Microsoft Word - Ojciec Andrzej Klimuszko.docx

Jasnowidz  o.  Klimuszko  należał  do  ludzi,  których  serce  było  otwarte  dla  każdego  -
skromny  zakonnik  -  ojciec  Andrzej  Klimuszko.  Różnie  go  nazywano:  jasnowidz,
ziołolecznik,  znachor,  ojciec  Andrzej.  Kim  był?  Nie  był  znachorem,  szarlatanem  ani
cudotwórcą.  Był  franciszkańskim  zakonnikiem,  który  swe  niezwykłe  uzdolnienia
wykorzystywał  do  niesienia  pomocy  tym,  którzy  jej  potrzebowali,  który  przepowiadał
przyszłość m.in. dla Polski.

Andrzej Klimuszko urodził się 23 sierpnia 1905 r. na

Białostocczyźnie.  Rodzice  -  Wincenty  i  Zofia  -  zajmowali  się  rolnictwem.  Warunki
materialne były ciężkie, gdyż była to rodzina wielodzietna. Szkołę podstawową oraz
gimnazjum,  które  prowadzili  księża  salezjanie,  ukończył  Andrzej  w  Różanymstoku.
Idąc  za  głosem  powołania  Andrzej  wstąpił  do  Zakonu  Braci  Mniejszych
Konwentualnych  we  Lwowie.  W  1925  r.  rozpoczął  nowicjat  pod  kierunkiem  o.
Kornelego  Czupryka  (późniejszego  przełożonego  o.  Maksymiliana)  w  pięknie
położonej,  malowniczej  miejscowości  -  Kalwarii  Pacławskiej.  Przez  okres  jednego
roku  nie  tylko  wtajemniczał  się  w  przepisy  zakonne  i  urabiał  duchowo,  ale  mógł
zaobserwować  tysiące  pielgrzymów,  którzy  przybywali  na  kalwaryjski  odpust  ze
swoimi  problemami,  kłopotami,  aby  przed  cudownym  obrazem  Kalwaryjskiej  Pani
pozostawić  to  wszystko  i  powrócić  do  domu  duchowo  wzmocnionymi.
          W  nowicjacie  otrzymał  Andrzej  habit  zakonny  oraz  nowe  imię  zakonne  -
Czesław.  Po  ukończeniu  nowicjatu  8  września  1926  r.  br.  Czesław  złożył  pierwsze
śluby zakonne. Zaraz też udał się do Lwowa, aby tam ukończyć gimnazjum. Nauka
nie  szła  mu  zbyt  dobrze.  Większe  zdolności  wykazywał  w  kierunkach
humanistycznych, natomiast w dziedzinach ścisłych, a zwłaszcza w matematyce, pod
względem  uzdolnienia  był  ostatni.  Gimnazjum  X  we  Lwowie,  jak  sam  stwierdził
później  o.  Czesław,  nie  zanotowało  w  swojej  historii  bardziej  tępego  ucznia  pod
względem  matematycznym  niż  Czesław.  Profesorowie  tylko  ze  współczucia  stawiali
mu zwyczajowo stopień dostateczny z minusem. Czesław bardzo przeżywał ten brak
zdolności. [...]
Studia  teologiczne  odbył  o.  Czesław  w  zakonnym  seminarium  w  Krakowie  pod
troskliwym  i  czujnym  okiem  o.  magistra  Samuela  Rozenbajgera,  późniejszego
współpracownika  św.  Maksymiliana  w  Niepokalanowie  japońskim.  Święcenia
kapłańskie otrzymał z rąk bpa Stanisława Rozponda 6 maja 1934 r. w Krakowie. Po
święceniach  przełożeni  zakonni  skierowali  go  do  Gniezna,  a  potem  do  Wilna  i
Łagiewnik. Tuż przed wojną został przeniesiony do Warszawy. Gdy wybuchła wojna,
ze  względu  na  własne  bezpieczeństwo  wyruszył  z  Warszawy  do  klasztoru

franciszkańskiego  w  Kaliszu.  W  czasie  tej  podróży  miało  miejsce  ciekawe
wydarzenie.  Na  dworcu  kolejowym  w  Łodzi  ustawiło  się  kilku  żandarmów  i  tłukło
kolbami karabinów Polaków wysiadających z pociągu i podążających do wyjścia. Nie
oszczędzano  nikogo,  ani  starszych,  ani  kobiet,  ani  nawet  dzieci.  Widząc  to  o.
Czesław  zatrzymał  się  dłużej  w  pociągu  z  nadzieją,  że  żandarmi  zaraz  odejdą  i
będzie mógł spokojnie podążyć na nocleg do OO. Bonifratrów. Spóźnił się przez to i
na  ulicy  nie  spotkał  już  przyjezdnych  ludzi.  Dołączył  jednak  do  szeregu  ludzi
udających  się  na  nocleg  do  OO.  Bonifratrów.  Przed  furtą  klasztorną  miało  miejsce
wydarzenie  podobne  jak  na  dworcu.  Pijany  żandarm  sprawdzał  dokumenty
wchodzących  ludzi,  bijąc  ich  przy  tym  po  twarzy.  O.  Czesław  nie  miał  przy  sobie
żadnego  dokumentu.  Zdawał  więc  sobie  sprawę  z  tego,  co  wkrótce  mogło  się
wydarzyć.  Starał  się  zmobilizować  wszystkie  swe  wewnętrzne  siły.  Tymczasem  był
coraz  bliżej  żandarma.  Gdy  przyszła  jego  kolej,  nastąpił  dziwny  wypadek:  żandarm
zachwiał  się  nagle,  odwrócił  w  stronę  ściany  i  zaczął  wymiotować.  Zalękniony
zakonnik  wykorzystał  ten  moment.  Bardzo  szybko  opuścił  szereg  i  boczną  furtką
dostał się do klasztoru, gdzie spędził spokojnie noc. Był to [drugi] wypadek, kiedy o.
Czesław  dzięki  wewnętrznemu  nakazowi  nakłonił  drugiego  człowieka  do  wykonania
czynności zgodnie ze swoją wolą.

W kilka miesięcy po przybyciu do Kalisza został aresztowany przez gestapo. Szybko
jednak  zwolniono  go  pod  warunkiem,  że  będzie  do  ich  dyspozycji  i  że  nie  opuści
miasta.  W  odpowiedzi  na  to  o.  Czesław  wykupił  bilet  kolejowy  i  wsiadł  do
najbliższego  pociągu,  który  jechał  do  Warszawy.  Między  Wartegau  a  Generalną
Gubernią granica została zamknięta, zaś o. Andrzej nie posiadał przy sobie żadnych
dokumentów.  W  Łodzi  pasażerów  wysadzili  z  pociągu  żandarmi  i  zaprowadzili  do
poczekalni, gdzie wszystkich Polaków poddano szczegółowej rewizji. Do przedziału,
gdzie siedział o. Czesław, nikt nie zaglądał. Po dwóch godzinach pociąg ruszył dalej.
Wtedy  dopiero  zobaczył  dwóch  żandarmów,  zdążających  do  przedziału,  w  którym
siedział. W tak niebezpiecznej chwili wytężył wszystkie wewnętrzne siły, by ich w ten
sposób  obezwładnić.  I  cóż  się  stało?  Jeden  z  nich  szybko  skierował  się  w  stronę
ubikacji, drugi zaś wszedł do przedziału, gdzie siedział o. Czesław. Zachowywał się
jednak  jakoś  dziwnie,  mówił  niezrozumiałe  rzeczy,  mimo  iż  nie  był  pijany.  Po  chwili
wyszedł  z  przedziału,  a  o.  Czesław  mógł  bez  żadnych  przeszkód  przekroczyć
granicę. Był to trzeci wypadek, w którym o. Czesław wykorzystał swe możliwości, ale
i  zarazem  ostatni.  Z  tego  rodzaju  sił  już  nigdy  w  życiu  nie  skorzystał,  być  może
dlatego, że nie znajdował się więcej w tak tragicznej sytuacji.

Dla  o.  Czesława  rozpoczęła  się  teraz  droga  pełna  trudów,  cierpień  i  załamań  w
poszukiwaniu  prawdziwej  rzeczywistości.  Zaraz  po  wojnie  objął  placówkę  w
Prabutach  na  Mazurach.  Była  to  ciężka  i  odpowiedzialna  praca,  wymagająca  wiele
czasu  i  energii.  Zadaniem  o.  Czesława  było  zorganizowanie  życia  oraz  roztoczenie
opieki nad ludźmi, którzy przybyli zza Buga w celu osiedlenia się na nowym terenie.
O.  Czesław  nie  miał  więc  czasu  na  zastanawianie  się  nad  właściwościami,  których
Bóg  mu  udzielił.  Z  pewnością  by  o  nich  zapomniał,  gdyby  nie  sytuacja  powojenna,
kiedy to wiele rodzin było rozbitych. Nie było prawie w Polsce rodziny, z której wojna
nie wyrwałaby kogoś. Los tułaczy pozostawał nieznany najbliższym. Pytanie, czy on
jeszcze żyje, a jeśli żyje - to gdzie, padało wszędzie. Czerwony Krzyż nie mógł sobie
z tym poradzić. Część zatem tego trudnego zadania spadła na o. Czesława. Zaczęło
się  od  kilku  listów.  Z  każdym  dniem  jednak  ich  ilość  wzrastała  do  tego  stopnia,  że

sam  zakonnik  nie  mógł  już  sobie  poradzić  z  udzielaniem  listownych  odpowiedzi.
Odmówił  zatem  przyjmowania  listów  w  sprawach  odszukiwania  znajomych.
Odpowiedzią  na  to  były  przyjazdy  zrozpaczonych  ludzi  do  Prabut.  Wkrótce
miejscowość ta stała się miejscem nieustannych pielgrzymek zbolałych ludzi, którzy
chcieli dowiedzieć się o losie swoich najbliższych.
O.  Czesław  przyjmował  każdego.  Codziennie  zadawał  sobie  jednak  pytanie,  czy  to,
co  robi,  jest  fikcją  czy  też  rzeczywistością,  czy  czasami  nie  okłamuje  ludzi,
pokładających w nim nadzieję. Okazało się, że była to rzeczywistość. Tym, co czynił,
zainteresowała  się  prasa  i  naukowcy;  zapraszano  go  więc  na  spotkania  naukowe,
sympozja,  zjazdy  i  posiedzenia  dotyczące  zjawisk  parapsychicznych.  Dla  o.
Czesława  była  to  męcząca  droga  życiowa.  Kiedyś  napisał:  Aby  dobrze  zrozumieć
przeżycia  jasnowidza,  musi  się  znać  jego  specyficzny  charakter.  Jasnowidz,  jak
każdy  człowiek,  może  mieć  mnóstwo  wad,  szkaradnych  nawyków  i  życiowych
załamań, ale musi posiadać mocną, niezachwianą, stałą i wielką miłość do ludzi oraz
gotowość  przyjścia  im  z  pomocą  w  ich  cierpieniach  i  potrzebach  zawsze
bezinteresownie,  z  serdecznym  współczuciem.  Cierpi  on  w  tej  samej  skali,  co
cierpiący  jego  towarzysz  ludzkiej  niedoli...  Jeśli  jestem  świadom,  że  w  wieloletniej
swej  pracy  o  specjalnym  charakterze  bodajże  jedną  iskierkę  radości  wniosłem  w
skołatane serca ludzkie, to chyba nie żyję daremnie.
Od  1948  do  1952  r.  z  powodu  trudności  o.  Czesław  przebywał  pod  zmienionym
nazwiskiem w pięknym franciszkańskim klasztorku u podnóża Tatr w Lubomierzu. W
1952  r.  przełożeni  wysłali  go  do  Kwietnik  w  diecezji  wrocławskiej,  aby  tam
duszpasterzował  wśród  ludności  jako  proboszcz.  Tam  już  "ujawnił  się",  mimo  tego
miał liczne i czasami bardzo ciężkie kłopoty z ówczesnym administratorem diecezji -
ks.  Lagoszem.  O.  Czesław  przeżywał  wówczas  pewien  kryzys,  który  jednak  z
pomocą  Bożą  zakończył  się  pomyślnie.  W  1956  r.  przebywał  w  Wyszogrodzie,  a
następnie do 1961 r. pracował w Nieszawie. We wrześniu 1961 r. przełożeni zakonni
skierowali  o.  Czesława  do  pracy  w  klasztorze  w  Elblągu,  położonym  na  wzgórzu
wśród drzew i zieleni. Dla o. Czesława był to okres intensywnej pracy.

Oto  kilka  przykładów  z  okresu  intensywnej  działalności  o.  Klimuszki.  W  1964  r.  na
jednym  ze  spotkań  z  lekarzami,  profesorami  medycyny  o.  Czesław  przepowiedział
katastrofalną  powódź  w  północnych Włoszech. W  kilka lat  później  przepowiednia  ta
dosłownie  się  sprawdziła:  Rzeka  Pad  wylała,  a  o.  Czesław  będąc  wówczas  we
Włoszech, mógł osobiście oglądać skutki tej katastrofy.
W 1947 r. będąc w Olsztynie o. Czesław przepowiedział zgon kard. Hlonda, Prymasa
Polski. Podał nawet przyczynę śmierci. Przepowiedział także zgon bp. Łukomskiego.
"Widzę  niespodziewaną  śmierć  kardynała  Hlonda  24  października.  Przyczyną  jego
śmierci  będą  płuca,  chyba  grypę  zaziębi.  Zaraz  po  nim  umrze  nagle  drugi  dostojnik
duchowny,

nieco

niższy

hierarchii

kościelnej".

Po  czterech  miesiącach  przepowiednia  spełniła  się  szczegółowo.  Przepowiednia
sprawdziła  się.  Kard.  Hlond  zmarł  w  październiku  1947  r.  na  zapalenie  płuc,
natomiast  bp  Łukomski,  wracając  z  pogrzebu  kardynała,  zginął  w  katastrofie  w
wypadku

samochodowym.

O.  Czesław  nie  tylko  przewidywał  przyszłość,  ale  także  czytał  ze  zdjęć.  Z  fotografii
mógł  rozpoznać  charakter  człowieka,  jego  losy  życiowe,  aktualny  stan  zdrowia  lub
predyspozycje psychiczne. W małym miasteczku o. Czesław został zaproszony przez
zaprzyjaźnionego  nauczyciela do  znajomych.  Podczas  rozmowy  nauczyciel  poprosił
dwunastoletniego syna znajomych o pokazanie swojej fotografii. Nauczyciel podając
fotografię chłopca o. Czesławowi powiedział żartobliwie do rodziców: No, teraz wiele
rzeczy  dowiecie  się  o  waszym  synku,  czym  on  będzie  i  jak  się  sprawuje.  Rodzice
słysząc to dziwnie zareagowali, zostali przygaszeni, stracili chęć do dalszej rozmowy.
Patrząc na zdjęcie o. Czesław powiedział parę zdawkowych słów i wkrótce pożegnał

gospodarzy.  Wracając  powiedział  do  nauczyciela:  Ależ  ten  chłopak  to  przyszły
bandyta.  -  Niestety  tak  -  odpowiedział  nauczyciel.  -  Już  kilku  chłopców  w  szkole
podźgał  nożem.  Na  porządku  dziennym  są  brutalne  bójki  z  kolegami.

Mieszkając  w Kwietnikach, dowiedział się od  mieszkańców, iż w obrębie jego domu
znajduje  się  dużo  zakopanych  rzeczy.  Pewnego  dnia  zauważył  w  pustej  stodole  na
klepisku  zapadniętą  ziemię  w  formie  leja  i  w  tym  miejscu  odkopał  radio.
Równocześnie  ukazały  mu  się  w  stodole  trzy  inne  miejsca,  gdzie  były  zakopane
różne rzeczy. O. Czesław był więc jasnowidzem. Sam o sobie tak powiedział:
"Jasnowidz. Ilekroć słyszę ten wyraz pod moim adresem, zawsze odczuwam pewne
nieprzyjemne  zażenowanie.  Albowiem  pod  tym  mianem  kryje  się  wielkie  ryzyko,
udręka i odpowiedzialność. Nie lubię tej nazwy, lecz muszę się nią posługiwać, gdyż
nie znam zastępczej. "
Faktycznie  na  o.  Czesławie  spoczywała  wielka  odpowiedzialność.  Po  poradę
zwracali  się  do  niego  nie  tylko  prości  ludzie,  ale  i  profesorowie,  a  także  służby
kryminalne. Każdy oczekiwał na rozwianie swoich wątpliwości, niepewności.
Uważał,  że  za  darem  jasnowidzenia  kryje  się  "wielkie  ryzyko,  udręka  i
odpowiedzialność".

Powiedział:

"Najbardziej  wstrząsającym  przeżyciem  jasnowidza  jest  widzenie  dramatycznych
scen rozgrywającego się wydarzenia, wobec którego musi pozostać biernym widzem,
bez  możliwości  wpływu.  Podobny  wstrząs  rodzi  w  duszy  jasnowidza  świadomość
odpowiedzialności za wynik powierzonej mu sprawy do rozstrzygnięcia".
W czerwcu  1975  r.  przedstawicielstwo  pewnego  czasopisma  w Warszawie  zwróciło
się z prośbą do o. Czesława, aby wyjaśnił sprawę legendarnego partyzanta - majora
Hubala.  Konkretnie  proszono  o  podanie  miejsca,  gdzie  znajduje  się  jego  grób.
Patrząc na jego fotografię, zobaczył całą topografię terenu, gdzie odbyła się walka i
śmierć bohaterskiego majora Dobrzańskiego o pseudonimie Hubal. [...]
Oprócz przewidywania i czytania ze zdjęć o. Czesław leczył także ludzi ziołami. Już
od dziecka zajmował się ziołami i pozostawił po sobie 150 recept ziołowych na różne
dolegliwości.  Bardzo  wielu  ludzi  skorzystało  z  jego  porad,  gdyż  były  one  w
ówczesnym  czasie  bardzo  rewelacyjne  i  pozbawione  rutyny.  Dzięki  swoim
zdolnościom  parapsychicznym  o.  Andrzej  ratował  nie  tylko  swoje  życie,  ale  i  życie
drugich. Nie był jednak przez wszystkich doceniany. W Polsce niektórzy dziennikarze
dążyli do ośmieszenia osoby o. Czesława. Nazywano go złośliwie "szarlatanem". W
1948 r. przyjechał do niego pewien pan prosić o informację o swoim synku, o którym
nie  miał  wiadomości  od  rozpoczęcia  wojny.  O.  Klimuszko  popatrzył  na  zdjęcie  i
powiedział  zainteresowanemu,  iż  widzi  go  jadącego  na  motocyklu  z  Łunińca  do
Puńska. W  drodze  zakrywa  go  jakaś  gęsta  chmura,  z  której  już  się  nie  wynurza.  o.
Czesław stwierdził zatem, że chłopiec nie żyje. Po tych słowach człowiek ów zerwał
się  nerwowo  z  krzesła  i  zaczął  przepraszać  o.  Czesława  za  to,  że  przyjechał  tutaj
zdemaskować go jako oszusta, że zrobił zakład z kolegami, iż uda mu się ośmieszyć
o. Czesława. Sprawa syna była rzeczą drugorzędną, a zakonnik doskonale wszystko
wyjaśnił. Podobnych ludzi było wielu. Byli jednak i tacy, którzy sporo zawdzięczali o.
Klimuszce. Do takich ludzi zaliczymy Polaków  mieszkających  w Monte Carlo, którzy
po

wizycie

Czesława

tym

mieście

1975

tak

napisali:

[...]  Ogromnie  cieszyła  nas  atmosfera  zainteresowania  wokół  osoby  Czesława
Klimuszki.  Specjalnością  znanego  jasnowidza  jest,  jak  wiadomo,  odnajdywanie

zaginionych przedmiotów, ludzi, obiektów. Robi to właściwie bezbłędnie. Mogli się o
tym  przekonać  w  Monte  Carlo  wszyscy  ci,  którzy  zetknęli  się  z  nim  osobiście.
Przybywali  do  niego  naukowcy  pochodzący  z  różnych  krajów,  z  najdalszych  nawet
zakątków świata. Przynosili fotografie osób, których jasnowidz ten nie znał i nigdy nie
widział. Klimuszko opowiadał zaś o ich perypetiach życiowych, konfliktach rodzinnych
i  nękających  chorobach,  zadziwiając  trafnością  spostrzeżeń,  dokładnością
szczegółów. Tu już o jakimś zgadywaniu czy dopływie informacji innymi kanałami niż
pozazmysłowe  mowy  być  nie  mogło.  Wiedzieli  o  tym  najlepiej  przeprowadzający
doświadczenia.  Źle  się  więc  stało,  że  niektórzy  nasi  dziennikarze  doprowadzili  w
Polsce  do  ośmieszenia  osoby  wybitnego  jasnowidza.  Człowieka,  który  większość
swego  życia  poświęcił bezinteresownej  pomocy  ludziom  nieszczęśliwym,  znikąd  nie
oczekującym już ratunku. Niedobrze się stało, że również naukowcy nie pofatygowali
się do tej pory, aby zanalizować fenomen Klimuszki. Może i oni bali się ośmieszenia"
Zapewne.  Natomiast  takich  obaw  nie  mieli  kierownicy  zagranicznych  placówek
badawczych.  Od  tygodni  do  prywatnego  mieszkania  Czesława  Andrzeja  Klimuszki
napływa  bogata  korespondencja  ze  wszystkich  niemal  kontynentów  świata.  Mnożą
się  zaproszenia  do  wzięcia  udziału  w  psychotronicznych  eksperymentach.  Świat
naukowy

poruszony

jest

wyjątkowymi

zdolnościami

skromnego,

bardzo

zapracowanego, siedemdziesięcioletniego już prawie Czesława Andrzeja Klimuszki.
Niektórzy  przewidywania  o.  Czesława  przyjmowali  jako  żart.  W  1978  r.  zakonnicy
dowiedzieli  się  z  Dziennika,  że  papieżem  został  wybrany  Albino  Luciani,  który
przybrał imię Jan Paweł I. Wśród ogólnej radości tylko o. Czesław pozostał smutny.
Dlaczego  oni  go  wybrali?  -  pytał  zdziwiony  -  przecież  on  za  miesiąc  umrze.
Zakonnicy przyjęli to oświadczenie jako żart. Niestety po miesiącu pontyfikatu umiera
Jan  Paweł  I.  Po  jego  śmierci  zapytano  o.  Czesława,  kto  teraz  zostanie  papieżem. -
Teraz  papieżem  zostanie  kardynał  Wojtyła  -  odpowiedział  rozradowany  jasnowidz.
"Jeśli  Włoch  nie  wyjdzie,  to  wyjdzie  Wojtyła".  Poczytano  to  jako  miły  żart,  który
rzeczywiście  się  spełnił.  Inny  franciszkanin,  ojciec  Cezar  zapamiętał,  co  ojciec
Klimuszko  powiedział  o  rozpoczynającym  się  pontyfikacie  Jana  Pawła  II:

"Będzie  jednym  z  największych  papieży.  Od  niego  będzie  się  liczyć  nowa  epoka
Kościoła  i  Polski.  Imię  Polski  rozsławi  po  wszystkich  krajach  świata.  Dla  Kościoła
jego

panowanie

będzie

bardzo

pomyślne".

Ojciec Klimuszko rzadko publicznie przekazywał swoje wizje. Jednakże w gronie
przyjaciół i znajomych czasami o nich mówił. Także w spotkaniach z dziennikarzami,
między

innymi

Wandą

Konarzewską,

jasnowidz

oznajmiał:

"Polska  będzie  źródłem  nowego  prawa  na  świecie,  zostanie  tak  uhonorowana
wysoko, jak żaden kraj w Europie (...) Polsce będą się kłaniać narody Europy. Widzę
mapę Europy, widzę orła polskiego w koronie. Polska jaśnieje jak słońce i blask ten
pada  naokoło.  Do  nas  będą  przyjeżdżać  inni,  aby  żyć  tutaj  i  szczycić  się  tym".

W  jednej  ze  swoich  książek  zatytułowanej  "Moje  widzenie  świata"  ojciec  Czesław
Klimuszko

pisał

wprost:

"Jeśli chodzi o nasz naród, to mogę nadmienić, że gdybym miał żyć jeszcze
pięćdziesiąt lat i miał do wyboru stały pobyt w dowolnym kraju na świecie, wybrałbym
bez wahania Polskę, pomimo jej nieszczęśliwego położenia geograficznego. Nad
Polską bowiem nie widzę ciężkich chmur, lecz promienne blaski przyszłości".

"Nadchodzi  czas  Polski  i  upadku  jej  wrogów.  Przed  Polską  widzę  jasność  i
wstępowanie  do  góry.  Będzie  bardzo  dobrze".  Dodatkowo  według  Ojca  Klimuszki  z
Polski  miały  pochodzić  osoby,  które  będą  zmieniać  świat.  Sugerował,  abyśmy  byli
optymistami i wcale nie myśleli o końcu świata.
Czasami  słynny  polski  jasnowidz  ujawniał  swoje  wizje  na  temat  przyszłości  świata.
Pisarz  Tadeusz  Konwicki  twierdził,  że  ojciec  Klimuszko  bezbłędnie  przepowiedział
upadek  komunizmu  w  50  lat  po  zakończeniu  II  wojny  światowej.  Podobnie  jak  inni
wizjonerzy, on także widział zagrożenia moralne i ekologiczne dla ludzkości i świata.
Przyznał,  że  miał  wizję  potencjalnej  wojny  nuklearnej  oraz  wojen  religijnych.  Mówił
tak:

"Widziałem żołnierzy przeprawiających się przez morze na takich małych, okrągłych
stateczkach,  ale  po  twarzach  widać  było,  że  to  nie  Europejczycy.  Widziałem  domy
walące  się  i  dzieci  włoskie,  które  płakały.  To  wyglądało  jak  atak  niewiernych  na
Europę.  Wydaje  mi  się,  że  jakaś  wielka  tragedia  spotka  Włochy.  Część  buta
włoskiego  znajdzie  się  pod  wodą.  Wulkan  albo  trzęsienie  ziemi  ?  Widziałem  sceny
jak po wielkim kataklizmie. To było straszne".
"Wojna wybuchnie na Południu wtedy, kiedy zawarte będą wszystkie traktaty i będzie
otrąbiony

trwał

pokój".

"Potem rakiety pomkną nad oceanem, skrzyżują się z innymi, spadną w wody morza,
obudzą bestie. Ona się dźwignie z dna. Piersią napędzi ogromne fale. Widziałem
transatlantyki wznoszone jak łupinki... Ta góra wodna stanie ku Europie. Nowy potop
! Zadławi się w Giblartarze ! Wychlupnie do środka Hiszpanii ! Wleje się na Saharę,
zatopi włoski but, aż po rzekę Pad. Zniknie pod wodą Rzym ze wszystkimi muzeami,
z

całą

cudowną

architekturą

[...]"

"Nasz  naród  powinien  z  tego  wyjść  nienajgorzej.  Może  pięć,  może  dziesięć  procent
jest skazane. Wiem, że to dużo, że to już miliony, ale Francja i Niemcy utracą więcej.
Italia najwięcej ucierpi. To Europę naprawdę zjednoczy. Ubóstwo zbliża [...]"

Ludzie bardzo tłumnie gromadzili się u o. Czesława, szukając pomocy. Sam zakonnik
stał  się  przedmiotem  zainteresowania  świata  nauki,  a  szczególnie  medycyny  i
psychologii.  Brał  zatem  udział  w  różnych  kongresach  naukowych  i  spotkaniach,  nie
tylko  w  Polsce,  ale  także  za  granicą.  Jednak  w  ciągu  ostatnich  lat  stan  zdrowia  o.
Czesława,  z  powodu  uciążliwej  pracy,  stopniowo  ulegał  pogorszeniu.  Z  wielkim
trudem  pokonał  gruźlicę  płuc,  która  bardzo  osłabiła  jego  organizm.  Można  było
zauważyć

ogólne

zmęczenie

wyczerpanie.

Na początku sierpnia 1980 r. o. Czesław przebywał w Lubomierzu. O. Anzelm Kubit
stwierdził,  że  wyglądał on  wówczas  dość  dobrze.  Miał  trochę  sfałdowaną  twarz,  ale
wyglądał  na  zdrowego,  był  pogodny,  oczy  miał  żywe  i  bardzo  ciekawie  patrzył  na
świat. - Parę lat tylko - wspominał o. Anzelm - uczyłem go dogmatyki w  Krakowie...
później  wyczuwałem,  że  wzrastał  w  kulturze.  Wydelikatniał  w  obcowaniu  z  drugimi,
znał wiele zagadnień z dziedzin jeszcze nie zbadanych dokładnie, wyczuwał w sobie
nieszczęścia,  szczególnie  w  czasie  wojny,  leczył  nieraz  osoby,  które  już  opuścili
lekarze.  O  współbraciach,  którzy  z  pewnym  lekceważeniem  patrzyli  na  jego  dziwną
działalność,  nic  ujemnego  nie  mówił  [...].  Gdy  był  parę  razy  w  Krakowie,  odwiedził
mię  w  celi,  zeznawał,  że  w  jego  akcji  nie  ma  nic  cudownego,  ale  chyba  można

wnioskować,  że  ludzie  i  rzeczy,  których  używają,  emanują  jakiś  fluid,  który  przy
swoim  natężeniu  psychicznym  odczuwają,  czy  mogą  zauważyć  ludzie  specjalnie
wrażliwi  [...].  Całą  działalnością  swoją  zostawił  po  sobie  wrażenie  niezwykłego,
niepospolitego człowieka. Zmierzała ona [...] do tego, aby ludziom przynieść radość,
uwolnić  ich  od  nieszczęść  lub  pocieszyć  przynajmniej.  Nie  znałem  go  dokładnie,  w
szczegóły  nie  wchodzę,  ale  chwycił  mnie  mile  ten  jego  postęp  ku  dobremu,  wzrost
duchowy,  który  nie  tak  często  widoczny  jest  w  życiu  zakonnika,  jego  rozwój  miłości
bliźniego,  aktywność,  by  coś  dobrego  więcej  zrobić,  a  przy  tym  urabianie  siebie
samego [...].

Dnia  22  sierpnia  1980  r.  przewieziono  o.  Czesława  do  szpitala.  Tam  wyspowiadał
się,  przyjął  komunię  św.  i  z  pogodą  ducha  oczekiwał  na  spotkanie  z  Panem.  Tuż
przed  swoją  śmiercią  powiedział  swojemu  przyjacielowi:  "Kraj  ten  oczekuje  lata
świetności. Jest to obecnie szczęśliwe miejsce. Gdybym miał się drugi raz narodzić,
chciałbym przyjść na świat tylko w Polsce. Niech Polacy z całego świata wracają nad
Wisłę.  Tu  się  im  nic  nie  stanie".  W  poniedziałek  25  sierpnia  w  godzinach  rannych
jego  współpracownik  -  o.  Lucjusz  Chodukiewicz  -  udzielił  mu  sakramentu
namaszczenia chorych i odpustu na godzinę śmierci. Tego samego dnia po południu,
po życiu wypełnionym służbą bliźniemu, Pan zabrał swojego sługę Czesława. Wierny
syn św. Franciszka, "Samarytanin w habicie", odszedł po wieczną nagrodę do Tego,
od  Którego  otrzymał  życie  i  te  wszystkie  niezwykłe  dary,  którymi  umiał  się  dzielić  z
bliźnimi  przez  ponad  siedemdziesiąt  lat.   Uroczystości  pogrzebowe  odbyły  się  28
sierpnia  w  Elblągu.  Mszy  św.  pogrzebowej  przewodniczył  bp  Jan  Obłąk  wraz  z
pięćdziesięcioma  kapłanami.  Trumnę  oblegali  ludzie,  którzy  pragnęli  uścisnąć  i
ucałować  ręce  zmarłego.  Mimo  zastoju  komunikacji,  na  dość  odległym  cmentarzu
zgromadziło  się  ok.  8  tys.  ludzi.  W  ten  sposób  pragnęli  oni  podziękować  o.
Czesławowi

wielką

miłość,

jaką

okazywał.

O.  Czesław  powiedział  kiedyś  bardzo  znamienne  słowa,  które  określały  jego
działalność  i  to,  jak  siebie  oceniał:  Sława  dla  głupców  jest  odurzającym
narkotykiem...  mnie  rozgłos  przyniósł  najpierw  zaskoczenie,  potem  rozczarowanie,
wreszcie udrękę ciężaru odpowiedzialności wobec ludzi

Set as favorite

Email This

Komentarze (9)

...

Napisane przez Bastard, kwietnia 19, 2010

Ciekawy czlowiek, oby jego wizje dotyczace przyszlych losow Polski sprawdzily sie w
100%..



Wiara

Napisane przez JanKo, kwietnia 20, 2010

Sprawdzą się tak jak poprzednie. Wystarczy wierzyć w ludzi i ludziom. Ja wierzę.



Napisane przez Janiecka, kwietnia 26, 2010

On nie kłamał. Jestem dobrej myśli



...

Napisane przez k....., maja 16, 2010

Mozliwosc jasnowidzenia to cudowny dar od Boga,Ktory chce ostrzec ludzkosc przed
konsekwencjami swej niszczycielskiej dzialalnosci tylko,ze my w tym pedzie
zyciowym nie dostrzegamy tego lub nie chcemy tego dostrzec a nalezaloby...Swiat
jest taki piekny



-2



nadzieja

Napisane przez marek, maja 23, 2010

Dzięki takim wizjonerom jakim był o Klimuszko, mamy wielką nadzieje na dalsze
życie .Pan Bóg dał nam wizjonerów abyśmy się nawrócili, znamy historie polski ,czy
liczy się ktoś z nami ?.Bóg jest sprawiedliwy i odmieni naszą ojczyznę odmieni nas
samych.Musimy się oto modlić i wypraszać wszelkiej łaski.



...

Napisane przez bielszczanka, czerwca 02, 2010

Był wielkim człowiekiem.Jego receptariusz zielarski uratował moje zdrowie.Nie
poznałam Go osobiście-nie miałam takiej szansy.Ale to,co po sobie
pozostawił,jeszcze długo będzie ludziom służyć,szczególnie w tych ciężkich dla
biedaków czasach.Ludzie zwiedzeni ułudą własnej wielkości,goniący za sławą i
bogactwem,wywyższający się nad samego Boga,doprowadzili ten świat na skraj
przepaści-wielu w nią wpadnie,może reszta się się obudzi?Szkoda tylko,że jak
zawsze-ucierpią ci co najmniej zawinili.Elity się obronią,bo mają na to środki.Biedacy
poniosą konsekwencje głupoty i arogancji "naukowców" i "władców" uzurpujących
sobie prawo do władzy nad światem.Miejmy nadzieję,że wizje Ojca Klimuszki się
spełnią,że nam zostanie oszczędzone wielkie cierpienie i upadek.I że nasza ziemia
będzie azylem dla ludzi dobrych ,mądrych,sprawiedliwych,którzy w swojej mądrości
zechcą ludzkość "uzdrowić" moralnie.Tego sobie i wszystkim życzę.



Dzieki o.Klimuszce odzyskalam wladze w nogach

Napisane przez anna, czerwca 07, 2010

Bylam wtedy mloda kobieta.Byl rok1975.Meczyly mie silne bole kregoslupa, ktore
probowali leczyc lekarze tabletkami i zastrzykami.Z czasem nogi zrobily mi sie
bezwladne i samodzielnie nie unioslam nogi aby zrobic chocby jeden krok.Lezalam i
nie moglam sie samodzielnie przewrocic na drugi bok. Gdy moj brat dowiedzial sie o
o.Klimuszce natychmiast wraz z mezem ulozyli mie w samochodzie i pojechalismy do
Elblaga do o.Klimuszki.Naprawde nie wierzylam w cudowne uzdrowienia ale
sprobowalam.Wyszedl jakis zakonnik i chcial moje zdjecie.Mialam jedynie w
dowodzie sprzed osmiu lat,no ale dalam.Przyniosl mi kilka wypisanych zestawow
ziol.Po powrocie zaraz maz wykupil ziola i zaczelam pic.wierzcie mi normalne nie do
picia a mi smakowalo.Po tygodniu wstalam i chodze do dnia dzisiejszego.Pracuje
nieraz az przesadnie ale chodze i to naprawde dzieki o.Klimuszce. Bardzo sie ciesze
ze moglam to opisac i choc w ten sposob zlozyc hold o.Klimuszce.



Polsce potrzeba pokuty

Napisane przez Krzysztof, listopada 04, 2010

Otrzymała łaskę odzyskania wolności, dzięki wierze w Boga, Pan Bóg podarował
nam nawet Papieża Polaka, nasze stare wartości pozwoliły na ocalenie narodu od
zniszczenia nazizmem i komunizmem, a teraz trwonimy te dary i atakujemy naszego
Największego Mecenasa Pana Boga.



Wijze

Napisane przez M4Ku, listopada 14, 2010

nie pomniejszam jego zasług dla ludzi. Ale co do wspaniałej Polski to jakoś nie
wierzę, minęło już 30 lat od jego śmierci a w Polsce coraz gorzej. korupcja, warunki
życia najdroższe w całej Europie. Socjalizm góruje.



Napisz Komentarz

Twoje Imie

Tytul Twojego komentarza

Twój Komentarz

smaller | bigger

Dodaj Komentarz

110

fh0QXR2FUUdz

add

com _content

ILUMINACI



ILUMINACI - Zakon Iluminatów



Zakon Iluminatów - historia powstania



Iluminaci - Założyciele, cele i metody działania



Czy Biblia przepowiada swiatowy spisek?



Iluminaci a Nowy Porządek Świata

MASONERIA



Symbole w masonerii



Masońscy prezydenci USA



Łapanie masonów za słowo.