TAG I JUDITH POWELL 

PANOWANIE NAD UMYSŁEM 

(Silva Mind Mastery '90s / wyd. orygin. 1991) 

 

 

DEDYKACJA 

Każdy z nas ma prawo wyboru...  

można żyć pośród chaosu i zamętu 

lub też wznieść się ponad ten zgiełk... 

tam gdzie powietrze jest czyste i gdzie horyzont szeroki...

tam gdzie można doskonalić dar, jakim jest świadomość, 

aby nieść pomoc innym... 

którzy także woleliby żyć na szczycie.  

   

 

 

PODZIĘKOWANIA 

Pragniemy podziękować tym wszystkim, którzy przyczynili się do popularyzowania metod dr Silvy 

na  seminariach,  w  szczególności  George'owi  Maycockosowi,  Jimowi  i  Dolores  Keysom,  Jimowi 
Clarkowi, Edowi i Maryann Reese'om, dr George'owi DeSau, dr Gordonowi Bowerowi, dr Albertowi 
Ellisowł, dr Wilfridowi Hahnowi i Alowi Cooperowi. 

I oczywiście Josemu Silvie i całej Jego rodzinie.  

 

DR TAG POWELL I DR JUDITH POWELL 

Dr  Tag  Powell  i  jego  żona  dają  swoim  życiem  dowód  prawdziwości  zasad,  które  głoszą  –  a 

mianowicie że ucząc swój umysł naukowego myślenia i koncentracji oraz pełniej wykorzystując jego 
możliwości,  stajemy  się  szczęśliwsi,  bogatsi  i  osiągamy  więcej  sukcesów.  Seminaria  państwa 
Powellów cieszą się ogromnym powodzeniem na całym świecie, od Nowego Jorku przez Hong Kong 
aż po Grecję. 

Jako czołowi w Stanach Zjednoczonych terapeuci i piewcy ludzkich możliwości, Tag i Judi zdołali 

skierować  tysiące  ludzi  na  ścieżkę  ku  doskonałości.  Na  seminariach  “samopomocy"  uczą  słuchaczy, 
jak  pokochać  siebie  i  podnieść  swój  majątkowy  status,  uczą  nowoczesnych  technik  poprawy 
komunikacji z ludźmi. 

Jako  wykładowcy  oboje  otrzymali  liczne  wyróżnienia  i  najwyższe  zaszczyty.  Tag  został 

nagrodzony  prestiżowym  Pucharem  Prezesa  za  rozpowszechnianie  metod  dr  Silvy.  Judi  również 
otrzymała  wiele  wysokich  nagród  państwowych,  między  innymi  Nagrodę  Beniamina  Franklina  za 
najlepsza kasetę “Up Your Energy"; nagrodę tę wręczono jej w 1988 roku na Zjeździe Amerykańskich 
Sprzedawców  Książek.  Cały  czas  podróżują  po  świecie,  prezentując  wykłady:  “Metoda  dr  Silvy 
panowania nad umysłem", “Myślenie w kategoriach bogactwa", “Magia kolorów", “Pokochaj siebie", 
“Wewnętrzna siła", a także swój nowy program pt. “Siła handlu". 

Ich  książki  przetłumaczono  już  na  siedemnaście  języków.  Oboje  są  autorami  i  prezenterami 

bestsellerowych nagrań o podnoszeniu jakości naszego  życia, dostępnych na kasetach w najlepszych 
księgarniach  całego  świata.  Powellowie  pisują  artykuły  do  czasopism,  między  innymi  wypełniają  co 
miesiąc  dwie  pełne  kolumny  w  międzynarodowych  czasopismach.  Planują  następne  książki,  w 
których chcą się podzielić swymi przemyśleniami. 

Oboje  uzyskali  tytuł  doktorów  psychoorientologii (najwyższy  tytuł  w  tej  dziedzinie)  w  Instytucie 

Psychoorientologii  w  Teksasie.  Tag  studiował  wraz  z  dr  O.  Carlem  Simontonem,  specjalistą  w 
dziedzinie  pomocy  pacjentom  chorym  na  raka,  pomocy  z  wykorzystaniem  wizualizacji.  Powellowie 
otrzymali dyplom  mistrzowski w programowaniu neurolingwistycznym  (NLP), należą do Zrzeszenia 
Trenerów  NLP  honorowanego  przez  Towarzystwo  Programowania  Neurolingwistycznego 
powołanego  przez  Południowy  Instytut  NLP.  Oboje  zajmują  się  również  badaniami  nad  życiem 
przeszłym; są członkami Zrzeszenia Terapeutów i Badaczy Życia Przeszłego. 

Prowadzą program telewizyjny “Wszystko jest w twoim umyśle", który otrzymał główną nagrodę 

jako  najlepszy  program  edukacyjny  telewizji  kablowej.  Są  również  ulubieńcami  słuchaczy  wielu 
znanych  na  całym  świecie  radiowych  i  telewizyjnych  rozmów  na  żywo.  Ich  seminaria  i  wykłady 
cechuje  humor  i  dowcip  w  najlepszym  wydaniu.  Kiedyś  Powell  był  znanym  nowojorskim  aktorem  i 
komikiem. Imał się w życiu wielu zawodów i zajęć, także z dziedziny organizacji i zarządzania, jest 
prezesem agencji reklamowej, a nawet zna się na projektowaniu sztucznych ogni. 

Zanim Judi poznała Taga, ukończyła Instytut Koloru i Wzornictwa, kurs organizacji i zarządzania, 

po  czym  podjęła  studia  medyczne.  Połączyła  ich  miłość  i  teraz  oboje  pomagają  ludziom,  by  oni  też 
nauczyli się pomagać sobie -w sensie fizycznym, umysłowym i duchowym. 

Są ludźmi wszechstronnymi, piszą, wykładają i prowadzą treningi. 

Pracują  w  Los  Angeles,  Hartford,  Chicago,  Houston,  w  Atlancie,  a  także  Indonezji,  Singapurze, 

Bangkoku, Frankfurcie, na uniwersytecie w Hong Kongu i w Malezyjskim Instytucie Zarządzania w 
Kuala  Lumpur.  Niedawno  powrócili  z  tournee  po  Węgrzech.  Cyprze  i  Grecji.  Tylko  w  Atenach  ich 
seminaria zgromadziły ponad dwa tysiące słuchaczy. 

Kiedy zaś nie podróżują po świecie, zajmują się swym domem w St. Petersburgu na Florydzie oraz 

niezwykle mądrymi szkockimi terierami, Masterem, Buddą i Izisem. 

1. NATYCHMIASTOWA RELAKSACJA I REDUKCJA STRESU 

ZMIANA jest jedyną niezmienną cechą naszego życia -zarówno zmiana na lepsze, jak i na gorsze. 

Zmiana  zmusza,  byśmy  dostosowali  się  do  nowej  sytuacji,  osoby  lub  obiektu.  Musimy  być  zawsze 
gotowi  do  przyjęcia  zmian  na  wszystkich  poziomach  naszego  życia  –  fizycznym,  psychicznym  i 
duchowym.  Jeśli  nie  potrafimy  uczynić  tego  w  miarę  szybko,  nadchodzi  stres.  Nie  można 
jednoznacznie stwierdzić, czy czynnik stresujący ma charakter pozytywny, czy negatywny. Awans w 
pracy można by uznać za zjawisko pozytywne... ale jest to przecież zarazem zmiana, wyzwanie, które 
burzy nasz dotychczasowy spokój, nasze status quo. 

Strefa komfortu – nasze zewnętrzne “łono"  

Łono matki stanowi bezpieczne środowisko, które nas zewsząd otacza i podtrzymuje w nas życie w 

pierwszych  miesiącach  naszego  istnienia.  Gdy  je  opuszczamy,  zaczynamy  tworzyć  własne, 
subiektywne, ochronne i odrębne środowisko – naszą wewnętrzną strefę bezpieczeństwa, czyli strefę 
komfortu  wobec  naszych  możliwości  i  świata  zewnętrznego.  Mamy  poczucie,  że  znamy  własne 
ograniczenia. Słusznie czy nie, przekonani jesteśmy, iż wiemy, na co nas stać, co umiemy, a czego nie. 
Te wewnętrzne przekonania zazwyczaj nie są znane naszej świadomości zewnętrznej. Dlatego też, bez 

względu  na  to,  czego  pragniemy  –  pieniędzy,  sławy,  szczęścia  czy  też  pomyślnych  stosunków  z 
innymi ludźmi – możemy działać tylko w zgodzie z wewnętrznymi oczekiwaniami strefy komfortu. 

Owa  strefa  odgrywa  rolę  powłoki  ochronnej  odgradzającej  nas  od  świata  zewnętrznego.  Każde 

pragnienie,  które  znajdzie  się  poza  zasięgiem  z  góry  ukształtowanego  wizerunku  nas  samych,  jest 
przyczyną umysłowego i fizycznego napięcia.  Świadomość  wewnętrzna będzie usiłowała ograniczać 
nasze  działania  do  przyjętych  już  wzorców,  chronić  nas  przed  zdenerwowaniem,  frustracją  i  lękiem 
przed  niepowodzeniem.  ..  i  w  ten  sposób  skutecznie  odwiedzie  nas  od  tego,  czego  pragniemy. 
Niekiedy  to  strach  przed  sukcesem  lub  obawa  przed  zmianą  sprawiają,  że  wewnętrzna  świadomość 
stara się za wszelką cenę zniszczyć nasze marzenia. 

Aby  więc  nie  dać  się  złapać  w  tę  destrukcyjną  pułapkę  psychiczną,  musimy  przechytrzyć  nasz 

umysł  tak,  by  uwierzył,  że  już  podjęliśmy  nowe  działania.  W  ten  sposób  przyczynimy  się  do 
poszerzenia  naszej  strefy  komfortu.  Techniki  opisane  w  tej  książce  pomogą  ci  “rozdmuchać"  twoją 
ochronną powłokę – byś pełniej wykorzystał swój życiowy potencjał i był tym, kim być możesz! 

Co  się  dzieje,  gdy  wychodzisz  poza  strefę  komfortu  -fizycznego,  umysłowego  lub  duchowego? 

Przychodzi stres, a potem wyczerpanie. Stres może zabić sukces, miłość, a nawet pozbawić cię życia. 
Mimo to, jak powiada słynny znawca zjawiska stresu, dr Hans Selye: “Stres będzie towarzyszył nam 
zawsze" – stres nieodłączny jest od problemów. Pewna dawka napięcia jest nam niezbędna do życia i 
zachowania  młodzieńczości,  pod  warunkiem,  że  znamy  techniki  niwelowania  jego  skutków. 
Największym problemem jest stres i stan wyczerpania, do którego prowadzi. 

Stres i stan wyczerpania to przyczyny kłopotów w małżeństwie, w przyjaźni, w pracy. Stres może 

osłabiać pamięć i być przyczyną trudności w nauce. Wczesne wzory reagowania na sytuacje stresowe 
utrwalają  się  i  warunkują  nasze  zachowania  w  życiu  dorosłym.  Stwierdzono  ponad  wszelką 
wątpliwość,  że  nasza  nieumiejętność  radzenia  sobie  z  napięciami  dnia  codziennego  jest  główną 
przyczyną wszelkich chorób. 

Nasze nowe metody pozbywania się stresu dadzą szybko efekty i pomogą Ci przezwyciężyć stare 

wzorce  zachowań  i  nowe  napięcia.  Musisz  tylko  utrzymywać  się  na  szczycie  wznoszącej  się  fali 
codziennego stresu, spowodowanego powszednimi kłopotami, które nakładają się na doświadczenia z 
przeszłości.  Zdaj  sobie  z  tego  sprawę  i  podejmij  odpowiednie  działania  w  chwili  zbliżającego  się 
napięcia. 

Aby  pomóc  ci  w  ustaleniu  poziomu  stresu,  zamieściliśmy  w  “Dodatku"  na  końcu  książki 

zmodyfikowaną wersję “Testu na stres" autorstwa Rahe'a i Holmesa. Określ poziom swojego stresu w 
ostatnich sześciu miesiącach i aby mu zaradzić, zastosuj techniki opisane w rym rozdziale! 

Odkrywanie nowych sposobów radzenia sobie ze stresem  

Jose Silva pierwszy skutecznie wykorzystywał głębokie poziomy relaksacji do przeprogramowania 

umysłu  tak,  by  dostosował  on  naszą  strefę  komfortu  do  nowej  rzeczywistości.  Dzięki  odprężeniu 
umysłu i ciała możemy bowiem otworzyć wrota do naszej wewnętrznej świadomości. 

Wewnętrzną  świadomość  nazywano  dawniej  podświadomością.  “Pod"  oznacza  coś  podległego,  a 

“świadomość"  to  nic  innego  jak  świadomość  poddana  kontroli.  Dawni  badacze  byli  przekonani,  że 
człowiek  nie  może  panować  nad  swoja  podświadomością.  Dzisiaj  taka  władza  jest  możliwa  na 
głębokich poziomach relaksacji umysłu i ciała. 

Gdy  podczas  swoich  pierwszych  badań  dr  Silva  odkrył,  że  jego  techniki  rozwoju  umysłu  są 

skuteczne  w  radzeniu  sobie  ze  stresem,  zainteresował  się,  jego  przyczynami  i  doszedł  do  szeregu 
ciekawych  wniosków.  Dzięki  jego  badaniom  możemy  lepiej  zrozumieć  istotę  czynników 
wywołujących  stres  i  wiemy,  kiedy  należy  stosować  metodę  relaksacji,  by  uwolnić  się  od  jego 
bolesnych skutków. 

Podstawowe  ćwiczenia  umysłu  zaproponowane  przez  Silvę  pomogły  wielu  milionom  osób 

poprawić stan zdrowia dzięki wykształceniu umiejętności przezwyciężania napięć i rozwijania uczucia 
głębokiego  odprężenia.  Każdego  dnia  poświęć  trochę  czasu  na  ćwiczenie  umysłu  w  stanie  głębokiej 
relaksacji,  których  opis  znajduje  się  w  “Dodatku".  Im  częściej  będziesz  je  stosował,  tym  szybciej  i 
łatwiej będziesz osiągał ten stan. Pamiętaj, że owe ćwiczenia otwierają ci umysł i poddają go twojej 
kontroli, a tym samym otwierają drogę do sukcesu. W dalszej części pierwszego rozdziału podzielimy 

się  z  tobą  podstawową  wiedzą  na  temat  stresu  i  przedstawimy  zmodyfikowaną  wersję  Kursu 
doskonalenia  umysłu  dr  Silvy.  Zapoznasz  się  także  z  dwiema  nowymi  technikami:  “techniką 
natychmiastowej relaksacji" i “techniką natychmiastowej redukcji stresu". 

Trzy główne czynniki wywołujące stres:  

1. Poczucie winy 

Poczucie winy często tkwi w naszej świadomości wewnętrznej, gdzie staje się bardzo destrukcyjną 

siłą. Oto przykład stresu wywołanego poczuciem winy: Palisz, choć zdajesz sobie sprawę, jak bardzo 
szkodzi to twojemu zdrowiu. Stres wynikający z poczucia winy rośnie z każdym dniem, tym bardziej 
że zewsząd docierają do ciebie informacje, iż szkodzisz nie tylko sobie, ale także swoim bliskim! Ba! 
nie  tylko  bliskim,  ale  w  ogóle  wszystkim  osobom  w  miejscach  publicznych.  I  gdzieś  tam,  w  tobie 
wzmaga się poczucie winy, rozterka i wrogość. To wystarczy, by zrodził się potężny stres – rujnujący 
twoje życie nawet bardziej niż trucizny zawarte w papierosach. 

Każdego  dnia  dopuszczamy  się  małych  nieuczciwości,  począwszy  od  kradzieży  spinacza  lub 

znaczka na poczcie, a kończąc na podawaniu nieprawdziwych danych w formularzu podatkowym. Te 
drobne i większe przewinienia wywołują wielkie napięcie (zwłaszcza, gdy zostaniesz przyłapany!). 

Również poczucie, że nie robisz czegoś, co powinieneś (odkładanie na później), rodzi wewnętrzne 

poczucie  winy  i  ukryte  napięcia,  które  wkrótce  dadzą  o  sobie  znać.  Inne  czynniki  wywołujące 
poczucie  winy  mają  źródło  w  minionych  doświadczeniach,  w  czymś,  co  zrobiliśmy  lub  czego 
zaniechaliśmy, w wypowiedzianych lub przemilczanych słowach. 

Jeśli po przeczytaniu powyższych uwag poczujesz pewien dyskomfort, smutek, a nawet urazę lub 

pomyślisz: “to mnie nie dotyczy"... to najprawdopodobniej doświadczyłeś już owego poczucia winy. 

2. Utrata poczucia własnej wartości 

Człowiek  często  traci  wiarę  w  siebie,  zwłaszcza  jeśli  nie  ma  nadziei  na  odzyskanie  utraconej 

wartości  lub  zastąpienie  jej  inną  –  odejście  ukochanej  osoby,  bankructwo,  klęski  żywiołowe  i 
zniszczenie  nie  ubezpieczonego  mienia,  wyrok  więzienia.  Utrata  szacunku  czy  “twarzy"  to  główny 
czynnik  stresujący.  Czy  kiedykolwiek  czułeś,  że  powiedziałeś  lub  zrobiłeś  coś  niewłaściwego  w 
obecności  innych,  i  widziałeś,  jak  zmienił  się  wyraz  ich  twarzy,  ich  stosunek  do  ciebie?  W  takich 
chwilach podnosi się poziom adrenaliny w twoim organizmie, serce zaczyna bić mocniej i zmienia się 
rytm oddechu. Te i inne objawy to skutek stresu. 

3. Praca lub przebywanie w nieprzyjaznym środowisku 

Wiele osób nienawidzi swojej pracy. Zawód, który wybrały, kariera, dla której poświęciły wiele lat 

studiów,  a  potem  jeszcze  mnóstwo  wysiłków,  nagle  okazuje  się  jednym  z  głównych  czynników 
stresujących. Jest na to rada: jeśli czegoś nie lubisz – zmień to! Może będziesz biedniejszy, ale za to 
zdrowszy i szczęśliwszy... a na dłuższą metę, być może i zamożniejszy. 

A oto parafraza fragmentu biografii Waltera Russella, The Man Who Tapped The Secrets Of The 

Universe, pióra Glena Clarka: 

Jeśli czegoś nienawidzisz, z tej nienawiści powstają w twoim ciele szkodliwe toksyny, odczuwasz 

chroniczne zmęczenie i atakują cię choroby. Musisz kochać wszystko, co robisz, lub, mówiąc inaczej, 
robić  to,  co  robisz,  z  miłością.  Tak  właśnie  brzmi  aforyzm  starożytnego  Wschodu.  Dotyczy  to 
wszystkich  twoich  działań,  czy  zbijasz  półkę  z  desek,  przeprowadzasz  operację  zastawki  sercowej, 
myjesz  okna,  czy  też  dajesz  szefowi  dokument  do  podpisu  –  nie  wykonasz  dobrze  niczego,  czemu 
jesteś niechętny. Rób to wszystko z przyjemnością i najlepiej, jak potrafisz. Miłość do pracy, którą tak 
czy owak musisz wykonać, ożywi twoje ciało, pobudzi ducha i uchroni przed znużeniem, «zdarciem», 
inaczej zwanym «nudą». 

Pierwsze oznaki FIZYCZNE nadchodzącego stresu: 

bezsenność 

bóle głowy 

zgaga 

bóle w krzyżu 

wrzód żołądka 

skurcze 

niestrawność  

Prowadzą do: 

artretyzmu 

jaskry 

stwardnienia rozsianego 

złamań 

nowotworów 

białaczki  

Pierwsze oznaki PSYCHICZNE nadchodzącego stresu: 

brak koncentracji 

pogorszenie pamięci 

nerwowość 

nieuzasadnione lęki 

skłonność do płaczu 

wybuchowość 

przesadne martwienie się o wszystko  

Prowadzą do: 

utraty poczucia pewności siebie 

chorób fizycznych 

zupełnego załamania nerwowego 

uzależnień od środków farmakologicznych 

Jak obniżyć poziom stresu  

Gdy stajemy wobec jakiejś nowej sytuacji (stres), nasz organizm uruchamia mechanizm atakująco-

obronny.  Inaczej  mówiąc,  ciało  zaczyna  wytwarzać  enzymy  zaopatrujące  nas  w  energię  potrzebną 
albo do walki, albo do ucieczki. Jeśli nie podejmujemy żadnych działań bojowych bądź nie ratujemy 
się  ucieczką,  “enzymy  stresowe"  pozostają  w  naszych  mięśniach  jako  trucizna,  tracąc  powoli  swoją 
aktywność.  A  jaki  jest  największy  mięsień  naszego  ciała?  SERCE!!!  Czy  nie  dlatego  właśnie  w 
społeczeństwach  o  wysoko  rozwiniętej  technice  rośnie  wskaźnik  chorób  serca?  Aby  zneutralizować 
czy  rozproszyć  nagromadzony  ładunek  enzymów  stresowych  –  mleczanów  –  radzimy  poddać  się tej 
oto czteroetapowej kuracji: 

Etap  pierwszy:  WITAMINY.  Badania  dowodzą,  że  poziom  stresu  spada  gwałtownie  dzięki 

witaminom  z  grupy  B.  Największą  skuteczność  zapewnia  przyjmowanie  tych  witamin  łącznie  z 
minerałami.  Dlatego  też  wielu  lekarzy  zaleca  codzienną  wzmacniającą  dawkę  multiwitamin  z 
dodatkiem  minerałów.  Trzeba  zachować  ostrożność  wobec  makrowitamin  (bardzo  wysokie 
dozowanie) i przyjmować je wyłącznie w porozumieniu z lekarzem. 

Etap  drugi:  GIMNASTYKA.  Ćwiczenia  fizyczne  bardzo  pomagają  w  eliminowaniu  lub 

rozpraszaniu  enzymów  stresowych  nagromadzonych  w  tkance  mięśniowej.  Zapisz  się  do  klubu 
sportowego  lub  wykonuj  codziennie  piętnastominutową  gimnastykę  w  zaciszu  własnego  domu. 
Spaceruj, rób wycieczki rowerowe lub pływaj kilka razy w tygodniu. Poczujesz przypływ energii i siły 
duchowej! Ostatnie badania wykazują, że szybki 30-minutowy marsz, trzy razy w tygodniu, może nie 
tylko  zmniejszyć  twoją  wagę,  ale  też  obniżyć  poziom  cholesterolu.  Oczywiście,  zanim  rozpoczniesz 
program treningowy, powinieneś porozumieć się z lekarzem. 

Etap  trzeci:  RELAKSACJA.  Dla  zachowania  równowagi  życiowej  polecana  jest  zarówno 

relaksacja ciała, jak i umysłu. Stwierdzono, że przebywanie w stanie alfa (rodzaj fal mózgowych) jest 
jedną z najlepszych form relaksacji, tak fizycznej, jak i psychicznej. Korzystaj również z innych form 
relaksu:  siedząc  na  plaży  obserwuj  fale,  słuchaj  odprężającej  muzyki,  zwłaszcza  muzyki  New  Agę, 
wpatruj  się  w  obłoki,  oddawaj  się  przyjemnym  marzeniom  i  oczywiście  słuchaj  kaset  z  nagraniami 
Kurs redukcji stresu i relaksacji dr Silvy. 

Etap czwarty: RODZINA i PRZYJACIELE. Towarzystwo przyjaciół pozytywnie nastawionych 

do życia jest wielce korzystne, a nawet konieczne do zachowania równowagi życiowej. Zaangażuj się 
w sprawy swojej firmy, poznaj sąsiadów, bierz udział w ważnych spotkaniach rodzinnych. Zapisz się 
na  jakieś  wykłady,  uczęszczaj  na  spotkania  dyskusyjne,  a  podczas  przerw  rozmawiaj  z  innymi 
słuchaczami. Wstąp do klubu lub kilku klubów i poznawaj nowych ludzi. Dobrą okazją do spotkania 
nowych, ciekawych ludzi będą zebrania Toastmasters, przyjaznej grupy samodoskonalących się osób, 
która z radością wita nowych członków. 

Narkotyki i alkohol  

Badania  medyczne  dowodzą,  że  stres  powoduje  załamanie  się  naturalnego  systemu 

immunologicznego,  co  z  kolei  prowadzi  do  różnego  rodzaju  chorób.  Oczywiście  najlepszym 
sposobem na przełamanie stresu jest relaks. (W “nagłych wypadkach" szybka metoda powstrzymania 
nadchodzącego stresu polega na zaczerpnięciu głębokiego oddechu, przytrzymaniu go i gwałtownym 
wypuszczeniu powietrza... “Ha!" “Ha!" “Ha!"). 

Wszędzie  wokół  siebie  widzisz  ludzi,  którzy  się  stresują,  usiłując  przezwyciężyć  stres.  Wielu  z 

nich, rozpaczliwie próbując zaznać relaksu, sięga po narkotyki lub alkohol. Tego rodzaju relaks jest w 
najlepszym  wypadku  tylko  chwilowy,  a  skutki  uboczne  takiego  działania  są  niezmiernie  szkodliwe, 
zarówno dla ciała, jak i ducha. 

Jednym z mniej znanych ubocznych skutków używania alkoholu i narkotyków {przyjmowanych na 

receptę czy też nie) jest osłabienie naturalnego systemu immunologicznego człowieka. A nadwerężone 
zdrowie  to  kolejna  pozycja  na  i  tak  już  długiej  liście  stresorów.  Opisane  niżej  techniki  relaksacji 
pomogą ci przełamać ów syndrom “błędnego koła". 

Kurs  redukcji  stresu  i  relaksacji  dr  Silvy  to  zestaw  ćwiczeń  umysłowych,  które  pomagają  w 

osiąganiu głębokich stanów relaksacji umysłu i ciała. Udowodniono, że systematyczne wykonywanie 
tych ćwiczeń prowadzi do obniżenia poziomu stresu i poprawy ogólnego stanu zdrowia. 

Pełny opis ćwiczeń relaksacyjnych znajduje się w “Dodatku". Z powodzeniem możesz sporządzić 

własne  nagranie  na  kasecie,  przesłuchiwać  je  wielokrotnie,  sam  siebie  prowadząc  na  poziomy 
świadomości  wewnętrznej,  korzystne  dla  zdrowia.  Jest  to  uproszczona  wersja  słynnych  ćwiczeń 
przedłużonej relaksacji dr Silvy. 

Siła fal alfa  

Wejście  w stan  relaksacji  ciała  i  umysłu  daje  wiele  nieocenionych  korzyści.  Ze  stanem  relaksacji 

wiąże się pobudzanie aktywności fal mózgowych typu alfa. Większą część dnia człowiek funkcjonuje 
na  częstotliwości  impulsów  mózgowych  beta,  wynoszącej  około  dwudziestu  cykli  na  sekundę.  Fale 
beta mają najsłabszy rytm (mierzony w amperach) z wszystkich typów fal mózgowych. 

Wyciszając  umysł  i  ciało,  wzmagamy  wytwarzanie  fal  alfa,  fal  o  częstotliwości  od  siedmiu  do 

czternastu  cykli  na  sekundę.  Funkcjonowanie  organizmu  na  częstotliwości  alfa  pobudza  procesy 
uzdrawiające ciało; są one dziesięciokrotnie szybsze niż na poziomie beta, jak wskazują wyniki badań 
przeprowadzonych  przez  dr  Barbarę  Brown  i  opisanych  w  jej  książce  New  Mind,  New  Body,  and 
Super Mind. 

Programowanie umysłu i mózgu  

Techniki wymienione w książce podane są w formie programów ćwiczenia umysłu. 

DEFINICJE:  “Programem"  i  “programowaniem"  nazywamy  ciąg  myśli  lub  zdarzeń 

wywołujących  określony  typ  reakcji,  w  szczególności  reakcji  umysłu.  Termin  “program  ćwiczenia 
umysłu" oznacza ciąg słów lub wizualizacji, którymi posługuje się człowiek, gdy w stanie relaksacji 
alfa uczy swój umysł panowania nad mózgiem, czyli automatycznego myślenia lub skłaniania ciała do 
wykonywania określonych funkcji. 

 

Chcąc  skutecznie  zaprogramować  w  umyśle  konkretną  technikę,  powinieneś  stosować  metody  dr 

Silvy.  Na  początek  wprowadź  opisane  poniżej  dwa  programy  wyzwalające  reakcje  (zob.  punkt 
“Programowanie nowych informacji" zamieszczony w “Dodatku"). 

Po  pewnym  czasie,  przynajmniej  po  siedmiokrotnym  zastosowaniu  technik  natychmiastowej 

relaksacji  i  redukcji stresu,  powinieneś  z łatwością  umieć  przywołać  z  pamięci  owo  błogie  poczucie 
odprężenia ciała i umysłu za pomocą dwóch technik – techniki ściskania kciuka i techniki pocierania 
kciuka. Pozwolą ci one osiągnąć wolny od napięć stan relaksacji umysłu dzięki prostym czynnościom. 
Staną  się  mechanizmem  wyzwalającym,  który  natychmiast  przemieni  stres  i  napięcie  w  dobre 
samopoczucie  i  pewność  siebie.  (Omówienie  mechanizmów  wyzwalających  znajdziesz  w  rozdziale 
“Magiczne wyzwalacze w twoim umyśle"). 

Natychmiastowa relaksacja... 
Technika ściskania kciuka  

Za  każdym  razem,  gdy  poczujesz  napięcie  lub  zmęczenie,  zastosowanie  tej  techniki  natychmiast 

wyzwoli w tobie odświeżające i przyjemne uczucie odprężenia umysłu i ciała. Relaksacja płynie więc 
prosto z twoich palców. 

W  celu  stworzenia  tego  pożytecznego  programu  umysłowego  wejdź  w  stan  relaksacji  ciała  i 

umysłu  metodą  natychmiastowej  relaksacji  i  redukcji  stresu.  Gdy  już  ogarnie  cię  uczucie  pełnego 
odprężenia – czas na programowanie. Lekko naciśnij kciuk palcem wskazującym, wyobrażając sobie, 
że jesteś całkowicie zrelaksowany, i powtarzaj w myślach następującą treść programowania: 

Za każdym razem, gdy lekko  ścisnę kciuk palcem wskazującym, natychmiast wejdę w przyjemny 

stan relaksacji umysłu i ciała. 

Teraz powoli zwalniaj ucisk, wyobrażając sobie, że ciało odpręża się jeszcze bardziej. 

Opuść  poziom  relaksacji,  odliczając  od  1  do  5,  i  otwórz  oczy.  Powtarzaj  ten  proces  na  poziomie 

alfa, trzy razy z małymi przerwami, w celu wzmocnienia mechanizmu wyzwalającego. 

Dzięki  owej  technice  będziesz  mógł  osiągać  coraz  głębsze  stany  relaksacji.  Możesz  stosować  ją 

zawsze, kiedy tylko zapragniesz pełnego odprężenia, nawet gdy masz otwarte oczy. W miarę praktyki 
będziesz uzyskiwać coraz lepsze wyniki. 

Natychmiastowa redukcja stresu... 
Technika pocierania kciuka  

Zawsze, kiedy spodziewasz się nadejścia stresu, możesz zastosować technikę, która pomoże ci go 

rozładować.  Zacznij  od  uruchomienia  mechanizmu  wyzwalającego  za  pomocą  techniki  ściskania 
kciuka. 

W  stanie  relaksacji  umysłu,  w  chwili  programowania,  pocierając  delikatnie  kciuk  wskazującym 

palcem  tej  samej  dłoni,  od  pierwszego  stawu  aż  do  opuszki,  powtarzaj  w  myślach  następującą  treść 
programu: 

Za każdym razem, gdy będę pocierać kciuk palcem wskazującym, powoli, od pierwszego stawu aż 

po  opuszkę,  wyobrażę  sobie,  że  stres  opuszcza  moje  ciało,  i  uwierzę,  że  poradzę  sobie  z  każdą 
sytuacją. 

Wyobraź sobie, że stres rozpływa się w powietrzu. Następnie opuść stan relaksacji, odliczając od 1 

do 5. Powtórz ten proces trzy razy na poziomie alfa. 

Możesz  korzystać  z  tej  techniki,  kiedy  tylko  zapragniesz  natychmiast  rozładować  stres  bądź 

wówczas, gdy znajdziesz się w sytuacji stresującej. Ten wyzwalacz mieści się w koniuszkach twoich 
palców i możesz go używać zawsze, gdy zajdzie taka potrzeba. 

Jak często ćwiczyć?  

O tym, jak często w praktyce stosować opisane metody, Jose Silva powiada tak: “Raz dziennie – to 

dobrze; dwa razy – bardzo dobrze; trzy razy na dzień – doskonale. Pięć 

minut ćwiczeń dziennie – dobrze; dziesięć minut – bardzo dobrze, a piętnaście minut – doskonale. 

Aby polepszyć stan zdrowia, ćwicz trzy razy dziennie po piętnaście minut". 

Na  końcu  książki  podajemy  pełny  opis  ćwiczeń  metodą  dr  Silvy.  Proponujemy  nagranie  tego 

materiału  na  kasetę  dla  własnego  użytku.  Prosimy  pamiętać,  że  cała  treść  książki  chroniona  jest 
prawem  autorskim  i  nie  może  być  nagrywana,  przedrukowywana  bądź  rozpowszechniana  w 
jakikolwiek inny sposób bez porozumienia się z właścicielem praw, z wyjątkiem potrzeb własnych. 

Gdzie ćwiczyć?  

Znajdź sobie jakieś spokojne, ciche miejsce, gdzie nikt nie będzie ci przeszkadzał. Chociaż nie jest 

to  konieczne,  na  początek  radzimy  przygasić  światła,  tak  by  nic  cię  nie  rozpraszało.  (Jeśli  jesteś  w 
pracy  i  żadne  takie  miejsce  nie  jest  dostępne,  idź  do  świetlicy).  Wybierz  wygodny  fotel,  rozluźnij 
ciasne ubranie, a jeśli nosisz okulary, zdejmij je. Ustaw obie stopy płasko na podłodze, a dłonie niech 
spoczywają swobodnie na kolanach, odwrócone wnętrzem do góry. Weź głęboki oddech i odpręż się. 

Możesz  także  leżeć  w  łóżku,  ale  jeśli  masz  skłonność  do  szybkiego  zasypiania,  lepiej  siądź  na 

fotelu lub kanapie. 

Kiedy nadejdą rezultaty?  

Kiedy  zaczniemy  widzieć  lub  odczuwać  skutki  stosowania  metod  dr  Silvy?  Każdy  człowiek  jest 

inny. Wiele osób opowiada o sukcesach już po pierwszej sesji, inni zauważają zmiany po kilkakrotnej 
wycieczce na poziomy relaksacji. Sekret otrzymania szybkich wyników polega na praktykowaniu bez 
zastanawiania  się  nad  tym,  czy  osiągnąłeś  właściwy  poziom  i  kiedy  odczujesz  tego  skutki.  Myśl  o 
postępach opóźnia je i powoduje dodatkowe napięcia. 

Podstawowym  słowem,  które  warunkuje  otrzymanie  pomyślnych  wyników  w  trakcie  wchodzenia 

w stan alfa, jest inscenizacja. Nie martw się o umiejętność wizualizacji, po prostu pytaj samego siebie: 
“Co bym zobaczył, gdybym naprawdę mógł to zobaczyć?". Inscenizuj I Wyobrażaj sobie! 

PODSUMOWANIE 

Redukcja stresu i natychmiastowa relaksacja 

Aby  utrzymać  dobry  stan  zdrowia  umysłu  i  ciała,  powinieneś  na  co  dzień  stosować  technikę 

natychmiastowej  relaksacji  –  technikę  ściskania  kciuka,  jak  również  technikę  redukcji  stresu  – 
technikę pocierania kciuka. Korzystanie z tych technik pomoże ci wprowadzać mózg, umysł i ciało w 
stan  pełnego  odprężenia.  Tym  samym  znajdziesz  się  na  drodze  do  zdobycia  umiejętności  radzenia 
sobie ze stresem. Bez używania żadnych środków farmakologicznych, narkotyków i alkoholu będziesz 
umiał  uwolnić  się  od  bolesnych  napięć.  Stwierdzisz  z  radością  poprawę  stanu  zdrowia  i  postawy 
wobec otaczającego świata. 

Wprowadzaj się codziennie w stan alfa za pomocą metod dr Silvy (zob. “Dodatek"). Dzięki temu 

rozwiniesz swoją świadomość świata wewnętrznego i zewnętrznego. 

2. NATYCHMIASTOWA ZMIANA POSTAWY 

POSTAWA – cóż to takiego? Czy można mieć lepszą postawę? Słyszy się nieraz, jak ktoś mówi: 

“Zuzanna, ma niewłaściwą postawę, nie lubię z nią pracować" lub: “Odkąd Bogdan zmienił postawę, 
wszyscy  go  lubią".  Kiepskie  nastawienie  do  życia  może  być  przyczyną  porażki,  depresji,  złości, 
marnych stosunków z ludźmi, a nawet choroby. Dobra postawa zbliża nas do wszystkiego, co w życiu 
najlepsze, i to w każdej jego sferze – fizycznej, umysłowej i duchowej. Przyjrzyjmy się zatem źródłom 
złej  i  dobrej  postawy  oraz  zapoznajmy  się  z  dwiema  nowymi  metodami  natychmiastowej  zmiany 
postawy. 

Postawa – władczyni naszego świata  

Ostatnio  na  markizach  firmy  Holiday  Inn  widnieje  hasło:  GODZINA  NA  ZMIANĘ  POSTAWY: 

18.00-19.00.  Tutaj  sposób  na  zmianę  nastawienia  do  świata  polega  na  wypiciu  dwóch  drinków  w 
barze.  To  smutne  widzieć,  jak  ludzie  po  pracy,  gdzie  spędzają  jedną  trzecią  dnia,  muszą  zmienić 
postawę przed powrotem do domu. 

Czym więc jest postawa? Aby odpowiedzieć na to pytanie, posłużymy się przykładem urządzenia 

umieszczonego w kabinie pilota w Jumbo Jecie. Jest ono wyposażone w parę czerwonych skrzydełek 
poruszających  się  nad  czarnym  tłem,  gdzie  siatka  białych  linii  oznacza  ziemię,  a  niebieskie  pole  – 

niebo. Gdy zapytasz nawigatora o to urządzenie, wyjaśni, że mierzy ono nachylenie samolotu, nie zaś 
wysokość, na której leci. To nachylenie informuje o położeniu samolotu w stosunku do powierzchni 
ziemi,  a  nie  o  wysokości,  na  jakiej  się  on  znajduje.  Pokazuje,  czy  samolot  przechyla  się  na  lewe 
skrzydło,  na  prawe  czy  też  leci  poziomo.  Teraz  możemy  pokusić  się  o  zdefiniowanie  osobistej 
postawy;  postawa  to  nic  innego,  jak  nasz  stosunek  do  czegoś  lub  kogoś  –  możemy  się  skłaniać  do 
czegoś, stronić od tego lub też zachować równowagę. 

Dobra postawa może uratować ci życie  

Podczas  jednej  z  naszych  licznych  wycieczek  odwiedziliśmy  kabinę  pilota  samolotu  747,  by 

zobaczyć  to  urządzenie  mierzące  “postawę".  Życzliwy  nawigator  wyjaśnił,  że  nachylenie  samolotu 
jest  niezwykle  istotne,  bo  gdyby  samolot  za  mocno  przechylił  się  na  Jedną  stronę,  zacząłby  lecieć 
korkociągiem w dół. Tak więc jeżeli pilot zaniechałby uważnej obserwacji, doszłoby do katastrofy. To 
uświadomiło  nam,  że  negatywna  –  choćby  w  niewielkim  stopniu  –  postawa  może  również  nas 
niepostrzeżenie pchnąć w dół i w rezultacie roztrzaskać i spalić nasze największe nadzieje. 

Nawigator powiedział także, że w szkole lotniczej piloci uczą się, jak utrzymać poziome położenie 

samolotu, nawet gdy pojawi się konieczność nagłego lądowania. Jeśli przy lądowaniu jedno skrzydło 
opada,  samolot  wpadnie  w  korkociąg  i  runie  na  ziemię.  Natomiast  przy  zachowaniu  właściwego, 
poziomego położenia nawet lądowanie z kraksą daje pasażerom największe szansę przeżycia. 

Bywa tak, że twoje marzenia zdają się zmierzać ku katastrofie. Jeśli zachowasz wówczas postawę 

równowagi,  uda  ci  się  również  wyrównać  samolot,  a  jeżeli  mimo  to  spadniesz,  to  z  dobrą  postawą 
będziesz  miał  szansę  przeżyć  i  znowu  wznieść  się  do  lotu.  (Pamiętaj,  byś  następnym  razem  stawił 
czoło katastrofie z odpowiednim nastawieniem!). 

Zbadaj swoje postawy. Czy nastawiony jesteś ku czemuś, czy od czegoś? Czy potrafisz “zachować 

poziom"?  Odpowiedzi  na  te  pytania  nie  zawsze  są  łatwe.  Wewnętrzne  przekonania  nie  zawsze  są 
oczywiste. 

Zdarza  się  nieraz,  że  próbujesz  czegoś  dokonać,  bardzo  się  przy  tym  starasz  i  dajesz  z  siebie 

wszystko... a mimo to doznajesz klęski, nie wiadomo dlaczego. Jeśli twe wewnętrzne przekonania są 
przeciwne  celom  zewnętrznym,  umiesz  reagować  tylko  w  sposób  negatywny.  Tę  negatywną  reakcję 
możemy  nazwać  złą  postawą,  postawą,  która  powoduje,  że  bliskie  sukcesu  działania  kończą  się 
porażką. Zarówno lęk przed sukcesem, jak i strach przed klęską powodują to samo – katastrofę! 

Skąd się bierze zła postawa?  

Postawa,  którą  cechuje  wahanie,  twoje  negatywne  reakcje,  przynoszące  same  niepowodzenia, 

mogą świadczyć o tym, że sukces leży poza twoją strefą komfortu, a wszystko, co znajduje się poza jej 
granicami, zostaje odrzucone -czy będzie to sukces, miłość, czy pieniądze. 

Od  chwili  narodzin  kształtujesz  swoje  postawy,  swoje  skłonności...  a  one  z  kolei  wyznaczają 

granice twojej strefy komfortu. W miarę dorastania zbierasz informacje z otaczającego cię świata, od 
swych  “nauczycieli"  (swoich  bliskich,  profesorów,  przewodników  religijnych,  kolegów).  Na 
podstawie tych danych, tych przekonań i opinii decydujesz, kim i czym jesteś i dokąd zmierzasz. 

Ci wszyscy ludzie dbają o ciebie, o twoją przyszłość, ale ich dane także pochodzą od “nauczycieli". 

Z tych danych, z ich danych, i jeszcze dalej, sięgając wstecz do przeszłych pokoleń, budujesz własne 
życie i własny stosunek do sukcesu. 

Mija  czas,  a  ty  zamykasz  się  w  otoczce.  Niedobre  idee,  wahania,  zwątpienia  stwarzają  ci  strefę 

bezpieczeństwa, czyli twoja strefę komfortu, i dopóki twoje działania (i myśli) pozostają w obrębie tej 
strefy, dopóty czujesz się wygodnie i bezpiecznie. Każde nowe działanie (lub myśl) jest jednak poza 
ową strefą, dlatego wzbudzają w tobie uczucie dyskomfortu i zrobisz wszystko, by powrócić do swego 
ukrycia. 

Dla  wielu  z  nas,  zbyt  wielu,  niepowodzenia  są  czymś  wygodnym.  Przez  lata  budujemy  na  nich 

swoje życie, oczekujemy  ich i do nich dążymy. Ponieważ są nam znane. Istnieją w granicach naszej 
strefy.  Gdy  ktoś  proponuje  nam  nową  pracę,  przedstawia  nową  ofertę,  nowe  szansę,  a  wszystkie  te 
propozycje  istnieją  poza  naszą  strefą  komfortu,  przyjmujemy  wobec  nich  “złą"  postawę  –  i 
przegrywamy. 

Wpływ postawy na scenariusz życiowy  

Nasze  postawy  wywodzą  się  z  wcześniej  zarejestrowanych  opinii  na  temat  świata.  Każdy  z  nas 

układa na ich podstawie własny scenariusz  życiowy. Na nieszczęście, podobnie jak nasi nauczyciele, 
zbyt często jesteśmy autorami negatywnego scenariusza – nie chwilowego nastroju, ale całościowego 
sposobu bycia i myślenia... negatywnego. 

Można  rzec,  iż  nagraliśmy  w  umyśle  wiele  taśm  wideo  dla  naszego  przedstawienia,  zwanego 

życiem!  Często  puszczamy  w  kółko  tę  samą  negatywną  kasetę.  (Jeśli  dobrze  się  przyjrzysz, 
“zobaczysz"  ten  film,  gdy  jego  kadry  będą  się  przesuwały  w  twoim  umyśle).  Wyzwalaczem,  który 
uruchamia  taśmę  z  negatywną  postawą  może  być  słowo  lub  szereg  słów,  piosenka,  widok,  a  nawet 
zapach,  wydarzenie,  dotkniecie  czegoś  lub  kogoś,  barwagłosu  i,  oczywiście,  najważniejszy  ze 
wszystkich  wyzwalaczy  –  reakcja  emocjonalna.  Taśmy  z  negatywnym  scenariuszem  mają  różną 
długość, kształt i wydźwięk emocjonalny. 

A oto przykład prostego filmu negatywnego: “Och, jak ja nienawidzę rano wstawać". Taką sceną 

rozpoczynasz  każdy  dzień,  robiąc  tym  samym  pierwszy  krok  ku  niepowodzeniom  całego  dnia, 
tygodnia, miesiąca i całej kariery. 

Inne taśmy z negatywnymi filmami, które mogą mieć bardzo destrukcyjny wpływ na twoje życie, 

wyglądają na przykład tak: “Nie umiem pisać ortograficznie" (taka postawa może wywołać lęk przed 
awansem:  “A  nuż  się  wydal")  lub:  “Mam  kiepską  pamięć"  (takie  przekonanie  jest  źródłem  strachu 
przed  wszelkimi  nowościami;  boisz  się,  że  czegoś  nie  zapamiętasz  albo  nie  zdołasz  się  czegoś 
nauczyć). 

Lista  przykładów  jest  bardzo  długa.  “Za  mało  wiem",  “nie  jestem  godzien...",  “brak  mi 

doświadczenia"  lub  “nie  lubię...".  Wszystkie  te  opinie  –  to  samodestrukcyjne,  ograniczające, 
negatywne scenariusze. 

A  teraz  ważne  pytanie:  Jak  zaprzestać  nieustannego  odgrywania  tych  samych  negatywnych 

filmów? 

Jak poprawić negatywny scenariusz dzięki zastosowaniu fizycznego wyzwalacza  

Nasze  dwie  nowe  techniki  natychmiastowej  zmiany  postawy,  które  mają  na  celu  zmianę  tego, co 

negatywne,  na  to,  co  pozytywne,  polegają  na  zastosowaniu  obrazu  wizualnego  w  połączeniu  z 
fizycznym  bądź  słownym  mechanizmem  wyzwalającym.  Ponieważ  sama  procedura  jest  niezmiernie 
prosta, niektórzy zapominają o tym niezwykle wartościowym narzędziu. 

Pierwsza sesja, podczas której będziemy korzystać z owej techniki, powinna mieć na celu wpisanie 

nowego  scenariusza  przy  użyciu  fizycznego  mechanizmu  wyzwalającego.  Składa  się  ona  z  czterech 
etapów: 

Etap pierwszy: Przede wszystkim musisz uznać, że twoje zachowania odpowiadają negatywnemu 

schematowi.  Rozpoznanie  problemu  jest  pierwszym  krokiem  do  sukcesu.  Broń  się  stale  przeciwko 
wszelkim negatywnym poczynaniom. 

Etap  drugi:  Wejdź  w  stan  alfa  i  dokładnie  przeanalizuj  sytuację.  Wyobraź  sobie,  że  masz  w 

głowie  i  odtwarzasz  wideokasetę,  przedstawiającą  zdarzenie.  Dzięki  użyciu  tego  prostego  obrazu 
myślowego, który jest symbolem filmowego kadru, ujmiesz cały problem w skrócie, sprowadzisz go 
do wizji łatwej do ogarnięcia. 

Etap  trzeci:  Udawaj,  że  wyciągasz  kasetę  z  głowy.  Zatrzymaj  ją!  Gdy  zatrzymujesz  film, 

zatrzymujesz też swoje dotychczasowe zachowanie. Jeśli będziesz akurat w towarzystwie innych osób, 
możesz  od  niechcenia  wykonać  gest  wyciągania  kasety  (nikt  nie  zauważy).  Ten  prosty  symboliczny 
akt przekazany zostanie do świadomości wewnętrznej i najczęściej wystarczy, by rozwiązać problem. 
Użycie symboli lub obrazów myślowych może poprawić twoje myślenie i nakierować je na sukces. 

Etap czwarty: “Nagraj" nowy pozytywny film przedstawiający ciebie, jak postępujesz pozytywnie 

i łatwo osiągasz sukcesy. Wyobraź sobie, że włączasz kasetę z wybranym przez ciebie scenariuszem. 
Jeśli jesteś w towarzystwie, wystarczy niedbały gest na czole. Wyjmij na przykład taśmę: “Och, jak ja 
nienawidzę rano wstawać" i zastąp ją taśmą “Och, jaki cudowny poranek, znów zapowiada wspaniałą 

przygodę, jaką jest życie". Kiedy skończysz, wyjdź z poziomu alfa, odliczając od 1 do 5, otwórz oczy, 
myśl pozytywnie i kontroluj swoje emocje. 

Technika  ta  jest  nie  tylko  łatwa,  ale  także  zabawna  i  niezmiernie  skuteczna  w  wyzwalaniu  się  z 

negatywnych,  destrukcyjnych  wpływów.  Aby  zrozumieć,  dlaczego  tak  uproszczona  idea  działa  w 
praktyce, musimy zapoznać się ze sposobem przetwarzania danych przez mózg. 

Przełomowe odkrycie dotyczące umysłowego przetwarzania danych  

Badania  dr  Gordona  H.  Bowera  ze  Stanford  University  zaowocowały  kilkoma  interesującymi 

teoriami. Jedna z nich głosi, że istnieją trzy aspekty umysłowego przetwarzania informacji: 

1.  Uczucia  ludzkie  pełnią  funkcję  filtra,  który  je  przepuszcza  i  usprawiedliwia.  Filtr  przepuszcza 

materiał, który zgodny jest z nastrojem odbiorcy, pozostałe informacje zatrzymuje. Ów proces filtracji 
ma bardzo duże znaczenie, gdyż decyduje, jakie informacje znajdą się w banku pamięci. 

2. Wrażenia emocjonalne mają wpływ na to, które dane będzie można odzyskać z banku pamięci. 

(Ludzie najłatwiej przywołują te zdarzenia, których doświadczyli w nastroju podobnym do obecnego). 

3.  Nasze  myślenie  i  sądy  podlegają  silnym  wpływom  emocjonalnym.  Zarówno  percepcja 

społeczeństwa,  jak  i  wyimaginowane  fantazje,  mają  charakter  subiektywny  i  łatwo  się  poddają 
działaniu  chwilowych  nastrojów.  Wpływają  one  na  naszą  samoocenę,  ocenę  przyjaciół,  życie 
zawodowe i szansę na lepszą przyszłość. 

Pamięć emocjonalna  

Badania  dr  Bowera  wskazują,  że  przechowujemy  informacje  i  wspomnienia  zgodnie  z  naszymi 

uczuciami. Aby więc skutecznie je przywołać, musimy wprowadzić się w nastrój podobny do tego, w 
którym określone wspomnienie powstało. To zjawisko Bower nazywa “rozpoznawaniem zależnym od 
nastroju", my zaś nazwijmy je “pamięcią emocjonalną". 

Pamięć  emocjonalna  to  pamięć  związana  z  emocją  towarzyszącą  wydarzeniom,  osobom  lub 

miejscom  z  przeszłości.  Oto  przykład:  pijesz  właśnie  z  przyjaciółką  kawę  po  irlandzku,  smakujesz 
delikatny, słodki napar z dodatkiem likieru. Nagle zamiast słodyczy czujesz w ustach gorycz. To nie 
treść  rozmowy  z  koleżanką  zmąciła  przyjemny  smak  kawy,  lecz  wspomnienie  podobnej  sytuacji 
sprzed  lat.  Być  może,  gdy  kiedyś  piłeś  kawę  przyrządzoną  w  ten  sam  sposób,  żona  poprosiła  cię  o 
rozwód. Teraz czujesz się tak samo jak wówczas, a wszystko przez tę filiżankę kawy, która pobudziła 
pamięć emocjonalną. 

Ten zachodzący w mózgu proces przetwarzania czy udostępniania wspomnień można porównać do 

dwóch odrębnych katalogów; jeden służy do przechowywania zapisów uczuć negatywnych, drugi jest 
w całości przeznaczony dla plików z uczuciami pozytywnymi Chcąc łatwo dotrzeć do każdego z tych 
katalogów, musisz odczuć emocję związaną z danym systemem katalogowania. 

Dlaczego postawa pozytywnego myślenia jest skuteczna  

Od wielu lat przywódcy ruchu “Postawa Pozytywnego Myślenia" przekonują nas, że jeśli myślimy 

pozytywnie,  spotykają  nas  same  dobre  rzeczy.  I  rzeczywiście,  często  się  to  sprawdza.  Byliśmy 
świadkami,  jak  wielu  “pozytywnych  myślicieli"  wspinało  się  na  sam  szczyt  drabiny  sukcesu.  Aby 
wyjaśnić  ten  fenomen,  niektórzy  sięgali  do  metafizyki.  Ale  ostatnio  przeprowadzone  badania 
dostarczają  nam  odpowiedzi  ściśle  naukowej  –  potwierdzają  takie  działanie  pozytywnej  postawy  i 
wyjaśniają jej mechanizm. 

Kiedy myślisz pozytywnie, mając poczucie zadowolenia i pewności siebie, wtedy masz dostęp do 

wszystkich  twoich  pomyślnych  doświadczeń.  Gdy  stajesz  w  obliczu  problemu  w  dobrym  nastroju, 
przywołujesz wszystkie skuteczne rozwiązania podobnych dylematów w przeszłości... i w ten sposób 
rosną twoje szansę na uporanie się z problemem obecnym. 

Kiedy zaś zmagasz się z problemem, będąc negatywnie nastawiony, na próżno przetrząsasz pamięć 

w  poszukiwaniu  rozwiązania  –  znajdujesz  tylko  wspomnienia  porażek.  Szansa  na  pomyślne 
rozwiązanie jest wątpliwa. 

Zachwianie  równowagi,  czyli  opadanie  jednego  z  czerwonych  skrzydełek  na  ekranie 

nawigacyjnego urządzenia, zdarza się wszystkim ludziom w ciągu całego ich życia. Od najmłodszych 
lat aż do śmierci rządzi tobą twoja postawa. 

Natychmiastowa zmiana postawy dzięki słownemu wyzwalaczowi  

Łatwo  powiedzieć:  “Zmień  postawę,  jeśli  jest  negatywna".  Taka  zmiana  w  wielu  wypadkach 

zachodzi  tylko  na  poziomie  ś  wiadomości  zewnętrznej,  nie  zaś  świadomości  wewnętrznej.  Ludzie 
niebawem  powracają  do  negatywnych  wzorców  zachowań  lub,  co  gorsza,  w  ogóle  nie  umieją 
zapoczątkować  żadnych  zmian,  często  nie  zdając  sobie  nawet  sprawy,  że  wpadli  w  pułapkę  w 
negatywnego myślenia. 

Aby  zrozumieć,  na  czym  ta  pułapka  polega,  musimy  najpierw  odpowiedzieć  na  pytanie:  W  jaki 

sposób można przejść z katalogu plików negatywnych do katalogu pozytywnego? Czyli: Jak panować 
nad zmiennością nastrojów? 

Przy  zastosowaniu  drugiej  techniki  natychmiastowej  zmiany  postawy  kluczem  pozwalającym  na 

przejście  z  negatywnego  nastroju  na  pozytywny  jest  słowny  mechanizm  wyzwalający,  czyli  użycie 
“magicznego słowa", które jak trampolina wzniesie cię na szczyt dobrego nastroju. 

Chcąc znaleźć takie słowo i wprowadzić je jako wyzwalacz do mózgu, musisz przywołać z pamięci 

pozytywne doświadczenie związane z określonym wyzwaniem życiowym. Najpierw przypomnij sobie 
jakieś  pozytywne  wydarzenie  z  przeszłości,  trudną  sytuację,  która  zakończyła  się  pomyślnie.  To 
bardzo  ważne,  by  zawczasu  dokonać  selekcji  takich  wydarzeń.  Jeśli  będziesz  z  tym  zwlekał  aż  do 
chwili, gdy znajdziesz się w negatywnym katalogu, będzie już o wiele za późno! 

Sześć kroków ku lepszej postawie  

Krok pierwszy: Przywołaj jakieś pozytywne wydarzenie lub doświadczenie, kiedy sukces zależał 

od twoich działań. 

Krok  drugi:  Wejdź  w  stan  alfa  za  pomocą  metody  3-1.  W  tym  stanie  przypomnij  sobie  obraz 

wydarzenia  ze  wszystkimi  szczegółami.  (Później  nauczysz  się  dodawania  do  niego  większej  liczby 
punktów odniesienia – wrażeń pochodzących ze zmysłów wzroku, słuchu, węchu, dotyku, smaku i z 
emocji – w trakcie przeprowadzania tzw. inergizacji holograficznej, opisanej w rozdziale “Inergizacja 
holograficzna"). 

Krok trzeci:  Nadal pozostając w stanie alfa, jeszcze raz powróć do tamtej sytuacji, pamiętając o 

wszystkich szczegółach, o tym, co zostało powiedziane i zrobione. Uświadom sobie przy tym uczucie, 
jakie towarzyszy sukcesowi. 

Krok  czwarty:  Wybierz  magiczne  słowo  wyzwalające,  słowo  specjalnie  utworzone  do 

przywoływania  owego  pozytywnego  wydarzenia.  (Na  przykład  słowo  DYPLORADOŚĆ  może 
oznaczać  szczęśliwy  dzień  otrzymania  dyplomu  ukończenia  studiów,  dzień,  w  którym  udało  ci  się 
osiągnąć długoterminowy cel). 

Krok  piąty:  Pozostając  na  poziomie  alfa,  powtórnie  “odegraj"  pozytywne  wydarzenie  –  dodając 

jeszcze więcej zapamiętanych szczegółów. Wypowiedz w  myślach następujący program: Za każdym 
razem,  gdy  użyję  magicznego  słowa  wyzwalającego  (tu  wstaw  wybrane  słowo),  łatwo  sobie 
przypomnę  i  wywołam  przyjemne  uczucie  towarzyszące  temu  pozytywnemu  doświadczeniu. 
Następnie wyjdź z poziomu alfa, odliczając od 1 do 5. 

Krok szósty: Gdy kiedykolwiek zapragniesz zmienić nastrój lub nastawienie do życia, wystarczy, 

że  się  skoncentrujesz  i  wypowiesz  magiczne  słowo  wyzwalające.  Od  razu  znajdziesz  się  na  drodze 
pozytywnego myślenia wiodącej do sukcesu. 

Depresja i poczucie odtrącenia  

Kiedy  po  raz  ostatni  byłeś  w  stanie  depresji?  Depresja  szerzy  się  na  ziemskim  globie  niby 

epidemia,  atakując  niemiłosiernie  kobiety  i  mężczyzn  w  stosunku  2:1.  Nikt  nie  chce  czuć  się 
przygnębiony i odrzucony, ale czasami wydaje się, że nie ma na to rady. Często nawet nie rozumiemy, 
skąd to przygnębienie. 

Kiedy  jesteś  w  takim  stanie,  masz  dostęp  tylko  do  katalogu  z  negatywnymi  zapisami 

pamięciowymi.  Jedyne  wspomnienia,  które  udaje  ci  się  z  łatwością  przywołać,  dotyczą  smutnych 
doświadczeń. 

Prosta negatywna informacja – nagłówek w gazecie, migawka w telewizji, słowa jakiejś piosenki – 

mogą  wyzwolić  negatywne  myślenie  lub  negatywne  uczucie  wobec  bliskich  osób,  pracy  lub  siebie 
samego. Teraz już chyba rozumiesz dlaczego, będąc w stanie depresji, tak trudno zmienić nastrój. 

W negatywnym nastroju przywołujesz z łatwością tylko niepowodzenia i nieszczęśliwe zdarzenia z 

przeszłości. Myślisz tak: “Nikt nigdy nie zrobił dla mnie nic  miłego... nikt mnie nie kocha, wszyscy 
mnie nienawidzą... chyba nie pozostaje mi nic innego, jak po prostu się powiesić!". Choćbyś się nawet 
starał, nie umiesz myśleć o chwilach szczęścia. Jesteś zatrzaśnięty w negatywnym katalogu. 

Często  dobry  pracownik  traci  pracę  z  powodu  chwilowego  konfliktu.  Dyrektor  –  będąc  akurat  z 

jakiegoś powodu w swoim negatywnym katalogu – znajduje niedociągnięcie i wytyka podwładnemu 
jego  błąd,  po  czym  –  wciąż  pozostając  w  negatywnym  katalogu  –  usiłuje  sobie  przypomnieć,  kiedy 
pracownik  zrobił  coś  dobrze.  Jego  umysł  przeszukuje  kolejne  pliki  i  niczego  takiego  nie  znajduje. 
Oczywiście,  wszystkie  plusy  owego  pracownika  zapisane  w  katalogu  pozytywnym  są  w  tym 
momencie niedostępne dla umysłu przełożonego. Zapada niewłaściwa decyzja – zwolnić człowieka z 
pracy! 

Ileż  małżeństw,  przyjaźni,  spółek  i  karier  uległo  zniszczeniu  z  powodu  niemożności  wyjścia  z 

negatywnych katalogów! 

Jak pokonać depresję  

Technika  natychmiastowej  zmiany  postawy  jest  niezwykle  skuteczna  w  zwalczaniu  straszliwej 

zmory  depresji,  która  doprowadza  miliony  ludzi  do  rozpaczy  i  strachu  przed  ostateczną  zgubą.  Taki 
lęk nie jest niczym innym jak negatywnym oczekiwaniem. 

Będąc  w  takim  nastroju,  spodziewamy  się  samych  najgorszych  rzeczy.  Wyposażamy  się 

psychicznie na drogę ku nieszczęściu i klęsce. I oczywiście udajemy się do negatywnego katalogu w 
poszukiwaniu  jakiegoś  rozwiązania.  Ale  każde  rozwiązanie,  które  tam  znajdziemy,  opiera  się  na 
porażce,  co  jeszcze  głębiej  pogrąża  nas  w  żalach  nad  sobą  i  depresji.  Dla  niektórych  rozwiązaniem 
ostatecznym staje się... samobójstwo. 

Technika natychmiastowej zmiany postawy może skierować cię na drogę prowadzącą do sukcesu i 

szczęścia. 

A.  Zastanów  się  nad  treścią  swoich  rozmów,  nad  myślami  i  nastrojami.  Jeśli  się  okaże,  że 

najczęściej  dyskutujesz  o  problemach  świata,  o  kłopotach  innych  ludzi  lub,  co  gorsza,  o własnych  – 
zmień temat rozmów i  mów o czymś pozytywnym. Takie narzekanie staje się z czasem  nawykiem i 
coraz  mocniej  zakotwicza  twój  umysł  w  świecie  negatywnych  uczuć,  przygnębiając  ciebie  i 
otaczających cię ludzi, którzy w końcu w ogóle stracą ochotę na twoje towarzystwo! 

B.  Przygotuj  się  zawczasu.  Stwórz  w  myślach  miecz  z  szeroką  klingą,  którym  zabijesz  potwora 

depresji.  W  stanie  alfa  przywołaj  doświadczenie  z  przeszłości,  kiedy  miałeś  postawę  zwycięzcy, 
czułeś się bezpieczny i pewny siebie, jakiś szczęśliwy moment, w którym czułeś się kochany. 

C.  Pozostając  w  pozytywnym  nastroju,  stwórz  magiczne  słowo  wyzwalające,  które  kojarzy  się  z 

pomyślnym  wydarzeniem,  z  miłością  czy  szczęśliwą  przyjaźnią.  Staraj  się  unikać  skojarzeń,  które 
wzbudzają negatywne emocje! 

Gdy  poczujesz,  że  depresja  stwarza  poważne  zagrożenie  dla  twojego  zdrowia,  spróbuj  ożywić  w 

myślach  pozytywne  doświadczenie  i  wypowiadaj  magiczne  słowo  w  stanie  relaksacji  umysłu  –  trzy 
razy dziennie przez tydzień. Takie wzmocnienie dostarczy ci broni dość  mocnej, by zwalczyć nawet 
największą zmorę depresji 

D. Rozpoznawaj pojawiające się od czasu do czasu negatywne myśli o sobie i swoim życiu. Przy 

pierwszym  sygnale  nadchodzącej  negatywnej  myśli  lub  uczucia  wypowiadaj  magiczne  słowo.  Tą 
techniką  można  pokonać  przygnębiający  nastrój.  I  pomyśl,  jaką  świetną  zabawą  jest  tworzenie 
nowych wyzwalaczy dla każdego rodzaju problemów. 

Jak panować nad zmiennością nastrojów, gdy jest się handlowcem  

Ludzie  zajmujący  się  handlem  są  szczególnie  narażeni  na  zmienność  nastrojów.  Oto  na  przykład 

wypowiedź  Johna,  który  jest  sprzedawcą:  “Czuję  się  wspaniale,  gdy  coś  sprzedam.  Przy  następnym 
telefonie mówię same właściwe rzeczy. Ale mam także złe dni, a czasami całe tygodnie. Nieraz zdarza 
się,  że  wolę  w  ogóle  zrezygnować  ze  spotkania  z  klientem.  Po  prostu  wiem,  że  będę  mówił  same 
bzdury i nie tylko nie uda mi się nic sprzedać, ale w ogóle stracę stałego klienta". 

John  ma  dostęp  do  negatywnych  plików.  To  problem  większości  handlowców.  Odmowa  kupna 

wyzwala  poczucie  odtrącenia.  Krótki  przebłysk  negatywnych  uczuć,  negatywnych  wspomnień  –  i 
John  wpada  w  popłoch.  Przypomina  sobie  tylko  porażki  i  negatywne  doświadczenia.  Zaczyna  się 
staczać  po  równi  pochyłej,  chyba  że  dysponuje  narzędziem,  które  pomoże  mu  się  zatrzymać.  Wiele 
pomyślnych karier uległo destrukcji z powodu negatywnego obiegu myśli. 

W  przypadku  Johna  wyzwaniem  jest  odmowa  kupna.  Jak  powinien  zapanować  nad  swoim 

nastrojem? 

Etap  pierwszy:  Powinien  przywołać  z  pamięci  jedną  lub  więcej  udanych  transakcji,  zwłaszcza 

takich, które przeprowadził bardzo sprawnie i był bezpośrednio odpowiedzialny za ich wynik. 

Etap  drugi:  Wejść  w  stan alfa  za  pomocą  metody  3-1  (zob.  “Dodatek").  Przypomnieć  sobie,  jak 

był  wówczas  ubrany  jego  klient;  jak  wyglądało  pomieszczenie,  w  którym  rozmawiali  –  kolor  i 
ustawienie mebli, itd. Następnie John powinien jeszcze raz odegrać całą sytuację, dodając do obrazu 
jak  najwięcej  szczegółów,  i  odnaleźć  uczucie,  jakiego  wówczas  doznawał,  (“przywoływanie"  jest 
bardziej szczegółowe, jeśli zachodzi na poziomie relaksacji umysłu). 

Etap  trzeci:  Po  skutecznym  odtworzeniu  owego  pomyślnego  wydarzenia,  John  winien  opuścić 

stan alfa, odliczając od 1 do 5, po czym wybrać szczególne słowo wyzwalające – słowo utworzone w 
celu wywoływania w umyśle owego pozytywnego wydarzenia. 

Etap  czwarty:  Powtórne  wejście  w  stan  alfa  metodą  3-1  i  ponowne  odegranie  pozytywnego 

wydarzenia z dodaniem  większej liczby szczegółów. Następnie John  musi wypowiedzieć w  myślach 
program:  Za  każdym  razem,  gdy  użyję  magicznego  stówa  wyzwalającego  (tutaj  wstawić  wybrane 
słowo),  z  łatwością  sobie  przypomnę  i  wywołam  to  przyjemne  uczucie  towarzyszące  pozytywnemu 
wydarzeniu. Po zakończeniu programowania John wychodzi ze stanu alfa, odliczając od 1 do 5. 

Kiedy następnym razem John poczuje się odtrącony, może w myślach skoncentrować się na owym 

magicznym  słowie  lub  wypowiedzieć  je  na  głos.  Dzięki  temu  jego  umysł  powróci  do  banku 
pozytywnej  pamięci;  zmieni  się  wówczas  katalog  przetwarzania  danych  i  tym  samym  zmieni  się 
również  postawa  Johna.  Teraz  łatwiej  osiągnie  sukcesy,  ponieważ  będzie  działał,  zamiast  tylko 
reagować. John zdobył władzę nad własnymi emocjami. 

PODSUMOWANIE 

Natychmiastowa zmiana postawy 

Postawy  nie  można  poznać  zmysłami,  mimo  to  istnieje  naprawdę.  Jeśli  chcesz  się  w  życiu 

rozwijać,  a  nie  tylko  je  przeżyć...  musisz  nauczyć  się  błyskawicznie  dostosowywać  do  otoczenia. 
Tworząc nowy scenariusz życiowy za pomocą fizycznego mechanizmu wyzwalającego, będziesz mógł 
w dużym stopniu zmienić swoje negatywne myślenie i zachowanie. Stosuj technikę natychmiastowej 
zmiany  postawy  w  tych  wszystkich  sferach nacechowanych  negatywizmem,  które  dotąd  wyznaczały 
twój  styl  życia  i  w  których  pragniesz  dokonać  zmian.  Druga  technika  natychmiastowej  zmiany 
postawy  polega  na  zastosowaniu  słownego  mechanizmu  wyzwalającego,  czyli  magicznego  słowa, 
które  pomoże  ci  przenieść  się  z  katalogu  danych  negatywnych  do  katalogu  pozytywnego.  Słowny 
mechanizm wyzwalający pozwala panować nad zmiennością nastrojów. 

Teraz,  kiedy  jesteś  już  świadom  swojego  zdania,  wrażeń  i  postawy  wobec  niemal  wszystkich 

dziedzin  życia  osobistego  i  zawodowego,  zajmiemy  się  bardziej  szczegółowo  samym  mechanizmem 
wyzwalającym  i  damy  ci  wskazówki,  jak  tworzyć  i  “włączać"  indywidualne  mechanizmy 
wyzwalające,  służące  do  rozwiązywania  poszczególnych  problemów  i  specyficznych  wyzwań,  jakie 
stawia nam życie. 

3. MAGICZNE WYZWALACZE W TWOIM UMYŚLE 

Czy nosiłeś kiedyś w kieszeni drobiazg na szczęście? A może miałeś “szczęśliwy" garnitur lub po 

prostu  miałeś  przeczucie,  że  spotka  cię  powodzenie?  Nauka  od  dawna  ignoruje  zagadnienie 
szczęśliwego  losu.  Mimo  to  wszędzie  reklamuje  się  maskotki  i  talizmany  przynoszące  szczęście,  a 
miliony  ludzi  je  kupuje.  Pomińmy  mistyczne  czynniki  szczęścia,  często  traktowane  przez  ludzi  z 
lekceważeniem, i zajmijmy się rozmaitego rodzaju maskotkami w sposób możliwy do przyjęcia przez 
naukę! 

Świeca szczęścia, która przyciąga pieniądze  

Kiedy  przebywaliśmy  w  Laredo  w  Teksasie,  dokąd  udaliśmy  się,  aby  zaprezentować  na 

Międzynarodowym  Zjeździe  Silvy  nasze  seminarium  zatytułowane  “Panowanie  nad  umysłem",  w 
jednym  z  supermarketów  zauważyliśmy  regał  z  mszalnymi  świecami.  Na  tej  samej  półce  leżały 
“świece  szczęścia,  które  przyciągają  pieniądze".  Pomyśleliśmy  wówczas:  “Kto  wierzy,  że  zapalenie 
takiej świecy może przynieść pieniądze?". Ale puste miejsca świadczyły o tym, że sprzedano już sporo 
“szczęśliwych świec"! 

A  zatem  świece  rzeczywiście  działają  albo  przynajmniej  ludzie  je  kupujący  w  to  wierzą.  Wobec 

tego i my wzięliśmy świecę z półki i włożyliśmy ją do naszego koszyka! Jej powierzchnię pokrywały 
symbole szczęścia – czterolistne koniczynki, końskie podkowy. Były tam też rysunki pierścionków z 
diamentem, futer (w Teksasie?) i nowych lśniących limuzyn. 

Nagle  pojęliśmy,  że  ta  świeca  rzeczywiście  zadziała!  Trzeba  ją  tylko  zapalić  i  wpatrując  się  w 

płomień,  pomyśleć  o  rzeczach,  których  się  pragnie...  i  wszystko  się  ziści.  “Świeca  szczęścia,  która 
przyciąga  pieniądze"  –  to  nic  innego  jak  połączenie  mechanizmu  wyzwalającego  i  czynności 
wyznaczania celów. Jak większość talizmanów  świeca działa, zwłaszcza wtedy, kiedy skłonisz ją do 
działania. Stanowi ona jakby punkt oparcia, wyrzutnię ku pozytywnym oczekiwaniom, która skieruje 
człowieka w stronę sukcesu – a to zjawisko można już wyjaśniać w kategoriach naukowych! 

Szczęśliwy garnitur  

Drobiazgów  przynoszących  szczęście  używają  wszyscy,  nawet  poważni  ludzie  świata  biznesu  i 

przemysłu.  Maskotki  bywają  rozmaite:  do  bardziej  popularnych  należą  zajęcze  łapki,  monety 
szczęścia, medaliony i kieszonkowe bibeloty. Czasami za przedmiot przynoszący szczęście uznaje się 
także jakąś część garderoby. 

Na seminarium “Magia koloru" (prowadzonym przez Judi) słuchacze dowiadują się, jaki wpływ na 

reakcje ludzkie mogą mieć barwy ich ubrań. Omawiając to zagadnienie z Jamesem Clarkiem, jednym 
z  najbardziej  skutecznych  sprzedawców  w  kraju,  stwierdziliśmy,  iż  podważa  on  jedną  z  ogólnie 
przyjętych tez – że kolor brązowy nie jest wskazany dla osób zajmujących się handlem. 

Zgodnie  z  badaniami  przeprowadzonymi  przez  Johna  T.  Molloya  i  opisanymi  w  jego  ksi ążce 

Dressfor  Success,  brąz  jest  kolorem  noszonym  przez  służbę.  Molloy  przestrzega  ponadto,  że  prawie 
każdy ignoruje rady pochodzące od osoby ubranej na brązowo. 

Nasz  przyjaciel  Jim  zapewnił,  że  taka  opinia  jest  całkowicie  niesłuszna.  On  na  przykład,  kiedy 

idzie na ważne spotkanie lub ma przeprowadzić większą transakcję, wkłada brązowy garnitur. Nazywa 
go  “szczęśliwym  garniturem",  ponieważ  prawie  zawsze,  gdy  ma  go  na  sobie,  udaje  mu  się  dokonać 
sprzedaży. Dowiedzieliśmy się, że tego dnia, kiedy po raz pierwszy włożył na siebie to szyte na miarę 
ubranie,  umówił  się  na  następny  dzień  na  spotkanie,  które  miało  zaowocować  poważną  transakcją 
handlową. Oczywiście poszedł na to spotkanie w nowym garniturze. Wyglądał w nim wspaniale i tak 
też się czuł. Jak wiadomo, w uszytym na miarę ubraniu człowiek czuje się zupełnie inaczej niż w tym 
kupionym w sklepie. Tego dnia Jim czuł się bogaty, pewny siebie i przebojowy. 

Nowy garnitur skierował jego myślenie ku pozytywnym informacjom przechowywanym w banku 

pamięci. Z łatwością przypomniał sobie wszystkie sukcesy z przeszłości. Mówił tylko to, co należało 
powiedzieć,  i  w  rezultacie  dokonał  największej  sprzedaży  w  całej  swojej  karierze.  Od  tego  czasu 
brązowy  garnitur  stał  się  dla  niego  bodźcem  wyzwalającym  pozytywne  zdarzenia,  pobudzającym 
pozytywne myśli, które prowadziły Jima do katalogu z pomyślnymi danymi. Garnitur, bez względu na 

kolor, stał się pozytywnym  wyzwalaczem sukcesu. Kolor brązowy  znalazł się teraz w zasięgu strefy 
komfortu Jima, czuł się w tym garniturze świetnie... stał się on jego szczęśliwym garniturem. 

I  tak  jak  Jim  przypadkowo  stworzył  pozytywny  mechanizm  wyzwalający,  tak  ty  możesz  w 

przemyślany  sposób  stworzyć  własny  talizman  szczęścia,  studiując  i  stosując  w  praktyce  zasady 
konstruowania mechanizmów wyzwalających. 

A oto jakie zakończenie do historii brązowego garnituru dopisały najnowsze badania. W ostatnim 

wydaniu  NEW  Dress  for  Success  Molloy  donosi,  że  noszenie  brązowych  garniturów  w  kręgach 
biznesu  uważa  się  za  sprzyjające  sukcesom.  Molloy  sądzi,  iż  taka  zmiana  poglądów  nastąpiła 
wówczas, gdy byty prezydent Reagan zaczął nosić garnitury w tym kolorze. 

Czym jest mechanizm wyzwalający?  

W  poprzednich  rozdziałach  omawialiśmy  gotowe  mechanizmy  wyzwalające,  takie  jak  technika 

ściskania kciuka, technika pocierania kciuka, technika natychmiastowej zmiany postawy czy technika 
konstruowania  scenariusza.  W  tym  rozdziale  szczegółowo  opiszemy  istotę  mechanizmu 
wyzwalającego  i  sposób,  w  jaki  możesz  uruchamiać  specjalne  mechanizmy  przeznaczone  do 
rozwiązywania osobistych problemów. 

DEFINICJA: Mechanizm wyzwalający jest to gest, dźwięk lub sytuacja, które inicjują, pobudzają 

czy  wywołują  pożądane  działanie,  emocję  lub  uwarunkowaną  reakcję.  Znaczy  to,  że  mechanizm 
wyzwalający oznacza w twoim mózgu równość: A = B, czyli że kiedy występuje określony bodziec – 
automatycznie pojawia się określona, odpowiadająca mu reakcja. 

Zewsząd  otaczają  nas  wyzwalacze  wizualne,  akustyczne  i  dotykowe  –  od  prostego  znaku  “stop" 

począwszy,  na  krzyku  dziecka  i  miękkości  jedwabiu  kończąc.  Na  każdy  z  nich  reagujemy 
automatycznie. 

Agencje  reklamowe  warunkują  zachowania  ludzkie  za  pomocą  bodźców  słownych  i  wizualnych. 

Najprostsze zdanie można zaprogramować tak, by wywoływało reakcję. Jesteśmy więc programowani, 
podobnie jak psy Pawłowa. 

W eksperymentach Pawłowa za każdym razem, gdy karmiono psa, odzywał się dźwięk dzwonka, 

tym  samym  dzwonienie  było  nierozerwalnie  związane  z  porą  posiłku.  Po  krótkim  okresie  takiego 
warunkowania  dźwięk  dzwonka,  któremu  nie  towarzyszyło  podawanie  pokarmu,  wystarczał,  by  pies 
zaczynał wydzielać soki trawienne. 

Zbadamy  teraz,  w  jaki  sposób  mechanizm  wyzwalający  może  wtoczyć  dzwonek,  który  z  kolei 

uruchomi twój program sukcesu. 

Wyzwalacze samoniszczące  

Wyzwalacze  mogą  być  zarówno  negatywne,  jak  i  pozytywne.  Dokuczliwe  drobnostki  często 

wywołują  prawdziwy  gniew.  Co  więcej,  w  przypadku  stresu,  napięcia,  niewłaściwego  odżywiania  i 
braku odpoczynku najmniejszy gest lub słowo mogą wysadzić korek powstrzymujący gromadzącą się 
w tobie złości 

Atak  straszliwej  zmory  depresji  może  nastąpić  w  chwili,  gdy  słuchasz  swej  ulubionej  piosenki. 

Smutna piosenka o odejściu ukochanej osoby lub o zerwaniu przyjaźni może wywołać przygnębienie i 
poczucie  klęski.  Nie  trzeba  nawet  wsłuchiwać  się  w  treść,  już  sama  melodia  może  wyzwolić 
negatywne myśli i negatywne uczucia. 

Większość  informacji  docierających  do  nas  każdego  dnia  ma  charakter  negatywny.  Czy  jest  to 

obojętna  wzmianka  o  pogodzie,  czy  treść  artykułów  w  gazetach  –  szturmują  nas  stale  i  programują 
negatywnie nasz umysł. Negatywne  myśli zaś stają się źródłem niepowodzeń. Rozejrzyj  się wokoło, 
Ileż  to  bodźców  skłania  cię  do  reaktywnych  działań,  zamiast  do  obiektywnej  oceny  sytuacji  i 
znalezienia  odpowiedniego  rozwiązania?  Przyjrzyj  się  swoim  nawykom,  sposobom  wyrażania  się, 
słowom i gestom. Teraz już wiesz, jak nieopatrznie wypowiedziane, niewinne słowo, mające jednak w 
sobie  treść  negatywną,  może  wywołać  negatywne  zachowanie,  twoje  lub  innych  osób.  Oczyść  więc 
swoje myśli i swoją mowę, a zauważysz zmianę w otaczającym cię świecie. 

Siedem elementów skutecznego wyzwalacza  

POTRZEBA:  Najbardziej  udane  kampanie  reklamowe  odwołują  się  do  podstawowych  potrzeb 

człowieka i jego lęków. 

PROSTOTA:  Twoje  wyzwalacze  powinny  być  proste  do  wykonania  bądź  też  odnosić  się  do 

czegoś, co widzisz lub słyszysz kilka razy na dzień, do czegoś, co jest ci znane. 

KONKRETNOŚĆ:  Stwórz  pełny,  szczegółowy  obraz  zawierający  dane  wizualne,  słuchowe, 

węchowe, dotykowe, smakowe i emocjonalne. Uzupełnij go o wymiar czasowy i przestrzenny. 

GŁĘBOKIE  PROGRAMOWANIE:  Wyzwalacz  działa  najskuteczniej  wówczas,  gdy  osadzony 

jest w świadomości wewnętrznej, na poziomie alfa. 

PRAGNIENIE,  WIARA  I  OCZEKIWANIE:  To  trzy  warunki  pomyślnego  programu.  Owych 

niematerialnych,  psychicznych  składników  nie  sposób  zmierzyć  żadną  zewnętrzną  miarą  – 
“odczuwamy" je głębią naszej istoty. 

1. Potrzeba 

Potraktuj  “potrzebę"  jako  główny  czynnik  motywujący.  Znane  jest  powiedzenie:  “Potrzeba  jest 

matką wynalazków". Na poziomie świadomości wewnętrznej wiele osób odrzuca myśl o sukcesie. I to 
nie lęk przed porażką jest tego przyczyną, lecz raczej lęk przed sukcesem. A ty, czy masz “potrzebę" 
sukcesu, czy porażki? 

2. Prostota 

Wyjaśnijmy  to  na  przykładzie  skrótu  P.T.A.K.  Oznacza  on:  “Prostota  to  atrybut  konieczny;  jest 

krótki i łatwy do zapamiętania. Najbardziej skuteczne są właśnie takie formuły wyzwalaczy – proste, 
jasne  słowa  lub  zwroty,  oznaczające  rzeczy,  zjawiska  lub  gesty,  z  którymi  stykamy  się  na  co  dzień. 
George Maycock, na przykład, gdy postanowił poprawić sobie wzrok, stosował wyzwalacz polegający 
na mruganiu powiekami (piszemy o tym niżej). Przekręcanie wyłącznika światła kazało się skuteczne 
w  przypadku  studenta,  który  pragnął  wyostrzyć  sobie  słuch.  Innej  studentce,  Betty  Perry,  znaki 
ograniczenia  prędkości  służyły  za  wyzwalacze  przypominające  o  postanowieniu  redukcji  nadwagi  i 
zachowaniu  ładnej  sylwetki.  Takie  proste  bodźce  są  bardzo  skuteczne,  jeśli  stosuje  się  je  w 
odpowiedni sposób. 

3. Bądź konkretny 

Im  bardziej  jesteś  dokładny,  tym  skuteczniej  będą  działały  twoje  wyzwalacze.  Nie  może  ty  jakiś 

tam  czerwony  samochód,  lecz  czerwony  samochód  strażacki!  I  nie  jakaś  niebieska  furgonetka,  lecz 
błękitna furgonetka meblowa! Inaczej mówiąc, nie myślisz samochodzie w ogóle ani o jakimkolwiek 
znaku drogowym ale o konkretnym obiekcie, który uczynisz obiektem specjalnym i pobudzisz umys ł, 
by przyniósł oczekiwaną zmianę. 

4. Głębokie programowanie 

Ponieważ w tej książce wciąż pojawia się słowo “program", poświęćmy mu nieco uwagi. 

DEFINICJA:  Program  jest  procesem  kształtowania  i  wprowadzania  do  mózgu  ciągu 

specyficznych  danych  czy  informacji,  uporządkowanych  \  e  wywołują  określoną  reakcję  mózgu, 
umysłu lub ciała. 

Programy  mogą  być  negatywne  bądź  pozytywne,  w  zależności  od  wprowadzonych  danych. 

Większość  negatywnych  programów  dostała  się  do  twojego  mózgu  automatycznie,  za  sprawą 
życzliwych  “nauczycieli"  lub  nieszczęśliwych  wydarzeń  w  przeszłości.  Te  programy  są  obecnie 
przetwarzane przez twój umysł. 

Programy omawiane w tej książce będą pozytywne. Możesz korzystać z pozytywnych programów, 

by poddać rewizji swoje dotychczasowe zachowanie lub ukształtować przyszłe wzorce pozytywnych 
zachowań,  jak  choćby  wyobrażanie  sobie  celów  i  myślenie  o  ich  osiąganiu  czy  też  praca  nad 
pokonaniem  złych  nawyków  lub  negatywnych  przekonań.  Krótko  mówiąc,  program  polega  na 
wykorzystaniu,  zdolności  mózgu  (umysłu.)  do  pracy  nad  czymś,  czego  pragniesz,  a  czego  nie 
posiadasz.  Programy  dają  najlepsze  rezultaty  wówczas,  gdy  wprowadzane  są  na  poziomie  relaksacji 
umysłu alfa. 

5. Pragnienie 

Pragnienie  jest  czynnikiem  motywującym.  Skuteczne  programowanie  przypomina  radio  –  żeby 

działało, trzeba je włączyć. To właśnie pragnienie wciska przełącznik. 

Istnieje różnica między pragnieniem a zwykłym chceniem. Wiele osób, spółek, a nawet korporacji 

“chce"  poprawy.  Ale  tylko  nieliczne  podejmują  wysiłek  niezbędny  do  zmiany  lub  powstrzymania 
niekorzystnych  tendencji.  Chcąc  zmierzyć  intensywność  swojego  pragnienia,  zadaj  sobie  pytanie: 
“Czy chcę podjąć się pracy koniecznej do osiągnięcia upragnionych rezultatów?". 

Wielu  ludzi  w  zetknięciu  z  trudną  sytuacją  wycofuje  się  i  umyka  chyłkiem  w  ciemność  nocy.  A 

przecież  znacznie  prościej  jest  otworzyć  gazetę  na  stronie  z  ogłoszeniami  i  poszukać  nowego 
pracownika, nowej pracy, innej spółki, innego przedsiębiorstwa. Ileż to małżeństw i przyjaźni rozpada 
się  z  tej  prostej  przyczyny,  że  ludzie  nie  podejmują  wysiłku  ocalenia  ich  związku.  Aby  osiągnąć 
sukces, musisz go pragnąć. 

6. Wiara 

Wiara,  dla  wielu,  jest  pojęciem  niemal  mistycznym.  Większość  z  nas  posiada  wiarę,  która  jest 

źródłem wytrwałości, lecz nigdy z niej nie korzysta. Jeśli zajdzie taka potrzeba,  możemy  sięgnąć w 
głąb  naszego  wnętrza  i  wydobyć  ją  na  poziom  świadomości.  Wiara  to  moc  niewyczerpana  i 
niezachwiana.  Jeśli  chcemy,  by  nasz  wiara  stała  się  taka  niezłomna,  musimy  ją  codziennie  ćwiczyć, 
tak Jak ćwiczy się mięśnie. 

Wiadomo  ponad  wszelką  wątpliwość,  że  jeśli  nie  dość  mocno  wierzymy  w  powodzenie  tego,  co 

robimy, nie uzyskamy pomyślnych rezultatów. Jeśli w twojej wewnętrznej świadomości tkwi odrobina 
dręczącej  niewiary,  zburzy  to  każdy  plan...  czy  będzie  nim  miłość,  pieniądze,  czy  też  jakiś  talent. 
Wiara zaś podtrzyma twe działania aż do chwili, gdy osiągniesz cel. 

7. Oczekiwanie 

Oczekiwanie  pozwala  nam  dotrzeć  tam,  dokąd  wiodą  nas  pragnienie  i  wiara.  Trzeba  naprawdę 

spodziewać się sukcesu, by stał się on rzeczywistością. Twój mózg nie widzi różnicy między tym, co 
realne,  a  tym,  co  wyobrażone.  Nie  ma  on  również  poczucia  humoru  –  tak  więc  to,  o  czym  myślisz, 
staje  się  tym,  co  otrzymujesz  i  włączasz  do  zbioru  swoich  życiowych  doświadczeń.  Jeśli  nie 
spodziewasz się sukcesu, będziesz posyłać do mózgu sugestywne obrazy zwątpienia, a mózg odrzuci 
myśl o upragnionym celu. Zwątpienie sprawia, że myślowe obrazy stają się zmącone, niejasne i mają 
nikłą  siłę  oddziaływania.  Myśl  ma  wówczas  za  mało  energii,  by  wywrzeć  dobre  wrażenie  na 
neuronach mózgowych, i nie jest traktowana jako “realna". 

Opracowując swoje mechanizmy wyzwalające, pamiętaj, że będą one o wiele skuteczniejsze, jeśli 

będziesz tej skuteczności oczekiwał. Jeżeli będziesz mocno pragnąć, wierzyć i oczekiwać, naprawdę ci 
się uda. 

Poprawa wzroku przy wykorzystaniu mechanizmu wyzwalającego  

Pragnienie,  Wiara  i  Oczekiwanie  to  główne  filary  prawdziwie  skutecznego  programowania. 

Zastanów się, czy aby nie zaprogramowałeś siebie samego lub innych, kiedy wymienione czynniki nie 
były  u  ciebie  dość  silne.  Jeśli  pragniesz  szybkich  zmian  na  dobre w  życiu  osobistym  i  zawodowym, 
koniecznie  musisz  poznać  istotę  wszystkich  podstawowych  elementów  programowania  i  wszystkie 
zastosować w praktyce. 

A  oto  doskonały  przykład  skutecznego  zastosowania  wszystkich  siedmiu  czynników 

konstytuujących mechanizm wyzwalający: 

George  Maycock  chciał  poprawić  sobie  wzrok.  Jego  potrzeba  była  ogromna,  gdyż  lekarze  uznali 

go  już  za  ślepego.  Regularnie  wykonywane  ćwiczenia  gałek  ocznych  uzupełnił  on  mechanizmem 
wyzwalającym, który zaprogramował w stanie alfa, i wykorzystał do głębokiego programowania -»Za 
każdym razem, gdy mrugam powiekami, mój wzrok się poprawia". George wyposażył swój program 
w  pragnienie,  wiarę  i  oczekiwanie,  wszystko  na  poziomie  relaksacji  ciała  i  umysłu,  co  znacznie 
przyśpieszyło  ostateczny  rezultat.  Po  upływie  roku  nie  tylko  nie  zagrażała  mu  ślepota,  ale  mógł 
zrezygnować  z  okularów.  Jego  wzrok  stał  się  niemal  doskonały.  Niewiernym  Tomaszom  możemy 
pokazać  trzy  recepty  George'a  na  okulary,  recepty,  które  świadczą  o  kolejnych  stopniach  poprawy 
wzroku! My także, ja i moja żona, poprawiliśmy sobie wzrok, stosując odpowiednie wyzwalacze. 

PODSUMOWANIE 

Magiczne wyzwalacze w twoim umyśle 

Stosowanie  mechanizmów  wyzwalających  może  być  niezmiernie  skuteczne  w  szybkim 

programowaniu i przeprogramowywaniu siebie i innych. W pierwszym rozdziale poznałeś dwie moce 
drzemiące  w  czubkach  twoich  palców,  czyli  “technikę  ściskania  kciuka"  –  dla  uzyskania 
natychmiastowej relaksacji, i technikę pocierania kciuka – dla uwolnienia się od stresu. W rozdziale 
drugim  dowiedziałeś  się,  jak  programować  fizyczne  i  słowne  wyzwalacze,  które  natychmiast 
zmieniają  twoje  nastawienie  do  świata.  Informacje  w  tym  rozdziale  dotyczą  tworzenia  własnych 
mechanizmów  wyzwalających.  Mogą  one  być  narzędziami  o  wielkiej  sile  oddziaływania,  służącymi 
do szybkiego i ciągłego doskonalenia życia prywatnego i zawodowego. 

Załóż notatnik wyzwalaczy  

Oto kilka przykładowych mechanizmów wyzwalających. Prowadź notatki dotyczące stosowanych 

przez  ciebie  wyzwalaczy  fizycznych  i  słownych.  Zapisuj  wszystkie  i  od  czasu  do  czasu  sprawdzaj, 
jakie poczyniłeś postępy. Im częściej będziesz stosował wyzwalacze, im intensywnej o nich -ny-ślał, 
tym staną się silniejsze. Każdemu z nich przypisz osobną dziedzinę życia i związane z nią cele. Każdy 
nowy  cel,  każda  zmiana  zachowania  lub  sposobu  myślenia  powinny  mieć  odrębny  mechanizm 
wyzwalający. 

Pamiętaj, wzmacniając Pragnienie, Wiarę i Oczekiwanie, otrzymujesz lepsze efekty. 

Za każdym razem, gdy zamrugam powiekami, będę... 

Za każdym, razem, gdy wytoczę światło, będę... 

Za każdym razem, gdy usłyszę dźwięk telefonu, będę... 

Za każdym razem, gdy zobaczę furgonetkę, będę... 

Za każdym razem, gdy (tu wymień jakąś swoją czynność), będę... 

Za każdym razem, gdy..., będę...  

Na następnej stronie znajduje się arkusz wyzwalacza. A oto niektóre dziedziny życia, nad którymi 

być może będziesz chciał popracować: 

DZIEDZINY PODSTAWOWE 

  

życie społeczne 

życie osobiste 

pewność siebie 

stan depresji 

życie umysłowe 

umiejętność wypowiadania się 

zdrowie 

miłość 

życie duchowe 

szczęście 

zorganizowanie 

pamięć 
finanse 

DZIEDZINY SPECJALNE 

  

interesy 

rodzina 

handel 

zdolności twórcze 

wydajność 

rozwiązywanie problemów 

stosunki z ludźmi 

Pamiętaj  o  zapisywaniu  swoich  sukcesów.  Codzienny  lub  cotygodniowy  ich  przegląd  pomoże  ci 

zachować pozytywne nastawienie umysłu. Przerysuj ten schemat do swojego notesu. 

Data 
Miejsce  
Pozytywne wydarzenie 
Upragniony cel 
Liczba sesji programowania 
Dzień 

.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 

Tydzień 
Miesiąc 
Rezultaty 

.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 

4. INERGIZACJA HOLOGRAFICZNA 

Komunikowanie się z umysłem wewnętrznym 

W dziedzinie badań nad mózgiem dokonuje się niesłychany postęp. W 1981 roku dr Roger Speery 

otrzymał nagrodę Nobla za swą teorię rozszczepienia mózgu. Jego praca zapoczątkowała nowy sposób 
myślenia  na  temat  analitycznej  dominacji  lewej  półkuli  mózgowej.  W  miarę  zanikania  tendencji  do 
przeciwstawiania  lewej  i  prawej  półkuli,  pojawiały  się  nowe  koncepcje,  nowe  sposoby  pełniejszego 
pojmowania istoty mózgu. Omówimy je w tym rozdziale, rozpatrując owe teorie na gruncie praktyki. 

Mózg jako hologram  

Mózg zbiera, gromadzi i przechowuje dane w mniej więcej tak jak hologram. Hologram powstaje z 

wielokrotnego  zestawu  obrazów  czy  punktów  odniesienia  tego  samego  przedmiotu,  rzeczy  lub 
zjawiska – jednym słowem obrazu obiektu postrzeganego z rozmaitych punktów widzenia i w ró żnych 
perspektywach. 

Ponieważ  przez  wiele  lat  kolekcjonowałem  hologramy,  takie  porównanie  mózgu  do  hologramu 

natychmiast  zwróciło  moją  uwagę.  Pewnego  dnia  nieodwracalnie  zniszczyłem  jeden  z  moich 
hologramów  i  odkryłem  coś  bardzo  interesującego.  Chociaż  klisza  przedarta  została  na  połowę,  oba 
kawałki  nadal  pokazywały  trójwymiarowy  obraz.  Po  jeszcze  jednym  przedarciu  kliszy  obraz 
widniejący  na  wszystkich  kawałkach  wciąż  zachował  trójwymiarowość,  ale  działo  się  z  nim  coś 
ciekawego: przedstawiał mniej szczegółów. Mimo iż obraz pozostał trójwymiarowy, jego perspektywa 
nie  była  pełna.  Wyjaśnijmy  to  na  przykładzie:  gdyby  zniszczono  prawą  stronę,  nadal  widzielibyśmy 
trójwymiarowy obraz, ale tylko lewej strony twarzy! 

Hologramy  lepszej  jakości  mieszczą  w  sobie  większą ilość  zapisanych  odwzorowań,  czyli  więcej 

punktów odniesienia, tworząc bardziej szczegółowy, gęściejszy i ostrzejszy trójwymiarowy obraz. 

Dr Carl Pribram ze Stanford University – prekursor w dziedzinie badań nad mózgiem i umysłem – 

podejrzewa, że mózg rejestruje czy identyfikuje dane w podobny sposób jak hologram, czyli w formie 
wielokrotnych  odwzorowań,  oraz  że  owe  dane  zapisywane  są  w  “rodzinie"  mózgowych  neuronów. 
Nazwał tę tezę holograficzną teorią, mózgu. 

Do  czasu  opublikowania  pracy  dr  Pribrama  poświęconej  modelowi  holograficznemu  sądzono 

powszechnie,  że  każda  informacja  przechowywana  jest  tylko  w  jednym  ściśle  określonym  miejscu. 
Oto  uproszczony  przykład:  jeden  neuron  przechowuje  dane  służące  do  rozpoznania  ręki,  inny 
natomiast  będzie  rozpoznawał  ucho.  Praca  Pribrama  wskazuje  na  odkrycie  nowego,  wyjątkowego 
sposobu,  w  jaki  mózg  przechowuje  dane  –  ta  sama  podstawowa  informacja  mieści  się  w 
zwielokrotnionej liczbie komórek mózgowych. 

Wprowadzenie do teorii holograficznej wizualizacji  

Po  przestudiowaniu  holograficznej  teorii  mózgu  pojęliśmy,  jak  można  ją  zastosować  do 

wizualizacji – jednej z funkcji mózgu czy umysłu. 

Wizualizacja  była  tematem  wielu  seminariów  prowadzonych  przez  nas  na  całym  niemal  świecie. 

W  1981  roku  poproszono  mnie,  bym  przedstawił  zagadnienie  wizualizacji  na  Międzynarodowym 
Zjeździe  Silvy  w  Laredo  w  Teksasie.  Przebieg  zjazdu  nagrano  na  taśmę  i  przez  wiele  lat  kaseta  Z 
owym nagraniem cieszyła się wielkim powodzeniem na rynku. 

Wizualizowany  obraz  przypomina  w  dużej  mierze  obraz  holograficzny.  Aby  jednak  uzyskał  taką 

ostrość jak doskonały hologram, musi zawierać w sobie wszystkie szczegóły, Trzeba więc zwiększyć 
ilość  informacji,  które  dostają  się  w  pierwotnej  postaci  do  naszego  mózgu.  Im  więcej  danych, 
szczegółów  i  rozmaitych  punktów  widzenia,  tym  ostrzejszy  jest  obraz  wizualny  (mentalny).  Takie 
uszczegółowienie  percepcji  można  osiągnąć  dzięki  podniesieniu  umiejętności  obserwacji  Dodając 

więcej  punktów  odniesienia  –  wzbogacając  dane  o  szczegóły  –  możesz  udoskonalić  swoją 
wizualizację. 

Wizualizacja a wyobraźnia  

Wiele osób nawet nie zdaje sobie sprawy, że wizualizuje. Jednakże my wiemy, że nie mogłyby one 

podjąć najprostszego działania bez wizualizacji. 

Różnica między “wizualizacją" a “wyobraźnią" została jasno zdefiniowana przez dr Silvę. Powiada 

on:  “Wizualizacja  to  po  prostu  przywoływanie  uprzednio  zgromadzonych  w  mózgu  informacji 
(wspomnień).  Wyobrażanie  sobie  polega  natomiast  na  tworzeniu  zupełnie  nowych  informacji  lub  na 
pewnej zmianie – o charakterze twórczym – danych przechowywanych w pamięci". Widzisz więc, że 
każdy człowiek wizualizuje, ponieważ każdy posiada pamięć! Kłopot w tym, że mamy skłonność do 
komplikowania tego prostego procesu. 

Ludzie  o  duszy  artystycznej  wspaniale  umieją  wizualizować.  Ta  ich  zdolność  nie  jest  żadnym 

specjalnym  darem  natury;  po  prostu  artyści  rozwinęli  ją  w  sobie,  obserwując  przedmioty  w 
specyficzny sposób. 

Wyciągnij  rękę  przed  siebie,  zwróć  ją  wnętrzem  dłoni  ku  sobie  i  patrz  na  nią  przez  chwilę.  Co 

widzisz?  Jeśli  patrzysz  jak  większość  ludzi,  widzisz  po  prostu  rękę.  Artysta  zaś  ujrzy  wiele  rzeczy, 
których  przeciętny  człowiek  w  ogóle  nie  dostrzega:  po  pierwsze,  przestrzeń  wokół  ręki,  następnie 
światło  i  cień  oraz  rozmaite  odcienie  barw.  Artysta  zobaczy  także  specyficzne  linie  zakreślone 
cieniem,  nierówności  i  fakturę  skóry,  a  w  końcu  samą  rękę.  Na  artystyczne  widzenie  przedmiotu 
składa się wiele informacji, które tworzą całość. 

Spróbuj  w  podobny  sposób  przyjrzeć  się  swojej  dłoni  i  dostrzec  jak  najwięcej  szczegółów. 

Następnie  zajmij  się  obserwacją  przedmiotów  wokół  siebie.  Najlepiej  zacząć  od  piłki.  Popatrz  na 
otaczającą ją przestrzeń i na powierzchnię, na której piłka leży, zwróć uwagę na cień i na samą piłkę. 
Spróbuj dostrzec różnice w barwach oraz światłocienie na jej powierzchni. 

Problem,  jaki  większość  ludzi  ma  z  “widzeniem"  obrazu  myślowego,  wynika  stąd,  iż  nie  dość 

uważnie obserwują oni pierwowzory. Aby zatem otrzymać “dobry obraz", musisz mieć “dobre punkty 
odniesienia". Chcąc poprawić jakość wizualizacji, zwracaj baczną uwagę na szczegóły przestrzeni, w 
której pracujesz, oraz tej, w której bawisz się i wypoczywasz. I zacznij widzieć cały obraz! 

Podstawową zasadą konieczną do zrozumienia istoty wizualizacji holograficznej jest formuła: DO 

= DW. 

DOBRA OBSERWACJA 

TO 

DOBRA WIZUALIZACJA  

Spróbuj przechytrzyć swój umysł  

Twoja wewnętrzna  świadomość nie zablokuje twoich działań ani drogi do celu, jeśli uzna,  że nie 

dzieje  się  nic  nowego  –  inaczej  mówiąc,  że  nie  wychodzą  one  poza  status  quo.  Najłatwiejszym 
sposobem  na  przeprogramowanie,  przekonanie  lub  przechytrzenie  umysłu  jest  stworzenie  tego,  co 
możemy  nazwać  realistycznym  doświadczeniem.  Realistyczne  doświadczenie  to  coś  więcej  niż 
wizualizacja.  Polega  ono  na  kształtowaniu  pełnego,  kompletnego  doświadczenia,  zawierającego  w 
sobie  zarówno  wrażenia  fizyczne,  jak  i  psychiczne  –  a  więc  odczucia  wzrokowe,  słuchowe, 
zapachowe, dotykowe, smakowe i co najważniejsze, emocjonalne. 

Gdy w restauracji kelner stawia przed tobą spagetti, twój mózg rejestruje nie tylko obraz wizualny, 

ale  także  ciepło  Unoszące  się  z  potrawy,  zapach  sosu,  dźwięk  talerza  stawianego  na  stole  i, 
oczywiście,  smak  dania.  Zapisuje  więc  rye  tylko  wygląd,  ale  pełne  doświadczenie  wraz  z  emocją, 
której wówczas doznajemy. 

Opisane  doświadczenie  było  realne,  my  zaś  chcemy  zająć  się  doświadczeniem  “realistycznym"  – 

doświadczeniem stworzonym, w przeciwieństwie do “doświadczenia przeżytego" czy “doświadczenia 
przywołanego".  Stwórz  doświadczenie  realistyczne  dla  każdej  treści,  jaką  chcesz  zaprogramować  w 
umyśle – a więc dla uzyskania pozytywnej postawy, osiągnięcia jakiegoś celu czy poprawy stosunków 
z ludźmi. Umysł zaakceptuje realistyczne doświadczenie jako rzeczywistość. 

Poświęcając czas na kształtowanie “kompletnego doświadczenia", wzmocnisz siłę programowania 

swego umysłu. 

Skuteczne 

przechowywanie, 

programowanie 

czy 

przeprogramowywanie 

realistycznego 

doświadczenia będzie zależało od dwóch czynników: 

1. POWTARZANIA 
2. JAKOŚCI WPROWADZONEJ INFORMACJI 

Siła powtarzania  

Proces uczenia się polega na powtarzaniu. Ono przygotowuje magazyn do przechowywania myśli, 

obrazu  lub  programu  i  kieruje  cię  ku  realistycznemu  doświadczeniu.  Wielokrotne  kształtowanie 
myślowego  obrazu  służy  wzmocnieniu  i  trwałemu  odciśnięciu  nowej  informacji  w  licznych 
komórkach  mózgowych.  Agencje  reklamowe  z  powodzeniem  wykorzystują  metodę  powtarzania  w 
radiu  i  telewizji,  by  cokolwiek  sprzedać.  Aby  nakłonić  klienta  do  kupna  jakiegokolwiek  towaru,  w 
reklamie powtarza się jego nazwę co najmniej trzy razy. 

Jakość wprowadzanej informacji  

W  informatyce  nie  ma  znaczenia,  ile  razy  wprowadzano  informację  do  pamięci  komputera,  lecz 

jakość owej informacji: dane muszą być wprowadzone w sposób perfekcyjny. Głównie to decyduje o 
sukcesie.  Kiedy  na  coś  patrzysz,  oczy  przesyłają  do  mózgu  perfekcyjny  obraz  przedmiotu  (tak 
doskonały,  jak  widzą  go  twoje  oczy).  Wprowadzona  informacja  porównywana  jest  z  wcześniej 
zgromadzonymi  danymi,  po  czym  zostaje  skatalogowana  i  umieszczona  w  odpowiednim  miejscu. 
Rzeczy,  które  widzisz,  uznane  są  za  rzeczywiste  i  przechowywane  jako  fakty.  Krzesło,  stół,  autobus 
jadący ulicą to przykłady takich faktów. Gdy  dochodzi do konfliktu  między nowymi informacjami a 
danymi zebranymi wcześniej, nowe informacje zostają poddane powtórnemu przetworzeniu i zapisane 
jako  dane  spekulatywne.  Kiedy  na  pokazie  sztuk  magicznych  widzisz  kobietę  unoszącą  się  w 
powietrzu, w twoim umyśle powstaje informacja spekulatywna. 

Jeśli  pragniesz  przeprogramować  swój  stary  system  przekonań,  musisz  wielokrotnie  przesyłać  do 

mózgu  obrazy  myślowe  “nowego  programu".  To,  w jaki  sposób  mózg  przechowuje  nowe  dane i jak 
porównuje  je  z  wcześniejszymi,  zależy  od  ich  jakości.  Mętne  informacje  mogą  osłabić  skuteczność 
programowania. Jeśli nadchodzące dane nie są Zgodne ze starym programem, stają się spekulatywne, 
ponieważ znajdują się poza twoją strefą komfortu. Stwórz szczegółowe doświadczenie realistyczne i 
powtarzaj  je  wielokrotnie  na  poziomie  alfa  –  i  obserwuj,  jak  twoja  strefa  komfortu  poszerza  się,  by 
ogarnąć bogactwo nowych rzeczy i doświadczeń. 

Kształtowanie holograficznych inergizacji  

Używaliśmy  terminu  “doświadczenie",  a  nie  wizualizacja  bądź  obrazowanie,  ponieważ  to,  co 

zwykle nazywane jest wizualizacją, w rzeczywistości jest przywoływaniem doświadczeń. 

Możemy zatem użyć nowego słowa na opisanie tworzonego doświadczenia. Ponieważ na poziomie 

alfa 

dokonujesz 

internalizacji 

doświadczenia, 

możemy 

je 

nazwać 

INERGIZACJĄ 

HOLOGRAFICZNĄ, zamiast wizualizacją. 

Hasło umieszczone na drodze wiodącej do sukcesu będzie teraz następujące: 

DOBRA OBSERWACJA 

TO 

DOBRA INERGIZACJA  

Tworzenie realistycznego doświadczenia  

Etap pierwszy: obserwacja wzrokowa 

Obserwuj świat, który cię otacza. Przyglądaj się uważnie nie tylko obiektom i ludziom,  ale także 

ich  cieniom.  Staraj  się  widzieć  nie  tylko  kolor,  ale  zaciemnienia  i  jaśniejsze  plamy,  otaczającą 
przestrzeń  i  tło.  W  ten  sposób  ustalasz  punkty  odniesienia  potrzebne  do  stworzenia  modelu 
wizualnego. 

Etap drugi: obserwacja słuchowa 

Wsłuchuj  się  w  brzmienie  dźwięków,  nie  tylko  w  wypowiadane  słowa,  ale  również  w  rozmaite 

dźwięki  nieartykułowane,  takie  jak  “hmm",  “uch",  “och".  Zwracaj  uwagę  na  prędkość  mowy,  na 
barwę głosu i ton. 

Słuchaj  innych  dźwięków  płynących  z  otoczenia,  zarówno  odgłosów  natury,  jak  też  wywołanych 

przez  człowieka  –  gwaru  ulicznego,  warkotu  przejeżdżających  autobusów,  odgłosu  lodówki, 
wiatraczka,  piecyka,  czyjegoś  oddechu  i  sapania.  Te  szczegóły  pomogą  ci  stworzyć  holograficzną 
inergizację. 

Etap trzeci: obserwacja kinestetyczna 

Pojęcie  “kinestetyczna"  obejmuje  wrażenia  czterech  zmysłów:  węchu,  dotyku,  smaku  i  –  tak!  – 

wrażenia emocjonalne. 

Węch.  Zapachy,  przykre  i  przyjemne,  odznaczają  się  ulotnością.  Z  zewnątrz  może  dotrzeć  do 

ciebie zapach oceanu, świeżo skoszonej trawy albo leśny zapach sosnowych igieł. W domu – zapach 
potraw, kwiatów w wazonie lub domowych zwierząt. Delikatny aromat perfum czy ostra woń potu... 
wszystko  to  rejestruj  w  umyśle,  by  stworzyć  realistyczne  doświadczenie,  które  trzeba  wyposażyć  w 
odczucia węchowe. 

Dotyk.  Małe  dzieci  posługują  się  zmysłem  dotyku,  by  czerpać  informacje  o  świecie.  Przypomnij 

sobie,  jak  twoje  dzieci  niegdyś  dotykały  wszystkich  przedmiotów.  Ucz  się  zatem  od  najmłodszych, 
powróć  do  zwyczaju  z  dzieciństwa  i  spróbuj  określić,  co  wtedy  czujesz.  Czy  coś  jest  ciepłe,  czy 
chłodne? Gładkie czy szorstkie? Zapisuj te wrażenia w umyśle. Wyciągnij rękę i dotknij kogoś. Zwróć 
także uwagę na swoje odczucia, gdy ktoś dotyka ciebie. 

Smak.  W  kategorii  wrażeń  kinestetycznych  nie  wolno  pominąć  odczuć  smakowych.  Zastanawiaj 

się  nad  smakiem  każdej  potrawy  i  przypraw  –  czy  są  delikatne  czy  ostre,  proste  czy  wyszukane. 
Analizuj  również  bardziej  powszednie  smaki:  słony,  słodki,  kwaśny.  Staraj  się  określić,  jaki  masz 
smak  w  ustach,  gdy  nie  jesz.  Może  w  chwilach  rozczarowań  czujesz  gorycz,  to  znów,  w  chwili 
sukcesu – po udanej transakcji lub kiedy osiągniesz wymarzony cel albo jesteś zakochany – cudowny 
smak słodyczy. 

Etap czwarty: obserwacja emocjonalna 

Nie  ma  silniej  motywującego  czynnika  niż  odczucia  emocjonalne,  a  mimo  to  większość  z  nas 

rzadko zwraca na nie uwagę. Tak, emocje również mają charakter kinestetyczny -sprawiają, że nasze 
ciało  odczuwa.  Uświadom  sobie,  co  czujesz,  widząc  szczeniaka,  szczura  lub  atrakcyjną  osobę  płci 
przeciwnej.  A  jakie  są  twoje  odczucia  wobec  zdarzeń,  w  których  uczestniczysz  czy  oglądasz  na 
ekranie  telewizora?  Jaki  wpływ  fizyczny  na  twoje  emocje  ma  widok  wypadku  drogowego,  pary 
trzymającej  się  za  ręce,  tęczy,  zachodu  słońca,  deszczowego  poranka  lub  pełni  księżyca?  Zwróć 
uwagę  na  swoje  uczucia,  gdy  patrzysz  na  kogoś  obcego,  na  kuzyna,  szefa,  ukochaną.  Dzięki 
określeniu własnych wrażeń w takich i innych sytuacjach uda ci się dodać więcej .filmowych kadrów" 
–  czyli  punktów  odniesienia  –  do  holograficznej  inergizacji  (realistycznego  doświadczenia),  którą 
będziesz tworzył. 

.Możesz  szybko  podnieść  skuteczność  programowania,  jeśli  ustalisz  punkty  odniesienia  dla 

wszystkich pięciu zmysłów oraz dla odczuć emocjonalnych. Znajdź czas na PSP, czyli na Próbowanie, 
Stosowanie  i  Powtarzanie.  Od  dziś  zacznij  obserwować  świat  z  uwagą,  abyś  w  przyszłości,  podczas 
tworzenia realistycznego doświadczenia miał do dyspozycji wyraźne, szczegółowe wspomnienia. 

Wizualizacja udoskonalona  

Następny  krok  w  pracach  nad  inergizacją  holograficzną  stanowił  wielki  przełom.  Poszukując 

sposobów  na  udoskonalenie  umiejętności  wizualizowania,  zdawaliśmy  sobie  sprawę,  że  mamy  już 
klucz do rozwiązania problemu, a kluczem tym jest wnikliwa obserwacja. Musieliśmy jeszcze znaleźć 
sposób  na  włożenie  klucza  do  zamka  i  przekręcenie  go.  Odpowiedź  nadeszła  w  czasie,  kiedy 
prowadziliśmy studia nad programowaniem neurolingwistycznym (NLP), a więc zagadnieniem języka 
mózgu.  Nagle  wszystko  zaczęło  się  wyjaśniać  i  układać  się  w  sensowną  całość.  Odpowiedź  na 
nurtujące nas pytania okazała się bardzo prosta i miała ścisły związek ze standardową wersją treningu 
NLP. Aż dziwne, że nikt z neurolingwistów nigdy na to nie wpadł. 

Na  kursie  NLP  uczą,  że  kiedy  człowiek  myśli  lub  przywołuje  pewien  rodzaj  myśli,  jego  gałki 

oczne  w  sposób  automatyczny  wykonują  określone  ruchy,  ponieważ  oczy  są  jakby  przedłużeniem 
mózgu.  Gdy  przywołujemy  dane  wizualne  (pamięć),  gałki  oczne  wędrują  w  górę  i  w  lewą  stronę, 
kiedy  zaś  konstruujemy  nowe  dane  wizualne  (wyobraźnia  /  zdolności  twórcze),  gałki  oczne 
przesuwają się w górę i w prawo. 

Podsumowując  –  kluczem  jest  dokładna  obserwacja,  programowanie  neurolingwistyczne  jest 

mechanizmem wewnątrz zamka, a metoda Silvy jest czynnością przekręcania klucza w zamku. Tylko 
połączenie tych trzech czynników pozwoli nam otworzyć drzwi! Drzwi wiodące do odkrycia nowego i 
potężnego narzędzia wizualizacji – inergizacji holograficznej. 

Podstawowe zasady inergizacji holograficznej  

Skoro więc nasze gałki oczne automatycznie wędrują w określonym kierunku – gdy myślimy czy 

przywołujemy  konkretne  myśli  –  to  powinno  być  prawdziwe  również  twierdzenie  odwrotne,  a 
mianowicie,  że  aby  wprowadzić  do  umysłu  nowe  dane  (wyobraźnia  /  zdolności  twórcze),  czyli  aby 
stworzyć realistyczne doświadczenie, musimy celowo kierować wzrok w określoną stronę. 

Świadomie  poruszając  gałkami  ocznymi,  możemy  oszukać  nasz  umysł  i  przekonać  go,  by  uznał 

realistyczne  doświadczenie  za  coś,  co  już  się  wydarzyło  i  co  jest  fragmentem  naszych  wspomnień  z 
przeszłości. 

Ruszyliśmy  tym  śladem  i  zaczęliśmy  przeprowadzać  eksperymenty  podczas  naszych  seminariów. 

Odkryliśmy, j to bez większego zdziwienia, że nowe informacje o wiele skuteczniej wywołują trwałą 
zmianę  przekonań,  jeśli  wprowadzane  są  w  stanie  relaksacji  alfa.  Wejście  w  stan  fizycznej  i 
umysłowej  relaksacji  –  na  przykład  za  pomocą  techniki  dr  Silvy  –  pozwala  nam  ominąć  większość 
blokujących  analitycznych  zachowań  związanych  z  poziomem  beta;  dzięki  temu  wprowadzanie, 
akceptowanie i programowanie realistycznego doświadczenia jest łatwiejsze. 

Metoda  Silvy  stała  się  niejako  wyrzutnią  ku  inergizacji  holograficznej.  Pełni  funkcję  parasola 

rozpiętego  nad  procesem  tworzenia  realistycznego  doświadczenia,  które  łączy  w  sobie  wrażenia 
wszystkich pięciu zmysłów. Czuwa nad przebiegiem owego procesu i wprowadza do umysłu powstały 
obraz doświadczenia, wykorzystując ruchy gałek ocznych i większe emocjonalne zaangażowanie. 

Proces powstawania inergizacji holograficznej, łączący doświadczenie realistyczne z ruchem 
gałek ocznych  

Zastanów  się,  jakiego  rodzaju  informacje  chcesz  wprowadzić  do  swego  mózgu.  Jakie  jest  twoje 

upragnione  doświadczenie  realistyczne?  Może  jest  to  jakiś  cel,  którego  do  tej  pory  nie  mogłeś 
osiągnąć, albo jakaś umiejętność, którą chciałbyś posiąść. Zamknij teraz oczy i wejdź w stan relaksacji 
alfa za pomocą metody 3-1 (Zob. “Dodatek"). 

Tworzenie wizualnej informacji wejściowej  

Po  wejściu  w  stan  relaksacji  wprowadź  do  umysłu  film  z  obrazową  lub  raczej  wizualną  częścią 

inergizacji  holograficznej.  W  tym  celu  skieruj  gałki  oczne  lekko  ku  górze  i  w  prawą  stronę,  przy 
zamkniętych powiekach. 

KW – obrazy konstruowane wizualnie 

(oczy w górę i w prawą stronę) 
zdolność twórcza / wyobraźnia 

 

 

Przy  takim  ustawieniu  gałek  ocznych  stwórz  w  umyśle  ścieżkę  wizualną,  po  czym  ukształtuj 

dokładne  wyobrażenie  sytuacji  tak,  jak  wyglądałaby  ona  w  rzeczywistości,  gdybyś  ty  w  niej 
uczestniczył.  Nie  zapomnij  o  kolorach  i  perspektywie.  Nie  śpiesz  się.  Wymyśl  dla  wszystkich 
uczestników  obrazu  ubrania,  zwracając  uwagę  na  fason,  fakturę  materiału  i  jego  barwę.  Im  więcej 
dodasz szczegółów, tym wyraźniejszy będzie obraz. Zapytaj sam siebie, co byś zobaczył, gdybyś miał 
otwarte  oczy?  Nie  zastanawiaj  się  nad  widzeniem  tych  obrazów  za  pomocą  zmysłu  fizycznego,  lecz 
postrzegaj je za pomocą zmysłu myślowego. Inscenizuj!., w najdrobniejszych szczegółach. 

PW – obrazy (dokładne i żywe) przywoływane wizualnie 

(oczy w górę i w lewo) 

przywoływanie danych z pamięci 

 

 

Sprawdzenie jakości wprowadzonych danych wizualnych  

Kiedy już udało ci się, ku twemu zadowoleniu, utworzyć i wprowadzić do umysłu obraz wizualny, 

sprawdź  jakość  wprowadzonych  informacji.  Skieruj  gałki  oczne  do  góry  i  w  lewą  stronę,  po  czym 
przywołaj scenę z pamięci. Jeśli obraz pojawia się z łatwością i jest ostry, oznacza to, że masz już do 
dyspozycji prawidłowo wprowadzony, szczegółowy obraz. 

Jeśli  występują  jakieś  trudności  w  przywoływaniu  wizualnego  obrazu,  ustaw  gałki  oczne  w 

dawnym położeniu, czyli w górę i w prawo, i jak to robiłeś poprzednio, uwzględnij w obrazie więcej 
punktów odniesienia, po czym ponownie sprawdź jakość obrazu. Możesz powtarzać te czynności tyle 
razy,  ile  będzie to  potrzebne.  Gdy  już  stworzysz  kilka takich  holograficznych  inergizacji,  nabierzesz 
wprawy i nauczysz się kształtować obraz wizualny już przy pierwszym podejściu. 

Uwaga:  Osobom  używającym  szkieł  kontaktowych  radzimy,  by  przy  pierwszych  ćwiczeniach 

zdejmowały je. 

Tworzenie słuchowej informacji wejściowej  

Teraz dodaj ścieżkę dźwiękowa. Pozostając w tym samym stanie relaksacji umysłu, z zamkniętymi 

powiekami,  ustaw  oczy  tak,  jakbyś  patrzył  w  stronę  prawego  ucha...  ucha  o  twórczym  słuchu.  Przy 
takim  ustawieniu  gałek  ocznych  stworzysz  dźwięki,  jakie  usłyszałbyś,  uczestnicząc  naprawdę  w 
przedstawionej przez ciebie sytuacji. 

Stwórz  scenariusz:  ułóż  dialog,  który  prowadzą  “aktorzy"  w  twoim  myślowym  filmie.  Zwróć 

uwagę na tempo wypowiedzi i barwę głosów. Nie zapomnij o dodaniu dźwięków słyszanych w tle – 
zarówno odgłosów natury, jak i pochodzących od człowieka. 

KS – dźwięki lub słowa konstruowane słuchowo 

(oczy na linii wzroku i w prawo) 

 

 

Sprawdzenie jakości wprowadzonych danych słuchowych  

Kiedy  udało  ci  się,  ku  twemu  zadowoleniu,  uzupełnić  obraz  o  ścieżkę  dźwiękową,  możesz 

przeprowadzić  wewnętrzny  test.  Skieruj  gałki  oczne  ku  lewemu  uchu  (przywoływanie  słuchowe). 
Pomyśl  o  ścieżce  dźwiękowej.  Czy  dźwięki  powstają  z  łatwością?  Jeśli  tak,  przejdź  do  modelu 
kinestetycznego.  Jeśli  nie,  powtórz  procedurę  konstruowania  danych  słuchowych  z  oczami 
zwróconymi ponownie w kierunku prawego ucha. 

PS – dźwięki i słowa przywoływane słuchowo 

(oczy na linii wzroku i w lewo) 

 

 

Tworzenie kinestetycznej informacji i sprawdzanie jej jakości  

Model  kinestetyczny  jest  inny  niż  wizualny  i  słuchowy.  W  trybie  wizualnym  i  słuchowym 

konstruowanie  odbywało  się  przy  ustawieniu  gałek  ocznych  w  stronę  prawego  ucha,  przywoływanie 
zaś  –  w  stronę  lewego.  W  trybie  kinestetycznym  obie  te  czynności  zachodzą  przy  jednakowym 
ustawieniu wzroku. 

Uwaga:  w  standardowej  technice  NLP  przetwarzanie  danych  kinestetycznych,  fizycznych  i 

emocjonalnych objawia się ruchem gałek ocznych w dół i w prawą stronę, natomiast ruch w dół i w 
lewo  świadczy  o  odbywającym  się  dialogu  wewnętrznym,  o  rozmowie  człowieka  z  samym  sobą 
(więcej  informacji  na  ten  temat  znajdziesz  w  następnych  rozdziałach).  My  doszliśmy  jednak  do 
wniosku,  że  do  tworzenia  inergizacji  holograficznej  bardziej  przydatny  będzie  nieco  inny  model. 
Gałkom  ocznym  zwróconym  w  dół  i  w  prawo  przypisaliśmy  tylko  wrażenia  fizyczne,  skierowanym 
zaś w dół i w lewo – emocjonalne. Podobnego odkrycia dokonał psycholog Steven Devore, założyciel 
i przewodniczący organizacji Syber Vision. 

KWF – kinestetyczne wrażenia fizyczne, 

odczucia cielesne – przywoływanie i konstruowanie 

(oczy w dół i w prawo) 

 

 

Podczas  konstruowania  fizycznych,  czyli  cielesnych,  wrażeń  kieruj  gałki  oczne  w  dół  i  w  prawą 

stronę.  Przy  takim  Ustawieniu  oczu  wprowadzaj  informacje  o  odczuciach  fizycznych.  Pytaj  siebie: 
“Gdybym  teraz  naprawdę  przeżywał  to  realistyczne  doświadczenie,  jaka  byłaby  temperatura 
otoczenia?  Jak  bym  się  czuł  w  ubraniach  i  butach,  które  mam  na  sobie.  Jak  odczuwałbym  obecność 
szkieł kontaktowych lub okularów na nosie?" – i tak dalej. 

Po uzupełnieniu obrazu o odczucia fizyczne możesz sprawdzić jakość wprowadzonych danych, po 

prostuje  przywołując.  Jeśli  masz  trudności,  powtórz  ostatnie  ćwiczenie  i  dodaj  więcej  szczegółów 
(oczy zwrócone w dół i w prawo). 

Informacje węchowe  

ZAPACH 

(oczy na wprost i 10 stopni powyżej linii wzroku)  

Po  uzupełnieniu  obrazu  wrażeniami  cielesnymi  powróć  do  ustawienia  gałek  ocznych  w  pozycji 

centralnej (spójrz prosto przed siebie – z zamkniętymi oczami). Teraz unieś oczy – powoli i spokojnie, 
tak  jakbyś  wąchał  perfumy  –  około  10  stopni  powyżej  linii  wzroku.  Gdy  będziesz  wprowadzał  do 
umysłu  wrażenia  węchowe,  oczy  automatycznie  ustawią  się  na  odpowiednim  poziomie  lub  pod 
właściwym kątem. 

Pozostając  przy  takim  ustawieniu  gałek  ocznych,  stwórz  wonie  i  aromaty  dla  programowanego 

właśnie  realistycznego  doświadczenia.  Sprawdź  swoje  postępy,  przywołując  dane  zapachowe.  Jeśli 
obraz  węchowy  nie  jest  kompletny,  wyraź  pragnienie  stworzenia  dodatkowych  informacji  i  dodaj 
więcej punktów odniesienia do modelu zapachowego. 

Informacje smakowe  

SMAK 

(oczy na wprost i 10 stopni poniżej linii wzroku, zwrócone ku ustom)  

Następnym zmysłem biorącym udział w tworzeniu realistycznego doświadczenia jest zmysł smaku. 

Powróć  do  ustawienia  gałek  ocznych  w  pozycji  centralnej,  po  czym  opuść  wzrok  około  10  stopni 
niżej, tak jakbyś spoglądał na swoje usta. 

Pozostając  przy  takim  ustawieniu  gałek  ocznych,  stwórz  smaki,  jakich  mógłbyś  doznać,  gdyby 

doświadczenie  realistyczne  było  doświadczeniem  realnym.  Może  to  być  delikatna  woń  uroczystej 
kolacji  lub  słodki  smak  sukcesu.  Pamiętaj,  że  żołądek  funkcjonuje  w  ten  sposób,  iż  doświadczenie 
negatywne  może  wywołać  smak  goryczy,  natomiast  wydarzenie  pozytywne  –  czysty,  wyraźny  smak 
słodyczy. 

Utrzymując  gałki  oczne  w  tym  samym  położeniu,  sprawdź  jakość  inergizacji,  wyraziwszy 

uprzednio  pragnienie  przywołania  danych  smakowych.  Jeśli  wymagane  jest  dodanie  większej  ilości 
szczegółów, wprowadź je do obrazu z zachowaniem tego samego ustawienia gałek ocznych. 

Tworzenie emocjonalnej informacji i sprawdzanie jej jakości  

Oto  poddałeś  już  holograficznej  inergizacji  wrażenia  wzrokowe  i  słuchowe,  jak  również 

kinestetyczne.  Nadszedł  czas  na  utworzenie  modelu  o  największej  sile  oddziaływania,  największej 
mocy  ożywiania  filmu  myślowego,  a  mianowicie  modelu  emocjonalnego.  Spójrz  przed  siebie,  po 
czym opuść wzrok do dołu i w lewą stronę. Zadaj sobie w myślach pytanie: “Jakiego rodzaju emocje 
przeżyłbym  w  chwili  osiągnięcia  upragnionego  celu?".  Czy  będzie  to  uczucie  dumy,  radości, 
satysfakcji,  ekstazy,  miłości?  Określ  swoje  uczucie  i  rozwiń  je;  podkręć  gałkę  umysłowego 
wzmacniacza emocjonalnego. Wyobraź sobie, że to uczucie wypełnia całe twoje ciało. 

KWE – kinestetyczne wrażenia emocjonalne 

przywoływanie i konstruowanie 

(oczy w dół i w lewo) 

 

 

 

PEŁNE DOŚWIADCZENIE REALISTYCZNE 

PW – obrazy przywoływane wizualnie (oczy w górę i w lewo) 
PS – dźwięki i słowa przywoływane słuchowo (oczy na linii wzroku i w lewo) 
KWE – kinestetyczne wrażenia emocjonalne (oczy w dół i w lewo – zarówno przy konstruowaniu, jak i przywoływaniu) 

wrażenia ZAPACHOWE (oczy na wprost i 10 stopni powyżej linii wzroku) 

 

wrażenia SMAKOWE (oczy na wprost i 10 stopni poniżej linii wzroku, w kierunku ust) 

KW – obrazy konstruowane wizualnie (oczy w górę i w prawo) 

KS – dźwięki i słowa konstruowane słuchowo (oczy na linii wzroku i w prawo) 

KWF – kinestetyczne wrażenia fizyczne, odczucia cielesne (oczy w dół i w prawo – zarówno przy konstruowaniu, 

jak i przywoływaniu) 

Teraz, nadal pozostając w stanie alfa i koncentrując się na odczuciach emocjonalnych, skieruj gałki 

oczne  w  górę  i  w  lewą  stronę;  dodaj  do  emocji  ścieżkę  wizualną.  Następnie  przenieś  wzrok  w 
kierunku lewego ucha i dodaj ścieżkę dźwiękową. Teraz spuść oczy w dół i w prawo i uzupełnij obraz 
o  wrażenia  fizyczne,  po  czym  spójrz  prosto  przed  siebie  i  10  stopni  powyżej  linii  wzroku,  dodając 
ścieżkę zapachową. I znowu popatrz na wprost i 10 stopni w dół, w poszukiwaniu wrażeń smakowych, 
a  następnie  w  dół  i  w  lewo  –  po  odczucia  emocjonalne.  Na  koniec  odpręż  się  i  przeprowadź  pełne 
programowanie,  starając  się,  by  twoja  inergizacja  była  dynamiczna  i  barwna.  Po  zakończeniu 
programowania wyjdź ze stanu alfa, odliczając od 1 do 5. 

Na seminariach poświęconych zagadnieniu panowania nad umysłem metodą dr Silvy odnosiliśmy 

wielkie  sukcesy.  Wielu  słuchaczy  ze  łzami  w  oczach  opisywało  swoje  pierwsze,  po  wielu  latach, 
osiągnięcia  dokonane  za  pomocą  wizualizacji.  Najkrótsza  droga  do  sukcesu  prowadzi  oczywiście 
przez próby, próby i jeszcze raz próby. 

PODSUMOWANIE 

Inergizacja holograficzna 

Komunikowanie się z umysłem wewnętrznym 

Teraz  już  wiesz,  na  czym  polega  sekret  inergizacji  holograficznej.  Prawdopodobnie  dokonaliśmy 

pierwszego od wielu lat znaczącego przełomu w badaniach nad wizualizacją. 

Inergizacja  typu  holograficznego  jest  potrzebna  szczególnie  ludziom,  którzy  mają  kłopoty  z 

wizualizowaniem,  gdyż  albo  nie  pojmują  istoty  wizualizacji,  i  tym  samym  komplikują  cały  proces, 
blokując go, albo z natury nie są wzrokowcami, lecz mają za to bardziej rozwinięty tryb postrzegania 
kinestetycznego bądź słuchowego. 

Dzięki holograficznej inergizacji mogą wykorzystać swą lepszą z natury umiejętność kinestetyczną 

lub słuchową do tworzenia ścieżki wizualnej w swym realistycznym doświadczeniu. 

Z  pomocą  tego  nowego  narzędzia  możesz  wyznaczać  cele  i  Osiągać  je.  Stosuj  więc  technikę 

inergizacji  i  uczyń  ze  swej  wewnętrznej  świadomości  najlepszego  przyjaciela,  który  pomoże  ci 
osiągać sukcesy we wszystkich dziedzinach życia. 

W  celu  stworzenia  realistycznego  doświadczenia  przy  programowaniu  przyszłych  osiągnięć, 

eliminowaniu  złych  nawyków,  lęków,  niesłusznych  przekonań  lub  rozwijaniu  jakiejś  umiejętności 
wykonuj następujące czynności: 

Etap pierwszy: Zamknij oczy i wejdź w stan relaksacji umysłu za pomocą metody 3-1. 

Etap  drugi:  Pozostając  nadal  w  stanie  alfa,  zwróć  oczy  w  górę  i  w  prawą  stronę.  Stwórz  obraz 

wizualny, dodając barwę i akcję. 

Etap  trzeci:  Sprawdź  jakość  tego  obrazu,  kierując  gałki  oczne  w  górę  i  w  lewo.  Jeśli  obrazy 

napływają z łatwością, przejdź do następnego etapu, jeśli nie – powtórz etap 2. 

Etap  czwarty:  Teraz  ustaw  gałki  oczne  tak,  jakbyś  spoglądał  na  swoje  prawe  ucho.  Skonstruuj 

ścieżkę dźwiękową zawierającą muzykę, rozmowy i dźwięki w tle. 

Etap piąty: Sprawdź ścieżkę dźwiękową, wykonując ruch gałkami ocznymi tak, jakbyś patrzył na 

swoje  lewe  ucho.  Jeśli  przywoływanie  przebiega  łatwo,  przejdź  do  następnej  czynności,  jeśli  nie  – 
powtórz ćwiczenie 4. 

Etap  szósty:  Skieruj  oczy  w  dół  i  w  prawo  i  stwórz  fizyczne  wrażenia,  jakich  doznałbyś, 

uczestnicząc  naprawdę  w  sytuacji,  którą  obecnie  wizualizujesz.  Przy  takim  samym  ustawieniu  gałek 
ocznych  sprawdź  efekt,  przywołując  z  pamięci  owe  cielesne  wrażenia.  Jeśli  przywołujesz  je  z 
łatwością, przejdź do następnego etapu. 

Etap  siódmy:  Teraz  spójrz  w  lewo  i  w  dół.  Stwórz  emocje,  które  przeżywałbyś,  gdybyś 

rzeczywiście  znalazł  się  w  wyobrażonej  sytuacji.  Aby  sprawdzić  postępy,  nadal  przy  tym  samym 
ustawieniu gałek ocznych przywołaj owe emocje. Jeśli nie sprawia ci to trudności, przejdź do dalszych 
etapów. 

Etap  ósmy:  Spójrz  prosto  przed  siebie  (oczywiście  ciągle  z  zamkniętymi  oczami)  i  10  stopni 

powyżej  linii  wzroku,  tak  jakbyś  patrzył  na  swój  nos.  Dodaj  dane  zapachowe.  Sprawdź  Je  tak,  jak 
opisano wyżej. 

Etap  dziewiąty:  Oczy  skierowane  do  przodu  i  10  stopni  poniżej  linii  wzroku,  jakbyś  patrzył  na 

usta. Stwórz informacje smakowe, a następnie sprawdź ich jakość. 

Etap  dziesiąty:  Teraz  połącz  wszystkie  obrazy  (wzrokowy,  dźwiękowy,  zapachowy,  dotykowy, 

smakowy  i  emocjonalny),  a  otrzymasz  pełną  inergizację  holograficzną.  Dodaj  akcję,  kolory  i 
zbliżenia. 

Etap jedenasty: Odliczając od 1 do 5, wyjdź ze stanu alfa, otwórz oczy, poczuj się wspaniale i w 

doskonałym zdrowiu. 

Celem  realistycznego  doświadczenia  jest  stworzenie  doświadczenia  sztucznego  w  sposób  tak 

szczegółowy,  by  umysł  przyjął  to,  co  “realistyczne",  za  rzeczywistość.  Dzięki  tętnu  zostanie  ono 
skatalogowane  w  banku  pamięci  jako  wspomnienie,  a  ty  przechytrzysz  własny  umysł  tak,  że 
przezwycięży on ograniczające go przekonania i poszerzy twą strefę komfortu, a tym samym pozwoli 
ci osiągać nowe cele. 

5. BUDUJ MOSTY, A NIE MURY 

Komunikacja z innymi ludźmi 

Czy zauważyłeś kiedyś, że niektóre osoby zawsze skupiają na sobie uwagę otoczenia, podczas gdy 

inne są wiecznie ignorowane? Niektórzy ludzie potrafią sprzedać każdy pomysł lub towar, a inni nie 
mogą spłacić nawet najmniejszego długu. 

Są tacy, którzy  mają wręcz talent do wszczynania kłótni i niesnasek, i tacy, którzy są opłacani za 

to, że w razie konfliktów potrafią być świetnymi mediatorami i szybko pogodzić zwaśnione strony. 

Na czym polega ów sekret budowania mostów komunikacji? Dzięki zastosowaniu niżej opisanych 

technik  będziesz  mógł  znacznie  udoskonalić  swą  umiejętność  perswazji  -umiejętność  właściwą 
człowiekowi. 

Punktem wyjścia powinna być zawsze analiza świata, w którym żyje interesująca nas osoba. Każdy 

człowiek  spowity  jest  światem,  który  sam  sobie  wytworzył.  Sądzi,  że  zna  się  na  wszystkim.  Jest 
przekonany, iż doskonale umie sobie poradzić z większością sytuacji. Ten świat – dobry czy zły – jest 
jego światem. 

Przypomnij sobie, co mówiliśmy wcześniej o powłoce – “strefie komfortu" – otaczającej każdego 

człowieka.  Odgrywa  ona  rolę  filtra  zatrzymującego  wszelkie  dane  będące  w  konflikcie  z  jego 
rzeczywistością. 

I  oto  pojawiasz  się  ty  –  otoczony  własną  powłoką  tkwisz  we  własnej  rzeczywistości  i  chcesz 

drugiego  człowieka  do  czegoś  przekonać.  Dlaczego  miałby  cię  słuchać?  Oczywiście,  na  pewno 
znajdzie się wiele słusznych powodów, ale w jego świecie to on jest ekspertem. 

Wszystko,  co  słyszy,  automatycznie  porównuje  z  własną  wiedzą.  W  tym  procesie  analizy 

nadchodzące informacje wtłaczane są w ustalone schematy i zazwyczaj podlegają biednej interpretacji 
tak, by pasowały do systemu przekonań słuchacza. 

Cała tajemnica polega na tym, by  przedrzeć się przez ową ochronną powłokę i zawładnąć uwagą 

osoby, z którą pragniesz nawiązać kontakt. 

Współczesna wieża Babel  

Komunikacja  to  prawdopodobnie  największy  problem  na-szych  czasów.  W  swoich  podróżach 

spotykamy  ludzi,  którzy  pragną  nawet  narzucić  swój  język  innym  narodowościom.  Jeśli  zwróciłeś 
uwagę,  że  Amerykanie  zwiedzający  obcy  kraj  zwracają  się  do  tubylców  po  angielsku,  spodziewając 
się,  iż  zagadnięta  osoba  odpowie  w  tym  samym  języku?  I  o  dziwo,  najczęściej  tak  się  dzieje.  To 
fantastyczne, jak dalece Amerykanie narzucili światu swój sposób komunikacji. Choć na razie jest on 
skuteczny, bądźmy świadomi, że to nie najlepsza metoda komunikowania się. 

Aby  nawiązać  skuteczny  kontakt  z  Niemcem,  musisz  mówić  po  niemiecku,  bo  właśnie  w  tym 

języku  przetwarza  on  nadchodzące  informacje.  Mówienie  w  innym  języku  wymaga  od  ciebie 
mentalnego przekładu z owego języka na twój i z powrotem na język rozmówcy. Zaczynasz już chyba 
rozumieć, dlaczego komunikacja na tej planecie jest prawdziwym problemem. 

Ale takie kłopoty mają też obywatele, mieszkający w granicach tego samego państwa. Każda grupa 

ludzi  –  zawodowa,  społeczna,  wiekowa  –  posługuje  się  własnym  żargonem  i,  co  gorsze,  nadaje 
słowom  odmienne  znaczenia  i  zabarwienie  emocjonalne,  co  może  doprowadzić  do  poważnych 
nieporozumień. 

Miliard dolarów obrotu  

Podobne zjawisko obserwujemy w naszym życiu zawodowym. Niektórzy ludzie, pracując od lat w 

tym  samym  biurze,  We  komunikują  się  z  kolegami,  z  przełożonymi  i  personelem.  Wraz  z 
polepszeniem  komunikacji  zmniejszyłaby  się  płynność  kadr.  Wielu  ludzi  interesu  stwierdza,  iż  po 
zastosowaniu naszych technik nie tylko zmniejszyła się rotacja kadr w ich przedsiębiorstwach, ale też 
znacznie wzrósł wskaźnik produkcji i polepszyło się samopoczucie pracowników. 

Polepszenie stosunków rodzinnych  

Brak  komunikacji  jest  być  może  główną  przyczyną  kryzysu  rodziny.  Na  naszych  seminariach 

nieraz spotykamy pary, które nawet po dwudziestu czy trzydziestu latach małżeństwa nie mogą się ze 
sobą  porozumieć  –  nie  mówiąc  już  o  normalnych  kontaktach  z  dziećmi!  Na  szczęście,  po 
zastosowaniu technik komunikacyjnych następują radykalne zmiany na lepsze. 

Skłoń słuchacza do odprężenia  

Postawa typu “udowodnij mi to" pojawia się u kogoś, kto czuje się zagrożony tym, co powiedziałeś 

i z czym się nie zgadza. Dlatego też może zamknąć ci usta, zanim jeszcze zaczniesz dyskusję – już na 
wstępie  jest  gotów  do  obrony.  Musisz  zatem  znaleźć  sposób,  by  rozładować  napięcie.  Istnieją 
wytrychy,  którymi  można  otwierać  drzwi  do  takich  zamkniętych  umysłów  i  dzięki  temu  budować 
pomosty  między  własnym  światem  i  światem  drugiego  człowieka.  Podamy  ci  niebawem  sposoby 
otwierania drogi doskonałej komunikacji. 

Indianie  mają  powiedzenie-klucz,  które  pomaga  otworzyć  zamknięte  drzwi.  Na  pewno  już  je 

słyszałeś: “Przejdź się milę w moich mokasynach" – co oznacza, iż trzeba wyjść z własnego świata i 
spojrzeć  na  życie  z  punktu  widzenia  drugiego  człowieka.  Musisz  przeniknąć  umysłem  przez  jego 
powłokę za pomocą klucza do jego specyficznego zamka. 

Na  pewno  nieraz  byłeś  przekonany,  że  potrafisz  komuś  pomóc,  lecz  twoją  sugestię  kwitowano 

obojętnym,  a  często  nawet  wrogim  spojrzeniem.  Czasami  jesteśmy  tak  podekscytowani  tym,  co 
chcemy  powiedzieć,  że  zapominamy,  iż  komunikacja  musi  przebiegać  dwustronnie.  Próbujemy 

wcisnąć nasze myśli w czyjś zamknięty umysł i siłą utorować sobie drogę przez cudzą powłokę. Dla 
drugiej osoby oznacza to atak z twojej strony. 

Jak  w  takim  razie  winieneś  postąpić?  Uczyń  w  myślach  krok  do  tyłu  i  obserwuj  osobę,  z  którą 

właśnie  rozmawiasz.  \y  Jaki  sposób  przyjmuje  twoje  słowa?  Co  mówi  język  jej  dała?  Jak  siedzi  lub 
stoi? Czy fizycznie jest otwarta, czy zamknięta na ciebie i twoje poglądy? 

Nie będziemy się tutaj rozwodzić nad znaczeniem rożnych póz ciała; napisano na ten temat wiele 

znakomitych  książek  (listę  polecanych  przez  nas tytułów  znajdziesz  w  “Bibliografii").  Zajmiemy  się 
językiem ciała pod zupełnie innym  względem, dzięki czemu nauczysz się prostej techniki opartej na 
znajomości języka ciała, techniki o nadzwyczajnej sile oddziaływania. 

Etap pierwszy: Fizyczne dostosowanie 

Obserwując  świetnych  negocjatorów,  mediatorów  i  mistrzów  w  nawiązywaniu  kontaktów, 

zauważysz  w  ich  postawie  ciała  specyficzną  cechę.  Jedną  z  ich  mało  znanych  tajemnic  otwartej 
komunikacji jest dostosowanie się do języka ciała rozmówcy. 

PROBLEM: 

Stanowisz zagrożenie dla ochronnej powłoki słuchacza. 

ROZWIĄZANIE: 

Usuń to zagrożenie... pozwól słuchaczowi na relaks. 

TECHNIKA: 

Fizyczne dostosowanie. 

Chcąc się łatwo z kimś skomunikować, staraj się siedzieć lub stać w tej samej pozycji, co osoba, z 

którą  prowadzisz  rozmowę.  Jeśli  rozmówca  siedzi  ze  skrzyżowanymi  nogami  i  założonymi  rękami, 
usiądź  podobnie.  Gdy  słuchacz  zmienia  pozycję,  ty  także  powoli  zmień  Pozycję  ciała.  Psycholodzy 
uznali  metodę  dostosowania  za  narzędzie  pomagające  pacjentom  otworzyć  się  na  ich  sugestie. 
Zastosuj i ty tę metodę, a rezultaty będą zadziwiające! 

W większości przypadków rozmówca nie zauważy,  że naśladujesz jego ruchy – przynajmniej nie 

na poziomie świadomości zewnętrznej. Jednakże wewnętrzna świadomość odnotuje lustrzane odbicie 
jego samego. Ludzie dobrze czują się w swoim towarzystwie, a ponieważ ty będziesz do nich podobny 
(pozycją  twego  ciała),  przestaniesz  stanowić  dla  nich  zagrożenie  i  poczują  się  przy  tobie  wspaniale, 
zaczną się powoli odprężać, znikną bariery i kanał komunikacyjny między wami stanie otworem. 

Możesz stać się mistrzem metody “fizycznego dostosowania", próbując, wdrażając i powtarzając tę 

technikę. 

Fizyczne dostosowanie 

A. Postawa ciała 
1. Stojąca lub siedząca 
2. Położenie ramion, dłoni, nóg i stóp 
3. Pozycja głowy 
4. Krok (szybki, średni, powolny) 
B. Gesty 
1. Gestykulacja rąk 
2. Ruchy ramion 
3. Ruchy głowy 
4. Ruchy ciała 
C. Oddech 
1. Szybki lub wolny 
2. Płytki, średni lub głęboki 
D. Mowa 
1. Tempo – szybkie lub wolne 
2. Ton – wysoki lub niski 
E. Mimika twarzy 
1. Mruganie powiekami 
2. Wyrażanie emocji 

a. uśmiech – usta otwarte lub zamknięte 
b. czoło – zmarszczone lub gładkie 
Nawiązywanie i budowanie raportu  

Gdy raport zostanie już nawiązany, ty będziesz mógł przejąć inicjatywę, to znaczy zmienić nastrój 

rozmówcy,  jeśli  to  potrzebne.  Na  przykład  jeśli  ktoś  jest  podekscytowany,  naśladuj  szybkie  tempo 
jego oddechu i ruchy gałek ocznych. Wzoruj na rozmówcy swój oddech, mruganie powiekami i inne 
fizyczne  oznaki  emocji.  Buduj  raport,  upodobnij  się  do  swego  słuchacza,  i  przejmuj  inicjatywę, 
stopniowo uwalniając oddech i uspokajając ruch oczu, aż on automatycznie zacznie podążać za tobą, 
odpręży się i wejdzie w stan receptywności. Zobaczysz, jak teraz on z kolei będzie dopasowywać się 
do  ciebie,  nawet  nie  zdając  sobie  z  tego  sprawy  –  wszystko  bowiem  zachodzi  na  poziomie 
świadomości  wewnętrznej.  Technika  ta  może  okazać  się  nadzwyczaj  przydatna  podczas  udzielania 
pierwszej pomocy lub w sytuacjach stresowych. 

Jakie nastroje chciałbyś zmienić u innych osób? Sporządź ich listę (depresja, złość, strach etc.). I 

zapisuj wszystkie swoje sukcesy! 

Etap drugi: Werbalne dopasowanie 

Prostym  sposobem  poprawienia  komunikacji  jest  posługiwanie  się  językiem  osoby,  z  którą 

rozmawiamy. 

Każdy  człowiek,  każda  grupa,  każdy  region  wykształciły  Specyficzny  język:  zestaw  słów  i 

zwrotów, które dla nich są wygodne. Ten szczególny język uformowało ich środowisko. Od momentu 
narodzin korzystamy ze wszystkich naszych zmysłów, by gromadzić dane – informacje o nas samych i 
otaczającym nas świecie. Następnie formułujemy z nich Opinie o sobie i naszym otoczeniu. W wielu 
wypadkach te .Ograniczające" opinie pozostają przy nas przez całe życie, chyba że zastąpią je inne. 

Gdy  dorastamy,  większość  z  nas  doskonali  “ulubione"  tryby,  zmysły  czy  kanały  przetwarzania 

danych, rozwijając i używając tylko jednego lub dwóch z nich – przeważnie jednego podstawowego i 
jednego  drugorzędnego.  Niektórzy  używają  przede  wszystkim  wzroku,  inni  korzystają  z  emocji,  by 
przesłać informacje do mózgu. 

I tak powstaje język,  którym  posługujesz się w rozmowie z ludźmi podobnymi do ciebie, z tymi, 

wobec  których  czujesz  się  pewnie.  To  język  łączy  was  we  wzajemnym  zrozumieniu  i  zaufaniu.  To 
twój specjalny tryb komunikacji pozwala gromadzić i przetwarzać informacje. 

Spróbuj zwrócić uwagę na sposób wypowiadania się przedszkolaków, nastolatków, ludzi starszych. 

Niestety  niewielu  stara  się  zrozumieć  ich  specyficzny  język.  Jeśli  tobie  się  to  uda,  nawiąż  z  nimi 
kontakt, wypowiadając podobne słowa, budując podobne zdania, naśladując ich. 

PROBLEM: 

Brak słownego porozumienia. 

ROZWIĄZANIE: 

Analiza specyficznych wzorców wypowiedzi i dopasowanie się do nich. 

TECHNIKA: 

Werbalne dostosowanie. 

Każdy zawód charakteryzuje się specyficznym słownictwem. Porównaj język finansisty z językiem 

prawnika lub lekarza. Tak, czasami chcą cię w ten sposób “oszołomić" i zrobić na tobie wrażenie, ale 
najczęściej język odzwierciedla sposób ich myślenia, ich werbalne przetwarzanie informacji. 

Jeśli lekarz nadużywa frazeologii medycznej, trudno się z nim porozumieć. Mówi na przykład, że 

masz kłopoty z “obrączką rzęskową" (orbiculus ciliaris). (Co to takiego?) Wielu lekarzy zapomina, że 
ich pacjenci nie  mają medycznego wykształcenia. Ale czy lekarz może  mówić językiem pacjenta? Z 
pewnością,  lecz  podobnie  jak  wielu  profesjonalistów,  jest  najczęściej  tak  ciasno  spowity  w  zasłonę 
własnego świata, że zapomina o innych. 

A  co  z  tobą?  Może  i  ty  tak  dalece  pochłonięty  jesteś  własnymi  sprawami,  że  nie  masz  czasu,  by 

uczyć się języka innych ludzi. Spróbuj jednak. Może znajdziesz drogę do nowego świata! 

Jako  mistrz  w  komunikacji  powinieneś  dostosować  się  do  słownika  osoby,  z  którą  rozmawiasz. 

Powinieneś używać wyrażeń dobrze znanych wam obu. Twoim celem nie jest papugowanie drugiego 
człowieka,  lecz  naśladowanie  tylko  tych  żargonowych  zwrotów,  które  pasują  do  twojej  osobowości 
(Dziwne byłoby słyszeć siedemdziesięciolatka mówiącego: “Klawy z niego gostek!".) 

A zatem przysłuchuj się, w jaki sposób ktoś mówi – jakich używa słów – i naśladuj go. To język, 

któremu ufa i którym najwygodniej mu się posługiwać. Ale uważaj, to nie znaczy, ^ masz się zniżać 
do  czyjegoś  poziomu,  masz  tylko  mówić  językiem,  który  jest  dla  słuchacza  zrozumiały,  tonem, 
któremu  on  ufa.  Dzięki  temu  twój  rozmówca  będzie  bardziej  zrelaksowany  i  otwarty  na  nowe  idee. 
Zbudujesz  pomost  komunikacyjny  między  waszymi  dwoma  światami.  (Czy  masz  pojęcie,  jakie  to 
ważne dla ludzi, którzy utrzymują się z handlu!) 

W jaki sposób ludzie myślą?  

Jeśli  poddamy  analizie  sposób,  w  jaki  ludzie  wyrażają  siebie,  otrzymamy  zestaw  ważnych 

wskazówek mówiących o tym, Jak przetwarzają informacje. 

Badania dowiodły, że w miarę jak ludzie kształtują opinie o sobie i otoczeniu, tworzą specyficzne 

wzorce  wypowiedzi,  które  wyrażają  ich  reakcje  na  świat.  Dobór  Słownictwa  świadczy  o  sposobie 
przetwarzania danych. Słuchając, jak ktoś mówi, często możemy dowiedzieć się, jak myśli! 

Gdy już odkryjesz czyjś sposób myślenia, świat komunikacji stanie przed tobą otworem – będziesz 

umiał  przewidzieć  reakcje  drugiego  człowieka  na  to,  co  masz  do  powiedzenia,  czyniąc  tym  samym 
wielki krok w kierunku doskonałego porozumienia, i zyskasz pewność siebie. 

Skąd otrzymujemy informacje?  

Istnieje  wiele  rodzajów środków  przekazu, które  dostarczają  nam  “wiadomości":  telewizja,  radio, 

gazety,  czasopisma  i  oczywiście,  rozmowy  z  innymi  ludźmi.  Każdy  z  nas  korzysta  z  ulubionego 
medium, na przykład telewizji, by otrzymać wieści ze świata. Inne środki przekazu We wydają się tak 
nieodparte. Zamykamy się więc w zasięgu "tuby" telewizyjnej i uznajemy ją za główne źródło danych. 

l tak jak faworyzujemy jedno z mediów, tak też dajemy pierwszeństwo w uzyskiwaniu informacji 

jednemu  z  naszych  zmysłów.  Podstawowe  tryby  wprowadzania  danych  związane  są  z  pięcioma 
ludzkimi  zmysłami:  wzrokiem,  słuchem,  dotykiem,  węchem  i  smakiem.  Jeśli  je  wszystkie  zbadamy, 
okaże się, że wzrok, słuch i dotyk są dominujące, natomiast węch i smak stanowią tylko przedłużenie 
zmysłu dotyku. 

Kolejny przełom  

Przełom  w  badaniach  nad  możliwością  otwierania  umysłu  drugiego  człowieka  stanowiła 

szczegółowa  i  gruntowna  praca  dr  Miltona  H.  Ericksona.  Wykazuje  on,  iż  każdy  człowiek  posiada 
komplet kluczy do przetwarzania informacji. Dopóki bliskie mu osoby, znajomi, klienci nie znaj ą tych 
kluczy i nie używają ich, dopóty nie otworzą oni jego umysłu i nie pojmą jego myślenia. 

Pracę dr Ericksona studiowali w późniejszym czasie dr Richard Bandler i dr John Grider. Włączyli 

oni  jego  badania  w  zakres  kursu,  czy  technologii,  zwanego  programowaniem  neurolingwistycznym 
(NLP – Neuro Linguistic Programming), które można nazwać “językiem mózgu". 

Tryby przetwarzania danych: wizualny, słuchowy, kinestetyczny (WSK)  

Analizując  słowa  –  zwłaszcza  rzeczowniki,  czasowniki  i  przymiotniki  –  którymi  najczęściej 

posługuje  się  nasz  rozmówca,  możesz  ustalić,  jaki  jest  jego  “język  zmysłów".  Jeśli  będziesz  tego 
języka  używać,  twój  słuchacz  z  łatwością  będzie  przetwarzał  twoje  informacje,  w  trybie,  który  mu 
najbardziej  odpowiada.  Dzięki  temu  powstanie  między  wami  most  umożliwiający  prawdziwą,  pełną 
komunikację. 

Oto przykłady słów, które dadzą ci wskazówkę o “języku mózgu" twego rozmówcy. 

WZROKOWIEC 

Słowa nawiązujące do wzroku: “patrzeć", “wygląd", “perspektywa", “obraz", “jasny". 

SŁUCHOWIEC 

Słowa nawiązujące do słuchu: “głos", “powiedzieć", “słuchać", “mówić", “dźwięk". 

KINESTETYK 

Słowa nawiązujące do wrażeń dotykowych: “ogarnąć", .zebrać", “solidny", “dotknąć", “wyczuwalny", 
“utrzymać". 

Test dla Ciebie  

Sprawdź swoją umiejętność rozpoznawania słów charakteryzujących wzrokowca (W), słuchowca 

(S) i kinestetyka (K). 
A. Podkreśl kluczowe słowa lub zwroty w poniższych przykładach. 
B. Określ podstawowy tryb przetwarzania danych u osoby wypowiadającej poniższe zdania. 

1. Czuję, że to będzie fajna wycieczka.  

( ) wzrokowiec 

( ) słuchowiec 

(X) kinestetyk 

2. To naprawdę jasny pogląd. 

( ) wzrokowiec 

( ) słuchowiec 

( ) kinestetyk 

3. Zajrzyj do gazety i zobacz, co grają w kinach. 

( ) wzrokowiec 

( ) słuchowiec 

( ) kinestetyk 

4. Jestem między młotem a kowadłem. 

( ) wzrokowiec 

( ) słuchowiec 

( ) kinestetyk 

5. Słyszę, co mówisz, ale nie jestem pewien, czy to dobrze brzmi. 

( ) wzrokowiec 

( ) słuchowiec 

( ) kinestetyk 

6. Chciałbym, żeby mój szef przestał się mnie czepiać. 

( ) wzrokowiec 

( ) słuchowiec 

( ) kinestetyk 

7. Ona zawsze pachnie jak róża. 

( ) wzrokowiec 

( ) słuchowiec 

( ) kinestetyk 

8. Ciemno tu jak w grobie. 

( ) wzrokowiec 

( ) słuchowiec 

( ) kinestetyk 

Werbalne dostosowanie do trzech głównych trybów przetwarzania informacji  

1. WZROKOWIEC – wygląd 

Osoba, której ulubionym kanałem przepływu informacji jest WZROK, posługuje się wyrażeniami 

nawiązującymi do wrażeń wizualnych. Wzrokowiec woli telewizję niż radio, patrzy na przepływające 
obłoki,  zamiast  chodzić  na  basen,  marzy  o  przyszłości,  a  nie  zajmuje  się  koszeniem  trawnika.  Z 
łatwością  możesz  poznać  wzrokowca  po  dużej  liczbie  słów  nawiązujących  do  wzroku  obecnych  w 
jego słowniku. 

Powie on na przykład tak: 

“Niech no SPOJRZĘ jeszcze raz na ten problem". 

“WIDZĘ, że to nie jest to, o co nam chodzi". 
“Nie mam JASNEGO OBRAZU twoich poglądów" 

Możesz otrzymać OBRAZ trybu przetwarzania danych u twego rozmówcy, PATRZĄC na słowa, 

jakich najczęściej używa. 

2. SŁUCHOWIEC – dźwięk 

Słuchowiec woli środki przekazu oparte na DŹWIĘKU i z nich czerpie informacje. Woli radio niż 

telewizję, koncert niż balet i będzie raczej słuchać muzyki stereo, niż kosić trawę. Z jego wypowiedzi 
z łatwością wyłowisz słowa nawiązujące do słuchu: 

“Chciałbym USŁYSZEĆ, co masz mi do POWIEDZENIA". 

“To BRZMI obiecująco. 
“Ta idea BRZMI sensownie". 

Nieraz SŁYSZYSZ, jak ludzie MÓWIĄ, że coś BRZMI dobrze lub źle. 

3. KINESTETYK – dotyk i odczucia emocjonalne 

Osobowość kinestetyczna rozwinęła przede wszystkim sfery DOTYKU i EMOCJI. 

Kinestetyk  będzie  wolał  pływać,  niż  iść  do  kina;  tańczyć,  niż  oglądać  balet...  to  wreszcie  ktoś, 

komu prawdziwą przyjemność sprawia koszenie trawy! 

Od razu poznasz tego rodzaju osobę po doborze słów. 

Kinestetyk powie tak: 

“CZUJĘ, że w swoim sprawozdaniu DOTYKASZ meritum sprawy". 

“Zdaje się, że nie udało ci się OGARNĄĆ problemu". 
“Gdy będziesz znał już KONKRETY, SKONTAKTUJ SIĘ ze mną". 

Po takich wypowiedziach będziesz już mógł UCHWYCIĆ charakter tej osoby i poradzisz sobie z 

nią, używając MOCNYCH, KONKRETNYCH argumentów w trakcie rozmowy. 

Sprawdź, ile przykładowych słów wymyślisz dla każdego typu rozmówcy. 

Po ilości uzyskanych punktów zorientujesz się, jaki jest twój ulubiony tryb przetwarzania danych 

(ten,  gdzie  liczba  punktów  jest  największa).  Następnie  powinieneś  rozwinąć  słownictwo  w 
pozostałych kolumnach tak, byś czuł się swobodnie w rozmowach z osobami o innych preferencjach. 
Mistrz komunikacji potrafi prowadzić konwersację dostosowując się do każdego trybu przetwarzania. 

WZROKOWIEC 

SŁUCHOWIEC 

KINESTETYK 

  

  

  

(PODSUMUJ WYNIKI W KAŻDEJ KOLUMNIE) 

Większość  ludzi  posługuje  się  trybem  podstawowym  i  trybem  drugorzędnym.  Czy  zaczynasz  już 

pojmować, jaki jest twój dominujący kanał informacyjny? 

Bardzo ważna wskazówka  

Wiele  osób  w  sytuacjach  stresowych  ucieka  się  tylko  do  jednego,  podstawowego  kanału 

informacyjnego.  Określ  podstawowe  tryby  przetwarzania  u  ludzi,  z  którymi  często  przebywasz,  i 
sporządź  ich  listę,  żebyś  w  razie  nagłej  potrzeby  był  przygotowany  do  nawiązania  z  nimi 
porozumienia. 

Imię i nazwisko: 
Podstawowy tryb przetwarzania: 
Drugorzędny tryb przetwarzania: 

.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 

WSK w handlu  

Przyjrzyjmy się rozmowie dwóch osób, które cechuje odmienny tryb przetwarzania. 

Jan  (sprzedawca):  –  Proszę  SPOJRZEĆ  na  tę  ofertę.  ZOBACZYCIE  państwo,  jak  wasza  firma 

zaoszczędzi na niej. 

Anna (klientka): -Tak, CZUJĘ, że przedstawił pan parę 'MOCNYCH stron tej propozycji, ale są tu 

też SŁABE punkty. 

J.:  –  Ależ  pani  nie  DOSTRZEGA  całości  OBRAZU.  Wiem,  że  z  pani  punktu  WIDZENIA 

WYGLĄDA  to  trochę  SZKICOWO,  ale  jeśli  zechce  pani  PRZYJRZEĆ  SIĘ  naszej  ofercie, 
DOSTRZEŻE pani same korzyści. 

A.:  –  Jednakże  PODSTAWĄ  działania  mojej  firmy  jest  PRZEPŁYW  gotówki.  CZUJĘ,  że 

powinnam WSTRZYMAĆ SIĘ z zamówieniem. Nie ma POŚPIECHU. Gdy SKONKRETYZUJE pan 
swoją ofertę, proszę o KONTAKT. 

Jan jest: 

( ) wzrokowcem 

( ) słuchowcem 

( ) kinestetykiem  

Anna jest: 

( ) wzrokowcem 

( ) słuchowcem 

( ) kinestetykiem 

Czy Jan otrzyma zamówienie? 

( )tak 
( )nie 

Kto odniósłby korzyści z lepszego porozumienia? 

( )Jan 

( ) Anna 

( ) oboje 

Czy Jan otrzyma zamówienie? Prawdopodobnie nie. Jan i Anna rozmawiali tak, jakby posługiwali 

się innymi językami. Równie dobrze Jan mógłby mówić po chińsku, a Anna po niemiecku. 

Kto zyska na lepszej komunikacji? Oboje. 

Zadaniem  kupującego  jest  rozwój  jego  firmy  dzięki  opłacalnemu  zakupowi  najbardziej 

przydatnych  produktów.  Mówiąc  językiem  sprzedawcy,  Anna  mogłaby  uzyskać  pełną  informację, 
zrozumieć ją i podjąć najlepszą decyzję. 

Zyski  sprzedawcy  zależą  w  dużej  mierze  od  jego  umiejętności  komunikacji.  Ta  umiejętność 

decyduje o sukcesie lub o porażce. 

W jaki sposób ty komunikujesz się z ludźmi? Ile razy zdarzyło ci się usłyszeć lub powiedzieć: “Nie 

rozumiem,  co  masz  na  myśli".  Poświęć  trochę  czasu  na  określenie  trybu  przetwarzania  informacji 
osób, z którymi się kontaktujesz, i przećwicz te tryby, by poprawić jakość waszej komunikacji. 

Aby  lepiej  zrozumieć,  jak  można  wykorzystywać  znajomość  czyjegoś  trybu  przetwarzania, 

wyobraź sobie, że... 

1. Wybierasz się na pierwszą randkę (spotkanie) i chcesz pobić dobre wrażenie. Wiesz już, jaki jest 

tryb przetwarzania u tej osoby. Jaki rodzaj rozrywki jej zaproponujesz? 

(Ą) Wzrokowcowi: 

1. .................................................................................................... 
2. .................................................................................................... 
3. .................................................................................................... 
4. .................................................................................................... 

(B) Słuchowcowi: 

1. .................................................................................................... 
2. .................................................................................................... 
3. .................................................................................................... 
4. .................................................................................................... 

(C) Kinestetykowi: 

1. .................................................................................................... 
2. .................................................................................................... 

3. .................................................................................................... 
4. ....................................................................................................  

2.  Jest  rocznica  waszego  ślubu  i  chcesz  podarować  ukochanej  osobie  jakiś  specjalny  prezent.  Co 

kupisz? 

(D) Wzrokowcowi: 

1. .................................................................................................... 
2. .................................................................................................... 
3. .................................................................................................... 
4. .................................................................................................... 

(E) Słuchowcowi: 

1. .................................................................................................... 
2. .................................................................................................... 
3. .................................................................................................... 
4. .................................................................................................... 

(F) Kinestetykowi: 

1. .................................................................................................... 
2. .................................................................................................... 
3. .................................................................................................... 
4. ....................................................................................................  

3.  Klienci  często  kupują  domy,  które  wcale  nie  przypominają  domów  ich  marzeń.  Mistrz 

komunikacji  w  dziedzinie  sprzedaży  nieruchomości  przede  wszystkim  zwróci  uwagę  na  tryb 
przetwarzania charakteryzujący jego klienta... czyli na jego sposób podejmowania decyzji o zakupie. 
Następnie wybierze dom odpowiadający potrzebom klienta. 

Na co ty jako sprzedawca zwróciłbyś uwagę klienta? 

(G) Wzrokowcowi: 

1. .................................................................................................... 
2. .................................................................................................... 
3. .................................................................................................... 
4. .................................................................................................... 

(H) Słuchowcowi: 

1. .................................................................................................... 
2. .................................................................................................... 
3. .................................................................................................... 
4. .................................................................................................... 

(I) Kinestetykowi: 

1. .................................................................................................... 
2. .................................................................................................... 
3. .................................................................................................... 
4. ....................................................................................................  

A może sam znajdziesz jeszcze inne zastosowania owej techniki? (Wszystkie odpowiedzi znajdują 

się na końcu rozdziału). 

Etap trzeci: Obserwacja ruchu gałek ocznych 

Okazuje się, że kiedy zadajesz komuś pytanie, jego gałki oczne wykonują automatyczne, określone 

ruchy, gdy zastanawia się on nad odpowiedzią. 

Oznaki wzrokowego przetwarzania danych 

Jeśli  zadajesz  pytanie,  które  wymaga  od  pytanego  przywołania  odpowiedzi  wizualnej,  jego  gałki 

oczne najczęściej kierują Się w dół i w prawo lub w lewo, w zależności od rodzaju pytania. 

Chociaż  od  każdej  reguły  są  wyjątki,  możemy  ogólnie  stwierdzić,  że  wyżej  opisany  ruch  gałek 

ocznych  świadczy  o  wzrokowym  trybie  przetwarzania  informacji.  W  tym  przypadku  jednak  nie 
oznacza to, że osoba ta jest wzrokowcem. Rozważymy tę kwestię nieco później. 

 

Chcąc  zidentyfikować  wizualny  tryb  przetwarzania,  trzeba  zadać  odpowiednie  pytanie.  Pytanie 

nawiązujące  do  dźwięku  lub  odczucia  emocjonalnego  nie  jest  właściwe.  Musi  to  być  pytanie,  które 
ewokuje  odpowiedź  wizualną.  Co  ciekawsze  –  istnieją  dwa  rodzaje  pytań  dla  trybu  wizualnego.  Jak 
się później okaże, te same dwa rodzaje pytań stosuje się również przy przetwarzaniu słuchowym – ale 
nie przy kinestetycznym. 

Dwa rodzaje pytań  

A oto dwa rodzaje pytań, które ewokują specyficzny tryb mózgowego przetwarzania i dostarczają 

wyraźnych wskazówek, które możemy wykorzystać do podniesienia skuteczności komunikacji: 

1. Pytanie przywołujące – jest to pytanie, które wymaga od rozmówcy przywo łania danych z banku 

pamięciowego (mózgu). 

2. Pytanie konstruujące – jest to pytanie, które wymaga od rozmówcy utworzenia nowych danych 

przy użyciu wyobraźni i zdolności twórczych. 

Pytanie przywołujące wymaga tego, co nazwiemy wizualizacją lub inergizacją. Taki rodzaj pytania 

uaktywnia  przywoływanie  wcześniej  zgromadzonych  danych  (wspomnień).  Mogą  to  być  obrazy, 
dźwięki lub emocje. Nie powstaje tutaj nic nowego; osoba, z którą rozmawiasz, ma już potrzebne jej 
informacje i tylko przywołuje odpowiedź. 

Gdybyś ktoś cię zapytał: “Jak wygląda czerwona róża?", sięgnąłbyś po prostu do banku pamięci i 

przywołał wspomnienie jakiejś prawdziwej bądź sztucznej czerwonej róży. Ten proces przywoływania 
trwa zaledwie kilka sekund. Jeśli przyjmiemy bardzo prostą wersję modelu rozszczepionego mózgu, to 
dane tego rodzaju przechowywane są głównie w lewej jego półkuli. 

Pytanie konstruujące wymaga od rozmówcy skorzystania z wyobraźni Ten typ pytania skłania go 

do  tworzenia  NOWYCH  obrazów,  dźwięków  lub  emocji,  które  powstają  na  bazie  wcześniej 
zgromadzonych fragmentów informacji. 

Gdyby  cię  zapytano:  “Jak  wygląda  niebieska  róża?",  proces  myślenia  byłby  bardziej 

skomplikowany.  Najpierw  przetrząsnąłbyś  pamięć  w  poszukiwaniu  niebieskiej  róży,  potem  –  nie 
znajdując tam takiej róży – przywołałbyś czerwoną, następnie przywołałbyś barwę niebieską, po czym 
czerwoną  różę  uczyniłbyś  różą  niebieską;  i  w  ten  sposób  stworzyłbyś  i  zatrzymał  w  pamięci  nowy 
obraz  niebieskiej  róży,  który  od  tej  chwili  mógłbyś  swobodnie  przywoływać,  bez  konieczności 
powtórnego  konstruowania.  Ów  twórczy  proces  może  skłonić  cię  do  użycia  twej  prawej  półkuli 
mózgowej. 

UWAGA: Zawsze przed rozmową przeprowadzaj testy kontrolne. 

PRZYWOŁYWANIE WIZUALNE  

Gdy  zadasz  specjalne  pytanie  wymagające  odpowiedzi  wizualno-przywołujacej,  zobaczysz,  że 

oczy osoby pytanej kierują się w górę i w twoją prawą stronę. 

 

Test na przywoływanie wizualne 

Aby sprawdzić u rozmówcy objawy tego typu przetwarzania informacji, zapytaj go o obraz, który 

już wcześniej widział – o jakąś “znaną" mu cechę. 

Na przykład: 

“Jak wygląda twój płaszcz?". 
“Jakiego koloru są ściany twego domu?". 

KONSTRUOWANIE WIZUALNE  

Gdy  zadasz  specjalne  pytanie  wymagające  odpowiedz}  wizualno-konstruującej,  zobaczysz,  że 

gałki oczne pytanego zwracają się w górę i w twoją lewą stronę. 

 

 

Test na konstruowanie wizualne 

Aby  zaobserwować  u  rozmówcy  oznaki  tego  typu  przetwarzania  informacji,  zapytaj  go  o  obraz, 

którego nigdy przedtem nie widział – o jakąś “nie znaną" mu cechę. 

Na przykład: 

“Jak wyglądałby żółty kangur w czarne cętki?". 
“Jak wyglądałbyś z zielonymi włosami?". 
“Jak wyglądałby twój dom, gdyby pomalowano go na zielono w duże różowe groszki?". 

Wzrok rozbiegany lub nieruchomy  

Oczy wpatrzone w przestrzeń, rozbiegane lub nieruchome, również mogą wskazywać na wizualny 

dostęp do danych. Gdy oczy wznoszą się ku górze, a gałki oczne poruszają się to w prawo, to w lewo, 
tam  i  z  powrotem,  często  świadczy  to  o  trwającym  właśnie  procesie  wizualnego  konstruowania. 
(Można  to  porównać  do  snu  na  jawie...  Nauczyciele,  pamiętajcie:  może  Janek  akurat  tworzy  lekcję 
historii!) 

Jak przeprowadzać test i weryfikację  

Opisane  tu  ruchy  gałek  ocznych  występują  u  większości  ludzi,  aczkolwiek  bywają  wyjątki.  Jeśli 

masz  jakieś  wątpliwości,  powinieneś  zadać  rozmówcy  więcej  pytań  i  sprawdzić  rezultaty.  Może  się 
okazać, że ruchy oczu są u kogoś akurat odwrotne, a w niektórych rzadkich przypadkach – całkowicie 
inne. Formułuj pytania tak, by sprowadzić rozmowę na tematy interesujące obie strony. 

Dla  uproszczenia  naszych  rozważań  przyjmijmy,  że  każdy  człowiek  pasuje  do  naszego  idealnego 

modelu. Trzeba tylko pamiętać o tym, by przy stosowaniu niniejszej techniki ocenić ruchy oczu każdej 
osoby, to znaczy sprawdzić je za pomocą pytań kontrolnych. 

Wskazówki dotyczące formułowania pytań kontrolnych wraz z przykładowymi pytaniami znajdują 

się na końcu tego rozdziału. 

Oznaki słuchowego przetwarzania danych  

W przypadku słuchowego przetwarzania informacji gałki oczne kierują się w stronę ucha, prawego 

lub lewego. Wygląda to tak, jakby mózg wsłuchiwał się w napływające informacje. Podobnie jak przy 
wizualnym trybie przetwarzania, do uzyskania informacji o rozmówcy s łużą dwa rodzaje pytań. 

PRZYWOŁYWANIE SŁUCHOWE  

Gdy zadasz specjalne pytanie wymagające odpowiedzi słuchowo-przywołającej, zaobserwujesz, że 

wzrok pytanego kieruje się w stronę jego lewego ucha, tzn. w twoją prawą stronę. 

 

 

Test na przywoływanie słuchowe 

Aby sprawdzić u rozmówcy objawy tego typu przetwarzania danych, zapytaj go o jakiś dźwięk lub 

wrażenie słuchowe, którego już kiedyś doświadczył – o cechę mu “znaną". 

Na przykład: 

“Jak brzmi klakson twojego samochodu?". 
“Jaki jest dźwięk twojego budzika?". 
“Jak brzmi wycie syreny policyjnej?". 

KONSTRUOWANIE SŁUCHOWE  

Gdy zadasz pytanie wymagające odpowiedzi shichowo– -konstrwjjocej, oczy pytanego skierują się 

w stronę jego prawego ucha, to znaczy w twoją lewą stronę. 

 

 

Test na konstruowanie słuchowe 

Aby  sprawdzić  u  rozmówcy  objawy  tego  typu  przetwarzania  danych,  zapytaj  go  o  dźwięk  lub 

wrażenie słuchowe, którego nigdy nie doświadczył – o jakość mu “nie znaną". 

Na przykład: 

“Jak brzmiałby klakson twojego samochodu, gdyby jego dźwięk podobny był do dziewczęcego 
śpiewu?". 
“Jak brzmiałoby twoje nazwisko wymówione od końca?". 
“Jakie byłoby brzmienie fletu imitujące płacz dziecka?". 

Wewnętrzny świat dźwięków jest jednym z najbogatszych źródeł informacji płynących do mózgu, 

mimo  że  dla  większości  osób  podstawowym  sposobem  przetwarzania  danych  jest  tryb  wizualny  lub 
kinestetyczny, nie zaś słuchowy. 

0znaki kinestetycznego przetwarzania danych  

Okazuje się, iż przetwarzanie kinestetyczne to całkiem odmienne zjawisko. Być  może dlatego,  że 

kinestezja  dotyczy  wrażeń  zarówno  fizycznych,  jak  emocjonalnych.  Inny  Jest  dostęp  do  wrażeń 
fizycznych i odczuć emocjonalnych, a inny do wewnętrznego dialogu, czyli rozmowy z samym sobą. 
W przypadku wrażeń ich przywoływanie i konstruowanie objawia się jednakowym położeniem gałek 
ocznych. 

Wspomnieliśmy  w  poprzednim  rozdziale,  że  proponowany  przez  nas  model  inergizacji 

holograficznej  (komunikacji  wewnętrznej)  jest  nieco  inny  niż  w  standardowej  wersji  NLP.  Teraz 
powróćmy  jednak  do  owej  wersji  (komunikacja  zewnętrzna)  i  przyjmijmy  założenie,  że  gdy  wzrok 
pytanego  kieruje  się  w  dół  i  w  twoją  prawą  stronę,  świadczy  to  o  prowadzeniu  przez  niego 
wewnętrznego dialogu, czyli rozmowy z samym sobą. 

DIALOG WEWNĘTRZNY – ROZMOWA Z SAMYM SOBĄ  

Kiedy odbywa się taki wewnętrzny dialog, oczy rozmówcy ferują się w dół i w twoją prawą stronę. 

 

Test na kinestetyczny dialog wewnętrzny 

Na przykład: 

.Opowiedz samemu sobie jakiś dowcip". 
.Co sobie myślisz, kiedy zdarza ci się potknąć?" 
“Co myślisz, kiedy ktoś mówi ci komplement?". 

DANE FIZYCZNE I EMOCJONALNE  

Gdy  zadasz  specjalne  pytanie  wymagające  odpowiedzi  związanej  z  wrażeniami  cielesnymi  lub 

emocjonalnymi, gałki oczne rozmówcy skierują się w dół i w twoją lewą stronę. 

 

 

Test na wrażenia kinestetyczne 

Na przykład: 

“Co odczuwa dłoń, dotykając kory drzewa?". 
“Jak czuje się człowiek podczas biegu?". 
“Jak to jest być zakochanym?". 

Zauważysz, że nie występuje tu różnica między trybem konstruowania i przywoływania – i jedno, i 

drugie odbywa się przy takim samy m położeniu gałek ocznych; przy dialogu wewnętrznym – w dół i 
w twoją prawą stronę, a przy wrażeniach fizycznych i emocjonalnych – w dół i w twoją lewą stronę. 

Korzyści  

Istnieje  nieskończenie  wiele  sposobów  doskonalenia  sztuki  komunikacji  dzięki  wykorzystaniu 

wskazówek mówiących o trybie przetwarzania drugiego człowieka. Prowadziliśmy specjalne wykłady 
dla  pracowników  organów  kontroli,  dla  personelu  służby  bezpieczeństwa,  prawników  i  rozmaitych 
agencji  wywiadowczych.  Techniki  wydobywania  prawdziwych  informacji,  przeprowadzania 
wywiadów i śledztw mogą okazać się nieocenione w tego rodzaju zawodach. 

Czy kłamcy są “lewi"?  

Wiele osób pracujących w służbie śledczej lub wywiadowczej dochodzi do wniosku, że “kłamcy są 

lewi". Gdy rozmawiają ze świadkiem lub podejrzanym, obserwują ruch jego gałek ocznych. Jeśli jego 
wzrok kieruje się w prawo – jest to wskazówka, że jego informacje mogą być prawdziwe, jeśli zaś w 
lewo,  istnieje  duże  prawdopodobieństwo,  że podejrzały  właśnie  “tworzy"  swe  informacje.  Podążając 
za  taką  hipotezą,  śledczy  na  początku  rozmowy  zadaje  kilka  pytań  kontrolnych,  aby  określić  tryb 
przetwarzania  danych  u  swego  rozmówcy.  Oczywiście  wzrok  kierujący  się  w  lewą  stronę 
niekoniecznie  musi  oznaczać,  że  osoba  udzielająca  odpowiedzi  kłamie.  Czasami  ktoś  nie  potrafi 
przywołać  całego  wydarzenia,  więc  “wypełnia  je  szczegółami"  –  po  prostu  dodaje  kilka 

sfabrykowanych  informacji,  by  opowieść  płynęła  gładko.  Tak  więc  oczy  zwrócone  w  lewo  mogą 
Oznaczać “prawie prawdę". Należy pamiętać, że nie ma metod niezawodnych, istnieją tylko sposoby 
na  poprawienie  umiejętności  komunikacji  –  sztuka  zadawania  pytań  jest  jednym  z  nich.  Jak  mogą 
rodzice czy nauczyciele korzystać z tych metod, by budować most porozumienia z młodzieżą? 

Wskazówki służące do identyfikowania podstawowego trybu przetwarzania  

Wiele osób sądzi, że można określić czyjś podstawowy Sposób przetwarzania danych, obserwując 

pierwszy ruch gałek ocznych po zadaniu obojętnie jakiego pytania. 

Nauczyciele  mogą  w  ten  sposób  stwierdzić,  jakim  trybem  myślenia  uczeń  rozwiązuje  zadanie 

matematyczne.  Mając  taką  informację,  dobry  nauczyciel  będzie  mógł  pomóc  uczniowi  zrozumieć 
zawiłości matematyki. 

Do sukcesu można dojść tylko jedną drogą. Oto skrót, którym można ją wyrazić: PSP, co oznacza: 

P = PRÓBOWANIE 

S = STOSOWANIE 

P = POWTARZANIE  

Są to trzy konieczne warunki wprowadzenia w czyn opisanej techniki. Skup cale swoje  myślenie 

na  treści  tego  rozdziału.  Jeśli  chcesz  ją  sobie  przyswoić,  to  przed  powtórnym  czytaniem  wykonaj 
ćwiczenie relaksacji metodą dr Silvy, opisane w “Dodatku". 

Jak poprawić umiejętność przywoływania  

A  oto  w  jaki  sposób  zdołasz  lepiej  przywołać  informacje  zawarte  w  tej  książce:  przeczytaj 

“Podsumowanie"... zamknij powieki i przedstaw sobie w myślach wyróżnienia w tekście, a następnie 
przywołaj  wszystkie  szczegóły  ich  dotyczące.  Nadal  z  zamkniętymi  oczami  poddaj  analizie  swój 
dzisiejszy  dzień  i  jutrzejszy:  z  kim  masz  się  spotkać  i  jak  rozpocząć  udoskonalanie  komunikacji? 
Kiedy już poczujesz się tak, jakbyś naprawdę to robił... weź głęboki oddech, powoli wypuść powietrze 
i otwórz oczy. A teraz kontynuuj czytanie. 

PODSUMOWANIE 

Buduj mosty, a nie mury Komunikacja z innymi ludźmi 

Etap  pierwszy:  Ćwiczenie  na  poziomie  alfa.  W  stanie  relaksacji  umysłu  wyobrażaj  sobie  różne 

osoby i w myślach je obserwuj, po czym próbuj naśladować oznaki ich sposobu komunikacji. Stwórz 
w  umyśle  kadry  filmowe:  najpierw  naśladuj  postawę  ciała,  następnie  gesty,  oddech,  głos,  mimikę... 
Może  ci  to  zająć  kilka  sesji.  Ćwiczenie  w  stanie  relaksacji  umysłu  pozwala  na  przyswojenie  sobie 
informacji i szybsze uzyskanie pomyślnych rezultatów stosowania opisanych technik. 

Etap  drugi:  Prostym  sposobem  polepszenia  jakości  komunikacji  jest  posługiwanie  się  językiem 

rozmówcy. 

Poświęć  czas  na  przestudiowanie  werbalnych  schematów  wypowiedzi  i  naucz  sieje  naśladować, 

bacząc  jednak,  by  nie  używać  czyjegoś  żargonu  lub  ulubionych  powiedzonek,  jeśli  sam  ich  nie 
używasz. Naśladuj tylko sposób wypowiadania się – budowę zdań, tempo mówienia... 

Etap trzeci: Studiuj i staraj się zidentyfikować główny, wewnętrzny tryb podejmowania decyzji u 

interesującej cię 0soby. Zbadaj, jak przetwarza ona informacje, i zanotuj częstotliwość występowania 
w  jej  słownictwie  wyrazów  należących  do  wszystkich  trzech  kategorii:  wizualnej,  słuchowej  i 
kinestetycznej. Których słów jest najwięcej? 

Następnym  krokiem  do  osiągnięcia  doskonałości  w  dziedzinie  komunikacji  będzie  dostosowanie 

się  do  podstawowego  trybu  przetwarzania  charakteryzującego  twego  rozmówcę  i  prowadzenie 
konwersacji w tym właśnie trybie. 

Test dla ciebie  

A w jaki sposób ty przetwarzasz informacje? Jakich używasz zdań opisowych? Aby to sprawdzić, 

odszukaj  jakiś  stary,  napisany  przez  ciebie  list.  Miej  na  uwadze,  że  piszesz  zupełnie  inaczej,  niż 
mówisz, mimo to znajdziesz we własnych listach swoje ulubione zwroty. 

Postaraj  się  zmienić  swoje  schematy  wypowiedzi,  ćwicząc  posługiwanie  się  słownictwem 

wizualnym, słuchowym i kinestetycznym. Im więcej ćwiczeń, tym łatwiej stosować te techniki wobec 
innych i przyjąć ich sposób  myślenia. W  miarę postępów  możesz przystąpić do nauki naśladowania: 
postawy  ciała,  gestów  rąk,  oddychania,  tonu  głosu,  prędkości  mowy,  wyrazu  twarzy,  mimiki  (np. 
mruganie powiekami) i wielu innych cech czyjegoś zachowania. 

Piękna sztuka komunikacji i przekonywania jest darem, który należy polerować tak długo, aż jego 

blask padnie na drugiego człowieka. 

OBSERWACJA RUCHU GAŁEK OCZNYCH 

Miej na uwadze, że patrzysz na twego rozmówcę, 

tak więc wskazówki odnoszą się do twojej prawej i twojej lewej strony!  

KW – obrazy konstruowane wizualnie (oczy w górę i w lewo) 
KS – dźwięki lub słowa konstruowane słuchowo (oczy na linii wzroku i w lewo) 
WK – wrażenia kinestetyczne: emocje i odczucia cielesne 
(oczy w dół i w lewo; zarówno przy konstruowaniu, jak i przywoływaniu)  

 

 

PW – obrazy przywoływane wizualnie (oczy w górę i w prawo) 

(wzrok rozbiegany lub nieruchomy także może wskazywać na przetwarzanie wizualne) 

PS – dźwięki lub słowa przywoływane słuchowo (oczy na linii wzroku i w prawo) 

DW – kinestetyczno-słuchowa rozmowa z samym sobą 

(oczy w dół i w prawo; zarówno przy konstruowaniu, jak i przywoływaniu) 

Masz więc już w swoich rękach narzędzie burzące mury i wznoszące mosty komunikacyjne. 

Przejdź po nich na drugą stronę ku lepszemu, szczęśliwemu i wartościowemu światu. 

Przykładowe odpowiedzi na pytania z rozdziału: 

A 

1. kino 
2. sztuka teatralna 
3. wystawa w muzeum 
4. oglądanie telewizji 

B 

1. koncert 
2. słuchanie płyt 
3. pocztówki dźwiękowe 
4. opera 

C 

1. pływanie 
2. spacer w parku 
3. dancing 
4. kolacja w restauracji 

D 

1. sprzęt wideo 
2. kalejdoskop 
3. telewizor 
4. mikroskop 

E 

1. sprzęt stereofoniczny 
2. śpiewający telegram 
3. płyty kompaktowe 
4. pozytywki 

F 

1. sprzęt sportowy 
2. futro 
3. kupon jedwabiu lub atłasu 
4. kominek 

G 

1. piękny widok 
2. mnóstwo przestrzeni 
3. kolorystyka 
4. krajobraz 

H 

1. odgłos pukania w ścianę 
2. spokojne sąsiedztwo 
3. weseli sąsiedzi 
4. śpiew ptaków 

I 

1. kominek 
2. miękkość dywanu 
3. miły chłód lub przytulne ciepło 
4. zapach kwiatów 

 

 

6. KOMUNIKACJA SUBIEKTYWNA MIĘDZY UMYSŁAMI 

KOMUNIKOWANIE  się  z  rodziną,  przyjaciółmi  i  znajomy,  mi  na  poziomie  świadomości 

zewnętrznej jest warunkiem, by dawać sobie radę w otaczającym świecie. Jednakże zdarza się, że nie 
potrafimy  znaleźć  odpowiednich  słów  lub  że  ktoś  nie  chce  z  nami  nawet  rozmawiać.  Co  można 
zrobić?  Istnieje  metoda  komunikowania  się  z  ludźmi  na  poziomie  świadomości  wewnętrznej  – 
wówczas słowa są niepotrzebne. 

Umysłowa  komunikacja  subiektywna  i  zjawisko  programowania  to  od  dawna  tematy  bardzo 

kontrowersyjne.  Chcąc  stosować  najnowocześniejsze  techniki  dr  Silvy,  musimy  najpierw  zbadać 
możliwości korzystania z czystej komunikacji międzyumystowej, czyli z parapsychicznych zdolności 
człowieka. Zwróćmy się zatem do dawnych i nowych odkryć, które wydają się wskazywać, iż ten typ 
umysłowego programowania nie jest jedynie tkwiącym w nas potencjałem, ale może być nadzwyczaj 
skuteczny w praktyce. 

Tak,  istnieją  dowody  na  istnienie  takich  umiejętności  i  w  dalszej  części  książki  dowiesz  się,  jak 

można je rozwijać za pomocą techniki programowania subiektywnego dr Silvy. 

Badania dr Rhine'a  

Prawdopodobnie najbardziej znany zespół badaczy zjawisk parapsychicznych założył w 1920 roku 

dr  J.B.  Rhine  przy  Laboratorium  Parapsychologii  w  Duke  University  w  Durham,  w  Karolinie 
Północnej.  Do  uczestnictwa  w  eksperymentach  zaproszono  ludzi  z  różnych  środowisk,  by  poddać 
analizie  ich  umiejętność  odgadywania  specjalnie  oznaczonych  kart.  Talia  składała  się  z  25  kart,  na 
których  widniał  jeden  z  pięciu  symboli  –  gwiazda,  linia  falowana,  koło,  kwadrat  i  znak  dodawania. 
Dwóch  uczestników  rozdzielano  przegrodą  tak,  by  nie  mogli  siebie  widzieć.  Talię  dokładnie 
fasowano.  “Nadawca"  odsłaniał  wierzchnią  kartę  i  koncentrował  się  na  niej,  usiłując  przesłać  w 
myślach  widziany  symbol  “odbiorcy".  Odbiorca  miał  głośno  powiedzieć  pierwszy  symbol,  jaki 
przyjdzie mu do głowy. Potem odkrywano następną kartę i wszystkie kolejne, aż po wyczerpania całej 
talii. Przez ponad trzydzieści lat badań | podczas tysięcy testów odbiorcom wielokrotnie udawało się 
prawidłowo odgadnąć wszystkie 25 kart. Na podstawie tych badań stwierdzono, że istnienie zdolności 
parapsychicznych w człowieku jest więcej niż prawdopodobne. 

Widzenie na odległość  

Badania  prowadzone  we  wczesnych  latach  siedemdziesiątych  przez  dr  Harolda  Puthoffa  i  dr 

Russella  Targa  potwierdzają  –  jak  relacjonuje  “The  Journal  of  the  Institute  of  Electrical  and 
Electronics  Engineers"  –  prawdziwość  wyników  tego  typu  eksperymentowania  z  ludzkimi 
możliwościami  parapsychicznymi.  Ich  odkrycia  dotyczą  widzenia  na  odległość,  czyli  umiejętności 
umysłowego otrzymywania informacji z dużych odległości. 

Fizyk Puthoff i specjalista od laserów. Targ, przeprowadzili serię testów, w których prosili jednego 

z uczestników, skazywanego “nadawcą", by udał się w jakieś znane tylko Sobie miejsce. Jego partner, 
czyli  “odbiorca",  pozostawał  w  laboratorium.  W  ustalonym  czasie  odbiorca  miał  się  odprężyć, 
zamknąć  oczy  i,  próbując  sobie  wyobrazić,  co  w  tej  chwili  widzi  nadawca,  narysować  ów 
przypuszczalnie widziany przez nadawcę obraz. Wykonane rysunki były zadziwiająco prawidłowe. 

Przeprowadzono  sześćdziesiąt  eksperymentów  z  udziałem  zarówno  osób,  u  których  już  dawniej 

stwierdzono  zdolności  parapsychiczne,  jak  też  z  naukowcami  rządowymi  oraz  innymi  urzędnikami, 
którzy  przewinęli  się  przez  laboratorium.  Wszystkich  proszono,  by  zgodzili  się  odgrywać  rolę 
“odbiorców".  Co  prawda  ci  pierwsi  wypadli  najlepiej,  ale  i  większość  pozostałych  uczestników 
otrzymała  bardzo  dobre  wyniki.  Eksperymenty  potwierdziły  więc  tezę,  że  wszyscy  ludzie  mają 
zdolności parapsychiczne, że jest to dar ofiarowany nam przez naturę, który możemy rozwijać dzięki 
praktyce. 

Te zaawansowane badania skłoniły rząd Stanów Zjednoczonych do finansowania dalszych prac w 

tej dziedzinie. Wyniki uzyskane w Instytucie Badań w Stanford są jednak zaliczane do ściśle tajnych. 
Wieść  niesie,  że  ostatnio  rząd  wykorzystywał  ludzkie  zdolności  widzenia  na  odległość  w  celu 
zlokalizowania  terrorystów  i  uwolnienia  ofiar  porwania.  Jeśli  to  prawda,  następnym  krokiem  będzie 

prawdopodobnie  przewidywanie  mających  nastąpić  wydarzeń,  by  zapobiec  rozlewowi  krwi,  aktom 
przemocy, nieszczęściom. 

Widzenie na odległość było także przedmiotem badań doktor Marilyn Schitz i doktorów Rhine'a z 

Instytutu  Parapsychologii  oraz  Roberta  Jahna  z  uniwersytetu  w  Princeton;  wszyscy  uzyskali 
pozytywne rezultaty. 

Zdolności parapsychiczne i zyski na rynku srebra  

Chcąc  udowodnić  skuteczność  tzw.  programowania  subiektywnego,  dr  Targ  wraz  z  psycholog 

Keith  Harary  i  kolekcjonerem  dzieł  sztuki  Anthonym  White'em  założyli  Towarzystwo  Delphi  w 
Kalifornii.  Ich  celem  było  pomyślne  wykorzystanie  zdolności  parapsychicznych  do  prognozowania 
cen  srebra  na  giełdzie.  Harary,  odgrywając  rolę  odbiorcy,  dokonała  dziewięciu,  jeden  po  drugim, 
prawidłowych szacunków. Prawdopodobieństwo trafienia wynosi w tej dziedzinie 1: 50 000. W ciągu 
jednego roku dzięki sesjom parapsychicznym grupa, o której mówimy, osiągnęła zysk netto 120 000 
dolarów. 

Latem  1987  roku  Russell  Targ,  pracujący  obecnie  jako  etatowy  specjalista  od  laserów,  dokonał 

kolejnego  prognozowania  na  rynku  srebra.  Spośród  pięćdziesięciu  dwóch  prób  trzydzieści  pięć  było 
pomyślnych. O zyskach osiągniętych z tej operacji nic nie wiemy. 

Krytycy i oszuści  

Wyniki  tych  wieloletnich  kontrolowanych,  naukowych  testów  powinny  przekonać  nawet 

największych  sceptyków,  mimo  to  wielu  nadal  uważa,  że  nie  ma  żadnych  dowodów  la  istnienie 
zjawisk parapsychicznych. Dlaczego wciąż jeszcze z takim uporem zaprzecza się istnieniu zdolności 
parapsychicznych człowieka? Zbadajmy pika możliwych przyczyn takiej postawy. 

Siła środków przekazu  

Gazety,  czasopisma,  radio  i  telewizja  często  wypowiadają  się  negatywnie  o  parapsychologii, 

zarzucając badaczom sztuczki i oszustwa. Niekiedy mają oczywiście rację, zawsze i wszędzie bowiem 
znajdą  się  oszuści,  którzy  dorabiają  się,  korzystając  z  ludzkiej  naiwności.  Szybko  rozwijająca  się 
wspólnota New Age / New Thought gromadzi prawdopodobnie więcej oszustów niż ludzi uczciwych. 
&bok  ludzi  prawych  są  tam  naciągacze,  i  co  smutniejsze,  łych  drugich  jest  więcej.  Dziennikarze, 
korzystając z ich Informacji, często mają fałszywe pojęcie o badaniach parapsychicznych. 

Niektórzy dziennikarze idą po linii najmniejszego oporu, polegając na słowach tzw. “autorytetów". 

Na  przykład:  amerykańska  telewizja  i  prasa  poświęciły  dużo  miejsca  magikowi,  który  twierdził,  że 
nikt  jeszcze  nie  wykazał  rzeczywistych  Umiejętności  parapsychicznych.  “Dowodził",  że  wszystkie 
prezentowane zdolności tego typu są oszustwem, ponieważ on potrafi uzyskać podobne efekty dzięki 
zwykłym  sztuczkom.  To  dokładnie  tak,  jak  gdyby  ktoś  oświadczył,  że  sól  nie  istnieje,  gdyż  można 
otrzymać taką substancję w laboratoriach chemicznych. Mimo iż owo “expose" było w gruncie rzeczy 
metodą  na  pojawienie  się  nazwiska  magika  w  mediach,  prasa  daje  się  ogłupiać  pustymi 
oświadczeniami,  że  siły  parapsychiczne  nie  istnieją,  lub  równie  głupimi  stwierdzeniami  (mimo 
przekonywających  wyników  tylu  badań),  że:  “Nie  ma  jak  dotąd  żadnego  dowodu,  iż  zdolności 
parapsychiczne istnieją". 

Relacje tendencyjne  

W niektórych przypadkach to same media wprowadzają ludzi w błąd. Ostatnio donoszono, że autor 

piszący  dla  magazynu  “Scientific  American"  skrytykował  program  rządowy  NASA  wspierający 
badania  parapsychiczne.  Twierdził  on,  jakoby  “uczestnicy  eksperymentów  zniszczyli  taśmy  z 
niepomyślnymi  danymi,  a  wręczyli  taśmy  tylko  z  pozytywnymi  wynikami".  Później  przyznał  się 
koledze  po  fachu,  że  dopuścił  się  takiego  oskarżenia,  gdyż  wydawało  mu  się,  iż  rezultaty  badań  tak 
dobitnie przemawiały za istnieniem zdolności parapsychicznych, że “było to podejrzane!". Zaproszono 
go  na  publiczną  debatę,  aby  przedyskutować  wysunięte  przez  niego  zastrzeżenia.  Odmówił, 
przyznając,  iż  tak  naprawdę  nie  wie  zbyt  dużo  o  eksperymentach  parapsychicznych  i  nie  jest  na 
bieżąco zorientowany w tym temacie. 

Policja parapsychiczna przyłapana na oszustwie  

Inna grupa zorganizowanych krytyków, “Naukowe Dociekania nad Zjawiskami Paranormalnymi", 

zwana  też  “policją  parapsychiczna",  powstała  w  celu  ochrony  obywateli  przed  oszustami.  Członków 
tej  organizacji  przyłapano  na  próbie  fałszowania  statystyk  tak,  by  wykazywały  wyniki  negatywne, 
podczas  gdy  prowadzone  przez  nich  eksperymenty  dawały  nieoczekiwane  rezultaty  pozytywne. 
Sprawa  wydała  się  wówczas,  gdy  jeden  z  członków  grupy  opuścił  jej  szeregi  i  udostępnił  prasie 
dowody fałszowania dokumentów. 

Inny  były  członek  policji  parapsychicznej  wyjawił,  w  jaki  sposób  dwaj  członkowie  organizacji 

próbowali  zniweczyć  wyniki  eksperymentów  prowadzonych  w  Washington  University  w 
Laboratorium Badawczym McDonnella. Usiłowali oni zdyskredytować badania, symulując zdolności 
parapsychiczne  i  wykorzystując  każdą  okazję,  by  wprowadzić  eksperymentatorów  w  błąd.  Mieli  oni 
fałszywe wyobrażenie, że jeśli uda im się oszukać naukowców, to wszystkie badania nie mają żadnej 
wartości. 

Powyższe  przykłady  dają  nam  pojęcie,  do  jakiego  rodzaju  oszustw  i  podstępów  uciekają  się 

nierozważni ludzie lub , organizacje, by skompromitować uczciwe badania – badania przeprowadzane 
na najlepszych uczelniach pod ścisłą kontrolą naukowców! 

Zmiana w postawie mediów  

W  ostatnich  czasach  dostrzegamy  zmianę  postawy  środki  masowego  przekazu  wobec 

eksperymentów parapsychicznych – wydaje się bardziej obiektywna. Być może świadczy to o lepszej 
znajomości  tej  tematyki  na  całym  świecie.  Widzieliśmy  powszechne  zainteresowanie  badaniami 
prowadzonymi  przez  aktorkę  Shirley  MacLaine  i  gwałtowny  wzrost  sprzedaży  książek  i  kaset  New 
Age. A może Właśnie nadchodzi nowa era, era otwierania się ludzkich zmysłów na własne zdolności i 
potencjały  życiowe.  l  Wykorzystanie  parapsychicznego  programowania  subiektywnego  w  sferach 
biznesu  jest  sekretem  ściśle  strzeżonym  przez  osoby  na  najwyższych  stanowiskach  kierowniczych. 
Według  ostatnich  publikacji  w  “New  York  Times",  “Wall  Street  Journal"  i  “U.S.  News  and  World 
Report" wiele spółek należących do “Fortune 500" stosuje informację subiektywną. 

Ostatnie badania spełniają wszystkie kryteria  

Niedawne  eksperymenty  parapsychiczne  powinny  przekonać  nawet  największych  sceptyków,  że 

istnienie  zdolności  parapsychicznych  zostało  dowiedzione  metodą  naukową.  Na  uniwersytecie  w 
Princeton  dr  Dean  Radin  i  dr  Roger  Helson  dokonali  przeglądu  i  oceny  ponad  800  eksperymentów 
prowadzonych  według  ścisłych  standardów  naukowych.  Badano  możliwość  wpływania  na  wyniki 
generatora liczb losowych. Radin i Nelson przebadali 832 przypadki, z których 597 polegało na próbie 
wywierania wpływu na rezultaty komputera generującego, a w 235 przypadkach nie czyniono żadnych 
prób  tego  rodzaju.  Za  każdym  razem  usiłowanie  wpłynięcia  na  generator  kończyło  się  oczywistym 
sukcesem, podczas gdy zwykłe sesje kontrolowane owocowały rezultatami przypadkowymi. Podczas 
eksperymentów  zastosowano  wszystkie  możliwe  zabezpieczenia  przed  różnego  rodzaju  wadami, 
charakteryzującymi  wcześniejsze  badania  i  często  podkreślanymi  przez  sceptyków.  Naukowcy  z 
Princeton  zastosowali  kompleksowe  modele  statystyczne,  by  określić,  czy  rozmaite  czynniki 
zewnętrzne  mogą  w  jakikolwiek  sposób  warunkować  otrzymywane  rezultaty.  Ich  testy  dały 
odpowiedź na pięć głównych zarzutów, często podważających skuteczność badań parapsychicznych: 

1.  Wyniki  nie  są  zgodne  z  powszechnie  uznanymi  modelami  naukowymi.  Badacze  z  Princeton 

określają ten zarzut jako “argument filozoficzny o niewielkiej wadze w  świetle bogatych materiałów 
dowodowych" (takich jak te przedstawione wyżej). 

2.  Metodologia  eksperymentalna  jest  prymitywna  pod  względem  technicznym.  Jak  już  zostało 

powiedziane wcześniej, badacze nie znaleźli żadnego powodu, by miało to jakiekolwiek znaczenie. 

3. Wyniki eksperymentów można łatwo sfałszować. Okazało się, że nawet najbardziej zatwardziali 

sceptycy  odrzucili  ten  pogląd,  a  zresztą  podobne  rezultaty  uzyskało  68  niezależnie  działających 
naukowców. 

4.  Sceptycy  nie  potrafią  otrzymać  pozytywnych  wyników.  Radin  i  Nelson  nie  znaleźli  ani  jednej 

zanotowanej próby wpłynięcia na generator liczbowy przez człowieka mieniącego się sceptykiem. 

5. Nie istnieje  żadne stosowne teoretyczne  wyjaśnienie dla uzyskiwanych rezultatów. To prawda, 

powiadają,  ale  nie  jest  to  argument  “na  poparcie  negatywnego  wniosku  w  odniesieniu  do  badań 
eksperymentalnych". 

“Ogólnego  wymiaru  efektów  otrzymanych  w  warunkach  eksperymentalnych  nie  da  się  wyjaśnić 

wadami  metodologicznymi  czy  praktyką  selektywnego  opisu  –  konkludują.  -Dlatego  też,  po 
przeanalizowaniu  odtworzonego  materiału  dowodowego,  opublikowanego  i  nie  opublikowanego, 
okrojonego przez wszystkich krytyków, trudno jest uniknąć wniosku, że w pewnych okolicznościach, 
świadomość znajduje się w interakcji z fizycznymi systemami losowymi. 

Okaże  się  wkrótce,  czy  wyniki  owe  zostaną  uznane  za  pominiętą  milczeniem  sztuczkę 

metodologiczną,  za  osobliwe  bioelektryczne  zakłócenie  czułych  przyrządów  elektronicznych,  czy  za 
empiryczny wkład w filozofię umysłu". 

Studium  Radina  i  Nelsona  zostało  opublikowane  w  “Foundation  of  Physics  19:  1499-1514".  Po 

dalsze  informacje  można  zwracać  się  do  dr  Nelsona  pod  adresem:  Mechanical  and  Aerospace 
Engineering Department, Princeton University, Princeton, New York, USA. 

Istnieje  również  dostępny  doskonały  program  komputerowy  sprawdzający  i  rozwijający 

umiejętności  parapsychiczne.  W  celu  uzyskania  informacji  można  skontaktować  się  pisarzem, 
trenerem  o  dużych  zdolnościach  parapsychicznych  Alanem  Vaughanem  pod  adresem:  Mind 
Technology  Systems,  3223  Madera  Ave,  Los  Angeles,  California  90039.  W  korespondencji  proszę 
powołać się na niniejszą książkę. 

Jak możesz korzystać ze swych umiejętności parapsychicznych?  

Osoby zaawansowane w stosowaniu techniki subiektywnego programowania dr Silvy, twierdzą, iż 

jest ona szczególnie skuteczna przy: 

– uwalnianiu bliskich osób od różnych uzależnień (narkotyki, alkohol), 

–  odbudowywaniu  rozpadającego  się  związku  małżeńskiego,  nawiązywaniu  satysfakcjonujących 

kontaktów osobistych i zawodowych, 

– szukaniu doskonałego partnera życiowego bądź przyjaciela, 

– lokalizowaniu miejsca pobytu zaginionego dziecka lub naturalnych rodziców, 

– znajdywaniu nowego partnera w interesach lub inwestora. 

Inne sukcesy, o których nam wiadomo:  

• Człowiek prowadzący interesy na Florydzie, dzięki uprawianemu hobby, zastosował tę technikę 

w celu skutecznego powiększenia swych dochodów. 

• Kalifornijczyk skorzystał z programowania subiektywnego, by otworzyć nowy interes. 

•  Firma  w  Ohio  zastosowała  tę  technikę,  w  ciągu  jednego  miesiąca  zwiększając  swoje  zyski 

czterokrotnie!  

To  tylko  kilka  przykładów,  jak  ludzie  na  całym  świecie  z  powodzeniem  korzystają  z  techniki 

subiektywnego  programowania,  by  komunikować  się  z  innymi  umysłami.  Ty  także  z  łatwością 
możesz się tego nauczyć, aby życie swoje i swoich najbliższych uczynić szczęśliwszym. 

Proponowana  przez  nas  technika  programowania  subiektywnego  wywodzi  się  z  badań  dr  Silvy, 

pierwotnie  przeprowadzanych  z  dziećmi.  Silva  czuł,  że  istnieje  umysłowa  więź  czy  komunikacja 
między  matką  i  jej  dzieckiem.  Jego  dalsze  odkrycia  utwierdziły  go  w  przekonaniu,  że  taki  kontakt 
istnieje  również  między  dzieckiem  i  ojcem.  Początkowo  program  służył  odzwyczajaniu  dzieci  od 
ssania palca i moczenia się. Po zestawieniu wyników wszystkich testów Silva doszedł do przekonania, 
że  wszyscy  ludzie,  nie  tylko  członkowie  jednej  rodziny,  potrafią  się  ze  sobą  komunikować  drogą 
międzyumyslową. Trzeba tylko  mieć pozytywną, pełną zrozumienia i troski postawę wobec osoby, z 
którą chcemy nawiązać kontakt umysłowy. 

Technika programowania subiektywnego  

Wieczorem, tuż przed zaśnięciem, wejdź w stan relaksacji umysłu i ciała za pomocą metody 3-1. 

W tym stanie alfa powiedz sobie w myślach następujący program: 

Obudzę się, gdy... (tutaj wstaw imię właściwej osoby) będzie śnić swój ostatni sen i jej/jego umysł 

będzie najbardziej receptywny i otwarty na programowanie. Obudzę się i przypomnę sobie, po co się 
obudziłem. 

Następnie zaśnij, wychodząc ze stanu alfa. 

Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy programowana osoba będzie najbardziej receptywna. 

Po obudzeniu zamknij oczy i programuj odbiorcę za pomocą "pozytywnego programu". (Przykłady 

znajdziesz niżej). 

Po zakończeniu programowania zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie twoja zwykła pora wstawania. 

Jeśli za pierwszym razem nie uda ci się obudzić na czas programowania lub obudzisz się, ale nie 

będziesz mógł sobie przypomnieć dlaczego... i znowu zaśniesz, nie zniechęcaj się. Po prostu powtarzaj 
to ćwiczenie każdej nocy, aż do skutku. 

Pozytywny program oznacza, iż decydujesz się uczynić tę osobę obiektem swych działań w sposób 

pozytywny.  Będziesz  więc  w  treści  programowania  używać  pozytywnych  zwrotów,  unikając  słów 
takich jak “przestań", “nie rób" l “nigdy". Istota całej procedury polega na tym, by programować to, 
czego chcesz dla tej osoby, i w ogóle nie wspominać o tym, czego dla niej nie chcesz. Używaj poleceń 
pozytywnych. Wizualizuj lub inergizuj realistyczne doświadczenie podczas myślowego wypowiadania 
treści programu. 

UWAGA:  W  programowaniu  subiektywnym  możesz  korzystać  z  podstawowego  trybu 

komunikacji odbiorcy – ze Mów nawiązujących do wzroku, słuchu lub dotyku! 

ŹLE: “Przestań krzyczeć na dzieci!". 

DOBRZE: “Staniesz się bardziej pomocny, spokojniejszy i cierpliwy i z większą troską będziesz 

odnosił  się  do  dzieci".  Być  może  osiągniesz  lepszy  skutek,  jeśli  przed  pójściem  spać  napiszesz 
pozytywny program na kartce, i położysz ją obok łóżka, by w razie potrzeby móc do niej zajrzeć. 

Technika  ta  działa  nawet  wobec  osób  mieszkających  w  innej  strefie  czasowej  lub  na  drugiej 

półkuli. Wypowiedz po prostu jak zwykle tekst programowania: “obudzę się, gdy...". Nie  musisz się 
zastanawiać,  kiedy  ten  ktoś  śni  swój  ostatni  sen.  Ponieważ  wszyscy  ludzie  połączeni  są  ze  sobą  na 
głębszych  poziomach  świadomości,  twój  umysł  sam  znajdzie  najbardziej  odpowiedni  moment  do 
przekazania Informacji. Na tym właśnie polega istota komunikacji między umysłami! 

Programowanie  subiektywne  wymaga  od  nas  troski  o  drugiego  człowieka,  nie  tylko  o  członków 

naszej  rodziny,  ale  o  wszystkich  bliźnich.  Technika  Jest  najbardziej  skuteczna  wówczas,  gdy  taką 
“troską" otoczymy także własne życie, zarówno osobiste, jak i zawodowe. 

Wyzyskiwanie świata do naszych potrzeb?  

Niektórzy  mogą  się  obawiać,  że  skoro  programowanie  subiektywne  ma  tak  wielką  siłę 

oddziaływania,  dostanie  się  ono  w  niepowołane  ręce  i  służyć  będzie  złym  celom.  Jednym  z 
najciekawszych  aspektów  owej  techniki  jest  to,  iż  można  ją  stosować  tylko  z  pożytkiem  dla  siebie 
bądź  innych  ludzi  Nie  można  na  przykład  zaprogramować  kogoś,  by  nas  kochał,  jeśli  już  nas  nie 
kocha i “tak mówią karty" – nie może więc nam posłużyć za “napój miłosny!". Technika nie zadziała 
też,  jeśli  miałoby  to  kogoś  zranić  pod  względem  fizycznym,  umysłowym  lub  duchowym.  Czasami 
jednak  nie  wiadomo,  co  właściwie  jest  dobre  dla  wszystkich  zainteresowanych  stron.  W  takich 
sytuacjach  wykorzystuj  całą  swoją  umiejętność  subiektywnego  programowania  (z  intencją,  by  było 
ono  pozytywne)  –  i  jeśli  daje  ono  wynikł,  to  wspaniale!  Jeśli  nie,  nawet  po  wielu  dniach 
konsekwentnego  programowania,  wtedy  wiadomo  już,  że  istnieje  jakiś  wyższy  cel,  którego  nie 
możesz pojąć – niechaj więc tak zostanie, a ty skieruj siłę swojego umysłu ku innym celom. 

Jeżeli  zajmujesz  się  sprzedażą  bubli  –  a  więc  towarów  o  małej  lub  żadnej  wartości  dla  klienta  – 

stosowanie  owej  techniki  nawet  zmniejszy  twoje  obroty.  Programowanie  subiektywne,  prowadzone 
według zasad uczciwej gry – stanie się w twoich rękach sprawnym narzędziem otwierającym drogę do 
nowej i szczęśliwej przyszłości, bez względu na to, czy jej treścią ma być  miłość, czy pieniądze, dla 
ciebie czy dla innych. 

Panowanie nad innymi ludźmi?  

Niemal każde podejmowane przez nas działanie, każde wypowiadane słowo, jest w pewnym sensie 

wywieraniem wpływu na inne osoby. Gdy jadąc samochodem, wciskamy nagle hamulec lub zbliżamy 
się do świateł, panujemy nad ruchem ulicznym za nami, kiedy się uśmiechamy lub marszczymy brwi, 
warunkujemy  emocje  osoby,  która  nas  obserwuje,  gdy  uczymy  nasze  dziecko  lub,  przeciwnie,  nie 
uczymy go, wpływamy na jego przyszłość. Najważniejsze są nasze intencje, nasze motywy. Utrzymuj 
zatem  swoje  myśli  w  czystości,  nauczaj  sprawiedliwości  i  uczciwego  postępowania,  stosując  ową 
technikę. Nie trać czasu przeznaczonego na sen ani siły umysłu na przekazywanie swojej energii temu, 
co negatywne. Wszystko, co negatywne, prędzej czy l później wróci do ciebie, ponieważ odbicie tego, 
co dajesz, pozostaje w tobie. 

Jak długo czekać na wyniki?  

Większość  ludzi  dostrzega  działanie  programowania  subiektywnego  już  po  pierwszym 

zastosowaniu! Jeśli nie otrzymałeś pożądanych rezultatów, zapytaj siebie samego: “Czy mój program 
jest  całkowicie  pozytywny?  Czy  jest  korzystny  dla  wszystkich  stron,  biorących  w  nim  udział?". 
Sprawdź  swoją  motywację,  wprowadź  ewentualne  poprawki,  a  następnej  nocy  zastosuj  poprawioną 
wersję  programowania.  Powtarzaj  procedurę  wielokrotnie,  aż  do  skutku.  Na  pewno  niebawem 
zadziała! 

UWAGA: Pamiętaj, byś unikał “umysłowego zrzędzenia"! Inaczej mówiąc, stosuj technikę każdej 

nocy przez tydzień, następnie przerwij działania wobec tej konkretnej osoby, po czym  –  jeśli należy 
powtórzyć programowanie – kontynuuj przez następny tydzień, i tak dalej. 

W  sytuacji,  gdy  programujesz  jednostkę  lub  grupę  w  odniesieniu  do  określonego  zdarzenia  w 

przyszłości, radzimy, byś stosował technikę programującą przez trzy kolejne dni przed spotkaniem z 
tymi  ludźmi.  Na  przykład,  jeśli  wybierasz  się  na  rozmowę  w  sprawie  przyjęcia  do  nowej  pracy, 
programuj osobę mającą przeprowadzić z tobą wywiad przez trzy dni poprzedzające spotkanie. Dzięki 
temu  będziesz  mógł  zachować  stan  odprężenia  podczas  konstruowania  swych  pragnień,  wiary  i 
oczekiwań... wiedząc, że twój program się ziści. 

Przykłady programowania międzyumysłowego  

Uzależnienie od narkotyków i alkoholu  

Wieczorem, tuż przed zaśnięciem, wejdź w stan relaksacji ciała i umysłu za pomocą metody 3-1. 

W stanie alfa wypowiedz w myślach następujący program: 

Obudzę  się,  gdy...  (tutaj  wstaw  odpowiednie  imię)  będzie  śnić  swój  ostatni  sen  lub  gdy  jej/jego 

umysł  będzie  najbardziej  receptywny  i  otwarty  na  programowanie.  Obudzę  się  i  przypomnę  sobie, 
dlaczego się obudziłem. 

Następnie zaśnij, wychodząc ze stanu alfa. 

Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy osoba programowana będzie najbardziej receptywna. 

Po przebudzeniu, zamknij oczy i przeprowadź programowanie. 

“(Imię programowanego) 
Jesteś naprawdę ciekawym człowiekiem. 
Cieszysz się życiem. 
Możesz rozwiązać swój problem, gdyż jesteś do tego zdolny. 
Chcesz być wolny od wszystkiego, co mogłoby zasnuć chmurami jasność twoich przeżyć. 
Jesteś..." (Tutaj możesz dodać coś, co szczególnie dotyczy tej osoby. Pamiętaj, by wszystkie 
określenia były pozytywne). 

Po zakończeniu programowania, zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie zwykła pora rannego wstawania. 

Poprawa wyników w nauce 

Wieczorem, tuż przed zaśnięciem, wejdź w stan relaksacji ciała i umysłu za pomocą metody 3-1. 

W stanie alfa wypowiedz w myślach następujący program: 

Obudzę  się,  gdy...  (tutaj  wstaw  odpowiednie  imię)  będzie  śnić  swój  ostatni  sen  lub  gdy  jej/jego 

umysł  będzie  najbardziej  receptywny  i  otwarty  na  programowanie.  Obudzę  się  i  przypomnę  sobie, 
dlaczego się obudziłem. 

Następnie zaśnij, wychodząc ze stanu alfa. 

Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy osoba programowana będzie najbardziej receptywna. 

Po przebudzeniu, zamknij oczy i przeprowadź programowanie. 

“(Imię programowanego) 
Twoja zdolność rozumienia wzrasta z dnia na dzień. 
Każdego dnia umiesz się coraz lepiej koncentrować. 
Odkrywasz przyjemność w zdobywaniu wiedzy. 
Podczas nauki pracujesz wydajnie. 
Z łatwością przypominasz sobie to, czego się nauczyłeś. 
Umiesz czytać i uczyć się szybciej i sprawniej. 
Możesz...". 

Po zakończeniu programowania, zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie zwykła pora rannego wstawania. 

Przezwyciężanie lęków 

Wieczorem, tuż przed zaśnięciem, wejdź w stan relaksacji ciała i umysłu za pomocą metody 3-1. 

W stanie alfa wypowiedz w myślach następujący program: 

Obudzę  się,  gdy...  (tutaj  wstaw  odpowiednie  imię)  będzie  śnić  swój  ostatni  sen  lub  gdy  jej/jego 

umysł  będzie  najbardziej  receptywny  i  otwarty  na  programowanie.  Obudzę  się  i  przypomnę  sobie, 
dlaczego się obudziłem. 

Następnie zaśnij, wychodząc ze stanu alfa. 

Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy osoba programowana będzie najbardziej receptywna. 

Po przebudzeniu, zamknij oczy i przeprowadź programowanie. 

“(Imię programowanej osoby) 
Z dnia na dzień wzrasta twoje wewnętrzne poczucie pewności. 
Umiesz radzić sobie z każdym problemem. 
Wiesz, że wcześniej czy później sprawy przybiorą pozytywny obrót. 
Umiesz panować nad swymi emocjami. 
Masz wiele odwagi, siły i wytrwałości. 
Jesteś osobą twórczą i osiągniesz sukces. W sytuacjach stresowych zachowujesz spokój. 
Jesteś...". 

Po  zakończeniu  programowania  zaśnij  znowu  i  śpij,  aż  nadejdzie  twoja  zwykła  pora  rannego 

wstawania. 

Miłość do ludzi 

Wieczorem, tuż przed zaśnięciem, wejdź w stan relaksacji ciała i umysłu za pomocą metody 3-1. 

W stanie alfa wypowiedz w myślach następujący program: 

Obudzę  się,  gdy...  (tutaj  wstaw  odpowiednie  imię)  będzie  śnić  swój  ostatni  sen  lub  gdy  jej/jego 

umysł  będzie  najbardziej  receptywny  i  otwarty  na  programowanie.  Obudzę  się  i  przypomnę  sobie, 
dlaczego się obudziłem. 

Następnie zaśnij, wychodząc ze stanu alfa. 

Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy osoba programowana będzie najbardziej receptywna. 

Po przebudzeniu, zamknij oczy i przeprowadź programowanie. 

“(Imię programowanej osoby) 
Jesteś naprawdę ciekawym człowiekiem. 
Cieszysz się życiem i troszczysz się o innych. 
Kochasz samego siebie i tych, którzy cię otaczają. 

Z ludźmi, których spotykasz, łączy cię specjalna więź. 
Radość sprawia ci okazywanie innym troski. 
Czujesz się wspaniale, mówiąc »kocham cię* swoim bliskim. 
Wiesz, że niektórzy darzą cię szczególną miłością i ty także okazujesz im swoje uczucie. 
Okazujesz szczególne zainteresowanie tym, którzy jak się wydaje, nie odwzajemniają twojej troski; im 
najbardziej potrzebna jest twoja pomoc. 
Jesteś...". 

Po zakończeniu programowania zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie pora rannego wstawania. 

Poszukiwanie partnera życiowego za pomocą programowania subiektywnego  

Wielu  uczestników  naszych  seminariów  pytało,  czy  programowanie  subiektywne  może  być 

pomocne w znalezieniu doskonałego partnera życiowego. Ależ tak! Należy jednak pamiętać, że słowo 
“doskonały"  znaczy  idealny  dla  ciebie.  Radzimy  ci,  byś  zrobił  listę  cech,  które  chciałbyś  widzieć  u 
swojego  partnera  (przyjaciela).  (Zob.  komplet  kaset  Perfect  Mate Judiego).  Następnie, w  stanie  alfa, 
dokonaj  wizualizacji  tych  cech.  Wymień  też  cechy,  które  ty  masz  do  zaoferowania  poszukiwanej 
osobie.  Jak  powiada  Bernard  Shaw:  “Znalazłem  doskonałą  partnerkę...  ale  ona  szukała  doskonałego 
mężczyzny!". 

Zmień formułę programowania i powiedz tym razem tak: Obudzę się w chwili, gdy jak największa 

liczba mężczyzn / kobiet o zaletach, jakie charakteryzują wybranego przeze mnie partnera, będzie śnić 
swój  ostatni  sen  lub  będzie  najbardziej  otwarta  na  programowanie.  Obudzę  się  i  przypomnę  sobie, 
dlaczego się obudziłem. 

Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy osoby programowane są najbardziej otwarte na przyjęcie 

wiadomości od ciebie. 

Po przebudzeniu zamknij oczy i przeprowadź programowanie. Tym razem dokonaj “umysłowego 

przedstawienia się", po czym wizualizuj i wymieniaj cechy, których szukasz u idealnego partnera b ądź 
przyjaciela. Następnie określ miejsce, w którym będą mogli cię znaleźć! 

Halo,  nazywam  się  (wymień  swoje  imię).  Szukam  idealnego  partnera  (wskaż  cel  poszukiwań: 

matrymonialny  czy  po  prostu  wspólne  życie  lub  spędzanie  czasu).  Oto  moje  cechy  (wymień  to,  co 
masz  do  zaoferowania).  Szukam  kogoś,  kto  jest...  (wymień,  jakie  cechy  powinien  mieć  człowiek, 
którego poszukujesz). Pracuję w... chodzę na... jadam w... (wskaż miejsca, gdzie ten ktoś będzie mógł 
cię  spotkać).  Ponieważ  ',  Już  poznaliśmy  się  w  myślach,  na  pewno  rozpoznamy  się  na  i  poziomie 
fizycznym, gdy dojdzie do spotkania. (Oboje będziecie mieli wrażenie, że się znacie... że “to właśnie 
ten lub ta"). 

Po zakończeniu programowania zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie zwykła pora rannego wstawania. 

Podczas  dnia  i  wieczorem  rozglądaj  się  uważnie  w  poszukiwaniu  tej  osoby.  Nasi  słuchacze 
relacjonują,  że  spotkali  swój  ideał  w  samolocie,  na  seminarium,  podczas  joggingu,  w  pracy  (kogoś, 
kogo przedtem nawet nie zauważali), na przyjęciu. I stało się tak, jak powiedzieliśmy... oni już dobrze 
się znali! (Randka w ciemno zmieniła się w randkę w jasno!!!) 

Możesz użyć tej techniki także przy poszukiwaniu idealnego pracownika, szefa, lekarza, kościoła, 

klubu... 

Reklamowanie produktów lub usług  

Zmień powyższy program tak, by jego treść dopasować do własnych potrzeb zawodowych. Możesz 

na przykład powiedzieć: 

Obudzę  się,  gdy  największa  liczba  osób,  które  mają  zapotrzebowanie  na  moje  towary  lub  usługi, 

będzie  śnić  swój  ostatni  sen  i  będzie  najbardziej  otwarta  na  programowanie.  Obudzę  się  i  będę 
wiedział, dlaczego się obudziłem. 

Gdy  się  obudzisz  w  nocy  lub  nad  ranem,  zamknij  oczy  i  wyemituj  swą  “umysłową  audycję". 

Wizualizuj myślową reklamę. (Możesz dodać dźwięk dzwoneczków i w myślach śpiewać reklamową 
piosenkę dla swych duchowych słuchaczy!). 

A  oto  przykładowa  reklama:  “Mówi  do  was  John  Doe  z  firmy  'Profesjonalne  Czyszczenie 

Dywanów. Czyścimy  dywany i wykładziny  ostrożnie i profesjonalnie, wykonujemy najlepszą usługę 
w  mieście.  Możecie  znaleźć  nasz  adres  na  żółtych  stronach  branżowej  książki  telefonicznej  pod 
hasłem  'Czyszczenie  dywanów'.  Zapamiętajcie  nazwę  firmy  'Profesjonalne  Czyszczenie  Dywanów'  i 
adres: 2930 54th Auenue North, St. Petersburg. Czekamy na wasze telefony. Będziecie zadowoleni z 
jakości naszych usług. Pamiętajcie, 'Profesjonalne Czyszczenie Dywanów'". 

Po zakończeniu programowania zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie zwykła pora rannego wstawania. 

Następnie  czekaj  na  telefon  ze  zleceniem  albo  na  klienta,  który  wejdzie  do  twojego  biura  i  powie: 
“Właśnie  tędy  przejeżdżałem  i  zauważyłem  szyld"  albo:  “Natknąłem  się  na  pana  adres  w  książce 
telefonicznej i...". 

RADA:  Rób  tak,  jak  czynią  wszystkie  sprawne  agencje  reklamowe:  powtarzaj trzykrotnie  nazwę 

firmy lub produktu czy usługi. 

“Nadając" audycję umysłową, możesz podnieść skuteczność całego programowania subiektywnego 

dzięki zastosowaniu holograficznej inergizacji w celu utworzenia doświadczenia realistycznego. 

Przykłady myślowych perswazji: 

Obudzę się, gdy mój syn... 
Obudzę się, gdy mój mąż... 
Obudzę się, gdy mój idealny partner... 
Obudzę się, gdy moja klientka. Susie Smith... 
Obudzę się, gdy mój szef, Sam Spade... 
Obudzę się, gdy mój pracownik, Don Dodge... 
Obudzę się, gdy... 
Obudzę się, gdy... 

PODSUMOWANIE 

Teraz  będziesz  mógł  stosować  opisane  techniki  w  dowolny  pozytywny  sposób.  Możesz  z  nich 

korzystać,  by  polepszyć  stosunki  z  osobami  trudnymi  w  kontaktach,  ze  współmałżonkiem,  z 
dzieckiem,  członkami  rodziny,  kierownikiem,  klientem,  przyjacielem.  Stosuj  je  do  myślowego 
reklamowania  swoich  produktów  lub  usług.  Używaj  subiektywnego  programowania,  by  pomóc 
ludziom przezwyciężać ich lęki i zahamowania. Nie sposób doprawdy zliczyć tych wszystkich zmian, 
których  szybko  i  łatwo  możesz  dokonać  dzięki  stosowaniu  opisanej  techniki.  Rada:  możesz  także 
zaprogramować  samego  siebie,  że  obudzisz  się  w  chwili,  gdy  twój  wewnętrzny  umysł  będzie 
najbardziej otwarty na programowanie! 

Ponieważ 

nadal 

trwają 

badania 

nad 

ogólnym 

wykorzystaniem 

ludzkich 

zdolności 

parapsychicznych, chcielibyśmy  się dowiedzieć o twoich doświadczeniach w tej dziedzinie. Prosimy 
zatem  o  przysyłanie  nam  sprawozdań  opisujących  zastosowania  i  rezultaty  techniki  subiektywnego 
programowania. 

Za pomocą owej techniki – gdy już będziesz mógł się nią sprawnie posługiwać – otworzysz nowy 

wewnętrzny świat lepszej komunikacji i sztuki perswazji. 

7. DĄŻENIE DO SUKCESU 

Piękna sztuka wytyczania celów 

SUKCES  to  stopniowe  osiąganie  z  góry  określonych,  godnych  wysiłku  celów  osobistych.  Bez 

takich  celów  codzienne  wstawanie  z  łóżka  nie  miałoby  żadnego  sensu.  Większość  ludzi  sądzi,  iż 
celami  są  tylko  te  nadzwyczajne  marzenia,  które  snuje  każdy  z  nas.  Omówimy  więc  zarówno  te 
drobne, jak i te wielkie codzienne marzenia,  życzenia i pragnienia, o których trzeba stale myśleć, by 
mogły się w końcu spełnić. 

Wiele  osób,  którym  nieobcy  jest  sukces,  przyzna  z  pewnością,  że  wyznaczanie  celów  to  główny 

warunek,  umożliwiający  wspinaczkę  na  szczyty.  Określenie  celu,  do  którego  dążymy  z  myślą  o 
lepszej przyszłości, jest istotne dla każdego człowieka, bez względu na jego wiek i status życiowy. 

Każdy  z  nas  powinien  sporządzić  na  kartce  papieru  plan  życiowy,  czyli  sformułować  cele,  do 

których zmierza: dokładnie to wszystko, co chce w życiu osiągnąć. Nigdy nie jest się za młodym ani 
za starym, by zacząć myśleć o życiowych planach, pracować nad nimi... “poszukiwać złota". 

Wiem,  że  to,  co  mówię,  jest  prawdą,  mimo  iż  przez  wiele lat  sam  nie  potrafiłem  sobie  wytyczyć 

głównego  celu  mego  życia.  Chwytałem  się  wszelkich  sposobów,  aby  uciec  od  sformułowania 
własnych  dążeń.  Poświęciłem  większą  część  życia,  by  wreszcie  znaleźć  przyczynę  takiej  mojej 
postawy. 

Jako  mały  chłopiec  zawsze  chciałem  grać  w  futbol  ze  starszymi  chłopakami.  Pewnego  dnia, 

umęczeni  moimi  ciągłymi  błaganiami,  wreszcie  pozwolili  mi  zagrać.  Wręczyli  mi  piłkę  i  palcem 
wskazali cel. Miałem tylko dobiec z piłką do bramki. Zacząłem biec. Ktoś mnie popchnął i upadłem; 
podniosłem się i znowu biegłem, dostałem szturchańca i znów runąłem na ziemię. 

Wtedy  zrozumiałem,  czemu  służą  uniki  z  piłką  –  zapewniały  bezpieczeństwo.  A  zmierzanie  do 

celu  oznaczało  otrzymywanie  kopniaków  i  szturchańców.  Nie  chciałem  brać  udziału  w  takim 
zakichanym interesie; przecież ktoś mógł mnie zranić! Dorastając, unikałem wszelkich celów, a kiedy 
zdarzało mi się je wyznaczać, ponosiłem fiasko, gdyż nie znałem zasad właściwego określania swych 
dążeń do sukcesu. Miałem “psychiczną blokadę". 

W  końcu  pojąłem,  gdzie  tkwi  błąd:  słowo  “cel",  przynajmniej  w  moim  przypadku,  należało 

zastąpić  określeniem  dążenie  do  sukcesu.  Osiąganie  miejsca  przeznaczenia  było  proste  –  robiłem  to 
codziennie. Wiedziałem, dokąd zmierzam, wychodząc codziennie z domu do pracy, i docierałem tam, 
gdzie  planowałem.  Jeśli  i  ty  w  przeszłości  nie  umiałeś  sobie  poradzić  z  wyznaczaniem  celów 
życiowych, może pomocne okaże się nazwanie całego procesu twoim dążeniem do sukcesu. 

Ogólnie mówiąc, zawsze, gdy ustalasz jakiś cel, wkraczasz w nową dziedzinę, w coś, czego jeszcze 

nie  robiłeś.  Pamiętaj,  że  wszystko,  co  nowe,  znajduje  się  najprawdopodobniej  poza  twoją  strefą 
komfortu. A kiedy dążenie wychodzi poza “znane ci zachowania", rezultatem jest stres. Umysł, chcąc 
uniknąć napięcia, często stosuje blokadę, która ogranicza twoje zachowania do znanych wzorców; w 
ten  sposób  wyznacza  ci  kurs  prosto  ku  porażce  –  czyli  wbrew  wszystkiemu,  czego  naprawdę 
pragniesz. 

Możesz uporać się z takim problemem za pomocą dwuetapowej metody: 

1. Powinieneś poznać zasady określania dążeń do sukcesu. 
2. Musisz nauczyć się przekonywać swą wewnętrzną świadomość, że realizowanie tych dążeń jest 
korzystne. 

Przechytrzanie wewnętrznej świadomości  

W  celu  poszerzenia  strefy  komfortu  ograniczającej  twoją  zdolność  wyznaczania  celów,  musisz 

zastosować  inergizację  holograficzną,  by  stworzyć  realistyczne  doświadczenie,  musisz  przechytrzyć 
umysł tak, by był przekonany, że wszystko Już się wydarzyło – że zrealizowałeś swój zamiar. 

Gdy  umysł  zaakceptuje  wyobrażone  dążenie  oraz  stworzone  doświadczenie  jako  spełnioną 

rzeczywistość,  wówczas  wszystkie  umiejętności  twojego  mózgu,  twojego  umysłu  i  twojego  ciała 
połączą się w harmonijną całość, by pomóc ci to wyimaginowane doświadczenie zrealizować. Umysł 
będzie chętnie uczestniczył w przywoływaniu danych i emocji, aby  dać ci “odpowiedni materiał" na 
sukces. 

Stwórz  realistyczne  doświadczenie  dla  każdego  z  twoich  celów,  planów  i  dążeń.  Wykorzystaj 

ruchy  gałek  ocznych,  by  pobudzić  do  działania  wszystkie  zmysły:  wzrok,  słuch,  węch,  smak,  dotyk 
oraz  emocje.  (Zob.  także  rozdział  “Inergizacja  holograficzna").  Zwróć  baczną  uwagę  na 
najdrobniejsze  szczegóły,  jak  choćby  dźwięki  w  tle,  tak  by  tworzone  doświadczenie  było  jak 
najbardziej  realistyczne.  Holograficzną  inergizacja  w  połączeniu  z  zasadami  określania  dążeń  do 
sukcesu przyspieszy twoją wędrówkę ku pomyślności we wszystkich dziedzinach twojego życia. 

Zasady określania dążeń do sukcesu  

Celem wyznaczenia miejsca, do którego dążysz, jest dokładne wyjaśnienie samemu sobie własnych 

przekonań i idei oraz ułożenie planu realizacji kolejnych pragnień. 

Omówimy  teraz  poszczególne  etapy  procesu  dążenia  do  sukcesu,  po  czym  podamy  instrukcje  do 

formularza, który pomoże ci ustalić Plan Akcji. Uczyń swoje dążenie do sukcesu sposobem na życie – 
nieustającym  procesem  rozwoju  i  wzrostu,  który  da  ci  powodzenie,  o  jakim  marzysz.  Główna  i 
najważniejsza  idea  jest  następująca:  wykształcić  w  sobie  nawyk  formułowania  własnych  dążeń, 
pracować nad ich zrealizowaniem i świętować każdy triumf. Zawsze pamiętaj o tym, by pogratulować 
sobie zwycięstwa. Dzięki temu wyznaczanie nowych celów i ich osiąganie będzie coraz łatwiejsze. 

Etap pierwszy: Sporządź listę dążeń do sukcesu. 

Na  razie,  bez  zastanawiania  się,  na  ile  praktyczne  są  twoje  pragnienia,  zapisz  je  na  kartce.  Bądź 

przy tym jak najbardziej spontaniczny, twórczy i nie kieruj się żadnymi ograniczeniami. Później, gdy 
przystąpisz  do  układania  planu  działań,  zdecydujesz,  czy  określony  cel  wart  jest  wysiłku,  czy  jest 
tylko bańką mydlaną. 

Weź  kartkę  papieru  i  podziel  ją  na  trzy  kolumny.  Wypisz  cele  w  kolumnie  marzeń.  Napisz,  co 

chcesz mieć, co chciałbyś osiągnąć, kim chciałbyś być. Wymień wszystko, od najdzikszych marzeń do 
skromnych życzeń. 

Masz już długą listę pragnień, nadziei, marzeń, dążeń. Jeśli kierowałbyś wszystkie swoje życiowe 

wysiłki tylko i wyłącznie ku zrealizowaniu zawartości tej listy, prawdopodobnie mógłbyś to wszystko 
osiągnąć. Jednak istnieje wiele rzeczy nieosiągalnych bądź też możliwych do osiągnięcia, ale za cenę 
konfliktu wobec innych dążeń, co spowolni twoją podróż do sukcesu. 

UWAGA: Po obu stronach listy pragnień znajdują się dwie wąskie kolumny; po stronie lewej jest 

kolumna do umieszczenia chorągiewek ostrzegawczych, po prawej zaś do oznaczania dążeń objętych 
priorytetem 

Etap drugi: Wstaw chorągiewki ostrzegawcze. 

Istnieje wiele zasad, które pomagają decydować, czy mamy zachować na liście poszczególne 

dążenia, czy trzeba je odrzucić. Oto cztery najważniejsze symbole chorągiewek ostrzegawczych: 
1. Niemożliwe do osiągnięcia – x 
2. Konflikt interesów – o 
3. Poza czasem i/lub przestrzenią – * 
4. Wymaga więcej ćwiczeń lub wiedzy – + 

Niemożliwe  do  osiągnięcia.  Przejrzyj  teraz  swoją  listę  i  wstaw  symbol  "x"  przed  każdym 

dążeniem, które uznasz za niemożliwe do spełnienia. W ten sposób wyeliminujesz wszystkie dążenia, 
które na razie w ogóle nie wchodzą w rachubę. 

DĄŻENIE DO SUKCESU FORMULARZ WYTYCZANIA CELÓW 

WYMARZONE CELE 

OD TYGODNIA DO 

JEDNEGO MIESIĄCA 

OD SZEŚCIU MIESIĘCY 

DO JEDNEGO ROKU 

  

   

  

  

OD JEDNEGO DO 

SZEŚCIU MIESIĘCY 

OD JEDNEGO ROKU 

DO PIĘCIU LAT 

  

  

  

  

  

  

  

Na  przykład:  spacer  po  księżycu.  Chociaż  takie  marzenie  jest  całkiem  realistyczne  –  jeśli  masz 

obecnie około 55 lat – to jednak niemożliwe, byś dopiął takiego celu. Ale pamiętaj, że jeśli naprawdę 
czegoś pragniesz, jest całkiem prawdopodobne, że zlekceważysz postawienie symbolu “niemożności". 

Konflikt  interesów.  Ponownie  przejrzyj  listę  i  wstaw  symbol  “o"  przed  każdym  dążeniem,  które 

twoim zdaniem znajdzie się w konflikcie z innym. W ten sposób wyeliminujesz dążenia sprzeczne z 
innymi dążeniami lub sytuacjami. 

Na przykład: masz szczęśliwą rodzinę i mieszkacie na Florydzie, a twoim marzeniem jest otwarcie 

interesu na Alasce. Rodzina prawdopodobnie będzie starała się blokować wszystkie ruchy zmierzające 
do przeprowadzki na mroźną Alaskę. Pamięta), że jeśli jest to cel, który naprawdę pragniesz osiągnąć, 
przeoczysz symbol “konfliktu interesów". 

Poza czasem i/lub przestrzenią. Znów zrewiduj swoją listę, wstawiając symbol “*" wszędzie tam, 

gdzie  dążenie  dotyczy  innej  strefy  czasowej  lub  przestrzennej.  Odrzucisz  tym  sposobem  wszelkie 
dążenia wykluczone przez czas i miejsce, w którym żyjesz. 

Na  przykład:  posiadać  na  własność  całe  Stany  Zjednoczone.  Do  takiego  celu  można  było  dążyć 

trzysta  lat  temu,  ale  teraz  jest  to  marzenie  wychodzące  poza  czas  i  przestrzeń.  Ale  jeśli  tego  bardzo 
pragniesz, pamiętaj, że możesz przegapić przy nim symbol “*". 

Wymaga  więcej  ćwiczeń  lub  wiedzy.  Ostatni  raz  przejrzyj  listę,  wstawiając  symbol  “+"  przed 

każdym  dążeniem,  które  według  ciebie  wymagałoby  więcej  praktyki  bądź  zdobywania  wiedzy. 
Wyeliminujesz  każde  dążenie,  którego  realizacja  zabrałaby  ci  więcej  czasu,  niż  skłonny  jesteś  na  to 
poświęcić. 

Na  przykład:  zostać  chirurgiem  mózgu,  podczas  gdy  nie  ma  się  dyplomu  wyższej  szkoły 

medycznej. Czy chcesz przerwać swój dotychczasowy bieg życia, by wiele lat przeznaczyć na naukę, 
która  pomoże  ci  ziścić  owo  marzenie?  Pamiętaj,  że  jeśli  rzeczywiście  tego  pragniesz,  nie  wstawisz 
tutaj symbolu “+". 

Masz już zatem przed sobą znacznie skróconą listę dążeń do sukcesu. Następnym krokiem będzie 

ustalenie dla nich priorytetów i wyznaczenie ram czasowych. 

Etap trzeci: Ustal własne priorytety. 

Zrewiduj  listę  i  dla  każdego  dążenia  wyznacz  jego  priorytet.  W  wąskiej  kolumnie  po  prawej 

stronie, ponumeruj wszystkie dążenia według znaczenia, jakie mają dla ciebie. 

Ustalanie priorytetów ma charakter krytyczny, wymaga oceny, który cel jest najważniejszy i należy 

się  nim  natychmiast  zająć,  a  który  może  jeszcze  poczekać.  Takie  ustalenia  oparte  na  pragnieniach, 
życzeniach  lub  potrzebach,  zaoszczędzą  ci  czasu,  pieniędzy  i  nerwów,  ponieważ  niektóre  dążenia 
TRZEBA zostać spełnić PRZED innymi. 

Etap czwarty: Wyznacz ramy czasowe. 

Teraz poddaj klasyfikacji wszystkie dążenia, które pozostały na liście (tzn. nie zostały oznaczone 

żadnym symbolem), i podziel je na trzy kategorie: długo– , średnio– i krótkoterminowe. Zauważysz, 
że krótko– i średnioterminowe cele utrzymują cię na codziennie przemierzanej ścieżce, która prowadzi 
do  twojego  ostatecznego  celu  długoterminowego  –  do  celu  całego  twojego  życia.  One  to  warunkują 
wszystkie codzienne działania i w ten sposób przybliżają ci? do ostatecznego SUKCESU. 

Realizacja  krótkoterminowych  dążeń  wymaga  od  jednego  dnia  do  jednego  miesiąca. 

Średnioterminowe  cele  można  osiągnąć  w  czasie  od  jednego  do  sześciu  miesięcy. 
Realizacja długoterminowych dążeń trwa od sześciu miesięcy do jednego roku... a nawet całe życie. 

Etap piąty: Wyznacz kolejność dążeń do sukcesu. 

W  wąskiej  kolumnie,  umieszczonej  po  prawej  stronie  każdej  kolumny  czasu,  ponumeruj  swoje 

dążenia  w  kolejności,  która  wydaje  ci  się  najbardziej  odpowiednia.  Zastanów  się,  jakie  są  kolejne 
stopnie  –  który  cel  prowadzi  cię  do  następnego.  Czego  się  spodziewasz  po  pierwszym  osiągnięciu?' 
Jakie jest drugie...? Utwórz ze wszystkich dążeń drabin^ z kolejnymi szczeblami. 

Etap szósty: Rozwiń swój Plan Akcji 

Teraz,  gdy  już  wymieniłeś  wszystkie  swoje  dążenia  do  sukcesu  i  nadałeś  im  priorytety,  możesz 

rozpocząć układanie skutecznego Planu Akcji. 

Sformatowanie dążenia. Sformułuj dążenie do sukcesu w sposób pozytywny i bardzo szczegółowy. 

Definiowanie  celu  w  formie  najprostszej  i  najbardziej  wyrazistej  pozwoli  ci  na  dokładne  nazwanie 
własnych pragnień. Jasne określenie celu to pierwszy krok do sukcesu. 

Przeszkody.  Wymień  wszelkie  przeszkody,  jakie  mogą  stanąć  na  twej  drodze  do  celu,  takie  jak: 

brak  umiejętności,  zła  postawa  lub  nałogi,  ograniczające  cię  przekonania,  rodzina  i  przyjaciele, 
wewnętrzne  wątpliwości  itp.  Pierwszą  zasadą,  którą  się  musisz  kierować,  stawiając  czoło 
jakimkolwiek  wyzwaniom,  jest  dobre  rozpoznanie  problemu.  Gdy  już  pojmiesz  istotę  swych 
problemów – czyli przeszkód na twojej drodze, możesz zastanawiać się nad ich rozwiązaniem. 

Rozwiązania. Wejdź w stan relaksacji umysłu (w stan alfa) i wykorzystaj swoje zdolności twórcze i 

wyobraźnię  w  planowaniu  rozwiązań,  które  pozwolą  ci  pokonać  każdą  z  wymienionych  przeszkód. 
Poproś  członków  twojej  Rady  Umysłu  o  wskazówki  (zob.  ostatni  rozdział),  po  czym  zastosuj 
rozwiązania  na  poziomie  beta,  czyli  na  poziomie  świadomości  zewnętrznej.  Następnie  podejmij 
konieczne kroki, by marzenia stały się rzeczywistością. 

Przewidywana  data  realizacji  Gdy  dokonałeś  już  rozpoznania  problemów  i  znalazłeś  sposób  na 

przezwyciężenie  czekających  cię  trudności,  wyznacz  datę  osiągnięcia  celu.  Wyznacz  rozsądną  datę: 
bądź dla siebie wyrozumiały. Zapisz tę datę w formularzu Dążeń do Sukcesu. 

Ustalenie terminu zachęci cię do wyruszenia naprzód. Lepiej jest wyznaczyć ramy czasowe, a nie 

konkretny  termin.  Niechaj  owe  ramy  będą  elastyczne.  Jeśli  ustalisz  jedną  sztywną  datę,  możesz  się 
zniechęcić,  gdy  dążenie  do  celu  będzie  trwało  dłużej,  niż  zakładałeś.  Spodziewaj  się,  że  osiągniesz 
swój cel na czas, ale pozostań wystarczająco elastyczny, by dostosować ramy czasowe do możliwości. 

Korzyści  osobiste.  Wymień  wszystkie  zyski  i  osobiste  korzyści,  które  staną  się  twoim  udziałem, 

gdy osiągniesz cel. Jeśli twoim dążeniem jest pomaganie bliźnim, pomyśl o osobistej satysfakcji, jaką 
da  ci  tego  rodzaju  działalność!  Ola  każdego  dążenia  znajdź  takie  korzyści.  Wypisywanie 
przewidywanych  nagród  pomoże  ci  rozwinąć  automotywację  i  determinację,  konieczne  do 
podtrzymania entuzjazmu. Nie będziesz się wówczas ociągał i łatwiej utrzymasz kurs na sukces. 

Mechanizm  wyzwalający.  Wybierz  jakieś  kluczowe  słowo,  zwrot  lub  gest,  które  przypomną  ci  o 

twoim  dążeniu  do  sukcesu.  Wejdź  w  stan  alfa  i  zaprogramuj  je.  (Zob.  rozdział  “Mechanizm 
wyzwalający").  Wyzwalacze  pomogą  ci  w  nieustającej  autokorekcie  i  zawsze  będą  przypominać  o 
powziętym kierunku działania i myślenia. 

Zapis postępów. Nie zapominaj o okresowym sprawdzaniu postępów w dążeniu do wyznaczonego 

celu. Sprawdzaj też, czy nie zboczyłeś ze szlaku prowadzącego do realizacji marzeń i czy zbliżasz się 
do wyznaczonego terminu. Jeśli czasu jest mało, ponownie oceń swoje możliwości i dostosuj do nich 
ramy czasowe. Podziel drogę do celu na etapy tak, byś mógł łatwiej ogarnąć i ocenić swoje postępy. 
Gdy osiągniesz cel, zapisz datę. Świętuj swoje zwycięstwo! 

Etap siódmy: Przeglądaj zapis swoich sukcesów i święć triumfy. 

Zachowaj  wypełniony  formularz  Dążeń  do  Sukcesu  i  przeglądaj  go  zawsze,  gdy  potrzebujesz 

nowego  zastrzyku  [pewności  siebie  czy  dodatkowej  motywacji,  by  osiągać  kolejne  cele.  Po  każdym 
zwycięstwie  zapisuj  jego  datę.  I  oglądaj,  analizuj,  smakuj  swoje  sukcesy.  Będziesz  czuć  się 
WSPANIALE! Ciesz się i upajaj swymi osiągnięciami. 

Etap ósmy: Wyznacz NOWE dążenia do sukcesu. 

Jedna  z  pułapek,  w  którą  wpada  większość  osób,  polega  na  tym,  że  kiedy  osiągną  już  swój  cel, 

zadowolone  z  siebie  spoczywają  na  laurach.  Taki  stan  nazywamy  stagnacją!  Ziściło  się...  osiągnąłeś 
cel...  ogarnia  cię  lenistwo,  frustracja,  nuda...  i  pytasz  samego  siebie,  czy  tylko  tyle  życie  ma  ci  do 
zaoferowania. Aby zatem uniknąć dnia,  miesiąca czy roku zionącego pustką,  musisz szukać nowych 
dążeń,  zanim  jeszcze  poznasz  ostateczne  rezultaty  starych.  Pamiętaj,  nie  osiąganie  celów  jest 
najważniejsze,  ale  to,  czego  uczysz  się  po  drodze.  (W  rzeczywistości  większość  ludzi  czuje  spadek 
emocji w momencie, gdy marzenie się spełnia... strumień adrenaliny wysycha). 

Formularz dążeń do sukcesu  

Przerysuj  ten  formularz  na  kartkę  papieru  i  zawsze  noś  ją  przy  sobie,  tak  byś  codziennie  mógł 

sprawdzić stan twoich postępów. 

Sformułowanie dążenia 

.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
....................................................................................................  

Przeszkody 

.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
....................................................................................................  

Rozwiązania 

.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
....................................................................................................  

Przewidywany czas realizacji 

.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
....................................................................................................  

Korzyści osobiste 

.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
....................................................................................................  

Mechanizm wyzwalający 

.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
....................................................................................................  

Zapis postępów 

.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
.................................................................................................... 
....................................................................................................  

Data realizacji 

....................................................................................................  

PODSUMOWANIE 

Dążenie do sukcesu... 

Piękna sztuka wytyczania celów 

Podstawowym  warunkiem  sukcesu  jest  intensywne,  gorące  pragnienie  jego  osiągnięcia.  Bez 

pragnienia nie ma zaangażowania, a bez zaangażowania nie ma impulsu do działań! Możesz stworzyć 
takie zaangażowanie, takie pragnienie... i uczynić je pragnieniem gorącym, wypisując -szczegółowo – 
wszystko,  czego  pragniesz,  przeglądając  to  wielokrotnie,  koncentrując  się  na  tym  i  uwypuklając 
wszystkie  “chcę"  oraz  rozwijając  plan  działań,  twój  plan  bitewny  przeciwko  wszystkiemu,  co 
negatywne w twoim umyśle, przeciwko każdemu “nie umiem!" i “nie mogę!". 

Aby łatwiej wytyczać cele i je osiągać: 

1. Wypisz marzenia, których realizacji pragniesz najbardziej. 
2. Ustal dla nich priorytety. 
3. Wyznacz ramy czasowe (cele krótko– , średnio– i długoterminowe). 

Dla każdego dążenia ułóż skuteczny Plan Akcji: 

1. Napisz pozytywne sformułowanie celu. 
2. Wymień wszelkie przeszkody, które trzeba przezwyciężyć. 
3. Wskaż możliwe rozwiązania. 
4. Ustal przewidywany czas realizacji poszczególnych marzeń. 
5. Wypisz wszystkie spodziewane korzyści osobiste i nagrody, które sprawią ci radość. 
6. Wybierz wyzwalające zdanie, słowo lub gest. 
7. Zapisuj postępy w dążeniu do celu. 
8. Zanotuj rzeczywistą datę dotarcia do miejsca przeznaczenia. 
9. Gratuluj samemu sobie i upajaj się każdym zwycięstwem! 
10. Przeglądaj co jakiś czas zapis swoich sukcesów! 

Wejdź  w  stan  alfa  metodą  3-1  i  omów  każdy  poszczególny  cel  z  członkami  Rady  (zob.  ostatni 

rozdział), prosząc ich o wskazówki. Opuść poziom alfa, odliczając od 1 do 5. 

Codziennie  wchodź  w  stan  alfa  i  stwarzaj  realistyczne  doświadczenie  zawierające  odczucia 

wzrokowe, dźwiękowe, smakowe, węchowe, dotykowe i emocjonalne. Inergizuj holograficznie każde 
dążenie  do  sukcesu,  wprowadzając  do  obrazu  akcję,  barwę  i  perspektywę.  Utrzymuj  ten  ruchomy 
obraz  myślowy  przy  życiu  i  codziennie  dodawaj  do  niego  nowe  wrażenia  zmysłowe.  Opuszczaj 
poziom alfa metodą odliczania od 1 do 5. 

Podczas tej codziennej pracy-zabawy podejmuj konieczne działania (na poziomie beta) i zmierzaj 

do każdego z wyznaczonych celów. Bądź elastyczny w ustalaniu ram czasowych. Dobrej zabawy!!! 

8. ORGANIZACJA CZASU ALFA 

Człowiek,  który  pragnie  odnosić  sukcesy,  musi  mądrze  organizować  swój  czas  prywatny  i 

zawodowy.  To  nieprawda,  że  każdy  z  nas  dysponuje  tą  samą  liczbą  godzin  dziennie!  Ci,  którzy 
korzystają z “czasu alfa", mają tę przewagę nad innymi,  że ich świadomością wewnętrzną nie rządzi 
ogólnie przyjęty czas wyznaczany cykaniem zegara, lecz dzięki zastosowaniu niżej opisanych technik 
mogą gromadzić, przywoływać i analizować informacje z mniejszym wysiłkiem i w krótszym czasie. 

Technika wprowadzania alfamatyku  

Przez  lata  ludzie  stosowali  metodę  wielokrotnego  powtarzania  tzw.  afirmacji,  próbując  w  ten 

sposób odegnać od siebie negatywne  myśli i zbliżyć się do upragnionego celu. Afirmacje pisano lub 
wygłaszano,  z  różnym  rezultatem.  Ciągłe  wypisywanie  pozytywnych  twierdzeń  pozwalało 
wprowadzić  informację  do  głębszych  poziomów  świadomości,  ale  najczęściej  nie  na  tyle  głębokich, 
by mogły wywołać skutek natychmiastowy i trwały. 

Ludzie odpowiednio posługujący się czasem alfa mogą z łatwością zwiększyć swoją skuteczność, 

wprowadzając  do  mózgu  afirmacje  lub  pozytywny  program  za  każdym  razem,  gdy  znajdą  się  na 
poziomie relaksacji umysłu. Zapisywanie pozytywnego programu – my nazwaliśmy go alfamatykiem 
–  w  stanie  relaksacji  może  łatwo  i  szybko  zmienić  twoje  codzienne  życie.  Dzieje  się tak  dlatego,  że 
docierasz  wprost  do  samego  źródła  –  do  swej  wewnętrznej  świadomości,  która  rządzi  wszystkimi 
twoimi poczynaniami. 

DEFINICJA: Alfamatyk Jest to zdanie twierdzące o treści pozytywnej, które – wypowiedziane w 

myślach  lub  na  glos  W  stanie  alfa  –  pomaga  wyzwolić  pozytywną  reakcję  w  twym  zachowaniu, 
postawie  lub  samopoczuciu,  stając  się  tym  samym  automatyczną  reakcją  twej  świadomości 
wewnętrznej. 

Alfamatyki  mogą  przeprogramować  lub  zastąpić  negatywne,  samowyniszczające  przekonania, 

które  trzymają  twój  umysł  w  granicach  strefy  komfortu.  Musisz  zmienić  siebie  –  powtarzając 
alfamatyki  każdego  dnia  –  przestać  wątpić  we  własne  siły  i  sprawić,  by  owe  zmiany  były  trwałe. 
Podczas Inergizacji holograficznej treść alfamatyków możesz wypowiadać w myślach lub na głos albo 

też  wyobrażaj  sobie,  że  piszesz  słowa  na  tablicy  lub  na  kartce  papieru.  Można  także  .ułożyć  z  tych 
słów piosenkę i śpiewać ją na ulubioną melodię lub wystukiwać w stanie alfa. 

Elementy alfamatyku  

Podczas  formułowania  swych  osobistych  alfamatyków  pamiętaj,  by  były  one  krótkie,  treściwe  i 

odwoływały się do twoich emocji; możesz je poddać inergizacji holograficznej. 

1.  Zawsze  formułuj  treść  alfamatyku  w  czasie  teraźniejszym.  Dopóki  postrzegasz  go  w 

teraźniejszości, dopóty jest on zapisywany  w  mózgu i umyśle jako przeszły... a zatem tak, jakby już 
się wydarzył. Zawsze, gdy wypowiadasz go w stanie alfa, przekonujesz umysł, że tak właśnie jest. 

2.  Niechaj  treść  będzie  pozytywna  i  wsparta  silnym  przekonaniem;  oświadczaj,  że  to,  o  czym 

mówisz, dzieje się w rzeczywistości. 

3.  Używaj  zaimka  “ja",  gdy  wygłaszasz  alfamatyk  do  samego  siebie.  Niechaj  treść  ma  charakter 

osobisty, tak jakbyś rozmawiał ze swoim Wyższym Ja. 

Jose  Silva  powiada:  “Pisząc  afirmacje  czy  wymieniając  upragnione  cele,  zapisuj  kolejno 

oświadczania, zaczynające się tak: »Ja będę... Ja właśnie będę... Ja już niebawem będę... Teraz jestem 
tym  a  tym«.  Ustalasz  w  ten  sposób  punkty  odniesienia  i  stopniowo  posuwasz  się  do  przodu:  »Chcę 
być... będę... zaczynam być... jestem*. Na poziomie alfa, w wymiarze subiektywnym (wewnętrznym), 
odniosłeś już sukces. Dodaj do tego jeszcze Pragnienie, Wiarę i Oczekiwanie, by osiągnąć go również 
w rzeczywistości. Przerwij teraz słowne programowanie i zwróć się do intencji emocjonalnej, gdyż to 
przede wszystkim ona pobudza Wyższe Ja, by wprowadziło i utrwaliło zmiany w twoim umysłowym 
wizerunku". 

Doskonałym przykładem celu, który warto osiągnąć, może być nauka szybkiego czytania. W ciągu 

jednego dnia możesz zwiększyć tempo czytania, rozumienia i przyswajania tekstu. Treść alfamatyku 
szybkiego czytania może wyglądać następująco: 

Każdego dnia czytam coraz szybciej i rozumiem więcej. 

W  trakcie  powolnego  wypowiadania  alfamatyku,  trzykrotnie  w  stanie  alfa,  stosuj  technikę 

inergizacji holograficznej w celu ukształtowania realistycznego doświadczenia. Wyobraź sobie siebie 
czytającego szybciej i rozumiejącego więcej. Następnie, już po opuszczeniu poziomu alfa, gdy zdarzy 
ci  się  okazja  przeczytania  jakiegoś  tekstu  (na  poziomie  beta),  przymierz  się  do  szybszego  czytania. 
Przebiegaj  wzrokiem  kolejne  linijki,  opuszczając  co  krótsze  słowa,  mogące  zwolnić  tempo  czytania. 
Mówiąc  prościej,  skłoń  samego  siebie  do  szybszego  czytania.  Zdziwisz  się,  jak  prędko  i  łatwo  ci  to 
przyjdzie. Nie tylko będziesz szybciej czytał, ale i więcej rozumiał. 

PAMIĘTAJ, by wszystkie twoje alfamatyki były pozytywne – wymieniaj czynności, zachowania i 

postawy,  jakich  pragniesz,  a  nie  te,  których  nie  chcesz.  Unikaj  “czerwonych  chorągiewek 
ostrzegawczych", jakimi są słowa: “przestań, żaden, nie chcę, nie". 

Zdanie negatywne: “Przestaję siebie krytykować". 

Zdanie pozytywne: “Wybaczam sobie i akceptuję siebie". 

Dzięki stosowaniu techniki wprowadzania alfamatyku,  możesz zmienić dowolną dziedzinę swego 

życia.  Sformułuj  listę  osobistych  alfamatyków  dotyczących  wszystkich  zmian,  jakie  chcesz 
wprowadzić  w  swoim  życiu.  (Pełny  zestaw  dziewięciu  alfamatyków  służących  zapewnieniu 
równowagi życiowej znajduje się w “Dodatku"). 

Stwórz “Mistrzowski Plan Działania" 
(na jeden dzień lub dla jednego wydarzenia)  

Stosując  niżej  opisaną  procedurę,  obniżysz  poziom  stresu,  zdobędziesz  więcej  pewności,  zyskasz 

kontrolę  nad  sytuacją  i  mniej  czasu  będziesz  poświęcać  na  podejmowanie  decyzji.  Wcześniejsze 
programowanie  umysłowe,  zanim  'jeszcze  jakieś  wydarzenie  nastąpi,  pozwoli  ci  dostrzec  wszystkie 
ewentualne  trudności  i  ich  uniknąć.  Wzmocni  to  również  twoją  ufność  we  własne  siły  i  zdolność 
panowania nad sobą. 

Program poranny  

Z  pewnością  nigdy  nie  wyszedłbyś  z  domu  nie  ubrany.  Z  tego  samego  względu  nie  powinieneś 

rano wychodzić nie ubrany w sensie psychicznym. 

Każdego ranka, po obudzeniu, wejdź w stan alfa za pomocą metody 3-1. 

W stanie alfa dokonaj przeglądu rozwiązań lub pomysłów, które otrzymałeś w nocy w formie snów 

lub  wizji.  :Możesz  założyć  “Sennik",  w  którym  będziesz  zapisywać  swoje  sny  ze  wszystkimi 
szczegółami. Następnie zastanów się, jaki jest związek owych informacji z całym “Planem Działania" 
– czy sny zawierają odpowiedzi na problemy dnia •powszedniego. 

Ubierz  swój  umysł  do  pracy  –  przygotuj  go  zawczasu  do  dziennych  obowiązków.  Przejrzyj  w 

myślach  wszystkie  umówione  spotkania  i  decyzje,  które  w  tym  dniu  będzie  należało  podjąć. 
Skoncentruj  się  na  zadaniach,  które  mogą  okazać  się  trudne.  Zastosuj  inergizację  holograficzną,  by 
stworzyć  obraz  realistycznego  doświadczenia  sytuacji  ji  spotkań,  do  jakich  dojdzie  tego  dnia  – 
przedstaw sobie [pozytywne wyniki wszystkich działań. 

Te  zadania,  które  mogą  stanowić  dla  ciebie  wyzwanie,  trzeba  przewidzieć  w  najdrobniejszych 

szczegółach,  zupełnie  tak,  jakbyś  miał  pisać  scenariusz.  Po  pierwsze,  zdecyduj,  jakiego  pragniesz 
rezultatu.  Wyobraź  sobie,  że  uczestniczysz  w  tym  spotkaniu,  i  zastanów  się,  jakie  tematy  mogą  być 
poruszane  w  rozmowie.  Gdy  ustalisz  wynik  dyskusji,  zapisz  wszystkie  dialogi,  tworząc  dokładny 
scenariusz.  Zaplanuj  każde  pytanie  i  każdą  odpowiedź,  zawsze  mając  na  myśli  upragniony  wynik 
rozmowy. 

Stosując  alfamatyk  samodoskonalenia,  powoli  powtórz  trzy  razy  jego  treść  przy  jednoczesnym 

przeprowadzaniu inergizacji holograficznej. Wizualizuj ze szczegółami trójwymiarowy obraz sukcesu. 
Następnie, odliczając od 1 do 5, opuść poziom relaksacji. 

Program popołudniowy  

Rozłóż sobie zajęcia w ten sposób, byś po lunchu, nim przystąpisz do dalszych obowiązków, miał 

czas na wejście w stan alfa. Pięć minut – to dobrze, dziesięć minut – bardzo dobrze, piętnaście minut 
w stanie relaksacji – to doskonale. 

Wejdź  w  stan  alfa  za  pomocą  metody  3-1.  Następnie  dokonaj  analizy  tej  części  dnia,  która  już 

minęła.  Zastanów  się  nad  wydarzeniami  poranka.  Jak  upłynął?  Czy  są  jakieś  sprawy,  które  mogłeś 
załatwić inaczej? 

Jeśli  tak,  odtwórz  w  myślach  wydarzenie  i  zmień  scenariusz.  Odegraj  scenę  tak,  jak  chciałbyś  ją 

widzieć w rzeczywistości. Stwórz realistyczne doświadczenie owej sceny. Ostatnie wrażenie powinno 
przedstawiać obraz wykończony i nie wymagający poprawek, abyś w przyszłości, będąc w podobnej 
sytuacji,  miał  już  gotową,  prawidłową  odpowiedź,  dostępną  w  katalogu  z  pozytywnymi  danymi. 
Dzięki  temu  wspomnienie  sukcesu  będzie  przechowywane  w  neuronach  twojego  mózgu.  (Pamiętaj, 
mózg jest twoim komputerem!). 

Teraz  spróbuj  przewidzieć  treść  reszty  dnia.  Przedstaw  sobie  poszczególne  spotkania  jako 

korzystne dla każdej ze stron. 

Zastosuj  taki  sam  alfamatyk  samodoskonalenia  albo  jakiś  inny.  Aby  uzyskać  lepsze  rezultaty, 

powtórz go trzy razy podczas inergizacji holograficznej. 

Wyjdź ze stanu alfa, odliczając od 1 do 5. 

Program wieczorny  

Wieczorem,  przed  udaniem  się  na  spoczynek,  rozbierz  swój  umysł,  przeglądając  treść  całego 

minionego dnia. 

Nikt normalny nie idzie spać w ubraniu. Mało kto pamięta, by rozebrać umysł. Jeśli chcesz  mieć 

spokojny, odprężający sen, musisz rozebrać umysł, zdjąć z niego wszystkie troski i kłopoty. 

Leżąc w łóżku lub siedząc w fotelu, wejdź w stan alfa za pomocą metody 3-1. 

Przeanalizuj  cały  dzień.  Jeszcze  raz  przyjrzyj  się  sprawom,  które  można  było  załatwić  lepiej. 

Sporządź  w  umyśle  scenariusz,  realistyczne  doświadczenie,  które  przedstawia  pożądany  przebieg 

wydarzenia.  Wspomnienie  nowego  scenariusza  zostanie  zachowane  w  katalogu  z  plikami 
pozytywnymi, byś w przyszłości mógł się do niego odwołać. 

Wprowadź  do  umysłu  alfamatyk  samodoskonalenia,  powoli  powtarzając  go  trzy  razy  przy 

jednoczesnym stosowaniu inergizacji holograficznej. 

Niechaj doświadczenie realistyczne obejmuje wszystko, czego pragniesz na przyszłość, wszystkie 

cele,  jakie  chciałbyś  osiągnąć.  Pamiętaj  o  stworzeniu  nadzwyczaj  dokładnych  obrazów;  korzystaj  z 
wrażeń wzrokowych, słuchowych, węchowych, dotykowych, smakowych i emocjonalnych. 

Ułóż plan pomysłów czy rozwiązań problemów, by przyszły do ciebie podczas snu. 

Tym  razem nie  ma potrzeby  wychodzenia ze stanu alfa, ponieważ jest czas snu. Jeśli dokonujesz 

programowania, leżąc w łóżku, po prostu stopniowo pogrążaj się we śnie. . Wchodząc w stan alfa trzy 
razy  dziennie,  stwierdzisz  po  jakimś  czasie,  iż  dni  mijają  ci  gładko  i  bez  komplikacji,  że  Jesteś 
bardziej  wydajny  i  sypiasz  lepiej,  budzisz  się  wypoczęty  i  wstajesz  z  nową  energią  do  pracy.  Czas 
zainwestowany  w  programowanie  owocuje  większą  pewnością  siebie,  większą  liczbą  twórczych 
pomysłów  i  umiejętnością  psychicznej  organizacji.  Rób  więc  to  codziennie,  a  staniesz  się 
“menedżerem czasu alfa". 

Jeśli zdarzy ci się zasnąć w stanie alfa, nie przejmuj się. To normalne u początkujących. Wyrobiłeś 

w sobie nawyk zasypiania, gdy przez dłuższy czas masz zamknięte oczy. Teraz, za pomocą ćwiczeń, 
powinieneś uczyć się panowania nad swoimi procesami myślowymi i pozostawać w stanie czuwania, 
kiedy masz zamknięte oczy. W ten sposób zarówno twój umysł, jak i ciało wiele zyskają, zdobędziesz 
wszystko, czego pragniesz. 

Jeśli będąc w stanie alfa, masz skłonność do zasypiania, postaraj się, by było ci trochę niewygodnie 

– usiądź na książce lub na twardym krześle albo tylko na brzegu krzesła. Nie wchodź na poziom alfa, 
leżąc  w  łóżku.  Dopiero  po  otwarciu  oczu,  po  zakończeniu  programowania  idź  spać.  Jeden  z 
praktykujących  chodził  przez cały  czas  programowania,  trzymając  nad  głową  szklankę  z  wodą.  Gdy 
zaczynał zasypiać, opuszczał rękę i woda wylewała mu się na głowę! Po czymś takim nie zdarzyło się, 
by  zasnął  w  stanie  alfa;  była  to  kuracja  wstrząsowa  dla  jego  umysłu,  dzięki  której  umysł  został 
zmuszony do współpracy! 

Dynamiczne narzędzie organizacyjne 
Notatka w punktach  

Opisana  tutaj  czynność,  niemal  mechaniczna,  daje  wspaniałe  wyniki  dzięki  swej  prostocie. 

Sprawia, że czujesz się pewnie w obcowaniu z ludźmi. Wypróbuj ją od razu, aby znacznie zwiększyć 
siłę swego wpływu na kontakty osobiste i zawodowe. 

Zanim z kimkolwiek się spotkasz, zanotuj w punktach, co chcesz powiedzieć i jak to powiesz. 

To  brzmi  tak  prosto,  i  takie  jest  w  rzeczywistości!  Jednakże  niewiele  osób  znajduje  czas,  by 

wyjaśnić sobie własne myśli. Fantastyczne efekty “techniki notatki w punktach", wielce ich zadziwią. 

Notatka w punktach dla pracowników  

Notatka  w  punktach  potrafi  czynić  cuda.  Wypróbuj  ją  na  szefie.  Większość  przełożonych  ma  w 

pracy  tak  wiele  spraw  do  załatwienia,  że  bywa  niecierpliwa  w  stosunku  do  pracowników,  którzy 
przychodzą do ich gabinetu dla omówienia różnych kwestii. 

Kiedy następnym razem  będziesz wybierał się do szefa, wejdź przedtem w stan alfa, odpręż się i 

przeanalizuj  sytuację.  Zastanów  się,  co  trzeba  przedyskutować,  i  zanotuj  to  w  myślach,  punkt  po 
punkcie.  Przedstaw  sobie  plan  rozmowy  z  szefem;  jak  powinna  ona  przebiegać.  Przejdź  przez 
realistyczne doświadczenie, po czym otwórz oczy fizycznie zrób notatkę, którą wcześniej opracowałeś 
w myślach. 

Z  notatką  w  ręku  wejdź  do  gabinetu  szefa,  wręcz  mu  kartkę  ze  staranną  notatką  w  punktach  i 

powiedz: “Miałbym (tu wymień liczbę) spraw do omówienia, kiedy znajdzie pan dla mnie czas". To 
działa jak magia. Niektórzy nasi słuchacze mówili, że ich szef rzeczywiście wypowiadał dokładnie te 
słowa,  które  wcześniej  zaplanowali  sobie  w  wyobraźni  I  (Przypomina  się  powiedzenie  o  wkładaniu 
słów w czyjeś usta!) 

Każdy szef, bez względu na to, jak jest zapracowany, spróbuje poświęcić ci trochę czasu, widząc, 

że przemyślałeś i opracowałeś jakiś problem tak dokładnie że można już podjąć konkretne działania. 

Większość  pracowników  idzie  do  szefa  po  pomoc  bez  żadnych  propozycji  i  własnych  sugestii, 

nawet  bez  jasno  sprecyzowanych  pytań.  Po  prostu  wpadają  do  gabinetu  i  rzucają  temat:  “Trzeba 
wysłać odpowiedź na ten list. Zastanawiałem się właśnie, co im napisać". 

“Notatka  w  punktach"  świadczy  o  tym,  że  panujesz  nad  sytuacją.  Najważniejsze  jest  to,  że 

proponujesz  szefowi  coś  konkretnego,  co  pozostaje  mu  tylko  ocenić.  Podejmujesz  działania,  dzięki 
czemu  wzrasta  twoja  skuteczność.  Szef  zaczyna,  cię  wyróżniać  spośród  reszty  pracowników  i  jesteś 
mile widziany w jego gabinecie. Ta metoda przyniosła wiele awansów i korzyści jej użytkownikom. 

Notatka w punktach dla profesjonalistów  

Jako  profesjonalista,  zawsze  powinieneś  mieć  gotową  notatkę  przed  każdą  próbą  zawarcia 

transakcji przez telefon. Nigdy nie wykręcaj numeru, zanim nie napiszesz w punktach, o czym  masz 
mówić.  Czy  jest  to  rozmowa  służbowa,  czy  prośba  o  poprawienie  faktury,  czy  nawet  rozmowa 
osobista – najpierw uporządkuj myśli. 

Zapisanie twych myśli po wyjściu ze stanu alfa jest umysłowym podsumowaniem celów, jakim ma 

służyć  planowana  rozmowa.  Gdy  widzisz  przed  sobą  sporządzoną  wcześniej  notatkę,  zmienisz 
podejście do całej sprawy. 

Jesteś  dobrze  zorganizowany  i  wiesz  o  tym;  druga  osoba  słyszy,  że  mówisz  rzeczowo,  i  przez  to 

Jest bardziej chętna do rozmowy. A ile zaoszczędzisz czasu, wydatków i kłopotów, jeśli nie będziesz 
musiał dzwonić powtórnie, by omówić sprawy, o których mogłeś zapomnieć! 

Poprawa jakości korespondencji  

Stosuj  metodę “notatki w punktach" przed napisaniem listu służbowego lub osobistego. Wejdź w 

stan alfa i w myślach przedstaw sobie listę zagadnień, jakie ma zawierać list. Następnie ułóż w myśli 
cały tekst – wyobraź sobie, że siedzisz przy biurku, komputerze lub maszynie do pisania i sam piszesz 
albo też dyktujesz list swojej sekretarce. 

Teraz wyjdź z poziomu alfa i naprawdę, czyli fizycznie, podyktuj, napisz ręcznie lub na maszynie 

list, który skomponowałeś w myślach. 

Podejmowanie decyzji przy użyciu “notatki w punktach"  

Opisana metoda stanowi kapitalną pomoc przy podejmowaniu decyzji... iść czy zostać... wybrać to 

czy tamto. Stosuj ją nawet wtedy, gdy wybór zarówno jednej, jak i drugiej możliwości jest słuszny – 
uda  ci  się  wybrać  tę  BARDZIEJ  korzystną  dla  rozmaitych  życiowych  celów.  (Najlepiej  stosuj  ją 
codziennie). 

Etap  pierwszy:  Nazwy  problem.  Musisz  sięgnąć  do  korzeni  problemu.  Aby  uzyskać  ilość 

informacji wystarczającą do określenia jego istoty, powinieneś zgromadzić wszystkie ważniejsze dane 
oraz zapisać je w formie notatki. Zastanów się, jakiego rodzaju informacje – w postaci faktów, opinii, 
postaw itp. – będą ci potrzebne do zrozumienia wszystkich aspektów problemu lub zaistniałej sytuacji. 

Informacje  powinny  –  na  ile  to  możliwe  –  pochodzić  z  pierwszej  ręki.  Fakty,  bez  względu  na 

intencje ludzi, często są przeinaczane lub wręcz przemilczane. Staraj się upewnić co do prawdziwości 
informacji, sięgając do kilku ich źródeł. Zapisz dane o źródłach informacji jako kolejny punkt swojej 
notatki. 

Czasami wydaje się, że mamy do czynienia z jednym problemem, podczas gdy naprawdę składa się 

on  z  kilku  mniejszych.  Być  może  każdy  z  nich  trzeba  rozwiązywać  osobno,  pilnując  jednak,  by 
poszczególne rozwiązania wzajemnie się uzupełniały. 

Etap  drugi:  Wymień  wszystkie  możliwe  rozwiązania.  Wypisz  jak  najzwięźlej  wszystkie 

ewentualne rozwiązania na kartce z notatką. (Wymień także pomysły innych, nie tylko  własne – tak 
jakbyś zaczerpnął je od członków Umysłowego Zespołu Doradczego podczas narady – zob. rozdział 
“Twórcze rozwiązywanie problemów (...) z zespołem doradczym alfa". 

Etap trzeci: Zrób wykaz konsekwencji płynących z zastosowania każdego z rozwiązań. Dla każdej 

planowanej akcji musisz przewidzieć ewentualną reakcję. Bądź konkretny, bądź ścisły, bądź uczciwy. 
Zanotuj wszystkie koszty i zmiany konieczne do wprowadzenia idei w czyn. 

Etap czwarty: Przyjmij wybrane rozwiązanie i zastosuj je. Jeśli już zdecydowałeś się na określony 

plan  działania,  zacznij  go  realizować.  Zwróć  baczną  uwagę  na  szczegóły  działań  i  regularnie 
sprawdzaj swoje postępy, by mieć pewność, że wszystko odbywa się zgodnie z planem. 

Na  początku  możesz  odnieść  wrażenie,  że  podążanie  tymi  czterema  etapami  może  spowolnić 

proces  podejmowania  decyzji,  ale  z  czasem  technika  “notowania  w  punktach"  stanie  się  w  dużym 
stopniu  automatyczna,  a  ty  zwiększysz  skuteczność  działania  i  umiejętność  rozwiązywania 
problemów.  Interesy  będą  ci  szły  jak  nigdy  i  osiągniesz  lepsze  zyski.  Również  życie  osobiste  da  ci 
wiele satysfakcji i jeszcze wzmocnisz wiarę we własne siły. 

Praktyka  

Kiedy  metodę  “notatki  w  punktach"  zaczniesz  wprowadzać  w  czyn,  okaże  się,  że  jest  ona 

przydatna  w  wielu  rozmaitych  sytuacjach.  Stosuj  ją  przez  dziesięć  dni.  Dzięki  temu  szybko  zyskasz 
poczucie  pewności  siebie,  doznasz  przypływu  energii  i  będziesz  umiał  kształtować  swoje  relacje  z 
innymi ludźmi. 

Pięć wskazówek dotyczących programu “notatki w punktach": 

1. Miej zawsze pod ręką kilka karteczek, najlepiej po jednej na każdą rozmowę telefoniczną, oraz 

kilka większych arkuszy na biurku i kilka przy ulubionym fotelu. 

2. W nagłówku na kartce wypisz główny cel, jakiemu ma służyć kontakt z drugą osobą. 

3.  Wejdź  w  stan  alfa  i  w  myślach  jeszcze  raz  szybko  wylicz  wszystkie  punkty  notatki,  zanim 

podniesiesz słuchawkę. Być może przyjdą ci wówczas do głowy jakieś dodatkowe punkty. Dopisz je, 
gdy tylko opuścisz poziom relaksacji. 

4.  Nawiąż  kontakt  z  drugim  człowiekiem  i  podążaj  w  swym  działaniu  za  treścią  sporządzonej 

notatki. Może ci się wydawać,  że zapamiętałeś wszystkie punkty;  mimo to powracaj do swojej listy, 
ponieważ to właśnie jej obraz będzie wywierać wpływ na treść prowadzonej rozmowy. 

A oto lista sytuacji, w których program “notatki w punktach" jest najbardziej przydatny: 

1. Przeprowadzanie lub udzielanie wywiadu. 
2. Kupno domu, łodzi, samochodu lub polisy ubezpieczeniowej. 
3. Rozmowa z wychowawcą twego dziecka. 
4. Próba uzyskania pożyczki bankowej. 
5. Zlecanie komuś wykonania robót w twoim domu. 
6. Spotkanie z lekarzem lub dentystą. 
7. Ważna rozmowa telefoniczna. 
8. Rozmowa kwalifikacyjna, przyjmowanie nowego pracownika i ocena jego umiejętności. 
9. Prowadzenie zebrania. 
10. Sprzedaż towarów lub pomysłów. 
11. Oddawanie samochodu do naprawy. 
12. Ważna rozmowa rodzinna. 
13. Organizowanie zbiórki pieniędzy, świątecznego przyjęcia lub seminarium. 
14. Pisanie różnego rodzaju listów i podań. 
15. Konsultacja z szefem. 

Korzystając  z  techniki  "notatki  w  punktach"  –  staraj  się  być  coraz  lepszy.  Zyskasz  sobie 

poważanie, każdy wysłucha Cię z uwagą i wykaże chęć współpracy. 

PODSUMOWANIE 

Organizacja czasu alfa 

Zostań  “menedżerem  czasu  alfa".  Trzy  razy  dziennie  rób  bobie  “przerwę  umysłową";  naucz  się 

znajdować  czas  dla  siebie  –  nawet  gdybyś  miał  wpisać  go  do  terminarza!  Odprężenie  się  i 
przemyślenie  spraw  na  poziomie  alfa  zaoszczędzi  Ci  czasu  w  przyszłości,  ponieważ  z  chwilą  gdy 

nastroisz swój Umysł na poziom świadomości wewnętrznej, będziesz popełniał o wiele mniej błędów. 
W sferze umysłu nie ma bariery czasu i przestrzeni (możesz  myśleć o okresie sprzed dziesięciu lat i 
będzie ci się wydawało, że wszystko zdarzyło się wczoraj), dlatego też przy podejmowaniu decyzji i 
rozkazywaniu  problemów  potrafisz  ogarnąć  większy  zakres  [problemów.  A  zatem  poczyń 
odpowiednie  kroki,  by  –  bez  wątpienia  we  własne  siły  i  frustracji  czającej  się  u  drzwi  –  osiągać 
wytyczone cele. 

Przykładowe zastosowanie “notatki w punktach" do rozwiązania konkretnego problemu  

Pan Shields, kontroler w dziale spedycyjnym, porządkuje myśli przed spotkaniem z przełożonym, 

którym jest pan Albert, wiceprezes spółki. 

Kontakt: pan Albert. 

Problem: obecnie używane kartony do pakowania ładunków są za słabe. 
Cel: uzyskać zgodę pana Alberta na zakup nowych kartonów, by zmniejszyć straty przewozowe. 
Punkty dyskusji. Działania i konsekwencje: 
1. Straty sięgają 8% – nadzwyczaj wysokie. 
2. Kartony są wadliwe – trzeba użyć kartonów “plastrowych". 
3. Sprawdziłem nowy rodzaj kartonów – okleiłem taśmą, rzuciłem nim o ścianę, o podłogę, bez 
żadnych uszkodzeń. 
4. Wypróbowałem karton w 100 próbnych przewozach. Żadnych problemów z załadunkiem i brak 
zwrotów z powodu uszkodzeń. 
5. Nowy karton kosztuje o dwa centy więcej. 
6. Zaoszczędzimy 800 dolarów tygodniowo, zmniejszymy znacznie koszty, w tym także koszty 
ubezpieczenia, i wzrośnie nasza wiarygodność. 
7. Powinniśmy oddać stare kartony na makulaturę. 
8. Możemy otrzymać nowe opakowania w ciągu 10 dni. 
9. Powinniśmy zamówić 100000 sztuk. 

Rozwiązanie:  Uzyskać  zgodę  pana  Alberta  na  wymianę  starych  kartonów  na  nowe  tak,  byśmy 

mogli je dzisiaj zamówić. 

Rezultat: Pan Albert po konsultacji z działem handlowym, który  potwierdził moją opinię, polecił, 

bym  podjął  działania  konieczne  do  wymiany  opakowań.  Sposób  przedstawienia  problemu  zrobił  na 
panu Albercie wrażenie. 

9. TWÓRCZE ROZWIĄZYWANIE PROBLEMÓW I PODEJMOWANIE DECYZJI 

WSPÓLNIE Z ZESPOŁEM DORADCZYM ALFA 

Życie każdego człowieka niesie z sobą problemy. Możemy Jednak traktować je jako wyzwania, z 

którymi trzeba się zmierzyć, jako próbę sił, prowadzącą do powiększenia i pełniejszego wykorzystania 
naszego  życiowego  potencjału.  Nie  było  przed  tobą  człowieka,  któremu  nie  mógłbyś  dorównać  pod 
względem osiągnięć, triumfów i awansów. To kwestia ewolucji – każde następne pokolenie staje się 
lepsze niż poprzednie. Na czym to jednak polega? 

Możemy  osiągnąć  wyższy  stopień  rozwoju,  jeśli  każdy  z  nas  dogłębnie  przeanalizuje  swoją 

osobistą  sytuację, czyli  rozwiąże  własne  problemy...  “wymiecie  śmieci  spod  własnych  drzwi".  Istotą 
rozwiązywania problemów jest przyjęcie odpowiedzialności za to, kim i czym jesteśmy oraz gdzie się 
dzisiaj znajdujemy. Odpowiedz na trzy  niżej wymienione pytania, a  łatwiej będzie ci poznać własne 
myśli i ocenić swoją postawę wobec życiowych problemów. 

Czy to rzeczywiście problem, czy tylko mydlana opera?  

Ludzie często mylą “problemy" z “operą mydlaną". I rzeczywiście niektórzy z nas całe swoje życie 

zamieniają w ckliwy dramat. Każde wydarzenie (a także słowo, gest, osoba) urasta do rangi problemu. 
Taki ktoś prawdopodobnie ma poczucie zagrożenia i jest przekonany, że świat istnieje tylko po to, by 
sprowadzać na niego nieszczęścia i wiecznie obarczać go kłopotami. 

Zapytaj więc siebie: “Czy to rzeczywiście jest problem?". 

Czy walczysz z cieniem?  

Wiele osób traci  mnóstwo czasu na roztrząsanie problemów nie istniejących lub takich, które nie 

wymagają natychmiastowych rozwiązań. A ty, czy nie zamykasz się w świecie pytań w rodzaju: CO 
BY  BYŁO  GDYBY?  Czy  nie  poszukujesz  rozwiązań  dla  problemów,  które  pozostawione  sobie 
rozwiązałyby  się  same?  Wiele  kłopotów  zniknie,  zanim  będziesz  zmuszony  uporać  się  z  nimi. 
Podobnie  jak  Orson  Wells  nie  wypiłbyś  wina,  dopóki  nie  przyjdzie  stosowna  pora,  zatem  nie  trać 
czasu na roztrząsanie problemów, dopóki nie ma takiej konieczności! 

Zapytaj  więc  siebie:  “Czy  muszę  rozwiązać  ten  problem  teraz?".  Ale  pamiętaj,  jeśli  nadejdzie  to 

“teraz" – nie zwlekaj. 

Czy twój problem to znak stopu, czy drogowskaz?  

Są  tacy,  którzy  w  konfrontacji  z  problemem  uciekają  i,  zdruzgotani,  chowają  się  w  czterech 

ścianach swojego domu. Dla tego rodzaju ludzi każdy problem staje się kolejnym usprawiedliwieniem 
ich  porażki.  Oszukują  samych  siebie.  Uciekają  w  chorobę.  Sukcesy  i  klęski  często  znajdują 
odzwierciedlenie w stanie ludzkiego zdrowia. 

Zawsze  będziemy  mieć  problemy.  Ale  możemy  je  też  wykorzystać  dla  zachowania  młodości  i 

energii.  Dopóki  traktujemy  problem  jak  wyzwanie  lub  życiową  przygodę,  dopóty  możemy  się 
spodziewać, że będziemy zdrowi. Kiedy jednak zaczynamy dramatyzować, popadamy w rzeczywiste 
kłopoty. Musimy zatem  podchodzić do problemów jak do kolejnych doświadczeń, które nauczą nas, 
jak  osiągać  sukcesy.  Pamiętaj,  Edison  powiedział,  że  podczas  badań  nad  wynalezieniem  żarówki 
przeprowadził  pięć  tysięcy  “pouczających  doświadczeń"  –  zrobił  pięć  tysięcy  kroków  wiodących  do 
sukcesu. (Osoba myśląca negatywnie uznałaby je za 5 000 porażek – o nie, ona by nie zrobiła nawet 
dziesięciu kroków!) 

A zatem zadaj sobie pytanie: “W jaki sposób zamienić problem w wartościowe doświadczenie?". 

Spojrzenie w gwiazdy  

Spójrz na swój problem tak, jak gdyby  miał on tyle rozwiązań, ile jest gwiazd na niebie. Główną 

przyczyną  klęski  jest  poddawanie  się  po  pierwszym  niepowodzeniu.  Człowiek  sukcesu  stawia  czoło 
porażkom,  podejmując  kolejne  próby  i  starając  się  realizować  wciąż  nowy  plan,  tak  długo,  aż 
nadejdzie zwycięstwo. 

I  ty  możesz  mieć  masę  pomysłów  na  rozwiązanie  problemów,  które  zdają  się  przeszkodą  nie  do 

przebycia!... Daj tylko swobodę swoim myślom i zapisuj na kartce wszystkie możliwe rozwiązania. I 
zapisuj też rozwiązania niemożliwe! 

Podczas “burzy mózgów", organizowanej przez ludzi na kierowniczych stanowiskach, rzuca się na 

stół wszystkie pomysły i propozycje, choćby nawet najgłupsze, co sprawia, że takie narady odbywają 
się w ożywionej, a często też wesołej atmosferze. 

Jeżeli rozwiązywaniu problemów towarzyszy humor, to połowa walki jest już za tobą! Pamiętaj, by 

każdy  problem  zamieniać  w  plan.  Używaj  tego  planu  do  pobudzania  własnego  myślenia,  a  nie 
powstrzymywania twórczych pomysłów. Nie pytaj, co ten plan może ci dać, lecz co ty możesz uczynić 
dla jego realizacji! W jaki sposób poprawić finanse, stosunki z ludźmi, poziom swego życia? 

Aby nauczyć się szukać nowych rozwiązań, posłuż się opisaną niżej techniką zespołu doradczego 

alfa. Zobaczysz, jak kolejne problemy padają niczym kostki w dominie. 

Zespól doradczy alfa  

Zauważyłeś, że niektóre korporacje wymieniają swój zespół doradców na papierze firmowym? Czy 

chciałbyś mieć własną grupę ekspertów, którzy pomagaliby ci w podejmowaniu decyzji? Koncepcję, z 
którą zaraz się zapoznasz, rozwinął milioner, który całe bogactwo zawdzięczał tylko sobie, król stali – 
Andrew Carnegie. Jego gabinet “niewidzialnych doradców" stał się sławny dzięki książce Napoleona 
Hilla należącej już do klasyki, Myśl!... i bogać się 

Wyobraź  sobie  własny  zespół  doradców,  składający  się  z  mężczyzn  i  kobiet,  których  dokonania 

życiowe  wywarły  na  tobie  największe  wrażenie.  Stwórz  powołany  przez  wyobraźnię  gabinet  w 
najdrobniejszych  szczegółach,  tak  dokładnie,  byś  mógł  prowadzić  z  jego  członkami  dyskusję  i 
naradzać  się  z  nimi.  Łatwo  jest  mówić  o  tej  koncepcji,  lecz  niełatwo  wprowadzić  ją  w  czyn,  mimo 

wskazówek Napoleona Hilla. Wielu już próbowało, ale tylko nielicznym udało się powołać w myślach 
działający gabinet cieni. 

Dzisiaj,  po  piętnastu  latach,  dysponując  narzędziami  nowoczesnych  badań  parapsychicznych  i 

technikami  dr  Silvy  (techniką  redukcji  stresu  i  techniką  relaksacji),  możemy  zastosować  w  praktyce 
metodę Carnegie'ego. Ponieważ tworzymy i  korzystamy  z usług “zespołu doradczego" w stanie alfa, 
zmieniliśmy jego nazwę na “zespół doradczy alfa". 

Zespół  doradczy  alfa  zostaje  powołany  do  istnienia  w  stanie  relaksacji  alfa.  Na  tym  poziomie 

wizualizujesz  lub  naśladujesz  postacie  sześciu  dowolnych  doradców.  Mogą  to  być  osoby  żyjące  lub 
zmarłe,  rzeczywiste  lub  fikcyjne.  Będziesz  miał  świetną  zabawę,  wymyślając  dowcipy  i  plotki, 
prowadząc burzę mózgów i ucząc się od wielkich tego świata. 

Jak  to  działa?  Psychologowie  powiadają,  że  człowiek  bardzo  często  zna  odpowiedzi  na  swoje 

problemy...  ale  jest  tak  zaangażowany  emocjonalnie, iż nie  umie  ich  rozpoznać.  Kiedy  w  stanie  alfa 
“rozmawiamy" z jednym lub dwoma członkami zespołu doradczego, stajemy się bardziej obiektywni, 
uwalniamy  się  od  emocji  i  “wykładamy  na  stół  nasze  pomysły"!  Na  tym  właśnie  polega  kolejna 
tajemnica sukcesu – tu tkwi rozwiązanie warte miliona dolarów! 

Wejście na posiedzenie zespolą doradczego alfa  

A oto standardowa metoda, za pomocą której wchodzimy na zebranie gabinetu doradczego. 

Wejdź  w  stan  alfa  metodą  3-1.  Wywołaj  w  wyobraźni  obraz  “alfawatora"  –  podnośnikowego 

pomieszczenia z wygodnym krzesłem w środku. Wejdź w myślach do alfawatora i usiądź na krześle. 
Zauważysz dwie niezwykłe rzeczy: 1) drzwi alfawatora opadają w dół ku podłodze 2) numery pięter 
są  odwrócone  –  pierwsze  piętro  jest  piętrem  najwyższym!  Teraz  wizualizuj  kolejno  zapalające  się 
numery pięter... dziesięć, dziewięć, osiem... aż do pierwszego. Na pierwszym piętrze drzwi opadają i 
możesz już wkroczyć do swojej “sali posiedzeń". 

Użyj wyobraźni, by urządzić to pomieszczenie w odpowiadającym ci stylu i nadać mu odpowiedni 

klimat.  Przedstaw  sobie  w  myślach  piękny,  długi  mahoniowy  stół  konferencyjny  i  przeznaczony 
specjalnie  dla  ciebie  fotel  przewodniczącego,  Twój  Fotel  Władzy.  Urządzasz  ten  niezwykły, 
wymyślony  pokój  dla  siebie,  a  więc  staraj  się  go  wyposażyć  we  wszystkie  potrzebne  sprzęty  – 
komputer  (z  modemem,  oczywiście),  fax,  telewizor  z  wielkim  ekranem,  sprzęt  audiowizualny  i 
specjalny  kamerowid,  który  automatycznie  nagrywa  całą  treść  posiedzeń.  Są  tam  również  katalogi 
biblioteczne  i  regały,  a  także  pluszowa  sofa,  fotele  i  barek  z  sokami  owocowymi.  To  twój  pokój  do 
myślenia,  tu  będziesz  tworzył  i  wpadał  na  najlepsze  pomysły  –  wyposaż  go  więc  we  wszystkie 
nowoczesne urządzenia XXI wieku, jakie tylko potrafisz sobie wymarzyć! A oto dobra rada: odwiedź 
domy meblowe i sklepy z wyposażeniem wnętrz, by mieć wizualną ideę urządzenia swego gabinetu. 

Teraz  wybierz  członków  zespołu  doradczego.  Zdecyduj  się,  kogo  chciałbyś  ujrzeć  na  owych 

sześciu  obitych  pluszem  fotelach  wokół  mahoniowego  stołu  konferencyjnego.  Mogą  to  być  całkiem 
dowolne osoby (czyj mózg chciałbyś wydrenować?) – sławni ludzie z przeszłości, teraźniejszości lub 
nawet  z  przyszłości,  postacie  fikcyjne,  znajomi  lub  postacie  stanowiące  kompozycję  kilku  osób. 
Najczęściej  ludzie  wolą  wyobrażać  sobie  bliskich  członków  rodziny  lub  przyjaciół  -wszystko  zależy 
od ciebie. 

A oto niektórzy kandydaci na członków zespołu doradców: Jose Silva, Lee lacocca, George Bush, 

matka Teresa, Martin Luther King, Napoleon Hill, Ben Franklin, dr Spock, Golda Meir, pani Curie, dr 
Judith  Powell,  królowa  Elżbieta  II,  F.  Lee  Bailey,  Abraham  Lincoln,  Jerzy  Waszyngton,  dr  Tag 
Powell,  Susan  B.  Anthony,  Gloria  Steinem,  dr  Ruth...  lista  nie  ma  końca.  Możesz  wybrać  kogoś  z 
reklamy, na przykład Dawida Oglivy'ego, lub nawet jakiegoś dyrektora z kręgu twoich konkurentów, 
który mógłby zaproponować konkurencyjne rozwiązanie. 

Teraz  członkowie  twego  zespołu  będą  parami  wsiadać  do  alfawatora.  Stwarzaj  ich  kolejno  w 

wyobraźni  i  sadzaj  wokół  stołu.  Kiedy  już  wszystkie  sześć  miejsc  zostanie  zajętych,  ty  usiądź  na 
fotelu  przewodniczącego  i  powitaj  zebranych.  Następnie  możesz  podziękować  swojej  “Władzy 
Zwierzchniej",  że  pozwoliła  ci  zorganizować  posiedzenie.  Od  tej  chwili  twoi  eksperci  będą  gotowi 
rozpocząć obrady. 

Przedstaw jakiś bieżący problem czy śmiały pomysł i poproś zebranych o radę. Najpierw zapytaj o 

opinię osobę siedzącą po twojej prawej stronie. Weź głęboki oddech i powoli wypuść powietrze, tak 
jakbyś oczyszczał swój umysł. Przemyśl odpowiedź, jaką otrzymałeś od pierwszego doradcy. Możesz 
odnieść  wrażenie,  że  to  ty  sam  jej  udzieliłeś,  ale  nie  przejmuj  się,  jest  to  prawidłowe  odczucie. 
Udawaj...  wyobrażaj  sobie...  wcielaj  się  w  kogoś  innego!  Domyśl  się,  co  powiedziałaby  ta  osoba, 
gdyby rzeczywiście tu była. 

Powtarzaj procedurę, posuwając się wokół stołu, aż uzyskasz kilka możliwych rozwiązań twojego 

problemu.  Być  może  niektóre  propozycje  będą  brzmiały  niemądrze,  ale  nie  lekceważ  ich  –  często 
właśnie one zainspirują ciebie i twoich doradców i podsuną wam lepsze pomysły. 

Po  wysłuchaniu  wszystkich  sześciu  członków  izby  doradczej  porównaj  zaproponowane 

rozwiązania i wybierz to, które wydaje się najlepsze dla twego życia zawodowego i osobistego. Trafna 
decyzja pozwoli ci zaoszczędzić czas i pieniądze. 

Bądź  twórczy,  zapraszaj  doradców  na  kolejne  spotkania.  Proś  ich  o  szczegółowe  rady  na  temat 

finansów,  marketingu,  organizacji  czasu,  wydajności  pracy,  personelu,  jak  również  rodziny  i 
stosunków osobistych. 

Wiesz już, dokąd się udać, gdy będzie potrzebna ci rada -na poziom sali posiedzeń. Nie zapomnij 

spytać  doradców,  co  sądzą  o  podjętych  przez  ciebie  decyzjach.  Pytaj  każdego  po  kolei,  zwłaszcza, 
wówczas, gdy któryś z nich sam nie ma ochoty zabierać głosu. 

Po  uzyskaniu  odpowiedzi,  podziękuj  indywidualnie  każdemu  z  doradców...  i  opuść  stan  alfa, 

odliczając od 1 do 5. 

Nie zapomnij o zapisywaniu wszystkich pomysłów, szczególnie tych uzyskanych od konkurentów! 

Być  może  zdziwisz  się  widząc,  że  niektóre  rozwiązania,  odrzucone  przez  ciebie  lub  innych,  zostaną 
wkrótce – rzeczywiście firmowane przez owych konkurentów – opisane w gazetach. 

Zawsze  wykorzystuj  salę  posiedzeń  alfa  do  twórczego  podejmowania  decyzji  dotyczących 

wszystkich  dziedzin  twego  życia.  I  pamiętaj.  Jeśli  znuży  cię  gadanie  któregoś  z  członków  izby 
doradczej, możesz go zwolnić! 

Podejmowanie decyzji wspólnie z Benem Franklinem  

Na  koniec  rozważań  o  podejmowaniu  decyzji  warto  wspomnieć  o  unowocześnionej  wersji 

“techniki  Bena  Franklłna".  Często  stosują  ją  handlowcy,  by  zawrzeć  transakcję,  ale  okazuje  się  też 
niezwykle pomocna w procesie podejmowania decyzji dotyczących życia osobistego. 

Najpierw linią pionową podziel kartkę papieru na dwie kolumny. Po jednej stronie napisz “ZA", po 

drugiej  zaś  “PRZECIW".  Następnie  wymień  wszystkie  argumenty  przemawiające  za  przyjęciem 
pewnego  rozwiązania  lub  za  jego  odrzuceniem.  Po  wypisaniu  wszystkich  “za"  i  “przeciw"  podjęcie 
właściwej decyzji stanie się sprawą oczywistą! 

Jedyną ujemną stroną tej techniki jest to, iż polega ona niemal w stu procentach na analitycznym 

myśleniu  lewej  półkuli  mózgowej.  Prawa,  twórcza,  intuitywna  półkula  nie  uczestniczy  bowiem  w 
podejmowaniu decyzji. Możemy jednak zaangażować ją w ten proces, korzystając – po wejściu w stan 
alfa – z naszej “umysłowej sali posiedzeń" i rad zespołu doradczego alfa; w ten sposób udoskonalimy 
“technikę Bena Franklina". 

Technika Bena w stanie alfa  

Weź  czystą  kartkę  papieru  i  podziel  ją  linią  pionową  na  dwie  kolumny.  Jedną  kolumnę  oznacz 

nagłówkiem “ZA", drugą – “PRZECIW". 

Wejdź w stan alfa za pomocą metody 3-1, po czym wkrocz do umysłowej sali posiedzeń i zajmij 

przy  stole  miejsce  przewodniczącego.  Teraz  wywołaj  dwóch  najlepszych  dyskutantów  –  dwóch 
członków izby doradczej, którzy w czasie ostatnich debat byli najbardziej aktywni. 

Jednemu  z  nich  wyznacz  zadanie  dostarczania  argumentów  “za",  drugiemu  zaś  –  argumentów 

“przeciw".  Daj  im  trochę  czasu  do  namysłu,  by  mogli  przygotować  swoje  stanowisko.  Następnie, 
zastosowawszy  “technikę  pocierania  kciuka",  by  wprowadzić  się  w  stan  odprężenia,  otwórz  oczy  i 
zapisz na kartce wszystkie ich odpowiedzi. 

Wejdź w głębszy poziom świadomości, zamykając powtórnie oczy, nabierając głębokiego oddechu 

i  wolno  wypuszczając  powietrze.  Nie  musisz  już  liczyć,  ponieważ  nadal  przebywasz  w  stanie  alfa. 
Jeszcze  raz  zapytaj  swoich  ekspertów  o  zdanie  i  dalsze  przemyślenia.  Otwórz  oczy  i  zapisz 
odpowiedzi. (Jeśli zajdzie taka potrzeba, możesz powtarzać tę procedurę dotąd, aż uzyskasz od swoich 
najlepszych dyskutantów wszystkie argumenty dotyczące tej szczególnej sytuacji.) Wyjdź z poziomu 
alfa, odliczając od 1 do 5. 

Oblicz  wszystkie  “za"  i  “przeciw".  Otrzymany  wynik  będzie  zawierał  ostateczną  odpowiedź 

zarówno analitycznej lewej półkuli, jak i twórczej, intuitywnej półkuli prawej. 

“Technika  Bena  w  stanie  alfa"  daje  możliwość  rozsądnego,  twórczego  i  analitycznego 

rozwiązywania problemów; jest więc nie tylko użyteczna, ale też stymulująca. 

PODSUMOWANIE 

Twórcze rozwiązywanie problemów i podejmowanie decyzji wspólnie z zespołem doradczym 

alfa 

Korzystanie z pomocy umysłowego zespołu ekspertów w stanie alfa może być zarówno zabawne, 

jak  i  pomocne  w  rozwiązywaniu  problemów  i  podejmowaniu  decyzji,  w  życiu  zawodowym  i 
osobistym.  Możesz  zgłębić  osobowości  twych  doradców,  czytając  ich  biografie  i  autobiografie.  W 
bibliotekach publicznych na pewno znajdziesz wiele informacji o tych osobistościach. Technika ta jest 
kapitalnym ćwiczeniem rozwijającym wyobraźnię, zdolności twórcze, sztukę wizualizacji i inergizacji 
holograficznej. Dobrej zabawy! 

Wstecz / Spis treści / Dalej

DODATEK 

STRES TOWARZYSZĄCY ZMIANOM 
Skala przystosowania społecznego  

Przeprowadźmy dalszą analizę czynników wywołujących stres. Dr Thomas H. Holmes i dr Richard 

H. Rahe, psychiatrzy z University of Washington Medical School, wymyślili skalę pomiaru napięć w 
sytuacjach  stresowych.  Niżej  przedstawiamy  unowocześnioną  i  zmodyfikowaną  jej  wersję.  Gdy 
dojdziesz do końca listy, zanotuj ilość punktów uzyskaną za zeszły rok. 

Skala 

wpływu

Wydarzenie 

100 

85 
73 
70 
65 
63 
63 
53 
51 
50 
47 
45 
45 
44 
42 
41 
40 
39 
39 

Śmierć współmałżonka 
Śmierć dziecka 
Rozwód  
Śmierć rodzica 
Separacja małżeńska 
Wyrok więzienia 
Śmierć bliskiego członka rodziny 
Doznanie obrażeń ciała lub choroba 
Egzekucja długu hipotecznego lub pożyczki 
Zawarcie małżeństwa 
Utrata pracy  
Pojednanie małżeńskie 
Przejście na emeryturę 
Pogorszenia stanu zdrowia członka rodziny 
Śmierć ulubionego zwierzątka 
Dług ponad dolarów 
Ciąża 
Kłopoty w życiu intymnym 
Zyskanie nowego członka rodziny  

39 
38 
37 
36 
35 
31 
29 
29 
29 
28 
26 
26 
25 
24 
23 
20 
20 
20 
19 
19 
18 
17 
16 
16 
15 
15 
13 
11 

Reorganizacja w interesach 
Zmiana stanu majątkowego 
Śmierć bliskiego przyjaciela 
Zmiana charakteru pracy  
Zmiana częstotliwości kłótni małżeńskich  
Dług ponad dolarów 
Zmiana zakresu odpowiedzialności w pracy 
Odejście syna lub córki z domu rodzinnego 
Kłopoty z zięciem, synową lub teściową i teściem 
Wyjątkowe osiągnięcie osobiste  
Współmałżonek zaczyna nową pracę lub przestaje pracować  
Początek i koniec roku szkolnego 
Zmiana warunków życiowych  
Zmiana dotychczasowych przyzwyczajeń 
Kłopoty z szefem  
Zmiana godzin lub warunków pracy  
Zmiana miejsca zamieszkania 
Zmiana w szkole 
Zmiana formy wypoczywania 
Zmiana w organizacji kościelnej 
Zmiana w społeczeństwie 
Dług lub pożyczka mniejsza niż dolarów  
Zmiana godzin lub warunków snu 
Święta 
Zmiana częstotliwości zebrań rodzinnych 
Zmiana przyzwyczajeń w spożywaniu posiłków  
Wakacje 
Drobne kłopoty z prawem 

Jeśli  w  ciągu  roku  nazbierałeś  więcej  niż  150  punktów,  znaczy  to,  że  poziom  stresu  jest  u  ciebie 

bardzo wysoki, czasami towarzyszą mu zaburzenia psychosomatyczne. 

ĆWICZENIA NA REDUKCJĘ STRESU I NATYCHMIASTOWE OSIĄGANIE STANU 
RELAKSACJI  

(Prosimy  pamiętać,  że  cała  treść  tej  książki  objęta  jest  prawem  autorskim  i  można  ją 

wykorzystywać tylko w celach prywatnych.) 

Znajdź  spokojne  miejsce,  gdzie  nikt  nie  będzie  ci  przeszkadzał.  (Chociaż  nie  jest  to  konieczne, 

możesz przy pierwszych próbach przysłonić światło tak, by nic cię nie rozpraszało.) Jeśli jesteś akurat 
w pracy i żadne takie miejsce nie jest dostępne, skorzystaj ze świetlicy. 

Usiądź na wygodnym  krześle, rozluźnij uciskające cię części garderoby i zdejmij okulary, jeśli je 

nosisz.  Postaw  obie  stopy  płasko  na  podłodze,  a  dłonie  niech  spoczywają  na  kolanach  wnętrzem  ku 
górze. Weź głęboki oddech i odpręż się. 

Wejdź w stan relaksacji alfa, stosując metodę 3-1: 

Jeszcze  raz  nabierz  głęboko  powietrza  i  podczas  wydechu  trzykrotnie  powtarzaj  w  myślach  i 

wizualizuj liczbę 3. 

Trzy (pauza). Trzy (pauza). Trzy (pauza). 

Znów  weź  głęboki  wdech,  po  czym  wypuszczając  powietrze,  powtarzaj  w  myślach  i  wizualizuj 

liczbę 2, trzykrotnie. 

Dwa (pauza). Dwa (pauza). Dwa (pauza). 

Weź następny wdech i powtórz procedurę z liczbą 1. 

Jeden (pauza). Jeden (pauza). Jeden (pauza). 

Znajdujesz  się  teraz  w  stanie  alfa,  w  podstawowym  stanie,  którego  uczysz  się  używać  dla 

polepszenia jakości swego życia zawodowego i osobistego. 

Aby pomóc ci wejść w głębszy, bogatszy i bardziej odprężający stan umysłu, będę odliczać od 10 

do 1, dając ci wskazówki przy każdej kolejnej liczbie. 

Schodząc  w  dół  po  kolejnych  stopniach,  będziesz  miał  wrażenie  coraz  pełniejszej,  głębszej 

relaksacji,  będziesz  zstępował  do  coraz  to  głębszych,  zdrowszych  (pod  względem  psychicznym  i 
fizycznym) poziomów relaksacji umysłu. 

Aby  skuteczniej  wprowadzić  umysł  w  stan  całkowitego  odprężenia,  posłużymy  się  wizualnym 

obrazem  bladoniebieskiego  światła  –  światła,  które  przesuwa  się  powoli  wzdłuż  ciała,  usuwając  z 
niego i z umysłu wszelkie napięcie. 

10. Wyobraź sobie, że bladoniebieskie światło wnika przez czubek twojej głowy, usuwając stamtąd 

i  z  okolicy  czoła  wszelkie  napięcie.  Czujesz,  jak  światło  rozprasza  nagromadzony  w  twoim  umyśle 
stres, zastępując go uczuciem relaksu. 

9. ...Wyobraź sobie, że bladoniebieskie światło powoli wypełnia twoje oczy... uspokaja je. Czujesz, 

jak znika z nich napięcie... Czujesz, jak światło przesuwa się w dół, po twarzy... jego promienie suną 
coraz  niżej  i  niżej.  Rozchyl  delikatnie  wargi...  odpręż  się.  Weź  głęboki  wdech  i  powoli  wypuszczaj 
powietrze. Rozluźnij się jeszcze bardziej... 

8.  Czujesz,  jak  światło  przesuwa  się  w  stronę  karku,  rozluźniasz mięśnie  szyi  i  ramion...  Możesz 

sobie wyobrazić ręce delikatnie masujące szyję i okolice ramion... Zapadasz się coraz głębiej... 

7.  Światło  opływa  twoje  ramiona...  dochodzi  do  łokci...  koi,  odpręża,  uspokaja.  Przesuwa  się  na 

przedramiona... Ramiona i ręce stają się ciężkie... Rozluźniasz obie dłonie... Czujesz lekkie drętwienie 
w  palcach...  Ogarnia  cię  spokój.  Czujesz,  jak  napięcie  opuszcza  twoje  ciało  przez  czubki  palców. 
Zupełny relaks... 

6.  Jesteś  coraz  głębiej  i  głębiej...  niebieskawe  światło  znowu  powraca  na  szyję  i  ramiona, 

sprowadzając  na  nie  uczucie  całkowitego  odprężenia.  Czujesz  ręce  delikatnie  masujące  twój  kark  i 
ramiona...  światło  przesuwa  się  w  dół  i  wypełnia  klatkę  piersiową,  kojąc  w  niej  wszystkie  narządy 
wewnętrzne... 

5. Światło spływa na okolice żołądka i jelit... łagodzi napięcia, uzdrawia, koi... 

4.  Odprężające  światło  obejmuje  organy  płciowe...  biodra.  ..  Czujesz  błogi  spokój...  strumień 

światła opada niżej... niżej... niżej... 

3.  Wrażenie  ukojenia  obejmuje  uda...  rozluźniasz  je...  osuwasz  się  głębiej  i  głębiej  w  stan 

całkowitej  relaksacji...  Bladoniebieskie  światło  spływa  niżej...  niżej.  Rozluźniasz  kolana...  Jeszcze 
bardziej... 

2. Coraz głębiej... głębiej... czujesz światło przesuwające się ku dołowi... opływa twoje kostki... a 

potem  stopy.  Rozluźniasz  palce...  pięty.  Wyobrażasz  sobie  i  odczuwasz  lekkie  mrowienie  w  obu 
stopach, podczas gdy znika z nich napięcie... 

1.  Fizycznie  jesteś  teraz  całkowicie  zrelaksowany.  Za  każdym  razem,  gdy  będziesz  wchodził  w 

stan  relaksacji  umysłu  i  ciała,  proces  ten  będzie  przebiegał  szybciej  i  łatwiej,  wprowadzając  cię  na 
coraz głębsze poziomy relaksu. 

Aby  ułatwić  ci  wejście  w  głębszy,  zdrowszy  i  bardziej  odprężający  stan  umysłu,  będę  teraz 

odliczać  od  1  do  3,  pstrykając  jednocześnie  palcami.  Ty  wtedy  stosuj  wizualizację,  emitując  obraz 
samego  siebie  w  jakimś  miejscu,  gdzie  kiedykolwiek  się  relaksowałeś.  Wyobraź  sobie  przyjemne, 
spokojne otoczenie. Poczuj się tak, jakbyś tam się teraz wybierał. Słysz to, co byś tam usłyszał, patrz 
na to, co byś zobaczył... dotykaj tak, jakbyś dotykał... wąchaj, jakbyś wąchał... delektuj się smakiem, 
jakiego byś doznawał... i czuj się tak, jak byś się czuł. 

Jeden... (pauza) 

Dwa... (pauza) 

Na słowo trzy przeniesiesz się w myślach do miejsca relaksacji. Zanim znowu usłyszysz mój głos, 

minie  wiele,  wiele  czasu  na  tym  poziomie  umysłu.  Mój  głos  nie  wyrwie  cię  z  błogiego  stanu; 
weźmiesz głęboki oddech i osuniesz się jeszcze głębiej. 

Trzy (pstryknij palcami) 

Relaks 

(pauza 30 sekund) 

Relaks... Weź głęboki oddech i wejdź na głębszy poziom. 

(pauza) 

Programowanie nowej informacji (pauza) 

(Tutaj  wprowadź  treść  programującego  alfamatyku.  Możesz,  na  przykład,  wprowadzić  jakąś 

technikę programowania umysłu opisaną w tej książce.) 

Zaprogramujemy teraz pozytywny mechanizm wyzwalający: “technikę ściskania kciuka". 

Aby zawsze uzyskiwać natychmiastowy relaks, powiedz sobie w myślach, że “Za każdym razem, 

gdy  lekko  będę  ściskał  kciuk  palcem  wskazującym,  szybko  ogarnie  mnie  przyjemne  uczucie 
odprężenia umysłu i ciała". 

Teraz  delikatnie  ściśnij  kciuk  wskazującym  palcem  tej  samej  ręki  i  wyobraź  sobie,  że  się 

odprężasz.  Stopniowo  zwolnij  ucisk  i  znowu  staraj  się  poczuć,  iż  ciało  twoje  rozluźnia  się  jeszcze 
bardziej... Poczuj, jak jesteś odprężony. 

Stosując technikę ściskania kciuka, zawsze będziesz wchodzić na głębszy, przyjemniejszy poziom 

relaksacji  umysłu  i  ciała...  szybciej  i  łatwiej  niż  tym  razem.  Możesz  korzystać  z  tej  metody,  kiedy 
tylko  zechcesz  się  natychmiast  zrelaksować,  nawet  z  otwartymi  oczyma  i  podczas  wykonywania 
codziennych czynności. 

Teraz zaprogramujemy inny pozytywny mechanizm wyzwalający: “technikę pocierania kciuka". 

Pocierając  powoli  kciuk  palcem  wskazującym  tej  samej  ręki,  od  pierwszego  stawu  aż  po  sam 

czubek palca, wypowiedz w myślach treść programu: 

“Za każdym razem, gdy będę pocierać kciuk palcem wskazującym, wolno przesuwając opuszkiem 

od  pierwszego  stawu  aż  po  czubek  palca,  wyobrażę  sobie,  że  stres  opuszcza  moje  ciało,  i  zyskam 
pewność, że poradzę sobie z każdą sytuacją". 

Wyobraź  sobie,  że  stres  rozpływa  się  w  powietrzu.  Zawsze,  gdy  zastosujesz  tę  technikę, 

wyobrazisz  sobie,  że  stres  opuszcza  twoje  ciało,  i  zyskasz  wiarę,  że  dasz  sobie  radę  z  każdym 
problemem. Korzystaj z tej metody, Ilekroć zapragniesz uwolnić się od stresu. 

Masz zatem do dyspozycji narzędzia służące natychmiastowej relaksacji i redukcji stresu; są nimi 

twoje własne palce. 

(Najlepiej będzie powtórzyć każdy program przynajmniej trzy razy w stanie alfa, by go wzmocni ć i 

pozwolić mu stać się integralną częścią nas samych.) 

(Koniec programowania.) 

Teraz  będę  odliczać  od  1  do  5.  Na  słowo  “pięć"  szeroko  otworzysz  oczy  i  spojrzysz  na  świat, 

będziesz pełen energii i poczujesz się o wiele, wiele lepiej. 

Jeden... dwa i powoli... powoli... trzy. Gdy powiem “pięć", otworzysz oczy, ockniesz się, poczujesz 

się  pewnie  i  bezpiecznie...  Nie  będziesz  miał  żadnych  kłopotów  ze  słyszeniem,  widzeniem...  ani  nie 
będzie bolała cię głowa. Słuch i wzrok będą się wyostrzały za każdym razem, gdy wchodzić będziesz 
na głębsze poziomy umysłu... cztery... pięć... (pstryknięcie palcami). 

Otwarte oczy, szerokie spojrzenie... doskonałe samopoczucie... bezpieczeństwo i wiara we własne 

siły. 

WZMOCNIONE PROGRAMOWANIE CELÓW, ZDROWIA I SUKCESÓW  

1. Wejdź w stan alfa za pomocą metody 3-1 (3-3-3; 2-2-2; 1-1-1). 

2. Aby ten stan pogłębić, odliczaj w dół od 10 do 1 (10-9-8-7-6-5-4-3-2-1). W celu uzyskania 

relaksacji ciała wizualizuj obraz bladoniebieskiego światła, które spływa od czubka głowy i 
stopniowo, przy każdej kolejnej liczbie ogarniając niższe partie ciała, przenika całe ciało. 

3. Chcąc pogłębić ten stan, przenieś się w myślach w jakieś idealne miejsce, dla osiągnięcia 

psychicznego odprężenia. 

4. Wprowadzenie alfamatyku: wypowiedz w myślach KRÓTKIE pozytywne oświadczenia, 

afirmacje czy “alfamatyki". 

Oto przykłady takich OGÓLNYCH alfamatyków mówiących o korzyściach: 

Pozytywne myślenie daje mi korzyści i dobra, jakich pragnę. Codziennie, pod każdym względem, 

staję się lepszy, lepszy i lepszy. 

Moje ciało i umysł zawsze będą w doskonałym zdrowiu. 

5. Etap programowania – programuj w myślach słowa i myślowe obrazy, to znaczy posługuj się 

własnymi słowami i wizualizuj wydarzenie “oczami umysłu", dodając do obrazu akcję, kolor i 
perspektywę (gałki oczne skierowane są na wprost, około 20 stopni ponad linią wzroku). 

ALFAMATYK POPRAWY WZROKU  

Przykłady: Moje ciało, mózg i umysł przyjmą teraz program poprawy wzroku i skłonią mięśnie 

oraz tkanki narządu wzroku, by pracowały tak, że gałki oczne będą odbierały idealny, ostry i 
proporcjonalny obraz. Będę widział doskonale zarówno z bliska, jak i na odległość. (Wywołaj w 
myślach ruchomy, kolorowy i szczegółowy obraz stanu, którego pragniesz.) 

Dodatkowa procedura: Możesz dodać na początku programowania FIZYCZNY mechanizm 

wyzwalający: Za każdym razem, gdy zapalę światło (albo będę korzystać z długopisu), moje ciało, 
mózg itd. 

ALFAMATYK ZWIĘKSZENIA ZYSKÓW  

Przykład: Moje ciało, mózg i umysł będą zgodnie pracowały nad tym, bym myślał o bogactwie, 

pragnął go i je pochwalał, tak by każda minuta upływającego dnia owocowała coraz większym 
dobrobytem. PRAGNĘ być bogaty; moim PRZEZNACZENIEM jest bogactwo; MYŚLĘ w 
kategoriach bogactwa; JESTEM bogaty. Składam podziękowanie za stale rosnący dobrobyt, który jest 
moim udziałem. 

6. Aby sięgnąć do głębszych pokładów świadomości wewnętrznej, policz od 10 do 1 i wejdź na 

poziom umysłowej sali posiedzeń alfa. 10-9-8-7-6-5-4-3-2-1. Przywitaj się z sześcioma członkami 
zespołu doradczego i poproś, by uczestniczyli w programowaniu. 

7. Dokonaj powtórnego programowania punktu 5 – tym razem przy pomocy doradców. W 

przypadku programów dotyczących ZDROWIA wejdź myślą w głąb swego ciała wywołaj 
powiększony obraz – kolorowy i ruchomy – organów wewnętrznych. Podczas programowania 
CELÓW analizuj sytuację wspólnie z ekspertami i korzystaj z metody “notatki w punktach". 

Zastosuj technikę inergizacji holograficznej. Chcąc stworzyć nowy obraz, skieruj oczy w prawą 

stronę, aby zaś przywołać obraz -w lewą. Podczas dynamicznej wizualizacji wzorowanej na 
rzeczywistości, korzystaj ze wszystkich pięciu zmysłów (wzroku, słuchu, węchu, dotyku i smaku) oraz 
z emocji. Wywołaj uczucia, jakie będą ci towarzyszyć w chwili osiągnięcia celu. 

8. Opuść poziom sali posiedzeń, podziękowawszy członkom gabinetu, i odlicz od 1 do 10, a 

następnie od 1 do 5. Otwórz oczy i powiedz: Lepiej i lepiej + (magiczne hasło wyzwalające). 

Przykłady magicznych wyzwalaczy SŁOWNYCH: 

DLA POPRAWY WZROKU: idealny wzrok albo widzę teraz wyraźnie. 
DLA ZWIĘKSZENIA ZYSKÓW: świetnie mi się powodzi lub powszechny dobrobyt. 

ALFAMATYK RÓWNOWAGI ŻYCIOWEJ  

Przy wypowiadaniu treści każdego alfamatyku wywołuj w myślach obraz samego siebie. Powtarzaj 

programowanie w stanie relaksacji ciała i umysłu, trzy razy dziennie. Przeanalizuj treść programów 

Dobre samopoczucie fizyczne: W działaniu jestem perfekcjonistą, dlatego też moje ciało doskonale 
regeneruje narządy, tkanki i komórki. 
Sprawne, dynamiczne myślenie: Moja zdolność twórczego rozumowania poprawia się z każdym 
moim oddechem. 
Świadomość duchowa: Czy to na jawie, czy we śnie odczuwam istnienie Powszechnej Świadomości. 
Panowanie nad własnymi emocjami: Mam pozytywne nastawienie do świata; ze spokojem oczekuję 
zmian i akceptuję je. 
Rozwój osobisty: Cieszę się każdym nadchodzącym dniem, robię wszystko, na co mnie stać, z 
ufnością we własne siły i odwagą. 
Sukcesy zawodowe: Mądrze organizuję czas i szybko osiągam wyznaczone cele. 
Harmonia w rodzinie: Kocham rodzinę i pozwalam, by jej członkowie byli sobą. 
Zaufanie u innych: Staję się coraz bardziej tolerancyjny, cierpliwy i staram się każdego zrozumieć. 
Bezpieczeństwo finansowe: Nie ma czegoś takiego jak brak podaży, jest tylko brak popytu. Ja żądam 
i otrzymuję to, czego w życiu pragnę. 

Kasety z programem Równowagi Życiowej (9 sztuk) zawierają od 15 do 20 alfamatyków na każdy 

temat. Alfamatyki te należy wprowadzać w stanie alfa przy relaksującej muzyce docierającej do 
podświadomości. 

 

BIBLIOGRAFIA 

Bagley Dan S., III i Edward J. Reese, Beyond Setting, Meta Publications, California. 
Benson Herbert, The Relaxation Response, Simon and Schuster, New York. 
Benson Herbert, The Body/Mind Ejfect, Simon and Schuster, New York. 
Bernd Ed Jr., Relax, It's Good For You, Institute of Psychoorientology, Texas. 
Bower Gordon H.. “Emotion and Cognitłon", Stanford University, California. Materiały z III 
Meksykańskiego Kongresu Psychologii. 
Brown Barbara, New Mind, New Body, Harper & Row, New York. 
Brown Barbara, Stress and the Art oj Biofeedback, Harper & Row, New York. 
Brown Barbara, Super Mind, Harper & Row, New York. 
Clark Glenn, The Man Who Tapped the Secrets of the Uniuerse, The University of Science & 
Philosophy, Virginia. 
Corbett Margaret, Help Yourself to Better Sight, Wilshire Book Co., California. 
Cousins Norman, Anatomy of an Illness, W.W. Norton & Company, New York. 
Diamond John, BK-Behavioral Kinesiology (w twardej oprawie), Your Body Doesn't Lie (w miękkiej 
oprawie), Harper & Row, New York. 
Ferguson Marilyn, Aąuarian Conspiracy, J.P. Tarcher Inc., California. 
Friedman Meyer M. D. i Ray Roseman, Type A Behauior and YowHeart, Alfred A. Knopf Inc., New 
York. 
Golas Thaddeus, The Lazy Man's Guide to Enlightenment, Bantam Books, New York. 
Hadsell Helene, Contesting: The Name It And Claim It Game, How to Win Contests and Sweepstakes, 
Top Of The Mountain Publishing, Florida. 
Hadsell Pat H., Cry, Baby, Cry and Create a New You, CSA Press, Georgia. 
U.S. Department of Health, Education and Welfare, Research on Sleep and Dreams, National Institute 
of Mental Health, Maryland. 
Jacobson Edmund, You Must Relax, Mc Graw Hill, New York. 
King Serge, Imagineering for Health, The Theosophical Pblishing Hose, Illinois. 
Krippner Stanley i Montague Ullman, Dream Telepathy, Penguin Press, New York. 
LeShan Lawrence, The Mechanic and the Gardner, Holt, Rinehart and Winston, New York. 
Loe Gerald M., The “Giff Of Healing. The Healers Handbook, Top Of The Mountain Publishing, 
Florida. 
Maltz Maxwell, Psycho-Cybernetics, Wilshire Book Co., California. 
Molloy John T., Liuefor Success, Morrow & Co., New York. 
Molloy John T., The NEW Dressfor Success for Men, Warner Books, New York. 

Molloy John T., Women's Dressfor Success, Warner Books, New York. 
Murphy Joseph, The Power of Ybur Subconscious Mind, Prentice-Hall Inc., New York. 
Nierenberg Gerald I. i Henry H. Galero, How to Read a Person Like a Book, Simon & Schuster, New 
York. 
O'Hanlon William Hudson, Taproots, Underlying Principles ofMilton Erickson's Therapy and 
Hypnosis, W.W. Norton & Company, Inc., New York. 
Ostrander Sheila i Lynn Schroeder, Super Leaming, Dell Publishing Co., New York. 
Owen Bob, Roger's Recooery FromAid's, Davar, California. 
Peale Norman Vincent, Dynamic Imaging, Fleming H. Revell 
Co., New Jersey. 
Percival Harold, Thinking and Destiny, The Word Foundation, Texas. Powell Tag, As You Thinketh, 
Top Of The Mountain Publish– ing, Florida. Powell Tag, Money and You, Top Of The Mountain 
Publish– ing, Florida. Powell Tag, THINK WEALTH... Put Your Money Where Your 
Mind Is/Top Of The Mountain Publishing, Florida. Reese Maryann i Carol Lynn Yancar, Practitioner 
Manuał for 
Introductory Pa.tt.erns of Neuro-Linguislic Programming, 
Southern Institute Press, Inc., Florida. Selye Hans, Stress Without Distress, Signet Books, New 
York. 
Selye Hans, The Stress of Life, Mc Graw Hill, New York. Siegel Bernie S., Love, Medicine and 
Miracles, Harper & 
Row, New York. Silva Jose, IHaue a Hunch, 2 tomy, Institute of Psychorientology, Texas. Silva Jose i 
Ed Bernd, Jr., Questions and Answers About 
Using The Silua Method, Institute of Psychorientology, Texas. 
Silva Jose i Ed Bernd, Jr., Subjectiue Communication, Institute of Psychorientology, Texas. Silva Jose 
i Philip Miele, The Silua Mind Control Method, 
Simon & Schuster Pocket Book Co., New York. Silva Jose i Robert Stone, The Silua Mind Control 
Method for 
Business Managers, Simon & Schuster Pocket Book Co., New York. Silva Jose i Robert Stone, You 
The Healer, HJ Kramer Inc., 
California. Simonton O. Carl, Getting Well Again, St. Martins Press, New York. 
Stewart Clifford T., Cancer, Preuention, Detection, Causes and Treatement, Hampcourt Press, 
Pennsylvania. 
Tate David A., Health, Hope and Healing, M. Evans and Company, New York. 
Toffler Alvin, Future Shock, Random House, New York. Wattles Wallace D., The Science ofBeing 
Great, Top Of The Mountain Publłshing, Florida. Wattles Wallace D., The Science of Getting Rich, 
Top Of The Mountain Publishing, Florida,  

CZASOPISMA. 

“Brałn/Mind Bulletin", Los Angeles, California. Relacje na temat stanu badań nad mózgiem i 
umysłem. 
“Omni Magazine", Farmingdale, New York. Bieżące informacje dotyczące relacji między umysłem i 
mózgiem.  

MUZYKA NEW AGE do relaksacji 

Abood Peter i dr Tag Powell, Tuning the Rainbow. Łagodna, odprężająca muzyka, która wywołuje 

uczucie spokoju, miłości i bezpieczeństwa. Top of the Mountain Publishing, Florida. 

Abood Peter i dr Tag Powell, Charging the Body Electric. Łagodna, relaksująca muzyka wywołująca 

poczucie siły, dumy, odwagi i wiary w siebie. Top of the Mountain Publishing, Florida. 

Abood Peter i dr Tag Powell, Trans/ormations. Łagodna relaksująca muzyka, która może towarzyszyć 

umysłowemu dokonywaniu zmian np. podczas ćwiczeń inergizacji holograficznej. Top of the 

Mountain Publishing, Florida. 

 

SPIS TREŚCI: 

PODZIĘKOWANIA 
DR TAG POWELL I DR JUDITH POWELL 

1. NATYCHMIASTOWA RELAKSACJA I REDUKCJA STRESU 
2. NATYCHMIASTOWA ZMIANA POSTAWY 
3. MAGICZNE WYZWALACZE W TWOIM UMYŚLE 
4. INERGIZACJA HOLOGRAFICZNA. Komunikowanie się z umysłem wewnętrznym 
5. BUDUJ MOSTY, A NIE MURY. Komunikacja z innymi ludźmi 
6. KOMUNIKACJA SUBIEKTYWNA MIĘDZY UMYSŁAMI 
7. DĄŻENIE DO SUKCESU. Piękna sztuka wytyczania celów 
8. ORGANIZACJA CZASU ALFA 
9. TWÓRCZE ROZWIĄZYWANIE PROBLEMÓW I PODEJMOWANIE DECYZJI WSPÓLNIE Z 
ZESPOŁEM DORADCZYM ALFA 

DODATEK 
BIBLIOGRAFIA