz pieniędzy, chętnie ci pomogę

- zaofiarował się Raphael.

Siostra potrząsnęła przecząco głową.

To nie tylko sprawa pieniędzy. Chcę po prostu

czymś się zająć, nie jestem przecieŜ inwalidką. Muszę
tylko na siebie uwaŜać, nie przemęczać się i przyjmować
lekarstwa. Jestem juŜ znuŜona ciągłym przebywaniem
w czterech ścianach. Czekam z radością na rozpoczęcie
tej pracy. W biurze wszyscy są mili, a zwłaszcza szef.
Pan juŜ nieco łysawy, ale z uroczym uśmiechem. Nie
musisz się więc o mnie troszczyć, braciszku.

A co będzie z dziećmi? - zapytała Annis.

Cały dzień spędzają w szkole, jeśli będę po-

trzebowała,  wezmę  kogoś  do  pomocy  na  weekendy.
Dam  sobie  radę!  -  Mówiąc  to  Carmel  wyglądała  na
zdeterminowaną.  -  Muszę  uporządkować  swoje  Ŝycie,
nie  chcę  juŜ  dłuŜej  korzystać  z  ciągłej  opieki  innych.
Za bardzo szukałam oparcia w Barrym, kiedy był tutaj.
MoŜe właśnie dlatego tak trudne było jego Ŝycie? Czy
kiedykolwiek  o  tym  pomyśleliście?  Nie  byłam  dla
niego  prawdziwą  Ŝoną  i  nie  byłam  dla  moich  dzieci
prawdziwą  matką.  Nie  jestem  zupełnie  skazana  na
innych,

lecz

skakaliście

koło

mnie,

rozpuszczaliście, tak Ŝe zrobiłam się zupełnie bezradna
i zachowywałam się jak cięŜko chora. Teraz wszystko
będzie inaczej. Ja będę zarządzała własnym Ŝyciem,
opiekowała się dziećmi i podejmowała wszelkie decyzje.
Muszę wziąć się w garść, zanim będzie za późno.
- Carmel zwróciła się do brata. - Nie próbuj mnie
powstrzymywać.

Raphael spojrzał na nią z podziwem.

Nie odwaŜyłbym się.

Carmel się roześmiała.
-

No to zabierajmy się od razu do listy.

- Listy? Jakiej? - zapytali jednocześnie Annis

i Raphael.

TRUDNA MIŁOŚĆ

151

- Chodzi o wykaz tego, co jest do zrobienia. Na

początek, jaki to ma być ślub? Z pompą? Cichy?

- Carmel uśmiechnęła się do brata. - Decydujesz nie
ty, lecz twoja przyszła Ŝona. Powiedz mi, Annis, jaki
chcesz mieć ślub?

Cichy - odpowiedziała rozmarzona Annis. W koś-

ciele, w białej sukni i tylko z rodziną i najbliŜszymi
przyjaciółmi. Będą grały organy i...

Druhną będę ja! - zawołała mała Sylvia, która

właśnie wróciła ze szkoły. Dopiero co skończyła
dziewięć lat, ale jak na swój wiek była bardzo dojrzała,
chyba ze względu na długotrwałą chorobę matki.

Wszyscy się roześmieli.

- A kto będzie niósł tren? Kto będzie paziem?

- zapytała Carmel, patrząc na sześcioletniego Roberta.
PrzeraŜony chłopiec skrył się za oparciem krzesła
i zawołał:

Nie będę paziem, nie będę!

Skreśl pazia - powiedział rozbawiony Raphael.

- Gdybym ja sam był na jego miejscu, teŜ bym nie
chciał. Inne wasze propozycje akceptuję. Wolałbym
cichy ślub.

Mogli się byli domyślić, Ŝe kiedy prasa się dowie o

projektowanym małŜeństwie Raphaela, wszystkie ich
plany spalą na panewce i o cichym ślubie nie będzie
mogło być mowy.

Gdy tylko w kronice towarzyskiej ukazała się

wzmianka  o  dacie  ślubu,  Annis  i  Raphael  zaczęli
odbierać  telefony  i  listy  od  przyjaciół  i  wielbicieli
talentu  Raphaela,  z  prośbą  o  zaproszenie  na  tę
uroczystość.  Z  dnia  na  dzień  telefonów  i  listów
przybywało, a dom wypełniał się prezentami. Musieli
więc  zorganizować  ogromne  przyjęcie.  Gości  ze
strony Raphaela było na liście całe mnóstwo, ze strony
zaś  Annis  figurowała  tylko  bliska  rodzina  i  kilku
przyjaciół.

152

TRUDNA MIŁOŚĆ

Czy bardzo jesteś niezadowolona, Ŝe wszystko

wymknęło się spod naszej kontroli?

Nie twoja wina, Ŝe jesteś sławny. - Pocałowała

go. - To jeden dzień, szybko minie, a potem będziemy
mieli tylko siebie. - Mówiąc te słowa Annis za-
stanawiała się, na ile się sprawdzą w przyszłości ze
względu na publiczne Ŝycie RaphaeJa.

Wszedł do pokoju, gdy obie z Carmel przyglądały

się posągowi przysłanemu z Niemiec.

Od kogo? - zapytał Raphael, dotykając zimnego

kamienia.

Od Giinthera - odpowiedziała Carmel. - Idę

nastawić herbatę.

Zwykle Annis ubiegłaby dziewczynę, ale juŜ nauczyła

się tego nie robić.

Raphael przeczytał bilet od Giinthera.

Muszę mu od razu podziękować. Na ślubie się nie

zjawi, wyjeŜdŜa do Nowego Jorku na koncert Diony,
który odbędzie się w następny czwartek.

Powinieneś teŜ jechać - bez chwili zastanowienia

rzuciła Annis. - To są przecieŜ twoje utwory, tak długo
pracowaliście  z  Dioną  nad  nimi.  Gdybyśmy  się  nie
pobierali,  mógłbyś  polecieć  do  Nowego  Jorku  w
drodze  do  Rio.  Orkiestrą  powinieneś  dyrygować  ty,  a
nie Gunther.

Od dłuŜszego czasu sprzeczali się na ten temat.

Raphael połoŜył rękę na ramieniu Annis.

Nie zaczynaj znowu. Recenzje przeczytam potem.

JuŜ ci mówiłem, niech Diona, rozhisteryzowana przed
premierą,  wyładowuje  się  na  Giintherze,  a  nie  na
mnie.  Miałem  tego  dość  przez  ostatni  miesiąc  prób.
Nie masz pojęcia, jaka ona bywa  męcząca. Ciągle się
na  coś  uskarŜa,  chce,  Ŝeby  bez  przerwy  prawić  jej
komplementy...

kobieta

jest

emocjonalną

terrorystką!

Biedny Gunther. - Annis nie była juŜ zazdrosna

TRUDNA MIŁOŚĆ

153

o  Dionę,  wiedziała,  Ŝe  nie  musi.  Po  kilku  godzinach
prób  z  Dioną  Raphael  przychodził  do  domu  zupełnie
wykończony, marząc o spokojnym wieczorze w towa-
rzystwie  Annis.  Słuchali  jego  ulubionej  muzyki  lub
sam grał.

- To tygrysica, nie kobieta. Wysysa całą moją

energię. Uciekam do domu, do ciebie, i dopiero przy
tobie odŜywam.

Annis gładziła jego czarne, gęste włosy.

Nie mogę się doczekać wspólnych dwóch tygodni

po ślubie - narzekał. - Jest nam potrzebny urlop tylko
we dwoje. To ostatnie pół roku było dla nas
wszystkich trudne, ale ty potrzebujesz odpoczynku
bardziej niŜ ja. Bałaś cudowna w stosunku do Carmel i
dzieci. Jesteś przemęczona, kochanie.

To było przyjemne, mimo Ŝe czasami rzeczywiście

męczące.

Lubisz być poŜyteczna - stwierdził Raphael

patrząc z czułością w niebieskie oczy Annis. - A ja...
ja potrzebuję cię jak nikt inny w świecie.

jeszcze dwa dni - pomyślała Annis - i będziemy

męŜem i Ŝoną.

- Jeszcze dwa dni - powiedział Raphael - i będziesz

tylko moja. - Pocałował ją z uniesieniem.

Od bardzo dawna Annis pragnęła naleŜeć do

Raphaela. Dziś nie mogła wręcz uwierzyć, Ŝe za dwa
dni to się stanie.

Uwierzyła dopiero wtedy, kiedy szła powoli wzdłuŜ

głównej  nawy  w  stronę  przyszłego  męŜa,  przy  trium-
falnym  dźwięku  organów,  w  promieniach  wiosennego
słońca  wpadających  przez  witraŜowe  okna  duŜego,
wiktoriańskiego kościoła w Manchesterze, znajdującego
się tuŜ obok rodzinnego domu Raphaela.

To nie był cichy ślub, jaki sobie wymarzyła. W

ławach kościelnych siedziało wiele osób. Jej matka,
krewni, znajomi, przyjaciele i koledzy Ra-

1>I

TRUDNA MIŁOSC

phaela. Przed kościołem zgromadziła się liczna rzesza
jego wielbicieli.

Annis prowadził do ołtarza stary wuj. Był bardzo

słaby, musiał się podpierać laską.

Wśród zaproszonych znaleźli się takŜe Loveday i

Carl.

Loveday była pierwszą druhną. W długiej, atłasowej

sukni  wyglądała  wspaniale.  Morelowy  odcień  sukni,
którą  wybierały  razem  z  Annis,  harmonizował  dos-
konale  z  rudymi  włosami  dziewczyny  i  rzucał  ciepłe
ś

wiatło na jej zazwyczaj bladą twarz. Były takŜe dwie

malutkie  druhny:  Sylvia  i  kuzyneczka  Annis.  Obie
ubrane  identycznie  jak  Loveday  i  wszystkie  trzy
trzymały  w  ręku  wiktoriańskie  bukieciki.  Kwiaty
miały takŜe we włosach. Annis teŜ miała we włosach
Ŝ

ywe kwiaty, umieszczone w perłowym stroiku, spod

którego opadał długi welon.

Ciemne włosy Raphaela połyskiwały w promieniach

słońca. Annis wydawał się wyŜszy niŜ zazwyczaj.

Dziś wyglądał wręcz obco.

Nagle Annis poczuła się bardzo niepewnie. Serce

podeszło jej do gardła. Idąc zachwiała się, aŜ stary wuj
spojrzał  na  nią  niespokojnie.  Zagryzła  wargi  walcząc
ze  łzami.  Spojrzała  w  bok  i  zobaczyła  czuły  wzrok
Carmel,  która  w  ten  sposób  starała  się  dodać  jej
otuchy, rozumiała panikę, która ogarnęła dziewczynę.

I wtedy Raphael się odwrócił, szukając jej wzrokiem.

Annis zobaczyła, jak na jej widok z radości

rozszerzają się źrenice jego oczu. Oczywiście nie widział
przedtem wspaniałej wiktoriańskiej sukni. Długa, suta
spódnica,  zrobiona  z  ogromnej  ilości  materiału,
kołysała  się  na  trzech  sztywnych  halkach.  Do  góry
stanika,  przybranego  falbankami  i  naszytymi  perłami,
był  przypięty  maleńki  bukiecik  drobnych  róŜowych
róŜyczek. Spódnicę pokrywała piękna koronka, ściąg-

TRUDNA MIŁOŚĆ

155

nięta  w  kilku  miejscach  bukiecikami  bladoróŜowych
róŜyczek i atłasowymi kokardami. Annis zdecydowała
się  na  ten  romantyczny  styl,  gdyŜ  wiedziała,  Ŝe  taka
suknia powinna spodobać się Raphaelowi. Wyglądała
dobrze  przy  jej  gładkich,  jasnych  włosach,  szczupłej
sylwetce i cienkiej talii.

Oczywiście, nie była wcale pewna, czy jej strój

lubny spodoba się Raphaelowi, aŜ do chwili, w której

napotkała jego zachwycone spojrzenie.

Obdarzył Annis ciepłym uśmiechem. Odwzajemniła

uśmiech i z oczami pełnymi uwielbienia zrobiła ostatni
krok, Ŝeby się z nim połączyć przed ołtarzem.

Wuj cofnął się, a ręka Raphaela odszukała jej dłoń.

Przyszły mąŜ władczym gestem zacisnął rękę dziew-
czyny w swojej dłoni.

Nadeszła wreszcie chwila, w której mogli rozpocząć

wspólne Ŝycie.