Tytuł oryginału: 

Dream Wedding 

Pierwsze wydanie: 
Silhouette Books, 1995 

Przekład: 
Andrzej Panas 

Redakcja: 
Mira Weber 

Korekta: 

Stanisława Lewicka 

Maria Kaniewska 

© 1995 by Pamela Macaluso 

© for the Polish edition by Arlekin - Wydawnictwo Harlequin 

Enterprises sp. z o.o., Warszawa 1996 

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji 
części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. 

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu 
z Harlequin Enterprises II B . V . 

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek 

podobieństwo do osób rzeczywistych - żywych czy umarłych 

- jest całkowicie przypadkowe. 

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin 
i znak serii Harlequin Desire są zastrzeżone. 

Skład i łamanie: Studio Q 

Printed in Germany by ELSNERDRUCK 

ISBN 83-7070-851-X 

Indeks 356948 

ROZDZIAŁ PIERWSZY 

- Proszę pani! Proszę pani! Terminator złapał Joeya! 

Genie Hill uniosła głowę znad zeszytu i spojrzała na wy-

straszonego chłopaka, który przed chwilą wdarł się do pokoju 

nauczycielskiego. Widok był na tyle niepokojący, że zerwała 

się z miejsca i podbiegła do rozdygotanego ucznia. 

- Spokojnie, Paul - powiedziała, chwytając go za ramię. 

- Powiedz, co się stało? Gdzie jest Joey? 

- Zła... złapał go Terminator. - Chłopiec może się i trochę 

uspokoił, ale teraz dla odmiany zaczaj się jąkać. 

Genie powoli traciła cierpliwość. Było mało prawdopodobne, 

żeby cyborg z filmu nawiedził nagle niewielkie Wiley w stanie 
Georgia i zajął się porywaniem dzieci. Nigdy nie mieli tutaj 
podobnych problemów. Chociaż z drugiej strony, tyle się słyszy 
w telewizji o różnego rodzaju przestępstwach, że człowiek za-
c z y n a się zastanawiać, dlaczego jego ulica n i e jest jeszcze usłana 
trupami. 

- Ale gdzie to się stało, do licha? - powtórzyła pytanie. 

- Tam, przy stojaku na rowery. - Paul wskazał ręką. Po-

woli zaczynał dochodzić do siebie. - Złapał go i nie chce 
puścić. 

Bogu dzięki! Przynajmniej byli blisko. Oczywiście, jeśli 

jeszcze się tam znajdowali. 

Genie podbiegła do drzwi. Paul chciał iść za nią, ale po-

wstrzymała go gestem. 

6 WESELE MARZEŃ 

- Zostań tutaj - rzuciła rozkazująco. 

Do pokoju nauczycielskiego zajrzała przywabiona głośną 

rozmową Annabelle Foster, która od lat pełniła w szkole fu-
nkcję sekretarki. 

- Co się dzieje? - spytała, spoglądając na nich badawczo. 
- Nic takiego - powiedziała Genie. - Zaraz wracam. 
Nie wdając się w długie dyskusje wyminęła Annabelle 

i uważając, żeby nie okazać zdenerwowania, podeszła do 

drzwi wychodzących na dziedziniec przed szkołą. 

Natychmiast zauważyła nieznajomego w czarnej skórzanej 

skórze i dżinsach, pochylonego nad kimś skurczonym żałoś-

nie, jakby w nagłym ataku skrętu kiszek. Ujrzała też twarz 
Joeya, z pełnymi strachu oczami i szeroko otwartą buzią. 

To wystarczyło, żeby rzuciła się jak tygrysica i zasłoniła 

chłopaka własnym ciałem. Dopiero teraz zorientowała się, że 
znalazła się znacznie bliżej obcego, niżby miała na to ochotę. 
Uniosła nieco wzrok i spojrzała odważnie w pełne wrogości 
oczy mężczyzny. 

W tym momencie zaparło jej dech w piersiach. 
Obcy obrzucił wzrokiem kształty Genie, a następnie zno-

wu spojrzał jej w oczy. Tym razem jednak był zdecydowanie 
bardziej przyjazny. 

- No proszę, proszę - powiedział półgłosem, ni to do sie-

bie, ni do niej. - Co my tu mamy. 

I znowu kontynuował oględziny. 
Genie chciała mu się odwzajemnić tym samym. To, co zoba­

czyła, przyprawiło ją jednak o zawrót głowy. Płowa czupryna. 

Prawdziwie męskie rysy twarzy. Niepokojący uśmiech, którym 

ją niespodziewanie obdarzył. I ten dołek, który pojawił się nagle 

na jego prawym policzku. 

Joey, który nie wiedział, co się z nią działo, stał drżący za 

WESELE MARZEŃ 7 

jej plecami. Dopiero kiedy to sobie uświadomiła, znów stała 

się pełną troski nauczycielką. 

- Właśnie. To ja chciałabym wiedzieć, co my tutaj ma-

my? - Z zadowoleniem stwierdziła, że głos jej nawet nie 

drgnął. 

- Może zapyta pani tego małego chuligana! 

Instynktownie wyczuła, że Joey skulił się za jej plecami. 

- Niezależnie od tego, co zrobił, nie ma pan prawa prze­

śladować go i straszyć. 

- Nawet nie próbowałem. - Nieznajomy wzruszy! ramio-

nami. - Chciałem się po prostu dowiedzieć, jak się nazywa 
i gdzie mieszka. 

- Ale czego pan chce od Joeya? - spytała rozdrażniona 

Genie. 

- Joey? Więc nazywasz się Joey? - Blondyn zwrócił się 

bezpośrednio do chłopaka, który wychylił się na moment zza 

jej pleców. 

Genie stanęła tak, żeby widzieć obu panów, i spojrzała 

z niemym pytaniem na ucznia. 

- Nic mu nie powiedziałem, proszę pani. Tak jak nas pani 

uczyła. 

Genie pogłaskała go po potarganych, rudych włosach. Nie-

znajomy był jednak wyraźnie zdegustowany. 

- Skoro tak pani słucha, to może nauczy go pani również, 

żeby nie prześladował innych chłopaków. 

Joey zrobił niewinną minę, którą znała tak dobrze. Poczuła 

się głupio i znowu zaczęła przyglądać się nieznajomemu. Do-

piero teraz dostrzegła kilka mokrych plam na jego czarnej 

koszulce, a także kawałki czerwonego balona, które przylgnę­

ły do skórzanej kurtki. 

Wzrok nieznajomego powędrował za jej spojrzeniem. Po 

8 WESELE MARZEŃ 

chwili strącił kawałki balona, jakby to była jakaś obrzydliwa 
tarantula. 

Genie była zafascynowana wspaniałą sylwetką mężczy-

zny. Mokra koszulka oblepiała dokładnie jego płaski brzuch. 

Spojrzała niżej. Na szczęście mocno opięte dżinsy pozostały 

suche. 

- Czy zobaczyła pani coś ciekawego, kochanie? - padło 

bezczelne pytanie. 

Genie zaczerwieniła się, a następnie zerknęła nerwowo na 

Joeya. 

- Zdaje się, że Joey rzucił w pana balonem z wodą- po-

wiedziała, zdając sobie sprawę, że nie popisała się specjalną 
błyskotliwością. 

Mężczyzna skinął głową. 
- Chodziło mu o tego drugiego chłopaka. Tego, który 

uciekł - dodał po chwili namysłu. 

Genie pokiwała smutno głową. 
- Zdaje się, że powinieneś przeprosić pana, Joey. 
Joey zrobił skruszoną minę. 
- Bardzo przepraszam - powiedział. - Naprawdę chodzi-

ło mi o Paula. 

- Mam nadzieję, że następnym razem będziesz uważał 

- powiedział mężczyzna z nagłym wyrazem surowości na 
twarzy. - I wybijesz sobie z głowy napastowanie słabszych. 

Genie poczuła, że musi się wtrącić. Nie chciała jednak 

interweniować przy uczniu. 

- Idź do szkoły, Joey. Chciałabym jeszcze później z tobą 

porozmawiać. 

Joey wykonał to polecenie z wyraźną ulgą. Dostał już za 

swoje i to, według niego, niesprawiedliwie. 

- To, że chciał oblać wodą Paula, wcale nie znaczy, że go 

WESELE MARZEŃ 9 

napastował - powiedziała Genie, patrząc za odchodzącym 
chłopcem. 

- A co chciał zrobić? Wyrazić w ten sposób swoją sym-

patię do niego? 

- Nie. Pewnie odpłacić mu za jakiś inny głupi żart. Sły-

szałam, że Joey znalazł gumowego pająka w swojej torbie 
i bardzo się go przestraszył. 

- Więc, pani zdaniem, można... - ciągnął mężczyzna, już 

z nieco mniejszą złością. 

Genie słuchała go tylko jednym uchem. Zaniepokoił ją 

trochę ruch przy położonym nie opodal budynku, a także to, 
że samochód szeryfa ruszył nagle z piskiem opon. Pomyślała, 
że będzie musiał teraz podjechać do najbliższego skrzyżowa-

nia i zawrócić. Znacznie łatwiej byłoby mu dotrzeć do szkoły 
pieszo. Powinna była powiedzieć sekretarce, żeby nie wszczy-
nała alarmu. 

Niestety, było już za późno. 
- .. .I co pani na to? Zaczyna się od głupstw, a kończy na 

czymś o wiele gorszym! - zakończył nieznajomy. 

Genie skinęła nieprzytomnie głową. Z doświadczenia wie-

działa, że szeryf Conroy, człowiek z natury zacny i przyjazny, 

potrafi się czasami zachowywać jak John Wayne. 

- Tak, tak. Oczywiście. Przepraszam, ale mam teraz masę 

pracy. 

- Jak to-pracy? Przecież jest pani pedagogiem - wymó-

wił ze szczególnym naciskiem ostatnie słowo. - Powinna 
więc pani wychowywać tych młodych ludzi. 

Nagle usłyszeli dźwięk syreny, a następnie samochód sze-

ryfa zatrzymał się przed szkołą z piskiem opon. Po chwili 
wysiadł z niego Zeke Conroy, poprawił kaburę i ruszył w ich 
kierunku. 

1 0 

WESELE MARZEŃ 

Nieznajomy wyglądał na zdziwionego. 
- Jakieś kłopoty, Eugenio? - spytał szeryf, a następnie 

zmierzył mężczyznę uważnym wzrokiem. 

- Tylko nieporozumienie, szeryfie - odpowiedział za-

miast niej. 

- Ma pan jakiś dowód tożsamości? 
- Oczywiście. 
- Mogę spojrzeć? 
Nieznajomy bez słowa sięgnął do tylnej kieszeni spodni, 

przez co napięły się one jeszcze bardziej. Genie wolała nie 
patrzeć na niego. Przy okazji zauważyła, że Annabelle, Paul 

i Joey obserwują całą scenę przez okno na korytarzu. 

- Nowy Jork - stwierdził szeryf. - To znaczy, że jest pan 

tu tylko przejazdem? 

Jego ton wskazywał, że nie przyjmie przeczącej odpo-

wiedzi. 

- Nie. Zatrzymam się tu na dłużej. 
Zeke Conroy zrobił jeszcze sroższą minę. 
- W naszym hotelu nie ma już niestety miejsc - poinfor-

mował nieznajomego. - Najbliższy motel znajdzie pan w Cal-
houn. 

- Przyjechałem do rodziny. 

Teraz z kolei szeryf wyglądał na zaskoczonego. 

- Do rodziny? - powtórzył, zerkając ponownie na pra-

wo jazdy. - Alexander Dalton. Czy jest pan może krewnym 
Grandee? 

Genie znowu zaczęła przyglądać się blondynowi. Nazwi-

sko wydawało się znajome, ale kojarzyło jej się tylko z pry-
szczatym chudzielcem w okularach. Tamten Alex przyjeżdżał 
do Dalton na wakacje. Wszyscy mu zawsze dokuczali. Nie 

pasował do reszty dzieciaków. Genie nawet go lubiła, Poma-

WESELE MARZEŃ 11 

gał jej w matmie, kiedy była zagrożona i musiała zdawać 
egzamin we wrześniu. 

Jednak mężczyzna, który stał teraz przed nią, w niczym nie 

przypominał tamtego zakompleksionego mózgowca. Zresztą 
klan Daltonów należał do naprawdę wielkich i mogło w nim 
być co najmniej trzech Alexów. 

- Tak - odparł nieznajomy. - Przyjechałem na jej urodziny. 

Szeryf Conroy zwrócił mu prawo jazdy z wyraźnym sza-

cunkiem. 

- Setka - mruknął pod nosem, chcąc ukryć zażenowanie, 

- Naprawdę piękny wiek. 

Następnie zwrócił się do Genie: 
- A teraz, Eugenio, może wytłumaczysz, co się właściwie 

stało? Dlaczego mnie wezwałaś? 

Genie nie chciała się zniżyć do tego, żeby zrzucić odpo-

wiedzialność na innych. Postanowiła bronić słuszności pod-

jętej przez Annabelle decyzji. 

- Paul przybiegł i powiedział, że Ter... to znaczy ktoś 

nieznajomy złapał Joeya. Chłopcy byli naprawdę przestra-
szeni. 

- Pewnie znowu coś nabroili - stwierdzi! szeryf. - Nie 

sądzisz chyba, żeby wnuk... 

- Prawnuk - wtrącił mężczyzna. 
- No właśnie, prawnuk Grandee mógł im zrobić coś złego. 

- Genie milczała. - Tak, to zwykłe nieporozumienie. Cóż, 

Alex, baw się dobrze w naszym miasteczku. 

- Mam taki zamiar - powiedział Alex, patrząc przenikliwie 

na Genie. Obaj mężczyźni uścisnęli sobie ręce, a następnie szeryf 
wsiadł do samochodu i przejechał na drugą stronę ulicy. Złamał 
przy tym przepisy, przecinając ciągłą linię, co, oczywiście, przy 
niewielkim mchu i tak nie miało najmniejszego znaczenia. 

12 WESELE MARZEŃ 

Genie znowu została sam na sam z tym pogromcą kobiet. 

Nie miała żadnych wątpliwości, że nim był. Wystarczyło na 
niego spojrzeć. 

- No, udało się panu. 
- Pewnie chętnie zobaczyłaby mnie pani w kajdankach. 

- Uśmiechnął się do niej łobuzersko. - Jeśli znajdzie pani 

odpowiednią parę i zechce się do mnie przykuć, to ja w to 
wchodzę. 

Genie aż otworzyła z oburzenia usta. Wyglądała teraz pew-

nie niewiele lepiej niż jej własny uczeń. Mężczyzna obrócił 
się na pięcie i ruszył do furtki. 

- Cześć, Genie - rzucił na odchodnym. 
Genie! 

Skąd wiedział, że przyjaciele nazywają ją Genie? Szeryf 

Conroy mówił do niej „Eugenio", a dzieciaki zwracały się do 

niej oficjalnie „proszę pani". Czy to możliwe, żeby po prostu 

udało mu się to odgadnąć, czy też jednak był to ten sam Alex, 

który uczył ją matmy? 

Obserwowała mężczyznę przez dłuższą chwilę i miała oka-

zję stwierdzić, że z tyłu prezentuje się równie dobrze jak 
z przodu. Nie, to nie mógł być ten sam człowiek. Niemożliwe! 

Ten nowy Alex Dalton podszedł do lśniącego chromem 

motocykla i Genie znowu poczuła, że ogarnęły ją wątpliwo-
ści. Ten dawny Alex Dalton interesował się motorami. Nawet 
zmieniał treść zadań i już nie ciężarówka i samochód wyjeż-
dżały z dwóch odległych punktów, ale dwa motory: harley-
-davidson i jakiś inny, którego nazwy nie pamiętała. Więc 

może jednak ten Alex Dalton i chudy chłopiec w okularach 

to ta sama osoba? 

Genie potrząsnęła głową. To, że ktoś teoretycznie interesował 

się motocyklami, wcale nie znaczyło, że potrafiłby ujeżdżać 

WESELE MARZEŃ 

1 3 

potężną, chromowaną bestię. Patrzyła z podziwem, jak wsia-

da na olbrzymi motor, a następnie bez wysiłku utrzymuje go 
w stanie równowagi. 

Widok ten przyciągnął również chłopaków. Paul i Joey 

wyszli i patrzyli z podziwem za odjeżdżającym. 

- Ale maszyna, co? - westchnął Joey, trącając kolegę 

w bok. 

- Proszę pani, proszę pani! Co pani powiedział Termina-

tor? - dopytywał się Paul. 

- Mógłbyś w końcu dorosnąć - powiedział Joey, patrząc 

z niesmakiem na kolegę. - Terminator to postać z filmu. Cho-
dzi ci pewnie o tego aktora, który go grał. Arnolda Schwarz-
kopfa! 

- Schwarzkopf to ten generał z Iraku, ty idioto! 
- No, chodzi mi o Arnolda Schwarz... - Joey spojrzał na 

Genie, szukając aprobaty w jej oczach. - Czy ten Arnold cią-
gle się gniewa, że oblałem go wodą? 

- Muszę was rozczarować, chłopcy, ale to nie był Arnold 

Schwarzenegger - powiedziała Genie. - Ten pan nazywa się 

Alexander Dalton i jest krewnym Grandee. Oczywiście wcale 
nie spodobało mu się to, że oblałeś go wodą - zwróciła się do 
Joeya. - Ale zdaje się, że bardziej chodziło mu o to, żebyś dał 

spokój Paulowi. 

Chłopcy wymienili zdziwione spojrzenia. 
- To czy możemy już iść do domu? - spytał Paul, 
- Oczywiście. Do zobaczenia jutro. 
Genie obserwowała chłopców, idących zgodnie ramię 

w ramię. Chciała, żeby zobaczył ich teraz Alex Dalton, Na 
pewno zmieniłby zdanie na temat Joeya. No i to porównanie 
ze Schwarzeneggerem chyba również było komplementem, 
chociaż pochodziło, zdaje się, od Paula. 

14 WESELE MARZEŃ 

Alex Dalton był rzeczywiście wspaniale zbudowany. Cho-

ciaż jednocześnie musiała stwierdzić, że nie przypominał osił-
ka w typie zawodowego ciężarowca czy nawet zawodnika 
futbolowego. 

Ta ostatnia myśl okazała się bolesna. Dlaczego właśnie 

teraz musiała przypomnieć sobie przypomnieć o byłym na-
rzeczonym? 

Genie wracała powoli do szkoły. Czekały tam na nią nie 

sprawdzone zeszyty. Chciała zapomnieć o Willu Tuckerze. Nie 

miała też ochoty wspominać Alexa Daltona. 

- Więc Genie Hill nie wyszła jednak za Willa Tuckera? 

- spytał prababkę, odbierając od niej szklankę, którą właśnie 

umyła. 

Grandee spojrzała na niego sponad swoich okularów. 
- Ile razy mam ci powtarzać, że nie - powiedziała. - Mo-

że nie jestem już najmłodsza, ale na pewno nie mam sklerozy. 
Planowali nawet ślub, ale odwołali wszystko na miesiąc przed 
wyznaczonym terminem. 

Alex zmarszczył czoło w głębokim namyśle. Wszystko to 

brzmiało mało prawdopodobnie. Genie i Will byli parą „od 
zawsze". Wszyscy myśleli, że szybko wezmą ślub i dorobią 

się gromadki dzieci. Z drugiej strony, tak czuła na punkcie 
swojej pamięci Grandee nie mogła niczego pomylić. Wcześ-

niej sprawdziłaby fakty dwa razy, zanim zdecydowałaby się 

coś powiedzieć. 

- No, wycierasz, czy nie - ofuknęła go prababka. - Sta-

nąłeś jak słup soli. 

Alex zaczął szybko wycierać szklankę, a następnie wziął 

kolejną. Grandee miała co prawda zmywarkę do naczyń, ale 
twierdziła, że zostawia ona smugi na szkle i srebrach i dlatego 

WESELE MARZEŃ 15 

te rzeczy trzeba myć ręcznie. A że w tym domu jej słowa były 
rozkazem, nikt nawet nie próbował protestować. Grandee miała 

w sobie tyle żywotności i pogody ducha, że nikt nie mógł uwie-

rzyć, iż do pełnych stu lat brakuje jej jedynie tygodnia. 

- Czy to prawda, że uczy w podstawówce? 
- Genie? - Prababka od razu zorientowała się, o kogo mu 

chodzi. - Tak. W czwartych klasach. Uczy dziecko twojego 
kuzyna, Donny'ego. Pamiętasz, spotykaliście się na krótko 
w czasie wakacji. Ty przyjeżdżałeś, a on wyjeżdżał wtedy do 
naszych kuzynów na północ. Wiesz, do tych, co to zajmowali 

się sprzedażą samochodów. 

Więc Genie skończyła jako nauczycielka. Ciekawe, czy 

w końcu nauczyła się matematyki. Gdyby zdecydowała się na 

ślub z Willem, na pewno nie musiałaby pracować. I miałaby 
mnóstwo pieniędzy. Ciekawe również, dlaczego z nim zerwa-

ła? A może to on zerwał z nią? 

Miał ochotę zadać jeszcze parę pytań, ale nie chciał wzbu-

dzać podejrzeń Grandee. 

- Właśnie... Co tam słychać u Donny'ego? - spytał nie-

pewnie. 

Grandee rozpromieniła się, słysząc to pytanie. Natychmiast 

poinformowała go, co słychać u Donny'ego, a także u paru 

innych kuzynów, których wcale nie pamiętał. Następnie za-
częła wymieniać osoby, które miały przyjechać na jej urodzi-
ny. Lista była imponująca. 

Alex nie słuchał jej zbyt uważnie. Przez cały czas wracał 

myślami do Genie. Kto by przypuszczał, że może się stać tak 
mało atrakcyjna? W czasach szkolnych była przecież pra-
wdziwą pięknością. Nosiła rozpuszczone włosy, a jej uśmiech 
potrafił zawojować serca wszystkich chłopaków. Szkoda, że 
nie uśmiechała się zbyt często do niego. 

16 WESELE MARZEŃ 

Teraz upięte w kok włosy wyglądały nijako, a wroga, za-

cięta twarz była wręcz nieładna. 

Inna sprawa, że nie dał jej okazji do tego, żeby mogła 

zaprezentować swój sławny uśmiech. Musiał przyznać, że się 
wygłupił, prawiąc kazanie temu rudzielcowi Joeyowi, ale na-
gły „chrzest" obudził w nim dawne wspomnienia. Kto by 
przypuszczał, że są one jeszcze tak żywe? 

Zresztą nie to było najgorsze. Okularnik, „Ajnsztajn", Pry-

szczyk - te przezwiska bolały najbardziej. Na szczęście ostat-

nie wakacje nie należały do najgorszych. Will zajął się Genie 

i na jakiś czas dał mu spokój. 

Właśnie, Genie. 
Alex podkochiwał się w niej od chwili, kiedy po raz pier-

wszy ją zobaczył. Przez cały rok szkolny czekał, aż nadejdą 
wakacje i wyjazd do Wiley. A potem przeżywał piekło za­
zdrości i nie spełnionych nadziei. 

Genie niemal nie zwracała na niego uwagi. Miał prawie 

całkowitą pewność, że go dzisiaj nie rozpoznała. Zresztą on 

też się zmienił. Tyle że na lepsze. Zaczął uprawiać sporty. 
Zamienił okulary na szkła kontaktowe. Ale przede wszystkim 
przestał się bać ludzi. 

Zawsze był samotnikiem. Nie z wyboru, ale z konieczno-

ści. Nie pasował jakoś do innych dzieci i tak naprawdę nigdy 
nie miał przyjaciół aż do chwili, kiedy spotkał Jesse'a i Ror-

ke'ego w Instytucie Technologicznym stanu Massachusetts. 

Zarówno Rorke, jak i Jesse mieli już za sobą poważne 

i niepoważne związki z kobietami. Kiedy zdradził się ze swo-
im brakiem doświadczenia, wzięli go pod swoje skrzydła i,.. 

jakoś to poszło. Przede wszystkim kazali mu pozbyć się oku-

larów. Następnie zamienić workowate spodnie i sweter na coś 
modniejszego. Potem mówić kobietom komplementy, nawet 

WESELE MARZEŃ 17 

te najgłupsze. Alex sam się dziwił, że dziewczyny biorą je za 
dobrą monetę. Okazało się jednak, że rady przyjaciół były 

zbawienne. 

Znowu przypomniał sobie Genie. Jej sweterek również nie 

należał do najmodniejszych. Pełnił, zdaje się, rolę tarczy, która 

miała chronić ją przed wzrokiem ciekawskich. Jednak ochro-

na nie była pełna. Alex przypomniał sobie kształt piersi, ry-
sujący się pod swetrem Genie, i zrobiło mu się nagle gorąco. 

Szybko odpędził od siebie te myśli. Jednak odwrócenie sytu-

acji, w której Genie pragnęłaby go równie mocno jak niegdyś 
on jej, wydawało się czymś niezwykle kuszącym. 

Genie wyjrzała przez wizjer. Alex Dalton! Czego mógł od 

niej chcieć? I to o tej porze! 

Zapaliła światło na ganku, zdjęła łańcuch i otworzyła cięż-

kie, drewniane drzwi. Alex miał na sobie narciarski sweter 

i prążkowane spodnie, ale wyglądał równie dobrze jak w skó-

rzanej kurtce i w dżinsach. 

Genie poczuła się jak Kopciuszek, Nawet się nie przebrała 

po przyjściu ze szkoły. Skąd miała wiedzieć, że nagle w środ-
ku nocy, czyli o godzinie ósmej wieczorem, pojawi się w jej 
progach atrakcyjny mężczyzna. Zresztą gdyby nawet chciała 
włożyć jakiś ładniejszy ciuch, to i tak nie miałaby z czego 
wybierać. Genie częściowo świadomie, a częściowo nieświa-

domie tak skompletowała swoją garderobę, że nie było wśród 

niej niczego naprawdę seksownego. W dużej mierze była to 

„zasługa" Willa, który zawsze twierdził, że atrakcyjne ciuchy 
zupełnie do niej nie pasują. 

- Dzień dobry, panie Dalton - powiedziała i już miała 

dodać: „czym mogę służyć?", ale przypomniała sobie jego 

wcześniejsze komentarze i postanowiła zachować ostrożność. 

18 WESELE MARZEŃ 

- Cześć - powiedział z chłopięcym uśmiechem. - Wyglą-

dasz na zaskoczoną. 

- Bo jestem. 
- Przyszedłem przeprosić za moje zachowanie dziś rano 

- powiedział po prostu. 

Tego się nie spodziewała. 
- Ja, hm, też nie byłam chyba zbyt grzeczna - wybąkała. 
Alex rozłożył ręce. 
- To zupełnie naturalne. Byłaś jak mama niedźwiedzica 

broniąca swoich małych. 

Genie obciągnęła sweterek i przygładziła włosy. Oczywi-

ście te wysiłki nie przyniosły żadnego rezultatu. 

- Nie wiem, hm, czy nie powinnam się obrazić za tę 

niedźwiedzicę - powiedziała. 

- Może powinienem powiedzieć: kwoka broniąca swoich 

kurcząt. 

- To jeszcze gorzej. 

Alex wyraźnie posmutniał, a następnie westchnął ciężko. 

- Więc pewnie nie zaprosisz mnie do środka? 

ROZDZIAŁ DRUGI 

Genie poczuła że się rumieni. Ten facet był po prostu zabój-

czy. Miała go już dosyć, a jednocześnie za nic nie chciała po-

zwolić, żeby sobie poszedł. I jak to się w ogolę stało, że mówi 

do niej „ty", a ona nie protestuje? To naprawdę oburzające! 

- Proszę, niech pan wejdzie. - Przesunęła się trochę, żeby 

zrobić przejście. - Naprawdę zapominam już o gościnności. 

Alex pozostawił te słowa bez komentarza. Przeszedł obok, 

a ona poczuła cudowny zapach jego wody po goleniu. Był już 
wieczór, a zapach wcale nie zniknął! Nie, to nie może być ten 
sam chłopak, który uczył ją matmy! 

- Napije się pan czegoś? Może kawy, mrożonej herbaty 

albo lemoniady? 

Odwrócił się i spojrzał na nią. 

- A czy robisz równie dobrą lemoniadę jak twoja matka? 

- spytał niewinnie. 

Genie aż otworzyła ze zdziwienia usta. 

- Skąd pan wie, że moja mama robiła dobrą lemoniadę?! 

Podszedł do niej i dotknął jej policzka, a następnie zajrzał 

głęboko w oczy. 

- Aha! Więc mnie nie pamiętasz! 

Instynktownie odskoczyła od niego. Stwierdziła, że musi 

się opanować. Raz jeszcze przyjrzała się wysportowanej syl-
wetce, błękitnym oczom i jasnej czuprynie. Tamten Alex Dal-
ton też był blondynem. 

2 0 

WESELE MARZEŃ 

- Znałam Alexa Daltona, który przyjeżdżał tu na wakacje, 

ale... - szukała odpowiednich słów, tak żeby go nie obrazić 

- ...Ale trudno mi go sobie wyobrazić w skórzanej kurtce i na 

motorze. 

- A ciebie trudno było sobie wyobrazić w szkole, w roli 

nauczycielki. Co się stało, Genie? 

Mogła odpowiedzieć na to pytanie jedynie wzruszeniem 

ramion. 

- Zawsze chciałam być nauczycielką - wyjaśniła. - Dla-

tego tak mi zależało na matmie. 

- A, więc mnie pamiętasz! 

Genie wlepiła w niego wzrok. 
- O Boże! To jednak ty! - powiedziała na poły z niedo-

wierzaniem, a na poły z podziwem. 

- A kim niby miałbym być? 
- Myślałam, że jesteś kimś zupełnie innym. 
- Niż kto? 

Genie machnęła ręką. Rozmowa robiła się coraz bardziej 

absurdalna i chciała ją zakończyć. Jednocześnie zdawała sobie 
sprawę, że wciąż wpatruje się w Alexa jak sroka w gnat. 
Owszem, znała bajkę o brzydkim kaczątku, ale zawsze uważała 

ją za wymysł. Już prędzej uwierzyłaby w wersję opowiedzianą 

od końca: pewnego razu wykluł się śliczny łabędź, wszyscy go 
podziwiali i lubili, a potem łabędź skończył szkołę, założył ro-
dzinę i zamienił się w brzydkie kaczątko. 

- No to jak będzie z tą lemoniadą? 

Genie drgnęła gwałtownie, słysząc jego głos. 

- Atak, zaraz ją przyniosę - powiedziała i pospieszyła do 

kuchni. 

Miała nadzieję, że przynajmniej tutaj znajdzie chwilę spo-

koju. Ale nic z tego. Alex nie miał zamiaru zostać sam w ba-

WESELE MARZEN 

2 1 

wialni. Poszedł za nią do kuchni i stanął w drzwiach, obser-
wując ją uważnie. 

Wyjęła szklanki z kredensu i drżącymi rękami napełniła 

najpierw jedną, a potem drugą. Bała się, że je upuści po dro-
dze. Alex chyba też żywił podobne obawy, ponieważ opuścił 
swoje stanowisko przy drzwiach i podszedł do kredensu. 

- Pozwolisz, że je zaniosę - powiedział. 

Pozwoliła. Co miała robić? Poszła za Alexem do bawialni 

i skinęła głową, kiedy spytał, czy może postawić szklanki na 
starym stoliku przy kanapie. Miała jeszcze na tyle siły, żeby 

usiąść nie na wskazanym przez niego miejscu, ale z dala od 
niego, w fotelu. 

Wzięła lemoniadę, żeby zająć czymś ręce. Jednocześnie 

spojrzała na Alexa. Czy przyszedł tylko po to, żeby przepro-
sić, czy po coś jeszcze? 

Daj spokój, powiedziała do siebie w duchu. Czego mógłby 

chcieć od ciebie taki facet? Możesz sobie tylko o nim poma-
rzyć. 

Alex również spróbował lemoniady. 

- Mmm, znakomita. Taka, jaką pamiętam. Co porabiają 

twoi rodzice? I siostra? Zdaje się, że miała na imię Magnolia, 
prawda? 

Genie skinęła głową. 

- U nich wszystko w porządku - odparła, - Tutaj niewiele 

się zmienia. 

Niech tylko Maggie zobaczy Alexa! Na pewno nie będzie 

mogła uwierzyć, że to ten sam facet! 

Przez chwilę w bawialni panowała cisza. Genie czuła się 

coraz bardziej nieswojo. 

- Więc, hm, mieszkasz w Nowym Jorku? 
- Tak - padła odpowiedź. 

22 WESELE MARZEŃ 

- I aż stamtąd przyjechałeś motocyklem? - spytała z nie-

dowierzaniem. 

Alex roześmiał się. 
- Jasne, że nie. Doleciałem do Atlanty i tam wypożyczy-

łem motor. 

- Zawsze mieszkałeś w Nowym Jorku? 

Po raz pierwszy zaczęła się w ogóle zastanawiać, skąd 

pochodził Alex, Nie mówił z nowojorskim akcentem, ale nie 
było w jego głosie śpiewności typowej dla mieszkańców jej 
rodzinnych stron. 

Alex wypił kolejny łyk lemoniady. 
- Nie - odparł. - Wychowywałem się w Kalifornii. 
- W Kalifornii? I chciało ci się przyjeżdżać do Wiley? 

- spytała pod wpływem impulsu. 

Dopiero kiedy zadała to pytanie, poczuła, że nie jest ono 

zbyt taktowne. Dobrze, że nie dodała jeszcze, iż nikt go tutaj 
nie lubił i że dzieci śmiały się z niego. 

- Oczywiście chciałem się spotkać z Grandee - powie-

dział z ociąganiem. - Ale tak naprawdę te wyjazdy były po-
mysłem rodziców. Oboje robili kariery na uczelni i musieli 
mnie gdzieś upchnąć na wakacje. 

Zabrzmiało to dosyć żałośnie. Na szczęścić mężczy-

zna, który siedział naprzeciwko, wcale nie wyglądał na ofiarę 
losu. 

- Przeprowadziłem się parę lat temu - dodał Alex już raź-

niejszym tonem. - Kiedy zacząłem pracować dla Yankee Mo-
torworks. 

- Więc jesteś z Yankee Motorworks? - Było to bardziej 

stwierdzenie niż pytanie. - A nie pracujesz może w dziale 

reklamy? 

Genie nie znała się zbyt dobrze na motocyklach, ale wie-

WESELE MARZEŃ 

2 3 

działa o sukcesie, jaki odniosła ta firma. Co więcej, gazety 
wciąż robiły sporo szumu wokół trzech tajemniczych postaci, 
które pojawiły się na plakatach Yankee. Trzej motocykliści 
w kaskach nigdy nie pokazali swoich twarzy i wszyscy zasta-
nawiali się, kim mogą być. 

Alex potrząsnął przecząco głową. 

- Nie, Ale wynająłem firmę, która prowadziła kampanię 

reklamową. 

- A może wiesz, kim są ci modele z reklamy? 
- Wiem. 
- Więc kim są? 
Na jego ustach znowu pojawił się ten fascynujący uśmiech, 

który widziała wcześniej. Alex odstawił szklankę i pochylił 
się w jej kierunku. 

- Możesz spróbować przyjść tutaj i mnie przekupić - po-

wiedział kusząco. 

Genie skoczyła na równe nogi i wzięła się pod boki. 

- Co takiego?! Co ty sobie wyobrażasz? Powinieneś do-

stać kopniaka w ten swój wspaniały tyłek, żebyś się tu więcej 

nie pokazał! 

Podeszła do drzwi i otworzyła je na oścież. 
- Fora ze dwora! 

Spojrzała w jego kierunku. Alex nawet się nie podniósł. 

Siedział na kanapie z tym swoim chłopięcym uśmiechem. 

- Naprawdę tak uważasz? - spytał. 
- Co uważam? 

Wskazał palcem to, o czym wspomniała. 

- Że jest wspaniały. 

Genie zarumieniła się. Nie wiedziała, co zrobić z oczami. 

- Przede wszystkim uważam, że powinieneś wyjść - po-

wiedziała. - Inaczej może dojść do rękoczynów. 

24 WESELE MARZEŃ 

Alex zaczął wolno podnosić się z miejsca. 
- To nie jest taki zły pomysł - odrzekł z dwuznacznym 

uśmiechem. 

Musiała raz jeszcze pokazać mu drzwi. Niestety, nie prze-

widziała tego, że znajdzie się przy nich tak szybko. Jednak 

Alex wcale nie miał zamiaru wychodzić. Stanął przy niej 
i zrobił taką minę, jakby chciał ją pocałować. 

Genie położyła ręce na jego piersi, gotowa go odepchnąć. 

Jednak nic takiego się nie stało. Alex położył swoją ciepłą 
dłoń na jej ramieniu, a ona zaczęła powoli zamykać oczy 

i rozchylać wargi. 

Nagle jednak Alex cofnął dłoń. Zadrżała, czując, że prze-

nikają chłód. 

- Cześć, kochanie - powiedział i wyszedł. Usłyszała jesz-

cze trzask drzwi wyjściowych. 

Alex zamknął za sobą furtkę i wsadził ręce do kieszeni. 

Miał teraz ochotę na spacer. Wiedział, że chłodne powietrze 
dobrze mu zrobi. 

Nie miał wątpliwości, iż Genie chciała, żeby ją pocałował. 

Przez chwilę podejrzewał nawet siebie o to, że pragnął tego 
samego. 

Kiedy stanął w drzwiach, tak blisko niej, odniósł wrażenie, 

że widzi dawną dziewczynę, tylko bardziej dojrzałą i seksow-
ną. Poczuł, że mógłby się zakochać w takiej osobie. Potrząs-
nął jednak głową. Obecna Genie w niczym przecież nie przy-
pominała dawnej. Musi uważać, żeby nie zacząć ścigać zjaw 

z przeszłości. 

Szedł chodnikiem, nie bardzo wiedząc, dokąd. Suche liście 

szeleściły pod jego butami. Rozejrzał się dokoła. W okolicy 

pojawiło się trochę nowych domów, poza tym niektóre stare 

WESELE MARZEŃ 

25 

wyglądały na świeżo wyremontowane, ale w gruncie rzeczy 
niewiele się tutaj zmieniło. 

W oknach płonęły światła. W powietrzu wyczuwało się 

zapach drew, którymi palono w kominkach. 

Wyobraził sobie Genie nagą na skórze przed paleni-

skiem. Kasztanowe włosy okrywały miękkimi splotami jej 
ciało. Jej wspaniałe ciało. Chciał ją mieć. Ale jeszcze nie teraz. 
Wiedział, że oczekiwanie doda jeszcze smaku całej przygo-
dzie. 

Tego lata, kiedy ją uczył, sprzedałby diabłu duszę za jeden 

pocałunek Genie. Chciał zaprosić ją do kina. Posunął się 
nawet do tego, że ćwiczył w lasku za polem Grandee różne 
sposoby zapraszania dziewczyny: 

- Eugenio, czy nie poszłabyś ze mną do kina? - powtarzał, 

czując, że pocą mu się dłonie. 

Była też wersja mniej uroczysta: 

- A może byśmy tak wyskoczyli do kina, co? 

Udało mu się nawet osiągnąć to, że głos przestał mu się 

łamać od razu po pierwszych słowach, ale właśnie wtedy zza 
drzewa wyskoczył Will Tucker, zanosząc się śmiechem. Wy-
kpił go wtedy tak okropnie, że Alex zupełnie stracił chęć na 
zapraszanie Genie dokądkolwiek. 

Zresztą i tak pewnie nie chciałaby z nim pójść. 
Wcale nie zwracała na niego uwagi. 
Pewnie go nawet nie lubiła. 
Tak, musi jej teraz zapłacić za te wszystkie upokorzenia. 
Uspokój się, mówił do siebie Alex, To wszystko się już 

skończyło. Nie ma sensu wracać do przeszłości. 

Ciekawe co powiedziałaby Genie, gdyby dowiedziała się, 

że to on sam pozował do zdjęcia reklamowego Yankee Mo-
torworks? Oczywiście razem z Jesse'em i Rorke'em, Pewnie 

26 WESELE MARZEŃ 

byłaby bardzo zdziwiona i podniecona. Nieznanych modeli 
okrzyczano przecież amerykańskimi symbolami seksu. Wy-
powiadali się o nich nawet jacyś krytycy, widząc w tym zdję-
ciu symbolikę, która im nawet nie przyszła do głowy. Cho-
dziło przecież o to, żeby zrobić zdjęcie do gazet i na plakaty. 
To_wszystko. 

Alex uśmiechnął się do siebie. Przecież wcale nie potrze-

buje wsparcia jakiejś tam fotografii. Genie chciała go i bez 

tego. A będzie pragnęła jeszcze mocniej. Jej serce będzie 
krwawić z bólu, kiedy on, zadowolony i radosny, odjedzie do 

Nowego Jorku. 

Genie przeszła w końcu do holu i zamknęła drzwi na 

klucz. Jej serce wciąż biło niespokojnie, ale przynajmniej nie 
miała już problemów z oddychaniem. Myśl o tym, co się 

mogło stać, napełniała ją przerażeniem. 

Była pewna, że Alex ją pocałuje. Co więcej, chciała tego. 

Nie całowała się z nikim poza Willem. Co więcej, nigdy tego 

nie pragnęła. Jednak dziś w nocy, parę minut temu, była go-
towa pocałować Alexa Daltona. 

Co się z nią stało? 
Pomyślała, że Alex tylko się z nią drażnił. Gdyby naprawdę 

chciał ją pocałować, to by to zrobił. Podobne gierki nie są 
chyba niczym nowym w świecie, tyle tylko, że ona zareago-
wała przesadnie. 

Musiała przyznać, że propozycja przeniesienia się na ka-

napę brzmiała nadzwyczaj kusząco. Z niechęcią musiała się 
do tego przyznać. 

Genie stwierdziła, że ma ochotę z kimś pogadać. Poszła 

więc do kuchni i wykręciła numer siostry. Magnolia odebrała 
telefon dopiero po piątym dzwonku. 

WESELE MARZEŃ 27 

- Przepraszam - wydyszała Maggie w słuchawkę. - Mu-

siałam się zająć dziećmi. 

Rozmawiały przez chwilę o dzieciach Magnolii, potem 

o szkole, aż w końcu starsza siostra uznała, że pora przejść 

do konkretów. 

- No dobrze, Genie - powiedziała. - Gadaj, o co chodzi. 
- Nie wiem, czy powinnam w ogóle o tym mówić - za-

wahała się Genie. 

- Pewnie znowu widziałaś Willa w telewizji - zgadywała 

siostra. - Myślałam, że masz to już za sobą. 

Genie nigdy nie włączała telewizora, jeśli wiedziała, że 

tego dnia są mecze. Jednak mimo wszystko co jakiś czas 
przypadkiem trafiała na Willa w reklamówce lub wiadomo-

ściach sportowych. Zwykle później dzwoniła do siostry. 

- Przecież wiesz, że byłam w nim zakochana, Maggie. 

Chodziliśmy ze sobą przez siedem lat. Nie mogę o nim tak od 

razu zapomnieć. 

Od razu pewnie nie, ale po spotkaniu z Alexem było to 

całkiem możliwe. Genie dopiero teraz zaczęła sobie zdawać 
z tego sprawę. 

- Możesz, możesz - głos siostry dziwnie współgrał z jej 

myślami. 

- Wiesz, dzwonię jednak z innego powodu. Otóż spotka-

łam dzisiaj Alexa Daltona. 

- Kogo? Czy to ktoś ze szkoły? 
- Nie. Pamiętasz, przyjeżdżał na wakacje do Grandee? 

Uczył mnie nawet matematyki. 

- Aa, ten pryszczaty chudzielec - przypomniała sobie 

Maggie. - No i co z nim? 

- Nic. Po prostu był u mnie i... i chciałam go pocałować! 

- wybuchnęła Genie. 

28 WESELE MARZEŃ 

- No to trzeba było. Zrobiłabyś dobry uczynek. Ten chło-

pak nie może być chyba zbyt wybredny. 

- Po pierwsze to już nie chłopak, a mężczyzna. Policz, ile 

lat minęło. A po drugie, obawiam się, że ma panienek do 

wyboru i do koloru. 

Po drugiej stronie zapanowało milczenie. 

- Ten Alex musiał się chyba bardzo zmienić, co? - spytała 

w końcu Magnolia. 

- Bardzo - przyznała Genie. - Szkoda, że go nie widziałaś 

w skórze i na motocyklu. 

- Zaraz, zaraz, czy to taki wspaniały blondyn na motocy-

klu Yankee? 

- On pracuje dla Yankee Motorworks. 
- I to był Alex Dalton? 
- Właśnie. Gdzie go widziałaś? 
- Na stacji benzynowej - odparła Maggie. - Tak się na 

niego zapatrzyłam, że omal nie wpadłam na dystrybutor. 

Genie roześmiała się. 
- Proszę, proszę. Takie słowa słyszę z ust szczęśliwej mę-

żatki. 

Jednak siostra nie zwróciła uwagi na te kpiny. 
- Nie mogę uwierzyć, że wypuściłaś go z domu przed 

śniadaniem - powiedziała. - Trzeba było zatrzymać go siłą, 
a potem uwieść na dywanie przed kominkiem, I co, chciał cię 

pocałować? 

Genie westchnęła. Wizja nakreślona przez siostrę była aż 

nazbyt pociągająca. 

- To chyba miał być żart albo coś w tym rodzaju - odpar-

ła. - Udawał, że chce to zrobić, ale potem się wycofał. Po raz 
pierwszy czułam, że mam na to ochotę. To znaczy, po raz 
pierwszy od czasu rozstania z Willem - dodała po chwili. 

WESELE MARZEŃ 

2 9 

- Już najwyższa pora - powiedziała stanowczo Maggie. 

- Tylko gdyby do czegoś między wami doszło, pamiętaj, żeby 

się zabezpieczyć. I, na miłość boską, kup sobie jakieś normal-

ne ubrania. Tylko nie wkładaj tego brązowego swetra z sza-

lowym kołnierzem. 

Genie pogładziła przód swojego najwygodniejszego 

swetra. 

- Właśnie ten miałam na sobie - powiedziała, myśląc, że 

się za chwilę rozpłacze. 

- Jezus Maria! 
- Chciałam go pocałować - ciągnęła. - To dziwne 

uczucie. 

- Normalne uczucie - powiedziała Magnolia. - Jednak 

nie każdy ma ochotę całować się z dziewicą we włóczkowej 
zbroi. 

- Nie ma pani dziś dodatkowych zajęć, panno Hill? 

Genie już chciała odpowiedzieć, że nie, kiedy nagle przy-

pomniała sobie, skąd zna ten głos. Natychmiast odwróciła się 

od tablicy i spojrzała w stronę drzwi. Z trudem udało jej się 
opanować. 

- Nie, jestem wolna. 
- Żadnych chłopaków z balonami z wodą? 

Położyła gąbkę przy tablicy i starała się schować za katedrą, 

Do licha, po co włożyła dziś tę starą garsonkę? I dlaczego ten 
facet pojawia się w najmniej spodziewanych momentach? 

- Czym mogę panu służyć? 

Podszedł bliżej i jej wysiłki, zmierzające do tego, żeby 

ukryć powyciąganą spódnicę, spaliły na panewce. 

- Grandee mówiła mi, że zajmujesz się jej urodzinowymi 

dekoracjami. 

30 WESELE MARZEŃ 

- Tak. Zamówiłam już balony i świeże kwiaty. Część 

ozdób możemy zrobić w szkole na zajęciach z plastyki, tak 
że przygotowania są w pełnym toku. 

- Nie o to chodzi - przerwał jej. - Chciałem zmienić 

miejsce uroczystości. 

Genie rozłożyła ręce. 

- Ale już wszystko zostało zaplanowane. Klub Kobiet 

zgodził się wynająć dużą salę. 

- I tak się wszyscy w niej nie zmieszczą. 
- Dlatego część stolików ustawimy na zewnątrz - powie-

działa, krzyżując ramiona na piersi. - Będą też oddzielne stoły 
dla prasy. 

- Prasa lubi być w centrum wydarzeń. 
- Co wobec tego mamy zrobić? 
- Nic. Już wynająłem Roseleigh. 

Posiadłość Roseleigh znajdowała się osiem kilometrów za 

miasteczkiem. Była własnością prywatną, ale wspaniałą salę 

balową wynajmowano co jakiś czas na śluby albo ekipom 

filmowym. Genie była tam raz i zawsze marzyła o tym, żeby 
brać ślub właśnie w takim miejscu. 

- Obawiam się, że nie mamy tyle pieniędzy - zaczęła, ale 

Alex znowu jej przerwał. 

- Wynająłem tę salę za własne pieniądze - powiedział. 

- To część mojego prezentu. Poza tym pokryję wydatki zwią-

zane z dodatkowymi ozdobami albo wynajmę kogoś, gdybyś 
nie dawała sobie rady. 

Dekorator wnętrz z pewnością zrobiłby to lepiej, chociaż 

wszyscy w miasteczku mówili, że Genie ma świetny gust 
i doskonale sobie ze wszystkim radzi. 

- Sama nie wiem - bąknęła. - Chciałabym, żeby uroczy-

stość wypadła jak najlepiej. 

WESELE MARZEŃ 31 

Alex uśmiechnął się, chcąc dodać jej otuchy. 

- Może po prostu pojedziemy tam i obejrzysz wszystko 

na miejscu? - zaproponował. 

Genie rozejrzała się bezradnie dokoła. Miała olbrzymią 

ochotę jeszcze raz zobaczyć Roseleigh. Zawsze o tym marzy-
ła. Z drugiej strony może właśnie dlatego nie powinna tam 

jechać. Spojrzała jeszcze na kartkówki, które musiała spraw-

dzić na jutro. 

- To jak? - kusił Alex. 
- Dobrze. 

Znajdzie czas wieczorem, żeby sprawdzić tych kilkanaście 

prac. 

- Wobec tego musisz pójść do domu i włożyć jakieś 

dżinsy. 

Pomyślała o obcisłych dżinsach Alexa i doszła do wnio-

sku, że jest to jakaś zawoalowana erotyczna propozycja, 

- Dżinsy? Dlaczego dżinsy? - spytała surowo. 
- Ponieważ nie możesz jechać w spódnicy na motocyklu. 

- Na motocyklu?! 

ROZDZIAŁ TRZECI 

Genie nigdy nie jechała motocyklem. Bała się nawet po-

myśleć o tym, że nic jej nie będzie chronić przy ewentualnym 
zderzeniu. Jednak okazało się, że wszystko to nic nie znaczy 
w porównaniu z samą bliskością Alexa. 

Początkowo przylgnęła do niego instynktownie, w nadziei 

że ją osłoni przed niebezpieczeństwem. Było jej nawet przy-

jemnie. Dopiero po chwili zrozumiała, na jaką próbę wysta-

wiła swoje zmysły. Każdy ruch Alexa wzbudzał w niej jakieś 

nieznane wibracje. 

Jechali szybko i wkrótce dotarli do wysadzanego dębami 

traktu wiodącego do Roseleigh. Jednak Genie nawet tego nie 

zauważyła. W tym momencie była jedynie kłębowiskiem nie 
spełnionych pragnień i pożądań. 

Alex zatrzymał motor i pomógł jej zdjąć kask. Kiedy to się 

stało, uświadomiła sobie, że na pewno ma wszystko wypisane 
na twarzy, Alex uśmiechnął się do niej. 

- No i jak ci się podobało? 

Bardzo. Nawet za bardzo. Ale, oczywiście, nie miała za-

miaru o tym mówić. 

- Może być. 
- Może być? - Spojrzał na nią ze zdziwieniem. 
- Motor nie jest chyba zbyt bezpieczny, prawda? 

Alex położył oba kaski na przednim siedzeniu, a potem 

potarł z namysłem brodę. 

WESELE MARZEŃ 

3 3 

- To był twój pierwszy raz? - spytał. 
Zabrzmiało to bardzo dwuznacznie, ale uznała, że chodzi 

mu jedynie o jazdę motocyklem. 

- Tak. 

Pokiwał głową. 

- Świetnie. Więc po prostu masz to we krwi - stwierdził. 

- Cały czas byłaś ze mną. 

Genie spojrzała na niego ze zdziwieniem. 

- A gdzie niby miałam być? - spytała. - Nie sądzisz chy-

ba, że próbowałabym zeskoczyć po drodze z siodełka? Nie 

jestem przecież wariatką. 

Alex wybuchnął śmiechem, jakby opowiedziała jakiś do-

bry kawał. 

- Więc masz jednak poczucie humoru. - Następnie jego 

wzrok padł na pełne powagi oblicze Genie. - Chciałem powie-
dzieć, że nie walczyłaś ze mną ani z motorem, tylko poddawałaś 

się rytmowi jazdy. To czuło się zwłaszcza na zakrętach. 

Skinęła głową na znak, że rozumie. 
Ciekawe, ile dziewczyn woził wcześniej tym motorem? Tym, 

albo jakimś innym. I czy wszystkie tuliły się do niego tak jak 
ona? Czy we wszystkich wzbudzał podobne pożądanie? 

- Wejdziemy? - spytał, wskazując schody prowadzące do 

wnętrza rezydencji okolonej greckimi kolumnami. 

Weszli na ganek i rozejrzeli się dokoła. Wypielęgnowane 

trawniki aż lśniły soczystą zielenią. Gdzieś w tle, za drzewa-
mi, majaczyły szczyty Appalachów. 

Po chwili drzwi przeszklonej werandy otworzyły się i jakaś 

kobieta zaprosiła ich do wnętrza. Genie rozejrzała się z po-
dziwem dokoła. Wiklinowe meble i kanapy w kwieciste wzo-
ry wskazywały na dobry gust gospodarzy. 

Alex był tu chyba wcześniej, ponieważ służąca znała jego 

34 WESELE MARZEŃ 

nazwisko. Przywitał się z nią, a ona następnie zaprowadziła 
ich do sali balowej. 

- I jak ci się tutaj podoba? - spytał, rozglądając się dokoła. 

Spojrzała na zdobienia, złote ramy luster, draperie i wypo-

lerowane posadzki. Raz jeszcze pomyślała, że jej ręcznie wy-

konane ozdoby nie będą pasować do tak wspaniałej sali. Tak 

jak spokojna, cicha kobieta nie pasuje do zawodowego spor-

towca. 

- Tu jest cudownie, ale... 
- Ale? - podchwycił. 
- Wydaje mi się, ze w Klubie Kobiet panuje milsza i ser-

deczniejsza atmosfera - powiedziała po namyśle. 

I nie wiążą się z nim żadne marzenia. Nigdy nie chciała 

brać tam ślubu z Willem. 

- Ta sala jest teraz pusta. Będzie wyglądała inaczej, kiedy 

ustawimy tu stoły. 

Tak, z białymi obrusami, srebrną zastawą i chińską porce-

laną. Genie znała to aż nazbyt dobrze. 

- Nawet wówczas będzie tu trochę... - szukała odpowied -

niego słowa- ...sztywno. Wszystkie ważniejsze uroczystości 
w miasteczku odbywają się w Klubie Kobiet. I ludzie się do 
tego przyzwyczaili. 

- Zdaje się, że często odbywają się tu wesela? 

Skinęła głową. 

- Wesela tak, ale przecież chodzi o urodziny. Jak na taką 

imprezę jest tutaj zbyt elegancko. 

Alex położył dłonie na biodrach. 
- Tak uważasz? No cóż, dziękuję za opinię. 
- Poza tym Roseleigh jest za daleko - ciągnęła. - Ludzie 

woleliby przyjść pieszo. Zwłaszcza starsze osoby, które nie 

lubią jeździć po zmroku. 

WESELE MARZEŃ 35 

Skinął głową. 

- Wynająłem autobusy, które przywiozą i odwiozą część 

gości. 

Miał odpowiedź na wszystko. Jednak Genie nie była w sta-

nie tego docenić. Prawdopodobnie dlatego, że nie lubiła ni-

czego zmieniać w ostatniej chwili. Wiedziała z doświadcze-

nia, że zawsze jest z tym sporo kłopotów i praktycznie tylko 

jedna osoba ma wówczas powody do zadowolenia. Ta, która 

dokonała zmiany. 

- No dobrze - głos Alexa wdarł się w jej myśli - postaw-

my sprawę jasno. Poradzisz sobie z dekoracjami czy mam 
kogoś wynająć? 

- A co z Grandee? Nie sądzisz, że ona też powinna mieć 

coś do powiedzenia w tej sprawie? - spytała, chcąc odwlec 
ostateczną decyzję. 

- Rozmawiałem na ten temat z paroma osobami i uważa-

ją one, że to świetny pomysł - odparł Alex. - Nie chcę jesz-

cze mówić Grandee, żeby nie zepsuć niespodzianki. Poza 

tym, do licha, przecież ją znam! Wiem, że sprawi jej to przy-

jemność. 

Genie westchnęła ponuro. 

- Wygląda na to, że zjadłeś wszystkie rozumy. 
Alex spojrzał na nią jak na natrętną muchę albo jakiegoś 

innego dokuczliwego owada. 

- Właśnie tutaj, w Roseleigh, poznała mojego pradziada, 

a swojego męża. 

- Och, nie wiedziałam o tym. - Genie była naprawdę za-

skoczona. - No cóż, wobec tego, może to rzeczywiście dobry 

pomysł. 

- A więc odpowiesz na moje pytanie? 

Chciała jeszcze zapytać, na jakie, żeby chociaż trochę prze-

36 WESELE MARZEŃ 

ciągnąć całą sprawę, jednak Alex patrzył na nią tak groźnie, 
że zrezygnowała. 

Nie miała jednak zamiaru niweczyć pracy tylu osób. Gdy-

by chodziło tylko o nią, to pal licho. Ale przy dekoracjach 

pracowali również jej uczniowie. Poczują się zawiedzeni, kie-

dy okaże się, że ich trud poszedł na marne. Dekoracje stano-
wiły dar mieszkańców Wiley dla Grandee i dlatego postano-
wiła, że z nich nie zrezygnuje. Choćby nawet miało to dopro-
wadzić zawodowego dekoratora do apopleksji. 

Raz jeszcze rozejrzała się dokoła. Pastelowe ściany trzeba 

będzie ożywić kolorowymi akcentami. Należy postarać się 
o trochę więcej balonów i dużo, dużo kwiatów. Znacznie wię-
cej niż do Klubu Kobiet. 

- Dobrze. Zajmę się tym - powiedziała. 

Alex odetchnął z ulgą. 

- Bardzo się cieszę. 

Alex gratulował sobie udanego pomysłu. Od początku 

wydawało mu się, że Genie znacznie lepiej będzie wyglą-
dać w dżinsach niż w powyciąganej spódniczce i swetrze 
czy garsonce. A później, kiedy poczuł ją przy sobie w cza-

sie jazdy, stwierdził, że jeszcze lepiej prezentowałaby się 

nago. 

Teraz trzeba jeszcze ją zmusić, żeby rozpuściła włosy. 

Tylko jakiego podstępu użyć? 

Zgodziła się w końcu ozdobić salę, ale wciąż nie była 

przekonana do pomysłu urządzenia urodzin Grandee właśnie 
w Roseleigh. Ciekawe, dlaczego? Alex nie miał o tym naj-
mniejszego pojęcia. 

Genie obejrzała jeszcze salę, starając się zapamiętać wszy-

stkie szczegóły, a następnie powiedziała, że mogą wracać. 

WESELE MARZEŃ 37 

Tym razem odsunęła się od niego. Chciał nawet zatrzymać się 
i powiedzieć, żeby się nie wygłupiała, ale kiedy motor pod -
skoczył na jakimś wyboju, sama przylgnęła do niego. 

Poczuł jej dotyk. Było to przyjemne, ale też niepokojące 

uczucie. Zaczął sobie wyobrażać, jak to by było mieć ją przed 
sobą na motorze i wtulać twarz w jej włosy... I nagle omal 
nie wylądował w rowie. 

Nie, musi myśleć o czymś innym, jeśli chce bezpiecznie 

dowieźć ją do domu. 

Zaczął wspominać swoje ostatnie wakacje w Wiley. To 

właśnie wtedy uczył Genie. Wspomnienie tych wakacji sta-
nęło przed nim jak żywe. 

Któregoś dnia, po lekcjach, pani Hill zaprosiła go na uro-

dziny córki. Alex przyjął to z radością. Skończył więc kore-

petycje nieco wcześniej i pobiegł do domu, żeby sprawdzić, 

czy mama zapakowała mu jakieś odświętne ubranie. Mniej 

więcej w połowie drogi przyszło mu do głowy, że dobrze by 
było zapytać panią Hill, co kupić Genie. Może udałoby mu 

się wówczas zdystansować Willa. 

Kiedy wrócił pod ich dom, zza drzwi dobiegły do niego 

podniesione głosy. Zawahał się, czy wejść, a wtedy usłyszał 

głos matki Genie: 

- Myślałam, że to dobry pomysł. Jest przecież w waszym 

wieku. 

Alex cofnął się nieco, ale nie przestał słuchać. Instynktow-

nie wyczuł, że chodzi o niego. 

- Ależ mamo! Jak mogłaś mi to zrobić! Zepsułaś mi uro-

dziny! 

Głos pani Hill był wyraźny i stanowczy: 

- Nie przesadzaj. Inne dzieciaki mogą go przecież polu-

bić, kiedy lepiej go poznają. 

3 8 

WESELE MARZEŃ 

- Tak, już to widzę! - Genie mówiła drżącym z gniewu 

głosem. 

- Odniosłam wrażenie, że nieźle wam idą te korepetycje. 
- O, to co innego. On świetnie zna się na matematyce. 

I chyba nawet ją lubi. To już naprawdę głupota! Ale wiesz, to 
głupek! Zwyczajny głupek! Wszyscy tak mówią. 

- Ależ Eugenio... - zaczęła wykład pani Hill. 
Alex nie słuchał jej wywodów. To, co usłyszał, wystarczy-

ło mu aż nadto. Wiele dałby, żeby móc się teraz przenieść 
w czasie i pocieszyć tego chłopaka, którym był niegdyś. Po-
wiedziałby mu, żeby się nie przejmował. Że Genie zapłaci 
kiedyś za swoje kpiny. Że będzie go kiedyś błagać o to, o co 
on nie miał kiedyś śmiałości jej poprosić. 

Droga powrotna była dla niej jeszcze gorsza niż jazda do 

Roseleigh. Zaczęło się już ściemniać, a Genie jeszcze mocniej 
przytulała się do siedzącego przed nią mężczyzny. Co gorsza, 
w pełni zdawała sobie sprawę z tego, że nie jest to w porząd -

ku. O ile droga do Roseleigh wydawała jej się krótka, o tyle 
powrót dłużył się w nieskończoność. 

W końcu Alex zatrzymał motor. Genie zsunęła się z sio-

dełka i czując, że nogi ma jak z waty, stanęła niepewnie na 

ziemi. Cieszyła się, że nareszcie może nieco odsunąć się od 
Alexa. 

Dopiero po chwili zauważyła, że nie podjechali pod jej 

dom, ale pod jedyną restaurację w miasteczku. Spojrzała py-
tająco na Alexa. 

- Myślałem, że zjemy razem kolację - powiedział. - Po-

tem cię odwiozę. 

Genie potrząsnęła głową. 

- Nic z tego. Mam jeszcze sporo pracy w domu - stwier-

WESELE MARZEŃ 39 

dziła. - Poza tym odnoszę wrażenie, że zaniedbujesz trochę 
swoją rodzinę. 

- Odwiozę cię od razu po kolacji - powiedział, zostawia-

jąc bez komentarza uwagę dotyczącą rodziny. - W ten sposób 

i tak zaoszczędzisz sporo czasu. 

Zastanawiała się przez chwilę. Nic nie można było zarzucić 

logice tego argumentu. Jeśli nawet zdecyduje się na zjedzenie 

jakiejś obrzydliwej potrawy z puszki, to i tak straci czas na 

zmywanie. 

Skinęła więc głową i oboje weszli do środka. Już w progu 

okazało się, że zapomniała o jednym. Mianowicie o ciekawskich 
spojrzeniach, zarówno obsługi lokalu, jak i zgromadzonych tutaj 
gości. Wiley to małe miasteczko. Wszyscy w okolicy się znali. 

Już jutro pewnie pojawią się plotki na ich temat. 

Genie postanowiła nic sobie z tego nie robić. W końcu nie 

miała innego wyjścia. Zajęła wskazane jej miejsce w loży, 
ukłoniwszy się uprzednio co najmniej kilku osobom, i sięg-
nęła po kartę. 

W czasie kolacji rozmawiali o szkole. Alex wypytywał 

zwłaszcza o Joeya i Paula. 

- Zdaje się, że lubisz swój zawód - stwierdził w końcu ze 

zdziwieniem. 

- Jasne. A ty? Lubisz swój? 
- Uwielbiam - odparł. - Tyle że ciągle jestem zajęty. 

- A co robisz? Zdaje się, że mówiłeś coś o wynajmowaniu 

firm reklamowych? 

Alex uśmiechnął się. 

- Tym też się zajmuję. W ogóle można powiedzieć, że 

podejmuję różne decyzje. 

Genie spojrzała na niego z podziwem. 

- Jesteś więc kierownikiem? 

40 WESELE MARZEŃ 

Znowu uśmiech. 

- Nie, raczej dyrektorem. Jednym z trzech dyrektorów -

poprawił się. - I jednocześnie członkiem - założycielem. 

Szczęśliwie nie miała nic w ustach, bo z całą pewnością 

by się zadławiła. 

- Nie wydaje ci się, że „członek" to brzmi dumnie? - rzu -

cił żartobliwie Alex. 

- Dobry Boże! Nigdy nie jadłam kolacji z żadnym dyre-

ktorem! 

- A ja nigdy nawet nie rozmawiałem z nauczycielką- wy-

znał. 

Na pewno jednak rozmawiał z kobietami. Z wieloma ko-

bietami. Nie tylko rozmawiał, ale też jadał kolacje. A nawet 
śniadania. Genie nie miała co do tego żadnych wątpliwości. 

Nie wiedziała, co powiedzieć, ale ktoś nagle wybawił ją 

z opresji. Jakiś mężczyzna podszedł do nich i zaczął się przy-
glądać Alexowi. Dopiero po chwili go poznała. To był Skip 
Evans, jeden ze starych kumpli Willa. 

- Cześć, Skip - powiedziała, siląc się na swobodny ton. 

- Pamiętasz Alexa Daltona? Przyjeżdżał tutaj na wakacje. 

Powinna była powiedzieć „Pryszcza", ponieważ tak go 

kiedyś nazywali. Mimo to Skip zorientował się, o kogo cho -

dzi. Jeszcze przez chwilę przyglądał się Alexowi, a następnie 

pokiwał głową. 

- Więc to jednak prawda - mruknął do siebie. - Myśla-

łem, że Casey mnie nabiera. 

- Miło cię znów widzieć, Skip - powiedział Alex na pozór 

uprzejmym głosem. Wiele jednak wskazywało na to, że wcale 
nie jest mu milo. 

- Pewnie przyjechałeś na fetę Grandee - domyślił się 

Skip. 

WESELE MARZEŃ 41 

- Tak. 
- Skip, zupa ci wystygnie! - krzyknęła Casey z odległego 

zakątka sali. 

Evans obejrzał się za siebie. 

- No tak, zdaje się, że muszę iść - powiedział z roztarg-

nieniem. - Pewnie się jeszcze spotkamy. Może nawet w wię-
kszym gronie. 

Alex skinął tylko głową na pożegnanie. 
- Wygląda na to, że wielu z was mieszka wciąż w Wiley 

- zauważył. 

Genie potwierdziła. Zrobiło się jej jednocześnie przykro, 

że Alex używa słowa: „was". Ale przecież nigdy nie był 
częścią ich paczki. Ona też mogła zachowywać się lepiej. 
Nigdy go, co prawda, nie obraziła, ale też nie starała się być 
dla niego miła. 

- Tak, to prawda. Zwłaszcza chłopcy. Parę dziewczyn wy-

szło za maż i wyjechało do sąsiednich miasteczek. 

- A Will? 

Genie zamarła. Jak zawsze, kiedy ktoś pytał ją o byłego 

narzeczonego. 

- Co prawda wyjechał, ale ojciec liczy na to, że wróci 

- odparła. - Chciałby mu przekazać swoją stację benzynową. 

- Myślisz, że zechce wrócić? 
W innej sytuacji próbowałaby zmienić temat albo odpo-

wiedziałaby, że ją to nie obchodzi, ale tym razem jakoś udało 

jej się przezwyciężyć opory i zaczęła mówić. 

- Raczej nie. Wspominał kiedyś, że chciałby zostać trene-

rem albo sprawozdawcą sportowym. 

- To pewnie za jakiś czas. Na razie ma przed sobą długą 

karierę. 

- Znasz się na futbolu? - spytała ze zdziwieniem. 

42 WESELE MARZEŃ 

- Nie. Rzadko oglądam mecze. Jednak od dawna wiedzia-

łem, że Will będzie świetnym zawodnikiem. - Moment wa-

hania. - Trzeba było widzieć, jak rzucał balonami z wodą. 
Nigdy nie chybiał celu. 

Nigdy nie słyszała, żeby Will przyjaźnił się z Alexem. Ten 

wieczór był dla niej pasmem niespodzianek. 

- Rzucaliście razem balony z wodą? 
- Och, razem to za dużo powiedziane - odparł. - Ja zwy-

kle byłem celem. 

Nastąpiła długa, nieprzyjemna cisza. Genie po prostu nie 

wiedziała, co powiedzieć. Nareszcie zrozumiała, dlaczego 
Alex zareagował tak ostro na wybryk Joeya. Wolałaby jednak 
pozostawać dalej w nieświadomości. 

- Widujecie się jeszcze? - spytał Alex po chwili. 

Genie drgnęła. 
- Dlaczego pytasz? Chciałbyś, żebym załatwiła ci bilety 

na mecz? 

Często stykała się z tego rodzaju prośbami. Ludzie myśleli, 

że skoro są zaręczeni, może prosić Willa o wszystko. 

Alex pokręcił przecząco głową. Odsunął filiżankę z resztką 

kawy, a następnie położył rękę na jej dłoni. Genie nie miała 
dość siły, żeby ją cofnąć. 

- Przede wszystkim chciałbym się dowiedzieć, dlaczego 

nie jesteście razem i co was teraz łączy - powiedział. - Nie 
dlatego, żebym interesował się Willem, Po prostu chcę wie-
dzieć jak najwięcej o tobie. 

Czy naprawdę? Nie byli nawet przyjaciółmi. Trudno przy-

puszczać, żeby się o nią tak troszczył. 

- Dlaczego? - spytała, cofając dłoń. Żeby to jakoś uzasad -

nić, sięgnęła po serwetkę spoczywającą na kolanach i zaczęła 

ją zwijać. 

WESELE MARZEŃ 

4 3 

- Ponieważ mi się podobasz - padła odpowiedź. - Uwa-

żam, że jesteś bardzo atrakcyjna. 

Atrakcyjna? Czy rzeczywiście tak myślał, czy też powtarzał 

to wszystkim kobietom? Gdyby rzeczywiście mu się podobała, 
na pewno by ją pocałował wczoraj wieczorem. Chyba nudził się 

w Wiley i starał się jakoś wypełnić sobie czas. 

- Masz teraz urlop? 

Skinął głową. 

- Czy to coś złego? 

Chciała odpowiedzieć, że nie, i poprosić, żeby jeszcze raz 

wziął ją za rękę. Jego dotyk był delikatny, a jednocześnie 
władczy. Nikt jej tak nie dotykał. Will był przy nim strasznym 
brutalem. 

- Nie. Po prostu nie interesują mnie związki na kilka dni. 

Lub nocy - dodała po chwili. 

- A co cię interesuje? 

Bezpośredniość tego pytania całkiem zbiła ją z tropu. Za-

wsze wydawało jej się, że będzie mieszkać w Wiley z mężem 
i dziećmi, w domku podobnym do tego, który zajmowała 
obecnie. Od kiedy jednak wróciła, starała się nie myśleć 
o przyszłości. Jej ambicje ograniczały się do przeżyciu paru 
najbliższych dni i terminowego poprawienia klasówek. 

Genie spojrzała na pustą filiżankę. 

- Sama nie wiem - odparła. 

Spojrzała na Alexa. Na jego czole pojawiły się zmarszczki, 

które znikły, kiedy tylko poczuł na sobie jej wzrok. Znowu 

uśmiechał się do niej uwodzicielsko. 

- Więc skąd wiesz, że nie interesują cię takie przelotne 

związki? 

Poczuła, że zabrakło jej słów. Nigdy nie słyszała tak bez-

czelnego pytania. 

4 4 

WESELE MARZEŃ 

- Nigdy nic nie wiadomo - ciągnął Alex, tak spokojnie, 

jakby omawiał kwestie związane z planowaniem wakacji albo 

wizytą u sąsiadów. - Zawsze lepiej zdecydować się na taki 
związek z kimś obcym, kto potem odjedzie. 

Genie spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami. Nie, 

nie żartował. Miał raczej minę biznesmena, który proponuje 

jej dobry interes. Ciekawe, czy wiedział, że zwycięstwo jest 

tak blisko? 

Genie pokręciła głową. 

- Nic z tego, Alex. 
Znowu dotknął jej dłoni. Poczuła ciepło jego palców na 

skórze. 

- Zastanów się dobrze. 
- Przyznaję, że to miło być kuszoną, ale naprawdę: nie 

- powiedziała Genie. - Chodźmy już. 

Alex nie protestował. Zapłacił Casey czekiem i podążył do 

wyjścia. Genie już była na zewnątrz. Na widok motoru po-

czuła silne mrowienie po wewnętrznej stronie ud. Nie było to 

nieprzyjemne. Wręcz przeciwnie. Zburzyło jednak wewnętrz-
ną równowagę, którą osiągnęła zaledwie parę chwil temu. 

Alex wziął ją pod rękę i podprowadził do maszyny. Pomy-

ślała, że stąd do jej domu jest zaledwie półtora kilometra, 
i zawahała się. Podał jej kask, a ona zaczęła go nakładać. Nie 

było to tak trudne, jak jej się początkowo wydawało. 

Mrowienie po wewnętrznej stronie ud stało się nie do 

zniesienia. Uspokoiło się dopiero, kiedy znowu przylgnęła do 
Alexa. Co z tego, kiedy teraz do głosu doszły jej wzburzone 
zmysły. 

Jazda trwała bardzo krótko. Alex zatrzymał się przed jej 

gankiem i pomógł Genie zsiąść z motoru, W oknach sąsied -
nich domów paliły się światła. Ciekawe, co powiedzieliby ci 

WESELE MARZEŃ 45 

wszyscy życzliwi, mili ludzie, gdyby rano zobaczyli ten motor 

przed jej domem? Co pomyślałby sobie Alex, gdyby popro-

siła, żeby wstawił swój pojazd do środka? 

Nie, to jasne, że nie może tutaj zostać. Wyciągnęła przed 

siebie rękę i uśmiechnęła się. 

- Dziękuję za wspaniałą kolację - powiedziała. 

Alex pokręcił głową. 

- Nic z tego. Wcale nie mam zamiaru odjeżdżać. Idę 

z tobą. 

ROZDZIAŁ CZWARTY 

- Mówiłam przecież, że mam jeszcze sporo pracy. 

Alex położył dłoń na jej ramieniu. 

- Te klasówki mogą poczekać jeszcze parę minut - stwier-

dził autorytatywnie. 

- Parę minut? - zdziwiła się. - Wobec tego: słucham. 

Genie przystanęła i odwróciła się w stronę Alexa. Czyżby 

chciał jej coś jeszcze powiedzieć? Kiedy jednak zobaczyła 
wyraz jego twarzy w słabym świetle ulicznych latarni, zrozu -
miała, że nie o to chodzi. Nawet w półmroku łatwo było z niej 
wyczytać, że pragnie ją pocałować. 

Może znowu powstrzyma się w ostatniej chwili, pomyśla-

ła. Nie miała już siły, żeby mu się opierać. Zwłaszcza po tej 
ostatniej jeździe. 

Przygarnął ją do siebie i poczuła bijące od niego ciepło. 

Było jej z nim wspaniale. Alex jedną dłonią podniósł nieco 
w górę brodę Genie i spojrzał w oczy. Wyglądało na to, że 
czeka na zachętę. 

Widocznie wykonała jakiś ruch, gdyż Alex pochylił się 

i jego wargi musnęły delikatnie jej usta. Westchnęła żałośnie. 
Powinna zaprotestować. Chciała jednak prosić, żeby się od 
niej nie odsuwał. 

Również ten sygnał został właściwie odebrany. Alex przy-

warł mocno do jej półotwartych warg. Poczuła, że jest jej 

wspaniale. Jakby ktoś nagle przeniósł ją do czasów młodości 

WESELE MARZEŃ 47 

i pozwolił cieszyć się jej pełnią. Przylgnęła do Alexa i nie 

myślała o niczym. Wiedziała tylko, że bardzo go pragnie. 
Jednak Ałex wycofał się nagle, a ona znowu nie mogła po-
wstrzymać jęku rozczarowania. Wciąż trzymał ją w obję-
ciach. Czuła ciepło jego ciała i słyszała skrzypienie czarnej 
skóry, kiedy mocniej ją obejmował. Dopiero po chwili puścił 

ją i odsunął się. 

- Alex! - wyrwało jej się. 
Czuła się wspaniale i chyba powinna go spytać, czy jemu 

też było z nią tak dobrze. 

- Przyjmuję wyłącznie zaproszenie na kawę i śniadanie 

- powiedział, kładąc nacisk na „i". 

Nagle posmutniała i spuściła wzrok. 

- Chciałam tylko powiedzieć ci: „dobranoc". 
- Dobranoc - odparł i odwrócił się w stronę ulicy. 
Nie chciała czekać, aż odjedzie. Nie potrafiła. Drżący-

mi rękami otworzyła drzwi i weszła do środka. Następnie 
oparła się o ścianę plecami i nasłuchiwała. Nie trwało to dłu -
go. Po chwili usłyszała ryk motoru, który powoli zaczął cich-

nąć. 

Dopiero teraz zapaliła światło i pobiegła na górę. Otworzy-

ła drzwi do sypialni i rozejrzała się dokoła. Chciała spojrzeć 

na wszystko oczami Alexa. Ten pokój niewątpliwie należał 
do kobiety, chociaż trudno było domyślić się jej wieku. Jedy -

nie kilka kosmetyków stojących na toaletce wskazywało, że 
nie musi ona być staruszką. 

Genie spojrzała na łóżko i obrzuciła wzrokiem wszystkie 

poduchy i poduszeczki, które na nim poukładała. Poczuła, że 
łzy ciekną jej po policzkach. Nawet z tym całym kramem 
łóżko wydawało jej się dzisiaj dziwnie puste. 

48 WESELE MARZEŃ 

Alex odłożył słuchawkę głośniej niż należało. Jesse'a nie 

było w domu. A może po prostu nie odbierał telefonów. Dru-

gi kolega, a jednocześnie wspólnik, niedawno się ożenił, 

więc należało przypuszczać, że łatwiej będzie zastać go 

w domu. 

Usłyszał poczwórny sygnał, zanim ktoś odebrał telefon. 

- Tak, słucham - powiedział rozespany, kobiecy głos. 

- Cześć, maleńka. Jak się miewasz? 
- Alex? Zwariowałeś? Wiesz, która godzina? 
Jakoś się wcześniej nad tym nie zastanawiał. Dopiero teraz 

spojrzał na zegarek. 

- No popatrz, już po dwunastej - zdziwił się. - Masz tam 

gdzieś Rorke'ego? 

- Mhm. Zaraz ci go dam. 

Po drugiej stronie rozległo się jakieś posapywanie, 

a następnie usłyszał głos przyjaciela: 

- Jeśli to jakieś głupstwo, to przysięgam, że cię uduszę 

gołymi rękami! 

Sprawa była naprawdę ważna. Zależał od niej spokój jego 

ducha i Alex miał nadzieję, że Rorke to zrozumie. 

- Posłuchaj, chciałem cię zapytać... Wiesz, to dla mnie 

ogromnie ważne... Więc, chciałem zapytać, czy zdarzyło ci 
się pocałować kobietę, ale wiesz, w ubraniu i w ogóle, a po-
tem czuć się tak, jakbyś się z nią kochał? Hm, to znaczy nie 
wiem, czy się jasno wyraziłem. 

Odpowiedział mu śmiech Rorke'ego. 

- Najzupełniej. 
- I co? - W tym pytaniu było wszystko: rozpacz, nadzieja, 

wołanie konającego. 

- Owszem, przeżyłem coś takiego. 
- Uff, to dobrze. Bo myślałem, że postradałem zmysły. 

WESELE MARZEŃ 49 

- Zmysły? Zmysły można też postradać. Ale przede wszy­

stkim pożegnaj się z wolnością. 

Alexowi znowu wydawało się, że zwariował. Co ten Rorke 

mu opowiada? 

- Chcesz powiedzieć, że pójdę do więzienia? Za molesto-

wanie? 

- Do jakiego więzienia, idioto?! Chciałem powiedzieć, że 

tylko jedna kobieta wzbudziła we mnie podobne uczucia. 

- O, nie! - jęknął Alex. Doskonale wiedział, o kogo cho-

dzi. - Callie? 

- Właśnie. 

Alex powoli dochodził do siebie. Ożenić się z Genie? Nie, to 

wykluczone. Ta dziewczyna była jedynie cieniem przeszłości, 
a on chciał się na niej zemścić. Tyle, że jego plan nie wypalił. 
Sam poczuł się chyba bardziej wstrząśnięty tym pocałunkiem niż 
Genie. Pewnie dlatego, że wrócił w ten sposób do przeszłości. 

- Alex? Co z tobą? - usłyszał pełen niepokoju głos Ror-

ke'ego. 

- Nic takiego, stary. Nie przejmuj się. Nie mam zamiaru 

się żenić. 

- Wobec tego lepiej uważaj na tę kobietę. 
Uważać na Genie? Na tę szarą, nieciekawą istotę, która 

tylko czasami zachowywała się jak rasowa uwodzicielka? 
Koń by się uśmiał. 

- Dobra, dzięki za ostrzeżenie. 

Rorke roześmiał się. W tle słychać było też protestującą 

Callie. 

- Hej, posłuchaj, Callie chce ci powiedzieć, że małżeń-

stwo wcale nie jest takie złe. - Chwila ciszy. - Ojej! Tylko 

nie po plecach! Oj! Ja zresztą też tak uważam. Słyszysz, też 
tak uważam! Muszę już kończyć. 

50 WESELE MARZEŃ 

Alex usłyszał jeszcze jakieś chichoty, a następnie któreś 

z małżonków odłożyło słuchawkę. Pewnie zadzwonią jutro 
rano, żeby mu podziękować za to, że ich obudził! 

Rorke sprawiał wrażenie człowieka zadowolonego ze swo-

jego małżeństwa. Co prawda ożenił się całkiem niedawno 

i nie miał zbyt wielu doświadczeń, ale te, które zdobył, były 

pozytywne. Zdarzało mu się nawet namawiać kolegów do 
tego, żeby założyli w końcu rodziny. 

Jednak Alex miał zamiar ożenić się dopiero za jakieś dzie-

sięć lat. 

Genie sprawdziła czy nie ma dla niej jakichś wiadomości 

w pokoju nauczycielskim. Na tablicy wisiało ogłoszenie o ze-
braniu rodziców i prośba o uzupełnienie dzienników, a na jej 

stoliku kartka z informacją, że dzwoniła siostra. 

- Cześć, Maggie. Czy coś się stało? 
- O to właśnie ja chciałam cię spytać. Podobno miałaś 

wczoraj randkę z Daltonem. 

- Co takiego?! - obruszyła się Genie. 

- Casey mówiła, że byliście wieczorem w restauracji -

drążyła temat siostra. - Czyżby skłamała? 

- Zjedliśmy razem kolację, ale to nie była żadna randka. 

Cierpliwie opowiedziała siostrze o wyprawie do Rose-

leigh, jak również o powrocie do miasteczka i tym, co się 
stało w restauracji. 

- I co, zaprosiłaś go na noc? - spytała siostra, kiedy usły-

szała o bezczelnej propozycji Alexa. 

- Ależ, Maggie! 

- No to może cię przynajmniej pocałował? - indagowała. 

Nie było sensu kłamać. Genie zawsze była szczera wobec 

siostry i wiedziała, że może liczyć na to samo. Poza tym ktoś 

WESELE MARZEŃ 51 

mógł ich wtedy widzieć i przekazać tę informację innym. 

Wiley było małym miasteczkiem i prędzej czy później Mag-
gie dowiedziałaby się wszystkiego. 

- Cóż, na dobranoc. 
Po drugiej stronie zapanowało krótkie milczenie, poprze-

dzające wybuch entuzjazmu. 

- Hura! Tak się cieszę, staruszko! 
- Czy to już wszystko? - spytała Genie obojętnym tonem. 

- Przerwa się zaraz skończy, a chciałabym jeszcze coś zjeść. 

- Na razie tak, ale oczywiście resztę mi później opowiesz. 

Ze szczegółami! 

Genie odłożyła słuchawkę z ciężkim westchnieniem. Ze 

szczegółami? Nie miała zamiaru zdradzać nikomu, jak się 
czuła, kiedy Alex ją pocałował. A także tego, że chciałaby, 
żeby zrobił to jeszcze raz. 

Alex robił wszystko, żeby się czymś zająć i zapomnieć 

o Genie. Wziął ze sobą notebooka, faks, a także telefon ko-
mórkowy, więc mógł nadrobić zaległości w pracy. Nie star-
czyło mu jednak zapału na długo. 

Po kolacji Grandee pojechała do koleżanek na brydża, zaś 

Alex zaczął się zastanawiać, co zrobić z resztą wieczoru. 
Szczęśliwie kuzyn Donny zaprosił go na bilard do Dixie 
Lounge. Alex przyjął zaprosiny z wdzięcznością, chociaż nig-

dy nie przepadał za Donnym. 

Gdyby nie pojechał do klubu, musiałby zajrzeć do Genie. 

A wtedy z pewnością znowu chciałby ją pocałować. Coś mu 

jednak mówiło, że nie powinien się spieszyć. 

Wsiadł na motor i pojechał powoli przez miasteczko. 

W drodze przypominał sobie lekcje z Genie. Niczego nie-
świadoma, zwilżała wargi koniuszkiem języka, albo przecią-

5 2 

WESELE MARZEŃ 

gała się, prezentując już rozwinięte piersi, a on wpatrywał się 
w nią jak w bóstwo. Było gorąco. Tego lata panowała susza. 
On jednak nie czuł upału i mógł przesiadywać u Hillów ca-
łymi godzinami. To Genie zwykle kończyła lekcje. 

- Chyba już czas trochę rozprostować kości, co, Alex? 

- mówiła do niego, a on gorliwie przytakiwał. 

Zrobiłby wtedy dla niej wszystko. 
Zatrzymał się przed klubem, czy raczej barem, w którym 

ustawiono trzy stoły bilardowe. Kiedy był dzieckiem, wypra-
wy tutaj zawsze miały dla niego coś z podróży do krainy baśni 
i tajemniczości. Poznawał wówczas świat dorosłych. 

Wszedł do środka. Nic się tu nie zmieniło. Nic, poza jego 

odczuciami. Klub był ciemny i zadymiony, czego nie lubił, 
a stara szafa grająca oferowała każdy rodzaj muzyki, pod 
warunkiem, że było to country. 

- Alex! 

Odwrócił się i zobaczył Donny'ego, który machał do nie-

go ze stolików. Przywitał się z kuzynem, a potem uścisnął 
dłoń innym mężczyznom, w których z trudem rozpoznał 
dzieciaki z przeszłości. Wszyscy byli bardzo mili, pytali 
o Yankee Motorworks i o motocykl, którym przyjechał do 
miasteczka. 

- Jasne, że to nie typowy yankee - odpowiadał. - Zrobio-

no go specjalnie na zamówienie. 

Szczęśliwie udało mu się usunąć Genie ze swoich myśli. 

Poczuł się nawet lepiej. Jednak po chwili dostrzegł faceta, 

który obserwował go z ponurą miną. To był Kenny Tucker, 
młodszy brat Willa. 

Kenny wstał ze swego stołka przy barze i podszedł do 

niego. Dopiero teraz było widać, jaki z niego kurdupel. Le-
dwo sięgał Alexowi do ramienia. 

WESELE MARZEŃ 

5 3 

- Słyszałem, że byłeś wczoraj w restauracji z Genie Hill. 

- Mhm. No i co? 

- To niezbyt mądrze z twojej strony - stwierdził Kenny. 

- To dziewczyna mojego brata. 

- Słyszałem, że się rozstali. 
- To prawda, ale tylko na jakiś czas - powiedział Kenny 

z pijackim zacięciem, - Kiedy Will tu wróci, znowu będą 
razem. 

Kenny nie był jeszcze zupełnie pijany, niemniej trudno 

byłoby powiedzieć, że jest trzeźwy. Znajdował się w fazie 
pośredniej, stać go więc było na trzeźwe myślenie i pijackie 
zachowanie, albo, jak kto woli, odwrotnie. 

- Kto ci to powiedział? 

- Will. Kiedy tu był ostatnio. 

Alex pomyślał, że jest całkiem prawdopodobne, że jakiś 

„życzliwy" zadzwonił do Willa i opowiedział o wczorajszym 

wieczorze. Kto wie, może nawet śledził ich i widział, że się 

całowali. 

- A kiedy to było? 
Kenny zmarszczył brwi, usiłując sobie przypomnieć. 
- No, jakiś miesiąc temu - odparł. 
- Szkoda, że nie poinformował o tym Genie. Ona ciągle 

uważa, że to stara historia. 

- Nieważne, co ona uważa - warknął coraz bardziej roz-

gniewany Kenny. - Wszyscy tutaj wiedzą że nie wolno się 
przystawiać do Genie. Mam rację, chłopaki? 

Odpowiedziało mu głuche milczenie. 

- A jak cię nie posłucham, to co będzie? - spytał Alex. 

- Oblejesz mnie wodą? 

- Raczej rozkwaszę ci nos! 
Tym razem cala sala wybuchnęła śmiechem. Trudno było 

5 4 

WESELE MARZEŃ 

sobie nawet wyobrazić, jak Kenny mógłby to zrobić. Alex 
zastanawiał się, czy to on tak urósł, czy też może zawsze był 
wysoki, tylko chodził przygarbiony. 

- Będziesz chyba potrzebował drabiny, żeby to zrobić -

śmiał się Donny. 

- Albo kupić sobie sprężyny, żeby wysoko skakać - za-

wtórował mu któryś z mężczyzn. 

Kenny zacisnął pięści. Alex przez chwilę zastanawiał się, 

co robić, ale po chwili podszedł do niego i poklepał go po 
ramieniu. 

- Dopóki Genie nie zacznie nosić pierścionka zaręczy-

nowego albo obrączki, dopóty będę uważał, że jest wolna, 

jasne? 

Kenny chciał zaprotestować, jednak Alex chwycił go za 

ramię. Uchwyt był na tyle silny, że brat Willa stracił ochotę 
na dalszą polemikę. Wszyscy patrzyli na niego z niechęcią, 

więc zmył się jak niepyszny. 

Wyglądało na to, że Will, chociaż nieobecny, wciąż był tu 

wielką figurą. Alex pomyślał, że mógłby uwieść Genie i jed-

nocześnie sprowokować mężczyzn z miasteczka, żeby prze-
ciwstawili się dawnemu wodzowi. W ten sposób upiekłby 
dwie pieczenie przy jednym ogniu. 

- I co? Gramy dalej? - zapytał z uśmiechem. 

- Psze pani, psze pani, czy dzisiaj są pani urodziny? - za -

częły ją pytać dzieci z klasy. 

Genie spojrzała na nie ze zdziwieniem. 

- Nie. Skąd ten pomysł? 
Nim jednak przebrzmiało to pytanie, ona również zobaczy-

ła posłańca z kwiaciarni, który zdążał w jej stronę z olbrzy-

mim bukietem. 

WESELE MARZEŃ 

5 5 

Genie nie musiała nawet zgadywać, od kogo są te kwiaty. 

Cały wczorajszy dzień spędziła, zastanawiając się, kiedy wre-
szcie Alex da znać o sobie. 

- Dziękuję, dziękuję bardzo - powiedziała, odbierając 

kwiaty na środku korytarza. 

Posłaniec skinął głową i wkrótce wyszedł ze szkoły. Genie 

pomyślała, że skoro Alex przysłał jej kwiaty, również dla 
niego pocałunek był czymś wspaniałym. 

Miała niewielkie doświadczenie erotyczne, choć przez sie-

dem lat była dziewczyną Willa. Oddała mu wszystko i to tylko 
po to, żeby usłyszeć na koniec, że jest kiepska w łóżku. 

Może jednak Will znalazł kogoś, kto potrafił dać mu pra-

wdziwą rozkosz? Czyż kontakty cielesne nie powinny się 

ograniczać do tego, że jest nam po prostu przyjemnie? Genie 
od dawna kryła w sercu żal do Willa. Teraz ów żal zaczął 

ustępować pod wpływem jej własnych doświadczeń. 

- Od kogo? Od kogo? - krzyczały otaczające ją dzieci. 

Dopiero teraz wróciła do rzeczywistości. Sięgnęła po bilecik, 

który znajdował się między kwiatami, i przeczytała go. 

- Ach, to od dobrego znajomego - wyjaśniła. - No a te-

raz, koniec przerwy. Rozpoczynamy lekcję. 

Weszła do klasy, gdzie z trudem powróciła do zaimków 

i przymiotników. Z tym większym, że mniej więcej w po-
łowie lekcji zauważyła Alexa, który stał przed szkołą i zaba-
wiał się rzucaniem w górę i łapaniem wielkiego, czerwonego 

jabłka. 

Skończyła lekcję i zaczęła zbierać zeszyty, które miała po-

prawić. Dzieci wybiegły na korytarz. Tak jak się spodziewała, 
po chwili w klasie pojawił się Alex. 

- Dziękuję za kwiaty - powiedziała. - Są naprawdę 

piękne. 

5 6 

WESELE MARZEŃ 

- To też dla ciebie - stwierdził, podając jej jabłko. - Żeby 

ci było łatwiej wytrzymać z tymi dzieciakami. 

Pomyślała, że łatwiej jej wytrzymać z dzieciakami niż 

z nim, nic jednak nie powiedziała. 

- W zasadzie wpadłem, żeby cię zaprosić do kina - ciąg-

nął Alex. - Nie mogłem cię wcześniej uprzedzić i jeśli masz 

jakieś inne plany, to... 

Genie spojrzała na stosik zeszytów. 

- Nie mam żadnych planów - wtrąciła szybko. 
- Świetnie. Wobec tego będę u ciebie o siódmej. 

Wczorajsze spotkanie trudno było nazwać randką, jednak 

dzisiaj to było coś zupełnie innego! Alex oficjalnie ją zaprosił 
do kina, a ona przyjęła jego propozycję. 

Już o szóstej wskoczyła pod prysznic, a następnie włożyła 

koronkową bieliznę, której nie miała na sobie od ponad roku, 
wyszczotkowała rozpuszczone włosy i zrobiła sobie lekki maki-

jaż, Następnie skropiła się perfumami z flakonika, który pokrył 

się kurzem, stojąc na toaletce. Co dalej? 

Otworzyła szafę i pokiwała głową bezradnie. W zasadzie 

miała tylko jedną porządną spódnicę, wybór nie nastręczał 
więc trudności. Co innego reszta. Czy ma włożyć ciepły bury 

golf czy szary sweter, a może bluzkę i pulower w kolorze 

zgniłego brązu? Wszystko wyglądało równie żałośnie. 

W końcu jednak wygrzebała lekki sweterek, w którym po-

winno jej być do twarzy. Miał dekolt wycięty w serek, tak że 
bez bluzki pod spodem czuła się w nim niemal naga, ale 
trudno. Tego wieczoru była gotowa do poświęceń. 

W ten sposób zakończyła przygotowania. Alex obiecał, że 

pożyczy samochód od kogoś z rodziny, tak więc nie musiała 
wkładać dżinsów, 

WESELE MARZEŃ 

5 7 

Dzwonek u drzwi zadźwięczał o siódmej. Genie przejrzała 

się w lustrze, a następnie otworzyła drzwi. Alex przez chwilę 

stał i tylko na nią patrzył. Następnie skinął ręką i wskazał 
samochód. 

- W porządku, możemy jechać - powiedział jakimś dziw-

nym, nie swoim głosem. 

Dopiero w samochodzie zaczął zachowywać się swobod-

niej. Zapytał, jak minął jej dzień, i z radością przyjął infor-
mację, że jutro później zaczyna lekcje. 

Zajechali też na stację benzynową, chociaż strzałka pali-

womierza znajdowała się dopiero w połowie skali. Od kina 
dzieliły ich zaledwie dwa kilometry. A może Alex planował 

jakiś dalszy wypad? 

ROZDZIAŁ PIĄTY 

Alex zatrzymał się przed dystrybutorem i wyłączył silnik. 

Otworzył okno i podał kluczyki jakiemuś mężczyźnie, który 

spoglądał na Genie ponuro. Dopiero po chwili uświadomiła 
sobie, że jest to Kenny, brat Willa. 

- Do pełna - powiedział Alex i rozsiadł się, przesuwając 

dłoń za jej zagłówek. 

Kenny skinął głową i sięgnął po kluczyki. 

- A jak miewają się Joey i Paul? - spytał Alex. 
- Znakomicie. Są nierozłączni. 

Zaczęła mu opowiadać o ich kolejnych psikusach, czując, 

że Alex zwraca większą uwagę na Kenny'ego niż na nią. Być 
może myłiła się jednak, ponieważ Alex w pewnym momencie 
przyciągnął ją do siebie i pocałował. Nawet nie myśląc o tym, 
że naraża się na plotki, zaczęła go całować z równą pasją jak 
wczoraj przed domem. 

Czuła się poruszona do głębi. Świat na zewnątrz przestał 

dla niej istnieć i myślała tylko o mężczyźnie, który trzymał ją 
w ramionach. 

Zarzuciła mu ramiona na szyję i nawet nie zwracała uwagi 

na niewygody związane z tą pozycją. Rozchyliła usta, pozwa­

lając na dalsze penetracje. Jego język był niezwykle giętki 
i sprawny. Tego właśnie pragnęła przez całe życie. 

Ktoś obok chrząknął głośno i znacząco. Alex wypuścił ją 

z objęć, a ona cofnęła się instynktownie. 

WESELE MARZEŃ 

5 9 

- Warto się było zatrzymywać, żeby wziąć tych parę li-

trów? - spytał Kenny. 

Alex wyjął portfel i zapłacił. 

- Kiedy pożyczam samochód, lubię go zwracać z pełnym 

bakiem - wyjaśnił. 

- Aha, więc wracacie do domu - domyślił się Kenny. 
- Nie, ale będziemy wracać późno. Bardzo późno. Chyba 

że... - Nagła myśl rozjaśniła mu twarz. - O której otwieracie 
rano? 

Kenny, który i tak do tej pory patrzył na nich wilkiem, 

teraz nagle poczerwieniał. Genie patrzyła to na jednego męż-
czyznę, to na drugiego, nie bardzo wiedząc, co się dzieje. 
Czyżby to były jakieś dawne porachunki, czy też coś wyda-
rzyło się ostatnio? 

- O siódmej - mruknął przez zaciśnięte zęby Kenny. 

Alex skinął z uśmiechem głową, 

- Dzięki. Zapamiętam to sobie. 

Znowu spojrzeli na siebie i łatwo było zauważyć, że mimo 

uśmiechu Alex patrzy wrogo na brata Willa. Genie zaczęła 
podejrzewać, że pocałunek, który znaczył dla niej tak wiele, 
był jedynie na pokaz. Tylko o co tutaj mogło chodzić? 

Alex z ulgą rozsiadł się wygodnie w mrocznej kinowej 

sali. Genie przez całą drogę była milcząca, co wcale nie wpły-

nęło dobrze na jego samopoczucie. Wiedział, że domyśliła się 

czegoś, chociaż kiedy ją pocałował, odpowiedziała na to z ta-

ką samą pasją jak poprzednio. 

Potem, kiedy już wyjechali ze stacji, prawie nic nie mówi­

ła. Odpowiadała tylko na jego pytania, zresztą krótko, często 
monosylabami. 

Nareszcie ubrała się nie najgorzej. Zauważył też, że użyła 

60 WESELE MARZEŃ 

perfum, I zrobiła to pewnie dla niego. A on z kolei wykorzy-

stał ją jako przynętę. Dlaczego tylko sam czul się tak poru -
szony? I dlaczego sprawiało mu przykrość to, że Genie czulą 
się teraz nieswojo? 

Na te pytania Alex nie potrafił odpowiedzieć. Postanowił 

być bezwzględny. Przecież nad nim nikt nie litował się 
w dzieciństwie. Wszyscy się z niego śmiali i wytykali go 
palcami. Albo rzucali w niego balonami z wodą. 

Jego myśli powędrowały teraz innym torem. Ciekawe, czy 

Kenny dzwonił już do Willa? zastanawiał się. Zrobiło mu się 

nagle przyjemnie, ponieważ posiadł coś, czego nie miał Will 

Tucker. 

- Może wybierzemy się gdzieś na kawę albo drinka? - za-

proponował, kiedy wyszli z kina. 

Genie pokręciła przecząco głową. Nie miała ochoty na 

przeciąganie tego spotkania. Wolała wrócić do domu i wypła-
kać się w poduszkę albo też stłuc coś dużego i ciężkiego. 

- Nie, dziękuję. Jutro też pracuję. 
Wracali w milczeniu. Alex wyglądał na zakłopotanego, ale 

Genie nie zwracała na to uwagi. Pragnęła tylko jak najszybciej 
zakończyć tę randkę. W końcu zatrzymali się przed jej do -
mem. Nim zdążyła coś powiedzieć, Alex wyłączył silnik i ob-
rócił się w jej kierunku. 

- Wybrałaś już kogoś, z kim pójdziesz na urodziny Gran-

dee? - spytał. 

- Nie. Chcę iść sama. 

Wyciągnął rękę i zsunął z jej czoła niesforny lok. 

- A może wybierzemy się razem? 
- Nie, dziękuję. 

Odsunęła się od niego i chwyciła za klamkę. 

WESELE MARZEŃ 61 

- Nie masz nikogo i nie chcesz iść ze mną? - spytał z nie-

dowierzaniem. 

- Właśnie. Czy tak trudno uwierzyć, że ktoś może powie-

dzieć ci „nie"?! 

- Przynajmniej powiedz, dlaczego. 

Genie zaczerpnęła głęboko powietrza, a następnie wypu -

ściła je z płuc. Być może Alex rzeczywiście zawrócił jej 

w głowie, ale miała jeszcze swoją dumę. 

- Nie wiem, co chciałeś osiągnąć wtedy na stacji, ale 

wcale mi się to nie podobało! - stwierdziła. - I zaręczam ci, 
że już nigdy nie dam się w ten sposób wykorzystać. 

Następnego dnia rano Genie postanowiła iść do pracy 

z rozpuszczonymi włosami. Jeśli założy je za uszy, na pewno 
nie będą jej przeszkadzały. Poza tym, chcąc sobie nieco po -

prawić nastrój po wczorajszych zajściach, wygrzebała z szafy 

kolorowy, jedwabny szalik. Z jednej strony doskonale paso-
wał do jej kostiumu o barwie kakao, z drugiej zupełnie zmie-
niał jej wygląd. Porównanie było szokujące. Tak jakby 
z brzydkiego kokonu zaczynał się wyłaniać barwny motyl. 

Przez cały dzień zbierała od koleżanek, a także kolegów 

komplementy za strój. A zrobiła przecież tak niewiele: zmie-
niła uczesanie i owinęła dokoła szyi barwną szmatkę. Cieka-
we, co by się stało, gdyby pozwoliła sobie na większe zmiany? 

W drodze powrotnej zajrzała do sklepu spożywczego. 

- Świetnie wyglądasz, Eugenio - powitał ją właściciel. 

Uśmiechnęła się do niego. 

- Dziękuję, Sam. 

Poszła w głąb sklepu i zaczęła porównywać ceny koncen-

tratów pomidorowych. Nagle ktoś objął ją od tyłu. 

62 WESELE MARZEŃ 

- Zgadzam się z Samem - usłyszała znajomy głos. - Wy -

glądasz naprawdę pięknie. 

Miała olbrzymią ochotę odwrócić się i przytulić do stoją-

cego za nią mężczyzny. Stwierdziła jednak, że tym razem nie 
może sobie na to pozwolić. 

Alex myślał pewnie, że zacznie się wyrywać i szarpać, ale 

nic takiego nie nastąpiło. Genie wzięła dwie puszki koncen-
tratu i wrzuciła je do wózka. 

- Teraz chcę kupić makaron. Muszę więc iść dalej - po-

wiedziała spokojnie. - Zaczynamy lewą nogą czy może jed -
nak mnie puścisz? 

- Samowi przynajmniej podziękowałaś. 
- Bo był szczery. 
- A ja? Sądzisz, że nie jestem szczery? - zaperzył się. 
- Nawet mnie dokładnie nie widziałeś. 

Rozluźnił uścisk i dotknął jej włosów. 
- Masz piękne włosy - powiedział. - Lubię, kiedy są roz-

puszczone. 

- Dziękuję, Alex. 
- A teraz musisz się do mnie uśmiechnąć - stwierdził. 

- Tak jak do Sama. 

- Nie dla psa kiełbasa. 

Widząc, że nic nie wskóra, sam się do niej uśmiechnął. 

- Czy ktoś ci kiedyś mówił, że jesteś najładniejsza, kiedy 

się gniewasz? 

Genie popchnęła wózek przed siebie. 

- Czy przyszedłeś tu tylko po to, żeby płoszyć Samowi 

klientów?"- odparowała. 

- Nie. Grandee przysłała mnie po mąkę owsianą. Chce 

upiec ciasteczka. 

Ciasteczka owsiane Grandee były znane i cenione w Wi-

WESELE MARZEN 

6 3 

ley. Dzięki nim jubilatka wygrała kiedyś konkurs kucharski 

na festynie w sąsiednim miasteczku. 

- Mąkę znajdziesz w stoisku numer trzy, obok pieczywa 

- powiedziała, wskazując, dokąd powinien pójść. 

- Fajnie. Kupię ją, jak będziemy przechodzić obok. 
- Będziemy? 
- Myślałem, że pomogę ci robić zakupy. 

Genie wrzuciła makaron do wózka. Pomyślała, że dziś 

wieczór zje spaghetti i nic więcej. Nie może ryzykować dał-
szego przebywania w towarzystwie Alexa. 

- Nie, dziękuję. Kupiłam wszystko - skłamała. - Muszę 

już iść. 

Myślała, że będzie protestować, ale on tylko wzruszył ra-

mionami. 

- No to na razie - powiedział i skierował się w stronę 

stoiska z mąką. 

Genie musiała przyznać, że sprawiło jej to wyraźną przy-

krość. Alex nawet się nie odwrócił. Dopiero po chwili zrozu -
miała, że zrobił to specjalnie, żeby ją zranić. 

W domu zajęła się projektowaniem dekoracji na uroczystość 

w Roseleigh, starając się zapomnieć o Aleksie. Było to tym trud-
niejsze, że przecież razem oglądali posiadłość i salę balową. 

Jednak Alex nie chciał, żeby o nim zapomniała. W piątek 

znowu przysłał kwiaty do szkoły. Myślała, że przyjdzie po 
lekcjach, żeby odebrać należne sobie podziękowanie, ale 
w ogóle się nie pojawił. Czekała na niego. Później musiała się 
spieszyć, ponieważ na wieczór była umówiona z rodzicami. 

W domu wykąpała się, przebrała, a następnie wyszła, szu -

kając w torebce kluczy. Właśnie w tym momencie zobaczyła 
Alexa, który żwawym krokiem przemierzał alejkę. 

64 WESELE MARZEŃ 

- Wybierasz się dokądś? - spytał obcesowo. 

Genie skinęła głową. 

- Niestety. Na darmo się trudziłeś - stwierdziła. - Trzeba 

było zadzwonić. 

- Nie możesz tego odwołać? 

Oczywiście, że mogła. Mama zaprosiła ją, ponieważ odda-

ła niedawno do studia filmowego stare filmy rodzinne, które 
przegrano jej na kasety. Właśnie dzisiaj mieli je obejrzeć. 

- Nie, nie mogę - odparła stanowczo. 
- O której wrócisz? 
- Nie mam pojęcia. 

- Ach tak! Jakaś randka? Ten facet mógłby przynajmniej 

przyjechać po ciebie. 

- To nie twoja sprawa, dokąd i po co idę - odparowała, 

czując, jak narasta w niej gniew, Alex chyba to wyczuł, po-
nieważ zaraz zmienił ton. 

- Widzisz, chciałem cię zaprosić na ciasteczka Grandee 

- zaczął wyjaśniać. - Przecież to ty pokazałaś mi, gdzie jest 

mąka, więc pomyślałem, że mógłbym ci się odwdzięczyć za 
tę przysługę w ten sposób. 

Chciał ją zaprosić do domu Grandee? Ciekawe, co się za 

tym kryło. 

- Nie musisz mi się odwdzięczać - powiedziała, wkłada-

jąc do torebki klucze od domu i wyjmując następnie kluczyki 

od samochodu. 

Nagle ją objął. Była tak zaskoczona, że nie zdołała za-

protestować. Zresztą wcale nie chciała protestować. Z ocho-
tą podała mu usta do pocałunku. Chętnie zapomniałaby te-
raz o filmach, ciasteczkach i zaciągnęłaby Alexa na górę 
do swojej sypialni. Dopiero po chwili zaczęła dochodzić do 

siebie. 

WESELE MARZEŃ 65 

- Więc przemyśl to - ciągnął spokojnym i pewnym siebie 

tonem - i zadzwoń, jeśli będziesz miała ochotę. 

- Jeśli będę miała ochotę? - powtórzyła, dotykając warg, 

- Na co? 

- Oczywiście na ciasteczka - odpowiedział. - Cóż innego 

mógłbym mieć na myśli? 

Alex wrócił do domu. Był niemal pewny, że Genie nie 

zadzwoni, ale nie miał ochoty na żadne spotkania. 

Donny znowu zaprosił go do Dixie, Grandee nalegała, 

żeby zagrał z nią w bingo, a rodzice proponowali kino. Alex 
po kolei odrzucił te propozycje. 

Usiadł w salonie, zwykłe okupowanym przez resztę rodziny, 

przed sobą postawił talerz z ciasteczkami i szklankę mleka, a na-

stępnie włączył telewizor. Nic go jednak nie interesowało, 

Kogo starasz się oszukać? zapytał siebie. 

W tej chwili obchodziła go tylko Genie. Za każdym razem, 

kiedy się z nią spotykał, widział jakąś zmianę na korzyść. 

Genie nie wyglądała już na nauczycielkę i starą pannę. Szkoda 

tylko, że tak się zachowywała. No, może z wyjątkiem tych 

chwil, kiedy brał ją w ramiona. 

Tylko wtedy potrafiła być tak uwodzicielska, ciepła i ko-

bieca. 

Za parę dni będzie musiał wyjechać. Nie miał zbyt wiele 

czasu. Chociaż, z drugiej strony, jeśli nawet nie uda mu się 

z nią przespać, to i tak ich pocałunki na zawsze pozostaną już 
w pamięci Genie. 

I mojej, dodał po chwili w duchu. 

Genie rzeczywiście wróciła późno. Ale mimo że nie miała 

ochoty na ciasteczka, kusiło ją, żeby zadzwonić do Alexa. 

66 WESELE MARZEŃ 

Chciała mu powiedzieć, że na niego czeka i że może przyje-
chać. 

Było to czyste szaleństwo. Po pierwsze u Grandee miesz-

kała spora część rodziny Daltonów przybyła na uroczystość 
i Genie nie mogła mieć pewności, że to właśnie Alex odbierze 
telefon. Po drugie, ich związek nie miał przyszłości. Po trze-

cie, ona nigdy nie zachowywała się w ten sposób. Lista argu-
mentów była naprawdę długa. 

Tej nocy Genie prawie nie spała. Rano wypiła parę kaw, 

żeby jakoś wytrzymać w szkole. Dopiero na trzeciej czy 

czwartej lekcji przypomniała sobie, że po południu rozpoczy-
na się dekorowanie sali w Roseleigh i dlatego wypiła jeszcze 

jedną kawę. Poprosiła też chłopaków ze starszych klas, żeby 

pomogli jej przenieść resztki dekoracji do Klubu Kobiet, skąd 

całość miała zabrać specjalnie zamówiona ciężarówka. 

Jakoś udało jej się dotrwać do czwartej. Nie czuła się 

jednak na siłach, żeby prowadzić samochód, i poprosiła An-

nabellę Foster, żeby zabrała ją ze sobą. 

Jednak widok Roseleigh i sali balowej, w której ustawiono 

już stoły, spowodował nagły przypływ sił witalnych. Genie 

szparko zabrała się do pracy. Powiedziała mężczyznom z ob-
sługi, dokąd mają zanieść kolejne części dekoracji, tak żeby 
nic się nie myliło, a następnie sięgnęła po swoje plany. 

- To co teraz? - spytała Annabelle. 

Genie uspokoiła ją ruchem głowy, gdyż w jednej ręce trzy-

mała wielki szkicownik, a drugą przerzucała kartki. 

- Chwileczkę. Wszystko mam tu rozrysowane - powie-

działa. - Musimy zacząć od najwyżej położonych części de-
koracji. 

Minęły chyba ze dwie godziny. Genie szczęśliwie zapo-

mniała o zmęczeniu i upływie czasu. Zarumieniona przecho-

WESELE MARZEŃ 

6 7 

dziła od jednej grupy pracujących do drugiej, wyjaśniając, co 
robić dalej. Wiele wskazywało na to, że dekoracje, jej deko-
racje, będą jednak wyglądały zupełnie nieźle w tej sali. 

W pewnym momencie drzwi do sali otworzyły się i stanęła 

w nich Esthera Dalton. Za nią pojawiła się znajoma sylwetka. 

Genie, która w ferworze pracy zapomniała o Aleksie, na-

gle poczuła, że jest jej słabo. 

Znowu zajęła się dekoracjami, ale już z mniejszym zapa-

łem. Zresztą robota „szła sama", ponieważ wszyscy wiedzieli, 

co mają robić. 

- Genie, chodź tutaj!- usłyszała głos siostry. 
Maggie stała obok Esthery i Alexa. 
- Zaraz! Muszę sprawdzić, co z rozetkami! - odkrzyknęła 

i pospieszyła w przeciwległy kąt sali. 

Jej wysiłki nie zdały się na nic, bowiem Alex po chwili 

pojawił się tuż przy niej. 

- Ładnie to wszystko wygląda - powiedział z uznaniem. 
- To jeszcze nie wszystko. Jutro pojawią się tu jeszcze 

świeże kwiaty i balony. 

Milczeli przez chwilę. 
- Dobrze się wczoraj bawiłaś? - spytał wreszcie Alex. 
- Wspaniale. A ty? 
- Ciasteczka były naprawdę znakomite. 

Znowu zapadło milczenie. 

- Czy nie miałabyś ochoty wybrać się na kawę, kiedy 

skończysz dekoracje? - spytał. 

Na wzmiankę o kawie zrobiło jej się niedobrze. 
- Nie. Niestety, muszę Wracać z Annabelle. Nie wzięłam 

swojego samochodu. 

- Zawiozę cię. 
- Motorem? - spytała, wskazując spódnicę. 

68 WESELE MARZEŃ 

- Nie. Przyjechałem pickupem rodziców. Musiałem 

przywieźć trochę nakryć i sztućców. Nawet w Roseleigh nie 
mają ich pod dostatkiem - dodał z uśmiechem. 

Genie pokręciła głową. 

- Nic z tego. Jest już późno. Jedyny lokal otwarty po 

dziewiątej to Dixie Lounge. 

- Mógłbym wstąpić do ciebie. Powinniśmy pogadać 

o tym, co stało się przedwczoraj - dodał, chcąc uprzedzić 

protesty. 

- Właśnie o to ci chodziło, przyznaj się! Wślizgnąć się do 

mojego domu! - powiedziała oskarżycielskim tonem, bez-
wiednie podnosząc głos. 

Kilka osób spojrzało w ich kierunku. W tym również jej 

siostra i Annabelle. 

- Chciałbym z tobą porozmawiać - powtórzył Alex. 

Genie westchnęła ciężko. 

- Dobrze. Będę w domu po dziesiątej. Znasz numer mo-

jego telefonu. 

ROZDZIAŁ SZÓSTY 

Genie spojrzała na milczący uporczywie aparat. Nie cho-

dziło o to, że chciała rozmawiać z Alexem, ale ciekawiło ją, 

czy zadzwoni. Nie mogła zapomnieć wyrazu jego twarzy, 

kiedy potraktowała go tak obcesowo. Tym razem chyba się 

rzeczywiście na nią obraził. 

W końcu, w najmniej spodziewanym momencie, usłyszała 

dzwonek. Podbiegła szybko do aparatu, a potem, odczeka-
wszy chwilę, podniosła słuchawkę. 

Alex przywitał się, a następnie od razu przeszedł do rzeczy: 
- Chciałem cię przeprosić za moje zachowanie - powie-

dział. - Wiesz, wtedy na stacji. 

- W porządku. 
- W porządku? 
- Tak, przyjmuję przeprosiny. 
- Co takiego?! Najpierw przez dwa dni bawisz się ze mną 

w kotka i myszkę, a potem po prostu mi wybaczasz? Nie 
chcesz, żebym ci wszystko wyjaśnił? 

- A co chcesz mi wyjaśnić? 
- Otóż przyznaję, że pojechałem po benzynę specjalnie, 

żeby Kenny nas zobaczył. Jednak nie planowałem tego poca-
łunku. To stało się nagle. Chodziło mi tylko o to, żeby Kenny 
widział nas razem. 

Genie przez chwilę walczyła z ciekawością, w końcu jed-

nak się poddała. 

70 WESELE MARZEŃ 

- Dobrze, ale po co to wszystko? - spytała. - To znaczy, 

dlaczego Kenny miał nas zobaczyć? 

- Żeby zrozumieć, że nie jesteś własnością Willa. Broni-

łem twojej wolności i niezależności. 

- Potrafię się o to sama zatroszczyć - powiedziała cierp-

ko. - Nie potrzebuję niczyjej pomocy. Poza tym wszyscy 
w miasteczku wiedzą, że Will mnie rzucił. - Głos zaczął jej 
drżeć. - Nie trzeba o tym nikomu przypominać. 

- Uspokój się, Genie. Naprawdę nie chciałem cię urazić. 

- Trudno, stało się - powiedziała, z trudem panując nad 

sobą. - I tak lepiej, że powiedziałeś to teraz. Będę przynaj-
mniej pewna, że to nie na mnie ci zależy, tylko chcesz się 
odegrać na Willu, Kennym czy Bóg wie na kim jeszcze. 

Alex milczał przez chwilę, jakby porażony jej słowami. 

- Zaraz, zaraz - wydusił z siebie po chwili, - Naprawdę 

myślisz, że mi na tobie nie zależy? Przecież to zaczęło się już 
wcześniej. 

- A skończyło dwa dni temu - dopowiedziała. 

I trwało tak krótko, dodała w duchu. Za parę dni Alex 

wyjedzie i znowu wszystko potoczy się dawnym torem: szko-
ła, dom, dom, szkoła. 

Po drugiej stronie słuchawki znowu zapanowała cisza. 

Alex najwyraźniej rozważał kolejną odpowiedź. 

- Dobrze. Rozumiem - powiedział w końcu. - Doskonale 

pamiętam, co znaczy upokorzenie, i dlatego chciałem cię raz 

jeszcze za wszystko przeprosić. 

Jego głos brzmiał szczerze. Genie chciała coś odpowie-

dzieć, jednak Alex odłożył słuchawkę. 

Kto go upokorzył? Genie nie musiała długo szukać odpo-

wiedzi na to pytanie. Przypomniała sobie chudego chłopaka, 
który siadywał samotnie w czytelni albo na ławce w parku, 

WESELE MARZEŃ 

71 

obserwując, jak inni grają w piłkę. Tak, Alex wiedział, co to 

samotność i upokorzenie. 

Raz jeszcze pożałowała tego, że nie była wtedy dla niego 

milsza. Czuła się zawstydzona swoją postawą sprzed lat. Co 

gorsza, nie potrafiła znaleźć dla siebie usprawiedliwienia. Może 
i nie zrobiła niczego złego, lecz również mu nie pomogła. Mogła 

przynajmniej co jakiś czas z nim porozmawiać lub wybrać się 

na spacer. To jednak naraziłoby ją na szyderstwa ze strony ko-
legów. Czy była wówczas na tyle silną żeby to znieść? 

Cieszyła się wtedy sporą popularnością. Zwłaszcza wów-

czas, gdy została dziewczyną Willa. Wszystkie koleżanki za-
zdrościły jej takiego chłopaka. Te same, które później powy-

chodziły za mąż i były szczęśliwe. Ciekawe, jak by się do niej 
odnosiły, gdyby zdecydowała się wybrać z Alexem do kina? 
I, przede wszystkim, czy jej samej starczyłoby na to odwagi? 

Posmutniała na myśl o tym, jaką wówczas była osobą. 

Alex odłożył słuchawkę i poszedł do salonu. Wszyscy 

w uroczystym nastroju pochłaniali resztki ciasteczek. Starsi 
członkowie rodziny pili kawę, zaś dzieci musiały zadowolić 

się mlekiem. 

Przed laty Alex czuł się wyobcowany w czasie takich ro -

dzinnych spotkań. Teraz to minęło. Czuł jednak żal do kuzy -
nów za to, że wcześniej nie potrafili go zaakceptować. Gdyby 

go kiedyś traktowali inaczej, jego życie w Wiley byłoby zna -
cznie łatwiejsze. 

- Chodź, Alex. Masz jeszcze szansę na ostatnie ciasteczka 

- powiedział Donny. 

Grandee puściła oko do prawnuka. 

- I tak ma już niezły wynik - powiedziała. - Był wczoraj 

w domu i mógł zjeść ile dusza zapragnie. 

7 2 

WESELE MARZEŃ 

- No, jeśli tak... - powiedziała któraś z kuzynek, sięgając 

po kolejne ciasteczko. - Powinnam się chyba zacząć odchu-

dzać, ale dopiero po urodzinach. 

Przez chwilę rozmowa koncentrowała się na tematach ku-

linarnych. Starano się ustalić, kto zjadł ile ciasteczek i komu 

należą się ostatnie. W końcu, kiedy okazało się, że dzieci, nie 

zważając na dyskusję, opróżniły do końca talerz, zajęto się 
innymi problemami. 

Robiło się już późno. Część osób, mieszkających w Wiley, 

zaczęła wychodzić. Inni rozeszli się do swoich pokojów. 

W końcu w salonie został tylko Alex z prababką. 

- Chyba też powinniśmy już iść do łóżka - powiedział 

Alex. - Jutro wielki dzień. 

Grandee zamyśliła się na chwilę. 
- Nie czuję wcale tych stu lat - powiedziała. 
- Jasne. Wyglądasz jak nastolatka. 
- Alex! - wykrzyknęła Grandee z wyraźnym zgorsze-

niem. 

- No to co mam powiedzieć? Że wyglądasz na osiemdzie-

sięciolatkę? Popatrz na panią Darkley. Jest o ponad dwadzie-
ścia lat od ciebie młodsza, a wygląda jak twoja matka! 

Grandee pokiwała głową. 
- Nie o to mi chodziło - powiedziała. - Wiesz, jestem 

prawdopodobnie najstarszą osobą w okolicy, a wcale nie czu-

ję się ani mądrzejsza od innych, ani bardziej dojrzała. 

- To lepiej. Przynajmniej masz jeszcze w życiu coś do 

zrobienia. 

Grandee roześmiała się serdecznie. 

- Tobie tylko żarty w głowie. A skoro już mówimy o żar-

tach, to zdaje się, że spodziewasz się tutaj tych dwóch żartow-
nisiów. 

WESELE MARZEŃ 73 

Alex od razu domyślił się, o kogo chodzi. Grandee odwie-

dziła go w zeszłym roku w Nowym Jorku, gdzie poznała Jes-
se'a i Rorke'ego. Wszyscy bawili się wtedy świetnie i Gran-
dee rzeczywiście mogła odnieść wrażenie, że życie właścicie-
li olbrzymiej firmy polega na strojeniu żartów od rana do 

nocy. 

- Rorke stał się teraz poważnym człowiekiem - zauważył. 

- Ożenił się niedawno. 

- Pamiętam. Czy przyjedzie z żoną? 
- Myślę, że tak. 
- Jego prababka pewnie bardzo się cieszy z tego, że się 

wreszcie ustatkował. 

Alex przeczuwał już, co się święci. Zaczynał już żałować, 

że wspomniał o Rorke'em, chociaż Grandee i tak poprowa-
dziłaby rozmowę w ten sposób, że poruszyliby jej ulubiony 
temat. 

- Hm, wydaje mi się, że jego prababka już nie żyje. 

- Nieważne. I tak na pewno cieszy się tam, w niebie. -

Grandee wzniosła oczy ku górze. - Teraz pewnie niecierpli-

wie czeka na praprawnuki. 

- Ależ Grandee, masz mnóstwo praprawnuków. 
- Od przybytku głowa nie boli - powiedziała sentencjo-

nalnie prababka. - Już sobie wyobrażam tych wszystkich 
chłopaczków... 

Alex też sobie wyobraził, ale dziewczynki. Z długimi wło-

sami, ślicznymi buziami i oczami o barwie laskowych orze-

chów. Takimi, jak ma Genie. 

Dlaczego, do diabła, Genie? zreflektował się po chwili. 

Przecież w ogóle nie brał pod uwagę tego, że mógłby się z nią 
ożenić. Ale kiedy zobaczył ją wczoraj w Roseleigh, miał 
ochotę wziąć ją w ramiona. W posiadłości było wiele pięk-

74 WESELE MARZEŃ 

nych pokojów i mogliby zająć któryś z nich. Szkoda tylko, że 

Genie patrzyła na niego oczami zranionej sarny. 

Niech cierpi! Dlaczego miałby się nią przejmować? Prze-

cież ona w ogóle się o niego nie troszczyła przez tyle lat. 

- Wiesz, jeśli się ożenię - zwrócił się do prababki - dam 

córeczce twoje imię. 

Grandee uśmiechnęła się i pokiwała głową. 
- Mam nadzieję, że tego dożyję. 

Objął ją i przytulił. 

- Na pewno dożyjesz - powiedział. - Na pewno. 

Kiedy Genie obudziła się następnego ranka, wciąż dręczyło 

ją olbrzymie poczucie winy. Zrobiła sobie staranny makijaż 

i włożyła lepsze ubranie, w nadziei że spotka Alexa. Może 

wtedy uda się go przeprosić za wszystko. Za to, co zrobiła, 

i za to, czego nie zrobiła. 

Następnie wyszła i skierowała się w stronę domu rodzi-

ców. W każdą niedzielę jedli wspólne śniadanie, a potem je-
chali razem do kościoła. Dzisiaj mieli zostać dłużej w mie-

ście, żeby popatrzeć na wielką paradę zorganizowaną na cześć 
Grandee. Całe miasteczko świętowało jej urodziny. Była pier -
wszą obywatelką Wiley, która dożyła setki. Tak przynajmniej 
wynikało z dokumentów. 

Po nabożeństwie Genie kupiła siostrzeńcom prażoną ku-

kurydzę i poszli całą rodziną do sklepu ojca, skąd można było 
podziwiać panoramę miasteczka. Genie rozglądała się dokoła. 
Zastanawiała się, gdzie może być teraz Alex, Po chwili usły-

szała ryk motocykla i od razu domyśliła się, że to on nadjeż-
dża. W miasteczku było co prawda sporo motorów, ale żaden 
nie był tak głośny. 

Po chwili okazało się, że miała rację. Odziany w skórę 

WESELE MARZEŃ 75 

Alex jechał wolno ulicami miasta, a wszyscy wiwatowali na 

jego cześć. Ten entuzjazm nawet nie dziwił Genie, ponieważ 

miasteczko nigdy nie widziało kogoś takiego jak Alex. Oka-
zało się jednak, że te wiwaty nie są przeznaczone dla niego. 

Za Alexem siedziała niewielka osóbka, również ubrana 

w skórzaną kurtkę. Genie przetarła oczy. Nie, nie myliła się. 
To była Grandee! 

Alex zatrzymał lśniący chromem motor przed trybuną ho-

norową. Szeryf Zeke Conroy pomógł Grandee zsiąść, a nastę-
pnie zaprowadził ją na honorowe miejsce. Potem przemówił 
burmistrz Wiley, który na zakończenie wręczył jubilatce ol -
brzymi klucz do bram miasta. 

Wszyscy usiedli. Alex zajął miejsce niedaleko prababki. 

I właśnie w tym momencie znowu rozległy się radosne okrzy-
ki. Co się stało? Czyżby przybył ktoś jeszcze? 

Genie usłyszała znajome imię: „Willy! Willy jest z nami!" 

Więc jednak przyjechał. Jego samochód zatrzymał się nie 
opodal trybuny i natychmiast obskoczyli go fotoreporterzy. 
Will nie był sam. Razem z nim przyjechała jakaś dziewczyna. 

Genie wcale się tego nie spodziewała, więc przeżycie było 

tym bardziej przykre. Już jego widok w telewizji przyprawiał 

ją o zły humor. A co dopiero teraz, na żywo. 

Genie rozejrzała się dokoła. Nikt nie zwracał na nią uwagi. 

Zaczęła się przeciskać do tyłu. Chciała stąd uciec jak najszybciej. 

Alex od razu zauważył Genie niedaleko sklepu jej ojca. 

Z dnia na dzień coraz bardziej jej pragnął. Ale też Genie 

powoli stawała się coraz piękniejsza. Powoli wyzwalała się 

z szarego kokonu codzienności, prezentując to, co miała naj-
lepszego. Dzisiaj szczególnie przypominała dawną Genie. 
Alex pomyślał, że dałby wiele, żeby ją teraz zdobyć. 

76 WESELE MARZEŃ 

Nagle usłyszał okrzyki, a potem nazwisko Willa Tuckera. 

Natychmiast go rozpoznał, gdy tylko Will wysiadł z samo-

chodu. Spojrzał w kierunku sklepu Hillów. Genie wyglądała 
tak, jakby zobaczyła ducha. Zaczęła się wolno wycofywać 

i wkrótce zniknęła mu z oczu. Alex poprosił ojca, żeby po-

wiedział Grandee, że wraca do domu, i ruszył w pościg za 

Genie. 

Najpierw musiał się przepchnąć przez spory tłumek skau -

tów, następnie wyminął członkinie żeńskiej orkiestry dętej 
i wniknął w tłum. Szukał Genie w okolicach sklepu, ale jej 
nie znalazł. Zdeterminowany ruszył przed siebie. 

Genie leżała na swoim łóżku i zanosiła się płaczem. Tuż 

obok leżała jej ślubna sukienka. Uspokoiła się trochę i prze-
ciągnęła ręką po gładkim materiale. Wystarczyło jednak, że 
raz nań spojrzała i znowu wybuchnęła płaczem. 

W pewnym momencie usłyszała dzwonek do drzwi. Nie 

chciało jej się podnieść. Miała nadzieję, że intruz zaraz sobie 

pójdzie, kimkolwiek jest. Zresztą domyślała się, że siostra 

zauważyła jej ucieczkę i przyszła ją pocieszyć. Maggie na 

pewno nie będzie miała za złe, jeśli jej nie wpuści. 

W tym momencie usłyszała skrzypienie frontowych drzwi. 

Tak, rzeczywiście zapomniała je zamknąć. Maggie tym razem 
wchodzi na górę wolniej niż zwykle. 

Genie usiadła i wytarła łzy z policzków. Nie chciała uda -

wać, że nie płakała. Chodziło o to, żeby zachować się godnie. 

- Wiem, co chcesz powiedzieć - zaczęła, słysząc kroki tuż 

przy drzwiach. - To prawda, że trochę... Alex?! 

Zerwała się z łóżka, starając się zasłonić ślubną suknię. 
- To ty? Myślałam, że to Maggie. Zawsze przychodzi, 

kiedy... O Boże, Alex, co tutaj robisz?! 

WESELE MARZEŃ 77 

- Nic ci nie jest? - spytał z niepokojem. 
- Jasne, że nic. - Próbowała się uśmiechnąć, ale jej dolna 

warga drżała od tłumionego łkania. 

Spojrzała na Alexa, W skórzanej kurtce i spodniach wy-

glądał jak superbohater z jakiegoś filmu. Był uwodzicielski, 

pociągający i... potwornie daleki. 

Okazało się, że jednak nie tak bardzo, ponieważ już po 

chwili znalazła się w jego ramionach. Kołysał ją delikatnie 
i szeptał coś do ucha. 

- Aż tak go kochasz? - dotarło do niej kolejne pytanie. 

Czy kochała jeszcze Willa? W tej chwili mógłby dla niej 

w ogóle nie istnieć. Liczył się tylko Alex i tylko z nim chciała 
być. 

Genie znowu zaczęła płakać. Kilka pierwszych łez kapnęło 

na czarną skórę. 

- Pomoczę ci kurtkę - powiedziała. 
Alex odsunął ją od siebie, a następnie sięgnął do zamka. 

Chciał ją zdjąć. Chciał się rozebrać w jej sypialni! Rozpiął 

kurtkę i rzucił ją na krzesło. Teraz miał na sobie wypłowiałą 
niebieską koszulkę i spodnie. Genie zastanawiała się, czy 

spodnie przy zdejmowaniu również wydawałyby podobny, 
skrzypiący odgłos. 

Znowu ją przytulił. Poczuła ciepło jego ciała i siłę mięśni, 

chociaż były tylko lekko naprężone. 

- Więc nie wiedziałaś, że Will przyjedzie na uroczystość? 

- spytał ją. 

- Nie. - Jej głos był stłumiony i dochodził jakby z oddali. 

Tak, jakby ktoś inny odpowiadał za nią. Gdyby tylko mogła 
tak trwać i nie ruszać się... 

Alex dotknął jej szyi. Genie poczuła, jak dreszcz przeszy-

wa całe jej ciało. 

78 WESELE MARZEŃ 

- Nie powinnaś zapominać, że są też na tym świecie inni 

mężczyźni - powiedział. - Daj im szansę. 

Genie uśmiechnęła się mimo woli. 

- Niby komu? 

- Na przykład mnie. 
- Tobie? 
- Oczywiście. Nawet nie wiesz, jak by nam było ze sobą 

wspaniale. 

Genie też tak sądziła. Bała się tylko tego, co miało nastąpić 

potem. Pożegnania, wyjazdy, łzy - miała już tego dosyć. 

Alex pochylił się, żeby ją pocałować. Poczuła, że zie-

mia usuwa się jej spod nóg. Nie miała siły, żeby walczyć. 

Jęknęła cicho, zanim ich usta zwarły się w namiętnym poca-
łunku. 

Tym razem czuła się inaczej niż za pierwszym czy drugim 

razem. Nikt ich nie obserwował. Czuła się całkowicie wolna. 

Mogła więc oddać się Alexowi z całą pasją i zaangażowa-

niem. Oboje dosłownie rzucili się na siebie jak spragnieni 

siebie kochankowie. Spijali słodycz ze swoich ust, nie mogąc 
się od siebie oderwać. 

Alex pierwszy zakończył pocałunek. Odsunął Genie trochę 

od siebie, a następnie zdjął jej bluzkę. Następnie niecierpliwie 

szarpnął biustonosz, odrywając haftkę z tyłu. Genie dotknęła 

jego koszulki. Zrozumiał i zdjął ją natychmiast. Następnie 

wbił w nią pełen pożądania wzrok. 

- Jesteś piękna - szepnął, dotykając jej piersi. 

Mogłaby powiedzieć to samo, gdyby potrafiłaby w tej 

chwili wydobyć z siebie głos. Szeroki tors Alexa złocił się 

jedwabistymi włoskami. Cienka linia włosów przebiegała 

w dół ku spodniom. Kiedy zerknęła niżej, natychmiast zrozu-
miała, że Alex jej pragnie. 

WESELE MARZEŃ 

7 9 

Jęknęła cicho, a on znowu wziął ją w ramiona. Po chwili 

położył ją na łóżku. Genie czekała niecierpliwie. 

- Co się stało? - spytała po chwili. 
- Co to takiego? - odpowiedział pytaniem, wskazując coś, 

co leżało obok. 

Nawet nie musiała tam patrzeć. Natychmiast przypomniała 

sobie o sukni. 

- Moja suknia ślubna - wyjaśniła i sięgnęła po nią, żeby 

zasłonić piersi. - Kupiłam ją po zaręczynach z Willem. 

- Więc sprawy zaszły aż tak daleko? 

Skinęła głową. 

- Mieliśmy już wyznaczoną datę ślubu. - Alex milczał, 

więc ciągnęła: - Wszystko było zaplanowane. Wesele miało 
się odbyć w Roseleigh. Zawsze o tym marzyłam. 

- A czy nie było ważniejsze, za kogo wyjdziesz? 

Genie wzruszyła ramionami. 

- Zdecydowałam, że wyjdę za Willa, kiedy miałam dwa-

naście lat - powiedziała. - Nad czym tu się było zastanawiać? 

Poczuła dotyk jedwabiu na gładkiej skórze. Jej sutki były 

twarde i jakby naelektryzowane. Wciąż pragnęła Alexa. Wy-

starczyło jednak spojrzeć mu w oczy, żeby stwierdzić, że nic 

dzisiaj z tego nie będzie. Genie sięgnęła po bluzkę. 

- Dziękuję, że się o mnie zatroszczyłeś - powiedziała bez 

przekonania. 

- Nie ma za co. Mam nadzieję, że spotkamy się wieczorem. 
- Wieczorem? 
- W Roseleigh. Na przyjęciu urodzinowym. 

Will też tam pewnie będzie. 

- Nie, nie pojadę. 

- Nie wygłupiaj się. Boisz się Willa i tej jego piękności? 

Wobec tego wybierz się tam ze mną. 

ROZDZIAŁ SIÓDMY 

Genie stwierdziła po chwili, że nie jest to taki zły pomysł. 

Któż mógł jej zabronić wybrać się na przyjęcie z szefem 

Yankee Motorworks? 

- Sama nie wiem, Alex - powiedziała. - Ostatecznie, 

wcale mi się nie spodobało, kiedy wykorzystałeś mnie do 
porachunków z Kennym. A teraz musiałabym zrobić to samo. 

Alex pokręcił głową. 
- Jest jednak pewna różnica. Przecież sam cię o to proszę. 
Miał rację. Genie myślała o tym już wcześniej. 
- Hm, tak się zastanawiam. 
- Proszę. 

Spojrzała na Alexa. Will zawsze wydawał jej się wciele­

niem ideału mężczyzny, jednak teraz ten ideał zblakł i stał się 
mało istotny. 

- Trudno ci odmówić - szepnęła. 

Alex dosłyszał jednak jej słowa w ciszy panującej w domu. 
- Wobec tego zgódź się. 

Genie wzruszyła ramionami, jakby chciała się jeszcze bro-

nić, a następnie skinęła głową. Miała nadzieję, że nie popełnia 
błędu. 

- Dobrze. Wybiorę się z tobą do Roseleigh. - Sama ta 

nazwa przyprawiła ją o dreszcze, - O której pojedziemy? 

- Wpół do siódmej? 
- Świetnie. 

WESELE MARZEŃ 

8 1 

Alex uśmiechnął się do niej i sięgnął po koszulkę i kurtkę. 

Następnie, nie wkładając ich, podszedł do drzwi. Genie za-

gryzła wargi, bojąc się, że zaraz zacznie go wołać. Znowu 
odchodził. Taki już jej los. Powinna go zatrzymać, poprosić, 
żeby został. 

Wsłuchiwała się uważnie w jego kroki na schodach. Alex 

zatrzymał się w przedpokoju i wtedy pomyślała, że może 
zmienił zdanie i zaraz do niej wróci. Dopiero kiedy usłyszała 
dźwięk suwaka, uświadomiła sobie, że przecież musiał się 

ubrać. Następnie drzwi frontowe znowu skrzypnęły i Alex 

wyszedł przed dom. 

Zdecydował, że pójdzie do domu pieszo. Nie chciał wracać 

po motor, gdyż naraziłoby go to na pytania, gdzie był i co 
robił. Alex nie czuł się na siłach, żeby na nie odpowiadać i 
w ogóle nie miał ochoty na rozmowy. Wolał przemyśleć sobie 
pewne sprawy. 

Poza tym chciał położyć się i odpocząć. Czuł się tak, jakby 

przebiegł kilkadziesiąt kilometrów. 

Myśli o łóżku spowodowały, że przypomniała mu się Ge-

nie. Słusznie domyślał się, że pod nijakimi ubraniami kryje 

się piękne i ponętne ciało. Nie sądził jednak, że aż tak piękne. 
Gładka skóra, cudowne piersi, wznoszące się i opadające na-

miętnie - to wszystko powracało do niego niczym sen. 

Do licha, gdyby nie ta suknia! 
Alex chciał kochać się z dumną dziewczyną, którą bał się 

kiedyś zaprosić do kina. Nie miał zamiaru wykorzystywać 
kobiety płaczącej z żalu nad marzeniami z młodości. 

Maggie zadzwoniła do siostry z domu rodziców tuż po 

porannych uroczystościach.