PROLOG

Niespokojnie przewracała się na wąskim łóŜku... Czekała... Wiedziała, Ŝe

on przyjdzie, zanim jeszcze księŜyc przemierzy połowę swojej drogi po niebie,
zanim piasek na plaŜy ostygnie po upalnym dniu.

Usiadła, gdy usłyszała znajomy szmer palców ocierających się o rozpiętą

w oknie siatkę. Z głośno bijącym sercem wstała z łóŜka, odsunęła siatkową
zasłonę i opierając się na ramieniu męŜczyzny, przeskoczyła przez parapet.

Przez chwilę patrzyła na niego, tłumiąc radosny śmiech. Światło księŜyca

lizgało się po jego pięknej, wyrazistej twarzy. Bez słowa odwróciła się i

pobiegła przez wydmy, w stronę huczącego oceanu. Za plecami słyszała śmiech
radosny, męski.

Na brzegu zatrzymała się na chwilę i zrzuciła bawełnianą nocną koszulę.

Naga i swobodna, dała nurka w fale. Woda była tak zimna, Ŝe zaparło jej dech.
Wynurzyła się i zerknęła na brzeg. Stał tam. On takŜe zdąŜył się juŜ rozebrać,
ale wiedziała, Ŝe w Ŝaden sposób nie uda jej się go namówić do kąpieli w
lodowatym oceanie.

Płynęła, patrząc na niego. Jasne światło księŜyca lśniło na opalonym,

muskularnym ciele. Stał cierpliwie, czekając, aŜ ona się zmęczy i poszuka ciepła
jego ramion.

Gdy wreszcie wróciła na brzeg, wziął ją na ręce i zaniósł pod drewniany

pomost. Tam delikatnie połoŜył ją na piasku. Wygięła się, gotowa na jego
przyjęcie.

Wszedł w nią, czując na ustach słone krople wody. Ich ciała poruszały się

w jednym rytmie z rozbijającymi się o brzeg falami.

Potem leŜeli, objęci mocnym uściskiem.
– Na zawsze – szepnął do niej.
– Na zawsze – powtórzyła z namiętnością i wiarą młodości.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Nicolette Young pociągała za sznurki, wprawiając w ruch trzy tańczące

na scenie marionetki. Nagraną na taśmie muzykę zagłuszał śmiech publiczności.
Uśmiechnęła się z satysfakcją. śyrafy były gwoździem programu i dlatego
właśnie zawsze prezentowała je na ostatku. Widok trzech stworzeń o długich
szyjach, poruszających się w rytm najnowszych przebojów muzyki rap, był tak
zabawny, Ŝe widownia reagowała gromkimi oklaskami.

Podniosła głowę i ukradkiem wyjrzała przez czarną zasłonę oddzielającą

ją od widzów. Przesunęła wzrokiem po rzędach ludzi siedzących na krzesłach i z
zadowoleniem ujrzała nieznajome twarze. Oznaczało to, Ŝe rozpoczął się nowy
sezon turystyczny.

Miała nadzieję, Ŝe będzie to dobry rok, w przeciwieństwie do dwóch

ostatnich. Kraj przeŜywał recesję i mniej ludzi wyjeŜdŜało na wakacje. A ci,
którzy decydowali się na wyjazd, rzadko zatrzymywali się w Land’s End,
wesołym miasteczku niedaleko Oceanview w stanie New Jersey.

Nikki automatycznie pociągała za sznurki i nagle go zobaczyła. W jej

uszach rozległo się głuche dudnienie.

Drgnęła i Ŝyrafy przylgnęły nosami do ziemi. Widownia znów

wybuchnęła śmiechem, uznając to za zamierzony efekt.

Nikki natychmiast oprzytomniała i kontynuowała występ, w głowie

jednak  czuła  pustkę.  Nie  mogła  oderwać  wzroku  od  męŜczyzny,  który  był
częścią jej przeszłości. Dlaczego on się w ogóle nie zestarzał? zastanawiała się,
patrząc  na  piękną  twarz  o  ostrych  rysach.  Niczym  portret  Doriana  Graya,
Greyson  Blakemore  wyglądał  zupełnie  tak  samo  jak  przed  siedmiu  laty,  gdy
widziała go po raz ostatni. Włosy miał kruczoczarne, choć krótsze niŜ wtedy, a
jego oczy przypominały dwa węgle. Jedno spojrzenie tych oczu zawsze potrafiło
sprawić, Ŝe topniała jak wosk.

Co on tu robi? Dlaczego tu przyszedł? W jej umyśle pojawiały się

pytania, na które nie znała odpowiedzi. Tyle czasu juŜ minęło, tyle wspomnień
wiązało się z tamtymi latami, słodkich, gorzkich i takich, które nadal sprawiały
jej  cierpienie.  Zdumiała  się,  gdy  zauwaŜyła,  Ŝe  udało  jej  się  zakończyć
przedstawienie punktualnie  co  do sekundy.  Przycisnęła guzik, dzięki  czemu  na
scenę  opadła  kurtyna,  i  słuchała  nagranego  na  taśmę  własnego  głosu,  który
zapowiadał termin następnego spektaklu.

OstroŜnie zwinęła sznurki marionetek i powiesiła lalki na ścianie, gdzie

miały czekać na kolejne przedstawienie. Za plecami słyszała szuranie stóp i
gwar dziecięcych głosów. Publiczność wychodziła z sali.

Poruszała się jak odrętwiała, w głowie miała zamęt.
Czy nie zapomniała rano zamknąć drzwi domu? MoŜe to nie on, tylko

ktoś podobny do Greya. Czy na pewno wyłączyła ekspres do kawy? MoŜe tylko
tak jej się wydawało.

– Nikki?
Niski głos dobiegał od strony widowni. Zamknęła oczy i poczuła dreszcz

przebiegający po plecach. Czy wytwór imaginacji moŜe mówić ludzkim
głosem?

– Nicolette Richards?
Tak, to był Greyson. Nikt inny nie potrafił wypowiedzieć jej imienia w

taki sposób.

Wzięła głęboki oddech, wyszła zza kurtyny i stanęła przed męŜczyzną,

którego kiedyś kochała, a który dopuścił się wobec niej najgorszej zdrady.

– Cześć, Grey. – Na szczęście jej głos brzmiał chłodno i spokojnie. Nic w

nim nie zdradzało emocji kłębiących się w jej sercu.

– Podobało mi się to przedstawienie. Zawsze byłaś bardzo utalentowana.

– On równie dobrze kontrolował brzmienie swego głosu. Nic nie wskazywało na
to, by jej widok poruszył go choć trochę.

Jacy my jesteśmy wobec siebie uprzejmi, pomyślała, wpatrując się w

niego  w  milczeniu.  Jak  dwoje  ludzi,  którzy  pierwszy  raz  w  Ŝyciu  widzą  się  na
oczy.  Z  bliska  zauwaŜyła,  Ŝe  jednak  się  postarzał.  W  kącikach  ciemnych  oczu
miał  zmarszczki,  a  po  obu  stronach  zmysłowych  ust  wyraźne  bruzdy.  Na
skroniach lśniło kilka pasemek przedwczesnej siwizny. Ostatnim razem, gdy go
widziała,  miał  zaledwie  osiemnaście  lat.  Teraz  miał  dwadzieścia  pięć.  Był
dojrzałym, przystojnym męŜczyzną. Zirytowało ją to, nie wiadomo, dlaczego.

– Co ty tutaj robisz, Grey?
– Chciałem z tobą porozmawiać – odrzekł spokojnie, z twarzą nie

zdradzającą Ŝadnych uczuć.

Nikki spojrzała na niego z zaciekawieniem. O czym on chce rozmawiać? I

gdzie, do diabła, był, gdy go potrzebowała siedem lat temu?

Naraz zapragnęła znaleźć się gdzieś na otwartej przestrzeni, gdzie jego

obecność nie wydawałaby jej się tak przytłaczająca.

– MoŜemy porozmawiać na zewnątrz – zaproponowała, idąc do drzwi.

Grey szedł tuŜ za nią. Gdy się zatrzymała i jeszcze raz spojrzała na jego twarz,
uświadomiła sobie, co się w nim zmieniło. Nie chodziło o upływ czasu, tylko o
ubranie.  Grey,  jakiego  znała  kiedyś,  był  opalonym,  beztrosko  uśmiechniętym
chłopakiem,  który  chodził  w  dŜinsach  z  obciętymi  nogawkami  i  bez  koszuli.
Teraz  miała  przed  sobą  męŜczyznę  w  dobrze  skrojonym  garniturze  i  drogich
skórzanych butach. Co więcej, otaczała go charakterystyczna dla Blakemore’ów
atmosfera arogancji i pewności siebie.

– O czym chcesz ze mną rozmawiać?
– Pewnie słyszałaś o śmierci mojego ojca – zaczął. Nikki skinęła głową.
– Przykro mi z tego powodu – skłamała. Ojciec Greya był szorstkim w

obejściu, świętoszkowatym człowiekiem, który od samego początku nie krył, Ŝe
dziewczyna syna nie podoba mu się. „Gówniara z wesołego miasteczka” nie
była odpowiednim towarzystwem dla jednego z Blakemore’ów.

Nikki czekała na to, co Grey powie dalej. Patrzyła na jego czarne włosy.

Miała ochotę wpleść w nie palce i poczuć ich miękkość. Zacisnęła dłonie w
pięści, wbijając paznokcie w ciało.

Grey stanął na krawędzi pomostu, oparty o drewnianą poręcz. Za jego

plecami fale rozbijały się o brzeg, odbijając światło księŜyca w pełni.

– Wróciłem tutaj i właśnie przejmuję rodzinne interesy. PoniewaŜ

większość z nich wiąŜe się z wesołym miasteczkiem, uznałem, Ŝe powinienem
porozmawiać z tobą. Zawsze dobrze wiedziałaś, co się tu dzieje.

– A co cię interesuje? – zapytała obojętnym tonem.
– Wszystko wskazuje na to, Ŝe Land’s End niebawem zbankrutuje.
– Mieliśmy kilka kiepskich lat – przyznała Nikki niechętnie. – Ale ten

sezon powinien być o wiele lepszy.

– Dostałem ofertę kupna tego terenu.
Nikki zmruŜyła oczy. Owszem, słyszała pogłoski, Ŝe jakiś inwestor chce

kupić ten teren pod budowę luksusowego hotelu.

– Czy masz zamiar ją przyjąć? – zapytała, czując, Ŝe serce jej przestaje

bić z lęku.

Grey wpatrywał się w dal wzrokiem równie nieprzeniknionym jak wody

oceanu.

– Jeszcze nie podjąłem decyzji.
Nikki wzięła głęboki oddech, by opanować wzbierający w niej gniew.
– Jeśli sprzedasz Land’s End, pozbawisz wielu ludzi dachu nad głową.
Grey mocno zacisnął usta.
– Przyjechałem tu po to, Ŝeby rozeznać się w sytuacji i podjąć decyzję,

która będzie najlepsza dla wszystkich.

– Jestem pewna, Ŝe niezaleŜnie od tego, jaką decyzję podejmiesz, będzie

ona słuŜyła przede wszystkim interesom Blakemore’ów – odrzekła Nikki z
goryczą.

Grey spojrzał na nią beznamiętnie.
– Gdyby tak było, to juŜ bym podpisał odpowiednie dokumenty i nie

próbowałbym nawet z tobą rozmawiać.

– Więc dlaczego tu jesteś? – zapytała ze zniecierpliwieniem. Nie potrafiła

oddychać ani myśleć swobodnie, gdy on znajdował się tak blisko. Zapach jego
wody po goleniu, chłodny i korzenny, budził wspomnienia, które wolałaby
odsunąć jak najdalej od siebie.

– Chciałbym, Ŝebyś zorganizowała spotkanie pracowników wesołego

miasteczka, w czasie którego moglibyśmy porozmawiać o przyszłości Land’s
End.

– Kiedy? Wzruszył ramionami.
– Kiedy wam to będzie odpowiadało. MoŜesz zadzwonić do mnie do

domu.

Nikki tylko skinęła głową, niezdolna w tej chwili myśleć.
– Mam nadzieję, Ŝe wkrótce się odezwiesz – rzekł Grey, kończąc

rozmowę. Odwrócił się i odszedł, ona zaś patrzyła za nim, dopóki nie zniknął jej
z oczu, a potem bezwładnie oparła się o poręcz i zakryła twarz dłońmi. Ogarnęły
ją wspomnienia sprzed lat.

– Ty i ja przeciwko całemu światu, mała. – IleŜ to razy słyszała od niego

te  słowa?  Greyson  Blakemore,  który  nie  mógł  znaleźć  wspólnego  języka  z
innymi  dziećmi,  bo  pochodził  z  bogatej  rodziny.  I  Nikki,  wychowana  w
wesołym  miasteczku.  Po  raz  pierwszy  spotkali  się  tu  na  karuzeli.  Nikki  miała
osiem lat, a Grey dziewięć. Natychmiast zaczęli spoglądać na siebie wrogo, bo
obydwoje mieli ochotę przejechać się na srebrnym koniu z jaskrawo-niebieskimi
wstąŜkami.

– Ty jesteś gówniarą z promenady – powiedział Grey, najwyraźniej

powtarzając określenie, które gdzieś usłyszał i którego dokładnie nie rozumiał.

Nikki bez lęku spojrzała mu prosto w twarz.
– A twoja matka to sztywna jak kij, chciwa suka – odparowała.
Przez długą chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. śadne z nich nie

próbowało zaprzeczać słowom drugiego, ale nie było pewne, co zrobić dalej. W
końcu Grey przełamał impas.

– MoŜemy jeździć po kolei – zaproponował, obrzucając srebrnego konia

tęsknym wzrokiem.

Był to początek znajomości, która kwitła co roku od końca maja do

początku października. Nikki Ŝyła wakacjami, gdy obydwoje byli wolni. Mogli
wtedy wędrować po promenadzie i bawić się w chowanego między palami
drewnianego pomostu. Z czasem, gdy obydwoje podrośli, te rozrywki zostały
zastąpione przez inne, bardziej emocjonujące.

Gdy Nikki miała dziesięć lat, Grey był jej najlepszym kolegą. Gdy miała

trzynaście, stał się dla niej bohaterem, a gdy skończyła szesnaście –
kochankiem. Wtedy to zaczęli rozmawiać o wspólnej przyszłości.

– Nikki? Nikki, dobrze się czujesz?
Kobiecy głos przywołał ją do rzeczywistości. Odsunęła dłonie z twarzy i

ujrzała Bridget. Na jej malutkiej twarzy malowała się troska. Nikki zmusiła się
do uśmiechu.

– Wszystko w porządku.
– Widziałam go, Nikki. Widziałam, Ŝe z tobą rozmawiał. Na pewno nic ci

nie jest?

Skinęła głową i westchnęła głęboko. Podeszła do najbliŜszej ławki i

usiadła, obawiając się, Ŝe nogi odmówią jej posłuszeństwa. Bridget przycupnęła

obok niej, machając drobnymi stopami w powietrzu jak małe dziecko.

Bridget urodziła się jako karlica w czasach, gdy mało kto akceptował tego

rodzaju  ludzi.  Przybyła  do  Land’s  End  przed  dwudziestu  laty  i  otworzyła  tu
pizzerię.  śyjąc  w  nieco  surrealistycznej  atmosferze  wesołego  miasteczka,
została  zaakceptowana,  podobnie  jak  wielu innych  odmieńców.  W  Ŝyciu  Nikki
zawsze zajmowała bardzo szczególne miejsce.

– Czy powiedział coś... o dziecku? – zapytała teraz, ujmując dłoń Nikki w

swoją.

Dziewczyna potrząsnęła głową i znów poczuła ukłucie bólu.
– Nie masz nawet pojęcia, ile razy wyobraŜałam sobie, Ŝe znów go

spotykam  –  odrzekła  cicho.  –  Przez  wiele  nocy  marzyłam  o  jego  powrocie,
szukałam  słów,  które  pragnęłam  mu  powiedzieć...  –  Zamilkła  na  chwilę.  –
Nazwał  mnie  Nicolette  Richards.  To  znaczy,  Ŝe  wie  o  moim  małŜeństwie  –
dodała nagle.

– Skoro wie o małŜeństwie, to moŜe dowiedział się i o rozwodzie. MoŜe

po tych wszystkich latach wreszcie wrócił po ciebie. MoŜe chce ci wynagrodzić
to, co się stało – westchnęła z nadzieją Bridget, która zawsze była niepoprawną
romantyczką.

Nikki z trudem powstrzymała wybuch histerycznego śmiechu.
– Nawet gdyby chciał, to w Ŝaden sposób nie potrafiłby mi wynagrodzić

wyrządzonych krzywd – rzekła dobitnie.

Greyson Blakemore stał przy oknie w pokoju na drugim piętrze, który w

dzieciństwie był jego sypialnią, i wpatrywał się w dal, tam, gdzie na horyzoncie
lśniły barwne światła promenady.

Land’s End. Kiedyś to było jedyne miejsce na świecie, które naprawdę się

dla niego liczyło. Tu było jego wybawienie, jego ratunek przed obłędem.

Otworzył okno i poczuł na twarzy powiew ciepłego, pachnącego solą

powietrza.  Wraz  z  wiatrem  napłynęła  melodia  z  karuzeli.  Niczym  głos
zaczarowanego fletu, ta melodia przywoływała Greya, przyciągała go do siebie,
kusiła,  by  za  nią  podąŜyć.  Dźwięki  te  przywoływały  przeszłość.  Podobnie  jak
podróŜnik  w  wehikule  czasu  Wellsa,  Grey  wybrał  miejsce  i  czas,  które  chciał
odwiedzić.  Robił  to  wiele  razy  juŜ  wcześniej  i  zawsze  jego  podróŜ  w  czasie
kończyła  się  na  wspomnieniach  chwil,  gdy  trzymał  Nikki  w  ramionach.  Ona
miała wtedy siedemnaście lat, a on osiemnaście.

Zamknął oczy i płynął z falą wspomnień, wracając do tego jednego,

najwaŜniejszego  dnia.  W  jej  włosach,  długich  i  ciemnych,  zawsze  splątanych  i
pachnących  słońcem,  odbijały  się promienie księŜyca.  Nie  był to pierwszy  raz,
gdy trzymał ją w ramionach i całował, ale tej nocy w ich uścisku wyczuwało się
pośpiech.  Mieli  świadomość,  Ŝe  za  dwa  dni  Grey  wyjedzie  do  college’u.
Namiętność  ogarniała  ich  powoli,  aŜ  poczuli,  Ŝe nie  ma  juŜ  odwrotu.  Choć  juŜ

od dawna byli kochankami, tym razem było inaczej niŜ zwykle; ich miłość
przesycało słodko-gorzkie przeczucie rozstania i samotności.

Później wpatrywał się w nią z podziwem. Jak zawsze, nie potrafił

uwierzyć, Ŝe Nikki naleŜy do niego. Jej orzechowe oczy przybrały szary odcień
w  mroku  panującym  pod  pomostem,  gdzie  leŜeli  na  plaŜy.  Skórę  miała  ciepłą
jak  wygrzany  słońcem  piasek.  Światło  księŜyca  ślizgało  się  po  jej  twarzy,
prostym  nosie,  rzeźbiąc  kaŜdą  linię  i  otaczając  ją  srebrzystą  poświatą.  Kochał
Nikki  bardziej  niŜ  kogokolwiek  czy  cokolwiek  na  całym  świecie.  Mówili  o
przyszłości,  snuli  plany...  ale  od  tamtej  nocy  nie  widział  jej  więcej...  aŜ  do
dzisiejszego wieczoru.

Nikki naleŜała do jego przeszłości, podobnie jak te beztroskie letnie dni.

Później wyrzucił ją ze swego serca. Ale teraz na jej widok znów poczuł dziwną
mieszaninę uczuć, których nie potrafił zrozumieć.

– Greyson?
Odwrócił się gwałtownie. W drzwiach pokoju stała matka.
– Czekamy na ciebie z kolacją.
– Przepraszam. Nie zauwaŜyłem, Ŝe juŜ jest tak późno. – Zerknął na

zegarek i ze zdumieniem uświadomił sobie, Ŝe minęła ósma. Uśmiechnął się
przepraszająco. Matka zawsze kazała podawać kolację punktualnie o ósmej.

To sztywne trzymanie się przez rodziców ustalonych reguł było jednym z

powodów,  Ŝe  przed  wielu  laty  Grey  szukał  swobody  w  wesołym  miasteczku.
Tam  kolację  jadło  się  wtedy,  gdy  było  się  głodnym.  Dzień  zaczynał  się  po
południu  i  trwał  do  późna  w  nocy.  Nie  było  tam  zegarów,  rozkładów  dnia,
zasad,  których  naleŜałoby  przestrzegać.  Ten  świat  diametralnie  róŜnił  się  od
uporządkowanego otoczenia, w którym Grey się wychował.

– Greyson, kochanie?
Poczuł dłoń matki na rękawie marynarki i przyłapał się na tym, Ŝe znów

patrzy w okno. Zarumienił się z zaŜenowaniem. Matka stanęła obok niego,
roztaczając zapach kosztownych perfum.

– Wiesz, obwiniam siebie za to, co się stało – powiedziała i gdy

zauwaŜyła zdziwione spojrzenie syna, dodała: – Ojciec zawsze powtarzał, Ŝe
powinnam postępować z tobą bardziej stanowczo. Trzeba było zabronić ci tam
chodzić.

– Nic, co mogłabyś powiedzieć albo zrobić, nie powstrzymałoby mnie od

tego. – Patrzył na światła diabelskiego młyna; gdy był dzieckiem, wesołe
miasteczko sprawiało na nim wraŜenie królestwa z bajki. – To miejsce zawsze
miało dla mnie wielki urok.

– Ale to było dawno temu – odrzekła matka, gładząc go po ramieniu. –

Ten urok mógł działać na dziecko, ale teraz jesteś dorosłym, odpowiedzialnym
męŜczyzną.

Odpowiedzialność... właśnie. Od siedmiu lat ogromna odpowiedzialność

za rodzinne interesy spoczywała na barkach Greysona. A teraz miał decydować
o losie ludzi z Land’s End.

Odsunął się od okna i ruszył na dół do jadalni. W progu zatrzymał się i

rzucił jeszcze jedno szybkie spojrzenie na kolorowe światła. Gdziekolwiek był i
cokolwiek robił, jego myśli zawsze wracały tutaj, do wesołego miasteczka i do
Nikki.

MoŜe to dobrze, Ŝe tu wróciłem, myślał, idąc za matką po schodach. Z

pewnością naleŜy pozbyć się tych iluzji, pogodzić się z przeszłością, zostawić ją
za sobą i poszukać szczęścia w przyszłości. Zastanawiał się tylko, czy w tym
celu będzie musiał doprowadzić do zamknięcia wesołego miasteczka.

ROZDZIAŁ DRUGI

Nikki budziła się powoli. Przeszkadzały jej odgłosy poranka – dudnienie

młota gdzieś za oknem, uporczywy szum fal oceanu rozbijających się o brzeg,
głos Bridget, która krzyczała do swego męŜa, Szweda, by wyniósł śmiecie.

Sny rozwiały się. Nikki poczuła gorycz w ustach. Miała ochotę napić się

kawy. Wstała i narzuciła na siebie długi jedwabny szlafrok, który przyjemnie
chłodził ciało. Początek czerwca był tak upalny, Ŝe ostatnio wróciła do
młodzieńczego zwyczaju sypiania nago.

Zawiązała pasek szlafroka, poszła do kuchni i nastawiła ekspres.

Zachmurzyła czoło, przypominając sobie sny, które prześladowały ją przez całą
noc. Były to erotyczne sny – z Greyem w roli głównej.

Zaniosła kawę do małego saloniku i opadła na sofę. Jej wzrok spoczął na

zdjęciu stojącym na bocznym stoliku. Johnny. Zaciekawiło ją, gdzie on teraz
jest, co robi w tej chwili. Ich małŜeństwo przetrwało tylko dziesięć miesięcy, ale
rozstali się jako przyjaciele. Ten ślub był jej drugim Ŝyciowym błędem.
Pierwszym było to, Ŝe zakochała się w Greyu i zaufała mu.

– Hej, Nikki.
– Wejdź – zawołała i uśmiechnęła się, gdy w progu pojawiła się Bridget.
– Dzień dobry – powiedziała karlica i zaraz zniknęła w kuchni. Po chwili

wróciła, trzymając w obu dłoniach kubek z kawą.

– Słyszałam, Ŝe Lars kazał ci trzymać się z daleka od kofeiny – zauwaŜyła

Nikki.

Jej mała przyjaciółka tylko machnęła ręką.
– Och, Lars! On chyba myśli, Ŝe jeśli będę piła za duŜo kawy, to nie

urosnę. Nie chce uwierzyć, Ŝe juŜ na to za późno. – Jej twarz rozświetlił uśmiech
nieposłusznego dziecka. – Jesteś gotowa do wycieczki?

Nikki skrzywiła się.
– Właśnie się zastanawiam, czy nie spakować bagaŜy i nie wyjechać z

miasta pierwszym pociągiem.

Bridget uśmiechnęła się ze współczuciem.
– Powinnaś przewidzieć, Ŝe skoro jesteś przewodniczącą naszego

komitetu,  to  tobie  właśnie  przypadnie  obowiązek  prowadzenia  negocjacji  z
Greyem.  Kochanie,  trzeba,  Ŝeby  ktoś,  kto  jest  naszym  przedstawicielem,  był  z
nim,  gdy  zacznie  się  tu  rozglądać.  Wiem,  Ŝe  to  dla  ciebie  trudne,  ale  z
pewnością potrafisz się zdobyć na uprzejmość, oprowadzić go po całym terenie i
nie narazić nas na niebezpieczeństwo z powodu swojej przeszłości.

Nikki ze znuŜeniem skinęła głową. Tak, wiedziała, Ŝe powinna przestać

myśleć o przeszłości i skupić się na tym, co teraz najwaŜniejsze – na
przetrwaniu wesołego miasteczka. Poprzedniego dnia na spotkaniu wszystkich

osób związanych z Land’s End uświadomiła sobie ze struchlałym sercem, Ŝe to
właśnie jej przypadną w udziale pertraktacje z Greyem. Zadzwoniła do niego
wieczorem i zaprosiła go na dokładne oględziny terenu. Nic dziwnego, Ŝe
prześladowały ją erotyczne sny. To dlatego, Ŝe znów musi się z nim spotkać.

– Jeśli będę miała odrobinę szczęścia, to Grey szybko załatwi swoje

sprawy tutaj i wróci do Nowego Jorku.

– Czy nie sądzisz, Ŝe po śmierci ojca zechce tu zostać?
– Mam nadzieję, Ŝe nie – odrzekła Nikki natychmiast. Ale co będzie,

pomyślała, jeśli on tu rzeczywiście zostanie, ona zaś będzie skazana na to, by
codziennie go spotykać? Jeśli ma zamiar wciąŜ tu mieszkać, musi nieustannie
podsycać w sobie nienawiść i gorycz. Powinna zignorować erotyczne napięcie,
które znów się między nimi pojawiło. Te emocje są niebezpieczne, niechciane...
głupie.

– Nikki, czy dałabyś mu jeszcze jedną szansę, gdyby cię o to poprosił? –

zapytała cicho Bridget.

– Nigdy – odrzekła natychmiast. – Nie ma juŜ dla niego miejsca w moim

yciu. Sam sobie odebrał to prawo, gdy przysłał mi kopertę z pieniędzmi na

usunięcie ciąŜy.

– Był wtedy młody.
– Ja teŜ – odparowała Nikki. – Młoda, samotna i w ciąŜy. Wszyscy

zawsze mi powtarzali, Ŝe jestem głupia, bo dziewczyny z wesołego miasteczka
są łatwym łupem dla chłopców z tak zwanych porządnych domów. Ale ja
myślałam, Ŝe to, co nas łączy, to coś zupełnie innego... – Potrząsnęła głową. –
Byłabym głupia, gdybym jeszcze raz pozwoliła, by Grey znów mnie oczarował.
A moja matka nie urodziła głupiej córki.

Grey szedł plaŜą w stronę wielkiej planszy, na której było napisane:

„Land’s End, największe małe molo w New Jersey”. Molo, które miało niecałe
dwa kilometry długości, nie mogło konkurować ze swoim sławniejszym,
ponaddziesięciokilometrowym kuzynem w Atlantic City. Kiedyś jednak Land’s
End było bardzo popularną atrakcją turystyczną. Zbudowano je na początku
wieku i aŜ do ostatniej dekady to miejsce prosperowało doskonale.

Grey wiele razy słyszał opowieści o tym, jak jego dziadek, który był

właścicielem tego terenu, pozwolił się tu zatrzymać wędrownemu wesołemu
miasteczku. Ludziom z lunaparku spodobało się to miejsce i udało im się
uzyskać zgodę na całoroczne osiedlenie.

Ojciec Greya podzielił tę ziemię na mniejsze parcele i spisał umowy

dzierŜawy. Nikt z pierwszych osiedleńców nie pozostał juŜ przy Ŝyciu, ale nadal
mieszkali tu ich potomkowie, a takŜe inni, którzy przybyli tutaj w poszukiwaniu
własnego miejsca na ziemi.

Grey wpatrywał się w wielką planszę. ZauwaŜył, Ŝe była zniszczona i

spłowiała.  Ruszył  dalej.  Molo  zaczynało  juŜ  oŜywać.  Jakiś  staruszek  zakładał
markizę  na  straganie,  przysadzista  kobieta  zamiatała  chodnik  przed  budką,  w
której znajdowała się strzelnica. Spojrzał na zegarek. Było tuŜ po dziesiątej. Za
dwie godziny  wszystkie  budki,  strzelnice,  karuzele i  teatrzyki będą  otwarte dla
odwiedzających.

W świetle dnia magiczny urok tego miejsca znikał. Słońce bezlitośnie

ukazywało zniszczoną, brudną farbę na ścianach budynków. Wiatr niósł lekki
zapach zepsutych ryb i wodorostów. Nawet deski pomostu były stare, spękane
od upału, w wielu miejscach nadpróchniałe. Grey zastanawiał się, czy Nikki teŜ
straci swój urok w jaskrawym świetle dnia.

Jeśli nie liczyć tej krótkiej wizyty przed dwoma dniami, nie był tutaj od

siedmiu lat, ale dobrze pamiętał, dokąd pójść.

Zatrzymał się przed swoją ulubioną pizzerią i przez moment rozkoszował

się wonią ostrego sosu i ciepłego ciasta. Nie zastanawiając się, co robi, okrąŜył
budynek dokoła i wszedł do środka przez tylne drzwi. Zaskrzypiały tak samo jak
kiedyś.  Uśmiechnął  się  w  duchu  i  wszedł  do  mrocznego  pomieszczenia.  Przy
starym  stole  piknikowym  siedziało  mniej  więcej  ośmioro dzieci  i  jadło pizzę  z
wielkiego  talerza  stojącego  pośrodku.  Niektóre  rzeczy  nigdy  się  nie  zmieniają,
pomyślał  Grey,  siadając  przy  sąsiednim  stoliku.  Przez  chwilę  miał  wraŜenie,
jakby cofnął się w czasie. Kiedyś codziennie przychodził tu na lunch, spotykał
się  z  Nikki  i  zjadał  swoją  porcję  „pomyłek”  Bridget.  Przymknął  oczy,
przypominając  sobie,  z  jaką  niecierpliwością  biegł  tu  kaŜdego  dnia,  nie  mogąc
się  doczekać,  kiedy  wreszcie  zobaczy  Nikki,  pochwyci  ją  w  ramiona  i
wykradnie  pocałunek  w  tej  małej  kuchni. Obejmował  ją  i  przyciągał  do siebie,
zupełnie  nie  zaŜenowany  własnym  podnieceniem.  Te  pocałunki...  Smakowała
pepperoni i sosem pomidorowym, a jej włosy pachniały ciastem.

– Pięknie pachniesz – szeptał jej do ucha, a potem znów pochylał się nad

ustami.

– Ty pachniesz piękniej – śmiała się, tuląc się do niego mocno i

przesuwając koniuszkiem języka po konturach jego warg.

Uwielbiała się z nim draŜnić, on zaś nie miał nic przeciwko temu. Czuł

instynktownie, Ŝe obietnice, jakie składały jej oczy i pieszczoty, zostaną
spełnione. Nigdy nie wątpił, Ŝe wieczorem, gdy cienie pod molo pogłębią się,
spotkają się tam i będą mogli cieszyć się sobą do woli.

Przywołał się do porządku i wrócił myślami do teraźniejszości.

Uświadomił sobie, Ŝe przyjście tutaj było błędem. Zapach pizzy, śmiech dzieci,
atmosfera restauracji, wszystko to przywoływało wspomnienia, które Grey
wolałby odsunąć jak najdalej od siebie.

Nadal pamiętał gniew, jaki go ogarnął, gdy w dwa miesiące po wyjeździe

do college’u ojciec pokazał mu wycinek z prasy zapowiadający ślub Nikki. Grey
załamał się i teraz uświadomił sobie, Ŝe po tych wszystkich latach nadal nie

udało mu się do końca pozbierać.

Tak, przyjście tutaj było błędem. Podniósł się z zamiarem wyjścia, ale w

tej  chwili  w  drzwiach  kuchni  pojawiła  się  Nikki.  W  rękach  trzymała  talerz  z
pizzą.  ZauwaŜyła  go  natychmiast  i  na  moment  zastygła  w  miejscu  jak
przestraszona  sarna  schwytana  w  światła  samochodowych  reflektorów.  Na  jej
policzki wypełzł rumieniec, a duŜe oczy pociemniały. Grey ciekaw był, czy ona
takŜe  przypomniała  sobie  te  letnie  dni,  gdy  kuchnia  Bridget  była  jednym  z
miejsc, w których obydwoje poznawali hipnotyczną siłę miłości i seksu. Poczuł
ogarniające  go  dreszcze,  choć  podniecenie  było  ostatnią  rzeczą,  jaką  pragnął
teraz odczuwać.

Nikki z trudem oderwała wzrok od jego twarzy.
– Proszę – powiedziała, stawiając talerz przed dziećmi i uśmiechając się z

przymusem. WciąŜ czuła na sobie spojrzenie Greya. Opanowała się i podeszła
przy stolika, przy którym siedział.

– Zdawało mi się, Ŝe mamy się spotkać za godzinę.
. – Chciałem tylko sprawdzić, czy Bridget nadal prowadzi akcję

doŜywiania dzieciaków.

– Codziennie, chociaŜ nieźle byś oberwał, gdyby usłyszała, Ŝe nazywasz

to akcją doŜywiania. Ona twierdzi, Ŝe po prostu pozbywa się w ten sposób
wszystkich „pomyłek”, których nie moŜe podać zwykłym klientom.

Grey skinął głową i w kącikach jego ust pojawił się cień uśmiechu.
– Gdyby Bridget rzeczywiście popełniała tyle pomyłek, jak twierdzi, to

juŜ dawno by zbankrutowała.

– Karmi całą masę głodnych dzieci... Niektóre z nich nie będą juŜ nic

jadły aŜ do jutra, gdy znów tu wrócą. – Nikki pochyliła się nad blatem stołu. –
Grey, te dzieci pochodzą z rozbitych rodzin, ich rodzice są uzaleŜnieni od
alkoholu albo narkotyków. Bridget nie tylko daje im gorący posiłek, ale takŜe
potrafi ich wysłuchać, pocieszyć, zachęcić do walki o swoje prawa.

– Nikki, nie musisz mi opowiadać o tym, ile dobrego robi Bridget. Chyba

nie zapomniałaś, Ŝe i ja byłem jednym z jej podopiecznych?

Nikki wyprostowała ramiona.
– Nie, nie zapomniałam. Chcę się tylko upewnić, Ŝe i ty o tym pamiętasz.

Wszyscy tutaj byli dla ciebie dobrzy. Nie obchodziło ich, kim jest twoja rodzina
ani jakie masz problemy. Zaakceptowali cię bezwarunkowo.

– To prawda – zgodził się i w jego głosie naraz zabrzmiało znuŜenie.
– Więc jak moŜesz myśleć o tym, Ŝeby zamknąć wesołe miasteczko? –

zapytała z gniewem.

– Nikki, nie mogę podejmować decyzji finansowych opierając się na tym,

e wiele lat temu jacyś ludzie byli dla mnie dobrzy. Muszę się skoncentrować na

tym, co przyniesie zysk mojemu przedsiębiorstwu.

W tej chwili w drzwiach kuchni pojawiła się Bridget.

– Co się dzieje? Nowy chłopak na molo? – Z rozpromienioną twarzą

podeszła do stolika. – Greyson Blakemore... dorosły i w znakomitej formie.

– Witaj, Bridget. Ty teŜ wyglądasz kwitnąco – powitał ją Grey,

odpowiadając uśmiechem na uśmiech.

– Słyszałam, Ŝe wróciłeś – ciągnęła Bridget, siadając wraz z nimi przy

stoliku. – Czas juŜ, Ŝebyś zapuścił gdzieś korzenie. Co cię tak długo trzymało z
dala od domu?

Grey wzruszył ramionami, Nikki jednak nie usłyszała juŜ jego

odpowiedzi. Wymknęła się do kuchni i stanęła oparta o lodówkę. Przed oczami
miała obraz ich dwojga, leŜących na piasku. Grey obiecał jej, Ŝe będą razem na
zawsze, a ona mu wierzyła. A niech go diabli porwą razem z jego kłamstwami.
To wszystko trwało tak krótko.

– Nikki? – Bridget zajrzała do kuchni. – Grey powiedział, Ŝe jest gotów i

czeka na ciebie na zewnątrz.

– Chyba lepiej mieć to juŜ z głowy – westchnęła, bardziej do siebie niŜ do

Bridget. Wzięła głęboki oddech i wyszła na zewnątrz.

– Dokąd chcesz iść? – zapytała bez wstępów. Grey wyciągnął z kieszeni

plik papierów.

– Mój ojciec przed śmiercią otrzymywał skargi na stan bezpieczeństwa

urządzeń. MoŜe zajmiemy się tym najpierw.

– Nie rozumiem, o jakie zabezpieczenia moŜe chodzić. Oczywiście,

wszystko tu trzeba by odmalować, ale zawsze bardzo dbaliśmy o
bezpieczeństwo.

Grey podał jej jeden z papierów. Był to list opisując ryzyko, na jakie

naraŜają się wszyscy wsiadający na diabelski młyn. Nikki szybko przebiegła go
wzrokiem.

– Nie moŜesz tego brać powaŜnie – mruknęła. – Ten, kto to wysłał, nawet

się nie podpisał. Pewnie ktoś z miasta, komu nie udało się wygrać pluszowego
zwierzaka na strzelnicy, napisał to, Ŝeby się na nas zemścić.

– Mimo wszystko traktuję to powaŜnie – odrzekł Grey spokojnie. – Nikki,

jeśli jest jakaś moŜliwość, Ŝeby nie zamykać wesołego miasteczka, to muszę
sprawdzić, jakie przeszkody stoją przed nami i ile trzeba zainwestować, Ŝeby
Land’s End zaczęło przynosić większe dochody. Obejrzyjmy więc wszystko po
kolei, dobrze?

W chwilę później, gdy Pete Ely, właściciel diabelskiego młyna,

pokazywał

Greyowi

dokumentację

pochodzącą

ostatnich

kontroli

bezpieczeństwa,  Nikki  skorzystała  z  okazji,  by  przyjrzeć  mu  się  dokładnie.
Bardzo  się  starała  zachować  obiektywizm.  Łatwiej  jej  było  utrzymać  dystans,
gdy  widziała  go  w  drogim  garniturze.  Dziś  jednak  miał  na  sobie  znoszone
drelichowe  spodnie  i  sportową  koszulkę  z  krótkimi  rękawami.  W  tym  stroju
przypominał Greya z jej młodości, chłopaka, którego kochała tak bardzo.

ałowała, Ŝe się nie oŜenił. MoŜe gdyby miał Ŝonę, nie odczuwałaby

pokusy; moŜe wtedy nie uległaby radom węŜa, który szeptem przekonywał ją,
by spróbowała soczystego owocu. Ale przecieŜ kosztowała go juŜ w przeszłości
i wiedziała, Ŝe w środku ma gorzkie nasiona.

– Zdaje się, Ŝe tutaj wszystko jest w porządku – rzekł wreszcie Grey,

patrząc ze zmarszczonym czołem na diabelski młyn. – Choć na pewno
przydałoby się trochę świeŜej farby.

– Wszędzie tutaj przydałoby się trochę świeŜej farby – odparowała Nikki.

– Kilka miesięcy temu prosiliśmy twojego ojca, by zgodził się na jakiś czas
obniŜyć czynsz dzierŜawny, Ŝebyśmy mogli poczynić tu pewne inwestycje. Ale
odmówił.

– Zrozumiałem, co chciałaś powiedzieć – mruknął Grey i ruszył w stronę

karuzeli. Nikki szła o kilka kroków za nim, niepewna, czy zdoła utrzymać nerwy
na wodzy. Grey takŜe szedł coraz wolniej. Ciekawa była, czy i jego ogarnęły
wspomnienia.

Wszedł na platformę i zbliŜył się do srebrnego konia, o którego kiedyś

walczyli. PołoŜył rękę na siodle, niegdyś jaskrawo-niebieskim, teraz wyblakłym
jak marzenia sprzed lat.

– Teraz juŜ nie warto byłoby się o niego kłócić, prawda? – powiedział ze

smutkiem. – Zawsze mi się wydawało, Ŝe jest większy i ładniejszy.

– We wspomnieniach wszystko wydaje się lepsze niŜ w rzeczywistości –

mruknęła.

– Kto to teraz prowadzi?
– Walt Simon.
– Walt Simon? PrzecieŜ on musi mieć juŜ ze sto lat.
Nikki

nie

udało

się

ukryć

uśmiechu.

KaŜdego

zdumiewała

długowieczność i młodzieńczy duch Walta. On sam właśnie wyłonił się zza
budki z biletami, obrzucając ich przenikliwie spojrzeniem niebieskich oczu.

– A niech mnie – zawołał, zbliŜając się do nich charakterystycznym

krokiem reumatyka. Wyciągnął dłoń do Greya, który potrząsnął nią mocno. – A
niech  mnie  – powtórzył  i  jego  twarz  rozświetlił  promienny  uśmiech.  Staruszek
nie miał zębów i wyglądał z tym uśmiechem jak małe dziecko. – Wiedziałem, Ŝe
kiedyś  tu  wrócisz.  Ty  i  Nikki  zawsze  byliście  moimi  najlepszymi  klientami.
Zjawiliście  się  tu  pierwsi,  gdy  otwierałem,  i  odchodziliście  ostatni,  gdy
zamykałem jesienią. Pamiętasz?

– Pamiętam – uśmiechnął się Grey.
– Tak, tak. – Walt znów pokazał w uśmiechu bezzębne dziąsła. – To były

czasy. Wszędzie pełno ludzi, a do mojej karuzeli ustawiały się kolejki
dzieciaków. JuŜ teraz nie ma tylu chętnych. – Posmutniał i zerknął niespokojnie
na Greya. – Czy przyjechałeś po to, Ŝeby nam pomóc i znów oŜywić Land’s
End?

– Grey właśnie się zastanawia, czy oŜywić to miejsce, czy raczej wyssać z

niego resztkę Ŝycia – wyjaśniła Nikki.

– Wyssać... to znaczy, chcesz zamknąć wesołe miasteczko? – zapytał

Walt z niedowierzaniem. – Chyba tego nie zrobisz, Grey?

Grey skrzywił się niechętnie.
– Walt, próbuję podjąć rozsądną decyzję.
– Grey przejął rodzinne interesy Blakemore’ów – znów wtrąciła Nikki.
– Ale ty nigdy nie byłeś taki jak reszta Blakemore’ów – zaprotestował

Walt.  –  Twoja  rodzina  zawsze  myślała  tylko  o  forsie,  ale  ty  kierowałeś  się
sercem.  –  Popatrzył  na  młodego  męŜczyznę  ze  smutkiem  i  przesunął
powykręcaną  dłonią  po  rzadkich  siwych  włosach.  –  Przez  ostatnie  pięćdziesiąt
lat  nieustannie  walczyłem  z  Blakemore’ami.  Zawsze  mi  się  wydawało,  Ŝe  ty
będziesz inny... lepszy.

Nikki zauwaŜyła, Ŝe policzki Greya lekko pociemniały. Podniósł wyŜej

głowę.

– Co tu jest do rozumienia, Walt. Mam swoje zobowiązania i priorytety.

Jestem Blakemore’em.

– Jeśli zechcesz zlikwidować wesołe miasteczko i wyrzucić nas stąd, ze

wszystkich sił będziemy się starali utrudnić ci Ŝycie – ostrzegł go Walt z
uśmiechem niesfornego chłopca. – Ja i ci tutaj – wskazał na drewniane konie –
potrafimy być bardzo uparci, jeśli chcemy.

W oczach Greya pojawił się błysk uznania.
Ruszyli dalej. Grey sprawdzał stan drewnianych pomostów i sporządzał

notatki na temat wszystkiego, co widział. Nikki odkryła, Ŝe zaczyna patrzeć na
wesołe miasteczko jego oczami. To, co zobaczyła, wprawiło ją w stan bliski
rozpaczy. Trzeba tu było zainwestować wiele pieniędzy i pracy. Turyści omijali
z daleka miejsce, które popadało w ruinę.

Potrzebny był ktoś, kto by się o wszystko zatroszczył i zaryzykował

inwestycje na tym terenie. Ojca Greya, Thomasa Blakemore, wesołe miasteczko
nic nie obchodziło. ZaleŜało mu tylko na pieniądzach z dzierŜawy, które
wpływały co miesiąc.

A jak było z Greyem? Nie znała go tak jak niegdyś. Kiedyś kochał to

miejsce i mieszkających tu ludzi. Przyglądała mu się, gdy oglądał strzelby w
strzelnicy Jima. Czy moŜna jakoś wzbudzić w nim dawne uczucia? Ze względu
na przyjaciół miała nadzieję, Ŝe jej się to uda. Wiedziała jednak, Ŝe jest to trudne
zadanie. Kiedyś przecieŜ Grey kochał takŜe i ją, ale to uczucie równieŜ wygasło
szybko i bez śladu.

– Sam nie wiem, Nikki – powiedział w jakiś czas później, stając obok niej

na krawędzi pomostu. – Nie wygląda to dobrze. – Starannie złoŜył notatki i
wsunął je do kieszeni. Dobrze wiedział, Ŝe do późna w nocy będzie je przeglądał
i analizował, zastanawiając się nad tym, co zobaczył. – Widzę tu wiele minusów

i bardzo mało plusów.

– Jest tylko jedna rzecz, której nie da się zapisać na papierze... magia.

Grey, czy juŜ zapomniałeś, jak magicznym miejscem było dla ciebie kiedyś
Land’s End? Czy przypominasz sobie, jak bezpieczny i mile widziany zawsze
się tu czułeś?

Nieświadomie pochwyciła go za ramię.
– Grey, zawsze twierdziłeś, Ŝe to magiczne miejsce. Ta magia nadal tu

jest, tylko nie widać jej pod warstwą popękanej farby, starości i zaniedbania. –
Puściła jego ramię i odsunęła się o krok. Wiatr rozwiewał jej włosy, a w długich,
ciemnych pasmach odbijały się refleksy słońca. – Wszyscy mamy jakieś
marzenia, Grey. Wszyscy, którzy mieszkają na promenadzie, a od ciebie zaleŜy
los tych ludzi.

Patrzył na nią spod przymruŜonych powiek, próbując nie zauwaŜać piersi,

na których wiatr opinał bawełnianą koszulkę, ani długich, opalonych nóg
wyłaniających się z nogawek szortów.

– Marzenia są dla dzieci – odrzekł szorstko, spoglądając na fale oceanu.
– To nieprawda – zaprotestowała. – Marzenia są dla wszystkich, którzy

mają  nadzieję,  włącznie  z  tymi  mieszkańcami  Land’s  End,  którzy  nie  mają
pieniędzy.  Niektórzy  z  nich  są  fizycznie  upośledzeni.  Jedyne,  czego  im  nie
brakuje, to nadzieja. – Znów pochwyciła go za rękę. – Grey, proszę, nie odbieraj
nam  nadziei.  Daj  nam  szansę,  byśmy  mogli  ci  opowiedzieć  o  naszych
marzeniach, zanim podejmiesz decyzję, by nas stąd usunąć.

Przesunął dłonią po włosach. Sam nie wiedział, co myśleć. Jej słowa

przypomniały mu, czym to miejsce było kiedyś dla niego. Odsunął się i znów
spojrzał na wodę, jakby z fal chciał wyczytać odpowiedź.

Uświadomił sobie coś jeszcze. ChociaŜ Nikki zdradziła go kiedyś,

wychodząc za innego męŜczyznę, nadal jej pragnął. Wzbudzała w nim ślepe, nie
zwaŜające  na  nic  poŜądanie.  Nie  był  tylko  pewien,  czy  nie  jest  to  po  prostu
jeszcze  jedno  wspomnienie,  pamięć  niegdysiejszego  uroku.  Gdyby  mógł  się  z
nią  teraz  kochać,  czy  byłoby  to  równie  potęŜne  przeŜycie  jak  dawniej,  czy  teŜ
upływ czasu dodał barw wspomnieniom?

Pamięć bywa zawodna; łatwo prowadzi na manowce. Grey miał inne

kobiety oprócz Nikki, ale nigdy nie udało mu się osiągnąć podobnego poczucia
pełni. Czy to teŜ była zwykła iluzja?

– Grey?
– Dobrze – powiedział naraz. – Jeśli chcesz, Ŝebym ocalił wesołe

miasteczko, to musisz znów pokazać mi jego magię.

Popatrzyła na niego ze zdumieniem. W głowie czuła zamęt. W jej oczach

odbijały się dziwne uczucia, tak jak kiedyś, gdy spotkali się po raz pierwszy.
Przyszło mu do głowy, Ŝe chyba właśnie wtedy zakochał się w niej na śmierć i
Ŝ

ycie.

Była obca i niezwykła w porównaniu z innymi dziewczynami w szkole.

Chodziła  boso,  nogi  zawsze  miała  bardzo  opalone,  kolana  i  łydki  pokryte
siniakami.  Wyglądała  jak  bezdomna  sierota,  ale  w  jej  oczach  błyszczało
poczucie  wolności  i  duma,  która  go  fascynowała.  Nikki  była  jak  istota  z  innej
planety. Pragnął mieć ją na własność, poznać zalety jej wolnego ducha i uczyć
się od niej.

Teraz poczuł się tak samo.
Odrzuciła włosy z twarzy i spojrzała na niego prowokacyjnie.
– Dobrze, Grey, pokaŜę ci magię – rzekła w końcu.
Nieświadomie podszedł do niej, pragnąc wziąć ją w ramiona i poczuć jej

ciało tuŜ przy swoim. Gdy to zauwaŜyła, w jej oczach pojawił się dziwny błysk i
odsunęła się nieco.

– Muszę wracać do teatru – powiedziała, spoglądając na zegarek. Skinęła

mu głową, odwróciła się i odeszła.

Patrzył za nią, Ŝałując, Ŝe nie potrafi wrócić do przeszłości. Zastanawiał

się,  co  się  wtedy  między  nimi  popsuło,  czuł  jednak,  Ŝe  ta  historia  nie  jest
zakończona.  Wiedział,  Ŝe  nie  moŜe  snuć  planów  na  przyszłość,  dopóki  nie
załatwi  tej  sprawy  z  przeszłości.  Powinien  spędzić  z  nią  jeszcze  jedną  noc.
Wtedy moŜe uda mu się wyzwolić od wspomnień.

ROZDZIAŁ TRZECI

– Nie mam pojęcia, dlaczego się zgodziłam – powiedziała Nikki

następnego ranka, nalewając Bridget kawę do filiŜanki. – PokaŜ mi magię,
mówi, a ja na to: dobrze. Powinnam się zbadać u psychiatry.

Bridget pocieszająco poklepała ją po dłoni. – Jeśli ci się to uda, z

pewnością ocalisz wesołe miasteczko.

– Sama nie wiem, czy to moŜliwe. Albo się dostrzega magię, albo nie.

Tylko ci, którzy są wraŜliwi, potrafią ją zobaczyć... – westchnęła Nikki ze
zniechęceniem.

Podeszła do okna, przez które wpadało poranne słońce.
– Gdy iluzjonista materializuje w powietrzu kartę, niektórzy ludzie widzą

w  tym  tylko  zręczność,  słyszą  wymowny  szelest  ubrania,  zauwaŜają,  Ŝe  po
drodze  zahaczył  dłonią  o  rękaw.  Inni  widzą  magię.  Grey  kiedyś  ją  dostrzegał,
ale  przez  ostatnie  siedem  lat  rozwijał  w  sobie  sceptycyzm  i  niewiarę
Blakemore’ów. Co mam zrobić, Ŝeby znów dostrzegł magię? Jak mogę sprawić,
Ŝ

eby zechciał zainwestować w wesołe miasteczko? Cały ten pomysł jest

zupełnie niedorzeczny.

Usiadła przy stole i spojrzała na przyjaciółkę z desperacją. Bridget

spokojnie wsypała trzy łyŜeczki cukru do kawy i zmarszczyła zadarty nos w
uśmiechu.

– Nikt lepiej od ciebie nie potrafi przypomnieć Greyowi, czym było

kiedyś  to  miejsce i  czym  moŜe  znów  się stać.  Jest tu  magia, magia  zranionych
ludzi,  którzy  szukają  tolerancji,  spokojnego  Ŝycia,  wspólnej  pracy  i  marzeń
dzielonych  z  innymi.  Ty  sama  tego  doświadczyłaś.  Gdy  miałaś  szesnaście lat i
twoja matka umarła, wszyscy tutaj dbali o ciebie i troszczyli się o to, Ŝebyś nie
trafiła  do  sierocińca.  Wszyscy  jesteśmy  rodziną,  a  w  tej  chwili  los  tej  rodziny
zaleŜy od ciebie, Nikki. Musisz sprawić, Ŝeby Grey znów nas docenił. Postaraj
się jakoś go przekonać, Ŝeby nie zamykał wesołego miasteczka... nawet jeśli w
tym celu będziesz mu musiała wybaczyć krzywdę, którą ci kiedyś wyrządził.

– Nigdy – odrzekła z irytacją Nikki. – Mogę być dla niego uprzejma, ale

nie potrafię mu wybaczyć.

Bridget uniosła filiŜankę i przez chwilę w milczeniu wpatrywała się w

twarz swojej przyjaciółki.

– Nigdy się nie pozbierasz, dopóki nie pozbędziesz się goryczy –

powiedziała wreszcie. – Gniew i Ŝal przywiązują cię do Greya. Musisz z nim
porozmawiać, wyrzucić to z siebie i przebaczyć temu człowiekowi. Inaczej nie
będziesz potrafiła dalej Ŝyć.

Słowa Bridget dźwięczały w umyśle Nikki przez całe przedpołudnie.

Porozmawiać z Greyem o przeszłości? Niedorzeczne. Czas na rozmowę minął

juŜ dawno. Wybaczyć mu? NiemoŜliwe. Gniew dodawał jej sił. Gorycz z kolei
trzymała na uwięzi rozpacz... rozpacz, której nigdy nie chciała się poddać,
obawiając się, Ŝe mogłoby ją to zniszczyć.

Wiedziała jednak, Ŝe w jednym Bridget się nie myli. Mieszkańcy

wesołego miasteczka kochali ją i troszczyli się o nią. Zawsze czuła się tu
bezpiecznie. To był jej dom, ci ludzie byli jej rodziną i wiedziała, Ŝe jest im coś
winna.

W ciepłym porannym słońcu wyniosła na werandę pudło z materiałami i

zajęła się robieniem nowej marionetki do swego spektaklu. Z uśmiechem wyjęła
z  pudełka  w  połowie  skończoną  lalkę.  Był  to  tłusty,  biały  szczur;  na  pewno
spodoba  się  dzieciom.  W  tej  chwili  nie  miał  jeszcze  mordki.  Nikki  miała
nadzieję,  Ŝe  następnego  dnia  uda  się  ją  wykończyć  i  włączyć  szczura  do
przedstawienia.

Praca nad lalką sprawiała jej wielką satysfakcję. Te zabawki zrobione z

drewna i tkanin były jej dziećmi. Ubierała je w falbanki i muszki, malutkie
czapeczki baseballowe i szelki.

PoniewaŜ poród Lolly przebiegał z komplikacjami i dziecko urodziło się

martwe, lekarz powiedział Nikki, Ŝe prawdopodobnie nie uda jej się juŜ zajść w
ciąŜę. Wiedziała więc, Ŝe te marionetki są jedynymi dziećmi, jakie kiedykolwiek
będzie  miała, i  wkładała  w nie całą swoją  miłość.  Przymknęła  oczy,  walcząc z
głębokim  Ŝalem,  jaki  zawsze  towarzyszył  takim  myślom.  Nigdy  nie  przytuli
własnego  dziecka,  nie  będzie  mogła  go  kochać,  pozostaje  jej  tylko  pustka...
Potrząsnęła głową i wróciła do pracy.

Około południa schowała pudełko i ruszyła do teatru. Słońce świeciło

jaskrawo, deski pomostu zaczynały juŜ parzyć przez cienkie podeszwy
sandałów.

Cieszyła się, Ŝe wreszcie udało jej się zainstalować klimatyzację w

niewielkiej  salce  teatru.  Nadzieja  na  spędzenie  pół  godziny  w  chłodzie  mogła
przyciągnąć  więcej  widzów  na  jej  spektakle.  Otworzyła  drzwi  i  weszła  do
mrocznego  pomieszczenia,  przesuwając  dłonią  po  ścianie  w  poszukiwaniu
kontaktu.

– Nie zmieniłaś zamków – powitał ją głęboki głos Greya. Drgnęła

zaskoczona.

Siedział w pierwszym rzędzie. Wyglądał zabawnie w małym krzesełku,

na którym zwykle zasiadały rozchichotane dzieci. Nie sposób jednak było wziąć
go za dziecko; emanowała z niego męskość i nieodparty urok, który zawsze ją
obezwładniał.

– Jak się tu dostałeś? – zapytała, zirytowana głośnym dudnieniem

własnego serca.

Wyciągnął rękę i pokazał jej klucz – ten sam, który dała mu przed wielu

laty, gdy spotykali się tutaj, bo chcieli pobyć sam na sam.

– Ale... co tu robisz? – Nie czekając na odpowiedź, weszła za kurtynę

oddzielającą ją od widowni.

– Pomyślałem, Ŝe moŜe byłoby dobrze, gdybyś zorganizowała jeszcze

jedno spotkanie. Chciałbym usłyszeć, co macie zamiar zrobić, Ŝeby wesołe
miasteczko stało się rentowne.

– To dobry pomysł – przyznała Nikki natychmiast. – Próbowaliśmy

namówić twojego ojca, Ŝeby przyszedł na takie spotkanie, w nadziei, Ŝe
osiągniemy jakiś kompromis, ale nie był tym zainteresowany.

– Nie jestem moim ojcem – odrzekł Grey, wchodząc za kurtynę i stając

obok niej w mroku kulis.

– MoŜesz mieć kłopoty z przekonaniem ludzi, Ŝe jesteś inny niŜ on... Ŝe

nie liczy się dla ciebie przede wszystkim zysk, a potem dopiero wszystko inne. –
Zesztywniała; nie potrafiła czuć się swobodnie, gdy Grey stał tak blisko niej.

– A ty jak myślisz? – Podszedł bliŜej i znów owiał ją znajomy zapach

wody kolońskiej.

– To nie ma znaczenia – mruknęła i skupiła uwagę na wiszących na

cianie lalkach. – Chcesz czegoś jeszcze? – zapytała niegrzecznie, z nadzieją, Ŝe

Grey nie usłyszy w jej głosie napięcia.

– Chciałbym zobaczyć, jak to miejsce wygląda w porze największego

ruchu. O której godzinie przychodzi tu najwięcej ludzi?

Cofnęła się o krok, obawiając się spojrzeć na niego wprost.
– PrzewaŜnie około dziewiątej wieczorem.
– Chciałbym, Ŝebyś była wtedy ze mną. Obiecałaś, Nikki, Ŝe pokaŜesz mi

magię – przypomniał jej.

Jego głos był miękki, przechodził niemal w szept. Nikki znów poŜałowała

swojej impulsywnej zgody. Musiała chyba zwariować, Ŝeby przystać na coś
podobnego.

Nie miała jednak zwyczaju wycofywać się w pół drogi. Wzięła głęboki

oddech i spojrzała mu prosto w oczy.

– W takim razie moŜe spotkamy się tutaj o dziewiątej?
Zachmurzył się.
– Dzisiaj wieczorem muszę być w domu. Moja matka będzie miała gości i

nalega, Ŝebym teŜ się z nimi spotkał. MoŜe jutro?

– Dobrze – zgodziła się. – A teraz muszę się przygotować do pierwszego

spektaklu – dodała, widząc, Ŝe Grey się nie poruszył. Szara koszula doskonale
harmonizowała z kolorem jego oczu. Rzęsy miał długie i ciemne.

Niespodziewanie wyciągnął rękę i połoŜył dłoń na jej ramieniu.
– Nikki, myślę, Ŝe musimy porozmawiać o tym, co się kiedyś zdarzyło.
Odsunęła się.
– Nie ma o czym rozmawiać – powiedziała schrypniętym głosem, czując,

e jej serce znów zaczyna bić mocniej. – To przeszłość, Grey. Naprawdę nie ma

sensu do niej wracać. Byliśmy młodzi, niedoświadczeni i to wszystko. – Wzięła
głęboki oddech, Ŝeby opanować drŜenie, które ogarniało całe jej ciało. – Lepiej
daj temu spokój. To juŜ się stało, a gadanie niczego nie zmieni.

Przez długą chwilę wpatrywał się w jej twarz, jakby niepewny, czy

powinien obstawać przy swoim, ale w końcu skinął głową.

– W takim razie do zobaczenia jutro wieczorem.
Gdy wyszedł, Nikki odetchnęła z ulgą. Przestrzeń za kulisami wydała jej

się o wiele większa bez jego przytłaczającej obecności. Sprawdziła, czy
wszystko jest gotowe do spektaklu, chwyciła szczotkę i zabrała się do
zamiatania sali.

Szła krętą, zarośniętą ścieŜką prowadzącą na cmentarz Land’s End.

Nadchodzący zmierzch zabarwiał niebo na złoto i róŜowo. Przy kaŜdym jej
kroku na ziemi tańczyły długie cienie. W ciszy słychać było tylko głosy ptaków
i szelest traw.

Nie była tu juŜ od dość dawna i dzisiaj, podczas godzinnej przerwy na

kolację, przyszło jej do głowy, Ŝe czas juŜ na kolejną wizytę.

Przydałoby się skosić trawę, pomyślała. Źdźbła sięgały jej juŜ do kostek.

Administracja cmentarza w Oceanview wynajmowała kosiarzy, ale tym
mniejszym cmentarzem, na którym chowano ludzi zatrudnionych w wesołym
miasteczku, opiekowali się tylko przyjaciele i krewni zmarłych.

Minęła starsze nagrobki. Tu leŜeli ludzie, którzy pierwsi osiedlili się nad

oceanem. Na Ŝadnym z grobów nie rosły kwiaty. Ludzie z Land’s End kochali
swoich bliskich, kiedy Ŝyli, lecz nie czuli potrzeby troszczenia się o ich groby.

Na nowszych grobach wyryte były nazwiska ludzi, których znała w

dzieciństwie. W cieniu drzewa leŜała jej matka. Nikki zatrzymała się przy jej
grobie tylko na chwilę. Kochała matkę, ale to nie jej wspomnienie przywiodło ją
teraz na cmentarz.

Szła dalej, aŜ wreszcie zatrzymała się przy malutkim grobie. Na płycie

wyryty był uskrzydlony aniołek i napis: Lolly Richards.

Stojąc nad tym grobem znów poczuła w sercu dziwną pustkę, która kiedyś

nie  opuszczała  jej  ani  na  chwilę.  Zdawałoby  się,  Ŝe  ból  powinien  juŜ  minąć.
Przy kaŜdych kolejnych odwiedzinach grobu dziecka Nikki spodziewała się, Ŝe
ukłucie  w  sercu  będzie  mniejsze,  cierpienie  jednak  nie  malało  z  upływem  lat.
Pierwszy  rok  po  urodzeniu  i  śmierci  Lolly  był  koszmarem.  Nikki  cierpiała
kaŜdego dnia. Budziła się z bólem serca rano i zasypiała z nim wieczorem. Na
początku spędzała na cmentarzu wszystkie weekendy, ale ostatnio ograniczyła te
wizyty, usiłując opanować jakoś niepohamowaną rozpacz.

JuŜ miała wraŜenie, Ŝe jej się to udało, lecz gdy teraz usiadła w gęstej

trawie, poczuła palące łzy pod powiekami i wiedziała, Ŝe ten ból nigdy nie
przeminie.

– Och, Lolly – szepnęła. Kochała swoje dziecko juŜ wtedy, gdy nosiła je

w sobie, ale nie miała okazji obdarzyć go miłością po urodzeniu. Lolly nie
przeŜyła czterdziestogodzinnego, okropnego porodu z komplikacjami.

Nikki zdławiła szloch, przypominając sobie chwilę, gdy lekarz włoŜył

dziecko w jej ramiona, by mogła się z nim poŜegnać. Lolly umyto i owinięto w
jasno-róŜowy kocyk. Była śliczna... miała delikatną twarzyczkę, w której jej
rysy łączyły się z rysami Greya... ciemne włosy o tym samym odcieniu, co
włosy Greya, i pełne usta, podobne do jej własnych. Powiodła wtedy palcami po
delikatnej buzi, pocałowała blade czółko i poŜegnała swoją córeczkę.

Z wysiłkiem otrząsnęła się z tych wspomnień i zaczęła wyrywać chwasty

rosnące  wokół  grobu.  Lolly  Richards.  Powinno  tu  być  napisane:  Lolly
Blakemore. Gdy Nikki przekonała się, Ŝe jest w ciąŜy, natychmiast napisała list
do  Greya,  pewna,  Ŝe  uszczęśliwi  go  tą  wiadomością  i  Ŝe  wezmą  ślub.  W
odpowiedzi  otrzymała  kopertę  z  pieniędzmi.  W  środku  nie  było  Ŝadnej  kartki,
Ŝ

adnego wyjaśnienia. Poczuła się zdruzgotana.

Zastanawiała się nad usunięciem ciąŜy, ale uświadomiła sobie, Ŝe nie jest

w stanie tego zrobić. Dziecko w jej ciele było jedyną częścią Greya, którą mogła
zachować na zawsze.

Mimo wszystko przeraŜała ją perspektywa bycia samotną matką. Miała

zaledwie siedemnaście lat i czuła się zupełnie osamotniona.

Johnny Richards był jednym z wyrzutków społeczeństwa, których

przyciągnęło wesołe miasteczko. Atrakcyjny, czarujący męŜczyzna natychmiast
zaprzyjaźnił  się  z  Nikki.  Gdy  zaproponował,  Ŝe  oŜeni  się  z  nią  i  da  dziecku
swoje  nazwisko,  zgodziła  się.  Podjęła  tę  decyzję,  kierowana  lękiem  przed
samotnością.  Wkrótce  po  urodzeniu  Lolly  zdecydowali  się  na  rozwód.
Obydwoje wiedzieli, Ŝe ich małŜeństwo zostało zawarte pod wpływem impulsu.

Johnny odjechał i nigdy go więcej nie widziała, choć od czasu do czasu

dostawała od niego listy pełne opisów kolejnych podróŜy.

Westchnęła cięŜko, wstając. Niepotrzebnie tu przyszła. Widok grobu

córeczki oŜywiał tylko dawne wspomnienia, odnawiał ból, z którym i tak
musiała się zmagać codziennie. Nie pragnęła tego bólu. Potrzebny był jej gniew
z powodu zdrady Greya. Gniew był dobry... dawał siłę. Był jej jedyną obroną
przed Greyem i wciąŜ Ŝywymi wspomnieniami ich młodzieńczej miłości.

– Nie zapomnę – powiedziała głośno. – Nigdy mu nie wybaczę.

Grey wyszedł na taras domu Blakemore’ów i wciągnął głęboko w płuca

ciepłe, pachnące solą powietrze. Miał dość woni jedzenia i perfum, którą
przesycone było wnętrze salonu.

Opadł na krzesło z kutego Ŝelaza i potarł skronie. Głowa zaczęła go boleć,

gdy tylko pojawili się pierwsi goście matki.

Wiatr niósł dźwięki melodii z wesołego miasteczka. Muzyka mieszała się

z gwarem dochodzącym z wnętrza domu. Grey westchnął, wiedząc, Ŝe przyjęcie
potrwa do późna w nocy. Przyjaciele matki uwielbiali pić koktajle, jeść
wykwintne przystawki i plotkować o tych, którzy nie mogli przyjść.

Wpatrywał się w dal. Z miejsca, w którym siedział, dostrzegał tylko

fragment diabelskiego koła. Kolorowe światła lśniły na tle czarnego nocnego
nieba. Jego myśli znów powędrowały do Nikki.

Spojrzał na zegarek. Siódma. Nikki powinna teraz być na wieczornym

spektaklu. Zabawne; miał wraŜenie, Ŝe juŜ uwolnił się od dawnych wspomnień.
Gdy  się  dowiedział  o  jej  małŜeństwie,  najpierw  rzucił  się  w  wir  nauki,  potem
pochłonęły  go  nowojorskie  interesy  Blakemore’ów.  Prowadził  Ŝycie,  którego
wielu  mu  zazdrościło.  Jadał  w  najlepszych  restauracjach,  a  w  wyjściach  do
teatru  czy  na  bale  dobroczynne  towarzyszyły  mu  najpiękniejsze  i  najbardziej
znane  kobiety  z  Nowego  Jorku.  Ale  w  pewien  sposób  zawsze  tęsknił  do  tego
wesołego  miasteczka  i  szczęścia,  jakiego  zaznawał  w  objęciach  Nikki.  Owego
głodu nic nie potrafiło nasycić.

Czy rzeczywiście Nikki miała rację, Ŝe było to tylko młodzieńcze

zaślepienie? Czy to, co między nimi istniało, dawno się juŜ skończyło? Wydało
mu się to nieprawdopodobne.

– Och, tu jesteś – odezwał się kobiecy głos za jego plecami.
Grey zesztywniał, po czym odwrócił się i powitał Amandę Barrington

wymuszonym uśmiechem. Usiadła obok niego. Od intensywnego zapachu jej
perfum jeszcze bardziej rozbolała go głowa.

– Zastanawiałam się, gdzie jesteś – powiedziała Amanda, zakładając nogę

na nogę, by uwidocznić zgrabne łydki.

– Chciałem się trochę przewietrzyć – wyjaśnił. Wiedział, dlaczego jego

matka zaprosiła Amandę na to przyjęcie. Dziewczyna pochodziła z „szacownej”
rodziny i miała „odpowiednie” wychowanie.

Znów potarł czoło dłonią, próbując wymazać Nikki z pamięci. Stanęła mu

w tej chwili przed oczami naga i piękna, zupełnie nie zawstydzona, swobodnie
biegnąca po piasku. Amanda nigdy by się nie odwaŜyła biegać nago po
oświetlonej księŜycem plaŜy.

– Głowa cię boli? – zapytała Amanda głosem pełnym współczucia.
– Trochę – przyznał.
– Pozwól. – Stanęła tuŜ za nim i przyłoŜyła czubki palców do jego czoła.

Ręce miała chłodne i wilgotne. Masując czoło, oparła się o niego i
uwodzicielsko przylgnęła do jego pleców. Jej piersi były twarde i niezbyt
pociągające... podobnie jak ona sama.

– Dziękuję, juŜ mi lepiej – rzekł po chwili. Wstał i uśmiechnął się z

wymuszoną uprzejmością. – Dołączymy do reszty towarzystwa?

Na jej twarzy pojawił się błysk niezadowolenia, szybko jednak zastąpił go

gładki, wystudiowany uśmiech. Wsunęła dłoń pod jego ramię i razem wrócili do

salonu.

Grey wytrzymał na przyjęciu jeszcze dwie godziny, po czym, nie

zauwaŜony, wymknął się do swojej sypialni. Tam znów jego spojrzenie
powędrowało w stronę okna, w kierunku barwnych świateł wesołego
miasteczka.

Wiedział, Ŝe matka będzie się zastanawiać, gdzie się podział, ale nie

potrafił dłuŜej znieść tej sztucznej atmosfery. Czuł, Ŝe ani minuty dłuŜej nie
ś

cierpi Amandy, jej paplaniny, duszących perfum, bogatych ludzi, którzy nigdy

nie mówili tego, o czym myśleli... Miał wraŜenie, Ŝe za chwilę udusi się w
zatłoczonym salonie.

Nie zastanawiając się nad tym, co robi, zdjął marynarkę i rozluźnił węzeł

krawata. Zrzucił spodnie i szarpnął guziki koszuli, szybko pozbywając się
wieczorowego stroju.

W dolnej szufladzie komody, pełnej starych ubrań, znalazł znoszoną

bawełnianą koszulkę i dŜinsy z obciętymi nogawkami. Przebrał się, zbiegł cicho
na dół tylnymi schodami i wyszedł na zewnątrz przez drzwi kuchenne. Na
szczęście nikogo nie spotkał. Dopiero w połowie drogi uświadomił sobie, dokąd
zmierza.

Szedł na molo, Ŝeby poszukać Nikki. Musiał się przekonać, czy to, co

kiedyś między nimi istniało, było prawdziwe, czy teŜ był to tylko wytwór
młodzieńczej wyobraźni rozbudzonego seksualnie nastolatka. W tej chwili nade
wszystko pragnął sprawdzić, czy wspomnienia, które go prześladowały, były
tylko iluzją.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Grey biegł przez plaŜę, wdychając aromatyczne powietrze. Gdy tylko

wydostał się z domu na otwartą przestrzeń, poczuł się lepiej. Wilgotna, ciepła
bryza chłodziła jego skórę, otaczając go znajomym zapachem fal oceanu.
Ś

wiatło księŜyca było prawie niewidoczne, przyćmione przez odblaski

kolorowych lamp wiszących na drutach. Na wodzie ślizgały się barwne refleksy.

Powinienem był tu wrócić juŜ dawno temu, pomyślał, biegnąc przed

siebie. Tęsknił za wesołym miasteczkiem i poczuciem wolności, którego tu
doznawał. Brakowało mu słonego powietrza, zapachu pizzy i hot dogów, a
przede wszystkim brakowało mu Nikki.

Powinien był wrócić i zobaczyć się z nią zaraz po tym, gdy dowiedział się

o jej rozwodzie. Powstrzymała go wtedy jedynie duma. Przez te wszystkie lata,
w chwilach samotności, nie przestawał rozwaŜać, co się wówczas wydarzyło,
ale nie potrafił znaleźć Ŝadnej odpowiedzi. Zastanawiał się teraz, czy to właśnie
ciągnęło go teraz na molo, czy była to potrzeba, by wreszcie pozbyć się Nikki i
tych wszystkich prześladujących go wspomnień z nią związanych.

Zwolnił, gdy pod jego stopami zadudniły pierwsze deski pomostu. Dokoła

wszystko tętniło Ŝyciem. Od strony zjeŜdŜalni rozlegały się śmiechy dzieci. Ze
zdziwieniem usłyszał własny, głośny śmiech. Kiedy po raz ostatni czuł
prawdziwą radość? Zbyt dawno temu. Kiedyś bardzo lubił się śmiać, ale oduczył
się tego, zmęczony długimi godzinami pracy i zebraniami udziałowców. BoŜe,
jak tęsknił za tym miejscem.

ycie czasami zaskakuje człowieka. Rodzinne interesy nigdy szczególnie

nie  interesowały  Greya,  ale  gdy  po  wyjściu  Nikki  za  mąŜ  czuł  się  zupełnie
zagubiony  i  zdezorientowany,  ojciec  szybko  wykorzystał  sposobność,  by
wprowadzić  go  w

wiat

biznesu.

Gdy

skończył college, przejął

odpowiedzialność za nowojorską część przedsiębiorstwa, podczas gdy ojciec
zajmował się wesołym miasteczkiem. Umierając, Thomas Blakemore niechętnie
dał synowi to, czego tamten pragnął – powód, by wrócić do Land’s End.

Odsunął od siebie te myśli i skierował się w stronę teatru. Po drodze

zatrzymał się na chwilę i kupił watę na patyku. Gdy tak szedł sobie i jadł tanie
słodycze, ogarnęło go poczucie głębokiego zadowolenia. Nie było lepszego
lekarstwa na problemy i zmartwienia, jak wata cukrowa. Uśmiechnął się, czując
absurdalność tej myśli.

Z rozczarowaniem stwierdził, Ŝe teatr jest juŜ zamknięty. Z

westchnieniem spojrzał na zegarek. No tak, juŜ prawie dziesiąta. Nikki mówiła
mu przecieŜ, Ŝe spektakl kończy się o dziewiątej.

Zmarszczył brwi, zastanawiając się, dokąd pójść teraz. Nikki mogła być

wszędzie – na diabelskim młynie albo w labiryncie luster. Wiedział jednak, Ŝe

powinien zacząć poszukiwania od pizzerii Bridget. Kiedyś często kończyli tam
wieczorne wędrówki.

Ruszył przed siebie. Tutaj łatwo było poczuć się wolnym. Wokół

panowała atmosfera, która sprawiała, Ŝe wszystko wydawało się moŜliwe.

Pizzeria była zatłoczona. Przecisnął się między stolikami, rozpoznając

kilkoro znajomych; pomachał im ręką z uśmiechem. Pchnął wahadłowe drzwi i
wszedł do kuchni.

Bridget w fartuchu przyprószonym mąką stała przy blacie i wypełniała

formy ciastem.

– No, no, popatrzcie tylko, kogo tu widzimy! – zawołała z uśmiechem. –

Chcesz coś zjeść?

Potrząsnął głową.
– Właściwie to zastanawiałem się, czy nie ma tu Nikki.
– Nie było jej tu dzisiaj. Zaraz po zakończeniu spektaklu poszła do siebie.
– Dzięki. Nadal mieszka tam, gdzie kiedyś? Bridget skinęła głową. Grey

odwrócił się do wyjścia, ale zatrzymał go jej głos.

– Wiesz, Ŝe kocham tę dziewczynę... Traktuję ją jak własną córkę. Jest

bardzo wraŜliwa, a została juŜ tyle razy skrzywdzona. Nie rań jej nigdy więcej.

– Nie mam takiego zamiaru – odpowiedział ze zdziwieniem.
Na zewnątrz zatrzymał się i stanął oparty o drewnianą poręcz pomostu.

Trudno mu było myśleć o Nikki jako o wraŜliwej osobie. Zawsze uwaŜał ją za
silną i pewną siebie. Zazdrościł jej tej wiary w siebie i odrobiny arogancji, która
zawsze go w niej fascynowała.

Naraz, po raz pierwszy od powrotu do Oceanview i Land’s End, Greyowi

przyszło do głowy, Ŝe dziewczyna, którą kochał przed siedmiu laty, być moŜe
juŜ nie istnieje. Przez te siedem lat w jej Ŝyciu działy się rzeczy, o których nic
nie wiedział. MoŜliwe, Ŝe Nikki z przeszłości zniknęła, a na jej miejsce pojawiła
się nowa Nikki, zupełnie mu obca.

Wydawało mu się, Ŝe on sam nie zmienił się za bardzo. Umawiał się z

innymi  kobietami,  ale  Ŝadna  z  nich  nie  znaczyła  dla  niego  wiele.  Pracował
cięŜko,  ale  czasami  ogarniały  go  wątpliwości,  czy  osiągnął  cokolwiek,  z  czego
mógłby  być  dumny.  Uśmiechnął  się  smutno.  Po  tych  wszystkich  latach  nadal
musiał uciekać na molo, by uniknąć przyjęć swojej matki.

Bridget niepotrzebnie się martwi. Nie miał zamiaru ranić Nikki. Sam nie

był pewien, czego od niej chce. Wiedział tylko, Ŝe ta sprawa nie jest
zakończona, a Grey nigdy nie zostawiał za sobą nie zakończonych spraw.

W kilka minut później stał przed jej drzwiami. Dom wyglądał tak samo,

jak przed laty. Farba była spłowiała, a ganek przechylał się wyraźnie na jedną
stronę.

Kiedyś spędzał tu duŜo czasu, wówczas gdy jeszcze Ŝyła jej matka, i

potem, gdy Bridget wprowadziła się tu, by się zaopiekować Nikki. Ciekaw był,

czy w oknie sypialni nadal brakuje siatki.

Powtórnie zastukał. W końcu Nikki otworzyła mu drzwi, najwyraźniej

zaskoczona jego wizytą.

– Grey! – zawołała ze zdumieniem i owinęła się szczelniej jedwabnym

szlafrokiem. ZdąŜył jednak zauwaŜyć fragment opalonego obojczyka i zgrabną
nogę. – Co... co ty tutaj robisz?

Wzruszył ramionami. Wcześniej wydawało mu się, Ŝe ta wizyta to dobry

pomysł, ale teraz ujrzał w oczach Nikki wyraz zakłopotania, zauwaŜył drŜenie
kącika ust, i nie był juŜ pewien, czy dobrze zrobił, przychodząc.

– Okazało się, Ŝe mam trochę czasu, więc pomyślałem, Ŝe moglibyśmy się

przejść po molo. Pokazałabyś mi, co się zmieniło od czasu, gdy byłem tu
ostatnio – wyjaśnił.

– Ale przecieŜ miałeś... A przyjęcie twojej matki?
– Myślałem, Ŝe juŜ dorosłem na tyle, by takie imprezy zaczęły mi

sprawiać  przyjemność,  ale  okazało  się,  Ŝe  nie.  Wymknąłem  się  przy  pierwszej
okazji. – Uśmiechnął się z nadzieją, Ŝe Nikki odpowie mu uśmiechem, ale nadal
zachowywała  powagę  i  unikała  jego  wzroku.  –  Posłuchaj  –  westchnął.  –  To
chyba  nie  był  dobry  pomysł.  MoŜemy  się  spotkać  jutro  wieczorem,  tak  jak  się
umawialiśmy.

– Wejdź, skoro przyszedłeś. Poczekaj tylko chwilę. Muszę się ubrać. –

Otworzyła drzwi szerzej; Grey wszedł do domu. Nikki zniknęła w sypialni.

Grey znalazł się w salonie. W ciągu tych siedmiu lat wystrój wnętrza

został zmieniony. Teraz dominowały tu jaskrawe odcienie ciepłych barw. Pokój
przez to znacznie się oŜywił.

Podszedł do stolika, na którym znajdowało się kilka oprawionych w

ramki fotografii. Na jednej zobaczył matkę Nikki stojącą przed budynkiem
teatrzyku lalkowego. Uśmiechając się, przypominała córkę. Drugie zdjęcie
przedstawiało Nikki i Bridget. Siedziały razem w pizzerii, objęte ramionami.

Na trzecim zdjęciu był męŜczyzna, którego Grey nie znał. Wziął

fotografię do ręki i przyjrzał się jego twarzy. Kobiety chyba musiały uwaŜać go
za przystojnego. Jasne włosy, gęsta broda, mocna opalenizna i niebieskie oczy.

– To Johnny, mój były mąŜ – usłyszał za plecami. W głosie Nikki

brzmiało lekkie napięcie. Spojrzał na nią i zauwaŜył w jej oczach wyraz bólu.

Ze ściśniętym sercem postawił zdjęcie z powrotem na stoliku.
– Kochałaś go? – zapytał po chwili, nie patrząc na nią.
Nikki zawahała się.
– To chyba nie twoja sprawa – odrzekła w końcu drŜącym głosem. – W

kaŜdym razie teraz to juŜ nie ma znaczenia. To teŜ naleŜy do przeszłości, a ja nie
mam zwyczaju oglądać się za siebie.

– Nigdy?
– Nigdy – potwierdziła stanowczo. – Idziemy? Otworzyła drzwi i

spojrzała na niego z wyczekiwaniem.

Gdy szli w stronę wesołego miasteczka, Grey zastanawiał się, co ją tak

zraniło. Czy to małŜeństwo było aŜ tak nieudane? Czy kochała swojego męŜa i
załamała  się  po  rozwodzie?  Tak  wiele  pytań  pragnął  jej  zadać,  tak  wiele
odpowiedzi  chciał  usłyszeć.  Wyczuwał  jednak  jej  napięcie  i  milczał.  Obawiał
się, Ŝe jeśli czymś ją urazi, ona po prostu odwróci się na pięcie i wróci do domu.
Postanowił na razie grać według ustalonych przez nią zasad; pytania dotyczące
przeszłości  mogły  poczekać.  Wiedział  jednak,  Ŝe  prędzej  czy  później  będą
musieli porozmawiać o tym, co się kiedyś zdarzyło.

Przyglądał się jej kątem oka. ZauwaŜył pasmo włosów opadające na

plecy. Jej włosy zawsze wyglądały tak, jakby od dawna nie były porządnie
szczotkowane. Wiedział jednak, Ŝe w dotyku są jedwabiste i Ŝe Ŝadna szczotka
nie uporządkuje niesfornych kosmyków. Miał ochotę wpleść w nie palce.
Machinalnie zwinął dłonie w pięści.

– Panuje tu duŜy ruch – zauwaŜył, gdy weszli na jasno oświetlone molo.
– W sobotnie wieczory jest największy tłok. Ale w zeszłym roku szło nam

bardzo kiepsko, a w dodatku twój ojciec podniósł czynsze. Większość z nas
miała kłopoty finansowe. Ale to lato moŜe będzie lepsze... chyba Ŝe myślisz o
kolejnej podwyŜce opłat.

Grey westchnął z irytacją.
– Ile razy mam ci powtarzać, Ŝe nie jestem taki jak mój ojciec?
Nikki przyjrzała mu się badawczo.
– Chyba musisz to udowodnić. Słowa nie przekonają mnie, Ŝe jesteś inny

niŜ reszta Blakemore’ów.

– A dlaczego myślisz, Ŝe jestem inny niŜ siedem lat temu? – nie

ustępował.

Jej oczy pociemniały i stały się bardziej zielone niŜ zwykle.
– Wydaje mi się, Ŝe wtedy teŜ cię nie znałam. Zanim jednak zdąŜył

zapytać, co przez to rozumie, znaleźli się pośrodku promenady i ze wszystkich
stron rozległy się pozdrowienia.

– Cześć, Nikki. – Jim, właściciel strzelnicy, gestem zaprosił ją do środka.
– Zaraz wrócę – powiedziała do Greya, po czym podeszła do Jima i

przycupnęła na poręczy jego fotela.

– Co słychać, Jimbo? – zapytała, spoglądając czule na kulawego

męŜczyznę, który przez wiele lat Ŝycia pełnił rolę jej ojca.

– Co on tu z tobą robi? – Jim wskazał głową na Greya.
– Próbuję go przekonać, Ŝeby nie zamykał wesołego miasteczka.
– A dlaczego myślisz, Ŝe on cię posłucha? – powątpiewał Jim.
– PrzecieŜ wiesz, Ŝe jestem przewodniczącą naszego komitetu i moim

obowiązkiem jest próbować go powstrzymać.

– Hmm, on juŜ raz wystawił cię do wiatru. Czy masz zamiar pozwolić,

eby znów to zrobił?

– Oczywiście, Ŝe nie – odrzekła, czerwieniąc się z emocji. – Tamta lekcja

mi wystarczy.

Jim spojrzał na nią z sympatią.
– Nie byłaś pierwsza i na pewno nie będziesz ostatnia. Odkąd to

miasteczko istnieje, bogaci gówniarze z miasta usiłują podrywać tutejsze
dziewczyny. I to się nie skończy, dopóki będą istnieli chłopcy z miasta i
dziewczyny z molo.

Nikki powstrzymała natychmiastową chęć, by zaprotestować. To nie tak

było, chciała wykrzyknąć. To, co istniało między nią a Greyem, to było coś
więcej niŜ tylko przygoda chłopca z miasta, który próbował uwieść dziewczynę
z wesołego miasteczka. Grey był jej kumplem, przyjacielem, bratnią duszą. Ale
wiedziała, Ŝe nie ma sensu o tym dyskutować. Jej serce znało prawdę, choć była
ona bolesna. A prawda była taka, Ŝe Nikki nie wzbraniała się przed seksem, a
Blakemore’owie nie Ŝenili się z gówniarami z wesołego miasteczka.

Pochyliła się i pocałowała Jima w czubek łysej głowy.
– Nie martw się o mnie, Jimbo. Ten, kto zrani mnie raz, powinien się

wstydzić. Ale jeśli ktoś mnie zrani po raz drugi, to ja powinnam się wstydzić, Ŝe
do tego dopuściłam. Wierz mi, czegoś się nauczyłam. Jestem juŜ na niego
uodporniona.

Jim patrzył na nią przez długą chwilę.
– Nigdy nie jesteśmy obojętni wobec tych, których kochamy.
Nikki wstała z pewnym siebie uśmiechem.
– To znaczy, Ŝe jestem bezpieczna, bo nie czuję do niego niczego oprócz

nienawiści. Spotkałam się z nim dla dobra nas wszystkich, ale nigdy nie
przestanę go nienawidzić.

– Nigdy nie mów: nigdy, mała.
– Moja nienawiść jest mocna. Przetrwa bardzo długo. Jim znów spojrzał

na nią powątpiewająco.

– Czułbym się lepiej, gdybyś zupełnie nic do niego nie czuła. Moim

zdaniem nienawiść za bardzo przypomina miłość.

– Nie w tym przypadku – zapewniła go. Jeszcze raz szybko cmoknęła go

w policzek i wróciła do Greya. Stał przy strzelnicy i przypatrywał się parze
nastolatków, którzy starali się wygrać wielkiego, pluszowego dinozaura.

– Gdybym miał połowę tych pieniędzy, które tutaj wydałem, to mógłbym

finansować wesołe miasteczko przez następnych pięćdziesiąt lat – powiedział,
gdy stanęła obok niego.

– Nikt nie potrafi się oprzeć hazardowi. Zawsze jest szansa, Ŝe za dolara

wygrasz wypchanego zwierzaka.

– Albo moŜliwość, Ŝe wydasz duŜo dolarów i wrócisz do domu bez

grosza – odrzekł.

Nikki wzruszyła ramionami.
– Dlatego właśnie nazywa się to hazardem. Wszystko zaleŜy od szczęścia.

– Jak miłość, pomyślała. Czasami trafia się wielka wygrana, a innym razem
same śmiecie.

– Chodź, pokaŜę ci naszą najnowszą atrakcję.
Skinął głową i poszedł za nią.
– Wiesz, jeśli zamkniesz wesołe miasteczko, to nie tylko pozbawisz wielu

ludzi  dachu  nad  głową,  ale  teŜ  wyrządzisz  powaŜną  szkodę  gospodarce  całego
Oceanview  –  powiedziała  i  widząc  zaciekawione  spojrzenie  Greya,  ciągnęła: –
Nie  ma  chyba  nastolatka  w  całym  mieście,  który  nie  przepracowałby  tu
przynajmniej kilku miesięcy. Hotele i motele Ŝyją z turystów, których przyciąga
to miejsce. Podobnie jest z restauracjami i barami szybkiej obsługi.

– Nikki, czy kaŜde zdanie, które wypowiadasz, musi być poświęcone

obronie wesołego miasteczka?

– To jest teraz najwaŜniejsza sprawa – odparowała.
– Dlatego właśnie jestem tutaj z tobą. A to jest nasza najnowsza atrakcja –

dodała po chwili, wskazując na duŜą zjeŜdŜalnię wodną.

– Zawsze uwaŜałem, Ŝe powinno być tu więcej wodnych atrakcji –

zauwaŜył Grey, podchodząc bliŜej. Wokół zjeŜdŜalni panował oŜywiony ruch.
Obydwoje przystanęli na platformie obserwacyjnej, z której doskonale widać
było dzieci ześlizgujące się w dół do duŜego basenu.

Nikki oparła się o poręcz. Czuła się nieswojo, gdy Grey stał tak blisko

niej, dotykając jej ramieniem. Gorący wiatr rozwiewał jej włosy. Drgnęła
gwałtownie, gdy Grey odsunął kosmyk z jej twarzy. Czubki jego palców
pozostały na jej policzku o ułamek sekundy za długo.

– Dzięki – wymamrotała, odsuwając się na wszelki wypadek o kilka

kroków  dalej,  by  nie  czuć  zapachu  jego  wody  kolońskiej.  –  Więc  kiedy
podejmiesz  decyzję?  –  zapytała,  desperacko  próbując  wrócić  do  jedynego
bezpiecznego  tematu.  –  Wszyscy  Ŝyjemy  w  napięciu,  dopóki  się  nie  dowiemy,
co chcesz zrobić.

– A co ty zrobisz, jeśli sprzedam ten teren?
– Dam sobie radę – usłyszał. – Nie o siebie się martwię. Znajdę jakąś

pracę,  przeprowadzę  się,  zorganizuję  sobie  Ŝycie  na  nowo,  ale  dla  innych  nie
będzie  to  takie  łatwe.  –  Wiatr  znów  rozwiał  jej  włosy.  Tym  razem  szybko
wsunęła zbłąkany kosmyk za ucho, zanim Grey zdąŜył wykorzystać sposobność,
by  znów  jej  dotknąć.  Nie  chciała,  Ŝeby  jej  dotykał.  Bolało  go  to,  ale
jednocześnie  napełniało  zachwytem.  –  Martwię  się  o  takie  osoby  jak  Jim  i
Bridget... o ludzi, których społeczeństwo odrzuca, bo są kalekami.

Spojrzała mu w oczy, szukając w nich cech człowieka, którego kiedyś

kochała.

– Na tym właśnie polega magia wesołego miasteczka... Chodzi o to, Ŝe

akceptuje się tu wszystkich, niezaleŜnie od fizycznych ułomności. – Odruchowo
wysunęła rękę, chcąc ją połoŜyć na jego ramieniu, zreflektowała się jednak w
porę i cofnęła dłoń.

– Wiesz, powiedziałaś coś, co nasunęło mi pewien pomysł.
Spojrzała na niego z zaciekawieniem.
– Co takiego?
– Land’s End leŜy tylko o kilka kilometrów od Oceanview, ale te dwa

miejsca bardzo się między sobą róŜnią. Słusznie zauwaŜyłaś, Ŝe sporo
młodzieŜy z miasta pracuje latem w wesołym miasteczku. MoŜe nadszedł juŜ
czas, by ludzie z Oceanview wsparli lunapark finansowo.

– To znakomity pomysł, ale jak sobie to wyobraŜasz?
– Sam nie wiem. Będę się musiał nad tym zastanowić. MoŜe na początek

powinienem wydać przyjęcie i zaprosić wszystkich przedsiębiorców z miasta.
To chyba byłby krok w dobrym kierunku.

Nikki skinęła głową, uradowana tym, co usłyszała. Patrzyła na dzieci

szalejące na zjeŜdŜalni i wsłuchiwała się w ich radosny śmiech.

– Nikki... – szepnął Grey.
Odwróciła się twarzą do niego i zobaczyła w jego oczach znajomy błysk,

który przywodził jej na myśl namiętne pieszczoty na plaŜy.

– Wiesz, o czym myślę? – zapytał. – Wydaje mi się, Ŝe tu nigdy nie było

adnej prawdziwej magii. – Stał tuŜ obok niej, jego oddech lekko owiewał jej

twarz. Czuła w nim woń mięty i zapach waty cukrowej. – Wydaje mi się, Ŝe
jedyna prawdziwa magia wynikała z faktu, Ŝe byliśmy razem, ty i ja.

– Nie bądź śmieszny! – zawołała, ale z trudem chwytała oddech i w jej

głosie  nie  było  przekonania.  –  Źródłem  magii  tego  miejsca  jest  to,  Ŝe  wszyscy
tutaj pracują razem i... i  mają podobne marzenia... a takŜe troszczą się o siebie
nawzajem.  –  Zmarszczyła  brwi,  próbując  sobie  przypomnieć  wszystko,  co
mówiła jej Bridget, ale trudno było jej znaleźć odpowiednie słowa.

– Ty i ja... mówiłam ci juŜ... byliśmy młodzi i to było tylko zaślepienie.
– Ale teraz nie jestem juŜ młody ani niedoświadczony, więc dlaczego

pragnę cię tak samo jak wtedy?

– Grey, proszę – powiedziała błagalnie, zamykając oczy, by nie ujawniać

tego, co czuje. – Mówiłam ci, Ŝe nie oglądam się za siebie i nie potrafię wrócić
do przeszłości. – Wzięła głęboki oddech i otworzyła oczy.

– Grey, jesteśmy sobie obcy. Nic nas nie łączy, a tak wiele dzieli –

westchnęła ze znuŜeniem.

– Nikki, ja nigdy o tobie nie zapomniałem. Nadal pamiętam smak i dotyk

twojej skóry. Wspominam wciąŜ wieczory, gdy się kochaliśmy, kaŜdą chwilę, w
której wypowiadałaś moje imię. – PołoŜył dłonie na jej ramionach. – Powiedz
mi, Ŝe nigdy nie wspominasz tamtych nocy na plaŜy. Spójrz na mnie i powiedz,
Ŝ

e nie pamiętasz, jak dobrze było nam razem. – Jego płonące spojrzenie

ROZDZIAŁ PIĄTY

Nikki przewracała się niespokojnie na łóŜku. W końcu odrzuciła

okrywające  ją  prześcieradło.  Było  nieznośnie  gorąco.  W  ciągu  ostatnich  kilku
godzin,  od  chwili  gdy  zostawiła  Greya  stojącego  przy  wodnej  zjeŜdŜalni,
pogoda zmieniła się i zrobiło się duszno. Nikki wiedziała, Ŝe tylko po części jest
to  kwestia  temperatury  na  zewnątrz,  przede  wszystkim  jednak  wraŜenie
duszności spowodowane było jej stanem umysłu.

Musiała odejść i zostawić go tam. Rozpaczliwie obawiała się, Ŝe Grey

zechce ją pocałować, i wyobraŜenie jego ust dotykających jej warg napełniało ją
jednocześnie euforią i przeraŜeniem.

W końcu westchnęła ze zniechęceniem i usiadła, zdając sobie sprawę, Ŝe i

tak nie uśnie. Przepełniały ją niepokój i energia, która nie mogła znaleźć ujścia.

Z kolejnym westchnieniem wstała z łóŜka, narzuciła na nagie ciało krótki

szlafrok i wyszła z domu. Gdy znalazła się na zewnątrz, desperacko pobiegła w
stronę plaŜy.

Musiała zanurzyć się w oceanie. MoŜe pływanie wyczerpie ją na tyle, Ŝe

przestanie czuć tępy, nieznośny ból. Jeśli się zmęczy, moŜe zapomni o Greyu i
przestanie go pragnąć.

Nie zwalniając kroku zrzuciła szlafrok i zanurzyła się w posrebrzonych

wiatłem księŜyca falach. Woda przyjemnie chłodziła jej rozgrzane ciało.

Jak to moŜliwe, by miłość i nienawiść mogły istnieć równocześnie?

zastanawiała  się,  przewracając  się  na  plecy  i  unosząc  swobodnie  na  wodzie.
Dlaczego nadal pragnęła Greya, dlaczego tęskniła do niego tak rozpaczliwie, Ŝe
wszystkie  jej  wzniesione  przez  logikę  i  zdrowy  rozsądek  mury  obronne
rozsypywały  się  w  gruzy?  Dlaczego  jej  umysł  i  ciało  nie  mogły  się  ze  sobą
zgodzić, jedno usiłowało wytrwać w goryczy, a drugie nade wszystko pragnęło
dotyku Greya?

Znów przewróciła się na brzuch i zaczęła mocniej pracować ramionami.

Chciała się zmęczyć, wiedziała jednak, Ŝe nawet gdyby przepłynęła cały ocean
wzdłuŜ i wszerz, nie potrafiłaby się pozbyć tęsknoty przepełniającej całe ciało.

W końcu zachłysnęła się słoną wodą i niechętnie zawróciła do brzegu.

Wyszła na piasek i wtedy go zobaczyła. Stał w tym samym miejscu, gdzie
zawsze na nią kiedyś czekał, gdy pływała w świetle księŜyca. Częściowo
zasłaniał go cień rzucany przez molo, ale nawet z tej odległości widziała blask
jego oczu, spoglądających na jej nagie ciało.

Stała wśród huku fal, zupełnie ogłuszona. Grey wyszedł z cienia. Był

nagi.

Czas i przestrzeń przestały istnieć. Nikki miała wraŜenie, Ŝe powtarzają

się zdarzenia sprzed siedmiu lat. To był Grey, męŜczyzna, którego kochała

bardziej niŜ własne Ŝycie. Chłopak, za którym wciąŜ tęskniła. Nie potrafiła juŜ
dłuŜej walczyć z ogarniającym ją poŜądaniem.

Nie poruszyła się, gdy szedł w jej stronę. Obawiała się, Ŝe jeśli spróbuje

uczynić choćby krok, kolana odmówią jej posłuszeństwa i upadnie. Całe jej
ciało płonęło poŜądaniem. Zamiast krwi miała w Ŝyłach gorącą lawę.

Zatrzymał się tuŜ przed nią. Nie dotknął jej, ale czuła Ŝar jego ciała,

zapach szaleństwa, które owładnęło i nią.

Grey wyciągnął rękę i czubkiem palca powiódł po skraju jej dolnej wargi.

Nikki jęknęła. Znalazła się gdzieś, gdzie nie było miejsca na Ŝadne myśli,
rozsądne czy szalone. Wiedziała tylko, Ŝe go pragnie... rozpaczliwie pragnie go
po raz ostami. Pragnęła jeszcze raz mu ulec, zanim będzie mogła ostatecznie
wykluczyć go ze swojego Ŝycia.

Pochwyciła jego palec ustami i usłyszała ciche westchnienie. W jej

uszach brzmiało ono jak najpiękniejsza muzyka, balsam kojący jej duszę.

Jednym szybkim ruchem Grey wziął ją na ręce i zaniósł w ciemne miejsce

pod deskami pomostu. Na piasku leŜał rozłoŜony koc. PołoŜył ją na nim
delikatnie i wyciągnął się obok niej. Nie dotykał jej, tylko ogarniał całe jej ciało
płonącym wzrokiem.

Jego palce znów powędrowały do jej ust, przesuwając się najpierw po

górnej wardze, potem po dolnej, lekko jak muśnięcie piórka. Pochylił głowę i
delikatnie dotknął ustami jej warg. Nikki miała wraŜenie, Ŝe śni. Ale to nie był
sen; to była cudowna rzeczywistość.

Rozchyliła usta, on zaś zachłannie pogłębił pocałunek. Ich podniecenie

wzrastało równocześnie. Grey wodził językiem po jej ustach, aŜ jęknęła z
rozkoszy. Zapomniała juŜ, jak bardzo potrafił być zmysłowy. Nie, nie
zapomniała, poprawiła się w myślach. Stłumiła to wspomnienie, gdyŜ było zbyt
bolesne.

Jednak wspomnienia z przeszłości szybko ustąpiły przed tym, co działo

się teraz. Usta Greya przesuwały się po jej policzkach, aŜ wreszcie zbłądziły w
zagłębienie szyi. Całe jej ciało drŜało z podniecenia.

Gdy jego usta odnalazły wraŜliwe miejsce za uchem, schwyciła

gwałtownie  powietrze  i  nerwowo  zacisnęła  palce  na  kocu.  Pocałunki  Greya
rozbudzały  w  niej  ogień  poŜerający  całe  ciało.  Kula  płomieni  rozrastała  się
coraz bardziej, świeciła coraz jaśniej, oślepiała ją do tego stopnia, Ŝe nic juŜ nie
istniało  oprócz  dotyku  jego  ust.  Gwiazdy  widoczne  w  prześwitach  między
deskami molo zatarły się w jedną niewyraźną plamę. Usta Greya przesunęły się
na  jej  pierś  i  zęby  zaczęły  lekko  draŜnić  nabrzmiałe  sutki.  Nikki  niejasno
uświadamiała sobie, Ŝe powinna coś zrobić... powinna go powstrzymać. Ale nie
potrafiła  walczyć  z  burzą  zmysłów,  pulsującą  w  jej  wnętrzu.  Pragnęła  Greya.
ś

aden inny męŜczyzna nie potrafił wzbudzić w niej takich uczuć. Nikt oprócz

niego.

Poza tym, pomyślała, udając przed sobą rozsądek, nie ma juŜ siedemnastu

lat. Jest starsza, mądrzejsza i na pewno potrafi sobie poradzić z tą burzą
namiętności.

Gdy jego usta przesunęły się na drugą pierś, porzuciła myśl o protestach i

po prostu poddała się potędze namiętności.

Grey najpierw pieścił ją tylko ustami, nie dotykając Ŝadną inną częścią

ciała. Jego wargi przesuwały się po jej płaskim brzuchu, całując kaŜdy fragment
nagiej skóry. Nikki zaciskała dłonie na kocu. Gdy dotarł do złączenia ud,
wplotła palce w jego włosy i krzyknęła, czując, jak przez jej ciało przebiegają
fale rozkoszy.

Wtedy nadeszła jej kolej, by go pieścić. Bez słowa obróciła go na plecy,

zachęcona jego widocznym podnieceniem.

Zawsze tak właśnie się kochali: draŜnili się wzajemnie dopóty, dopóki

adne z nich nie potrafiło juŜ tego znieść ani chwili dłuŜej. Ciało Greya było

rozpalone. Nikki całowała szeroką pierś, upajając się dotykiem mocnych mięśni
pod opaloną skórą. Pachniał słonym wiatrem i gorącym nocnym powietrzem,
zachwycał siłą, jakiej nie miał w sobie nikt poza nim.

Całowała jego brzuch, czując napięcie mięśni. Stamtąd jej usta

powędrowały  bezpośrednio  do  górnej  części  ud,  świadomie  ignorując  miejsce,
gdzie  najgoręcej  pragnął  jej  dotyku.  Całowała  jedno  biodro,  potem  drugie,
przesuwając  policzkiem  po  szorstkich  włosach,  upajając  się  głębokimi
pomrukami, które z siebie wydawał.

Pochyliła się i jej piersi otarły się o jego pierś. Och, jakŜe upajał ją jego

dotyk, bliskość jego ciała, zapach i smak.

Nocna bryza wiejąca znad oceanu wzmagała jeszcze erotyczne wraŜenia

dostarczane  przez  skórę  dotykającą  skóry.  Wiatr  chłodził  ich  rozgrzane  ciała.
Grey  zatracił  się  zupełnie  w  rozkoszy,  jaką  Nikki  zawsze  potrafiła  rozbudzić
swoim  dotykiem.  Była  samą  esencją  seksu,  w  jej  oczach  lśniło  zapamiętanie
kobiety, która kocha swoją zmysłowość.

Uświadomił sobie niejasno, Ŝe na tym właśnie polega jej urok. Nikki

zawsze potrafiła zaakceptować własną zmysłowość i seksualność. Była wolnym
duchem,  utemperować  ją  było  równie  niemoŜliwe  jak  powstrzymać  wiatr,  seks
był  dla  niej  czymś  równie  naturalnym  jak  oddychanie.  Wyczuwało  się  to  w
kaŜdej  jej  pieszczocie,  w  kaŜdym  pocałunku.  Jak  rzadko  kto,  pozostawała  w
kontakcie z najbardziej pierwotnymi właściwościami swojej natury.

Gdy jej usta wreszcie go otoczyły, ogarnęły go swoim gorącem i ogniem,

te niejasne myśli odpłynęły, zastąpione przez o wiele potęŜniejsze wraŜenia.
Grey zamknął oczy, czując, jak przez całe jego ciało przebiegają dreszcze
rozkoszy. Wplótł dłonie w jej włosy i szeptał jej imię.

Pragnął, by trwało to wiecznie, ale wiedział, Ŝe tak być nie moŜe... Krew

w nim wrzała, jego ciało pragnęło rozpaczliwie spełnienia.

Jęknął, zsunął ją z siebie i przetoczył się na nią, gotów do zanurzenia się

w jej gorącym, aksamitnym wnętrzu. Zastygł na chwilę, szukając jej wzroku,
pragnąc odnaleźć w jej oczach tę samą namiętność, która szalała w jego duszy.

Wsunął się w nią delikatnie, lecz pewnie. Przez chwilę trwał w bezruchu.

Nie chciał, by wszystko skończyło się zbyt szybko. Gdy wreszcie poczuł, Ŝe
potrafi się kontrolować, zaczął się w niej poruszać powoli i leniwie. Wycofywał
się, po czym znów wracał w głąb, wypełniając ją sobą do końca.

Miał wraŜenie, Ŝe cały zanurza się w gorącym jedwabiu. DrŜał od

intensywności doznań. Przez te wszystkie lata, które upłynęły od ich ostatniego
spotkania, ich ciała nie zapomniały rytmu miłości i teraz zgrały się ze sobą bez
trudu.  Jęki  poŜądania,  westchnienia  rozkoszy  mieszały  się  z  odgłosem  fal
rozbijających  się  o  brzeg.  Grey  poczuł,  Ŝe  juŜ  dłuŜej  nie  jest  w  stanie
kontrolować  tempa,  i  przyśpieszył  ruchy.  Nikki  podąŜyła  za  nim,  wyginając
ciało w łuk i reagując na kaŜde drgnienie kochanka. Grey poczuł, Ŝe jej ciało się
napina, i wiedział, kiedy osiągnęła szczyt. Jej dłonie zacisnęły się konwulsyjnie
na  jego  plecach  i  wykrzyknęła  jego  imię.  Przez  chwilę  dygotał  z  napięcia,  a
potem  jego  ciało  zesztywniało  w  napięciu  i  Grey  krzyknął  głośno;  miał
wraŜenie, Ŝe umiera.

Opadł na koc, zsuwając się z Nikki. W ostatnim spazmie rozkoszy ukrył

twarz w zagłębieniu jej szyi. Zawsze pachniała słońcem i letnią bryzą.

Naraz poczuł, Ŝe w jej miękkim ciele pojawiło się napięcie, i wiedział, Ŝe

zaczęła Ŝałować tego, co się stało. Uniósł się na łokciu, odruchowo szukając
dłonią jej ciepłej piersi. Jednak gdy jej dotknął, odwróciła głowę.

– Nikki?
Nie poruszyła się i nie spojrzała na niego.
Zawahał się, niepewny, co chce powiedzieć. Zdumiało go to, co wspólnie

przeŜyli,  zadziwiła  spontaniczna  harmonia  ich  ciał.  Fizycznie  nadal  byli  tak
zgrani,  jakby  czas  nie  istniał  i  po  raz  ostatni  kochali  się  wczoraj.  Nie  było
niezręcznego  dopasowywania  się  do  siebie,  wymuszonych,  nie  chcianych
pieszczot. Ich ciała nie zauwaŜyły upływu czasu. Znów zaczął się zastanawiać,
co się wtedy wydarzyło. Jak to się stało, Ŝe ją utracił?

– Nikki, musimy porozmawiać – rzekł wreszcie. Chciał – musiał –

zrozumieć, co się wtedy zdarzyło, Ŝe zapomnieli, jak waŜni byli dla siebie
nawzajem i jak wyjątkowe uczucie ich łączyło.

Nikki usiadła, odpychając jego głowę od siebie. SkrzyŜowała ręce na

piersiach i wpatrzyła się w plaŜę, jakby czegoś tam szukała. Po chwili podniosła
się bez słowa i odeszła o kilka kroków. Wzięła do ręki leŜący na piasku szlafrok
i narzuciła go na siebie.

Ten jeden ruch wymownie powiedział Greyowi, jak bardzo się zmieniła.

Nikki, jaką pamiętał, nigdy nie czuła potrzeby, by zakrywać przed nim swoją
nagość.

Ogarnęła go panika, gdy zauwaŜył, Ŝe Nikki zaczyna odchodzić, kierując

się w stronę domu. Zerwał się na równe nogi, pochwycił szorty i naciągnął je
pośpiesznie. Pobiegł za nią i schwycił ją za ramię.

– Nikki, powiedziałem, Ŝe musimy porozmawiać – rzekł, obracając ją

twarzą do siebie.

– O czym? – KsięŜyc oświetlał jej twarz. W oczach miała pustkę. – O

czym chcesz rozmawiać, Grey? – Zaśmiała się ostro i z goryczą. – To nie było
dla ciebie trudne siedem lat temu i zdaje się, Ŝe teraz przyszło ci równie łatwo.

Ze zdumienia zaparło mu dech.
– Co ty, do diabła, chcesz przez to powiedzieć? Pustka w jej oczach

zamieniła się w gorycz, której nie potrafił pojąć.

– Wszyscy mnie wtedy ostrzegali. Trzymaj się od niego z daleka, Nikki.

Chłopcy z miasta lubią się zabawiać z dziewczynami z wesołego miasteczka, ale
nie są uczciwi. Gdy przychodzi czas na małŜeństwo i załoŜenie rodziny, zawsze
wybierają dziewczyny ze swojego środowiska. Blakemore’owie nie Ŝenią się z
gówniarami z molo. – Cała drŜała; słowa te wyrywały się jej z gardła jakby
wyrzucane wewnętrznym ciśnieniem. – Ale ja mówiłam wszystkim, Ŝe ty jesteś
inny.

Jej twarz przeszył grymas bólu. Serce Greya ścisnęło się z Ŝalu, chociaŜ

nie rozumiał, co jest przyczyną jej cierpienia.

– Obiecywałeś, Ŝe zostaniesz ze mną na zawsze – zawołała Nikki

gniewnie.

Wpatrywał się w nią, niczego nie rozumiejąc.
– Ale przecieŜ to ty wyszłaś za mąŜ, gdy ja byłem w college’u – zawołał z

rosnącym wzburzeniem, przypominając sobie, jaki był załamany, gdy o tym
usłyszał.

– To ty na mnie nie zaczekałaś!
Wzięła głęboki oddech, za wszelką cenę próbując się uspokoić.
– A co miałam zrobić? Byłam zdesperowana. Zostałam sama i nie miałam

pojęcia, jak sobie z tym wszystkim poradzić. – Na chwilę przymknęła oczy, a
gdy znów je otworzyła, zobaczył w nich płomień gniewu.

– Nie chciałam nawet myśleć o usunięciu ciąŜy, a nie pragnęłam teŜ, Ŝeby

dziecko urodziło się jako nieślubne. Johnny zaproponował, Ŝe oŜeni się ze mną i
da dziecku swoje nazwisko. Co innego mogłam zrobić? Byłam taka
przestraszona!

– Zaraz... – Grey wyciągnął do niej ręce, by ją uspokoić. Czuł, Ŝe kręci

mu się w głowie. – O czym ty mówisz? Jakie dziecko?

– Nasze dziecko. To, które chciałeś, Ŝebym usunęła. – Z oczu popłynęły

jej łzy. – PrzecieŜ przysłałeś mi pieniądze na zabieg.

Grey miał wraŜenie, Ŝe ziemia usuwa mu się spod stóp. PrzyłoŜył dłoń do

czoła i zachwiał się. Słowa Nikki huczały mu w głowie, wypełniając ją

zamętem.

– Nikki, na Boga, o czym ty mówisz? Przysięgam, Ŝe niczego nie

rozumiem. Jakie dziecko? Jakie pieniądze? – Wpatrywał się w nią zdumiony.

Wydawało się mu, Ŝe nieco ochłonęła. Spojrzała na niego niepewnie, z

powątpiewaniem.

– Napisałam do ciebie, Grey. Tego dnia, gdy się dowiedziałam, Ŝe noszę

twoje dziecko, wysłałam list. Powiadomiłam cię, Ŝe jestem w ciąŜy, a ty w
odpowiedzi przysłałeś mi kopertę z pieniędzmi.

– Nigdy nie dostałem tego listu ani nigdy niczego ci nie wysyłałem –

odrzekł. W uszach słyszał głuche dudnienie. Próbował jakoś uporządkować w
pamięci wydarzenia sprzed lat. – Ja... ja nic z tego nie rozumiem. Kiedy
wysłałaś do mnie ten list? Potrafisz sobie przypomnieć, kiedy to było?

Na jej ustach pojawił się gorzki uśmiech.
– Och tak, bardzo dobrze pamiętam tę datę. Powinieneś go dostać w

pierwszym tygodniu października.

Grey zmarszczył czoło, usiłując uporządkować wspomnienia i dojść jakoś

do ładu sam z sobą.

– Pierwszy tydzień października? Rodzice zawsze mnie wtedy

odwiedzali. Mój ojciec...

Patrzył na nią osłupiały. Teraz wiedział juŜ, co się zdarzyło, kto

przeczytał jej list i kto wysłał pieniądze.

– BoŜe, mój ojciec... to on musiał przechwycić ten list. I on na pewno

wysłał ci pieniądze.

Wypełnił go ból i rozgoryczenie. Jęknął, pełen bezsilnego gniewu,

unosząc twarz do nieba i przeklinając los.

Po chwili spojrzał na Nikki.
– Nie wiedziałem – szepnął z trudem. – Nie rozumiesz? Nie wiedziałem o

niczym. – ZbliŜył się do niej i wyciągnął rękę, ale opuścił ją bezradnie, gdy ona
odsunęła się o krok.

– To nie ma znaczenia – odrzekła i Grey zauwaŜył, Ŝe w jej oczach znów

zagościła pustka. – JuŜ jest za późno. To wszystko dawno minęło. NiewaŜne.

– Jak to: niewaŜne? Oczywiście, Ŝe jest waŜne. Dziecko... Ty chyba nie...

Na pewno nie mogłabyś... – Zawiesił głos, obawiając się usłyszeć odpowiedź.
Miał wraŜenie, Ŝe serce za chwilę wyrwie mu się z piersi.

– Usunąć ciąŜy? – Potrząsnęła głową, splatając dłonie wokół ramion. –

Nie, Grey, nie usunęłam ciąŜy. Nie mogłabym. Pragnęłam tego dziecka bardziej
niŜ czegokolwiek innego w Ŝyciu.

Grey odetchnął z ulgą i poczuł przypływ radości.
Dziecko. On i Nikki mieli dziecko. Był to dar niebios, cenna pamiątka po

przeszłości i ich niewinnej miłości.

Potarł dłonią czoło, ogłupiały z emocji, dręczony pytaniami, które

domagały się odpowiedzi.

– Czy... czy mam syna, czy córkę? – Tyle pytań! Gdzie jest to dziecko?

Sześcioletni szkrab... – Pewnie juŜ jest duŜe. Chodzi do szkoły? – Wzbierało w
nim radosne podniecenie, słowa płynęły potokiem. – Jest juŜ takie duŜe, Ŝe
mogę je wziąć na barana... Będzie do mnie mówić: tato...

– Mieliśmy córkę, Grey – przerwała mu Nikki ochrypłym głosem. –

liczną, małą dziewczynkę.

Słyszał, Ŝe te słowa więzną jej w gardle, i poczuł przeszywający,

niewytłumaczalny lęk, który stłumił początkową radość.

– Co się stało? Gdzie... gdzie ona jest? Co się z nią dzieje? – CzyŜby

Nikki oddała ją do adopcji? Och, BoŜe, czy to znaczy, Ŝe dziecko jest na zawsze
stracone? Czy dowiedział się prawdy za późno? Serce waliło mu w piersi jak
oszalałe.

Zawahała się i spojrzała mu prosto w oczy. W świetle księŜyca Grey

zobaczył łzę spływającą po jej policzku. Oderwała od niego wzrok i odwróciła
się nieco.

– Nazwałam ją Lolly... Lolly Richards. – Mówiła tak cicho, Ŝe musiał

podejść o krok bliŜej. – Urodziła się martwa, Grey. Znajdziesz ją na cmentarzu
Land’s End.

– Głos miała bezbarwny, głuchy, wyprany z wszelkich emocji. – Ona nie

yje, Grey. Nasza córka umarła.

Tym razem, gdy Nikki odwróciła się i odeszła, Grey nie zrobił niczego,

by ją zatrzymać. Nie był w stanie się poruszyć. Mógł jedynie stać i patrzeć, jak
Nikki znika w mroku nocy.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Nikki siedziała na werandzie, patrząc na wschód słońca. Nigdy w Ŝyciu

nie było jej tak zimno, nigdy jeszcze nie czuła takiej pustki... w jej wnętrzu ziała
czarna dziura, głęboka otchłań rozpaczy.

AŜ do ostatniego wieczoru gniew na Greya tłumił w niej wszystkie inne

uczucia.  Ów  gniew  dawał  jej  siłę,  rozgoryczenie  trzymało  rozpacz  na  uwięzi.
Ale  teraz,  gdy  Grey  wytrącił  jej  z  ręki  tę  broń,  poczuła  przeraŜenie.  Bała  się
emocji,  którym  będzie  musiała  stawić  czoło,  gdy  juŜ  minie  początkowe
odrętwienie.

Nie wiedział o dziecku. Nigdy się o nim nie dowiedział. Nie zdradził jej.

Nie miał z tym wszystkim nic wspólnego. Te słowa wciąŜ dźwięczały w jej
głowie, odbijały się echem w sercu. Choć powinna czuć radość, ta świadomość
powiększała tylko jej Ŝal. Niejasne wyobraŜenia tego, co mogło być, stawały się
tym bardziej bolesne.

To, Ŝe kochali się ostatniego wieczoru, powiększało jeszcze jej zamęt i

poczucie zagubienia. Tego ranka obudziła się zaspokojona fizycznie, ale pustka
w jej sercu była równie wielka jak zawsze. Nikki nie miała pojęcia, jak dalej
Ŝ

yć.

Przytłoczona tymi myślami, weszła do domu i zaparzyła kawę. Patrząc,

jak ciemny płyn spływa do dzbanka, zastanawiała się, co powinna uczynić.

Miała wraŜenie, Ŝe nic się nie zmieniło w relacji między nią a Greyem.

Choć przepełniające ją gorycz i gniew zelŜały nieco, wspomnienia przeszłości
nadal były zbyt bolesne. To, Ŝe Grey nie wiedział o Lolly, nie mogło przywrócić
jej dziecku Ŝycia ani wpłynąć na zmniejszenie głębokiej rozpaczy Nikki.

Fakt, Ŝe podstęp Thomasa Blakemore’a powiódł się, świadczył o jednym:

ich miłość nie była wystarczająco silna, by moŜna było na niej polegać. śadne z
nich  nie  ufało  drugiemu.  Gdy  Nikki  dostała  pieniądze,  ani  przez  chwilę  nie
wątpiła  w  to,  Ŝe  wysłał  je  Grey.  A  gdy  on  dostawał  z  powrotem  swoje  listy,
które  odsyłała  mu  nie  otwarte,  takŜe  nie  wątpił,  Ŝe  z  jakiegoś  powodu  Nikki
przestała  go  kochać.  Ich  miłość  nie  wystarczyła,  by  odszukali  się  nawzajem  i
porozmawiali  o  tym,  co  się  zdarzyło.  Pozwolili,  by  podły  stary  człowiek
zniszczył ich Ŝycie.

A teraz minęło juŜ zbyt wiele czasu i Nikki wiedziała, Ŝe śmierć dziecka

na zawsze ich rozdzieli. Nie potrafiła znieść wspomnienia tej tragedii.

Westchnęła cięŜko i nalała sobie kawy do filiŜanki. Wiedziała, Ŝe chociaŜ

udało im się wyjaśnić większość faktów z przeszłości, nie pomogło to w
zmniejszeniu obecnego napięcia.

Gdy pani Blakemore zeszła na dół na śniadanie, Grey juŜ na nią czekał.

– Dzień dobry – powiedziała z miłym uśmiechem. Podeszła do bocznego

stolika i nalała sobie do filiŜanki kawy ze srebrnego dzbanka.

– Musimy porozmawiać – rzekł Grey. Matka spojrzała na niego z

zaciekawieniem.

– Czy coś się stało, kochanie?
– Wczoraj wieczorem długo rozmawiałem z Nikki Young. – ZauwaŜył, Ŝe

uśmiech znikł z twarzy matki, zastąpiony wyrazem przeraŜenia. – Czy sądziłaś,
Ŝ

e się nie dowiem? – ciągnął, nie zwaŜając na wyraz jej twarzy. – Czy naprawdę

myślałaś, Ŝe gdy tu wrócę, nie dowiem się, Ŝe Nikki miała ze mną dziecko?

– Mówiłam twojemu ojcu, Ŝeby się nie wtrącał. Gdy ukradł list tej

dziewczyny, błagałam, Ŝeby ci go zwrócił. – Jej głos drŜał; unikała wzroku syna.
– Mówiłam mu, Ŝe powinieneś sam to załatwić. Ale on był pewien, Ŝe Nikki
rzuciła na ciebie urok. Powiedział, Ŝe na pewno zrezygnujesz z nauki i
zrujnujesz sobie Ŝycie, Ŝeniąc się z nią.

– Kochałem ją. – Grey z niedowierzaniem wpatrywał się w matkę. –

Kochałem ją bardziej niŜ kogokolwiek innego i nie było mnie przy niej, gdy
tego potrzebowała. Cokolwiek bym wtedy zrobił, byłaby to moja decyzja. –
PołoŜył dłonie na stole i zacisnął je w pięści, wpatrując się w koronkowy wzór
obrusa. – To dziecko było twoją wnuczką. Na litość boską, czy to nic dla ciebie
nie znaczyło?

Matka westchnęła głęboko. Gdy na niego spojrzała, oczy miała pełne łez.
– KaŜdego dnia myślę o tym dziecku i o Nikki, modląc się do Boga o

wybaczenie. Ten jeden raz w Ŝyciu powinnam była przeciwstawić się twojemu
ojcu, ale trudno jest przełamać stare nawyki. Chyba po prostu nie wiedziałam, w
jaki sposób mogłabym się mu sprzeciwić.

Grey spojrzał na nią i poczuł, Ŝe jego gniew topnieje. Matka była w

równym stopniu ofiarą jego ojca jak wszyscy inni. Dobrze wiedział, Ŝe Thomas
Blakemore rządził w domu Ŝelazną ręką i terroryzował całą rodzinę, włącznie ze
swą Ŝoną. Ta kobieta nie zasługiwała na jego gniew... najwyŜej na współczucie.
Westchnął i wstał od stołu.

– Dokąd idziesz? Co chcesz zrobić? – zapytała matka z lękiem.
Grey przesunął ręką po włosach.
– Idę na cmentarz odwiedzić córkę, a potem... nie wiem, co potem będę

robił – powiedział i wyszedł z domu bez dalszych wyjaśnień.

Tym razem, zmierzając w stronę Land’s End, nie biegł. Szedł powoli i ze

znuŜeniem, jak stary człowiek.

Miał wraŜenie, Ŝe od poprzedniego wieczoru postarzał się o wiele lat.

Oczy piekły go z niewyspania, a na sercu czuł ogromny cięŜar. Nigdy jeszcze
nie czuł się tak stary i przygnębiony.

Wszystkie te stracone lata. Chwile, które mu skradziono. Gdy Nikki

odsyłała jego listy nie otwarte, powinien był wrócić i sprawdzić, co się z nią

dzieje.

Gdyby tylko tak zrobił. Gdyby przyjechał i spotkał się z nią. Gdyby...

gdyby...

Zmarszczył

czoło,

uświadamiając

sobie,

przed

tym

powstrzymywało. Nikki była najbardziej naturalną i spontaniczną istotą, jaką
znał, i kaŜdego dnia nie mógł się nadziwić, Ŝe ona go chce, Ŝe go kocha.

Grey wcześnie zdał sobie sprawę, Ŝe egoizm i chciwość odziedziczył po

ojcu. Nikki ze swoją bezpośredniością i absolutną bezinteresownością była dla
niego darem niebios... on zaś obawiał się, Ŝe nie zasługuje na taki dar.

Przechodząc przez bramę cmentarza, poczuł cięŜar w piersi. Jego oddech

stał się płytki i szybki. Szedł coraz wolniej.

Wyminął starsze groby. Cmentarz był niewielki i po krótkiej chwili

znalazł się przy grobie swojej córki. Ostatniego wieczoru, gdy Nikki
powiedziała mu o dziecku i jego śmierci, wszystko to wydawało mu się
okropnym koszmarem. Teraz, gdy stał nad malutkim nagrobkiem, rzeczywistość
uderzyła go z siłą, od której zaparło mu dech.

Lolly Richards. Lolly. Serce mu się ścisnęło. Zacisnął dłonie w pięści i

oddychał płytko, próbując zwalczyć ból.

Lolly. Od „Lollipop”. Obydwoje z Nikki spędzili wiele godzin,

rozmawiając o dzieciach, które kiedyś chcieli mieć... śartowali, Ŝe nazwą je
Lollipop i Moonbeams.

Nikki nie odstąpiła od tych młodzieńczych fantazji, ale jego przy niej nie

było... Próbował wyobrazić sobie cierpienie, przez jakie musiała przejść, długie,
bolesne godziny porodu zakończonego tragicznym rozczarowaniem.

Nie potrafił sobie tego wyobrazić, ale serce mu się ściskało na myśl, Ŝe

powinien przy niej być i dzielić z nią to cierpienie. Powinien ją trzymać za rękę,
uczestniczyć w smutku. Ale ona cierpiała samotnie, a teraz nadeszła jego kolej.
On takŜe musiał przeŜyć swoją rozpacz sam.

Pochylił się i wyrwał garść chwastów. Nie był jeszcze gotów by stawić

czoło wszystkim kłębiącym się w nim emocjom. Były zbyt silne, zbyt potęŜne.
Nie potrafił jeszcze stanąć twarzą w twarz z rozpaczą. To wszystko dopadło go
zbyt niespodziewanie.

Cmentarz był zaniedbany, zarośnięty chwastami i krzewami. Grey

pomyślał, Ŝe naleŜałoby gdzieś zadzwonić i wezwać robotników, którzy
uporządkują teren. Usłyszał czyjeś kroki. Podniósł się i zauwaŜył Nikki, która
właśnie przeciskała się między krzewami zarastającymi bramę. Jego serce znów
ś

cisnęło się bólem. Nikki zatrzymała się, zaskoczona jego obecnością, po czym

obróciła się na pięcie i znów zniknęła za bramą.

Zawahał się, ale poszedł za nią. Potrzebował jej bardziej niŜ kogokolwiek

innego.

JuŜ po chwili dotarła do swojego domu, wiedziała jednak, Ŝe Grey jest o

kilka kroków za nią. Nie była zdziwiona, gdy zapukał i zawołał ją po imieniu
przez drzwi. Przez chwilę stała nieruchomo pośrodku salonu, niepewna, co ma
zrobić.

– Nikki, proszę, wpuść mnie – zawołał Grey cicho i naraz poczuła, Ŝe on

ma prawo tu być. Powinni wreszcie przeŜyć ten smutek razem, porozmawiać o
dziewczynce, która była ich córką, o Ŝyciu, które mieli wieść wspólnie.

Otworzyła drzwi bez słowa.
– Nikki – szepnął Grey. Przekroczył próg i pochwycił ją w ramiona.
Zamknęła oczy. W ich kącikach zbierały się łzy. Wdychała jego zapach,

upajała się ciepłem jego ramion. Ukryła twarz na jego szerokiej piersi, a on
przycisnął ją mocniej do siebie. Och tak, właśnie tego potrzebowała od dawna...
wspólnej rozpaczy i rozmowy z człowiekiem, który był ojcem jej córeczki.

Naraz uświadomiła sobie, jak bardzo pragnęła porozmawiać z nim o

Lolly. Zaraz po jej urodzeniu miała ochotę opowiadać o dziecku kaŜdemu, kto
tylko chciał jej słuchać.

– Nie rozdrapuj ran – radzili jej wszyscy. – Staraj się nie myśleć o

dziecku. – Przyjaciele mieli dobre intencje i pragnęli złagodzić jej ból, ale
dokonali tylko tyle, Ŝe schowała go głęboko w sobie, gdzie jątrzył się jak
zainfekowana rana. Teraz jednak musiała przeŜyć go wspólnie z Greyem.

– Och, Nikki – westchnął głęboko. Czuła, Ŝe jest mu cięŜko na sercu, i w

jakiś sposób jej samej zrobiło się przez to trochę lŜej.

Spojrzała w jego ciemne oczy.
– Chcesz porozmawiać? – zapytała drŜącym głosem.
Skinął głową.
– Tak, chcę... potrzebuję...
Nagle jego usta opadły na jej wargi, tak gwałtownie, Ŝe zabrakło jej tchu.
Wyczuła jego poŜądanie, które wzbudziło podobną reakcję w niej samej.

Wiedziała, dlaczego Grey tak się zachowuje, rozumiała, iŜ musi czymś stłumić
swój ból, Ŝe nie chce przyjąć do wiadomości rozpaczy i woli się zatracić w akcie
odnawiania Ŝycia.

Pochwycił ją mocno, a ona zarzuciła mu ramiona na szyję. Miała

nadzieję, Ŝe w końcu uda im się przebyć tę burzę emocji i rozpocząć proces
zdrowienia.

Zaniósł ją do sypialni. ŁóŜko nie było zaścielone, lekki poranny wietrzyk

poruszał cienkimi firankami.

PołoŜył ją na łóŜku i przez chwilę patrzył na nią wzrokiem przepełnionym

emocjami. Dostrzegła w nim wszelkie moŜliwe uczucia – wściekłość i Ŝal,
namiętność i wyrzuty sumienia. Jego oczy odbijały wszystkie emocje, które
wrzały w jej duszy przez siedem długich lat.

PołoŜyła dłoń na jego policzku, uświadamiając sobie, Ŝe nadal nie jest jej

obojętny.

Pochylił się nad nią, niezręcznie próbując rozpiąć guziki jej bluzki. Nie

pomagała mu, czując instynktownie, Ŝe on tego nie chce. Zdjął jej spodnie i
rzucił je na podłogę, po czym wpatrzył się w nią pociemniałymi oczami.

Odsunął się o krok od łóŜka i ściągnął koszulę przez głowę. Nadal nie

spuszczając  z  niej  wzroku,  rozpiął  swoje  spodnie.  W  ciszy  pokoju  rozległ  się
dźwięk rozsuwanego zamka błyskawicznego. Nikki wstrzymała oddech, patrząc
na  jego  wspaniałe  ciało.  Poprzedniego  wieczoru,  w  świetle  księŜyca,  nie
widziała  go  wyraźnie.  Teraz  jednak  promienie  słońca  wpadające  przez
odsłonięte okno oświetlały jego sylwetkę.

Widok ciała Greya, tak pięknego, podniecał ją. Z okrzykiem wyciągnęła

do niego ramiona, pragnąc poczuć go obok siebie, w sobie. Porozmawiają
później.

Grey zawahał się i zmarszczył brwi.
– Nikki, nie mam nic... Ŝadnego zabezpieczenia.
Poprzedniego wieczoru nie myślał o zabezpieczeniu. Ale teraz Nikki

wiedziała, Ŝe przepełniony myślami o Lolly, nie chciał ryzykować poczęcia
następnego dziecka.

Potrząsnęła głową.
– Nic nie szkodzi. Były komplikacje... Lekarz powiedział mi, Ŝe nigdy juŜ

nie zajdę w ciąŜę.

Na jego twarzy pojawił się grymas bólu. Nikki wyciągnęła rękę, ujęła

jego dłoń w swoją i pocałowała czubki palców.

– To nie ma znaczenia – powiedziała cicho. PołoŜył się obok niej i zdjął

jej bieliznę. Dwa skrawki jedwabiu zniknęły w magiczny sposób. Jego usta
szukały jej warg. Od tego pocałunku całe ciało Nikki przebiegł dreszcz. Jęknęła
cicho, czując przy sobie jego gorące, drŜące ciało.

Wiedziała, Ŝe tym razem nie będzie długich pieszczot wstępnych. Grey

pragnął jej zbyt silnie, zbyt intensywnie. Ale nie przeszkadzało jej to. Była
gotowa, by się z nim kochać, i gdy nakrył ją sobą, otworzyła się natychmiast,
przyjmując go w głębię swojego ciała.

Grey poruszał się jak szaleniec, pragnąc zupełnie się w niej zatracić.

Wziął ją z niewielkim wyrafinowaniem, pogrąŜył się w niej, cały pochłonięty
pragnieniem, by zatracić w rozkoszy i pokonać dręczący go ból i rozpacz.

Pragnął pogrąŜyć się w zmysłowych doznaniach, zabrać ich obydwoje

tam, gdzie rozpacz i Ŝal stawały się bezsilne i nie mogły ich zranić. Chciał
odgonić smutek śmierci, odsunąć niepokój i cierpienie, które z niezmordowaną
energią rozdzierały mu serce.

Wsuwał się w nią, w jej delikatne, aksamitne wnętrze, gdzie znajdował

niezmierną rozkosz. Nikki wiła się pod nim konwulsyjnie, z zamkniętymi
oczami, cichutko jęcząc. Nakrył jej usta swoimi wargami, ona zaś splotła nogi

za jego plecami, wciągając go coraz głębiej w siebie. Mruczał z zachwytu,
wzmacniając siłę uderzeń. Podniecenie Nikki rosło. Kołysała się wraz z nim,
wyginając ciało w łuk, zachęcając go do coraz szybszych, mocniejszych ruchów.

A potem cały zatracił się w magii, która była samym Ŝyciem... i

miłością... i Nikki.

Nikki otworzyła oczy, uświadamiając sobie, Ŝe spała. Dobiegający z boku

równy oddech Greya świadczył, Ŝe on teŜ mocno śpi. Odwróciła lekko głowę,
by mu się przyjrzeć.

Był równie przystojny jak w młodości. Rzęsy miał niezwykle długie i

ciemne.  Podbródek  i  policzki  pokryte  były  zarostem.  Nie  wiedziała,  jak  długo
spali.  Wyjrzała  przez  okno.  Kąt  padania  promieni  słońca  świadczył  o  tym,  Ŝe
minęło  juŜ  południe.  Powinna  wstać  i  iść  do  teatru.  Niedługo  nadejdzie  pora
pierwszego spektaklu.

Ale ciepłe ramiona Greya oplecione dokoła niej, intymność ich uścisku

były zbyt wielką pokusą, z którą nie potrafiła walczyć. Pragnęła pozostać z
Greyem na zawsze.

Skarciła się za to, Ŝe w myślach uŜyła tego słowa. Nie chciała juŜ

planować niczego na zawsze. Kiedyś, dawno temu, uwierzyła... i jej marzenia o
szczęśliwym „zawsze” zostały zdruzgotane.

Próbowała wstać, ale ramiona Greya zacisnęły się mocniej wokół niej. On

takŜe juŜ nie spał. Odwróciła się twarzą do niego. Oczy miał nadal pociemniałe
od nadmiaru emocji.

– Nie sprzedam wesołego miasteczka – powiedział cicho, odsuwając

kosmyk włosów z jej twarzy. – Coś wymyślę, Ŝeby nie trzeba było tego robić.

Nikki ujęła jego dłoń w swoje ręce.
– Grey, nie rób tego dla mnie.
Podniósł jej dłoń do ust i pocałował delikatnie.
– Nie. Robię to dla siebie. – Przewrócił się na plecy i wpatrzył w sufit.
Nikki oparła się na łokciu.
– I nie rób tego z przekory, Grey. Twój ojciec nie Ŝyje. Jeśli chcesz

utrzymać wesołe miasteczko tylko po to, Ŝeby jakoś odkupić jego winy, to
popełnisz błąd. Nie zmienisz przeszłości.

– To prawda – zgodził się. – Ale wiem teŜ, Ŝe ten lunapark ma w sobie

jakiś magiczny urok. I naraz uświadomiłem sobie, Ŝe potrzebuję tego miejsca
tak samo, jak ono potrzebuje mnie. – Spojrzał na nią łagodnie. – Czy udałoby się
nam znów być razem, Nikki? Czy moglibyśmy wrócić do tego, co było, i
odzyskać to, co nam skradziono?

Nikki teŜ połoŜyła się na plecach i patrzyła w sufit, jakby tam

spodziewała się znaleźć odpowiedzi na trudne pytania.

– Nie wiem, Grey. Tak wiele czasu minęło. Ja się zmieniłam. Ty na

pewno teŜ. Nie jesteśmy tymi samymi ludźmi, co przed siedmiu laty.

Grey pochylił się nad nią, delikatnie otaczając dłonią jej pierś.
– Nikki, pomimo upływu tych lat nie moŜesz zaprzeczyć, Ŝe między nami

istnieje coś bardzo silnego. Nie moŜemy tego zignorować.

Nikki westchnęła głęboko.
– Och, Grey, zawsze lubiłam kochać się z tobą. Pod tym względem

zawsze byliśmy świetnie do siebie dopasowani.

– To coś więcej – zaprotestował. – To nigdy nie był tylko seks. Mieliśmy

nadzieje i snuliśmy marzenia.

– Nadzieje i marzenia młodości – odparła. – Były takie piękne w lecie, ale

nie potrafiły przetrwać jesieni.

ChociaŜ w ciągu ostatnich dwóch dni kochali się dwukrotnie, obawiała się

tego, o co Grey teraz ją prosił. Dawno juŜ straciła nadzieję na szczęście i
moŜliwość osiągnięcia go przeraŜała ją.

– Grey, nie moŜemy wrócić do tego, co było – powiedziała w końcu.

Nauczyła się juŜ Ŝyć bez niego i bała się, Ŝe jeśli teraz odda mu serce, a potem
go straci, zabraknie jej siły, by przetrwać.

– Ale moŜemy pomyśleć o przyszłości. – Ujął ją pod brodę, zmuszając,

by na niego spojrzała. – Od tej chwili musimy zostawić przeszłość w spokoju i
zbadać moŜliwości, jakie kryje w sobie kaŜdy następny dzień. Nikki, jesteśmy to
sobie winni. Powinniśmy przynajmniej spróbować. Musimy dać sobie nawzajem
jeszcze jedną szansę.

Wpatrywała się w jego oczy, pragnąc odczytać skrytą w nich obietnicę.

Nie potrafiła jednak zapomnieć, jak łatwo wszystko rozsypało się poprzednim
razem. Ich miłość była czysta i cudowna, niewinna i słodka. Wierzyli w jej moc,
która okazała się iluzją, podobnie jak magia wesołego miasteczka.

Nie potrafiła jednak zaprzeczyć, Ŝe pragnie go i chce dzielić z nim dawne

młodzieńcze nadzieje i marzenia, które kiedyś ukryła w głębi duszy. Ona takŜe
miała wraŜenie, Ŝe jeśli nie dadzą sobie jeszcze jednej szansy, na zawsze
pozostaną uwięzieni w pułapce goryczy.

Zaśmiała się, bo nagle zrozumiała całą niedorzeczność tej rozmowy.
– Dosyć głupio wyglądamy, rozmawiając o odnawianiu dawnych więzi,

gdy leŜymy nadzy i objęci.

Grey uśmiechnął się i powiódł czubkiem palca po jej ustach.
– Och, Nikki, jak mi brakowało twojego śmiechu. Zamyśliła się.
– Dawno juŜ nie chciało mi się śmiać. – Usiadła i westchnęła. – Grey,

jeśli  postanowimy  stworzyć  trwały  związek,  musimy  czynić  to  powoli.  JuŜ  się
powtórnie  poznaliśmy  seksualnie,  ale  bardzo  niewiele  wiemy  o  tym,  jakimi
ludźmi  obydwoje  się  staliśmy.  –  Spojrzała  na  niego  badawczo.  –  Musimy  się
trzymać z dala od łóŜka, dopóki się nie przekonamy, co do siebie czujemy.

– Hm, nie wiem. – Uśmiechnął się łobuzersko, po czym spowaŜniał. –

Zawsze było w tobie coś takiego, co podniecało mnie do szaleństwa, Nikki. –
Pogładził gładką skórę na jej plecach. – Ale skoro tego chcesz, postaram się być
wstrzemięźliwy.

Wygięła się czując jego dotyk i gdy palce Greya zmysłowo wędrowały po

jej ciele, przebiegła przez nią nowa fala poŜądania.

– Umowa stoi – wymruczała cicho, gdy jego usta poszły w ślad za dłonią.

– Będziemy się spotykać, ale nie będziemy się kochać, dopóki się nie
przekonamy, dokąd zmierzamy i jak się ze sobą czujemy.

– Umowa stoi – potwierdził, przesuwając ustami po jej plecach. – Ale

zacznie obowiązywać dopiero później – dodał, delikatnie przewracając ją na
plecy i sięgając do jej piersi. – O wiele później – dodał z płonącym wzrokiem.

– Później – zgodziła się Nikki, ulegając poŜądaniu, zdumiona, Ŝe tak

szybko po osiągnięciu nasycenia pragnienie wróciło ze zdwojoną siłą.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Grey wyszedł dopiero późnym popołudniem. Nikki patrzyła za nim i

dopiero w tej chwili uświadomiła sobie, Ŝe ani razu nie wspomniał o Lolly. To
imię w ogóle nie padło w ich rozmowie, tak jakby śmierć dziecka nie wywarła
na nim zupełnie Ŝadnego wraŜenia.

Nie ma sensu się tym przejmować, powiedziała sobie. To wszystko

przecieŜ juŜ minęło. Czas pomyśleć o przyszłości. Trzeba zostawić przeszłość
za sobą.

W kaŜdym razie mogła oznajmić wszystkim, Ŝe wesołe miasteczko nie

zostanie zlikwidowane. Nawet gdyby z całej sytuacji nie wyniknął Ŝaden inny
poŜytek, choć tyle udało jej się osiągnąć.

Jeśli chodziło o nią i Greya, wiedziała teraz, Ŝe nadal ma on nad nią zbyt

wielką władzę, by dało się to zignorować. Nie miała wystarczająco duŜo siły, by
trzymać się od niego z daleka. Nie umiała teŜ sobie wyobrazić, do czego
doprowadzi ich próba rozpoczęcia wszystkiego od początku. Nie wiedziała, czy
uda im się odnaleźć to, co kiedyś między nimi istniało. Wiedziała tylko, iŜ Grey
ma rację twierdząc, Ŝe powinni przynajmniej spróbować.

Da mu to, co będzie mogła – swoje ciało, śmiech, swoją obecność przy

nim. Ale nie mogła oddać mu serca, bowiem leŜało ono w grobie obok Lolly.

Z cięŜkim westchnieniem weszła do sypialni, by się przygotować do

pierwszego spektaklu w teatrzyku lalkowym.

– Jestem pewien, Ŝe wszyscy juŜ słyszeliście o mojej decyzji. Nie

sprzedam wesołego miasteczka. – Grey stał w restauracji Bridget przy drzwiach
prowadzących do kuchni i mówił do duŜej grupy ludzi, którzy zebrali się tu na
jego prośbę. – Przez ostatnie dwa tygodnie Nikki i ja oglądaliśmy tu wszystko i
zastanawialiśmy się, co trzeba zrobić, by przyciągnąć więcej turystów.

– Ile to nas będzie kosztowało? – zawołał Pete i natychmiast zawtórował

mu tuzin innych głosów.

Nikki obserwowała Greya, który usiłował odpowiedzieć na wszystkie

pytania.  Zdumiona  była,  z  jaką  łatwością  potrafił  sprawić,  by  wszyscy  obecni
zaakceptowali  jego  wizje  i  uwierzyli  w  nie.  Był  charyzmatyczną  postacią...
zawsze  jej  się  to  w  nim  podobało.  To  urodzony  przywódca  i  na  pewno  dobrze
sobie radzi z prowadzeniem nowojorskich interesów rodziny Blakemore’ów.

W ciągu ostatnich dwóch tygodni Nikki aŜ za bardzo ulegała jego

urokowi.  Przez  całe  dnie  notowali,  co  naleŜałoby  zmienić,  i  sporządzali  listy
nowego  wyposaŜenia,  które  uatrakcyjniłoby  wesołe  miasteczko.  Prawie
codziennie Grey przychodził na ostatnie przedstawienie w teatrzyku lalkowym,
po  czym  spędzali  razem  wieczór  na  karuzeli  i  strzelnicy,  aŜ  do  zamknięcia

parku.

Te wieczory były niezwykłe, jak podróŜ w przeszłość. Kończyły się z

reguły przejaŜdŜką na diabelskim  młynie. Siedzieli obok siebie, a Grey otaczał
ją  ramieniem.  Pod  nimi  Land’s  End  przypominało  rozpostarty  kobierzec
jaskrawych  świateł.  W  takich  chwilach,  zawieszona  wysoko  nad  ziemią,  Nikki
opierała się o Greya i znów czuła, Ŝe ulega jego urokowi.

Rozmawiali o minionych siedmiu latach, czując wewnętrzną potrzebę, by

podzielić się ze sobą kaŜdą spędzoną osobno chwilą. Zgodnie z umową, Grey
nie próbował zaciągnąć jej do łóŜka; prawdę mówiąc, od tamtego ostatniego
razu nawet jej nie pocałował. Bardzo ściśle trzymał się ustalonych reguł; Nikki
chwilami czuła, Ŝe wolałaby, by nie był tak wierny umowie.

Nawet teraz, gdy patrzyła na niego w restauracji Bridget, pragnęła go z

intensywnością, której nie mogła pojąć... Zastanawiała się, czy kiedykolwiek w
Ŝ

yciu przestanie go pragnąć. Miał tak wiele cech, o których zdąŜyła juŜ

zapomnieć. Śmiał się cudownie, głęboko, dźwięcznie; gdy się nad czymś
zastanawiał, na jego czole pojawiała się zmarszczka; od słońca na ramionach
wyskakiwały mu piegi.

Przypominała sobie wszystkie te szczegóły, które kiedyś w nim

uwielbiała, i przeraŜało ją to. Nie powinna kochać Greya, nie z tą samą siłą jak
dawniej, nie chciała znów poddać się równie potęŜnej namiętności.

Czuła, Ŝe to uczucie pozbawia ją kontroli nad sobą; podobnie było z

rozpaczą, której nigdy nie pozwoliła sobie przeŜyć do końca.

Odsunęła od siebie te myśli, gdy Bridget usiadła obok niej.
– Co słychać, kochanie? – szepnęła, obejmując ją w talii. – Prawie cię

ostatnio nie widuję.

Nikki odpowiedziała jej uśmiechem.
– Byłam zajęta sporządzaniem tych wszystkich list z Greyem. Uda nam

się, Bridget. Grey jest zdecydowany ocalić wesołe miasteczko.

– Wiedziałam, Ŝe potrafisz sprawić, by spojrzał na nie naszymi oczami.
– Beze mnie doszedłby do tych samych wniosków. Kocha to miejsce tak

jak my wszyscy – odrzekła i powędrowała wzrokiem w jego stronę.

Właśnie wyjaśniał zebranym swój plan, który polegał na uzyskaniu

finansowego wsparcia dla Land’s End ze strony przedsiębiorców z Oceanview.

– Zdaje się, Ŝe w końcu udało wam się wyjaśnić sprawy z przeszłości –

zauwaŜyła Bridget.

Nikki znów spojrzała na Greya. Czy naprawdę im się to udało?
– Tylko niektóre – odrzekła z wahaniem. Wiedziała jednak, Ŝe pozostało

jeszcze kilka waŜnych rzeczy, o których nawet nie wspominali.

Bridget skinęła na nią i poprowadziła ją do kuchni. Tam rozpoczęła

ledztwo.

– Więc co między wami zaszło? Nie chodzi mi o tę krucjatę w celu

ocalenia promenady.

Nikki wzruszyła ramionami.
– Widujemy się dość często, to wszystko.
– Wiedziałam, Ŝe tak będzie – wykrzyknęła Bridget z rozświetlonymi

oczami. – Wiedziałam, Ŝe wy dwoje na zawsze naleŜycie do siebie.

– Nie na zawsze – zaprotestowała Nikki. – Tego słowa postanowiłam

nigdy nie uŜywać. Nie chcę myśleć o przyszłości... szczególnie z Greyem.

– Ale kochasz go, a on kocha ciebie.
– Nie, kochaliśmy się kiedyś – poprawiła ją Nikki. – To było dawno temu.

Kochaliśmy to, co istniało między nami, marzenia, które ojciec Greya zniszczył
swoimi manipulacjami.

– Ale mówiłaś, Ŝe Grey nie brał w tym udziału. On był ofiarą w takim

samym stopniu jak ty.

– To prawda – zgodziła się z westchnieniem Nikki. Trudno jej było ująć

w słowach nurtujący ją niepokój. Choć coś się między nimi działo, sytuacji
daleko było do doskonałości. – Wiem, Ŝe w tym wszystkim nie było winy
Greya, ale nie mogę sobie pozwolić na to, by teraz uwierzyć w naszą szansę na
wspólną przyszłość.

– Dlatego, Ŝe chłopcy z miasta nie Ŝenią się z dziewczynami z wesołego

miasteczka? – mruknęła Bridget z irytacją. – To bzdura! Jesteś równie dobra, a
nawet lepsza, od większości ludzi z miasta, jakich znam.

– Wiem o tym – zgodziła się Nikki. – Przy Greyu nigdy nie miałam

poczucia niŜszości. Te ostatnie dwa tygodnie były bardzo piękne – westchnęła. –
Odnaleźliśmy na nowo coś, co kiedyś istniało między nami, ale nie jest to juŜ to
samo... – Zawiesiła głos. – Nie potrafię tego wyjaśnić. Sama dobrze nie wiem, o
co mi chodzi. Wiem tylko, Ŝe jakaś część mnie samej nie potrafi oderwać się od
przeszłości... przezwycięŜyć cierpienia i goryczy, które przeŜywałam. Moje
serce skute jest lodem i dopóki nie roztaje, nie jestem w stanie myśleć o miłości.

– Czy boisz się, Ŝe on znów cię zrani? – zapytała cicho Bridget.
Nikki potrząsnęła głową.
– Nie. Nie jestem juŜ siedemnastolatką w ciąŜy. NiezaleŜnie od tego, co

się  wydarzy  między  mną  a  Greyem,  on  nie  moŜe  mnie  zranić.  Tym  razem  nie
mam  Ŝadnych  oczekiwań.  Jestem  dorosła  i  potrafię  wziąć  od  niego  to,  czego
chcę,  cieszyć  się  jego  towarzystwem,  i  bez  względu  na  to,  jak  się  to  wszystko
zakończy, jestem pewna, Ŝe się nie załamię.

– Stajesz się wyrachowana – zauwaŜyła Bridget z troską w głosie.
Nikki uderzyła się dłonią w piersi.
– Powiedziałam ci przecieŜ, Ŝe moje serce jest skute lodem. – Podniosła

się i uścisnęła przyjaciółkę. – Nie martw się, tym razem jestem o wiele
mądrzejsza.

Drzwi kuchni otworzyły się. Obydwie kobiety zwróciły głowy w tę stronę

i ujrzały Greya.

– Zastanawiałem się, gdzie zniknęłyście.
– Czy zebranie juŜ się skończyło? – zapytała Nikki, odsuwając się od

Bridget.

– Na razie. Usłyszałem wiele pytań, na które nie potrafię odpowiedzieć

przed dzisiejszym przyjęciem.

– Jakim przyjęciem? – zdziwiła się Bridget.
– Grey i jego matka wydają przyjęcie dla przedsiębiorców z miasta, by

uzyskać od nich finansowe wsparcie dla wesołego miasteczka – wyjaśniła Nikki.

– Nigdy wcześniej nas nie wspierali – mruknęła Bridget z

powątpiewaniem. – Prawdę mówiąc, starali się udawać, Ŝe w ogóle nie
istniejemy.

– Nigdy wcześniej nie mieli do czynienia ze mną – odparował Grey z

uśmiechem. – A ja mam zamiar to zmienić. Chcesz pójść na lunch? – zwrócił się
do Nikki.

– Za kilka minut będę rozpalać w piecach – zawołała Bridget, narzucając

fartuch na sukienkę w kwiaty.

– Prawdę mówiąc, myślałem o jakimś innym miejscu, poza wesołym

miasteczkiem.

– No dobrze, idźcie juŜ – zawołała Bridget, wypychając ich z kuchni.
– Dokąd jedziemy? – zapytała Nikki wsiadając do sportowego samochodu

Greya.

– Sam nie wiem... Pomyślałem, Ŝe moŜemy pojechać wzdłuŜ wybrzeŜa i

zatrzymać się w pierwszej restauracji, która się nam spodoba – uśmiechnął się. –
Przez ostatnie dwa tygodnie Ŝywiłem się głównie tym, co moŜna kupić na molo,
i chociaŜ uwielbiam precle i hot dogi, mam juŜ ochotę na coś bardziej
konkretnego...

– Na przykład na homara albo kraba – podpowiedziała mu Nikki. W

brzuchu Zaburczało jej głośno na samą wzmiankę o tych przysmakach.

– MoŜe zamknąć dach? – zapytał Grey, zanim wyjechali na autostradę

biegnącą wzdłuŜ wybrzeŜa.

– Nie, jeśli o mnie chodzi – potrząsnęła głową. Jej włosy rozwiewał wiatr.
Grey skupił się na prowadzeniu samochodu. Wiedział, Ŝe Nikki kocha

wiatr.

Spojrzał na nią, jak zawsze oczarowany jej widokiem... Była taka piękna i

naturalna, nieokiełznana jak wiatr.

Uświadomił sobie, Ŝe przez ostatnie siedem lat był na wpół martwy.

Dopiero od dnia gdy znów się spotkali, zaczął Ŝyć pełnią Ŝycia. Przy Nikki znów
potrafił uwierzyć, Ŝe Ŝycie pełne jest nieograniczonych moŜliwości i Ŝe
marzenia mogą się przeistoczyć w rzeczywistość. Przy niej zaczynał wierzyć w
baśniowe krainy, jednoroŜce i magiczną siłę księŜyca.

A jednak, choć w jej towarzystwie czuł się wspaniale, wiedział, Ŝe czegoś

mu  brakuje.  Niewinność  ich  związku  została  zniszczona  i  teraz  w  duszy  Nikki
było  pilnie  strzeŜone  miejsce,  do  którego  nie  potrafił  dotrzeć.  Wiedział,  Ŝe
dopóki  nie  przełamie  jej  oporu,  nie  wedrze  się  do  tego  zazdrośnie  strzeŜonego
zakamarka jej duszy, nigdy nie zrodzi się między nimi prawdziwa miłość.

Potrzebuję czasu, pomyślał. To musi trochę potrwać. Przez siedem lat

Nikki hodowała w sobie nienawiść do niego, przez siedem lat wierzyła, Ŝe
dopuścił się wobec niej zdrady. Nie miał nadziei, Ŝe ta dumna dziewczyna
zapomni o tym w ciągu kilku tygodni. Musiał być cierpliwy.

Znów na nią zerknął. Wiatr opinał jej bawełnianą koszulkę na pełnych

piersiach. Grey poczuł drŜenie w koniuszkach palców, które pamiętały
jedwabistą gładkość jej skóry.

Mocniej zacisnął dłonie na kierownicy. Cierpliwość nigdy nie była jego

zaletą.

– Pięknie tu, prawda? – zauwaŜyła Nikki, spoglądając na nadbrzeŜny

krajobraz. Słońce odbijało się od wody, a nad ich głowami rozciągała się
przestrzeń błękitnego, bezchmurnego nieba.

– Gdy byłem w Nowym Jorku, nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo

tęsknię do tych okolic. Dopiero po powrocie zrozumiałem, jak bardzo byłem
tutaj szczęśliwy.

Nikki obdarzyła go szerokim, promiennym uśmiechem, na widok którego

zawsze robiło mu się gorąco.

– To prawda. Wesołe miasteczko bierze cię w niewolę w młodości i

potem juŜ nigdy nie odzyskasz wolności.

– Miejmy nadzieję, Ŝe przy pomocy ludzi z Oceanview przetrwa –

zauwaŜył Grey.

– Zdziwiło mnie, Ŝe twoja matka zgodziła się nam pomóc.
– Nie oceniaj mojej matki tak samo jak ojca – westchnął Grey. –

Najtrudniejsze,  z  czym  musiałem  sobie  poradzić  w  ciągu  ostatnich  tygodni,  to
była  świadomość,  Ŝe  mój  ojciec  potrafił  dopuścić  się  takiej  podłości.
Wiedziałem,  Ŝe  był  tyranem,  bogatym  skąpcem,  który  uŜywał  pieniędzy
wyłącznie do wzmocnienia swojej pozycji, ale zawsze wierzyłem, Ŝe w gruncie
rzeczy miał dobre serce. Nie chciałem zauwaŜać jego wad, sądząc, Ŝe kryje się
pod  nimi  miłość  do  najbliŜszych  mu  ludzi.  Ale  człowiek,  który  potrafił
wyrządzić nam taką krzywdę, nie miał pojęcia, czym jest to uczucie.

– Och, Grey. – Nikki połoŜyła dłoń na jego ramieniu. – Nie osądzaj go

zbyt  surowo.  Jestem  pewna,  Ŝe  zrobił  to,  bo  cię  kochał.  Ja  byłam  tylko
dziewczyną  z  wesołego  miasteczka,  wychowaną  wśród  ludzi,  którymi  gardził.
Jestem pewna, Ŝe myśl o twoim związku ze  mną przeraŜała go. – Zaśmiała się
niespodziewanie.  –  To  zabawne,  twój  ojciec  uwaŜał,  Ŝe  nie  jestem  dla  ciebie
wystarczająco dobra, a ludzie z wesołego miasteczka byli pewni, Ŝe ty nie jesteś

wystarczająco dobry dla mnie.

– A w gruncie rzeczy świetnie do siebie pasowaliśmy.
– W kaŜdym razie: wtedy – zastrzegła, jakby chciała mu przypomnieć, Ŝe

ten okres w ich Ŝyciu juŜ minął i nie wiadomo, czy nadal do siebie pasują.

– Wiesz, Nikki, dla mnie nigdy nie miało znaczenia twoje pochodzenie.

Liczyło się to, kim ty sama jesteś i jak się czułem, gdy byliśmy razem.

Skinęła głową i cofnęła rękę. Po chwili uśmiechnęła się lekko.
– Dla mnie to teŜ nie było waŜne, bo wiedziałam, Ŝe ludzie z wesołego

miasteczka mają rację. Chyba naprawdę byłam dla ciebie o wiele za dobra.

Zaśmiał się, wiedząc, Ŝe Nikki celowo zmienia temat, odchodząc od zbyt

osobistych wątków.

– W kaŜdym razie dzisiaj przez cały ranek moja matka rozmawiała z

zamówioną obsługą i przygotowywała dekoracje. Uwielbia przyjęcia.

– Powinnam jej jakoś pomóc. W końcu robi to wszystko dla dobra

wesołego miasteczka.

Grey wzruszył ramionami.
– Sama chciała się tym zająć. MoŜe to jest jej pokuta... sposób na

pozbycie  się  wyrzutów  sumienia.  –  Zamilkł  i  skupił  się  na  prowadzeniu
samochodu.  Zastanawiał  się,  kiedy  wreszcie  będą  potrafili  rozmawiać  o
przeszłości  bez  tego  napięcia,  które  zawsze  pojawiało  się  nie  wiadomo  skąd  i
trwało  między  nimi  jak  niewidzialny  mur.  Poczuł  na  sobie  jej  wzrok  pełen
dziwnego wyczekiwania, ale nie wiedział, o co jej chodzi.

– MoŜe zatrzymamy się tutaj? – Wskazał na zajazd stojący na brzegu

oceanu. Szyld głosił, Ŝe jest to „Zardzewiały Kliper”.

– Wygląda sympatycznie – stwierdziła Nikki. Wystrój wnętrza był

dokładnie  taki,  jakiego  Grey  się  spodziewał:  chłodny  półmrok,  intymna
atmosfera,  unoszący  się  w  powietrzu  zapach  dobrego  jedzenia.  Poprowadzono
ich  do  stolika  w  kącie.  Na  ścianach  umieszczono  rośliny  doniczkowe,  a  na
stoliku stała płonąca świeca.

– Miło tu – powiedziała Nikki, przeglądając menu.
– Owszem – zgodził się Grey, obserwując, jak światło świecy rzuca

refleksy na jej włosy i odbija się w oczach.

Chciał ją zabrać gdzieś daleko od wesołego miasteczka. Gdy tam byli,

rozmowa nieustannie obracała się wokół tego, co trzeba załatwić. Chciał
zawieźć Nikki w jakieś inne miejsce, by porozmawiać o ostatnich siedmiu latach
i o przyszłości. Chciał z nią rozmawiać o wszystkim i o niczym, o polityce i
religii, o wietrze i oceanie.

ZłoŜył zamówienie i gdy kelnerka odeszła, pochwycił dłoń Nikki.
– Przez ostatnie dwa tygodnie rozmawialiśmy prawie wyłącznie o Land’s

End i o tym, co trzeba tam zrobić. – Przesunął kciukiem po grzbiecie jej dłoni. –
Ale dzisiaj byłoby miło, gdybyśmy nie wspominali o molo i jego mieszkańcach.

– Dobrze – zgodziła się natychmiast. – Opowiedz mi o swoim Ŝyciu w

Nowym Jorku.

Obok nich pojawiła się kelnerka z napojami i sałatkami. Nikki cofnęła

rękę.

– Niewiele jest do opowiadania o tych latach – powiedział Grey, gdy

kelnerka odeszła, zostawiając ich samych. – Przez sześć dni w tygodniu
pracowałem do późna. Tylko w niedziele wypoczywałem.

– I co wtedy robiłeś?
– Zaraz po tym, jak wstałem, szedłem do sklepu, gdzie sprzedawali

wieŜutkie jagodzianki i najlepszą kawę, jaką piłem w Ŝyciu. Po południu

najczęściej szedłem do teatru, a wieczorami siedziałem na balkonie wdychając
smog i rozmyślając. – Z uśmiechem wzruszył ramionami. – Dość niewinne
rozrywki.

Nie powiedział jej jednak, jak często w owe niedzielne popołudnia jego

myśli wędrowały do niej. Zastanawiał się, co Nikki robi i z kim, i czy jeszcze w
ogóle o nim pamięta.

– W kaŜdym razie – podjął – miałem wraŜenie, Ŝe jestem tylko na wpół

ywy, dopóki nie wróciłem do Oceanview. Tu zawsze będzie mój dom.

Skinęła głową.
– Wiem, o czym mówisz. Myślałam o wyprowadzeniu się stąd, gdy

Johnny wyjechał i...

– Gdzie chciałaś zamieszkać?
– Bridget i Lars mają mały domek o kilka godzin jazdy stąd. Jest dosyć

prymitywny, ale w tamtym okresie wydawało mi się, Ŝe świetnie się nadaję na
pustelnicę.

Grey roześmiał się głośno.
– Och, Nikki, chyba nikt na świecie nie nadaje się do tej roli mniej niŜ ty.
Skinęła głową.
– Ja teŜ doszłam do tego wniosku. Nie potrafiłam sobie wyobrazić, Ŝe nie

będę mogła pójść do Bridget na kawę i nie będę juŜ słuchać śmiechu dzieci,
które przychodzą na przedstawienia. Rozmowa z drzewami i krzakami to nie to
samo co towarzystwo ludzi. Znów ujął ją za rękę.

– Cieszę się, Ŝe nie wyjechałaś. Nie potrafię sobie wyobrazić wesołego

miasteczka bez ciebie, – A ja nie potrafię sobie wyobrazić siebie bez wesołego
miasteczka.

Uścisnął jej dłoń, z zachwytem patrząc na odblaski płomienia świecy w

jej orzechowych oczach. Lśniły błękitno-zielono, przypominając kolor oceanu w
pochmurny dzień.

– Mam nadzieję, Ŝe nigdy juŜ nie stanie się nic, co mogłoby sprawić, byś

znowu zaczęła myśleć o ucieczce i Ŝyciu w samotności.

– Nie. – Odgarnęła włosy z twarzy i uniosła wyŜej głowę. – Nie pozwolę

na to.

– Wcześniej zapytałem cię o coś, a ty powiedziałaś, Ŝe to nie moja

sprawa, ale naprawdę chciałbym to wiedzieć. Czy kochałaś swojego męŜa?

Nikki znów cofnęła dłoń i najwyraźniej przeniosła się myślami w

przeszłość. Zmarszczyła czoło, obracając w palcach pasmo włosów.

– Kochałam to, co dla mnie zrobił. Byłam przeraŜona, czułam się

zdradzona i nie chciana, a on pomógł mi się pozbierać, otrząsnąć z lęków i
uwierzyć, Ŝe wszystko musi dobrze się skończyć. Ale jeśli chcesz wiedzieć, czy
byłam w nim zakochana... Nie, nie byłam.

Ani on we mnie. Byliśmy przyjaciółmi... nadal nimi jesteśmy.
Grey zachmurzył się, zdumiony zazdrością o tego człowieka, którego

nigdy w Ŝyciu nie widział. Johnny był przy Nikki przez cały okres trwania ciąŜy.
Patrzył,  jak  jej  ciało  nabrzmiewa.  Doświadczył  wszystkiego,  co  powinno  być
udziałem  Greya.  Powinienem  go  nienawidzić,  pomyślał  Grey,  ale  tak  nie  jest.
Czuł  zawiść,  ale  takŜe  wdzięczność  dla  tego  człowieka,  który  pomógł  Nikki,
gdy on sam nie mógł tego zrobić.

Pomyślał o malutkiej dziewczynce – swojej córeczce – i przeszył go ból.

Powinien być wtedy razem z Nikki. Mógłby wówczas poŜegnać się z dzieckiem,
owocem ich miłości. Ze wszystkich sił starał się opanować, ale nie potrafił
przezwycięŜyć potwornego, przytłaczającego Ŝalu.

– Gdzie Johnny jest teraz? – zapytał, upijając łyk wina, by zlikwidować

ucisk w gardle.

– Kto to moŜe wiedzieć? – Uśmiechnęła się łagodnie; serce Greya znów

przeszył ból. – Johnny wędruje po świecie. Raz w miesiącu dostaję od niego list,
za kaŜdym razem z innego miejsca, z opisem jego najnowszych przygód. –
Zawahała się, jakby chciała jeszcze coś dodać, ale podniosła kieliszek i
powiedziała tylko: – W kaŜdym razie Johnny naleŜy juŜ do przeszłości.

– A ja? – zapytał Grey pozornie beztroskim tonem, ale gdy milczenie

przedłuŜało się, poczuł, Ŝe serce zaczyna mu bić niespokojnie. Naraz
uświadomił sobie, jak waŜna jest dla niego odpowiedź Nikki.

Spojrzała na niego z niepewnością i smutkiem.
– Nie wiem, Grey. Naprawdę nie wiem.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Nikki stała przed wielkim lustrem zamocowanym na drzwiach sypialni i

wpatrywała się w swoje odbicie. Kobieta, która odpowiadała jej spojrzeniem z
drugiej strony lustra, wyglądała jak ktoś obcy; w niczym nie przypominała
Nikki Young.

Była wyrafinowana, szykowna, zupełnie niepodobna do dziewczyny z

potarganymi włosami, ubranej w dŜinsowe szorty, która biegała po molo.

To przez tę sukienkę, pomyślała. Lśniąca czarna tkanina obnaŜała jej

ramiona i przylegała do zaokrągleń ciała. Nikki czuła się w niej kobieco i
atrakcyjnie. A moŜe to kwestia fryzury, zastanowiła się, patrząc z kolei na
ciemne loki splecione we francuski warkocz.

Nie, nie chodziło ani o jedno, ani o drugie. Przyczyną metamorfozy była

mieszanka wielu rzeczy – sukienki, uczesania, a przede wszystkim tremy. Nikki
czuła  ucisk  w  Ŝołądku.  To  głupie,  pomyślała,  usiłując  się  uspokoić.  To  tylko
zwykłe  przyjęcie.  Wiedziała  jednak,  Ŝe  w  gruncie  rzeczy  jest  to  coś  więcej.
Przez  cały  czas,  gdy  trwał  jej  związek  z  Greyem,  większość  czasu  spędzali  w
lunaparku.  Spotykali  się,  rozmawiali  i  jedli  w  wesołym  miasteczku.  Tego
wieczoru  po  raz  pierwszy  miała  wejść  do  domu  Greya.  Naraz  wydało  jej  się
bardzo  waŜne,  by  go  przekonać,  Ŝe  potrafi  stać  się  częścią  tego  świata,  gdzie
naleŜało zachowywać się zgodnie z obowiązującą etykietą.

Odsunęła się od lustra i nałoŜyła czarne szpilki. Nie pamiętała nawet,

kiedy po raz ostatni miała je na nogach. Czy na swoim ślubie? Zabawne, ale nie
była tego pewna.

Drzwi do sypialni otworzyły się i ukazała się w nich niewielka postać

Bridget. Nikki powitała ją nerwowym uśmiechem.

– Kochanie, wyglądasz pięknie – upewniła ją przyjaciółka, wchodząc w

głąb pokoju. – Usiądź – wskazała na łóŜko.

Nikki usiadła, a Bridget wyciągnęła z kieszeni naszyjnik i włoŜyła go jej

na szyję. Nikki zerknęła na złoty medalion spoczywający między jej piersiami,
po czym przeniosła pytające spojrzenie na Bridget.

– NaleŜał do twojej matki. Prosiła mnie, Ŝebym go dla ciebie

przechowała. Chciała, Ŝebym dała ci go wówczas, gdy zdarzy się jakaś
szczególna okazja. Wydaje mi się, Ŝe Ŝadna okazja nie będzie odpowiedniejsza
niŜ ta dzisiejsza, kiedy masz zamiar ocalić nas wszystkich.

Nikki otworzyła medalion i spojrzała na dwie fotografie. Jedna

przedstawiała jej matkę, druga ją samą jako trzyletnie dziecko.

Bridget lekko dotknęła jej ramienia.
– Chciałam ci to dać juŜ dawno temu. – Uśmiechnęła się lekko i z Ŝalem.

– Zamierzałam zrobić to po urodzeniu Lolly, ale... – wzruszyła ramionami. – W

kaŜdym razie wydaje mi się, Ŝe teraz nadeszła odpowiednia chwila.

Nikki zamknęła medalion i przycisnęła go do piersi. Wzięła głęboki

oddech i po chwili poczuła z ulgą, Ŝe nagła fala cierpienia odpływa. Pozostał
tylko tępy, stały ból, z którym juŜ dawno nauczyła się Ŝyć.

Pochyliła się i serdecznie uścisnęła Bridget.
– Dziękuję – powiedziała, zdumiona ochrypłym brzmieniem swojego

głosu. Podniosła się i szybko zakręciła w kółko. – Naprawdę myślisz, Ŝe dobrze
wyglądam?

– Więcej niŜ dobrze. – Bridget promieniała matczyną dumą. – Nigdy

jeszcze nie widziałam cię tak pięknej. Jesteś zdenerwowana?

– Trochę – przyznała Nikki z cierpkim uśmiechem. – Nie przywykłam do

obracania się wśród elity Oceanview. Ale wiem, Ŝe ten wieczór jest bardzo
waŜny dla Greya i dla Land’s End.

– Grey juŜ przecieŜ obiecał, Ŝe nie zamknie wesołego miasteczka.
Nikki skinęła głową.
– Ale będzie mu trudno dotrzymać słowa, jeśli przedsiębiorcy z

Oceanview nie wesprą nas finansowo.

– Och, Blakemore’owie mają więcej pieniędzy niŜ sam król Midas –

mruknęła Bridget.

– MoŜe i tak, ale nie sądzę, by za pomocą tych pieniędzy dało się w

nieskończoność utrzymywać Land’s End. Potrzebne są powaŜne, trwałe zmiany,
by zapewnić stały rozwój miasteczka. – Nikki uśmiechnęła się z zaŜenowaniem
uświadamiając sobie, Ŝe przemawia jak rzecznik prasowy Greya. –
Opracowaliśmy kilka bardzo konkretnych planów, ale konieczna jest pomoc
przedsiębiorców z Oceanview. Musimy ich przekonać, Ŝe wsparcie Land’s End
leŜy w ich interesie.

– Kochanie, w tej sukience mogłabyś przekonać niedźwiedzia polarnego,

by się przeprowadził do Afryki – uśmiechnęła się Bridget, zeskakując z łóŜka. –
Muszę wracać do siebie. Jeśli Lars sam zacznie robić kolację, to po pięciu
minutach spali cały dom. – Wspięła się na palce i po raz ostatni uścisnęła Nikki.
– Nie denerwuj się. Po prostu bądź sobą i pokaŜ tym wszystkim nadętym
bogaczom z miasta, z jakiej gliny my tutaj jesteśmy ulepieni.

– Zrobię, co tylko będę mogła, dla dobra nas wszystkich – zapewniła ją

Nikki. Ktoś zapukał do frontowych drzwi. Zerknęła na budzik i wzięła głęboki
oddech. – To na pewno Grey.

Obydwie kobiety wyszły z sypialni. Bridget otworzyła drzwi i przywitała

się z Greyem.

– Och, jak elegancko wyglądasz! – zawołała.
Nikki poczuła, Ŝe serce podchodzi jej do gardła. Elegancko? Nie, to słowo

absolutnie nie wystarczało. Grey wyglądał wspaniale, męsko, uwodzicielsko.
Czarna marynarka doskonale leŜała na jego szerokich ramionach, spodnie

najwidoczniej były szyte na miarę. Ten strój uzupełniała biała jedwabna
koszula.

Ale nade wszystko poruszył ją błysk, jaki pojawił się w jego oczach na jej

widok. Była w nim namiętność i pragnienie. Nikki poczuła, Ŝe w niej takŜe
budzą się podobne uczucia. Zadziwiające, w jakie drŜenie potrafiło ją wprawić
jedno jego spojrzenie.

– Wyglądasz... olśniewająco – wymruczał cicho. Nikki uśmiechnęła się

niepewnie i przesunęła dłonią po sukience.

– Na pewno zawsze mówisz to wszystkim dziewczynom.
Potrząsnął głową i jego oczy pociemniały.
– Nie. Tylko tobie.
– Chyba zostawię was samych, Ŝebyście mogli podziwiać siebie do woli –

wtrąciła Bridget z szerokim uśmiechem. – Bawcie się dobrze i okręćcie sobie
wszystkich dokoła palca.

– Tak zrobimy – zaśmiał się Grey.
JuŜ po chwili obydwoje znaleźli się w samochodzie Greya i ruszyli w

stronę domu Blakemore’ów. W czasie jazdy Nikki spoglądała na twarz Greya.
Uśmiechnęła się, gdy to zauwaŜył i zwrócił na nią wzrok.

– Co zauwaŜyłaś? – zapytał pobłaŜliwie.
– Masz siwe włosy. ZauwaŜyłam to juŜ pierwszego wieczoru, gdy

pojawiłeś się w teatrzyku. Masz dopiero dwadzieścia pięć lat... Jesteś o wiele za
młody, Ŝeby siwieć. – Delikatnie dotknęła srebrzystego pasemka nad uchem
Greya. – I dziwię się, Ŝe ci z tym tak do twarzy.

– Mój ojciec zupełnie osiwiał jeszcze przed trzydziestką. – Grey

odruchowo dotknął swojej skroni. – Wiesz, z jakiego powodu zacząłem siwieć?

Potrząsnęła głową.
– Z powodu siedmiu lat spędzonych bez ciebie. Moja samotność sprawiła,

e osiwiałem i zgubiłem gdzieś marzenia.

– Grey... – zaprotestowała Nikki. Nie chciała tego słyszeć, nie teraz, nie w

chwili, gdy była tak zdenerwowana.

– Dobrze, na razie nie będę mówił nic więcej – rzekł cicho. – Ale

wcześniej czy później musimy ustalić, jakie mamy wobec siebie zamiary.
Okazałem duŜo cierpliwości, ale niedługo juŜ ta cierpliwość zupełnie się
wyczerpie.

– Później – wymruczała. – Dzisiaj chcę się skupić tylko na sprawach

wesołego miasteczka.

Pochwycił ją za rękę.
– Niech będzie. Dzisiaj zajmiemy się sprawami Land’s End, ale w końcu

będziemy musieli się zastanowić nad nami.

– W końcu będziemy musieli – powtórzyła i znów poczuła ucisk w

ołądku, gdy Grey zatrzymał samochód przed domem Blakemore’ów.

Podeszli do wielkiego, kamiennego budynku. Nikki przypomniała sobie,

ile razy patrzyła na ten dom z plaŜy i zastanawiała się, co Grey robi w tej chwili.
W młodzieńczej wyobraźni widziała go jako księcia uwięzionego w wielkim,
zimnym zamku pełnym antycznych mebli i cennych obrazów. Był bogatym
biedactwem, oddanym w niewolę zwyczajom społecznym, ograniczonym przez
oczekiwania rodziny. Ona zaś była pewna, Ŝe tylko miłość moŜe go wyzwolić.

Nie znosiła tego domu i wszystkiego, co on reprezentował, ale teraz

uświadomiła  sobie,  Ŝe  to  tylko  kupa  kamieni  i  drewna.  Ten  dom  i  jego
mieszkańcy nie byli juŜ w stanie jej zranić. Nie mieli juŜ mocy, by ją dotknąć w
jakikolwiek  sposób.  Thomas  Blakemore  zrobił,  co  mógł,  ale  ona  się  nie
załamała.  I  teraz,  niezaleŜnie  od  tego,  co  mogło  jeszcze  zajść  między  nią  a
Greyem, była pewna, Ŝe da sobie radę.

Gdy Grey otworzył przed nią drzwi, podniosła wyŜej głowę i

wyprostowała ramiona. Bridget miała rację. Najlepsze, co mogła zrobić, to być
sobą. Tak czy inaczej, kwestia wesołego miasteczka musiała się dzisiaj
rozstrzygnąć. A potem zastanowi się, co właściwie czuje do Greya.

Wielki salon wypełniony był ludźmi. Nikki znała większość z nich.

Widywała te osoby w mieście albo kilkakrotnie kaŜdego lata spotykała je wraz z
rodzinami  w  wesołym  miasteczku.  Drgnęła  na  widok  matki  Greya,  która
odłączyła się od jednej z grupek i ruszyła w ich stronę. Nikki nie widziała pani
Blakemore  juŜ  od  wielu  lat,  od  tamtego  koszmarnego  lata,  gdy  Grey  wyjechał
do college’u i zniknął z jej Ŝycia. ZauwaŜyła, Ŝe upływ czasu nie był dla niej tak
łaskawy  jak  dla  jej  syna.  Twarz  miała  pokrytą  głębokimi  zmarszczkami,
wydawała się teŜ drobniejsza i szczuplejsza niŜ we wspomnieniach Nikki.

– Nikki. – Pani Blakemore ujęła dłoń dziewczyny w wyciągnięte ręce. –

Tak się cieszę, Ŝe mogłaś tu przyjść.

– Dziękuję, Ŝe zorganizowała pani to przyjęcie, by pomóc naszej sprawie

– odrzekła Nikki, cofając dłoń. Znów poczuła przypływ goryczy, gdy pomyślała
o udziale matki Greya w intrydze jego ojca.

– Grey, moŜe przyniesiesz Nikki coś do picia? – powiedziała starsza pani.
– Białe wino?
Nikki skinęła głową i Grey zostawił obie kobiety same. Pani Blakemore

znów ujęła jej dłoń.

– Przez te lata często o tobie myślałam – powiedziała głosem, w którym

dźwięczał smutek. Westchnęła i ku zdziwieniu Nikki w jej oczach zabłysły łzy.
– Wiem, Ŝe pewnie nigdy mi nie wybaczysz... nie będziesz potrafiła przebaczyć
krzywdy, jaką tobie i Greyowi wyrządził mój mąŜ, ale chciałam ci powiedzieć,
jak bardzo Ŝałuję, Ŝe nie wystarczyło mi siły, by zmienić jego decyzję. Boleję
nad tym kaŜdego dnia.

Nikki próbowała utrzymać w sobie gorycz, która słuŜyła jej za tarczę

ochronną, ale gdy poczuła drŜenie dłoni starszej kobiety i ujrzała w jej oczach

głęboki Ŝal, rozgoryczenie opuściło ją zupełnie.

– To wszystko juŜ minęło. Trzeba zacząć nowe Ŝycie i pozostawić

przeszłość za sobą.

Pani Blakemore po raz ostatni uścisnęła jej dłonie. Przez chwilę na jej

twarzy odbijało się wahanie. Wreszcie powiedziała, omijając wzrok Nikki:

– Wiesz, często chodzę na cmentarz. Siadam obok grobu i rozmawiam z

tym dzieckiem, które miało być moją wnuczką. – Na jej twarzy malował się ból,
który pogłębiał zmarszczki.

Nikki w pierwszej chwili była tak zaskoczona, Ŝe nie zareagowała ani

słowem. Świadomość, Ŝe matka Greya dzieliła jej smutek, jakoś pomogła
wybaczyć wszystko tej kobiecie. Poczuła ucisk w gardle.

– To była śliczna dziewczynka – wykrztusiła w końcu. – WyobraŜam ją

sobie z anielskimi skrzydłami. Chór niebiański śpiewa jej kaŜdego wieczoru
kołysanki.

– Och, jakie to piękne. – Oczy pani Blakemore zalśniły. Uśmiechnęła się

do Nikki i w tej chwili nawiązała się między nimi nić porozumienia, oparta na
wspólnie przeŜywanym Ŝalu i miłości.

Obok nich pojawił się Grey. Podał Nikki kieliszek napełniony białym

winem.

– Proszę bardzo.
– Muszę dopilnować kolacji. Porozmawiajcie z innymi gośćmi. – Pani

Blakemore rzuciła Nikki jeszcze jeden uśmiech i odeszła.

– Dobrze się czujesz? – zapytał Grey z troską, dotykając jej ramienia.
– Tak – zapewniła go.
– Chodź, przedstawię cię wszystkim.
Przez następną godzinę Nikki poznawała zgromadzonych gości.

Większość z nich stanowili przedsiębiorcy z Oceanview, ale byli tu takŜe
niektórzy przyjaciele rodziny.

Nikki czuła się wśród zgromadzonych gości coraz swobodniej. Naraz

dotarło  do niej,  Ŝe ci  wszyscy  ludzie  w  niczym  się nie róŜnią od  mieszkańców
wesołego  miasteczka.  Mieli  podobne  marzenia.  Oni  teŜ  tęsknili  za  miłością.
Rozlewali  wino,  mówili  za  głośno  i  mieli  swoje  wady,  które  sprawiały,  Ŝe  nie
byli niczym więcej niŜ zwykłymi ludzkimi istotami.

Zanim podano kolację i rozmowa zeszła na Land’s End, Nikki poczuła się

juŜ na tyle swobodnie, Ŝe odwaŜyła się na wystąpienie w imieniu ludzi, którzy
byli jej przyjaciółmi.

Jej słowa płynęły z głębi serca. Przedstawiła swoją wizję przyszłości

Land’s End i obawy związane z zamknięciem wesołego miasteczka.
Powiedziała, jakie problemy, jej zdaniem, mogłyby z tego wyniknąć dla
Oceanview.

Przy kawie i deserze Grey wyjaśnił, jakiego rodzaju finansowych

zobowiązań

oczekuje

miejscowych

przedsiębiorców.

Odpowiadał

wyczerpująco na wszystkie pytania i jeszcze raz podkreślił, jakie konsekwencje
dla miasta miałoby zamknięcie lunaparku.

Nim obiad dobiegł końca, uzyskał to, czego chciał, i Nikki była

przekonana, Ŝe jeśli współpraca Oceanview i Land’s End powiedzie się, wesołe
miasteczko będzie świetnie prosperować jeszcze przez długie lata.

Była juŜ prawie pierwsza w nocy, gdy obydwoje stali przed wyjściem

egnając gości i dziękując im za przybycie.

– Amando, dziękuję, Ŝe przyszłaś – powiedział Grey do wysokiej

blondynki.

– Sądziłam, Ŝe skoro mój ojciec nie mógł przyjść, to ja powinnam tu się

zjawić – odrzekła.

– Ojciec Amandy jest właścicielem lokalnej gazety – wyjaśnił Grey

Nikki.

Amanda uśmiechnęła się cierpko, obrzucając ją chłodnym spojrzeniem.
– Słyszałam, Ŝe prowadzisz teatrzyk lalkowy.
– Tak, to prawda.
– Nikki jest bardzo utalentowana – uśmiechnął się Grey, otaczając ją

ramieniem.

– Och, oczywiście – odrzekła Amanda. – Jestem pewna, Ŝe musi mieć

wiele ukrytych talentów. – Pomimo uprzejmego uśmiechu jej słowa były
obraźliwe.

– Przepraszam, ale chyba powinnam sprawdzić, czy nie trzeba pomóc

twojej matce. – Ignorując Amandę, Nikki odeszła.

– Nie mogę uwierzyć, Ŝe zachowałam się tak niegrzecznie. – Nikki

zachichotała  na  wspomnienie  pełnego  oburzenia  wyrazu  twarzy  Amandy.
Zaczęła  rozplatać  warkocz.  Poprosiła,  by  Grey  opuścił  dach  samochodu,
odwoŜąc  ją  do  domu.  Chciała,  by  nocny  wiatr  odpędził  od  niej  wspomnienie
nieprzyjemnego wzroku Amandy.

– ZasłuŜyła na to – uśmiechnął się szeroko Grey, jedną ręką ściągając z

szyi krawat. Prowadził powoli, zerkając co chwila na Nikki.

Rozplecione włosy opadły jej na ramiona. Grey poczuł napięcie w całym

ciele. Przez cały wieczór patrzył na nią, pragnąc jej i potrzebując. W czarnej
sukience, ze splecionymi w warkocz włosami, wydawała się daleka i obca. Miał
ochotę połoŜyć ją na podłodze i przemocą ściągnąć z niej sukienkę. Chciał
rozpleść jej warkocz, wsunąć dłonie we włosy i całować jej usta, aŜ nabrzmieją
czerwienią.

Teraz, gdy problem wesołego miasteczka został juŜ rozstrzygnięty, chciał,

by skupili się wyłącznie na ich związku, na tym, dokąd zmierzają. Z tą myślą
zjechał z głównej drogi i poprowadził samochód po piasku w stronę oceanu.

Chciał pójść z Nikki na spacer po plaŜy, patrzeć na spadające gwiazdy, kochać
się z nią w świetle księŜyca. Zatrzymał samochód i odwrócił się twarzą do niej.

– Masz ochotę na spacer po plaŜy?
Skinęła głową i oczy jej zabłysły, jakby znała jego pragnienia. Wysiadł z

samochodu, zdjął buty i skarpetki i poczekał na Nikki, która ściągała szpilki i
rajstopy.

Potem ujął ją za rękę i powoli ruszyli przed siebie. KsięŜyc jasno świecił

nad ich głowami.

Grey znów poczuł podniecenie. Nie znał potęŜniejszego afrodyzjaku niŜ

obecność Nikki. Jedno spojrzenie na nią wystarczało, by wzbudzić w nim
poŜądanie. Wiedział jednak, Ŝe to, co go do niej przyciąga, to nie tylko fizyczne
piękno. Nade wszystko podziwiał jej wolną, nieskrępowaną naturę.

Odwróciła głowę i spojrzała na niego z lekkim uśmiechem.
– Powinieneś być z siebie bardzo dumny. Wspaniale ci wyszła ta

prezentacja zalet wesołego miasteczka.

– Miejmy nadzieję, Ŝe to przyniesie jakieś efekty. Nie chciałbym, Ŝeby

natychmiast po powrocie do domu ci wszyscy ludzie zapomnieli, dlaczego
powinni pomóc w przetrwaniu Land’s End.

– Nie zapomną i wszystko się uda. – Zawahała się lekko, po czym mówiła

dalej: – Potrafisz przekonać ludzi do tego, w co sam wierzysz. To zawsze była
jedna z twoich największych zalet.

– Wiem, Ŝe kiedyś we mnie wierzyłaś... – Grey takŜe się zawahał; gardło

miał ściśnięte. Objął ją, przesuwając dłońmi po gładkiej skórze. ZauwaŜył, Ŝe na
ramionach miała piegi. Powstrzymał chęć, by się pochylić i pocałować kaŜdy z
nich. Chciał wiedzieć, co ona czuje, jakie myśli krąŜą w jej głowie. W tej chwili
rozpaczliwie pragnął kochać się z nią. – Nikki, czy znowu potrafiłabyś we mnie
uwierzyć?

Jej szeroko otwarte oczy zalśniły w blasku księŜyca.
Malował się w nich niepokój i lęk. Odwróciła głowę i popatrzyła na

ocean. W końcu westchnęła głęboko.

– Wierzę, Ŝe... Chcę popływać.
Jednym szybkim ruchem zrzuciła sukienkę oraz bieliznę i wbiegła do

wody, nie oglądając się ani razu.

Grey patrzył, jak zanurza się w falach, naga, osrebrzona światłem

księŜyca, i westchnął głęboko.

Nie była gotowa. Z jakiegoś powodu nadal istniała między nimi przepaść.

Nie wiedział jednak, jaki to powód.

Przez kilka tygodni pracowali razem, śmiali się i dyskutowali. Kochali się

równie intensywnie jak przed laty. Co więc wciąŜ ich dzieliło? Czasami czuł na
sobie jej wzrok... jakby czekała na jakieś jego słowo albo gest. Ale nie wiedział,
czego Nikki od niego oczekuje, i miał wraŜenie, Ŝe czuje się rozczarowana.

Spojrzał na mieniące się gwiazdami niebo. śałował, Ŝe nie potrafi

przeniknąć jej myśli. Zrobiłby wszystko, by ją zadowolić. Ale cokolwiek to
było, nie chciała jeszcze o tym rozmawiać.

Dlaczego miał wraŜenie, Ŝe nie potrafi dotrzeć do jej wnętrza, do

ukrytego miejsca w duszy, gdzie leŜał klucz do zdobycia jej zaufania, marzeń,
jej samej? Przed siedmiu laty nie miała przed nim Ŝadnych tajemnic, wierzyła
mu i ufała.

Czy było to tylko zaślepienie pierwszej miłości? Nie. Znów wrócił

wzrokiem  do  jej  sylwetki.  Wyglądała  jak  syrena.  Nie,  to  było  coś  o  wiele
bardziej  skomplikowanego  niŜ  młodzieńcza  fascynacja.  To,  co  czuł  teraz,  to
były  emocje  dorosłego  męŜczyzny,  człowieka, który  dokładnie  wiedział,  czego
chce.

Był pewien, Ŝe chce znów zdobyć zaufanie Nikki, spełnić jej marzenia. A

co więcej, pragnął posiąść ją samą na zawsze. Musiał tylko obmyślić jakiś
sposób, by ona zapragnęła tego samego.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Nikki odłoŜyła pędzel i zeszła z drabiny, na której spędziła ostatnią

godzinę. Usiadła na stojącej w pobliŜu ławce. Zamknęła oczy i pochyliła głowę.

– Nikki, czy dobrze się czujesz?
Otworzyła oczy i zobaczyła Bridget, która właśnie siadała obok niej.

Uśmiechnęła się na widok smugi jaskrawo-niebieskiej farby na nosie
przyjaciółki.

– Wszystko w porządku, chciałam tylko chwilę odpocząć.
Rozejrzała się dokoła. Wszędzie coś się działo. W ciągu ostatnich trzech

tygodni wesołe miasteczko zaczęło się zmieniać.

– Wygląda bardzo dobrze, prawda? – zauwaŜyła. Bridget skinęła głową.
– Prawie tak samo jak kiedyś, kiedy tu przyjechałam. Wszystko lśni i

błyszczy.

Tak, pomyślała Nikki, wszystko wokół lśniło i błyszczało, ale dzięki temu

wesołe miasteczko straciło swój dawny urok. Odnowione, nie budziło
wspomnień. Westchnęła ze znuŜeniem.

– Na pewno dobrze się czujesz? – powtórzyła Bridget, przyglądając się jej

uwaŜnie.

Nikki skinęła głową.
– Po prostu jestem zmęczona.
– Ostatnio ciągle jesteś zmęczona.
– DuŜo pracuję.
– Skoro mowa o pracy, gdzie jest dzisiaj Grey? – zapytała Bridget z

zaciekawieniem.

– Był umówiony na spotkanie z drukarzem. Chciał obejrzeć foldery i

materiały reklamowe.

Bridget z podnieceniem zaklaskała w dłonie.
– Przy takiej reklamie dzień i noc będziemy tu mieli tłumy

odwiedzających.

– MoŜe w tym roku jeszcze niewiele się zmieni, ale w następnym sezonie

moŜemy liczyć na spore zyski.

– A więc bierzmy się do pracy. – Bridget zeskoczyła z ławki i jeszcze raz

przyjrzała się przyjaciółce. – Wiesz, chyba powinnaś pójść do lekarza, Ŝeby cię
zbadał. Ostatnio jesteś bardzo blada. – Zamilkła na chwilę i jej twarz rozjaśniła
się nadzieją. – A moŜe jesteś w ciąŜy?

– Nie Ŝartuj – mruknęła Nikki, ignorując bolesne ukłucie w sercu. –

Wiesz przecieŜ, Ŝe to niemoŜliwe.

– Mówiłaś mi, Ŝe to niemoŜliwe, byś kiedykolwiek przebaczyła Greyowi.
– To co innego – zaśmiała się Nikki.

Patrzyła na Bridget, która wróciła do malowania poręczy. W pewnej

odległości grupa męŜczyzn wymieniała spróchniałe deski w pomoście, a jeszcze
inna grupa zakładała nowe Ŝarówki na kole diabelskiego młyna.

Przez ostatnie trzy tygodnie plany Greya dotyczące rozbudowy wesołego

miasteczka zaczęły przybierać konkretną postać. Właściciel sklepu z artykułami
chemicznymi w Oceanview przysłał farbę, drukarnia wykonała za darmo ulotki i
foldery, które izba handlowa miała rozesłać po całym kraju. Inne sklepy
przeznaczyły dla wesołego miasteczka część swoich dochodów pochodzących
ze sprzedaŜy pamiątek z Land’s End.

Nawet nastolatki przyłączały się do dzieła rozbudowy lunaparku, oferując

swój czas i ręce do pracy. Tak, wszystko układało się dobrze... wszystko, oprócz
jej kontaktów z Greyem.

Zmarszczyła czoło i przymknęła oczy. W jej wyobraźni natychmiast

pojawiła się jego twarz. Tamtego wieczoru, po przyjęciu, kochali się na plaŜy i
było równie wspaniale jak zawsze. Ta strona ich związku nigdy nie rodziła
problemów. Fizycznie byli znakomicie ze sobą zgrani, jak dwie połówki
tworzące jednolitą całość.

Ale wszystko się komplikowało, gdy chodziło o uczucia. Z nimi trudniej

było się uporać. Nikki kochała Greya. Teraz juŜ wiedziała, Ŝe nigdy nie
przestała go kochać. Przyjęła do wiadomości, Ŝe nie miał on nic wspólnego z
wydarzeniami, które przed laty ich rozdzieliły.

Gorycz, która zawsze spowijała jej serce i chroniła je, zniknęła,

rozproszona przez moc jego pocałunków, dotyku i uśmiechu.

A jednak Nikki znów westchnęła cięŜko i zachmurzyła się, próbując

dociec, co jeszcze więzi jej serce, dlaczego nie potrafi być z Greyem naprawdę
szczęśliwa. Czuła dziwny niedosyt i to sprawiało, Ŝe nie potrafiła bez reszty
oddać Greyowi swego serca.

Poruszyła się, próbując wstać i wrócić do pracy. Przez cały ostatni tydzień

walczyła z obezwładniającym ją zmęczeniem.

– MoŜe Bridget ma rację i powinnam pójść do lekarza – mruknęła,

podnosząc się z trudem. Kilka lat temu przeszła mononukleozę i obawiała się
teraz, Ŝe mógł jej się przydarzyć nawrót tej choroby.

Wspięła się na drabinę i zaczęła malować fronton teatrzyku. Nagle

zauwaŜyła  nadchodzącego  Greya.  Ubrany  był  w  dŜinsowe  szorty  i  bawełnianą
koszulkę.  Jak  zawsze,  na  jego  widok  serce  jej  zaczęło  bić  szybciej.  ZdąŜył  się
juŜ  opalić  na  ciemny  brąz.  Jego  twarz  o  ostrych  rysach  nabrała  przez  to
zdrowego wyglądu.

– Nieźle – stwierdził, stając u stóp drabiny. Miał na myśli nie tyle

budynek, co widok Nikki stojącej na drabinie w obcisłych dŜinsach.

– Jesteś niepoprawny – zaśmiała się, schodząc na dół.
– Lepiej być niepoprawnym niŜ niekompetentnym – zauwaŜył, patrząc na

nią wymownie.

– Och, z pewnością nie brakuje ci kompetencji – odrzekła z uśmiechem.
– I jak ci się podoba? – wskazała na świeŜo malowaną ścianę.
Grey przyjrzał się jej dziełu i skinął głową z aprobatą.
– Bardzo dobrze. Te kolory, pomarańczowy i Ŝółty, na pewno przyciągną

dzieci. Teatr wygląda jak słońce w wielkim pomarańczowym kapeluszu.

Nikki uśmiechnęła się z rozbawieniem. Grey zmienił się od czasu swego

powrotu do Land’s End. Stał się beztroski i pogodny.

– A gdy pomaluję okiennice na pomarańczowo, to będzie wyglądało,

jakby słońce miało pomarańczowe brwi.

– Tak jak ty – zaśmiał się, przesuwając palcem po jej czole. – Całą twarz

masz w Ŝółte i pomarańczowe kropki.

– To się zmyje – odrzekła i zerknęła na papiery, które trzymał w ręku. –

Co tam masz?

Podał jej folder.
– Zobacz.
Nikki

otworzyła

folder i

przyjemnością obejrzała

zdjęcia

przedstawiające lunapark. Na profesjonalnych fotografiach molo wyglądało
znakomicie.

– Och, Grey – westchnęła z zachwytem – ten folder jest wspaniały.
– Od jutra będziemy je rozsyłać po całym kraju. Land’s End oŜyje, Nikki.

Przetrwa i będzie istniał przez długie lata.

Nikki zarzuciła mu ramiona na szyję. Kochała go nie tylko za uczucia,

które w niej wzbudzał, ale takŜe za to, czego dokonał, by ocalić wesołe
miasteczko.

Natychmiast poczuła jego reakcję. Objął ją mocno i przycisnął do siebie.
– Hmmm, chyba częściej powinienem ci przynosić takie reklamówki –

wymruczał prosto do jej ucha i puścił ją niechętnie. – Niestety, mam takŜe złe
wiadomości.

– Co takiego? – Nikki odsunęła się o krok, Ŝeby móc się skupić.
– Po południu muszę polecieć do Nowego Jorku. W biurze mają problemy

i zdaje się, Ŝe beze mnie sobie nie poradzą.

– Jak długo tam zostaniesz? – Wiedziała, Ŝe będzie za nim tęsknić... i to

bardzo. Nagle przypomniała sobie ich ostatni wieczór przed wyjazdem Greya do
college’u. Potrząsnęła głową, by rozproszyć te wspomnienia.

– Kto wie – wzruszył ramionami. – ZaleŜy, ile czasu będę potrzebował,

by uporać się z problemami. Kilka dni, moŜe tydzień. – Znów chwycił ją w
ramiona. – Będziesz za mną tęsknić? – zapytał cicho.

– MoŜe trochę – przyznała z uśmiechem i poczuła dłonie Greya

przesuwające się po jej biodrach. – A moŜe nawet bardzo – dodała.

– Ja będę bardzo tęsknił – szepnął drŜącym głosem. – Będę okropnie

tęsknił. – Pogładził ją po włosach. – Nikki, gdy wrócę, porozmawiamy o
przyszłości.

– Och, Grey, czy nie moŜemy po prostu Ŝyć teraźniejszością? – odrzekła z

niechęcią.

– śyliśmy tak do tej pory, ale teraz chcę to zmienić. Nikki... – Odsunął się

od niej z cięŜkim westchnieniem. – Wolę na razie o tym nie mówić. Za godzinę
muszę być na lotnisku, ale porozmawiamy, kiedy wrócę, dobrze? – Przyjrzał się
jej badawczo. – Dobrze? – powtórzył.

Skinęła głową. Grey z uśmiechem dotknął czubka jej nosa, po czym

pochylił się i mocno pocałował ją w usta.

– Zadzwonię, gdy tylko będę mógł.
Odwrócił się i poszedł do samochodu. Nikki patrzyła za nim czując, Ŝe

bardzo go kocha. Ale czy to wystarczy? Skąd brała się w niej niechęć do
związania się z tym męŜczyzną na stałe?

Nie obwiniała go juŜ o to, Ŝe ją porzucił, nie czuła goryczy. Skąd więc

brał się ten opór? Nie wiedziała. Ale musiała poczekać, aŜ Grey wróci; wtedy
moŜe uda jej się znaleźć odpowiedź.

Znów wspięła się na drabinę, ale zamiast wrócić do pracy, zabrała wiadro

z farbą i pędzel, bo stwierdziła, Ŝe jest zbyt zmęczona i marzy o drzemce.
Skończy malowanie później i o Greyu teŜ pomyśli wówczas, gdy odpocznie i
będzie miała jaśniejszy umysł.

– No i co? Będę Ŝyła? – zapytała Nikki.
Doktor Vendricks uśmiechnął się i gestem wskazał jej krzesło po drugiej

stronie biurka.

Nikki usiadła. Czuła się zupełnie swobodnie przy tym siwowłosym

męŜczyźnie. To on kiedyś leczył jej świnkę, wycinał migdałki, zajmował się nią,
gdy zapadła na mononukleozę, i odbierał poród Lolly.

– To potrwa tylko kilka minut. Zaraz będziemy mieli wszystkie wyniki –

wyjaśnił.

Nikki skinęła głową i czekała cierpliwie. Lekarz pochylił się nad jej kartą,

notując coś.

Jak zawsze, gdy siedziała bezczynnie, myślała o Greyu. Był w Nowym

Jorku  juŜ od  tygodnia.  Tęskniła za nim  rozpaczliwie...  Nie uświadamiała sobie
wcześniej,  jak  waŜne  miejsce  w  jej  Ŝyciu zajął, i nadal nie  wiedziała,  dlaczego
tak  panicznie  się  boi,  iŜ  nie  jest  im  przeznaczone  być  ze  sobą  na  zawsze  i  Ŝe
marzenia pozostaną tylko marzeniami.

Dzwonił co wieczór. Były to błahe rozmowy, prowadzone lekkim tonem i

tylko  po  to,  by  mogli  usłyszeć  swoje  głosy.  KaŜdego  wieczoru,  gdy  Nikki
odkładała  słuchawkę,  zastanawiała  się,  dlaczego  czuje  taką  pustkę  w  środku,
jakby  gdzieś  w  jej  duszy  istniała  ogromna  potrzeba,  której  nic  nie  mogło

zaspokoić. Było to denerwujące. Wiedziała, Ŝe coś jest nie tak, ale nie potrafiła
określić źródła swego niezadowolenia.

Drgnęła, gdy usłyszała pukanie do drzwi. Kelly, pielęgniarka, wsunęła

głowę do gabinetu.

– Oto wyniki – powiedziała, podając doktorowi Vendricksowi kilka

kartek, po czym wyszła.

– Tak jak myślałem. – Lekarz przesunął okulary na czubek głowy i

odchylił się do tyłu na krześle.

– To chyba... nie jest nic powaŜnego, prawda? – zapytała Nikki.
– Nic, co by nie miało minąć z czasem – uśmiechnął się lekarz pod

białymi wąsami. – Nikki, jesteś w ciąŜy.

Przez chwilę wpatrywała się w niego nieruchomo, wstrzymując oddech.

Gdy jego słowa wreszcie dotarły do jej świadomości, wykrztusiła ze
zdumieniem:

– Ale przecieŜ... przecieŜ kiedyś powiedział mi pan, Ŝe nie będę mogła juŜ

nigdy zajść w ciąŜę.

Doktor Vendricks splótł dłonie.
– Moja droga, zdaje się, Ŝe powiedziałem ci to trochę inaczej. Mówiłem,

iŜ nie moŜesz juŜ zajść w ciąŜę, chyba Ŝe zdarzy się cud. – Uśmiechnął się
szerzej. – I wygląda na to, Ŝe ten cud się zdarzył.

Cud? W chwilę później Nikki siedziała w swoim samochodzie, w

odrętwieniu patrząc na deskę rozdzielczą. Jest w ciąŜy! PrzyłoŜyła dłonie do
płaskiego brzucha. Nic jeszcze nie wskazywało na to, Ŝe w jej wnętrzu kiełkuje
nowe Ŝycie. Dziecko... jej dziecko... dziecko Greya. Te słowa bez przerwy
huczały jej w głowie. Oparła głowę na kierownicy.

Historia lubi się powtarzać, pomyślała z rozpaczą. Naraz poczuła się

rozpaczliwie samotna. Siedziała tak, masując brzuch i myśląc o przeszłości...
przyszłości... o dziecku, które teraz nosiła, i o tym, które zmarło, i naraz
uświadomiła sobie, dlaczego nie moŜe być z Greyem.

Z niewymownym cierpieniem zrozumiała, Ŝe nigdy nie będą mogli być

razem. I była pewna, Ŝe znów będzie przechodzić ciąŜę samotnie. Grey nie
potrafił dzielić jej cierpienia spowodowanego śmiercią pierwszego dziecka i
tego właśnie nie potrafiła mu wybaczyć.

Grey biegł plaŜą w stronę molo. Przed chwilą wrócił z Nowego Jorku i

zdąŜył tylko wpaść do domu, Ŝeby się przebrać w szorty.

Tydzień w mieście ciągnął się w nieskończoność. Pełen był problemów,

spotkań i stresów. Greyowi brakowało zapachu oceanu, kolorowych świateł
wesołego miasteczka. Ale przede wszystkim brakowało mu Nikki.

Jego kroki zadudniły na deskach pomostu. ZbliŜał się juŜ do jej domu.
Chciał ją obudzić, pieścić jej ciało, patrzeć, jak jej oczy płoną

poŜądaniem. Pragnął, by mruczała cicho, reagując na jego pieszczoty, a potem
krzyczała, gdy ich ciała zespolą się w miłosnym uniesieniu.

Szybko i mocno zastukał do drzwi. Poczekał chwilę, wyobraŜając sobie,

jak Nikki powoli otwiera orzechowe oczy, przerzuca długie, opalone nogi przez
krawędź łóŜka, jedną ręką sięga po szlafrok.

– Nikki, to ja – zawołał w nadziei, Ŝe nie włoŜy szlafroka i powita go

nago.

Gdy otworzyła drzwi, nie zdziwiło go nawet to, Ŝe była juŜ ubrana. Przez

chwilę stał nieruchomo, upajając się jej widokiem.

Miała na sobie dŜinsowe szorty i czerwoną bluzkę odsłaniającą skrawek

opalonego brzucha. Włosy, jak zwykle, opadały jej na plecy w nieładzie. Kochał
kaŜdy niesforny kosmyk.

Spojrzał na jej twarz i dopiero wtedy zauwaŜył, Ŝe coś jest nie tak. W jej

oczach malowała się dziwna pustka, taka sama, jak tamtej nocy, gdy
opowiedziała mu o Lolly.

– Nikki... czy coś się stało?
– Wejdź. – Otworzyła drzwi szerzej. – Kiedy wróciłeś?
– Przed chwilą. Przebrałem się i przyszedłem tutaj. – Pragnął ją uścisnąć,

pocałować, ale zachowywała się bardzo dziwnie i Grey poczuł lęk. – Nikki, co
się dzieje? Czy coś się zdarzyło podczas mojej nieobecności?

Potrząsnęła głową i wskazała mu miejsce na kolorowej sofie. Grey

zawahał się, czując głuche dudnienie własnego serca. W końcu usiadł i spojrzał
na nią wyczekująco.

Przez długą chwilę milczała. Zdenerwowana, z dziwnym roztargnieniem

przechadzała się po pokoju, unikając jego wzroku.

– DuŜo myślałam o nas podczas twojej nieobecności, Grey – powiedziała

wreszcie.

– To zawsze jest ryzykowne – uśmiechnął się, ale ona nie zareagowała.

Co się z nią działo? Miał wraŜenie, jakby trafił do kina w połowie filmu. –
Nikki, na litość boską, o co ci chodzi?

Przesunęła dłonią po czole. ZauwaŜył, Ŝe jej dłoń drŜy, a na czole

pojawiła się zmarszczka. Westchnęła głęboko i spojrzała na niego.

– Grey, myślałam, Ŝe uda nam się wrócić do tego, co kiedyś między nami

istniało. Gdy się dowiedziałam, Ŝe mnie nie porzuciłeś i nie wiedziałeś, Ŝe
byłam w ciąŜy, wydawało mi się, Ŝe moŜemy znów być ze sobą szczęśliwi... ale
teraz wiem, Ŝe to nieprawda.

Wpatrywał się w nią z niedowierzaniem.
– O czym ty mówisz?
Zerknęła w bok, jakby nie potrafiła spojrzeć mu prosto w oczy, i zaśmiała

się nieszczerze.

– Nigdy mi się nie udawało logicznie myśleć, gdy ty byłeś w pobliŜu.

Odkąd  wyjechałeś  do  Nowego  Jorku,  przez  cały  czas  nic  innego  nie  robiłam,
tylko rozmyślałam. – Znów westchnęła. – Nie moŜemy wrócić do przeszłości i
odzyskać  tego,  co  kiedyś  straciliśmy...  Zbyt  wiele  czasu  minęło,  zbyt  wiele
goryczy  wciąŜ  jest  we  mnie.  Nie  potrafię  tego  przezwycięŜyć.  Nie  mogę  cię
znów pokochać.

Wstał i podszedł do niej. PołoŜył dłonie na jej ramionach i zajrzał głęboko

w oczy.

– Ale przecieŜ mnie kochasz – powiedział cicho. – Wiem o tym, Nikki.

Czuję to za kaŜdym razem, gdy trzymam cię w ramionach, gdy mnie dotykasz.

Wysunęła się z uścisku. Odsunęła go i cofnęła się o krok.
– Czujesz namiętność, Grey... i poŜądanie. Nie zaprzeczam, Ŝe seks z tobą

zawsze był cudownym przeŜyciem. – Podniosła wyŜej głowę i spojrzała na
niego. – Jestem normalną, zdrową kobietą. Lubię dobry seks, ale to jeszcze nie
znaczy, Ŝe cię kocham.

Przez chwilę Grey nie był w stanie wykrztusić ani słowa. To, co usłyszał,

ogłuszyło go. Zdumiony był, Ŝe ona określiła to, co istniało między nimi, jako
zwykłe poŜądanie.

– Nikki, poŜądanie nie mogłoby przetrwać siedmiu lat. Tylko miłość –

zauwaŜył. – Kocham cię.

– Nie mów mi o miłości, Grey. – Niespodziewanie wybuchnęła gniewem,

bez Ŝadnego powodu. Zobaczył błysk w jej oczach, poczuł wzbierającą w niej
agresję.

Cofnął się, przeraŜony.
– Nigdy o nic mnie nie zapytałeś. Czekałam... Miałam nadzieję...

Chciałam o tym porozmawiać. – Przeszła przez pokój, nie zbliŜając się do niego,
ale  nie  spuszczała  pełnego  gniewu  spojrzenia  z  jego  twarzy.  –  Od  tamtego
wieczoru,  kiedy  ci  powiedziałam  o  naszym  dziecku,  czekałam,  byś  zechciał  o
tym porozmawiać, zapytać  mnie o małą, ale ty nigdy nawet nie wymówiłeś jej
imienia... – Słowa Nikki przeszły w szloch.

Lolly. Na samo wspomnienie tego imienia ogarniała go rozpacz i Ŝal, Ŝe

utracił coś bezcennego, czego nigdy juŜ nie odzyska.

Patrzył na Nikki, chcąc coś powiedzieć... wiedział, Ŝe powinien to zrobić,

ale ucisk w gardle był zbyt silny. Mógł tylko wpatrywać się w nią z bezradnym
niedowierzaniem.

– Zostaw mnie w spokoju, Grey – powiedziała cicho i z jej oczu

popłynęły łzy. – Nie będziemy razem. NaleŜysz do mojej przeszłości.

To bolało. Bolało tak, Ŝe nie był w stanie myśleć. Kochał ją. Nie chciał

pozwolić jej odejść. Kochał ją, rozumiał jej ból i wiedział, Ŝe powinien zostawić
ją w spokoju, jak tego chciała.

– Nikki... – PrzezwycięŜył ucisk w gardle i ciągnął: – Czy jesteś pewna,

e...

DrŜała, ale gdy na niego spojrzała, w jej nieruchomym wzroku nadal lśnił

gniew.

– Jestem pewna – rzekła stanowczo.
Grey skinął głową, odwrócił się i wyszedł. Gdy juŜ był za drzwiami,

Nikki opadła na sofę, niezdolna dłuŜej opanować łkania.

W końcu, po siedmiu latach, zamknęła ten rozdział swojego Ŝycia. Jej

związek z Greyem definitywnie naleŜał do przeszłości.

Poprzedniego dnia, po wyjściu z gabinetu lekarza, uświadomiła sobie, Ŝe

od tamtego wieczoru, gdy opowiedziała Greyowi o Lolly, czekała, by zaczął z
nią rozmawiać o utraconym dziecku, rozpaczać wraz z nią. Wtedy, gdy spotkała
go na cmentarzu, a potem się kochali, wydawało jej się, Ŝe dzieli z nią jej
cierpienie. Czekała wciąŜ na pytania o córeczkę, którą stracili.

W kaŜdej chwili, którą z nim spędzała, gotowa była na nie odpowiadać.

Czekała, by on okazał potrzebę dowiedzenia się czegoś o swoim dziecku. I za
kaŜdym razem przeŜywała rozczarowanie. Dopiero teraz zrozumiała, Ŝe ten
szereg rozczarowań utworzył w jej duszy mur, którego Grey nigdy nie zburzy.

Uświadomiła sobie, Ŝe ten męŜczyzna nigdy nie da jej tego, czego ona

najbardziej potrzebuje, gdyŜ on po prostu nie dzieli jej uczuć. Nie było go przy
niej, gdy tuliła martwe dziecko. Nie czuł rozpaczy. Dla niego była to tragedia,
która nie dotknęła go osobiście.

I wtedy właśnie uświadomiła sobie, Ŝe nie ma dla nich wspólnej

przyszłości. Ten Ŝal był ostatnią rzeczą w jej duszy, której zazdrośnie strzegła i
która na zawsze miała ją oddzielać od Greya.

Zamknęła w dłoni noszony na szyi medalion. Powinno tam być zdjęcie

jej... i Lolly. Znów zaszlochała.

Jak moŜe znowu pokochać Greya, skoro jej serce pęka z Ŝalu? I jak moŜe

pokochać męŜczyznę, który nie dzieli z nią tego Ŝalu?

Tak, miała rację zrywając z Greyem. MoŜe mieć tylko nadzieję, Ŝe on

wyjedzie, wróci do Nowego Jorku. Zapomni o niej i nigdy się nie dowie o
swoim drugim dziecku. Postąpiła słusznie i wszystko jakoś się ułoŜy, tylko teraz
musi przestać płakać.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Dwa dni minęły, nim Grey poczuł gniew. W pierwszej chwili, zaraz po

wyjściu z domu Nikki, biegł przez plaŜę, próbując odsunąć od siebie
wspomnienie jej gniewu i rozproszyć ponure myśli o dziewczynce, której nigdy
nie widział, nigdy nie trzymał na rękach.

MoŜe juŜ czas pogodzić się z przegraną, pomyślał. Pragnęli zapomnieć o

przeszłości i stworzyć trwały związek, ale ta próba się nie powiodła. Tak, moŜe
juŜ czas zapomnieć o Nikki.

Przez kolejne dwa dni trzymał się z dala od wesołego miasteczka i od

niej.  Pracował  w  swoim  gabinecie  do  późna  w  nocy,  aŜ  do  zupełnego
wyczerpania, z nadzieją, Ŝe gdy zaśnie, będzie tak zmęczony, Ŝe nic mu się nie
będzie  śniło.  Trzeciego  dnia  wybrał  się  na  cmentarz.  Dzień  wcześniej  wysłał
tam ekipę kosiarzy. Stwierdził, Ŝe potrzebuje trochę wysiłku fizycznego, by nie
myśleć  o  Nikki.  Miał  zamiar  przez  cały  dzień  wyrywać  chwasty.  MoŜe  upał  i
zmęczenie sprawią, Ŝe pozbędzie się dręczących go myśli.

Jak zawsze, gdy zbliŜał się do malutkiego grobu, poczuł ucisk w gardle i

oczy zaczynały go piec. Przykucnął i wyrwał garść chwastów. Usiłował walczyć
z obezwładniającym go bólem i rozpaczą. W końcu poczuł gniew.

Poddał mu się, pozwolił, aby ten gniew wypełnił całą jego duszę. Wstał.

Pragnął teraz konfrontacji z Nikki.

Wyszedł z cmentarza. Dotarł do jej domu i mocno zastukał do drzwi.
– Nikki, to ja. Nicolette, otwórz!
Nikt nie odpowiadał. Grey zabębnił w drzwi pięścią.
– Nie ma jej tam, Grey – zawołała Bridget z ganku sąsiedniego domu.
– A gdzie jest?
Bridget wzruszyła ramionami.
– Wyjechała wczoraj. Powiedziała, Ŝe musi zmienić otoczenie.
Grey podszedł do niej. Ubrana była w puszysty róŜowy szlafrok.
– Musiała ci powiedzieć, dokąd jedzie. Gdzie ona jest?
Bridget szarpała nerwowo pasek szlafroka.
– Grey, obiecałam jej, Ŝe nikomu nie powiem.
– Mówiła mi, Ŝe macie gdzieś domek. Tam pojechała, prawda? – Grey

wszedł na werandę i stanął tuŜ przed Bridget. – Gdzie jest ten domek?

Zmarszczyła czoło.
– Grey, obiecałam.
– Albo mi powiesz, gdzie jest Nikki, albo przeszukam dokumenty

notarialne i w końcu znajdę wasz domek. Odszukam go wcześniej czy później i
porozmawiam z Nikki. Równie dobrze moŜesz mi powiedzieć teraz, gdzie jej
szukać.

Bridget westchnęła z rezygnacją. Grey poczuł, Ŝe ogarnia go uczucie

triumfu.

Po kilku minutach był juŜ w drodze. Gniew na Nikki nadal go wręcz

obezwładniał.  Jak  ona  mogła  powaŜyć  się  na  coś  takiego?  Miała  czelność
wydawać  sądy  dotyczące  jego uczuć! Jak  mogła  mu  powiedzieć,  Ŝe  śmierć ich
dziecka  wcale  go  nie  obeszła,  Ŝe  nie  czuł  cierpienia  ani  Ŝalu.  Stała  się
egocentryczna i zaborcza. Zamknęła się w kokonie swojego cierpienia, obojętna
na wszystko, co czują inni.

Kiedyś juŜ pozwolili, by ich rozdzielono. Grey nie miał zamiaru dopuścić,

by ta historia się powtórzyła. Muszą porozmawiać, tylko Ŝe tym razem on nie
będzie stał ogłupiały i patrzył na nią w milczeniu. Tym razem to ona go
wysłucha.

Zapadał juŜ zmierzch, gdy dotarł na miejsce. Domek, wciśnięty między

sosny, emanował spokojem. Grey podszedł do drzwi i zapukał.

Otworzyła mu, obrzuciła go zdumionym wzrokiem i zamarła w bezruchu.
– Co ty tu robisz? – zapytała, nie zdejmując dłoni z klamki.
– Powiedziałaś wszystko, co chciałaś mi powiedzieć. Teraz moja kolej.
– Nie ma o czym mówić – zaprotestowała.
Przepchnął się obok niej i wszedł do środka.
– MoŜe ty nie masz mi juŜ nic do powiedzenia, ale ja chcę z tobą

porozmawiać. Usiądź.

Zawahała się i przez otwarte drzwi wyjrzała na zewnątrz, jakby miała

ochotę uciec.

– Proszę, Nikki – powiedział cicho.
Jeszcze przez chwilę stała w milczeniu, ale w końcu zamknęła drzwi i

usiadła na sofie. Na jej twarzy pojawił się wyraz lęku.

Grey patrzył na nią i czuł, Ŝe jego gniew mija. Wcześniej przygotował

sobie wszystko, co chciał powiedzieć, teraz jednak słowa więzły mu w gardle.

Przesunął dłonią po włosach, usiłując zebrać się na odwagę.
– Ty miałaś na to siedem lat – zaczął wreszcie. – Siedem lat, Ŝeby

poradzić sobie ze śmiercią Lolly. I stałaś się bardzo zaborcza. Przywłaszczyłaś
sobie całą rozpacz, uznałaś, Ŝe nikt inny nie ma prawa jej czuć. – Z
przeraŜeniem poczuł, Ŝe oczy go pieką od łez. Ze wszystkich sił próbował się
opanować.

Znów przeniósł na nią wzrok, ale widział jej twarz jak przez mgłę.
– Ja miałem tylko kilka tygodni na pogodzenie się z faktem urodzin i

mierci mojej córki... przez kilka tygodni musiałem Ŝyć ze świadomością, Ŝe

gdybym przy tobie był, gdybym wiedział, wszystko mogłoby ułoŜyć się inaczej.
MoŜe Lolly by przeŜyła. – Ostatnie słowa wykrztusił z trudem i zakrył twarz
dłońmi. Zaszlochał.

Nikki na widok płaczącego Greya przeŜyła szok. BoŜe! IleŜ w nim było

rozpaczy!

– Grey... Och, Grey! – Podeszła do niego i objęła go mocno. Usiadła na

sofie, tuląc go do siebie ze wszystkich sił.

Uświadomiła sobie, Ŝe była wobec niego niesprawiedliwa. Miał rację:

traktowała swoje cierpienie jako azyl. Nigdy nie pomyślała o tym, Ŝe kaŜde z
nich inaczej przeŜywało śmierć córeczki, inaczej okazywało swoją rozpacz z
tego powodu.

To prawda, ona miała siedem lat na pogodzenie się z utratą dziecka, a on

tylko kilka tygodni. Oczekiwała jednak, Ŝe Grey będzie z nią rozmawiał o Lolly.
Nie pomyślała, Ŝe jeszcze nie jest do tego gotów. Pochłaniały ją własna rozpacz
i Ŝal... a nie wzięła pod uwagę jego uczuć.

Zapadł wieczór. Siedzieli objęci, płacząc.
– BoŜe, czuję się taki głupi, taki słaby – powiedział wreszcie Grey,

wysuwając się z objęć Nikki.

– A mnie nigdy nie wydawałeś się równie silny – odrzekła, przesuwając

palcem po jego twarzy. To była prawda, nigdy nie wydawał jej się silniejszy niŜ
teraz, z twarzą wciąŜ mokrą od łez.

– śałuję tylko, Ŝe... śałuję...
– Wiem – powiedziała Nikki łagodnie. – Ale, Grey, nawet gdybyś był

wtedy ze mną, niczego by to nie zmieniło. – Spojrzała w jego oczy i zobaczyła
w  nich  poczucie  winy.  –  Doktor  Vendricks  jest  dobrym  lekarzem  i  zrobił
wszystko,  co  moŜliwe,  Ŝeby  ją  uratować.  Dusza  Lolly  nie  naleŜała  do  nas,  nie
mogliśmy  jej  zatrzymać.  –  ZauwaŜyła,  Ŝe  jego  poczucie  winy  nieco  zelŜało.
Znów powiodła czubkiem palca po jego ustach. – Tak musiało być, Grey. Lolly
nie chciałaby, Ŝebyś czuł się winny, i ja teŜ tego nie chcę.

Zacisnął mocno powieki i odetchnął z ulgą.
– Od chwili gdy mi o niej powiedziałaś, odsuwałem na bok wszystkie

myśli na ten temat, bo bałem się, Ŝe oszaleję. – Otworzył oczy i powiedział: –
Chcę cię objąć, Nikki. Pragnę się z tobą teraz kochać.

Skinęła głową. Rozumiała tę potrzebę, pragnienie wspólnego doznawania

ukojenia w rozkoszy, skoro juŜ przeŜyli wspólnie rozpacz.

Wstała i wyciągnęła do niego rękę, po czym poprowadziła go do małej

sypialni. KsięŜyc świecił przez okno, na ścianach srebrzył się blask jego
promieni. Światła było dość, by mogli dostrzec pragnienie w swoich oczach.

Nikki przytuliła się do Greya. Potrzebowała tego dotyku równie mocno

jak  on  jej  pieszczot.  Gdy  ją  pocałował,  poczuł  na  ustach  słony  smak  własnych
łez,  który  jeszcze  wzmógł  potrzebę  fizycznej  bliskości.  Przedtem  płakali
razem...  teraz  nadeszła  właściwa  chwila,  by  razem  przeŜywać  chwile  fizycznej
rozkoszy.

Nikki przerwała pocałunek, odsunęła się od niego i zdjęła ubranie. On

zrobił to samo, po czym pochwycił ją w ramiona i połoŜył na łóŜku. Obrzucił ją

łagodnym, czułym spojrzeniem i połoŜył się obok niej. Poczuła gorąco bijące z
jego ciała. Po raz pierwszy od czasu, gdy Grey wrócił do Land’s End, Nikki
otworzyła dla niego całe swoje serce, całą duszę.

Całował ją, jej dłonie zaś wędrowały po jego plecach, jakby chciały na

zawsze zapamiętać zarysy mięśni, gładkość skóry, jej ciepło. Kochała go.
Kochała go kaŜdą cząstką swojej istoty, kaŜdym fragmentem duszy.

Pieścił ją powoli, bez pośpiechu, po czym przesunął się i pochylił nad nią.

Wtedy Nikki zrozumiała, Ŝe kocha go z siłą, która przerastała wszelkie
wyobraŜenia. Serce jej się ścisnęło na widok łez w jego oczach.

Kochali się jak jeszcze nigdy dotąd, z niewinnością i zachwytem

młodości, a jednocześnie z wprawą i doświadczeniem. Nikki czuła, Ŝe tak jest
dobrze, Ŝe tu właśnie jest jej miejsce, i wiedziała, Ŝe nigdy nie będzie w pełni
sobą bez Greya.

Gdy było juŜ po wszystkim, leŜeli przytuleni, nie mając ochoty odrywać

się od siebie. Ich ciała były nasycone, ale serca nadal odczuwały głód,
potrzebowały wzajemnej bliskości.

Nikki leŜała z głową opartą na piersi Greya i z przyjemnością słuchała

bicia jego serca.

– Nikki?
– Hmmm? – uśmiechnęła się, przesuwając dłonią po jego piersi.
– Jak ona wyglądała?
Na dźwięk jego cichego głosu jej dłoń zatrzymała się w pół ruchu i serce

na chwilę zamarło. Podniosła głowę i w jego pociemniałych oczach ujrzała Ŝal.
Ten smutek oboje mieli jeszcze długo nieść w sobie, ale teraz juŜ wiedzieli, Ŝe
potrafią z nim Ŝyć.

– Była piękna, Grey. Absolutnie doskonała. – Wyciągnęła rękę i dotknęła

kosmyka jego czarnych włosów. – Miała czarne loki, a usta podobne do moich.
– Uśmiechnęła się lekko, zdając sobie sprawę, Ŝe ich wspólny płacz jakoś
zmniejszył jej ból. Poczuła spokój, jakiego dotychczas nie udało jej się
doświadczyć. – Łączyła w sobie to, co najlepsze w nas obydwojgu...

– Och, Nikki, kocham cię – wymruczał Grey, całując ją. – Szkoda, Ŝe nie

mogłem być z tobą. Chciałbym dzielić z tobą ten smutek, trzymać cię w
ramionach, ochronić przynajmniej częściowo przed cierpieniem.

Znów się uśmiechnęła i jej palce przesunęły się z włosów Greya na jego

usta.

– Lepiej po siedmiu latach niŜ nigdy.
– Nie chcę, Ŝebyś kiedykolwiek jeszcze musiała przeŜywać cokolwiek

beze mnie. Pragnę być zawsze przy tobie. – Głos mu drŜał, a we wzroku
pojawiło się wyczekiwanie. – Wyjdź za mnie, Nikki. Kiedy jestem daleko od
ciebie, cierpię. Wyjdź za mnie, błagam cię!

Nikki przymknęła oczy, czując, Ŝe pod powiekami znów zbierają się jej

łzy. Ale tym razem były to łzy szczęścia. Ona takŜe bez niego nie potrafiłaby
Ŝ

yć.

– Wyjdę za ciebie – wymruczała. Nie było w jej głosie cienia wahania czy

niepewności. Naraz zrozumiała, Ŝe los juŜ dawno przeznaczył ich dla siebie, juŜ
wtedy, gdy po raz pierwszy wyznali sobie miłość w mroku pod deskami molo.

Pocałował ją. Tym razem w jego zachowaniu nie było głodu ani

poŜądania. Ten pocałunek był delikatny i czuły.

Przytulił ją mocniej do siebie i wsunął palce w jej włosy, czując, jak ich

serca biją jednym rytmem.

– Ślub odbędzie się na karuzeli – oznajmił. – A ten wielki srebrny koń z

niebieskimi wstąŜkami moŜe być moim starszym druŜbą.

Nikki uśmiechnęła się, wyobraŜając sobie ten ślub, ceremonię, która

miała połączyć ich w majestacie prawa.

– Będziemy się świetnie bawić razem – przyznała.
– Zbudujemy sobie dom na plaŜy w Land’s End. Wielki, wspaniały dom.
Nikki zaśmiała się, a Grey jej zawtórował. – Och, BoŜe, jak mi dobrze z

tobą. Mam wraŜenie, Ŝe moje Ŝycie dopiero teraz się zaczyna.

– Ja teŜ – odrzekła. Wydawało jej się, Ŝe znów ma siedemnaście lat i całe

ycie przed sobą.

– A później, jeśli zechcemy mieć dzieci, to moŜemy je adoptować –

ciągnął Grey. – Jeśli tego pragniesz, to moŜemy adoptować nawet pół tuzina
dzieciaków, które będą rosnąć w pobliŜu wesołego miasteczka.

– Nie musimy adoptować dzieci – stwierdziła Nikki. Po raz pierwszy od

chwili, gdy się dowiedziała, Ŝe jest w ciąŜy, poczuła przypływ radości nie
zakłóconej lękiem ani gniewem, goryczą czy Ŝalem.

Była w ciąŜy z Greyem. Urodzi jego dziecko, które wspólnie będą

wychowywać. Przez chwilę ucisk w gardle nie pozwalał jej powiedzieć ani
słowa.

– Wiem, Ŝe Ŝadne dziecko nie potrafi zastąpić naszej Lolly, ale przecieŜ

chcesz mieć dzieci, prawda? – Przesunął się nieco, by móc widzieć jej twarz. –
Nikki?

– Och tak, chcę mieć mnóstwo dzieci – odrzekła bez tchu – ale, Grey, nie

musimy ich adoptować.

Zmarszczył brwi i spojrzał na nią ze zdumieniem.
– Co chcesz powiedzieć?
– Jestem w ciąŜy – wykrztusiła i spojrzała na Greya. W jego oczach

pojawiło się zdumienie zmieszane z ogromną radością.

Usiadł, wpatrując się w nią intensywnie.
– Jesteś pewna? Myślałem, Ŝe to niemoŜliwe... Mówiłaś... Lekarz

powiedział... – wyjąkał.

– Ja teŜ tak myślałam – zaśmiała się. – Doktor Vendricks był równie

zdumiony jak ja. Powiedział, Ŝe to prawdziwy cud.

– Cud – powtórzył Grey i na jego twarzy pojawił się radosny uśmiech. –

Nasz cud! Nasze dziecko! Będziemy mieli dziecko! – Wyciągnął rękę i niemal z
czcią pogładził Nikki po brzuchu. Przesunął dłoń na jej policzek.

– Dziecko – powtórzył. Jego oczy znów wypełniły się łzami, ale tym

razem były to łzy szczęścia. – Prawdziwy cud, Nikki! Kocham cię. I tym razem
mam zamiar dotrzymać obietnicy, którą ci złoŜyłem przed laty.

– Jakiej obietnicy? – zapytała zdumiona.
Przytulił ją do siebie i pocałował. Znów ogarnęła ich namiętność, która

nigdy nie miała wygasnąć.

– Będę z tobą na zawsze – wyszeptał.
– Na zawsze – powtórzyła, wiedząc, Ŝe tym razem jego obietnica zostanie

spełniona.