Greene Jennifer - Jak za dawnych lat

ROZDZIAŁ PIERWSZY
- Wiesz, tato, martwię się o mamę.
Craig Reardon przykucnął przy kosiarce do trawy. Sprawdził

poziom oleju w silniku.

- JuŜ o tym rozmawialiśmy, Julie - odrzekł. – Nie obchodzi mnie,

co robi twoja matka.

- Ale ona spotyka się z tym facetem...
- To juŜ zupełnie mnie nie interesuje. Ciebie i twojego brata takŜe

nie powinno. Wasza matka ma prawo Ŝyć tak, jak lubi.

Znów trzeba dolać oleju do tej cholernej maszyny. Co za piekielny

dzień! Wszystko się wali. Poszedł do szopki z narzędziami. Córka nie
odstępowała go ani na krok.

Tak, ale ten facet namówił mamę, Ŝeby go zabrała na weekend

do naszej Chatki.

Kochanie, jak długo jeszcze mam ci tłumaczyć? Twoja matka

moŜe się spotykać ze wszystkimi facetami w Colorado Springs, jeśli
ma na to ochotę. To jedna z tych rzeczy, jakie moŜna bez ograniczeń
robić po rozwodzie.

Odwrócił się tyłem do oślepiającego słońca i otworzył nową

puszkę oleju.

Ale przedtem z nikim się nie spotykała - nudziła Julie. - Z nikim,

tato. A ten facet jest bardzo natarczywy...

Twoja matka na pewno sobie poradzi. Nawet gdyby musiała

walczyć z bykiem na arenie, teŜ dałaby sobie radę.

- Z tym facetem z pewnością sobie nie poradzi.
Mówię ci, to naprawdę okropne. Jest o dwie tony cięŜszy od niej...

Nie lubię go i boję się...

Boisz się? Przestraszył cię czymś? - Craig podniósł głowę znad

kosiarki. Zapomniał zupełnie o oleju i popatrzył badawczo na córkę.

Czy ten bydlak dotknął cię choćby palcem? Coś ci powiedział?

Mnie nie. Mamie. Oszukuje ją, a ona wcale tego nie widzi.

Naprawdę nie powinna z nim jechać do Chatki. Tam jest zupełnie
pusto, a wiesz przecieŜ, jaka naiwna jest nasza mama...

- Twoja mama wcale nie jest naiwna.
- On chyba chce jej coś zrobić - marudziła Julie.

- Kochanie, nikt nie zrobi twojej matce niczego, na co ona nie

pozwoli. Nie ma takiej moŜliwości. Znokautuje kaŜdego, kto tylko
spróbuje ją skrzywdzić.

- A ciebie juŜ kiedyś znokautowała?
-

Tak. - Craig spojrzał groźnie na córkę. - Skończmy wreszcie tę

rozmowę. Tyle razy ci mówiłem, Ŝe zawsze i o kaŜdej porze mogę z
tobą rozmawiać na wszystkie tematy oprócz tego jednego. Nie
będziemy rozmawiać o twojej matce. Jasne?

Mamo, w tym tygodniu twoja kolej na wyjazd do Chatki,

prawda?

Tak, ale wątpię, czy uda nam się tam wybrać, Jonie. Mam tyle

roboty w domu... - Karen rzuciła na stół torbę z zakupami i zdjęła z
ramienia torebkę. Co za dzień! Kupiła przecieŜ coś na obiad, ale za
nic nie moŜe sobie przypomnieć, co to takiego.

- To dobrze.
- Tak? Co dobrze, synku? - JuŜ wie. Kotlety z rusztu. Tak, to

właśnie zaplanowała na obiad. Jeśli oczywiście uda jej się uruchomić
opiekacz. Kiedy ostatnim razem uŜywała tego złomu, opaliła sobie
grzywkę i o mało co nie podpaliła domu.

- To dobrze, Ŝe tam nie jedziesz, bo tata chyba zapomniał, Ŝe to

twoja kolej, i zaplanował sobie weekend w Chatce.

- Tak? To w porządku.
Chciała podejść do lodówki, ale szesnastoletni syn zastąpił jej

drogę. Trzymał w dłoni karton mleka.

Mówiłam ci sto razy, Ŝebyś nie pił z kartonu, Jonie Jacobie. Czy

Julie jest jeszcze u ojca?

Tak. Wróci o siódmej. On w tym tygodniu kogoś tam zabiera,

mamo. Do Chatki.

To miło.

Kobietę.

- To miło - powtórzyła nieprzytomnie Karen. Tym razem

skierowała się w stronę kredensu. Syn ponownie zastąpił jej drogę.

- Nie obchodzi cię to?
- Daj spokój, Jonie. JuŜ ci tłumaczyłam, Ŝe twój ojciec jest

wolnym człowiekiem. Ma prawo do własnego Ŝycia i sam decyduje o

tym, jak i z kim spędzi wolny czas. Nie musi o to pytać ani ciebie, ani
Julie. I na pewno nie mnie.

- No, a jeśli ma kłopoty?
- Kłopoty to specjalność waszego ojca. Uwielbia je, ale doskonale

potrafi sobie z nimi radzić. Czy moŜemy uznać ten temat za
wyczerpany?

Ona ma na imię Diedre.

Jonie...

- To prawdziwa piękność. Ma długie nogi, włosy do pasa i

fantastyczną figurę...

Jonathanie Jacobie...

I jest młoda.

Młoda. To słowo uŜądliło jak osa. Karen potarła dłonią czoło.

Chyba zaczyna się migrena. - Nie chcę więcej o tym słyszeć -
oświadczyła stanowczo.

- Gdzie podziały się te cholerne ziemniaki? PrzecieŜ niemoŜliwe,

eby znów zapomniała je kupić.

Zachowuje się zupełnie w porządku, ale wcale nie jest w

porządku,  mamo.  UŜywa  takich  mocnych  perfum,  Ŝe  aŜ  zatyka.  A
paznokcie  ma  długie  jak  szpony.  -  Podniósł  ręce,  demonstrując
klasyczną  pozycję  Draculi.  -  Jak  tylko  spojrzy  na  tatę,  zaraz  jej  się
zapalają  w  oczach  dolary.  Nie  masz  pojęcia,  jak  go  usidliła.  Tata
wcale się nie zorientował, co się dzieje. A wiesz, co ona powiedziała
Julie?

Nie, i wcale mnie nie obchodzi, o czym ta osoba rozmawia z

twoją siostrą. Uznajmy tę rozmowę za zakończoną. Tym razem
ostatecznie.

Przeklęta torba z ziemniakami wreszcie się znalazła.
- Powiedziała Julie, Ŝe wróci z Chatki z obrączką na palcu.
- Z obrączką?
-

Powiedziała, Ŝe tata ją poprosi o rękę.

Karen wcale nie chciała rzucić torby z ziemniakami na blat. Tak

jakoś wyszło. Jak na złość, torba się rozdarła i ziemniaki rozsypały po
całej kuchni. Odpowiednie zakończenie koszmarnego dnia.

Z kaŜdym zakrętem Karen coraz bardziej oddalała się od

cywilizacji. W górach było chłodniej i spokojniej. Zniknęły miasta,

drogi zrobiły się węŜsze. Jodły i świerki porastały strome zbocza,
okalając zielonym pierścieniem szczyty gór. Powietrze stało się
rzadsze i tak ostre, Ŝe zapierało dech w piersiach. Dostrzegła płynący
w dolinie strumyk - takie malutkie, szybko poruszające się w promie-
niach słońca diamenty - znak, Ŝe była juŜ prawie na miejscu.

Minęła ostatni zakręt. Przez drogę przebiegł jeleń. W tym miejscu

szosa się skończyła. Dzielące ją od Chatki pół kilometra jechała juŜ
wąskim leśnym duktem. Wystarczyłby moment nieuwagi, Ŝeby
stoczyć się w stromą przepaść.

Do diabła z przepaścią. Przejrzała się we wstecznym lusterku.

Mimo bardzo pracowitego dnia udało jej się wczoraj wpaść jeszcze do
fryzjera i kupić trochę nowych kosmetyków.

Nie, wcale nie widać po niej zdenerwowania. Wygląda dokładnie

tak,  jak  powinna  wyglądać  kobieta,  która  chce  spędzić  weekend  na
łonie  natury.  Ubrała  się  w  koralową  koszulową  bluzkę,  bo  w  tym
kolorze najbardziej jej do twarzy, i w spodnie koloru khaki, bo bardzo
wyszczuplają. Dotknięte róŜem policzki sprawiały wraŜenie naturalnie
zarumienionych,  błyszczące  wargi  dałoby  się  wytłumaczyć  obec-
nością  ochronnej  szminki,  a  odrobina  czarnego  tuszu  naturalnie
przyciemniła  koniuszki  rzęs.  Nikt  przecieŜ  nie  wie,  Ŝe  na  co  dzień
rzadko kiedy tak dobrze wyglądają.

- Wspaniale - powiedziała do swego odbicia w lusterku. Mimo to

piekielna zmarszczka wciąŜ nie i chciała zniknąć z czoła. Całe to
gadanie o pewności siebie nie pomoŜe jej wyglądać młodziej niŜ na
trzydzieści sześć lat.

Od czwartku imię „Diedre" prześladowało ją jak ból zęba, a

wyobraźnia upiększyła jeszcze opisaną przez Jona kobietę. Taka,
która ma na imię Diedre, musi być wysoka, smukła i rozwiązła. Craig
nie traciłby czasu na byle kogo. Ta kobieta jest na pewno bardzo
sprytna i fantastyczna w łóŜku. A przede i wszystkim młoda.

Karen przygryzła wargę. ZbliŜała się do Chatki.
Craig juŜ przyjechał, jego biały dŜip „Cherokee" stał przed

gankiem. Pewnie jest tu od wczoraj. Z nią.

Zatrzymała samochód tuŜ za dŜipem Craiga i wyłączyła silnik.

Cała trzęsła się ze zdenerwowania.

W końcu to na nią przypada kolej korzystania z Chatki w tym

tygodniu,  więc  ma  wszelkie  prawo  znaleźć  się  tutaj.  Dzieci  zawiozła
do  swoich  rodziców.  Przedtem  teŜ  często  wyskakiwała  sama  na  parę
godzin  do  Chatki,  nie  ma  więc  Ŝadnego  powodu,  aby  Craig
podejrzewał,  Ŝe  jej  pojawienie  się  tutaj  jest  czymś  niezwykłym.  W
ostatniej  chwili  przypomniała  sobie  nawet  o  rekwizytach  i
wyładowała  podróŜną  torbę  jabłkami,  wyglądała  więc,  jakby  w  nią
zapakowano ubrania na dwa dni poza domem. Karen nie potrzebowała
Ŝ

adnych ubrań. PrzecieŜ nie ma zamiaru zostać tu dłuŜej niŜ kilka

minut. Dokładnie tyle czasu, ile potrzeba na ustalenie, Ŝe to Craig
pomylił terminy, a nie ona, i na szybkie obejrzenie tej jego Diedre.

Chwyciła torbę i wysiadła z samochodu. PrzecieŜ wszystkie matki

poświęcają się dla dzieci. Tamta kobieta zupełnie nic ją nie obchodzi.
Od roku są z Craigiem rozwiedzeni, więc jeśli jej były mąŜ ma ochotę
zadawać  się  z  wyrachowaną  egoistką,  seksualną  Amazonką,  to  jego
sprawa.  Ale  jeśli  ten  związek  okaŜe  się  trwały?  Jeśli  ta  kobieta
zostanie macochą jej dzieci? Wtedy będzie miała wpływ na ich Ŝycie.
Karen  chce  ją  tylko  zobaczyć.  Dla  dobra  dzieci.  Co  innego  w  takiej
sytuacji moŜe zrobić matka?

Wciągnęła brzuch, wyprostowała plecy i ułoŜyła twarz w

pogodnym uśmiechu pewnej siebie, dojrzałej kobiety. Dostanie
zawału, jeśli okaŜe się, Ŝe jeszcze nie wstali. Jest juŜ prawie jedenasta.
Bardzo się starała, Ŝeby nie przyjechać za wcześnie.

Przeleciał nad nią kruk i pomyślała ponuro, Ŝe to zły znak.

Przeświecające  przez  gałęzie  drzew  promienie  słońca  wyzłociły
kamienistą  ścieŜkę.  Zbudowany  z  surowego  kamienia  dom  stał  na
wzgórzu,  wznosząc  się  nad  urwiskiem.  Za  kilka  tygodni  poŜółkną
osiki na podwórzu.

W tej chwili Karen czuła się jak bliska kuzynka tych drzew.

DrŜała, serce jej waliło jak młotem, dłonie miała wilgotne, wzrok
wlepiony w drzwi Chatki.

Ten dom jest jedyną rzeczą, która ich jeszcze wiąŜe. Oboje są jego

równoprawnymi

właścicielami.

Wprawdzie

wszystkowiedzący

adwokaci,  prowadzący  sprawę  rozwodową,  przez  wiele  miesięcy
tłumaczyli  im,  jaka  to  skomplikowana  sytuacja  prawna.  Tyle,  Ŝe  ani
ona,  ani  Craig  zupełnie  się  tym  nie  przejęli.  Dzieci  bardzo  kochały
Chatkę i Ŝadne z rodziców nie chciało wyzbyć się prawa przywoŜenia

ich tutaj. Z kalendarzem w ręku opracowali podział weekendów, tak
Ŝ

eby jedno drugiemu nie przeszkadzało. Podzielili teŜ między siebie

obowiązki  związane  z  dbaniem  o  dom.  Craig  nadzorował  układanie
nowego  dachu  i  zawsze  zostawiał  na  następny  tydzień  drewno  na
opał.  Karen  robiła  generalne  porządki  i  dbała  o  zaopatrzenie  domku.
Słowem, cały ten układ funkcjonował znakomicie. MoŜe gdyby dzieci
były starsze, podjęliby jakąś inną decyzję.

Na myśl o dzieciach zebrała się w sobie. Zresztą nie ma pojęcia,

dlaczego jest taka zdenerwowana. PrzecieŜ za dziesięć minut juŜ jej tu
nie będzie, a przez dziesięć minut wszystko moŜna wytrzymać.

Przeszła przez szeroki, kamienny ganek. Frontowe drzwi były

uchylone,  ale  szyba  wewnętrznych,  oszklonych,  była  zupełnie
nieprzezroczysta  i  nie  dało  się  przez  nią  nic  zobaczyć.  Zawahała  się,
niepewna  co  ma  zrobić,  Ŝeby  wyglądać  naturalnie  w  nienaturalnej,
nieetycznej  i  w  ogóle  paskudnej  sytuacji.  PrzecieŜ  szpieguje  byłego
męŜa.

Po raz setny usiłowała przekonać samą siebie, Ŝe nie znalazła się

tu ze względu na Craiga, ale wyłącznie dla dobra dzieci. Energicznie
zapukała we framugę drzwi - raz, ale głośno. Wsunęła głowę do
ś

rodka.

- Craig? - zaskrzeczała jak Ŝaba z chorym gardłem.
- Craig? - powtórzyła.
- Karen?
Pomyślała, Ŝe jest przeziębiony, bo jego głos teŜ zabrzmiał bardzo

dziwnie. Jej były mąŜ zazwyczaj mówił głębokim, gardłowym
tenorem, a teraz odezwał się dziwnie sztucznym, zgrzytliwym
barytonem.

Weszła do mrocznego wnętrza wprost z jasnego dnia i musiała

przez chwilę przyzwyczajać oczy. Jednak bardzo szybko zdała sobie
sprawę, Ŝe Craig dopiero przed chwilą wstał z łóŜka. Stał koło pieca z
szufelką w dłoni, odwrócony po usłyszeniu jej głosu. Włosy miał
potargane, ubrany był jedynie w stare dŜinsy.

Oderwała wzrok od jego opalonego, nagiego torsu i natychmiast

zalała Craiga potokiem słów, które wylatywały jej z ust szybciej niŜ
woda z górskiego źródełka.

- O BoŜe, nie wiem, co robić! Zobaczyłam twój samochód przed

domem. Nie miałam zielonego pojęcia, Ŝe ty tu będziesz. Sądziłam, Ŝe
to moja kolej na weekend w Chatce... - W domku były dwie sypialnie
z oknami wychodzącymi na przepaść. Drzwi do obydwu były otwarte.
Dostrzegła  leŜący  na  podłodze  pusty  śpiwór.  Nie  było  na  nim
najmniejszego  wybrzuszenia,  zdradzającego  obecność  zmysłowego
damskiego  ciała.  Teatralnym  gestem  połoŜyła  rękę  na  sercu.  -
Dałabym głowę. Słowo.

Drzwi do łazienki takŜe były uchylone, ale i tam nie zauwaŜyła

najmniejszego  ruchu.  W  Ŝadnej  innej  części  domku  nie  dałoby  się
nikogo  schować.  Pokój  dzienny  był  ogromny;  właściwie  był  to  i
pokój,  i  kuchnia.  W  jednym  jego  końcu  ustawiono  kominek,  a  w
drugim  -  piec  na  drewno.  Pomiędzy  wyłoŜonymi  dębową  boazerią
ś

cianami były: ogromna kanapa, kilka lekkich krzeseł, indiańskie

naczynia  i  tkaniny  oraz  antyczny  stolik  do  gier,  na  którym  zwykle
rozgrywali  partie  szachów.  Na  krześle  wisiała  męska  koszula,  ale
nigdzie  nie  dostrzegła  ani  śladu  kobiety.  W  kuchennej  części
pomieszczenia  wisiały  rondle  i  garnki.  Drzwi  od  schowka  były
wprawdzie  zamknięte,  ale  Karen  doskonale  wiedziała,  Ŝe  jest  tak
zapakowany  sprzętem  sportowym  i  ubraniami,  Ŝe  Ŝadne  ciało  juŜ  by
się tam nie wcisnęło.

- Cholera! - Craig uderzył się dłonią w czoło. – To przecieŜ twój

weekend! Chyba pomyliłem daty. Miałem koszmarny tydzień. Tyle
roboty. Po prostu nie spojrzałem w kalendarz. Bardzo przepraszam. -
W porządku, nic się nie stało. Szczerze mówiąc, chętnie wyjadę. I tak
nie powinnam była tu przyjeŜdŜać. Mam tylko kilka godzin i
zostawiłam dzieci u ojca, a...

- Czy coś ci się stało w szyję, Karen?
-

W szyję? - Dotknęła jej dłonią, ale Craig juŜ na nią nie patrzył.

Jego spojrzenie biegało gdzieś za jej plecami: w prawo, w lewo i
wreszcie skierowało się na oszklone drzwi. Z jej szyją nic złego się
nie działo, za to Craig kręcił swoją jak wszędobylski struś. - Szukasz
czegoś?

Czy szukam kogoś? - Zesztywniał nagle. - Dlaczego miałbym

szukać kogoś?

Nie pytałam, czy szukasz kogoś. - Nieco zbita z tropu, odgarnęła

grzywkę z czoła. - Pytałam, czy szukasz czegoś.

Niczego nie szukam. Właśnie robiłem śniadanie. Przyjechałem

tu wczoraj wieczorem, zaraz po pracy, i... Naprawdę coś z twoją szyją
nie w porządku. Naciągnęłaś sobie mięsień?

Co mówiłeś? - Gdzie moŜe być ta cholerna baba? Jedyne buty,

jakie  stały  w  sieni,  to  ogromna  męska  dziewiątka.  MoŜe  poszła
popływać?  Nie,  Craig  nie  puściłby  jej  samej.  Nurt  górskiej  rzeki  jest
zbyt  wartki,  a  woda  lodowato  zimna.  Łatwo  o  skurcz.  Karen
przypomniała sobie, jak wymknęła się kiedyś z domu, Ŝeby popływać,
a Craig z wrzaskiem puścił się za nią wąwozem obiecując, Ŝe obedrze
ją ze skóry. Do dziś to pamięta...

- Jeśli zostawiłaś coś w samochodzie, to moŜesz to bez obaw

przynieść.

Znów popatrzyła na niego badawczo. Na pewno coś mu dolega.

Jej były mąŜ nigdy w Ŝyciu nie mówił takim głębokim barytonem.

- Zabrałam ze sobą tylko tę torbę. Przyjechałam na parę godzin.

Nawet  gdybym  zostawiła  coś  w  samochodzie,  i  tak  bym  tu  tego  nie
przynosiła.  Powiedziałam  ci  przecieŜ,  Ŝe  zaraz  wyjeŜdŜam.  Mam
mnóstwo  roboty  w  domu  i  nie  widzę  powodu,  dla  którego  ty  nie
miałbyś tu zostać... Czego szukasz?

Jego - wymknęło mu się.

Jakiego jego? O kim ty mówisz?

- O nim, Karen. Do diabła! - Podszedł do drzwi i otworzył je

gwałtownym ruchem.

Stanęła obok niego i oboje wyjrzeli na dwór. Słońce świeciło,

lekki wietrzyk poruszał wierzchołkami drzew, przez podwórko
przebiegła wiewiórka. Poza tym nigdzie nie było widać najmniejszego
ruchu.

Nie przywiozłaś tu nikogo? - Craig najwyraźniej kogoś

wypatrywał.

Nie, nikogo nie przywoziłam. Dlaczego miałabym kogokolwiek

tu przywozić? JuŜ ci mówiłam, Ŝe zostawiłam dzieci u moich
rodziców... - urwała i zapytała obojętnie: - a moŜe ty kogoś tu
przywiozłeś?

Nie. - Craig zatrzasnął oszklone drzwi. - Przyjechałem zupełnie

sam. Czy jest jakiś powód, który kaŜe ci przypuszczać, Ŝe ktoś tu ze
mną jest?

- O BoŜe! Pewnie, Ŝe nie. Nawet mi to nie przyszło do głowy. Po

prostu  usiłuję  podtrzymać  rozmowę.  W  końcu  mogłeś  tu  kogoś
zaprosić  i...  -  Głos  jej  się  załamał  i  oklapła  jak  przekłuty  balonik.
Nagle  zdała  sobie  sprawę,  Ŝe  stała  bardzo  blisko  byłego  męŜa.  Z
trudem  przełknęła  ślinę.  Odsunął  się  od  niej  tak  szybko,  jak  ona  od
niego,  jednak  po  raz  pierwszy  spojrzał  jej  prosto  w  oczy.  Serce  jej
zatrzepotało  niespokojnie.  Nie  uśmiechał  się,  ale  w  jego  brązowych
oczach zabłysły wesołe iskierki.

O co tu chodzi? - mruknął.

Nie wiem. - Wciągnęła głęboko powietrze.

- Czy nie wydaje ci się, Ŝe źle się dzieje w państwie duńskim?
Skinęła głową.
- Myślałaś, Ŝe jestem tu z jakąś kobietą?
Niech go szlag trafi! Craig potrafi być dociekliwy.
-

Dobrze wiem, Ŝe to nie moja sprawa - odrzekła wymijająco - i

jest mi bardzo przykro. Słowo honoru. Bardzo cię przepraszam, Ŝe
wtykam nos w twoje prywatne sprawy. Czuję się okropnie i bardzo
głupio. Ale Jon powiedział...

Karen - przerwał Craig. Tym razem był to jego normalny, dobrze

jej znany głos. Dziwaczny baryton zniknął jak zły sen - Julie
powiedziała mi, Ŝe przyjedziesz tu na weekend z jakimś męŜczyzną.

Zapadło głuche milczenie.
-

Nie rozumiem - odezwała się wreszcie. - Nie mam pojęcia... Po

co Julie miałaby ci mówić coś takiego?

Powiedziała mi takŜe, Ŝe ten facet jest niebezpieczny, Ŝe wpadłaś

po uszy i Ŝe ona się go boi.

To śmieszne. - Potrząsnęła głową, ale nie udało jej się ukryć

zakłopotania,  które  oblepiło  ją  jak  pajęczyna.  -  Nie  jestem  w  nikim
zakochana.  Nawet  nie  spotykam  się  z  nikim  od...  -  Wciągnęła
powietrze.  -  NiewaŜne.  Jon  powiedział  mi,  Ŝe  ta  Diedre  to  niezły
numer,  Ŝe  jest  bardzo  pazerna i robi  z tobą,  co  chce.  To,  oczywiście,
nie moja sprawa, ale wyglądało na to, Ŝe on jej nie lubi i Ŝe bardzo się
denerwuje, więc zaczęłam się bać...

- Diedre? - W jego tonie było coś dziwnego.
-

Rozumiem, Ŝe Jon Jacob trochę przesadził z tymi twoimi

natychmiastowymi zaręczynami?

Nasz syn wymyślił sobie to wszystko od początku do końca. Nie

znam Ŝadnej Diedre. Nigdy w Ŝyciu nie spotykałem się z Ŝadną
Diedre. Nawet nie spotkałem kobiety, która miałaby tak na imię.

Karen przypomniała sobie, jak w pierwszej klasie wywaliła się jak

długa na szkolnej zabawie. Teraz wstydziła się jeszcze bardziej niŜ
wtedy.

- Zupełnie nie wiem, co dzieci chciały w ten sposób osiągnąć -

powiedziała z namysłem - ale zabiję jedno i drugie, jak tylko wrócę do
domu.

Najlepiej otruj - zaproponował.

Raczej uduszę.

To dobry pomysł - zgodził się. - Jadłaś śniadanie?

Słucham?

- Czy jadłaś śniadanie? Właśnie miałem zrobić sobie coś do

jedzenia, a ty przecieŜ dwie godziny spędziłaś za kierownicą. Zrób
sobie małą przerwę, zanim znów wsiądziesz do samochodu. Wypij
chociaŜ filiŜankę kawy...

Propozycja była tak zaskakująca, Ŝe Karen miała wątpliwości, czy

jest szczera.

- Naprawdę, nie chciałabym ci przeszkadzać.
- Wcale mi nie przeszkadzasz. Poza tym powinniśmy wspólnie

zadecydować, co zrobić z naszymi pociechami.

Uśmiechnęła się leciutko. Ta sytuacja wprawiła ją w nie lada

zakłopotanie, ale przynajmniej Craig teŜ nie czuje się zbyt swobodnie.
Spokojnie  moŜe  zostać  kilka  minut,  szczególnie  Ŝe  mają  całkiem
bezpieczny temat do rozmowy. Zawsze doskonale się rozumieli, kiedy
chodziło  o  dzieci,  chociaŜ  zwykle  rozmawiali  o  tym,  co  zrobić,  Ŝeby
im  było  dobrze.  Wspólne  omawianie  najbardziej  dotkliwego  sposobu
zamordowania  ukochanych  latorośli  wydało  się  Karen  niesłychanie
zabawną  zmianą  sytuacji.  W  końcu  przyjechała  tu  tylko  dla  dobra
dzieci.

ROZDZIAŁ DRUGI
Na śniadanie były naleśniki z jagodami. Karen zjadła siedem,

Craig - pięć. Siedziała przy stole z jedną nogą podwiniętą pod siebie i
z apetytem pochłaniała swoją ulubioną potrawę.

Chyba ze sto razy rozmawiałam z nimi o rozwodzie -

powiedziała.

Ja teŜ. Wiem, jak trudno im przywyknąć do nowej sytuacji, ale

nie przypuszczałem, Ŝe chcą nas ponownie połączyć.

Sądzisz, Ŝe po to właśnie wymyślili te historyjki? śebyśmy

oboje znaleźli się tutaj tego samego dnia?

No pewnie, Karo. A o cóŜ innego mogłoby chodzić?

Przelotnie spojrzała mu w oczy, a potem szybko wbiła wzrok w

filiŜankę z kawą. Zupełnie niechcący powiedział do niej „Karo". Ot,
wyrwało mu się to uŜywane kiedyś zdrobnienie.

Craig zerwał się od stołu i szybko wstawił patelnię do zlewu.

Przyjazd  tutaj  i  ratowanie  byłej  Ŝony  przed  jakimś  rozpustnym  Don
Juanem  to  jeden  z  jego  najgłupszych  pomysłów.  Zawsze  celował  w
wykonywaniu  najgłupszych  na  świecie  ruchów,  kiedy  w  grę
wchodziła  Karen.  W  dniu,  w  którym  podpisali  dokumenty
rozwodowe, w zasadzie stracił prawo zajmowania się nią. ToteŜ wcale
się  nią  nie  zajmował...  Do  czasu,  gdy  ich  piętnastoletnia  córka  nie
opisała mu tego typa, z którym Karen się zadaje. Nikt, Ŝadna kobieta
na  świecie  nie  była  bardziej  nieodporna  na  niewłaściwych  facetów,
niŜ jego była Ŝona. Zawsze tak było.

Kiedy jechał tu wczoraj wieczorem, osaczyły go wspomnienia.

Dobrze, aŜ za dobrze pamiętał chwilę, w której zobaczył ją po raz
pierwszy. To było pierwszego dnia w szkole na lekcji historii. Weszła
do klasy i usiadła obok Ricka Willminga, z którym wtedy chodziła.
Craig od razu wpadł po uszy. Była najpiękniejszą dziewczyną, jaką w
Ŝ

yciu widział. Wszystko wokół niej lśniło złotem: jej włosy koloru

miodu, opalona skóra. Ale Kara nie zwracała na niego uwagi. Udało
mu się pozbyć Willminga. NaleŜała do klubu dyskusyjnego, więc i on
się tam zapisał. WciąŜ jednak traktowała go obojętnie.

Był gwiazdą futbolu. Wszystkie dziewczyny za nim szalały, ale

nie Karen. MoŜe dlatego, Ŝe miał opinię brutala. Chyba trochę się go
bała, więc się zmienił. Zachowywał się grzecznie jak harcerz.

Odprowadzał ją do domu, nosił za nią teczkę z ksiąŜkami, dzwonił do
niej co wieczór, ale nigdy - ani słowem, ani czynem - nie dał po sobie
poznać,  Ŝe  w  jego  Ŝyłach  płynie  gorąca  krew.  Po  miesiącu,  a  był  to
najdłuŜszy miesiąc w całym jego Ŝyciu, zgodziła się wreszcie wyjść z
nim wieczorem. Raz, na próbę, i tylko do kina. I to pod warunkiem, Ŝe
wróci do domu przed dziesiątą. Zabrał ją na film Walta Disneya. A co
innego  mógł  zaryzykować?  Pięć  minut  po  dziesiątej  przed  drzwiami
jej rodzinnego domu pocałował ją na dobranoc. Był to bez wątpienia
najdelikatniejszy  i  najbardziej  niewinny  pocałunek  w  jego  Ŝyciu.
Słowo  harcerza,  Ŝe  tylko  przypadkiem  musnął  dłonią  jej  pierś.
Uderzyła go. Dostał prosto w oko małą, złotą piąstką...

- Craig, zostało jeszcze trochę kawy. Chcesz?
Podniósł głowę. Karen zbierała naczynia ze stołu i stała teraz za

nim z dzbankiem w ręku.

Nie, dziękuję. Nie musisz tego robić.

CzyŜbyś nie zauwaŜył, Ŝe zjadłam tyle samo co ty? Jeśli chcesz

pozmywać, to ja po wycieram. - Uniosła głowę. - Czym się martwisz?
WciąŜ myślisz o dzieciach?

- Niezupełnie - odparł. - Szczerze mówiąc, myślałem o pewnej

przejaŜdŜce kajakiem bardzo dawno temu i o chłopcu, popisującym
się przed swoją dziewczyną opanowaniem i zręcznością, z jaką radził
sobie ze wzburzoną wodą.

Opuściła głowę, a promienie słońca ozłociły jej włosy.
- O ile dobrze pamiętam, zmokliśmy wtedy trochę - mruknęła.
Wcale nie trochę. Oboje byli przemoczeni do suchej nitki. Kajak

odpłynął,  a  oni  wylądowali  na  jakimś  brzegu,  nie  wiadomo  gdzie.
Innym  razem  namówił  ją  na  wagary  i  urządzili  sobie  piknik.  Jednak
wszystko  się  wydało,  a  potem  przez  tydzień  za  karę  zostawali  po
lekcjach  w  szkole.  Następnym  razem  zebrał  trochę  pieniędzy,  Ŝeby
zaprosić  ją  na  elegancką  kolację.  Jednak  właśnie  tego  dnia  lało  jak  z
cebra, a jego stuletni gruchot złapał gumę. Jej ulubiona biała sukienka
pobrudziła się smarem, a co gorsza, starzy zrobili awanturę, Ŝe Karen
spóźniła się do domu.

Karen nigdy nie miała Ŝadnych kłopotów... dopóki nie poznała

Craiga. Kochali się po raz pierwszy tego wieczoru, kiedy postanowił,
Ŝ

e tym razem randka musi się udać. Wtedy juŜ nie biła go po twarzy i

nie waliła po łapach. Stało się to zimą, podczas mroźnej zamieci
ś

nieŜnej, a na tylnym siedzeniu jego samochodu było bardzo ciasno.

Starał się zachować spokój i robić wszystko, jak trzeba. Ale nie
wiedział, jak to trzeba robić, a był tak zwariowany na jej punkcie, Ŝe
w ogóle nie mógł myśleć. Sprawił jej ból. BoŜe, wcale tego nie chciał!
O mało nie umarł, kiedy zaczęła płakać.

Karen wytarła ostatni talerz.
- Prawie skończone. - Uśmiechnęła się do niego, a potem szybko

odwróciła głowę.

Craig czuł, Ŝe ta sytuacja coraz bardziej ją krępuje. To jego wina.

Powinien z nią rozmawiać, choćby o głupstwach, zamiast
rozpamiętywać stare dzieje. Bardzo długo nie był z nią sam na sam.
Albo były z nimi dzieci, albo nie byli razem.

Od lat na nią nie patrzył. To znaczy, nie przyglądał jej się tak

naprawdę.  Znał  dobrze  tamtą  siedemnastoletnią  dziewczynę,  którą
kiedyś  była,  ale siedząca  obok  niego  kobieta  wydała  mu  się  zupełnie
obca.  To  przykre  -  wcale  jej  nie  zna.  Koralowa  koszula  i  sportowe
spodnie  podkreślały  jej  wspaniałą  figurę.  Nawet  zupełnie  zwyczajne
ubranie  potrafi  nosić  z  wdziękiem.  Ma  wrodzone  poczucie  elegancji.
Jej  twarz  zachowała  ten  sam  delikatny  owal  i  klasyczne  rysy,  ale  na
czole  pojawiły  się  pierwsze  zmarszczki.  Porusza  się  jak  dojrzała
kobieta,  z  taką  pewnością  siebie,  jakiej  nigdy  nie  miała  nastoletnia
Karen. Nie ma pojęcia, co mogłoby ją teraz rozbawić. Nie wie nawet,
czy nadal uwielbia galaretki owocowe, i wcale nie chce wiedzieć, czy
w  łóŜku  z  innym  męŜczyzną  jest  tak  samo  wspaniała,  jak  kiedyś  z
nim.

Wcale jej nie zna. Jest jeszcze piękniejsza, niŜ była. WciąŜ złota -

od prostych włosów do skóry o miodowym odcieniu - a jej niebieskie
oczy to wciąŜ oczy tamtej delikatnej dziewczyny, którą kiedyś
pokochał. Tamta dziewczyna wierzyła w niego, ufała mu i szła za nim
wszędzie - niezaleŜnie od tego, jakie kłopoty sprowadzał na nich
oboje - bo go kochała. Dawno, dawno temu Karen kochała i poŜądała
go ponad wszystko na świecie. BoŜe, aleŜ oni się kochali...

Przeszył go ostry i dobrze znany ból. Gdzie to zgubili? Jakim

cudem dwoje ludzi moŜe zgubić tak rzadką, tak wyjątkową i
wspaniałą miłość?

Karen odłoŜyła ścierkę.
- Gotowe - powiedziała radośnie. - Śniadanie było wspaniałe.

Serdeczne dzięki, ale na mnie juŜ czas. Nie martw się o dzieci.
Pogadam z nimi.

- Ja teŜ.
- Okay.
- MoŜe powinniśmy uzgodnić sposób postępowania. To chyba

jedna z tych spraw, w których musimy zaprezentować wspólne
stanowisko.

Karen skinęła głową, ale popędziła do wyjścia, jakby jakiś potwór

deptał jej po piętach. Na pewno wybiłaby szybę, gdyby szklane drzwi
były zamknięte na klucz. Na szczęście nie były i wystarczyło je tylko
lekko  pchnąć.  Jej  stopy  ledwie  musnęły  podłogę  ganku,  jakby  nie
mogły  się  zatrzymać  w  biegu.  Usłyszała  za  sobą  kroki  Craiga.
Najwyraźniej  miał  zamiar  odprowadzić  ją  do  samochodu.  Wolałaby,
Ŝ

eby tego nie robił.

Krew tętniła jej w Ŝyłach. Nerwy miała napięte jak postronki.

niadanie przebiegło w miłej atmosferze i to jej wina, Ŝe nastrój tak

się zmienił. To ona zamilkła i zamiast podtrzymywać konwersację po-
zwoliła, Ŝeby zapadła głucha cisza. A potem ta cisza rozrosła się w
mur nie do pokonania. Przynajmniej w jej odczuciu.

Nagle przyszła jej do głowy szokująca myśl, Ŝe jadła śniadanie z

zupełnie  obcym  człowiekiem.  Craig  nie  był  juŜ  tym  chłopcem,  w
którym  się  zakochała  i  za  którego  wyszła  za  mąŜ.  Zupełnie  nie  zna
tego  wysokiego  męŜczyzny  o  szerokich  barach  i  namiętnych,
czarnych oczach.

IleŜ to lat temu ostatni raz patrzyła na Craiga? Naprawdę patrzyła

na niego? Zawsze był bardzo wysoki, szczupły, muskularny. Teraz
jednak jego twarz poprzecinały zmarszczki, nabyte wraz z do-
ś

wiadczeniem Ŝyciowym, a w ciemnoblond włosach pojawiły się nitki

siwizny. W ruchach znać było spokojną siłę i onieśmielającą pewność
siebie. Craig jako młodzieniec odznaczał się wybujałym temperamen-
tem, nad którym zupełnie nie panował. Dorosły Craig teŜ był bardzo
pociągający. Wiedziała, Ŝe niewielu męŜczyzn mogło się z nim
zmierzyć w interesach, za to setki kobiet z radością wyzwałyby go na
pojedynek w łóŜku.

Jej stopy prawie nie dotykały trawy.
Skoro zaczęła sobie wyobraŜać byłego męŜa w łóŜku, to znak, Ŝe

najwyŜszy  czas  stąd  wyjechać.  Co  gorsza,  te  wyobraŜenia
skonkretyzowały  się  w  wizję  jedwabnych  prześcieradeł  i  jej  samej  w
łóŜku  Craiga.  Uświadomiła  sobie  nagle  swoje  potrzeby  seksualne  i
przeraziła się samej siebie. Dzięki Bogu, Craig nie zdaje sobie z tego
sprawy.  Musi  natychmiast  uciec  od  byłego  męŜa.  Teraz.  Szybko.  Z
prędkością odrzutowca. Gdyby tylko umiała latać...

To miało juŜ nigdy nie sprawiać bólu. Przysięgała sobie, przecieŜ

przysięgała,  Ŝe  nie  pozwoli,  Ŝeby  ją  jeszcze  kiedyś  bolało.  Zarówno
jemu,  jak  i jej  rozwód  przyniósł  ulgę  i  wytchnienie.  Nie  będzie teraz
reanimować  związku,  który  przysporzył  jej  tak  wiele  bólu.  On  na
pewno  teŜ  nie  ma  na  to  ochoty.  Więc  dlaczego  wciąŜ  kołaczą  się  po
głowie pytania, na które nigdy nie dostała odpowiedzi? Dlaczego boli,
jakby  to  była  świeŜa,  otwarta  rana?  Gdzie  się  podziała  ich  miłość?
Jakim  cudem  dwoje  ludzi  mogło  gdzieś  zapodziać  tak  wielkie
uczucie? Dobiegła do samochodu zasapana, bez tchu.

- Karen, czyŜbym nie zauwaŜył poŜaru?
Weź się w garść, przywołała się do porządku. Zachowujesz się jak

zupełna idiotka.

- Nie ma Ŝadnego poŜaru - powiedziała wesoło. - Po prostu

przypomniałam sobie, Ŝe czeka mnie długa podróŜ. Muszę wracać do
dzieci. - Chromowana damka drzwiczek samochodu była tuŜ, tuŜ.
Ratunek na odległość wyciągniętej ręki.

Gdyby tylko Craig nie stał jej na drodze... Słońce muskało jego

brązowe ramiona i opaloną szyję. Wcale nie miała zamiaru patrzeć mu
w oczy, ale jak tu walczyć z polem magnetycznym. Jego przenikliwe
spojrzenie padło na pobladłą twarz Karen. Dreszcz przebiegł jej po
plecach.

- Czy powiedziałem coś, co sprawiło ci przykrość? -

zapytał

cicho.

O BoŜe, nie. Wcale nie jest mi przykro, tylko po prostu muszę

juŜ jechać...

Rozumiem, Karo. Tak bardzo się spieszysz, Ŝe zapomniałaś

zabrać torbę.

Nie zauwaŜył, Ŝe niechcący znów powiedział do niej „Karo".

Udała, Ŝe nie usłyszała.

- O rany! Gdzie ja mam głowę! Dzięki. – Wyciągnęła rękę po

torbę. Craig podniósł ją, by podać Karen, i o mało nie wyłamał sobie
ręki.

Co ty tam masz? - spytał zaciekawiony.

Nic.

Coś się tam w środku rusza. Coś okrągłego...

- Dotknął zniszczonego materiału i popatrzył na nią pytająco.
Jedną z najgorszych przywar Craiga zawsze była i zawsze będzie

niepohamowana ciekawość.

- Jabłka - powiedziała cicho Karen.
- Jabłka? Chyba sobie ze mnie Ŝartujesz. – Otworzył torbę i zajrzał

do środka. - Rzeczywiście, jabłka -

stwierdził.

Dostrzegła w kącikach jego ust cień tego piekielnego uśmiechu,

tak bardzo chłopięcego, prowokującego do grzechu... To był ten sam
niebezpieczny uśmiech, który tak draŜnił jej zmysły przed milionami
lat. Jakim cudem wciąŜ tak na nią działa?

- To zupełnie logiczne, Ŝe włoŜyłam tam jabłka - powiedziała.
- Wiec mi wytłumacz, bo umieram z ciekawości. - Gdybym

zapakowała  ubrania,  to  by  się  pogniotły.  A  jabłka,  no  wiesz,
wyglądają  tak,  jakby  torbę  wypełniały  rzeczy  na  dwa  dni.  -  Jasna
cholera,  policzki  ma  juŜ  czerwone  jak  burak.  -  Okay,  okay,  złapałeś
mnie.  Kłamałam.  Wiedziałam,  Ŝe  tu  będziesz,  i  wcale  nie  miałam
zamiaru zostać. PrzecieŜ miałeś tu przyjechać z kobietą.

Jakieś tajemnicze ogniki zabłysły w jego oczach. Przez otwarte

okno wrzucił torbę na tylne siedzenie samochodu.

JuŜ prawie zapomniałem o tej Daphne - powiedział, nie

spuszczając oczu z Karen.

Diedre - poprawiła. - A jak juŜ dopadnę tego twojego syna, to

poŜałuje, Ŝe w ogóle wymyślił to imię.

A czy twój syn nie wspomniał przypadkiem, jak ta Diedre

wygląda? - zapytał, powstrzymując uśmiech.

Wspaniałe ciemne włosy, długie do pasa - mówiła Karen z

oczami  wzniesionymi  do  nieba  -  nogi  aŜ  do  szyi.  Długie  paznokcie.
Wysoka.  Opisał  mi  ją  jako  dziewczynę  z  okładki.  Jak  teraz  o  tym
myślę,  to  wiem,  Ŝe  powinna  mnie  zastanowić  przedwcześnie

rozbudzona wyobraźnia erotyczna naszego szesnastoletniego syna.
Ale tak o niej mówił, jakby ta Diedre była okropnie przebiegłą,
wyrachowaną egoistką i... - urwała nagle - muszę juŜ jechać.

Karo...

Naprawdę muszę jechać - powiedziała stanowczo.

- MoŜesz jechać, ale za chwilę. Najpierw muszę ci podziękować.
- Podziękować?
- Narobiłaś sobie mnóstwo kłopotów. Musiałaś zapakować jabłka,

jechałaś taki kawał drogi... Wygląda na to, Ŝe Jon Jacob odmalował ci
prawdziwą wiedźmę połykającą męŜczyzn.

- Nie - potrząsnęła głową. - Opowiadał o pięknej kobiecie, a ja

zupełnie nie powinnam była się w to wtrącać. - Martwiłaś się o mnie.

- Wcale nie.
- Martwiłaś się - powtórzył cicho - i jestem ci za to wdzięczny.
Wcale nie oczekiwała tego i Craig najpewniej teŜ nie mógł

przewidzieć, co zrobi. Powoli zbliŜył rękę do jej twarzy, pogładził ją
po  policzku,  a  po  chwili  jego  dłoń  ześlizgnęła  się  na  szyję  Karen.
Zobaczyła jego ciemne oczy, w których odbijało się słońce. A potem
poczuła jego usta. Delikatniejsze niŜ szept. Leciutko musnął jej wargi.
Nie był to zawadiacki, prawie brutalny pocałunek chłopca ani dobrze
znane  małŜeńskie  zaproszenie  do  łóŜka.  Miał  smak  kawy,  słodkich
leśnych jagód i jeszcze czegoś trudnego do opisania. Dobrze znała to
uczucie;  powolne  ześlizgiwanie  się  w  podniecenie,  niewysłowiony
urok poŜądania, nagłe zdziwienie...

Craig uniósł głowę. Zobaczyła na jego czole głęboką zmarszczkę i

była zupełnie pewna, Ŝe ma teraz taką samą. Ich usta rozłączyły się w
tym samym momencie. Oczekiwała, Ŝe Craig powie teraz coś
sensownego. Chciała, Ŝeby coś takiego powiedział.

- Niech to szlag trafi - powiedział zupełnie bez sensu i znów

przywarł do jej ust.

Ujął jej twarz w dłonie i Karen nagle straciła oddech, przestała

nawet myśleć. Jeden pocałunek, potem następny i jeszcze jeden.
Podniecała się coraz bardziej, chociaŜ jeszcze chwilę wcześniej
mogłaby przysiąc, Ŝe tego rodzaju uczucia dawno juŜ w niej umarły i
nawet zostały pogrzebane. To mi się tylko śni, pomyślała. To przecieŜ

nie  moŜe  dziać  się  naprawdę.  Ale  ten  sen  okazał  się  bardzo
realistyczny.  Wilgotny,  gorący  język  Craiga  wdarł  się  między  jej
wargi.  Czuła  ciepło  jego  skóry,  napięcie  mięśni...  Całował  ją,  jakby
całe  wieki  za  nią  tęsknił,  jak  gdyby  była  zgubionym  drogocennym
skarbem, który wreszcie się odnalazł.

Zakręciło się jej w głowie, zachwiała się i o mało nie upadła.

Oparła się na jego nagim ramieniu i zawrót głowy jeszcze się nasilił.
Teraz juŜ przywierali do siebie udami, a jej piersi dotykały jego torsu.

Karo, przestań - powiedział niskim, nieswoim głosem.

Tak - mruknęła. Zupełnie uczciwie zgadzała się z nim, Ŝe trzeba

natychmiast przestać.

Tak nie moŜna.

Wiem.

To szaleństwo i oboje dobrze o tym wiemy. Trzeba z tym

natychmiast skończyć.

Natychmiast - zgodziła się znowu i po chwili jego usta znów

znalazły  się  na  jej  wargach.  Przez  zamknięte  powieki  czuła  tańczące
po twarzy promienie słońca. Szyja ją bolała, a jego wargi wędrowały
po  niej  coraz  niŜej  i  niŜej.  Wciągnęła  głęboko  powietrze.  Ciepło
rozlało  się  po  całym  ciele,  kiedy  przesunął  dłońmi  po  jej  plecach,  a
potem  gwałtownie  przygarnął  do  siebie  biodra  Karen.  Oddychał
szybko  i  nierówno.  Poczuła  jego  napręŜoną  męskość  -  namacalny
dowód, Ŝe się nie pomyliła. Rozum mówił jej, Ŝe to niemoŜliwe

i zupełnie niewłaściwe. Pamięć podsuwała ból i Ŝal,

rozdzierające ją jeszcze nie tak dawno z powodu tego ... właśnie
męŜczyzny. To nic trudnego odsunąć się teraz od niego.

Nigdy w Ŝyciu! Nie sądziła, Ŝe to uczucie kiedykolwiek wróci. -

Myślała... Była zupełnie pewna, Ŝe tamten czar prysnął,

e nie potrafi juŜ czuć czegoś takiego, Ŝe wszystko umarło sto lat

temu. I wcale nie chodzi o poŜądanie.

NajwaŜniejsze, Ŝe znów Ŝyje. OŜyła kaŜda cząsteczka jej ciała.
Nikt inny tak na nią nie działał. Inni męŜczyźni nawet nie zbliŜali

jej do tego wspaniałego uczucia.

Tylko Craig. Czary zdarzały się tylko z Craigiem. Ale nie

przypuszczała, Ŝe on teŜ moŜe jeszcze coś takiego odczuwać.

Odsunął się od niej, spojrzał jej prosto w twarz i zaklął. Jak cień

wszedł za nią na ganek, potem do domu. Przez cały czas mruczał pod
nosem jakieś zupełnie nieistotne w tej chwili ostrzeŜenia. Przerwał
tylko na moment, Ŝeby ją pocałować.

Szklane drzwi nie chciały same ustąpić, więc otworzył je przed

nią. A poniewaŜ przy tej okazji zatrzymał się, Ŝeby przytulić Karen,
skrzydło drzwi z całej siły uderzyło go w tyłek. Wciągnęła go do
pokoju. Zdawało się jej, Ŝe niczego poza nią nie widzi, i zaśmiała się
głośno.

- Karo, to powaŜna sprawa. To przecieŜ okropne. Nie powinno się

nigdy zdarzyć.

- Więc przestań.
- MoŜe w przyszły wtorek - mruknął - albo jeszcze później.
Rozpiął jej bluzkę i rozchylił. Chciał poczuć ciepło jej nagiego

ciała. Jęknął. Próbował zabić ją wzrokiem, chociaŜ przecieŜ nie stało
się  nic  waŜnego.  Jeszcze  nie.  Ale  wiedziała,  poznała  to  po  rytmie
swego  serca,  po  sposobie,  w  jaki  Craig  na  nią  patrzył,  Ŝe  jeśli
natychmiast  nie  przestaną,  to  coś  się  stanie.  Musi  go  powstrzymać.
Oboje muszą przestać. Natychmiast.

Zdjęła buty. LeŜały na trasie z pokoju do sypialni, jak ślady stóp.

Craig zmagał się z guzikami. Jej bluzka wylądowała na klamce,
spodnie rzucone... nie wiadomo gdzie.

W sypialni było chłodniej i nie tak jasno. Szklane drzwi

prowadziły  na  balkon,  z  którego  rozciągał  się  widok  na  skaliste
zbocza  wąwozu.  Podwójne  łóŜko  wbudowane  było  w  ścianę  i
zajmowało  całą  wolną  przestrzeń  pomiędzy  spadzistymi  skrzydłami
dachu. Craig ominął rozłoŜony na podłodze śpiwór, w którym tej nocy
spał, rzucił Karen na łóŜko i natychmiast nakrył swoim ciałem.

DraŜnił językiem rozpaloną skórę jej szyi. Końcami palców

odnalazł zapięcie zwykłego bawełnianego stanika, odpiął je i uwolnił
piersi. Pieścił je językiem, potem zębami. Przygryzł sutek. Jej ciało
wygięło się. Mocno przywarła do niego.

Nawet przed sądem mogłaby przysiąc, Ŝe to ona jest

odpowiedzialna za ich miłosny wybuch. Tylko Craig by w to nie
uwierzył. Nigdy nie była lekkomyślna, chyba Ŝe z nim. śaden inny

męŜczyzna nie pobudzał jej do perwersji, nie umiał zmienić grzecznej
dziewczynki w namiętną kochankę.

Craig był nieogolony i świeŜy zarost draŜnił delikatną skórę

Karen,  wzmagał  jej  podniecenie.  Jego  język  zostawił  ognisty  ślad  w
miękkim  zagłębieniu  między  jej  piersiami.  Całował  jej  szyję  i  piersi
tak,  jakby  umierał  z  głodu,  a  ona  była  sutym  obiadem.  I  nic  go  nie
obchodziło, czy po pierwszym daniu będą jeszcze inne.

Robił to juŜ przedtem. Doprowadzał ją do granic zdrowego

rozsądku. Ale chyba zapomniał, Ŝe nauczył ją prowadzić taką samą
grę. Jej dłonie powędrowały w dół i przez jego płaski brzuch dotarły
do kępy skręconych włosów, tuŜ nad zapięciem dŜinsów. Zatrzask był
mocny, wcale nie chciał się poddać. Wreszcie ustąpił i jednocześnie
rozsunął kawałek suwaka.

Wtedy na moment znieruchomiała. Nie robiła nic, tylko patrzyła

na Craiga. Potem zaczęła go delikatnie głaskać, najpierw szyję, potem
wspaniale umięśniony tors, pępek i jeszcze niŜej... Powoli, jakby
odbywała niespieszną przechadzkę... Jeszcze niŜej, do otwartego teraz
suwaka dŜinsów. Na minutę jej palce zniknęły w tym wycięciu... Na
dwie minuty...

Zanim jeszcze wziął ją pod siebie, zobaczyła w jego oczach ten

błysk. Usłyszała coś, ni to jęk, ni to śmiech, a potem poczuła, Ŝe
przytrzymuje jej ręce.

A więc tak, chcesz się bawić... - wymruczał.

Nie chcę.

- Właśnie, Ŝe chcesz. Uwielbiasz niebezpieczeństwo, Karo.

Zawsze to lubiłaś.

Musiał puścić jej ręce, Ŝeby ściągnąć z siebie spodnie. Zrobił to

szybko, ale za to jej majteczki zdejmował bardzo powoli i zanim
malutki kawałek materiału znalazł się na podłodze, wycałował całe jej
nogi.

No więc, była wreszcie naga. On teŜ. Świadomość tego faktu

odbijała się w jego oczach, kiedy podziwiał piękne ciało Karen.

AŜ do tej chwili sądziła, Ŝe jest zaślepiony, Ŝe poddał się

poŜądaniu, które tak nagle zaskoczyło ich oboje. Zawsze był
agresywny, na początku nawet ją przeraŜał. Bała się jego rozmiarów,
jego siły i zupełnie nieokiełznanego, typowo męskiego stosunku do

seksu. Kiedy znalazł się w łóŜku, przestawał myśleć. Zapach, widok,
dotyk, dźwięk... Craig uwielbiał wszystko, co wiązało się z kobiecym
ciałem, z uprawianiem miłości. Ale myliła się sądząc, Ŝe tym razem
teŜ zaślepiło go poŜądanie.

UłoŜył jej nogi wokół siebie, na wysokości bioder, a potem wziął

ją, wypełniał powoli, głęboko... Nie był to wyścig do spełnienia. Craig
był cały śliski od potu, mięśnie miał napięte, oczy pełne ognia.
Całował ją delikatnie...

Czule odgarnął mokre włosy z jej czoła.
-

Jesteś gotowa? - szepnął.

Tak.

- Wydaje mi się, Karo, Ŝe czekasz na jakąś szaleńczą gonitwę, ale

dostaniesz coś zupełnie innego.

Coś w jego głosie sprawiło, Ŝe zatrzęsła się cała. Znów ją

pocałował  i  wsunął  się  w  nią.  Ich  miłosny  taniec  odbywał  się  w  tym
samym,  od  lat  dobrze  znanym  rytmie.  Teraz  jednak  w  uszach  ryczał
jej  wiatr,  który  owinął  się  wokół  nich,  zamknął  w  ich  własnym,
intymnym świecie.

Nikt oprócz nich nigdy przedtem nie był zakochany.
ś

adna para w całym kosmosie nigdy nie kochała się tak bardzo

jak oni. Miłość fizyczna sprawiała im wiele przyjemności, ale zawsze
oplatała ich magia, przedziwny czar, który sami stwarzali, dziki i
słodki cud, który sobie wzajemnie dawali. Teraz, przy nim, znów
poczuła tamten czar. Z nim... dotknęła nieba.

ROZDZIAŁ TRZECI
Craig otworzył oczy. W pokoju było cicho. Promienie słońca

leŜały na drewnianej podłodze jak złote plamy. Było późne
popołudnie. Słońce wpadało w okna tej sypialni tylko na chwilę, pod
koniec dnia.

Pomyślał półprzytomnie, Ŝe chyba zasnął. Nie miał zwyczaju

sypiać w ciągu dnia. Musiał być zupełnie wykończony, jeśli zasnął o
tej porze. Powoli, jak przez sen, przypomniał sobie, co go tak
wyczerpało, kto go tak zmęczył i jakiego fantastycznego uŜył
sposobu. Odwrócił głowę.

Karen wciąŜ jeszcze miała ślady snu na policzkach. LeŜała

zwinięta w kłębek, z kolanami pod szyją, i zawzięcie ssała kciuk.
Wyglądała bardzo marnie.

Uniósł się na łokciu. W oczach Karen zabłysło przeraŜenie.
- O, nie! Ty juŜ nie śpisz! Craig, to wszystko moja wina.
Powinien natychmiast wziąć się w garść, ale znacznie łatwiej to

powiedzieć,  niŜ  zrobić.  WciąŜ  jeszcze  widział  oczami  wyobraźni
rozpaloną  Karen,  przypomniał  sobie,  jak  namiętnie  się  kochali,
pomyślał,  jak  naturalne,  zupełnie  naturalne  było  to,  Ŝe  leŜała  obok
niego w łóŜku.

- Karo...
- Słuchaj, to się zdarza wielu rozwiedzionym parom. Nie twierdzę,

e z moralnego punktu widzenia jest to słuszne. Mówię tylko, Ŝe się

zdarza.  Ludzie  się  rozwodzą i  potem  nagle  czują  się  bardzo  samotni.
Potrzeby  seksualne  nie  zanikają  na  zawołanie.  Wcale  niełatwo  jest
znaleźć  kogoś,  kto  cię  rozumie,  kto  wie,  jaki  jesteś  w  łóŜku.  Obcy
ludzie są okropni, więc kiedy wreszcie twój były współmałŜonek...

- Karo... - spróbował znowu, ale bez skutku. Przerwanie potoku jej

wymowy było tak samo niemoŜliwe, jak skok do pędzącego pociągu.

Wielu ludziom się to zdarza.

Okay.

- Jest to, oczywiście, niewłaściwe, ale rozdzieranie szat niczego

nie zmieni. Nie pozostałby na ziemi ani jeden Ŝywy człowiek, gdyby
ludzie popełniali samobójstwa z powodu kaŜdego błędu. Nikt nie jest
doskonały.

Craig pomyślał, Ŝe tylko jego była Ŝona potrafi prowadzić

dyskusję filozoficzną zupełnie nie ubrana i ze śladami jego zębów na
całym ciele.

- A poza tym, nikt się o tym nie dowie, a my juŜ nigdy więcej tego

nie  zrobimy  -  paplała.  -  Ani  twoi  rodzice,  ani  moi...  Dzieci...  To
przecieŜ  one  zaplanowały  nasze  spotkanie  sam  na  sam.  Ale  nie
pozwolimy, aby się to kiedykolwiek powtórzyło. A przede wszystkim,
nie  będzie  juŜ  ku  temu  okazji.  Tak  więc  moŜemy  przyjąć,  Ŝe  był  to
odosobniony incydent. Tak?

- Tak.
Nagle zauwaŜyła coś na jego ramieniu.
- O BoŜe! To ja ci to zrobiłam?
- Co zrobiłaś? - Dotknął dłonią barku. Pod palcami poczuł

zadrapania. Nie Ŝadne krwawiące rany, tylko draśnięcia cudownej
kochanki, która juŜ nie panuje nad swoimi odruchami. Teraz jego była
Ŝ

ona takŜe nie dawała się opanować. W zupełnie innym sensie,

niestety...

Craig?

Co, kochanie?

- Ja tylko chciałabym, Ŝebyś wiedział... - Z jej oczu wyzierał

ogromny, bezdenny smutek. – Nigdy nie chciałam cię skrzywdzić.
Wystarczająco duŜo bólu sprawiliśmy sobie dotąd. Jeśli masz do mnie
Ŝ

al o to, co się stało...

- Karo... - Chwycił ją za rękę. - Nigdy nie będę miał do ciebie Ŝalu.

Cokolwiek zrobisz. Bywałem czasem na ciebie wściekły, ale to
zupełnie co innego. A jeśli idzie o to, Ŝe się kochaliśmy, to naprawdę
nic mnie nie obchodzi, czy było to złe, czy dobre. Bardzo się cieszę,
Ŝ

e to się stało, i niczego nie Ŝałuję.

Musisz - szepnęła.

Nie muszę.

Sądziłam, Ŝe będziesz na mnie zły. - Popatrzyła mu prosto w

oczy.

A jak myślisz, kto zaczął ten pierwszy pocałunek? Ty niczego

nie zaczynałaś, to ja. - Spróbował się uśmiechnąć. - Dawniej byś mi
zrobiła awanturę. MoŜe nawet dostałbym w oko. Jeśli wciąŜ masz na
to ochotę, nie krępuj się. Masz pełne prawo mi przyłoŜyć.

Jedyna rzecz, na jaką Karen miała teraz ochotę, to jak najszybsza

ucieczka. Nagle zdała sobie sprawę z tego, Ŝe wciąŜ trzymają się za
ręce, Ŝe leŜą na tej samej poduszce w tym samym łóŜku i Ŝe oboje są
nadzy.

Zerwała się. Niecałe pięć minut później w zapiętej byle jak bluzce

i z potarganymi włosami błyskawicznie znikała mu z oczu, pędząc w
dół górską serpentyną. Usprawiedliwieniem tej gwałtownej ucieczki
miał być powrót do domu, do dzieci. Musiała przecieŜ porozmawiać z
nimi na temat ich podstępnych planów połączenia własnych rodziców.

Konieczność powrotu do domu to dobre wytłumaczenie, ale Craig

wiedział, Ŝe prawdziwy powód był zupełnie inny. Musiała
natychmiast od niego uciec.

Stał w drzwiach i patrzył na znikający w oddali samochód.

Przygładził dłonią włosy. Jeszcze dziś rano wyśmiałby kaŜdego, kto
by

powiedział,

spędzi

dzień w łóŜku ze swoją byłą Ŝoną. Teraz nie było mu do śmiechu.

Odwrócił się na pięcie, owładnięty nagłą potrzebą szybkiego
opuszczenia tego miejsca. Zapakował resztę jedzenia, pozbierał swoje
rzeczy, pozamykał okna.

Wrócił do sypialni, zdjął z łóŜka prześcieradło i połoŜył czyste, a

na koniec zabrał się do układania narzuty.

W fałdach grubego materiału znalazł stanik Karen.
Nagle zupełnie zapomniał, Ŝe jeszcze przed chwilą tak bardzo się

spieszył. Usiadł na łóŜku i oglądał uwaŜnie fragment damskiej
bielizny. Był to zwykły, biały stanik bez koronek, rozmiar 34C. Nawet
zakonnice noszą bardziej uwodzicielską bieliznę. Dawno temu
Ŝ

artował z niej, Ŝe nosi takie skromne staniki. Ale Kara nigdy nie

próbowała poprawić swojej figury. Nigdy nie zaleŜało jej na tym,
Ŝ

eby przyciągać wzrok obcych facetów.

Tkanina jeszcze pachniała jej ciałem i delikatnymi perfumami...

Kapryfolium?  Uwielbiała  perfumy  i  uŜywała  ich  na  co  dzień.
Zmieniała  zapachy  zaleŜnie  od  tego,  jaki  miała  danego  dnia  nastrój.
Na  jej  toaletce  stało  ze  dwadzieścia  maleńkich  flakoników.  Kiedy
miała  ochotę  pójść  z  nim  do  łóŜka,  uŜywała  Shalimara,  a  kiedy  się
czymś  martwiła  albo  denerwowała,  nieodmiennie  skrapiała  się  jakąś
lekką, spokojną wodą kwiatową. Jak na przykład kapryfolium.

Więc bałaś się tu przyjechać, Karo, pomyślał. I na pewno się nie

spodziewałaś, Ŝe pójdziesz ze mną do łóŜka.

Obudziło się w nim stare, dobrze mu znane poczucie winy.

Zacisnął  powieki.  Tak,  od  samego  początku  poczucie  winy  barwiło
jego  stosunki  z  Karen.  Przypomniał  sobie,  jak  po  tamtej  koszmarnej,
nieudanej próbie kochania się solennie jej obiecał, Ŝe juŜ nigdy więcej
nie  będą  tego  próbowali.  Dotrzymał  słowa.  Przez  całe  trzy  dni.  Po
lekcjach  odprowadził  ją  do  domu,  a  kiedy  zorientował  się,  Ŝe  jej
rodzice  gdzieś  wyjechali  i  Ŝe  na  pewno  nie  wrócą  przed  szóstą...
Następną rzeczą, którą zapamiętał, było łóŜko z baldachimem, stojące
w  jej  sypialni  i  jakieś  wypchane  zwierzątka  przyglądające  się  ich
ekscesom. Dwa dni później spacerowali po lesie, trzymając się za ręce
i  rozmawiając.  Naprawdę  tylko  rozmawiali.  Godzinę  później  szukali
swoich ubrań rozrzuconych po okolicznych krzakach.

Wtedy juŜ miał prezerwatywy. Kupił je w innym mieście, gdzie

nikt  go  nie  znał.  Zepsuł  kilka  w  zamkniętej  łazience,  bo  nie  chciał
przy dziewczynie wyglądać na niedoświadczonego kretyna. Opanował
w końcu tę technikę, ale było juŜ za późno. Za pierwszym razem robili
to przecieŜ bez Ŝadnego zabezpieczenia. Okres jej się spóźniał. Mieli
iść  do  kina.  Jeszcze  teraz  pamięta,  jak  przyjechał  po  nią,  a  ona
wybuchnęła płaczem, gdy znalazła się w samochodzie. Nie dzień, ale
cały  tydzień  spóźnienia.  Była  przeraŜona.  Pocili  się  ze  strachu  przez
następne  dwa  tygodnie,  nie  kochali  się,  jakby  Ŝycie  bez  grzechu
mogło  cokolwiek  naprawić.  Udało  się.  Dostała  wreszcie  okres,  ale
wtedy juŜ i jego, i jej rodzice zaczęli martwić się ich znajomością.

Tamtego roku w październiku Craig skończył osiemnaście lat, ale

Karen dzieliło od osiemnastych urodzin jeszcze kilka długich
miesięcy. MoŜe gdyby nie zabraniano im spotykać się ze sobą, nie za-
planowaliby romantycznej ucieczki do innego stanu.

Przyznano im stypendia do tego samego college'u. Craig obiecał

jej,  Ŝe  jakoś  dadzą  sobie  radę.  Bóg  wie,  jakim  cudem.  Nie  mieli  ani
grosza,  nie  mieli  gdzie  mieszkać,  a  rodzice  nie  chcieli  z  nimi  nawet
rozmawiać.  Mimo  to  udało  się  im.  Wynajęli  pokój  na  poddaszu  na
terenie  uczelni, znaleźli  pracę,  chodzili  na  zajęcia,  Ŝywili  się  masłem
orzechowym i namiętną miłością. Mieli siebie i o nic innego nie dbali.
Mieli miłość, która nigdy nie umrze.

Prezerwatywy zawiodły ich, kiedy Karen miała dziewiętnaście lat.

Urodził się Jonathan Jacob, a w następnym roku - Julie. Kara rzuciła
naukę i chyba nigdy tego nie Ŝałowała. Kochała swoje dzieci, męŜa i
kochała  Ŝycie,  a  Craig  dałby  się  za  nią  zabić.  Bóg  świadkiem.
Romantyczna  gotowość  do  poświęcenia  Ŝycia  za  ukochaną  nie
nadawała się, niestety, do jedzenia. Mleko dla niemowląt okazało się
znacznie  droŜsze  niŜ  masło  orzechowe,  a  namiętną  miłością  nie  dało
się  opłacić  czynszu.  Kara  dorabiała  pisaniem  na  maszynie.  Craig  nie
mógł  rzucić  studiów,  ale  znalazł  sobie  i  jeszcze  jedną  dodatkową
pracę.  I  wtedy  właśnie  po  raz  ostatni  widział  swoją  Ŝonę.  Dopiero
dzisiaj,  po  dwunastu  latach  znów  ją  zobaczył.  Craig  patrzył  tępo  w
sufit.  Z  tym  niewidzeniem  Karen  to,  oczywiście,  przesada.  Widywał
ją, Ŝył obok niej, nawet z nią sypiał. Wychowali razem dwójkę dzieci.
Ale  właśnie  w  tamtym  okresie  stracił  Karen  i  do  tej  pory  nie  ma
zielonego  pojęcia,  jak  to  się  mogło  stać.  Przez  całe  lata  zŜerało  go
poczucie  winy.  To  on  uwiódł  Karen,  zanim  naprawdę  dojrzała  do
miłości.  On  wymyślił  ten  cały  zwariowany  ślub,  kiedy  oboje  byli
jeszcze zbyt młodzi na małŜeństwo. Z jego winy nie mieli pieniędzy.
To  on  odpowiadał...  za  wszystko.  To  przez  niego  zawsze  popadali  w
kłopoty  i  dlatego  właśnie  on  powinien  się  starać,  Ŝeby  była
szczęśliwa. Kłopot w tym, Ŝe przez cały czas sądził, iŜ to właśnie robi.

Zanim się obejrzał, mieli juŜ dom, on był wicedyrektorem do

spraw  handlowych  u  Hytecha  i  zarabiał  mnóstwo  pieniędzy,  a  dzieci
były  na  tyle  duŜe,  Ŝe  mogliby  wreszcie  znaleźć  trochę  czasu  dla
siebie. Zamiast tego wciąŜ się kłócili. Wstrętnie i ordynarnie. O głupie
drobiazgi:  kto  ma  skosić  trawnik,  przynieść  bieliznę  z  pralni,  który  z
kretyńskich programów telewizyjnych dzisiaj obejrzeć.

Czar ich miłości nie zniknął tak zwyczajnie. Został na śmierć

zadeptany. W końcu Craig pojął, Ŝe Karen po prostu juŜ go nie kocha.
Rozwód  nie  sprawił  mu  bólu.  Wspólne  Ŝycie  stało  się  nie  do
zniesienia  i  rozwód  okazał  się  prawnym  sposobem  na  uśmierzenie
bólu.  Przynajmniej  tak  mu  się  wtedy  wydawało.  Potem  jego  Ŝycie
toczyło się normalnie.

Jeśli rzeczywiście zadeptaliśmy na śmierć naszą miłość, pomyślał,

to co się zdarzyło dziś rano, panie Reardon? Co się stało z Karen? Co
się stało z tobą? I co macie zamiar teraz z tym zrobić?

W środę Karen wyszła z pracy punktualnie o piątej i wcześniej

wróciła  do  domu.  PodjeŜdŜając  pod  dom  zauwaŜyła,  Ŝe  trawnik  jest
skoszony,  a  worki  ze  śmieciami,  zawiązane  i  równo  ustawione,
czekają  na  przyjazd  śmieciarzy.  Jon  Jacob  musiał  się  bardzo  starać.
Kuchnia  powitała  ją  wyszorowanymi  blatami  i  czystymi  naczyniami.
Nawet na kuchence nie było Ŝadnych przypalonych kleksów. Julie teŜ
się napracowała. Przez tydzień odgrywali role idealnych dzieci.

Karen przebrała się w domowe ubranie. Pomyślała, Ŝe

wychowanie dzieci to złoŜony proces naciskania właściwych guzików
na chybił-trafił. Odbyła z nimi rozmowę na temat prób wyswatania jej
z Craigiem. Nie krzyczała na nich ani nie ukarała. Powiedziała tylko,
Ŝ

e bardzo ich oboje kocha, Ŝe rozumie, co czują, i Ŝe wszystkie dzieci

z  rozwiedzionych  małŜeństw  chciałyby,  Ŝeby  ich  rodzice  znów  byli
razem.  Powiedziała,  Ŝe  jest  jej  przykro,  ale  w  tym  wypadku  jest  to
zupełnie niemoŜliwe i nigdy się nie zdarzy. Prosiła, Ŝeby nigdy więcej
nie podejmowali takich prób, bo w ten sposób mogą tylko skrzywdzić
ojca.  Od  tamtego  dnia  cały  dom  lśnił  czystością,  a  oba  potwory
zmieniły się w aniołki.

Karen nigdy nie próbowała wzbudzać w dzieciach poczucia winy,

nie uznawała takich metod wychowawczych. Najwyraźniej jednak raz
na piętnaście lat moŜna ten sposób zastosować, i to ze znakomitym
rezultatem. Teraz Karen miała pewność, Ŝe Ŝadne z nich juŜ nigdy nie
spróbuje zorganizować jej spotkania z byłym męŜem. To waŜne, bo
wcale nie wiedziała, czy po tej pierwszej próbie uda jej się odzyskać
równowagę.

- O, mama! Wróciłaś wcześniej.
- Cześć, skarbie. - Odwróciła się na pięcie. - Dziękuję, Ŝe

wstawiłaś obiad, córeńko. - Przytuliła swoją młodszą latorośl. Julie
wyrosła na piękną dziewczynę.

Miała śniadą cerę po ojcu, czarne włosy i ciemne oczy. JuŜ od

roku chłopcy wydzwaniali do niej, ale, jak dotąd, Julie nie poświęcała
im wiele uwagi. Karen była z tego bardzo zadowolona. - Co w szkole?

- Nudy.
Karen zapewne doznałaby wstrząsu, gdyby kiedykolwiek

usłyszała inną odpowiedź. Był to pierwszy tydzień szkoły po
wakacjach. Julie doskonale się uczyła i, chociaŜ za nic w świecie by

się do tego nie przyznała, uwielbiała szkołę.

- Wszystko w porządku? Masz dobrych nauczycieli?
- Wszystko w porządku - powiedziała Julie z pewnym

zniecierpliwieniem. -Mamo, coś się stało – dodała po chwili wahania.

Co takiego?

Chciałam ci pomóc i nastawiłam pranie.

I co?

- No i ta czekoladowa bluzka z bawełny, którą tak bardzo lubisz...

Nie wiedziałam, Ŝe tego się nie wrzuca do suszarki. Zdawało mi się,
Ŝ

e uwaŜnie przeczytałam przepis prania...

- Co się z nią stało?
- MoŜe by weszła na pudla. Ale na małego. Przepraszam cię

bardzo.

- Nic nie szkodzi. To przecieŜ tylko bluzka.
Najwyraźniej posiadanie chwilowo idealnych, doskonałych i

pracowitych  dzieci  musi  mieć  jakieś  skutki  uboczne,  ale  to  nie  było
dla  Karen  najwaŜniejsze.  MoŜe  nawet  stracić  całą  swoją  garderobę,
byleby  jej  aniołki  zapomniały  o  swoich  nierealnych  nadziejach  na
ponowne małŜeństwo rodziców.

- Cześć, mamo. JuŜ jesteś?
Jon musiał się nachylić, Ŝeby mogła go pocałować. Przez ostatnie

trzy  lata  unikał  wszelkich  czułości,  nawet  matczynych,  ale,  dzięki
Bogu,  juŜ  z  tego  wyrósł.  Był  wyŜszy  od  niej  o  co  najmniej
dwadzieścia  centymetrów  i  najwyraźniej  doszedł  do  wniosku,  Ŝe
matki zwykle przytulają swoje dzieci, a on jest juŜ na tyle dorosły, Ŝe
moŜe to tolerować.

- Nic nie mów. Wiem, Ŝe umierasz z głodu. Zaraz będzie obiad.

Co w szkole? Lekcje odrobiłeś?

Odrobiłem. I skosiłem trawnik.

Wiem, widziałam. Dziękuję, maleństwo.

- Dzwoniła babcia. Chce, Ŝebyśmy przyszli na obiad w piątek.

Rozmawiałem z Fitzem, będę u niego pracować po lekcjach.

Karen uwaŜała, Ŝe Jon Jacob nie powinien tego robić. Musi się

przygotować do egzaminów, a to wymaga duŜo pracy. Nie moŜe brać
na siebie dodatkowych obciąŜeń, ale co moŜna poradzić, jeŜeli jego
największym Ŝyciowym marzeniem jest zarabianie pieniędzy. Chce

mieć własny samochód. I chyba bardziej mu to potrzebne niŜ
powietrze.

- Daj spokój, mamo. Pogodzę obie rzeczy. Pozwól mi

przynajmniej spróbować. PrzecieŜ zawsze mogę to rzucić, jeśli okaŜe
się, Ŝe nie daję sobie rady ze szkołą.

- Jeszcze o tym porozmawiamy - powiedziała Karen.
Obiad zjedli szybko i jak zwykle narobili mnóstwo hałasu i

bałaganu. Jon najwyraźniej miał nową dziewczynę, bo Julie dokuczała
mu  bez  przerwy.  Rozlało  się  mleko.  Dzieci  przysięgały,  Ŝe  mają
uczulenie na dynię, takie samo, jakie zawsze miały na inne warzywa.
Trzy razy dzwonił telefon - dwa razy do Julie. Karen domyśliła się, Ŝe
to  chłopcy,  bo  córka  czerwieniła  się  jak  burak  i  bardzo  szybko
kończyła  rozmowę.  Jeden  telefon  był  do  Jona.  Synek  mówił  coś  do
słuchawki  sztucznym  barytonem  i  cały czas  trzymał  rękę  w  kieszeni.
To na pewno ta nowa dziewczyna.

Jon najwyraźniej odziedziczył po ojcu wybujały temperament, co

wprawdzie martwiło Karen, ale nie za bardzo. Będzie miała czas na
zmartwienia, kiedy jej syn zainteresuje się jakąś dziewczyną na dłuŜej
niŜ tydzień.

Zostawiła ich kłócących się, kto ma zmywać. Poszła do pokoju,

włączyła  telewizor  i  usiadła  na  kanapie.  Pomyślała,  Ŝe  to  wyjątkowo
dobry  tydzień.  Dzieci  zachowywały  się  nadzwyczaj  spokojnie,
szczęśliwe  i  pochłonięte  własnymi  sprawami.  W  pracy  rzadko  kiedy
tak dobrze się układało. Jim, naczelny dyrektor firmy, bez uprzedzenia
dał jej podwyŜkę. Przebyła długą drogę od zwykłej maszynistki w hali
maszyn do osobistej sekretarki i asystentki naczelnego dyrektora. Jim
miał  sześćdziesiąt  trzy  lata  i  miał  prawo  okazać  się  staromodnym
szefem,  wymagającym  od  sekretarki  wyłącznie  podawania  kawy.
Tymczasem  przez  wszystkie  minione  lata  coraz  bardziej  wprowadzał
Karen  w  przedsięwzięcia,  których  się  bała,  i  obciąŜał  ją
odpowiedzialnością,  której  nie  potrafiła  udźwignąć.  Teraz  twierdziła,
Ŝ

e i bez niego znakomicie poprowadziłaby całą firmę, i tak było

naprawdę. Zrobił jej wspaniałą niespodziankę tą nieoczekiwaną pod-
wyŜką.

Jeszcze raz powiedziała sobie, Ŝe tydzień minął znakomicie. Z

jednym drobnym wyjątkiem. Ma zupełnie stargane nerwy. Musi się

mocno trzymać, Ŝeby nie chodzić po ścianach.

Wiatr poruszył firankami. Rozejrzała się po pokoju. Na górze były

trzy sypialnie. Na dole - kuchnia, schowek, ogromny pokój dziecinny
i  ten  mały,  kwadratowy  pokój.  Było  to  jej  sanktuarium,  kryjówka,
jedyne miejsce, w którym mogła chwilę odpocząć. Podłogę wyłoŜono
kremowym  dywanem,  obicia  mebli  i  zasłony  były  w  kolorze
łososiowym,  ale  poza  tym  nic  w  tym  pokoju  do  siebie  nie  pasowało.
Porcelanowy  serwis  prezentował  jak  najbardziej  nowoczesne  ame-
rykańskie  wzornictwo,  za  to  wygięte  w  kształcie  litery  S  siedzisko  z
kości  słoniowej  miało  ponad  sto  lat.  Nad  rzeźbionym,  okrągłym
stołem,  wykonanym  w  Bostonie  w  czasach  wojny  domowej,  wisiał
surrealistyczny  obraz  przedstawiający  górski  krajobraz.  Łososiowa
kanapa  była  zupełnie  nowa,  a  okrągła  lampa  ze  zwisającymi  wokół
klosza kryształkami naleŜała jeszcze do prababci Karen.

Karen doskonale wiedziała, Ŝe cały ten pokój jest w bardzo złym

guście. Chomikowała tu wszystkie przedmioty, które lubiła, i jej się tu
podobało.

Nic nie usprawiedliwiało jej podenerwowania. Wszystko jest w

porządku!  Od  soboty  powtórzyła  sobie  to  zdanie  chyba  ze  sto  razy,
jakby  jakiś  krasnoludek  siedzący  w  jej  głowie  koniecznie  chciał
utrzymać ją w takim przekonaniu. Nic się nie dzieje, tłumaczyła sobie.
Dzieci  grzeczne,  w  domu  panuje  porządek.  Twój  świat  wcale  się  nie
zawalił w sobotę. Wszystko jest w najlepszym porządku.

Chciała się odpręŜyć. Oparła głowę na poduszce i w tej samej

chwili ktoś zadzwonił do drzwi. Skrzywiła się, wstała z kanapy i nie
wkładając kapci, poszła otworzyć. W drzwiach stał wysoki, chudy
chłopak. Sprawiał wraŜenie śmiertelnie przeraŜonego tym, Ŝe ośmielił
się ją fatygować.

- Jon jest w kuchni albo w pokoju na dole - powiedziała i Roger

błyskawicznie zniknął w głębi domu.

Sześć minut później dzwonek znów zawył i Karen jeszcze raz

wstała  z  kanapy.  Przed  drzwiami  stała  panienka  z  taką  warstwą
makijaŜu  na  twarzy,  jakby  wybierała  się  do  pracy  na  ulicę.  Na  gołe
ciało  włoŜyła  ciasną  bluzkę.  Karen  zauwaŜyła  w  jej  uchu  jeszcze
jedną dziurę. To juŜ czwarta.

- Julie jest w kuchni albo w pokoju na dole - powiedziała.

Pewnie jest zajęta.

Nie jest zajęta.

Nie chciałabym jej przeszkadzać.

Karen westchnęła cięŜko. Za nic nie moŜe zrozumieć tej Marty.

Jakim cudem tak dziwacznie ubierająca się dziewczyna moŜe być tak
zupełnie pozbawiona pewności siebie.

- Na pewno się ucieszy, Ŝe przyszłaś, kochanie zachęcała ją

Karen. - Wejdź, proszę.

Tak jak przedtem Rog, Marta posłusznie zniknęła w głębi domu.
Karen z powrotem usiadła na kanapie i w tej samej chwili znów

ktoś zadzwonił do drzwi. O BoŜe, pomyślała, zanosi się na jeden z
tych koszmarnych wieczorów, kiedy dzieciaki tłoczą się jak
winogrona na kiści. Inni rodzice mają dość rozumu, Ŝeby przewidzieć,
Ŝ

e dzieci potrafią błyskawicznie przewrócić do góry nogami cały dom,

więc nikt ich u siebie nie przyjmuje. Nikt przy zdrowych zmysłach nie
pozwala robić z własnego domu miejsca spotkań nastolatków. Karen
doskonale wiedziała, Ŝe wszyscy rodzice w sąsiedztwie uwaŜają ją za
naiwniaczkę. Rzeczywiście jest naiwna. Szła otworzyć drzwi po raz
trzeci i myślała, czy ma w domu dość praŜonej kukurydzy i chipsów.
Zastanawianie się nad tym nie ma wprawdzie najmniejszego sensu, bo
i tak zawsze im za mało...

- Są w kuchni albo... - urwała w pół słowa. Tym razem w drzwiach

nie  stał  Ŝaden  wyrośnięty,  zawstydzony  młodzieniec,  tylko  wysoki
męŜczyzna w szarym garniturze. Zaschło jej w ustach, a serce zaczęło
walić, walić i walić jak młotem. Pomyślała, Ŝe były mąŜ przyjechał tu
prosto  z  pracy,  bo  ma  na  sobie  krawat  i  wygląda  na  bardzo
zmęczonego.  Obrzucił  ją  obojętnym  spojrzeniem.  Chyba  jest
przepracowany, pomyślała.

Przepraszam cię, Karen. Wiem, Ŝe powinienem był zadzwonić i

uprzedzić, ale wiesz, po raz pierwszy w tym tygodniu udało mi się
wyjść z pracy wcześniej, niŜ planowałem, a obiecałem przecieŜ, Ŝe
porozmawiam z dzieciakami.

Nic nie szkodzi. Nie musisz dzwonić. Ja juŜ z nimi

rozmawiałam.

Wiem. To znaczy, domyśliłem się, Ŝe rozmawiałaś, ale ty gorzej

radzisz sobie z takimi problemami niŜ ja. Poza tym uwaŜam, Ŝe tym

razem oboje powinniśmy z nimi porozmawiać. Są w domu?

Tak jak poprzedni goście, Craig takŜe pomaszerował w stronę

kuchni.

Karen nawet nie ruszyła się od drzwi. Pojawienie się

jakiegokolwiek dorosłego w towarzystwie nastolatków mogło mieć
tylko jeden skutek. Chwilę później przez korytarz przebiegł Roger i
tylko raz się potknął, zanim dotarł do drzwi wyjściowych. TuŜ za nim
pojawiła się Marta. Oboje rzucili za siebie szybko:

- Do widzenia pani!
Karen wciąŜ stała przy drzwiach, a krasnoludek w jej głowie

bezustannie  powtarzał:  „Nic  ci  nie  jest,  Karen.  Wszystko  w
porządku”. Nic nie było w porządku. Od dnia, w którym kochała się z
Craigiem,  czuła  się  okropnie,  a  myśl  o  ponownym  spotkaniu  z  nim
napełniała  ją  przeraŜeniem.  Była  pewna,  Ŝe  będzie  to  trudna  próba.
Wiedziała,

poczuje

wibrujące

pomiędzy

nimi

przykre

zawstydzenie. I tak teŜ było. Serce jej waliło i krew uderzyła do
głowy. Jej były mąŜ najwyraźniej nie odczuwał Ŝadnego z tych
ś

miesznych objawów. Przedtem miliony razy wchodził do tego domu,

zamieniał z nią kilka słów i znikał w głębi domu, Ŝeby porozmawiać z
dziećmi. Tym razem wszystko odbywa się przecieŜ tak samo. Tak
jakby ich sobotnie spotkanie nigdy nie miało miejsca. Poczuła ulgę, Ŝe
tamta seksualna przygoda nie miała dla niego istotnego znaczenia.

To ogromna ulga, powiedziała sobie stanowczo. BoŜe! PrzecieŜ

gdyby okazało się, Ŝe któremuś z nich jeszcze na tym związku zaleŜy,
to konsekwencje mogłyby być straszne. Dla wszystkich. PrzecieŜ nie
moŜna budować Ŝadnych głupich nadziei na jednym spotkaniu. Seks
to tylko... seks. PrzecieŜ pójście do łóŜka jeden, jedyny raz niczego
nie moŜe zmienić. Decydując się na rozwód, spalili za sobą wszystkie
mosty. Teraz juŜ nie ma powrotu.

JuŜ za chwilę, wmawiała sobie, juŜ za moment będę mogła

normalnie oddychać.

ROZDZIAŁ CZWARTY
Karen nie miała najmniejszego zamiaru podsłuchiwać. Zbyt

niespokojna, Ŝeby z powrotem zasiąść przed telewizorem, sięgnęła po
leŜącą  na  stoliku  ksiąŜkę.  To  nie  jej  wina,  Ŝe  przez  otwarte  drzwi
kuchni  wyraźnie  słychać  było  prowadzoną  tam  rozmowę.  Chciała
odejść,  bo  przecieŜ  Craig  ma  prawo  rozmawiać  z  dziećmi  bez
ś

wiadków, ale temat rozmowy był tak waŜny, Ŝe nie potrafiła się

oprzeć.

Dzieci dobrze wiedziały, Ŝe matka daje sobie czasami „wciskać

ciemnotę", ale ojca nigdy nawet nie próbowały nabierać. Swoje
stosunki z dziećmi Craig opierał na otwartości i bezwzględnej
uczciwości.

Jeśli nawet Karen Ŝywiła jakąś nadzieję, Ŝe sobotnie spotkanie w

łóŜku coś pomiędzy nimi zmieniło, to podsłuchana rozmowa byłego
męŜa z dziećmi wyleczyła ją tak dokładnie, jak dentystyczne wiertło.

Bardzo nam przykro, tato. Nie chcieliśmy nikogo skrzywdzić.

Ani ciebie, ani mamy.

Nie mnie musicie przepraszać, ale mamę. Chcę tylko, Ŝebyście

szczerze odpowiedzieli mi na jedno pytanie. Uknuliście niezłą intrygę,
Ŝ

ebyśmy się z mamą spotkali w Chatce i, oczywiście, zrobiliście to w

jakimś celu. Chciałbym się dowiedzieć, co właściwie zamierzaliście w
ten sposób osiągnąć?

Karen słyszała, jak Jon nerwowo przełyka ślinę.
- Myśleliśmy, Ŝe kiedy pojawi się ktoś inny, jakiś narzeczony

mamy albo twoja panienka, to wreszcie zrozumiecie, Ŝe wciąŜ bardzo
wam na sobie zaleŜy.

- I na ciebie to podziałało! - wybuchnęła Julie.
- Wiesz, Ŝe tak było. Nie zapomnę wyrazu twojej twarzy, kiedy

powiedziałam ci, Ŝe mama moŜe mieć kłopoty...

Na mamę teŜ. Mama o mało nie dostała zawału, kiedy

opowiedziałem jej o twojej dziewczynie. Wiem, Ŝe wam ciągle
jeszcze zaleŜy... - rzucił Jon.

A więc stwierdziliście - przerwał mu Craig - Ŝe ja i mama nie

jesteśmy sobie zupełnie obojętni. I sądzicie, Ŝe to takie wielkie
odkrycie? Myśleliście, Ŝe nas tym zaskoczycie?

Tato...

Ty,

Julie,

wmówiłaś

mi,

wasza

matka

jest

niebezpieczeństwie, a Jon przestraszył mamę jeszcze bardziej. No
więc dobrze, „podziałało" to na nas. To, Ŝe ludzie się rozwodzą, nie
musi wcale znaczyć, Ŝe przestaje ich obchodzić wszystko, co dotyczy
byłego męŜa albo Ŝony.

Rodzice Masona teŜ się rozwiedli. - Jon był tak przejęty, Ŝe aŜ

głos mu się łamał. - Ale oni nie mogą nawet znieść swojego widoku.
Wy z mamą nigdy się tak nie zachowywaliście.

Z tym tylko, synku, Ŝe to zupełnie o niczym nie świadczy.

Ludzie rozwodzą się z róŜnych przyczyn i bardzo róŜnie się
zachowują - powiedział Craig.

- Nie chciałbym, Ŝeby którekolwiek z was kiedykolwiek naraziło

waszą  matkę  na  podobne  przeŜycia.  Zdenerwowaliście  ją  bardzo,
wtrącając  się  w  sprawy,  o  których  nie  macie  bladego  pojęcia.  –  Jego
głos  złagodniał.  -  Słuchajcie  mnie  uwaŜnie.  Czy  wydaje  wam  się,  Ŝe
bez Ŝadnego powodu zdecydowaliśmy się na rozwód? Czy naprawdę
sądzicie,  Ŝe  naraŜalibyśmy  i  siebie,  i  was  na  ten  cały  koszmarny
proces, gdybyśmy mogli jakoś sobie ułoŜyć wspólne Ŝycie?

Karen spojrzała na swoje dłonie tak mocno zaciśnięte na ksiąŜce,

e aŜ palce jej zbielały. Pomyślała, Ŝe Craig zawsze miał niespotykany

dar trafiania w samo sedno. To, co zdarzyło się między nimi w sobotę,
taka krótka chwila zapomnienia, nie powinna jej była przesłonić
przeszłości. Poruszyli przecieŜ niebo i ziemię, ale nic to nie pomogło.
Kochali się, ale to takŜe nie pomogło. Nic nie pomogło. Po prostu, nie
mogli juŜ dłuŜej być małŜeństwem.

Nagle gwałtownie zapragnęła zniknąć. Odwróciła się na pięcie. O

sekundę za późno. Craig otworzył drzwi i zobaczył ją stojącą w halu.

Zaczerwieniła się jak panienka. Poczuła się jak złodziej sklepowy,

złapany na gorącym uczynku.

- Ja tylko... - Pokazała mu ksiąŜkę.
PołoŜył palec na ustach i delikatnie pociągnął ją za sobą do drzwi

wejściowych. Kiedy wyszli na ganek, zatrzymała się przy schodkach,
ale Craig potrząsnął tylko głową i szedł dalej. Karen domyśliła się, Ŝe
chce z nią porozmawiać na osobności, gdzieś, gdzie dzieci na pewno
ich nie usłyszą. Craig pędził przez trawnik jak samochód wyścigowy.

Zacisnęła  usta  i  podreptała  za  nim.  Sądziła,  Ŝe  będzie  chciał  jeszcze
raz  przekonać  ją,  Ŝe  muszą  zaprezentować  dzieciom  jednolite
stanowisko  w  tej  sprawie.  Nie  powinno  to  trwać  dłuŜej  niŜ  pięć
sekund.  Kiedy  on  juŜ  wreszcie  sobie  pójdzie,  Karen  zabierze  swoje
stargane  nerwy  na  górę,  naleje  do  wanny  ze  dwa  litry  pachnącego
płynu i co najmniej na godzinę zanurzy się w gorącej kąpieli. A moŜe
nawet  na  dwie  godziny.  Kąpiel  na  pewno  dobrze  jej  zrobi.  Dałaby
sobie  głowę  uciąć,  Ŝe  jej  ponury  nastrój  poprawi  się  z  chwilą,  gdy
były  mąŜ  zniknie  jej  z  oczu.  A  moŜe  uda  się  skrócić  tę
pięciosekundową rozmowę do trzech sekund?

Widziała, jak Craig znika za rogiem garaŜu. Po co on tam idzie?

Nie mam tam przecieŜ nic poza drewnem do kominka i wysokimi do
kolan chwastami.

- Przepraszam cię, Karen - powiedział – ale musiałem znaleźć

miejsce, w którym choćby przez kilka minut moglibyśmy zostać sami.
Tak, Ŝeby dzieci nie widziały, Ŝe jesteśmy razem.

No, to mu się udało. Ani Jon, ani Julie w Ŝaden sposób nie zgadną,

e ich odpowiedzialni rodzice schowali się za sąg drewna, pomyślała

Karen.

Słyszałam, co im powiedziałeś - przyznała się - i zupełnie się z

tobą zgadzam. Bardzo jasno wytłumaczyłeś, Ŝeby nie mieli Ŝadnej
nadziei na nasze ponowne małŜeństwo.

Chciałem, Ŝeby przestali wymyślać sposoby na wyswatanie nas.

I to wcale nie dla naszego spokoju, ale przede wszystkim dla ich
dobra.

Mówiłam juŜ, Ŝe zupełnie się z tobą zgadzam. Wystarczająco

boleśnie przeŜyli nasz rozwód.

- Nie powinniśmy ich angaŜować w nasze problemy. Skinęła

głową,  zupełnie  zgadzając  się  tym  razem  ze  zdaniem  byłego  męŜa.
Zobaczyła,  Ŝe  Craig  podnosi  ręce  i  wyciąga  je  po  nią.  Zorientowała
się, co się dzieje, dopiero wtedy, kiedy było juŜ za późno. Chwycił ją
za  ramiona  i  pociągnął  do  góry,  tak  Ŝe  musiała  stanąć  na  palcach.
Pochylił  głowę,  zasłaniając  jej  widok  na  zachodzące  słońce,  a  potem
jego  usta  dotknęły  jej  ust,  przywarły  do  nich  tak  nagle,  jakby  ten
pocałunek nie mógł zaczekać ani chwili dłuŜej.

Jej myśli rozsypały się jak confetti. Myślała, Ŝe Craigowi chodzi

jedynie  o  dzieci.  Sądziła,  Ŝe  uznał  sobotnie  intymne  spotkanie  w
Chatce  za  niezdrowy,  zupełnie  błędny  i  nieodpowiedzialny  wybryk.
Liczyła  na  to,  Ŝe  Craig  będzie  mądrzejszy  niŜ  ona.  Ale  w  jego
pocałunku  nie  było  ani  krzty  mądrości.  Napierał  na  nią,  jakby
odczuwał  głód  i  szukał  na  jej  wargach  czegoś  do  jedzenia.  Było  tak
samo,  jak  w  tamtą  sobotę,  tylko znacznie  gorzej.  Podniecający dotyk
jego  niecierpliwych  dłoni,  napięcie  i  dobrze  znana  radość  z  takiej
bliskości ciał...

Dreszcz wstrząsnął całym jej ciałem. Ogarnął ją strach, ale taki

słodki strach jak wtedy, gdy się skacze z wysokiej skały w czarną toń
jeziora. Zanurzyła się w tej wodzie tak szybko i tak głęboko, Ŝe moŜe
juŜ nigdy nie wypłynie na powierzchnię. MoŜe juŜ nigdy nie będzie
oddychać. Wiedziała na pewno, Ŝe jeśli on przestanie ją całować, to
ona juŜ nigdy nie będzie oddychać.

Do diabła, Karo - powiedział bardzo cicho, a w jego głosie była

wyłącznie pieszczota. Jego wargi zsunęły się na jej szyję, potem na
delikatny płatek ucha.

Bądź grzeczna - poprosił, chociaŜ to właśnie on zachowywał się

niegrzecznie.  Jego  dłonie  delikatnie  pieściły  plecy  Karen,  dotarły  do
talii.  Przylgnęła  do  niego.  Był  twardszy  niŜ  stal.  Gorąca  stal.  Ale,
niech  Bóg  jej  przebaczy,  ogień  płonący  w  jej  Ŝyłach  miał  tyle  samo
Ŝ

aru.

- Karen.
Wróciła do rzeczywistości. To, co nie mogło się nigdy więcej

wydarzyć, co nigdy więcej zdarzyć się nie powinno, co zdarzyć się nie
miało - właśnie się zdarzyło. Nagle zapadła między nimi pełna
napięcia cisza. Ujrzała w jego oczach mroczną pasję, widziała, jak
zaciska szczęki, próbując się opanować.

- DrŜysz cała - powiedział.
Skinęła głową. Ośmieszyłaby się, gdyby chciała zaprzeczyć.

Trzęsła się jak galareta.

- Boisz się? Nie ty jedna. - Delikatnie pogłaskał ją po policzku.

Opuścił ręce i wskazał jej stertę drewna.

- A moŜe sobie tu usiądziesz - rzekł, opierając się o białą ścianę

garaŜu - a ja postoję tutaj. I oboje zachowamy bezpieczny dystans,
dopóki wszystkiego nie omówimy..

Udawanie dobrego humoru przyszło mu z pewnym trudem, ale

Karen radośnie powitała propozycję zachowania bezpiecznego
dystansu. Przysiadła na brzeŜku duŜej kłody i głęboko wciągnęła
powietrze.

Craig... Ja zupełnie nie rozumiem, co się tu dzieje.

A myślisz, Ŝe ja rozumiem?

Ale to ty zacząłeś. Naumyślnie. To nie było tak jak w sobotę. To

nie impuls. Speq'alnie mnie pocałowałeś.

Specjalnie. Chciałem wiedzieć, czy wymyśliłem sobie całą tę

sobotę, czy teŜ tamto wydarzyło się między nami naprawdę. - Oparty
plecami o ścianę, rozluźnił krawat. - I nie wmawiaj mi, Ŝe ty nie
chciałaś się teŜ o tym przekonać. Widziałem, jak na mnie spojrzałaś,
kiedy wszedłem do domu.

Myślałam... Ŝe ty zapomniałeś, Ŝe wymazałeś to z pamięci.

Musieliby mi wyciąć połowę mózgu, Ŝebym mógł o tym

zapomnieć. - Popatrzyli sobie w oczy. Badawczo przyglądał się jej
twarzy swoimi uczciwymi oczami.

- Odpowiesz mi szczerze, jeśli cię o coś zapytam? Ale nie myśl,

nie kombinuj, tylko odpowiedz od razu, bez zastanowienia.

Czekała, niepewna, czego się spodziewać.
- Chciałbym wiedzieć - zaczął, patrząc jej prosto w oczy - co się

stało. Co naprawdę zepsuło się między nami. Niech mnie diabli
porwą, jeśli wiem.

- Daj spokój, Craig. - Wbiła paznokcie w kłodę.
- Być moŜe nawet udało nam się ukryć to przed dziećmi, ale

yliśmy jak pies z kotem, warczeliśmy na siebie i drapaliśmy się do

krwi o kaŜde głupstwo.

- To wiem. Pamiętam, jaki byłem wściekły. Ale chyba nie wiem...

i nigdy nie wiedziałem, dlaczego właściwie byłaś na mnie taka zła.

Ta wściekłość to była dwukierunkowa ulica - przypomniała. -

Nie tylko ja byłam zła.

W porządku. Ale teraz chciałbym się dowiedzieć, co właściwie

czułaś.

Czuła drewnianą drzazgę wbijającą się w jej delikatną dłoń,

widziała słońce zachodzące krwawo nad linią równo przyciętego
Ŝ

ywopłotu. Innym kobietom mówienie o uczuciach nie sprawia tru-

dności. Jej sprawia. Po rozwodzie jeszcze bardziej zamknęła się w
sobie. Nie, nie potrafi otwierać zabliźnionych ran.

- ChociaŜ spróbuj. Dobrze, Karo? Spróbuj ze mną porozmawiać.

Nie chcę ci sprawiać bólu, ale muszę to wreszcie zrozumieć.

MoŜe gdyby tego od niej Ŝądał, potrafiłaby mu odmówić, ale on

prosił, a ona równie dobrze mogłaby go zapytać o to samo. Ona takŜe
spędziła wiele bezsennych nocy, próbując znaleźć odpowiedź na
pytania bez odpowiedzi, liŜąc rany, które nie chciały się zagoić.
Bezradnie podniosła rękę. Nie patrzyła na niego.

- Nie chodziło o jedną sprawę. - Z trudem tylko powstrzymywała

łzy. - To były miliony drobnych spraw, które nakładały się na siebie,
nakładały i nakładały. - Ku jej ogromnemu zdumieniu hamowane tak
długo  uczucia  wylewały  się  z  niej  teraz,  jakby  przerwała  się  jakaś
potęŜna  tama.  -  Zawsze  stawiałam  na  pierwszym  miejscu  ciebie  i
dzieci. Nigdy mnie nie zmuszałeś, ja sama tego chciałam... Wszystko,
czego  pragnęłam  dla  siebie,  zawsze  musiało  czekać.  Ty  skończyłeś
studia,  zrobiłeś  dyplom,  a  ja  nie.  Mogłam  pracować  jedynie  jako
maszynistka. Wiem, wypracowałam sobie wreszcie jakąś pozycję, ale
poświęciłam  na  to  bardzo  wiele  lat.  I  przez  te  wszystkie  lata
pracowałam  na  pełnym  etacie,  próbowałam  być  dobrą  matką,  dbać  o
dom.  Byłam  oszczędna  i  skrzętna,  a  ty...  Ty  wcale  tego  nie
zauwaŜałeś.  A  raczej,  w  pewnym  momencie  przestałeś  zauwaŜać.
Przestało  ci  na  mnie  zaleŜeć.  Czułam  się,  jakbyś  po  mnie  deptał  i
uwaŜał, Ŝe to wszystko po prostu ci się naleŜy. Zrobiłeś oszałamiającą
karierę, wszedłeś w nową fazę Ŝycia, a ja wciąŜ siedziałam w domu -
tradycyjna Ŝona, nudna jak stare przyzwyczajenia.

Dlaczego, do diabła, nigdy przedtem mi o tym nie mówiłaś? -

zawołał Craig.

Mówiłam. Mówiłam ci to na sto sposobów, tysiące razy -

odrzekła gniewnie.

Nie, cholera, nie mówiłaś! I nie waŜ się teraz płakać. Pierwszy

raz od lat w ogóle ze mną rozmawiasz. Naprawdę rozmawiasz. Nie
wiadomo dlaczego zaczęłaś nagle oczekiwać ode mnie, Ŝebym
zgadywał twoje myśli. PrzecieŜ nie jestem jasnowidzem...

Nie. - Łzy napłynęły jej do oczu, ale udało się jej powstrzymać

płacz. Odetchnęła głęboko. Bardzo duŜo ją kosztowały te zwierzenia.

Wolałaby chyba stąpać boso po rozŜarzonych węglach. Ale skoro juŜ
zaczęli i jeśli Craigowi zaleŜy na szczerości... Nagle teŜ zapragnęła
oczyścić atmosferę.

Nigdy nie uwaŜałam cię za jasnowidza - powiedziała - ale moŜe

mi  wytłumaczysz,  w  jaki  sposób  kobieta  ma  powiedzieć  łamiącemu
jej  serce  męŜczyźnie,  Ŝe  właśnie  złamał  jej  serce?  Nie  miałam  ci  nic
do  powiedzenia.  Przynajmniej  od  chwili,  kiedy  przestało  ci  na  mnie
zaleŜeć.

- Karo!
- Słucham?
- Byłem na ciebie wściekły, bardzo mnie zraniłaś, ale nigdy nie

przestało  mi  na  tobie  zaleŜeć.  –  Przetarł  dłonią  oczy  i  potrząsnął
głową.  Powoli,  z  namysłem,  z  kolei  on  zaczął  rozdrapywać  swoje
stare  rany.  -  Zdawało  mi  się,  Ŝe  nie  dostrzegasz,  jak  cięŜko  pracuję,
jak  bardzo  staram  się  wyglądać  w  twoich  oczach  na  człowieka
sukcesu.  To  ja  wpakowałem  cię  we  wszystkie  kłopoty,  kochanie.
Teraz  muszę  to  uczciwie  przyznać.  Kiedy  wreszcie  dopiąłem  swego,
ty  zupełnie  przestałaś  się  mną  interesować.  WciąŜ  miałaś  na  głowie
tysiące  innych  spraw.  Chodziliśmy  nawet  razem  do  łóŜka,  ale  był  to
słomiany  ogień.  Potem  miałaś  na  głowie  zbyt  wiele  obowiązków,
Ŝ

eby w ogóle zwracać na mnie uwagę. Tak bardzo się starałem robić

wszystko po twojej myśli...

Na litość boską! - zawołała Karen. - Nigdy nie musiałeś nic dla

mnie robić. Skąd ci w ogóle przyszedł do głowy taki pomysł? I
dlaczego nigdy nie powiedziałeś mi, co czułeś?

Wydawało mi się, Ŝe mówiłem - celowo przybrał oschły ton. -

Mówiłem ci to na sto sposobów, tysiące razy.

Usłyszawszy echo własnych słów, Karen podniosła głowę.

Czerwona kula słońca zniknęła z pola widzenia. Zapadł cichy wieczór
i temperatura zaczęła gwałtownie spadać - zapowiedź jesieni. Słysza-
ła, Ŝe gdzieś trzasnęły drzwi, jakiś samochód nie mógł zapalić, sąsiad
wołał kota... W domu zabłysły światła. W kaŜdej chwili Jon i Julie
mogą zacząć ich szukać.

A jednak nie mogła oderwać wzroku od oczu Craiga. Mieli za

sobą wiele przeŜytych wspólnie lat, historię błędów i krzywd, ale
takŜe historię miłości. Pewnie nie mogliby się tak bardzo ranić

nawzajem,  gdyby  tak  szaleńczo  się  nie  kochali.  Karen  nigdy  nie
przypuszczała,  Ŝe  jego  wieczny  brak  czasu  i  wspinaczka  na  szczyt
mogą  być  w  jakikolwiek  sposób  związane  z  nią,  Ŝe  jego  pogoń  za
sukcesem  była  ofiarą  składaną  u  jej  stóp.  Zawstydziła  ją  własna
niewraŜliwość.  Przestraszyła  się,  Ŝe  tak  mało  wie  o  człowieku,
którego kochała całym sercem i duszą.

Nigdy nie chciałam cię skrzywdzić - powiedziała cicho.

Ja teŜ nie chciałem cię skrzywdzić. - Jego oczy błyszczały. - Ale

teŜ nigdy nie przypuszczałem, Ŝe jeszcze kiedyś będę się z tobą
kochać, Karo. Sądziłem, Ŝe wszystko juŜ minęło i dawno przepadło.
Myślałem, Ŝe nie Ŝywisz juŜ dla mnie Ŝadnych uczuć...

Nie ma dla nas powrotu.

A sądzisz, Ŝe chciałbym wrócić?

- Nie. - Przyjrzała mu się badawczo. - Ale teraz wszystko się

zmieniło.

- Wiem.
- Dzieci przecieŜ juŜ wpadły na pomysł, Ŝeby nas znów połączyć.

Załamałyby  się,  gdybyśmy  znów  zaczęli  się  spotykać,  a  potem
okazałoby się, Ŝe juŜ nie umiemy razem Ŝyć.... - Potrząsnęła głową. -
Kiedy  mieliśmy  po  siedemnaście  lat,  mogliśmy  sobie  pozwolić  na
działanie  pod  wpływem  emocji  i  na  brak  odpowiedzialności.  Teraz
nasze postępowanie wpływa na Ŝycie innych ludzi, więc nie mamy juŜ
prawa niczego ryzykować.

- Oczywiście, Ŝe nie mamy prawa. - Nic juŜ nie da się zrobić i my

nic na to nie poradzimy. Zbyt wielka odpowiedzialność na nas ciąŜy.

- Więc udamy, Ŝe nic się nie stało – powiedział Craig.
- Właśnie tak.
- Nie ma innego wyjścia.
- Ano, nie ma.
- To wspaniale wygląda w teorii, Karo. Szczególnie, kiedy jesteś

metr ode mnie. - ChociaŜ zapadł juŜ zmrok, zauwaŜyła w jego oczach
błysk. - A co by się stało, gdybyś do mnie podeszła jeszcze bliŜej?
Mogłabyś mi wtedy pokazać, jak dobrze nam idzie udawanie, Ŝe ten
poŜar lasu w ogóle się nie zaczął.

Dzieci juŜ spały. Karen bez wahania sięgnęła po zakurzoną

butelkę burbona. Trzymała ją na specjalne okazje. Nalała alkohol do

wysokiego, kryształowego kieliszka. Pierwszy łyk sparzył jej gardło,
ale chciała wypić do dna. Musi przecieŜ iść jutro do pracy, a to
oznacza, Ŝe musi teŜ zasnąć.

Weszła do wanny napełnionej ciepłą wodą z ogromną ilością

róŜanego płynu do kąpieli. Zapach kwiatów zawsze ją odpręŜał.
Szczególnie zapach róŜ, taki subtelny i delikatny.

Nagle przypomniała sobie coś. Tysiące lat temu Craig przyniósł

jej  herbaciane  róŜe.  W  tamtych  czasach  musieli  się  liczyć  z  kaŜdym
groszem.  Mieszkali  w  nieumeblowanym  pokoju  na  poddaszu  i  nigdy
nie mogli zapłacić w terminie rachunków za światło, ogrzewanie czy
telefon.  Kiedy  kupowała  sobie  nową  szminkę,  czuła  się  jak  złodziej.
Wszystkie  koszule  Craiga  miały  poprzecierane  kołnierzyki.  A  ten
kretyn,  ten  cholerny  kretyn,  jej  młody  małŜonek,  przyniósł  do  domu
róŜe.  I  to  nie  jedną  róŜę,  ale  -  zupełne  szaleństwo  -  cały  ich  tuzin.
Ogromnie jej się te róŜe podobały. Tak delikatnie pachniały...

Wstawiła je do kuchennego dzbanka, bo nie mieli Ŝadnego

wazonu. RóŜe były zamknięte w pączkach, ale następnego dnia płatki
rozchyliły się i tak słodko j pachniały...

Samo wspomnienie tamtych róŜ sprawiło jej ból, spowodowało,

e znów go chciała, Ŝe znów bardzo kochała Craiga.

Napij się, Karen, pomyślała. Coś musi cię wreszcie przywołać do

porządku. Pij, pij.

Przełknęła kolejną porcję burbona i zanurzyła się w pienistej

kąpieli. Skóra pomarszczyła się jej jak na suszonej śliwce, ale nie
chciała jeszcze wychodzić.

Tamten czar, tamten diabelski czar znów do nich powrócił.

Dobrze to wiedziała. I on teŜ juŜ wiedział. Julie i Jon wyszli na ganek,
wołając: „mamo! tato!", a mimo to ten diabeł w szarym garniturze
wcale nie chciał jej puścić. Trzymał ją, a spojrzenie jego oczu
przyciągało ją mocniej niŜ magnes.

- JuŜ wcale cię nie znam - przyznał.
- Ja teŜ cię nie znam.
- To będzie jak pływanie w głębokiej wodzie, Karo. I to bez

adnej gwarancji, Ŝe gdzieś w pobliŜu znajdzie się koło ratunkowe.

Poprzednim razem nam nie wyszło. Nie udało się, chociaŜ tak bardzo
się kochaliśmy.

Skinęła głową. Pamięta, Ŝe skinęła głową.
- Ale moŜe spróbujmy. Tylko ty i ja. Jeśli będziemy bardzo

ostroŜni,  to  nikt  się  o  tym  nie  dowie.  –  Bardzo  starannie  dobierał
słowa.  -  śadnych  złudzeń.  Oboje  jesteśmy  zbyt  mądrzy,  Ŝeby  dawać
sobie  jakieś  obietnice  bez  pokrycia.  Ale  ja  naprawdę  chciałbym  się
dowiedzieć,  kim  ty  teraz  jesteś.  Chciałbym  po  prostu  widywać  cię,
rozmawiać  z  tobą.  Co  strasznego  się  stanie,  jeśli  poznamy  siebie  na
nowo?

W tamtej chwili i w tamtym miejscu propozycja Craiga wydała jej

się bardzo rozsądna. Kiedy stosunki między nimi się popsuły, straciła
coś więcej niŜ męŜa. Straciła najlepszego przyjaciela. Wydawało jej
się, Ŝe on o to jedno tylko teraz prosi: Ŝeby mogli sprawdzić, czy
przyjaźń między nimi jest jeszcze moŜliwa.

Wypiła kolejny łyk burbona, ale alkohol w niczym jej nie pomógł.

Adrenalina  pulsowała  w  jej  Ŝyłach  szybciej  niŜ  startująca  rakieta.
Czuła  juŜ  smak  niebezpieczeństwa.  Przypomniała  sobie,  jak  prawie
straciła  rozum, kiedy  okazało  się,  Ŝe  jedynym wyjściem  dla  nich  jest
rozwód.  Myślała  sercem  zamiast  głową  i  dlatego  tak  głupio  zgodziła
się znów z nim spotkać. Ale bardzo się bała. Bała się, Ŝe nigdy nie uda
im się na nowo zaprzyjaźnić. A jeszcze bardziej się bała, Ŝe moŜe im
się udać.

ROZDZIAŁ PIĄTY
Karen poprawiła poduszkę, włoŜyła okulary i sięgnęła po leŜącą

na nocnym stoliku ksiąŜkę. Była prawie północ. ZdąŜyła przeczytać
dwie strony.

Na dole coś zapiszczało, a potem całe stado słoni weszło po

schodach. Za chwilę to samo stado zeszło na dół. Rozległ się jeszcze
jeden  pisk,  od  którego  zadzwoniły  szyby  w  oknach.  Zaraz  po  nim
usłyszała  śmiech  i  chichoty  rozbawionych  panienek.  Magnetofon
ryknął  ogłuszająco  i  natychmiast  zamilkł.  Po  chwili  z  dziecięcej
jaskini  na  parterze  buchnął  rock  and  roli.  Hałas  mógłby  z  łatwością
obudzić umarłego.

- Nie będziesz miała nic przeciwko temu, Ŝe zaproszę na sobotę

kilka koleŜanek, mamo? - zapytała ją parę dni temu Julie. - Będziemy
się cicho zachowywać. Obiecuję. Nawet nie zauwaŜysz, Ŝe w ogóle
jesteśmy w domu.

Karen przewróciła kartkę. Postanowiła, Ŝe dopiero za godzinę

zajrzy do tego domu wariatów, wcześniej nie miałoby to
najmniejszego sensu. Nie poradzi sobie, dopóki dziewczynki nie
stracą swojej młodzieńczej energii.

Pochyliła się, Ŝeby rozmasować stopy, i wtedy usłyszała jakiś

dźwięk.  Taki  dziwny  dźwięk,  jakby  grad  uderzył  o  szybę.  Nocne
niebo  było  czyste,  bez  jednej  chmurki.  Dźwięk  się  powtórzył.
Zmarszczyła brwi, zsunęła się na brzeg wielkiego, podwójnego łoŜa i
odsunęła  zasłonę.  W  szybie  dostrzegła  odbicie  swojej  twarzy.
Padające zza pleców światło nie pozwalało dostrzec nic na zewnątrz.
Zgasiła lampę i znów wyjrzała przez okno. Przykleiła nos do szyby i
dokładnie  w  to  samo  miejsce  uderzyła  gruda  ziemi.  Odruchowo
odskoczyła  od  okna.  Westchnęła.  Jest  naprawdę  tolerancyjna  i
wyrozumiała,  nienawidzi  \  odgrywać  roli  Baby  Jagi,  ale  jest  kilka
zasad, których pod Ŝadnym pozorem nie wolno w jej domu łamać...

Przygotowana psychicznie na solidną awanturę, otworzyła

szeroko okno. Na trawniku nie było śladu po rozbrykanych
piętnastolatkach. W świetle ulicznych latarni dostrzegła sylwetkę
męŜczyzny. Stał na trawniku z zadartą do góry głową.

Nawet nie pomyślała, Ŝe mogłaby się bać. Mimo ciemności widać

było, Ŝe jest to cholernie przystojny, dobrze jej znany facet. Jego

wysoka sylwetka o szerokich ramionach wyraźnie odcinała się od
oświetlonego blaskiem latarni trawnika.

Kiedyś juŜ to przeŜyła. Wspomnienie było tak silne, Ŝe Karen

znów  poczuła  się  jak  siedemnastoletnia  panienka,  której  zabroniono
spotykać się z Craigiem. Mimo to on przyszedł i rzucił garść ziemi w
okno,  Ŝeby  ją  wywołać.  Wbrew  swoim  rodzicom,  wbrew  rodzicom
Karen.  Ona  była  zamkniętą  w  wieŜy  królewną,  a  on  -  dzielnym
rycerzem.

Otrząsnęła się z tamtego wspomnienia. Pod oknem stał dorosły

męŜczyzna, a nie chłopiec. Niebezpieczny męŜczyzna, który wypełnił
jej myśli erotycznymi marzeniami i nadzieją, w której spełnienie nie
miała odwagi uwierzyć. JuŜ od dwóch tygodni nie śpi z jego powodu.
Boi się go. Zniszczył jej z takim trudem wypracowane poczucie
równowagi, a teraz wydaje mu się, Ŝe ona powita go z radością.

Najwyraźniej jeszcze jej nie zauwaŜył, bo znów się schylił.

Wyobraziła sobie, jak sięga do klombu z kwiatami po jeszcze jedną
garść ziemi. Szybko wychyliła się z okna i zasyczała:

- Psst
Wyprostował się. Jego ciemne oczy odnalazły ją w cieniu

parapetu. Posłał jej uśmiech, który mógłby poruszyć piekło. Ten
uśmiech zawsze powodował przyspieszone bicie jej serca. Cholera!
WciąŜ powoduje. Ale Karen postanowiła nie przyznawać się do tego.

Zwariowałeś, Reardon? Zupełnie ci odbiło? Jeśli chcesz wejść,

moŜesz skorzystać z drzwi.

Nie mogę, Karo. Nie chcę wchodzić. Chcę, Ŝebyś ty wyszła.

- Ja mam wyjść?
- Tak. Wyjdź do mnie. I postaraj się, Ŝeby nikt cię nie zauwaŜył.
Karen nie miała zamiaru nigdzie wychodzić, i to w dodatku bez

istotnej  przyczyny,  ale  Craig  zniknął  w  mroku,  zanim  zdąŜyła  mu  to
powiedzieć.  Zirytowana  zamknęła  okno.  Zawsze  po  kąpieli  ubierała
się w jakiś stary podkoszulek. Teraz teŜ miała na sobie wypchane na
kolanach spodnie i podkoszulek. Nie nałoŜyła bielizny ani butów, nie
zrobiła  makijaŜu.  PrzecieŜ  do  pilnowania  kilkunastoletnich  panienek
nie  trzeba  się  koniecznie  ubierać  w  wieczorową  suknię.  Poza  tym
jestem stanowczo za stara, pomyślała. Jestem za stara, Ŝeby w środku
nocy  wyślizgiwać  się  z  domu  na  spotkanie  z  męŜczyzną,  jak  jakaś

niedowarzona nastolatka. Ale ogromnieją ciekawiło, czego mógł od
niej chcieć.

Czuła się bardzo niezręcznie, nawet głupio, ale włoŜyła buty,

cichutko wyszła na podest schodów i spojrzała przez balustradę. Hol
był zasłany śpiworami. Ktoś urzędował w kuchni, słyszała otwieranie
i zatrzaskiwanie drzwi lodówki. JednakŜe głównym źródłem hałasu
pozostawał pokój dzieci. Dochodziły stamtąd chichoty, głośny śmiech
i rock and rollowa muzyka. Dziewczynki tańczyły.

Jak na razie, droga do drzwi wyjściowych była wolna. Tylko na

chwileczkę, zapewniła Karen samą siebie.

Kiedy wyszła z domu, po Craigu nie pozostał nawet ślad.

Powietrze było świeŜe i chłodne, noc cicha i nieruchoma, jak
cmentarz o północy. Nerwowo zatarła dłonie. MoŜe sobie poszedł, bo
za długo się grzebała?

Craig mieszkał trzy domy dalej. O to teŜ adwokaci robili straszne

awantury podczas rozwodu. UwaŜali, Ŝe nie powinien kupować domu
połoŜonego tak blisko. Nie rozumieli, Ŝe skoro rodzice wspólnie
opiekują się dziećmi, to dzięki takiemu rozwiązaniu mogą one chodzić
do ojca nawet na piechotę. Prawdę mówiąc, robiły to prawie
codziennie.

Teraz jednak na ulicy nie było ani ich dzieci, ani Ŝadnych innych.

Karen rozejrzała się i wreszcie zauwaŜyła tylny błotnik białego dŜipa
Craiga,  zaparkowanego  wprawdzie  na  ulicy,  ale  do  połowy  scho-
wanego  za  płotem  sąsiada.  Co  sił  w  nogach  pobiegła  do  samochodu.
Zupełnie  nie  wiedziała,  po  co  ten  pośpiech,  i  wcale  nie  była  pewna,
czy to spotkanie ma w ogóle jakiś sens.

Drzwi

samochodu

otworzyły

się,

jak

dotknięciem

czarodziejskiej  róŜdŜki,  gdy  tylko  do  nich  podeszła.  Zupełnie
niespodziewanie  dla  samej  siebie  zaczęła  się  śmiać.  Zza  drzwi
wysunęła  się  wielka  dłoń,  zacisnęła  na  przegubie  jej  ręki  i  zaczęła
wciągać Karen do środka.

- Strasznie się grzebałaś. Wsiadaj, zanim któreś z nich nas

wypatrzy.

- Kto ma nas wypatrzeć?
- Dzieci. - Craig oparł się o drzwi po swojej stronie samochodu. -

NatęŜenie

hałasu

moim

domu

grozi

natychmiastowym

ogłuchnięciem.  I  to  z  twojej  winy.  Gdybyś  nie  pozwoliła  urządzić  u
siebie  tego  zwariowanego  balu  piŜamowego,  Jon  na  pewno  nie
przypomniałby  sobie,  Ŝe  dawno  juŜ  nie  zapraszał  do  domu  kolegów.
WciąŜ  nie  mogę  uwierzyć,  Ŝe  dałem  się  na  to  namówić.  Wsiadaj,
wsiadaj!

- Ale ja...
Craig dobrze wiedział, Ŝe jest zdenerwowana. On teŜ się

denerwował, ale nie dał nic po sobie poznać.

Coś mi się zdaje, Ŝe chwilowo mamy podobne problemy: w

domu nie ma spokoju i nie mamy się gdzie podziać. Pamiętam, Ŝe na
to samo narzekałem, kiedy miałem siedemnaście lat.

Tym razem jest to znacznie gorsze - przyznała ze śmiechem.

Wsiadła do samochodu i zatrzasnęła drzwi. Niedokładnie, ale była
zbyt roztrzęsiona, Ŝeby zwracać uwagę na takie drobiazgi. Widziała w
ciemności jego oczy. Czuła się tak bezpiecznie, jak owca w obecności
wilka.

Więc juŜ do tego doszło, pomyślał Craig. Tak jak przypuszczał,

zaaranŜowane  przez  niego  nieoczekiwane  spotkanie  w  środku  nocy
zaskoczyło  ją,  i  w  tej  chwili  nie  była  tak  zupełnie  pewna,  czy  aby
dobrze  zrobiła,  wychodząc  z  domu.  Widać  po  niej  wyraźnie,  Ŝe  jest
bardzo spięta.

Naprawdę nie mogę dziewczynek zostawiać samych tak długo...

NajwyŜej piętnaście minut. Tyle czasu chłopcy teŜ powinni

wytrzymać. - Tak naprawdę, chłopcy byli grzeczni jak aniołki i
cichutko grali w pokera.

Karen znacznie się uspokoiła, gdy usłyszała, Ŝe chodzi tylko o

kwadrans. Nawet rozsiadła się wygodnie na fotelu i przestała sprawiać
wraŜenie osoby, która za chwilę ucieknie.

- Co tak pachnie? - zapytała.
- Pizza. Do tego kilka puszek kukurydzy. Podkradłem chłopakom.

Jesteś głodna? - Sięgnął po złoŜone na tylnym siedzeniu zapasy. -
Dobrze by było, gdybyś była głodna. Nie dam rady sam tego zjeść.
Podwójny ser, szynka, papryka i chyba z milion czarnych oliwek...

- Oliwki?
-

To jedyna pizza, jaka została. Resztę pochłonęli - powiedział

spokojnie Craig. Ohydne kłamstwo. Postraszył, Ŝe ich pozabija, jeśli

odwaŜą się to tknąć.

Chyba oliwki. - RozłoŜył jej na kolanach kilka papierowych

serwetek i połoŜył na nich kwadratowe pudełko. - Niestety, nie mam
srebrnej zastawy. O tym nie pomyślałem. Przyszło mi do głowy, Ŝe,
być moŜe, tak jak ja potrzebujesz chwili wytchnienia od tego całego
rozgardiaszu.

- Oliwki - powtórzyła cicho.
Zawsze je uwielbiała. Ale czarne, nie zielone. Którejś nocy, kiedy

miał się urodzić Jon Jacob, Craig przeczesał całe miasteczko
uniwersyteckie w poszukiwaniu otwartego sklepu, gdzie mieliby
czarne oliwki. Kiedy tylko przywiózł je do domu, wyjadła cały słoik.

- MoŜe kawałeczek - powiedziała nieśmiało. Zjadła cztery. Cała

się upaprała serem i wszędzie było mnóstwo okruszków.

Nikt nigdy nie potrafił go tak rozśmieszyć jak Kara. Sklęła go,

kiedy powiedział, Ŝe jest Ŝarłoczna. Ulicą przejechał samochód, a oni
skulili się, Ŝeby ich nikt nie zauwaŜył. Jak dzieci. Roześmiała się i
ś

miała się długo z tego tylko, Ŝe tłusta, czarna oliwka spadła mu na

spodnie. Nie rozmawiali ani o dzieciach, ani o pracy. Po prostu...
rozmawiali. O tym, Ŝe księŜyc tak dziwnie wygląda. O chudym
pręgowanym kocurze, który kiedyś szedł za nią aŜ do domu, i o tym,
Ŝ

e oboje zupełnie nie znają się na fotografowaniu. Karen powiedziała,

e chodzi na wykłady z historii Chin. Craig nie miał zielonego

pojęcia, Ŝe ona interesuje się takimi sprawami, ona zaś nie wiedziała,
Ŝ

e Craig ma coś wspólnego z lokalną polityką. Nie zgłębiali Ŝadnego z

tych tematów, nawet nie próbowali. Karen zupełnie naturalnie
znajdowała więcej tematów do rozmowy niŜ on. To oczywiste.

Craig był bardziej niepewny i rozbity. Udało mu się przekonać

samego  siebie,  Ŝe  ma  prawo  i  wszelkie  powody,  aby  znów  się  z  nią
spotkać.  Dwa  tygodnie  temu  zapłonęło  w  nich  poŜądanie,  jak  suchy
las  płonie  od  pojedynczej  zapałki.  Taki  sam  czarodziejski  wybuch
spowodował  ich  pocałunek  za  garaŜem.  Sądził,  Ŝe  rozumie,  co  się
dzieje. Rozstali się, bo doprowadzali się nawzajem do szału. Rozwód
przerwał  ten  zamknięty  krąg  nieporozumień,  ale  najwyraźniej  okazał
się  tylko  formalnością,  opieczętowanym  kawałkiem  papieru.  Ich
związek  nigdy  się  nie  zakończył.  Nie  było  Ŝadnego  podsumowania,
odpowiedzi  na  zasadnicze  pytania,  Ŝadnej  spinającej  tamte  wszystkie

lata klamry. Pomyślał, Ŝe gdyby spróbowali powaŜnie ze sobą poroz-
mawiać, to wzajemne zrozumienie mogłoby im obojgu bardzo pomóc
w Ŝyciu.

Przez szybę wpadł promień księŜyca i tak oświetlił twarz Karen,

e jej skóra wyglądała jak krem waniliowy. Rozciągnięty dekolt

starego podkoszulka odsłaniał białą szyję. Kiedy się śmiała, wokół jej
policzków  trzepotały  złote,  jedwabiste  pasma  włosów.  Pachniała
damasceńskimi  róŜami.  Craig  pamiętał,  Ŝe  juŜ  kiedyś  czuł  się
podobnie.  Siedzieli  wtedy  w  cięŜarówce  jego  ojca,  zaparkowanej  w
jakimś  odludnym  miejscu.  Sama  obecność  Karen  powodowała,  Ŝe
cały  świat  gdzieś  zniknął.  Zrobiło  się  późno  i  wiedział,  Ŝe  musi
odwieźć ją do domu, ale zupełnie nie miał na to ochoty.

Pochłonęli całą pizzę. Craig wrzucił serwetki do pudełka i odłoŜył

je z powrotem na tylne siedzenie. Karen wciąŜ jeszcze oblizywała
palce. Wargi miała wilgotne od coli. Craig patrzył na nią i coraz lepiej
rozumiał, Ŝe cała jego szlachetna motywacja, te wszystkie opowieści o
„wzajemnym zrozumieniu" i „bliskości" nie są warte funta kłaków. Po
prostu, chciał z nią być. Sam na sam, tak jak teraz. NiewaŜne, jakim
kosztem.

Reardon. Ja naprawdę muszę juŜ iść.

Wiem.

- Dziewczynki pewnie nawet nie zauwaŜyły, Ŝe wyszłam, ale nie

masz pojęcia, jak one potrafią przewrócić dom do góry nogami...

- Wiem, wiem...
- To wstyd. - PołoŜyła rękę na klamce, ale nie otworzyła drzwi. -

To prawdziwy wstyd, Ŝe w naszym wieku musimy się tak potajemnie
spotykać. To na pewno najbardziej tajemnicza pizza, jaką w Ŝyciu
jadłam.

- Myślisz, Ŝe właśnie dlatego była taka dobra?
- Masz jakieś wątpliwości? - Roześmiała się. Nawet oczy miała

uśmiechnięte. - Dzięki, Craig – dodała cicho.

Obiecał sobie, Ŝe jej nie pocałuje. Uznał, Ŝe przyzwoity

męŜczyzna dałby jej spokój. Karen boi się ponownego bólu, a on juŜ i
tak zbyt wiele razy wpędził ją w tarapaty. Jednak nachylił się nad nią,
a Kara popełniła potworny błąd - nie odsunęła się. Nawet się nie
poruszyła, kiedy ujął jej twarz w dłonie. Patrzyła na niego swymi,

jakby rozjaśnionymi gorączką, oczami, w których wyczytał zarówno
obawę, jak i poŜądanie.

Tylko raz - obiecał.

Nie.

Zwykły przyjacielski pocałunek.

Nie.

- Jeden, bardzo krótki. Ręce będę trzymał za plecami. Niech mnie

piorun strzeli, jeśli to potrwa dłuŜej niŜ trzydzieści sekund.

Jakieś sto lat temu targował się z nią w podobny sposób... I ona

wtedy tak samo nerwowo się śmiała.

- Zawsze się bezwstydnie zachowywałeś - upomniała go.
-

A ty zawsze to lubiłaś, Karo. - Jego palce bezszelestnie

wślizgnęły się w jej włosy. Była tak blisko, Ŝe czuł zapach jej
słodkiego, ciepłego oddechu.

- Lubiłaś mój brak zahamowań i zawsze doprowadzałaś mnie do

szaleństwa  swoimi  Ŝartami.  Tak  mnie  podniecałaś,  Ŝe  nic  nie
widziałem,  jak  w  gęstej  mgle.  Karen...  -  SpowaŜniał.  -  To  nie  było
tylko  zwyczajne  poŜądanie.  Wydawało  mi  się  wtedy,  Ŝe  potrafię
pozabijać  wszystkie  twoje  smoki.  Obiecałem,  Ŝe  się  tobą  zajmę  i  Ŝe
będziesz  bezpieczna.  Naprawdę  chciałem  dotrzymać  tej  obietnicy.
Cała róŜnica między tamtymi czasami i dniem dzisiejszym polega na
tym,  Ŝe  jestem  teraz  starszy  i  zbyt  dorosły,  Ŝeby  obiecywać  coś,  nie
mając pewności, Ŝe potrafię dotrzymać obietnicy.

JuŜ nie musiał jej całować. To ona go pocałowała. Zrobiła to tak

mocno i tak namiętnie, Ŝe ciałem Craiga wstrząsnął dreszcz.

Niedoświadczona dziewczyna oczekiwała obietnic, ta dorosła

kobieta  ceniła  sobie  uczciwość.  Jej  pocałunek  wyraził  to  lepiej  niŜ
tysiąc  słów.  Była  chora  z  bólu  i  zmęczona  Ŝyciem  w  tamtym  piekle
pełnym  błędów  i  nieporozumień.  To  właśnie  chciała  mu  powiedzieć,
głaszcząc go po włosach i obejmując mocno za szyję. Była przeraŜona
tym,  co  się  z  nimi  działo.  I  to  chciała  mu  powiedzieć,  przeciągając
pocałunek, pieszcząc językiem jego wargi i zęby, czego dawna Karen
nigdy nie ośmieliłaby się zrobić.

- Nigdy nie prosiłam, Ŝebyś mi cokolwiek obiecywał - szepnęła.

– Nie oczekiwałam Ŝadnych deklaracji. Jeśli o to ci chodzi...

- Cicho - mruknął. Znacznie łatwiej sobie radził z tamtą

dziewczyną, w której się kiedyś zakochał. Kobieta w jego ramionach
była zmienna jak wiosenna pogoda. Kara nawet nie zdaje sobie
sprawy, jak łatwo ją zranić. Jest wprawdzie starsza, mądrzejsza i
bardziej zahartowana, a mimo to wciąŜ taka delikatna...

- O nic cię nie proszę.
- Wiem. - Dotknął jej policzka. Chciał ją głaskać, dotykać,

obejmować... WciąŜ drŜała. Jej ciemnoniebieskie oczy wyraŜały
poŜądanie i wszystkie zaklęcia, w które juŜ dawno przestała wierzyć.

Chwilę później juŜ jej nie było w samochodzie. Patrzył za

majaczącą w ciemnościach sylwetką. Wreszcie zniknęła we wnętrzu
domu, a on wciąŜ jeszcze siedział i patrzył.

Na przednim siedzeniu dŜipa, w środku nocy, pomyślał.

NajwyŜszy czas zrozumieć, Ŝe jest zakochany we własnej byłej Ŝonie.
Zupełnie  na  nowo  zakochał  się  po  uszy  w  tej  kobiecie,  jaką  stała  się
jego  dawna  Karen.  W  tej,  którą  stracił  przez  własne  niedbalstwo  i
niewraŜliwość.  W  jedynej  kobiecie,  która  pewnie  juŜ  nigdy  nie
uwierzy  w  Ŝadną  z  jego  obietnic.  I  to  właśnie  teraz,  kiedy  moŜe  z
pełną odpowiedzialnością obiecać, Ŝe naprawdę się zmienił. Ale jak to
udowodnić Karen?

Firma Craiga mieściła się o dwa kroki od U.S. Air Force

Academy. Hytech projektował i produkował róŜne wymyślne
urządzenia elektroniczne do samolotów najnowszej generacji. Nie
Ŝ

adną broń, tylko takie przyrządy na tablicę rozdzielczą, Ŝeby pilot

miał się czym zająć podczas lotu. Craig nigdy nie mógł pojąć, jakim
cudem ta właśnie produkcja od wielu lat zapewniała firmie milionowe
zyski. Roczny dochód Craiga wynosił kilkaset tysięcy dolarów, bo
właściciel firmy uznał, Ŝe wiceprezes do spraw handlowych bardzo się
zasłuŜył w powstaniu tak wielkich zysków.

W ten poniedziałek zupełnie nie mógł się zająć pracą. Po raz trzeci

w  ciągu  pół  godziny  popatrzył  na  zegarek.  Nie  zwracał  najmniejszej
uwagi  na  zawalone  papierami  biuro.  Papiery  zaścielały  cały  gabinet.
Ogromne  fotele  stały  zsunięte  pod  ścianą,  a  na  dywanie  rozłoŜone
były.  schematy  i  wyniki  badań  porównawczych  kilku  ostatnich
produktów  firmy.  Oczywiście,  mógłby  je  porównać  komputer,  tyle
tylko,  Ŝe  maszyna  nie  ma  instynktu  i  nigdy  nie  będzie  go  miała,
choćby nie wiadomo jak ją udoskonalić. Craigowi płacono właśnie za

jego niezawodny instynkt. Zawsze przed podjęciem decyzji o
wprowadzeniu na rynek nowego produktu musiał mieć przed oczami
obraz tego przedmiotu.

Virginia, sekretarka Craiga, przezornie zamknęła drzwi na klucz,

eby najdrobniejszy nawet przeciąg nie zagroził porozkładanym na

podłodze kartkom. Na jej zadartym nosie pyszniły się ogromne szkła
w  czerwonej  oprawce.  Wąską  spódniczkę  podciągnęła  do  kolan  i
wypinając  potęŜną  pupę,  ostroŜnie  układała  papiery.  Ginny  zawsze
rozkładała  plany  na  podłodze  jego  gabinetu.  Od  dziesięciu  lat  była
jego sekretarką i naleŜało to do jej obowiązków.

Jeśli nie przestaniesz wreszcie patrzeć na zegarek, Reardon, to

nigdy tego nie skończymy - powiedziała.

Jest juŜ po czwartej. - Craig zasłonił mankietem koszuli złotą

bransoletkę zegarka. - A ty nie miałaś jeszcze przerwy obiadowej.

PrzeŜyję. Będziesz tu siedział całą noc, jeśli ci nie pomogę.

- No i co z tego? To juŜ nie twój problem.
- Dobrze ci radzę, wykorzystaj swojego niewolnika, dopóki

jeszcze tu jest. O piątej wychodzę. Umówiłam się z Haroldem na
obiad. Będziemy zupełnie sami. Bez dzieci, bez teściowej. Dlatego
właśnie, mimo Ŝe cię uwielbiam, nie mogę dziś zostać z tobą dłuŜej.

A czy ja cię o to prosiłem?

Nie. - Poprawiła opadające na nos okulary.

Ale nie lubię cię z tym zostawiać samego. I wcale nie ze

względu na ciebie, tylko na mnie. Jak przesiedzisz tu całą noc, jutro
będziesz kwaśny jak ocet i bardzo trudny we współŜyciu. - Czekała i
jego ripostę, ale Craig nie skorzystał z okazji. - Chory jesteś? -
zapytała troskliwie.

Ja? Nie, czuję się świetnie.

Nie pamiętam, Ŝebyś kiedykolwiek był tak rozbity.

- Po prostu myślę - odpowiedział zgodnie z prawdą. Cały czas

myślał o malutkiej laseczce dynamitu, jaką podłoŜył w jednym z biur
na drugim końcu miasta. W kaŜdej chwili mógł zadzwonić telefon.

Oczekując na ten telefon, zastanawiał się w stosunkami

panującymi  między  nim  i  jego  sekretarką.  Kiedy  zatrudnił  Virginię,
była  pełna  szacunku  i  trochę  wystraszona,  ale  jego  status  pana  i
władcy  nie  trwał  długo.  Potem  Ginny  widziała  go  w  gorszych

momentach  i  przestał  na  niej  robić  wraŜenie  jego  sześciocyfrowy
roczny dochód i dziesiątki tytułów na drzwiach gabinetu. MoŜe i jest
troci  szorstka,  ale  znakomicie  prowadzi  jego  biuro  i  b  rdzo  lubi  tę
pracę. Craig tak uwaŜał, bo nigdy na nic nie narzekała, ale w tej chwili
nie b juŜ tego taki pewien. Przypomniał sobie, jak dv lata temu mało
brakowało,  Ŝeby  Virginia  złoŜy  wymówienie.  Bracken,  taki  picuś  z
księgowości  zaczął  ją  napastować.  Craig  zwolnił  go,  kiedy  tylko
zorientował się, co się dzieje. Zrugał Virginię o to, Ŝe nie powiedziała
mu o swoich kłopotach. Dziewczyna najpierw się obruszyła, a potem
powiedziała,  Ŝe  takie  rzeczy  zdarzają  się  przecieŜ  w  biurach  i  Ŝe
chciała  sama  sobie  z  tym  poradzić.  A  przecieŜ  Karen,  tak  samo  jak
Virginia, pracuje jako sekretarka szefa duŜej firmy. Na pewno w ciągu
tych  wszystkich  lat  pracy  jakiś  biurowy  Don  Juan

musiał się

dostawiać takŜe do niej. Tym bardziej, Ŝe Karen jest piękna i
delikatna, nie taka zwyczajna jak jego Ginny.

Tak, teraz wreszcie zrozumiał, Ŝe Kara po prostu nie opowiadała

mu o swoich problemach. Dzieliła się z nim radościami i sukcesami,
ale kłopotów nigdy nie przynosiła do domu. Nigdy przedtem nawet
nie przyszło mu do głowy, Ŝe ta praca nie daje jej satysfakcji.

Całe popołudnie chodziła mu po głowie jedna myśl. Dlaczego,

kiedy  jeszcze  byli  małŜeństwem,  nigdy  nie  posadził  jej  naprzeciwko
siebie i po prostu nie zapytał, o czym myśli, czy ma jakieś marzenia,
aspiracje zawodowe, czy jest szczęśliwa? Dlaczego nie interesował się
takimi  waŜnymi  problemami  kobiety,  która  była  jego  Ŝoną?
Rozdzwonił  się  telefon  i  Craig  zerwał  się  na  równe  nogi.  Virginia
popatrzyła na niego ze zdziwieniem.

- Czekałem na ten telefon - powiedział. - Odbiorę w sekretariacie.
Musiał przebyć ocean papierów, Ŝeby się tam dostać, Ale o tej

porze w sekretariacie było pusto i mógł spokojnie rozmawiać.

- Reardon, słucham. - Udało mu się chwycić słuchawkę po trzecim

dzwonku.

- To właściwa osoba - usłyszał. Mocno przycisnął słuchawkę do

ucha. Uśmiechnął się zadowolony. Rzeczywistość okazała się jeszcze
gorsza niŜ przypuszczał. Znajomy kobiecy głos po drugiej stronie
słuchawki był bardzo obraŜony. - Posłaniec z kwiaciarni przyniósł mi
bukiet - oznajmiła sucho.

- Taak? - Zapomniał o Virginii, o biurze i papierach... Wyobraził

sobie Karen. Zawsze bardzo starannie ubierała się do pracy. Włosy
upinała w kok. Nosiła buty na wysokich obcasach (uwielbia wysokie
obcasy) i eleganckie kostiumy. Na pewno wygląda wspaniale. Zawsze
jest taka opanowana. Te nutki zdenerwowania w jej głosie mogła
wywołać wyłącznie malutka laseczka dynamitu.

- RóŜe. Trzydzieści sześć róŜ. Trzydzieści sześć Ŝółtych róŜ od

jakiegoś Texa Lancera.

- Ten Tex musi być twoim oddanym wielbicielem - powiedział

zimno Craig.

Tak, a krowy potrafią latać. Nie znam Ŝadnego Texa Lancera.

Jesteś pewna? MoŜe spotkałaś go kiedyś i teraz po prostu nie

pamiętasz.

Reardon. Jest tylko jeden człowiek na świecie, który mógłby mi

przysłać Ŝółte róŜe, ale on nie ma na imię Tex. Jak mogłeś mi to
zrobić?

Ja? Kochanie, oskarŜasz niewłaściwego faceta. To nie moja

wina, Ŝe męŜczyźni za tobą szaleją.

- Craig...
- Cholera! Mam drugi telefon! Nie mogę teraz rozmawiać, Karo.

Zadzwonię do ciebie później.

- OdłoŜył słuchawkę i głośno się roześmiał. Pomyślał z

satysfakcją, Ŝe jego była Ŝona ma przed sobą cały długi tydzień takich
irytujących niespodzianek. Dziś rano złoŜył w kwiaciarni zamówienie,
które tylko zaczynało się od róŜ. Jutro Kara dostanie, naręcze kamelii
od Clifforda Rinesa, w środę Basil Wickenford III przyśle jej
orchidee, a w czwartek Gilbert Rafferty - fiołki. W piątek Quentin
Forbes... Co, u licha, pośle jej Quentin Forbes? Takie jakieś cudaczne,
bardzo kolorowe kwiaty. Właściciel kwiaciarni powiedział mu, jak się
nazywają, ale Craig nie miał głowy do nazw kwiatów.

Dawno juŜ nie dawał Karen Ŝadnych dowodów uznania. Craig

dobrze  wiedział,  Ŝe  dla  zdobycia  jej  będzie  potrzebował  znacznie
cięŜszej  artylerii  niŜ  garść  kwiatów.  Nie  chciała,  Ŝeby  ją  zdobywał.
Nie chciała, aby ją znów ranił, i miała po temu uzasadnione powody.
Wyszła  za  mąŜ  za  niewraŜliwego  egoistę.  Błędy,  które  popełnił,
ciąŜyły  mu  jak  ołów,  ale  przecieŜ  zostały  popełnione  i  są  teraz

ROZDZIAŁ SZÓSTY
Ktoś zapukał do drzwi.
- Julie! MoŜesz otworzyć? Nie mogę tego teraz zostawić -

zawołała Karen znad stosu bielizny, którą, właśnie przeglądała.

- No pewnie.
Karen usłyszała, jak rzucona z impetem szczotka uderzyła o

podłogę  w  kuchni.  Julie  z  radością  witała  wszelkie  przerwy  w
domowych zajęciach, zaplanowanych na sobotnie przedpołudnie. I nie
ona  jedna.  Karen  zdmuchnęła  opadający  na  oczy  kosmyk  włosów  i
pochyliła  się  nad  stertą  ciuchów.  KaŜda  koszula,  kaŜda  bluzka  czy
para  spodni  miały  inny  przepis  prania.  Na  trzy  osoby  trzeba  by  co
tydzień robić dziewięćdziesiąt siedem osobnych prań. śarty, czy co?

Cześć, tato! - Julie była najwyraźniej zaskoczona. - Mieliśmy się

spotkać dopiero po południu.

I spotkamy się. - Objął córkę i pocałował w policzek.

Jestem ci potrzebna?

Niezupełnie.

Więc chcesz coś od Jona. Ale się ucieszy! Robi porządki w

swoim pokoju. Wygląda to tak, jakby prowadził działania wojenne.
Wyobraź sobie...

Właściwie, to Jona teŜ nie potrzebuję. Przyszedłem do waszej

mamy.

Do mamy? - Julie szeroko otworzyła zdziwione oczy. - Chcesz

się zobaczyć z mamą?

Muszę znaleźć stare zeznania podatkowe. Mama zawsze

trzymała je na strychu. Czy jest w domu?

Tak, jest w domu - powiedziała Karen, stając w drzwiach.

Widziała, Ŝe córka obserwuje ich z ogromnym zainteresowaniem.

Powitała Craiga uprzejmym skinieniem głowy, chociaŜ serce jej
trzepotało jak ptak schwytany w sidła.

Przez cały tydzień ani razu nie udało jej się skontaktować z byłym

męŜem.  Tylko  w  poniedziałek  odebrał  telefon  i  powiedziała  mu,  co
sądzi  o  róŜach,  ale  to  wszystko.  Wypadło  mu  nagle  bardzo  wiele
spotkań  i  w  Ŝaden  sposób  nie  mógł  z  nią  rozmawiać  w  pracy,  a  po
południu  miał  takie  mnóstwo  zajęć,  Ŝe  zupełnie  nie  mógł  odebrać
telefonu w domu.

Te wszystkie cudowne, wspaniałe kwiaty... Craigowi musi na niej

bardzo zaleŜeć, skoro zadał sobie tyle i trudu. ChociaŜ w tej chwili nie
wygląda jak starający się facet. Stare dŜinsy, skórzana kurtka, ręce w
kieszeniach zaróŜowione od chłodnego porannego powietrza policzki.
Stał w drzwiach z nogą wysuniętą do przodu, jakby nie miał odwagi
wejść do domu bez jej pozwolenia, i bez najmniejszej emocji
przyglądał się szczupłej sylwetce swojej byłej Ŝony.

- Przepraszam, Ŝe ci zawracam głowę, Karen - powiedział

uprzejmym, zupełnie obojętnym tonem - ale gdybyś mogła poświęcić
mi kilka chwil... Jestem pewien, Ŝe masz na strychu nasze stare
zeznania podatkowe. Byłbym wdzięczny, gdybyś pozwoliła mi do
nich zajrzeć.

- Nie ma sprawy - odrzekła równie grzecznie.
- Co potrzebujesz?
-

Oświadczenie podatkowe z tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego

siódmego roku.

Och, to będzie kłopot. Te papiery leŜą chyba na samym spodzie.

Julie...

Na mnie nie licz. - Córka podniosła ręce do góry. - Nie mam

pojęcia, gdzie tam co znaleźć.

No dobrze, sama z tobą pójdę - westchnęła Karen.

Wyprostowana, jakby połknęła kij od szczotki, weszła po schodach na
górę. Craig w milczeniu poszedł za nią. Jon wysunął nos z pokoju i
zawołał:

- Tato! Co ty tu...
- Musimy znaleźć stare zeznania podatkowe - odpowiedział

szybko synowi.

- Chyba są na strychu - dodała Karen.
W końcu korytarza znajdowały się małe drzwi prowadzące na

strych. Karen nacisnęła klamkę. Craig przystanął na chwilę, Ŝeby
zamienić parę słów z synem, więc Karen poszła przodem.

Schody na strych były wąskie i źle oświetlone. Na górze były

tylko  dwa  małe  okienka,  przez  które  przesączało  się  światło  dnia.
Nigdy  nie  wykończyli  strychu.  Wiatr  dmuchał  przez  szczeliny,  a
zakurzone  promienie  słońca  padały  na  podłogę  z  desek,  zasłaną
pudłami pełnymi jakichś rupieci.

Karen z obrzydzeniem patrzyła na ten bałagan: stare krzesła,

dziecięce  łóŜeczko,  połamany  fotel  na  biegunach,  jakiś  zniszczony
stolik  i  mnóstwo  pudeł  pełnych  ksiąŜek.  Na  tym  strychu
przechowywano  wiele  wspomnień,  ale  na  pewno  nie  było  tu  zeznań
podatkowych.  Nigdy  nie  składali  na  strychu  Ŝadnych  dokumentów
dotyczących podatków. I Craig doskonale o tym wiedział.

Usłyszała, jak zamyka drzwi na dole, a potem idzie po

trzeszczących stopniach. Wszedł na górę i nie zatrzymując się nawet
na chwilę, podszedł prosto do niej. JuŜ nie patrzył na nią obojętnie.
Zniknęła teŜ gdzieś jego układność.

Podkradł się do niej jak lew do świeŜego mięsa, I pochyłu głowę i

pocałował ją szybko. Pocałunek był,

] na tyle krótki, Ŝe moŜna go

było uznać za powitanie, ale dla niej trwał wystarczająco długo.
Poczuła na piersiach dotknięcie zimnej skórzanej kurtki i ciepło jego
ust na swoich wargach. Podniósł głowę, a na jego twarzy pojawił się
szatański uśmiech.

- Dzień dobry, Karo - powiedział niewinnie. Serce jej waliło jak

młot pneumatyczny i Karen bardzo się tego wstydziła. Oszukiwanie
dzieci, potajemne spotkania...

No, oczywiście, nie mają przecieŜ innego wyjścia. Przynajmniej

jeśli chcą, aby dzieci nie budowały zamków z piasku...

Mimo wszystko źle się z tym czuła. ChociaŜ z drugiej strony, to

uczucie było całkiem przyjemne. Przez cały ostatni rok Ŝyła jak
cnotliwa zakonnica. JuŜ prawie zapomniała, jaką przyjemność sprawia
robienie rzeczy zakazanych. Tylko jeden największy na świecie łobuz
zawsze umiał ją skusić do złego. Ten sam, który w tej chwili tak
mocno ją obejmuje.

- Craig... - Musi omówić z nim bardzo powaŜną sprawę. JuŜ za

chwilę na pewno sobie przypomni, o czym to miała z nim
porozmawiać.

Jednak jej były mąŜ najwyraźniej zaplanował sobie zupełnie inną

kolejność zdarzeń.

- MoŜemy tu zostać najwyŜej dwadzieścia minut. - Craig usiadł na

pudle z ksiąŜkami i pociągnął Karen za sobą. - Coś ci przyniosłem. Po
to właśnie przyszedłem. Ale najpierw kawa. - Rozpiął suwak
skórzanej kurtki i wyciągnął nieduŜy termos. – Jest tylko jedna

filiŜanka. Musimy się podzielić. A potem prezencik...

Jaki znowu prezent? Nie, Craig, poczekaj...

Nie denerwuj się. To nie jest duŜe.

PołoŜył jej na kolanach prostokątny przedmiot opakowany w

papier. Wpatrywała się w Craiga i nawet nie rzuciła okiem na paczkę.

- No, otwórz. Bo sam otworzę...
Przyglądał się, jak Karen odwija Ŝółty papier, pod którym ukrył

specjalnie dla niej wybraną ksiąŜkę.

Wprawdzie tylko raz wspomniała, Ŝe chodzi na wykłady z historii

Chin, ale kupił jej klasyczne dzieło o historii Chin, elegancko wydane,
w skórzanej, tłoczonej złotem, oprawie.

Miałem nadzieję, Ŝe ci się spodoba.

Podoba mi się.

Mam nadzieję, Ŝe ci się przyda, bo mówiłaś, Ŝe interesują cię

Chiny...

AleŜ to wspaniały prezent. To biały kruk - powiedziała. -

Stosujesz chwyty poniŜej pasa, Reardon. i robisz to celowo.

- Chwyty poniŜej pasa? O czym ty mówisz?
-

Umówiliśmy się, Ŝe nie będziemy się spieszyć, Ŝe zobaczymy,

jak nam się ułoŜy. Nie powinieneś postępować w ten sposób, to nie w
porządku. Jestem zaŜenowana...

Naprawdę?

Jej

zakłopotanie

sprawiło

wyraźną

przyjemność.

Craig, to nieuczciwe - powiedziała stanowczo.

Co jest nieuczciwe?

- I kwiaty, i ksiąŜka są nieuczciwe. Nie potrzebuję Ŝadnego

zadośćuczynienia  i  nie  powinieneś  tego  robić.  -  Przypomniała  sobie
wreszcie  to,  co  przez  cały  tydzień  chciała  mu  powiedzieć.  -  DuŜo
myślałam  o  tym,  co  powiedziałeś.  O  twoim  poczuciu  winy  za  to,  Ŝe
wciąŜ mnie pakowałeś w jakieś kłopoty. OtóŜ, zupełnie nie masz racji
i  nie  potrzebujesz  mnie  za  nic  przepraszać.  PrzecieŜ  nie  namawiałeś
mnie,  Ŝebym  poszła  z  tobą  do  łóŜka,  sama  tego  chciałam.  I  do  tego,
Ŝ

ebym z tobą uciekła, teŜ mnie nie zmuszałeś. Nie jesteś i nigdy nie

byłeś w najmniejszym nawet stopniu odpowiedzialny za Ŝaden z
moich błędów.

- W porządku.

- Nie, to nie jest w porządku. Miałabym ochotę cię udusić,

gdybym  wiedziała,  Ŝe  Ŝyjesz  z  takim  strasznym  poczuciem  winy  w
sercu.  Wszyscy  dobrze  wiedzą,  Ŝe  oboje  jesteśmy  wyjątkowymi
głupkami,  ale  ta  głupota  jest  w  takim  samym  stopniu  moją  chorobą,
jak i twoją. Naprawdę nie musisz siebie o nic obwiniać ani pokutować
za  Ŝaden  grzech,  którego  i  ja  nie  miałabym  na  sumieniu.  Jednakowo
odpowiadamy  za  wszystkie  kłopoty,  w  jakie  przez  całe  Ŝycie  razem
się pakowaliśmy. Zrozumiałeś to wreszcie?

- Karo!
- Tak? - Cały czas myślała o tym, Ŝe powinna mu pomóc pozbyć

się  tego  bezsensownego  poczucia  winy.  Rodzice  Craiga  prowadzili
raczej  beztroskie  Ŝycie  i  w  końcu  rozwiedli  się  z  powodu  jakiegoś
idiotycznego „wolnego związku". Craig nigdy o tym nie mówił, nawet
wtedy,  kiedy  jeszcze  chodzili  do  szkoły,  ale  Karen  uwaŜała,  Ŝe  to
właśnie  rodzice  wzbudzili  w  nim  to  nadmiernie  rozwinięte  poczucie
winy. Wprawdzie cieszył się opinią zimnego brutala, ale była to tylko
poza. W głębi serca był zawsze gotów do poświęceń i ogromnie duŜo
od siebie wymagał.

Craig pogłaskał ją po policzku. Wybrała sobie nie najlepszy

moment na roztrząsanie przeszłości. Miała przed sobą męŜczyznę
próbującego zwrócić jej uwagę na teraźniejszość.

- Nie chmurz się - polecił.
A poniewaŜ polecenie było zupełnie idiotyczne, więc się

uśmiechnęła.

- To, Ŝe dałem ci ksiąŜkę, nie ma nic wspólnego z poczuciem

winy, kochanie. To tylko taki kaprys.

Bez podtekstów. I niech mnie diabli porwą, jeśli wiem, dlaczego

Tex przysłał ci róŜe, ale moja męska intuicja podpowiada mi, Ŝe te
kwiaty teŜ nie miały nic wspólnego z poczuciem winy.

Oboje dobrze wiedzieli, Ŝe Ŝaden Tex nie istnieje.
- A więc? - Karen dała się wciągnąć do gry. – Co ci podpowiada

twoja męska intuicja? Dlaczego dostałam tyle kwiatów od Texa i jego
kumpli?

- To oczywiste. - Craig nagle przypomniał sobie o termosie.

Otworzył go i wlał kawę do nakrętki.

- Jesteś piękną, utalentowaną i bardzo powabną kobietą. To rzadka

kombinacja i kaŜdy męŜczyzna, który nie jest ślepy i głuchy, musi to
zauwaŜyć. Wcale mnie nie dziwi, Ŝe faceci uganiają się za tobą.
Oszczędź mi, proszę, szczegółów. Szczerze mówiąc, wolałbym juŜ
więcej nie słyszeć o tych kwiatach.

Powiedział to wszystko bardzo powaŜnie, a przy tym nalewanie

kawy tak go zaabsorbowało, Ŝe w Ŝaden sposób nie mógł jej spojrzeć
w  oczy.  Komplement  sprawił  Karen  ogromną  przyjemność,  ale
jeszcze większą - widok Craiga, bardzo zajętego przeklętą nakrętką od
termosu.  Karen  pomyślała,  Ŝe  po  raz  pierwszy  w  Ŝyciu  widzi  tego
ogromnego  jak  dąb  męŜczyznę  tak  zakłopotanego.  Nie  sądziła,  Ŝe
naprawdę  słuchał  jej  Ŝalów  na  temat  tego,  Ŝe  jej  nie  doceniał  i  Ŝe
uwaŜał ją za swoją własność. Ona takŜe zapamiętała jego zwierzenia o
poczuciu  odpowiedzialności  za  popełnione  przez  nich  błędy.  Oboje
słuchali tego, co mieli sobie do powiedzenia. Nie przypuszczała, Ŝe to
się jeszcze kiedyś zdarzy. Poczuła nagły przypływ wzruszenia...

- No dobrze - mruknęła. - Jeśli nie chcesz słuchać o kwiatach,

przestanę o nich mówić.

- Świetnie.
- Musisz jednak wiedzieć, Ŝe chciałabym tę sprawę załatwić do

końca. Gdybym tylko wiedziała, kto naprawdę przysłał mi te kwiaty,
natychmiast rozebrałabym się do naga, zarzuciła na siebie jakiś welon
i zatańczyła przed nim bolero. Trzeba przecieŜ podziękować
człowiekowi...

Craig o mało nie udławił się kawą. Podała mu serwetkę.
- MoŜe uda ci się namówić Texa, Ŝeby następnym razem dołączył

do kwiatów swój adres - powiedział ponuro Craig.

Myślisz, Ŝe byłby zadowolony, gdybym mu osobiście

podziękowała?

Sądzę, Ŝe bez specjalnego wysiłku doprowadziłabyś biedaka do

obłędu.

Och, nie chciałabym się posunąć tak daleko. Jeśli uwaŜasz, Ŝe

ten pomysł z bolerem nie jest najszczęśliwszy, to moŜe pomyślę o
jakimś nastrojowym spotkaniu przy świecach.

Jeśli natychmiast nie przestaniesz, zapomnę o naszej dwójce

nadwraŜliwych nastolatków i zgwałcę

i cię tu, na strychu. - Nie dał po sobie poznać, czy rzeczywiście

tylko zaŜartował. - Chyba się przestraszyłaś, kochanie.

- Przestraszyłam się i wciąŜ jeszcze się boję.
- Odetchnęła głęboko. - Ale na pewno nic nam się nie uda, jeśli

nie  zdobędziemy  się  wobec  siebie  na  szczerość.  Albo  oboje  damy
sobie  stuprocentową  ,f  szansę,  albo  wcale  nie  ma  sensu  próbować.  -
Uśmiechnęła się. - Nie wiem, czy ta ksiąŜka coś zmieni,  Reardon.

Chciała odgarnąć z czoła pasmo włosów, ale Craig złapał ją za

rękę.

- Do diabła z ksiąŜkami! Tak właśnie było na początku, kiedy się

poznaliśmy.  Tylko  my  dwoje,  i  !sam  na  sam.  Tym  razem  będziemy
ostroŜniejsi,  Karo.  I  Patrzyła  mu  w  oczy,  czuła  dotyk  jego  dłoni  i
doskonale  wiedziała,  Ŝe  ostroŜność  jest  ostatnią  rzeczą,  o  jakiej  jej
były mąŜ w tej chwili myśli. W jego oczach płonął Ŝar...

Za długo tu siedzimy! - Zerwała się na równe nogi. - Dzieci

zaczną coś podejrzewać. Zejdę juŜ na dół.

Chcesz mnie tu zostawić, Ŝebym sobie sam znalazł nieistniejący

dokument?

- No właśnie.
- Wracaj, skarbie.
Rozsądek kazał jej szybko stąd wyjść. Jeśli zostanie, Craig na

pewno ją pocałuje. Szczerze wątpiła, czy skończyłoby się na jednym,
krótkim pocałunku. A jeden dłuŜszy mógłby sprowadzić na nich
prawdziwe kłopoty. Ma przecieŜ ogromną praktykę w traceniu głowy
dla Craiga. O tym nie moŜe zapomnieć. Oboje zawsze robili wszystko
na łeb na szyję. Nigdy wolniej. Szczególnie chętnie, gdy chodziło o
seks. I o tym takŜe musi pamiętać.

MoŜe go nawet kocha. MoŜe nigdy nie przestała go kochać. I

moŜe  nawet  tym  razem  by  im  się  udało, ale  popełnione  kiedyś  błędy
skrzywdziły  takŜe  innych  ludzi.  Szczególnie  ucierpiały  na  tym  ich
dzieci,  i  to  nauczyło  ją  ostroŜności.  Doświadczenia  minionych  lat
zmusiły Karen do rozwinięcia w sobie poczucia odpowiedzialności.

Była juŜ na trzecim schodku, gdy Craig dobiegł do poręczy. Miał

diabelski uśmiech, którego porządna kobieta powinna się bać.

- Jeśli naprawdę chcesz mnie tu zostawić - zawołał - to moŜe mi

przynajmniej powiesz, jak miałaby wyglądać ta kolacja przy
ś

wiecach.

Oczy mu błyszczały, jakby juŜ widział Karen chłepczącą

szampana z jego pępka. Ona teŜ wyobraziła sobie taką samą scenę.

- No i co ja mam z tobą zrobić, Reardon - mruknęła.
- Naprawdę chcesz wiedzieć?
-

Nie chcę.

Zatrzasnęła za sobą drzwi, zostawiając go samego na strychu, i

dopiero wtedy wybuchnęła śmiechem. Zawsze potrafił ją rozśmieszyć.
Za to teŜ go kochała. Jeszcze jedno ostrzeŜenie, Ŝe juŜ wpadła po
uszy.

Jon zawsze uwaŜał swoją siostrę za skrzyŜowanie złośliwej

odmiany  cholery  z  koszmarnym  potworem.  Od  dnia  swoich  urodzin
wciąŜ  go  prześladowała.  Wszyscy  ją  chwalili,  zawsze  miała  bardzo
dobre stopnie, ale oprócz tego była wścibska i bez przerwy grzebała w
jego rzeczach. Ojciec uwaŜał za oczywiste, Ŝe Jon ma na nią uwaŜać
w  szkole,  co  wcale  nie  było  łatwe,  szczególnie  od  kiedy  wyrosła  na
ładną  dziewczynę.  Dwa  razy  musiał  się  bić  ze  starszymi  od  siebie
chłopakami, którym wydawało się, Ŝe mogą bez przeszkód podrywać
Julie.  Jon  nie  cierpiał  bójek.  Jakim  cudem  dał  się  wmanewrować  w
rolę goryla swojej atrakcyjnej siostry?

Julie była przekleństwem jego Ŝycia, ale miała jedną pozytywną

cechę: nie paplała. Nawet przyparta do muru potrafiła dochować
tajemnicy. W trudnych chwilach zawsze trzymali się razem. On stał
murem za nią, a ona zawsze brała jego stronę. Ten system szczególnie
dobrze działał w ich stosunkach z rodzicami.

Julie wyjrzała przez okno.
- Co mama powiedziała? - zapytała, kiedy samochód odjechał. -

e dokąd jedzie?

- Po mleko.
Julie szybko przeszła przez kuchnię.
-

Popatrz - powiedziała, otwierając szeroko drzwi lodówki. Jon

zajrzał jej przez ramię. Na półce równym szeregiem stało pięć
litrowych kartonów mleka. Spojrzeli po sobie.

To juŜ trzeci raz w tym tygodniu. Nic z tego nie rozumiem.

Dokąd ona jeździ?

- Najwyraźniej po mleko - powiedział Jon.
- Tyle to i ja wiem. Jeśli przywiezie jeszcze litr mleka, otworzymy

mleczarnię. ZauwaŜyłeś, jak się ubrała? Białe spodnie, czerwony
sweter...

Jon nie odpowiedział. O tym samym właśnie pomyślał.
- Jon, odkąd to mama tak elegancko się ubiera, jadąc po zakupy?

Przynosi to mleko tylko dlatego, Ŝe nie chce, Ŝebyśmy się czegoś
domyślili. To jasne jak słońce.

Zanim zatrzasnęła drzwi lodówki, Jon zdąŜył jeszcze chwycić

karton mleka.

Wróci przed ósmą. - Pociągnął łyk prosto z kartonu. -

Poprzednim razem nie było jej przez niecałą godzinę. MoŜe naprawdę
robi zakupy?

A koty uwielbiają pływać. - Julie usiadła na krześle i oparła

głowę na rękach. - Jest siódma wieczorem, a my nawet nie wiemy,
dokąd pojechała nasza własna matka. UwaŜam, Ŝe powinieneś coś
zrobić.

Ja? A co ja mogę zrobić? - Jon otarł usta wierzchem dłoni.

- Powiedz chociaŜ, Ŝe teŜ się martwisz.
- No dobrze. TeŜ się martwię. Dziwnie się zachowuje, no i co z

tego? MoŜe nie chce, Ŝebyśmy wiedzieli, co robi.

- O BoŜe, aleŜ ty jesteś głupi! - Julie westchnęła.
- Oczywiście, Ŝe nie chce, Ŝebyśmy wiedzieli, co ona robi. A o co

ja się martwię, idioto? Mama nigdy nie miała przed nami tajemnic.
Jesteśmy przecieŜ całym jej Ŝyciem.

- Mnie się wydaje, Ŝe to ma jakiś związek z tatą - powiedział z

namysłem Jon.

- Bo ty chcesz wierzyć, Ŝe to o tatę chodzi. Ja teŜ bym chciała w to

wierzyć. A jeśli nie? Jeśli to jakiś obcy facet? A moŜe ona naprawdę
ma kłopoty i bardzo nas potrzebuje?

Kolejny łyk mleka utknął Jonowi w gardle, jakby to była grudka

błota. MoŜna się było tego spodziewać, siostrzyczka lubi
dramatyzować. Jednak jego teŜ ruszyło.

- MoŜe i masz rację - mruknął - ale ja nie mam zamiaru się

wtrącać. Nie chcę więcej awantur.

- A kto mówi o wtrącaniu się? Proponuję ci tylko, Ŝebyśmy na nią

uwaŜali, upewnili się, Ŝe nic złego się nie dzieje, by w razie czego
moŜna jej było pomóc.

Jon musiał się z nią zgodzić. Nie miał innego wyjścia.

Jeszcze tydzień temu Karen martwiła się, Ŝe jej stosunki z byłym

męŜem  wymykają  się  spod  kontroli.  Podczas  kolejnych  spotkań
płomień poŜądania rozpalał się coraz mocniej. Ta namiętność nie była
niczym  nowym,  tylko  oni  byli  zupełnie  inni.  On  i  ona,  męŜczyzna  i
kobieta,  w  Ŝyciu  których  juŜ  nic  i  nigdy  nie  będzie  takie  samo.  Jej
pociąg  do  Craiga  przewyŜszał  wszystko,  co  czuła  kiedykolwiek
przedtem, i to takŜe bardzo ją niepokoiło. ZbliŜenie seksualne, którego
tak się obawiała, zbyt szybko stało się faktem. Nikt nie wie, jak to się
dzieje,  Ŝe  potajemnym  kochankom  udaje  się  spotykać  się  mimo
wszystko.  Karen  i  Craig  musieli  się  ukrywać  jak  złodzieje,  Ŝeby
wykraść choćby godzinę na spotkanie.

wiatła tańczyły za szybą samochodu, odbijały się w strugach

deszczu. Wieczór był ciemny jak smoła, a na dodatek zimny, jesienny
deszcz zacinał w okna.

Włączyła wycieraczki.
- Na pewno chcesz prowadzić? - zapytał Craig.
- Rozpadało się na dobre.
- Dam sobie radę, to juŜ niedaleko.
- Naprawdę nie powiesz mi, dokąd jedziemy?
- W odludne miejsce. - Uśmiechnęła się do niego.
- Obiecuję, Ŝe nie spotkamy tam znajomych.
Szczerze mówiąc, trochę głupio się czuła, zawoŜąc go w to

właśnie miejsce, ale nie miała wyboru. Bardzo chciała, raczej musiała,
znaleźć się sam na sam z Craigiem. Skąd mogła wiedzieć, co
naprawdę do niego czuje, albo co on czuje do niej, jeśli nie mieli
moŜliwości wypróbować i sprawdzić swoich uczuć?

Zachowała jednak ostroŜność i wykazała się poczuciem

odpowiedzialności, bo zaproponowała, Ŝe spotkają się na neutralnym
terenie, w miłym i bezpiecznym miejscu. Co więcej, ktoś ze
znajomych zawsze moŜe wpaść na nich w bibliotece, w muzeum czy
w ustronnym zaułku, a tam na pewno nikogo nie spotkają.

Nigdzie nie byli bezpieczni. O seksie w ogóle nie było co marzyć.

Największym ich problemem było zachowanie tajemnicy, a
szczególnie, zwodzenie własnych dzieci. W końcu to całkiem

moŜliwe, Ŝe Jon Jacob pójdzie do delikatesów kupić wołowinę z
ryŜem albo, na przykład, umówi się ze swoją dziewczyną na randkę w
muzeum. Julie za to często bywała w bibliotece, chociaŜ, o ile Karen
dobrze pamięta, nigdy nie chodziła tam wieczorem. Oddalenie się od
miasta gwarantowało, Ŝe znajdą spokojne miejsce, w którym uda się
porozmawiać. śadne z nich jednak nie miało tak duŜo wolnego czasu,
Ŝ

eby go tracić na daleką podróŜ.

Karen uwielbiała swoje dzieci. Craig takŜe. Dałaby się za nie

zabić i Craig teŜ. Dziś jednak Jon Jacob miał randkę i nawet wziął w
tym celu samochód Craiga, a Julie spędzała noc u koleŜanki, rodzice
mieli więc okazję spędzić ze sobą kilka spokojnych godzin. Karen
zdecydowała się skorzystać z tej okazji.

- Coś mi się wydaje, Ŝe pamiętam ten zakręt - mruknął Craig.
Karen pomyślała, Ŝe powinien go bardzo dobrze pamiętać.
-

Ale chyba nie zamierzasz łamać przepisów, skarbie?

Mam trzydzieści sześć lat, bardzo się staram być idealną matką

naszych wspólnych dzieci i od lat radzę sobie z bardzo
odpowiedzialną pracą. Czy taka kobieta mogłaby pomyśleć o łamaniu
prawa?

Asfalt lśnił w strugach deszczu jak mokry heban. Spojrzała przed

siebie, potem we wsteczne lusterko. Nie było widać Ŝadnego
samochodu. Skręciła z równej drogi i zjechała na pobocze. Jedną z
atrakcji Colorado Springs jest Ogród Bogów -

ponad stuhektarowy

park,  który  Indianie  nazywali  Czerwoną  Ziemią.  W  tym  miejscu
znajduje  się  na  prerii  osobliwa  góra.  Erozja  wyrzeźbiła  w  granicie
fantastyczne  kształty.  Czerwona  Skała  wygląda  jak  wieŜa
gigantycznej katedry. Natura stworzyła tu prawdziwe cuda, za kaŜdym
zakrętem  oczekiwała  turystów  jakaś  niespodzianka.  Park  zawsze
zamykano na noc, jednakŜe jego granice nie były aŜ tak szczelne jak
Fort  Knox.  Karen  i  Craig  juŜ  wiele,  wiele  lat  temu  znaleźli
niestrzeŜony  wjazd.  Atrakcją  tego  miejsca  było  głównie  to,  Ŝe
nielegalnie  wjeŜdŜali  do  parku,  a  poza  tym  nikt  im  tam  nie
przeszkadzał, kiedy chcieli być sami.

Karen wyłączyła silnik i wygasiła światła. Na chwilę w

samochodzie zrobiło się zupełnie ciemno. Craig odwrócił się na
swoim siedzeniu, ale nie odezwał się ani słowem. W ogłuszającej

ciszy słychać było jedynie stukające o blachę krople deszczu i
gwałtowne bicie serca Karen.

- Nie umiałam wymyślić nic innego - poskarŜyła się Ŝałośnie. - W

kaŜdym innym miejscu dzieci mogłyby się na nas natknąć. To jedyne
miejsce, jakie znam, gdzie nikt nas nie będzie szukał.

- Nie musisz się usprawiedliwiać - powiedział Craig.
- Przywiozłaś mnie tu, Ŝeby się trochę popieścić.
- Nie...
-

Napaliłaś się na mnie, przyznaj się. Pamiętasz, to ja zawsze

tłumaczyłem się, Ŝe przywoŜę cię tutaj, Ŝebyśmy mogli spokojnie
porozmawiać. Myślisz, Ŝe dam się nabrać?

Reardon... - Napięcie powoli ustępowało, roześmiała się. Tego

się właśnie obawiała. Craig rzeczywiście wyciągnął błędne wnioski z
faktu,  Ŝe  tu  go  przywiozła.  Dobrze  pamiętał  nie  całkiem  niewinną
historię  tego  miejsca.  Mnóstwo  rzeczy  zdarzyło  się  po  raz  pierwszy
właśnie  tutaj.  Tu  po  raz  pierwszy  naprawdę  ją  pocałował,  tutaj
pozwoliła  mu  dotknąć  swego  ciała,  po  raz  pierwszy  tutaj  połoŜył  jej
dłoń  na  dziwnym  i  przeraŜającym  wybrzuszeniu  swoich  spodni.  Od
tamtych dni minęło juŜ wiele lat i Karen sądziła, Ŝe stare wspomnienia
zupełnie  wyblakły.  Do  chwili,  gdy  zatrzymała  samochód,  bo  wtedy
właśnie  poczuła,  jak  krew  uderza  jej  do  głowy.  Minęło,  ale
zdenerwowanie  pozostało.  Współuczestnik  tamtych  wydarzeń  był
najwyraźniej  zachwycony  tą  sytuacją.  Wpatrywał  się  w  nią
błyszczącymi oczami, jak Ŝądny krwi wampir.

- Hej, skarbie. Spróbuję jakoś znieść to, Ŝe się do mnie dobierasz.

- To dramatyczne westchnienie było częścią odgrywanej właśnie
komedii. - MęŜczyzna musi robić to, co do niego naleŜy.

- Przestań, ty erotomanie.
- JuŜ dobrze, Karen. W porządku. Poświęcę swoją cnotę, ale robię

to tylko dla ciebie. Nie chciałbym, Ŝeby się rozniosło wśród
znajomych, Ŝe idę do łóŜka z kaŜdą dziewczyną, która mnie o to
poprosi... Ale trudno mi będzie wejść w nastrój, jeśli natychmiast nie
przestaniesz się śmiać.

ROZDZIAŁ SIÓDMY
Jego Ŝarty odniosły wreszcie skutek. Roześmiała się głośno, a

razem ze śmiechem przyszło odpręŜenie. Bardzo się bała, co on sobie
pomyśli.

Craig nie przyznał się, Ŝe widok tego miejsca niesamowicie na

niego podziałał. Wydało mu się, Ŝe w samochodzie zaroiło się od
starych wspomnień. To przecieŜ w tym właśnie miejscu oboje poznali
siłę poŜądania. To tutaj odkryli nowy rodzaj bliskości. Kara nigdy nie
potrafiła mówić o sobie, ale w tym jednym miejscu zawsze się przed
nim otwierała. Craig miał nadzieję, Ŝe i tym razem pozwoli sobie na
szczerość.

- Posłuchaj - powiedziała.
Lało jak z cebra. Błyskawica rozjaśniła horyzont. Srebrzyste

wiatło zalało całą okolicę i park zamienił się na chwilę w baśniową

krainę. Wysokie skały wyglądały jak wieŜyczki ogromnego zamku z
diamentami zamiast okien.

Karen wytarła zaparowaną szybę.
- Tu jest tylko skała i piasek - powiedziała cicho.
- Ale podczas burzy i w świetle księŜyca zmienia się to w

najpiękniejszy zakątek na ziemi.

Zawsze kochałaś to miejsce.

Bo tu jest niewyobraŜalnie pięknie.

Craig pomyślał, Ŝe ona teŜ jest niewyobraŜalnie piękna. Deszcz

stukał o szyby. Kara nigdy nie uwaŜała siebie za kobietę wraŜliwą, ale
on nigdy nie myślał o niej inaczej, jak o takiej właśnie kobiecie.

Zadzwoniła do niego pięć minut po wyjściu dzieci z domu, a za

następne  pięć  juŜ  była  u  niego. Nie  traciła  czasu  na  ubieranie  się  ani
na  makijaŜ.  Miała  na  sobie  dŜinsową  spódnicę,  zapinany  pod  szyję
sweter  i  jasny  Ŝakiet.  Zdecydowanie  za  lekko  się  ubrała  jak  na  taki
chłodny i deszczowy wieczór.

Znów pochyliła się nad kierownicą i starła parę z szyby.
- Przestań oddychać, Reardon. Nic nie widzę.
- Tylko mój oddech ci przeszkadza? - Uśmiechnął się. - Ale nie

otwieraj okna. Jesteś juŜ wystarczająco zziębnięta.

- Nieprawda. Jestem cieplutka jak grzanka.
Uchyliła okno i machnęła ręką. Skorzystał z okazji i pochwycił

szczupłą dłoń. Palce miała zimne jak sople lodu.

- Do głowy by mi nie przyszło - powiedziała przyłapana na

kłamstwie - Ŝe we wrześniu moŜe być tak zimno.

- Wszyscy w Colorado o tym wiedzą - zaŜartował.
O tej porze roku pogoda szybko się zmieniała i nigdy nie dało się

jej przewidzieć. Wysoko w górach, gdzie stała ich Chatka, w której
zaledwie kilka tygodni temu kochali się w ciepły, słoneczny dzień,
teraz leŜał juŜ śnieg.

Craig pamiętał tamten dzień z najdrobniejszymi szczegółami. W

stereo i w kolorze. Miał nadzieję, Ŝe Kara teŜ nie zapomniała.

Nie wypuszczał jej dłoni. Karen spojrzała mu w oczy. Zobaczył w

nich rosnące poŜądanie. A przecieŜ on tylko wkładał na jej skostniałe
dłonie swoje stare rękawice z futerka.

Błyskawica znów oświetliła horyzont i fantastyczny widok za

oknem odwrócił uwagę Karen.

Jeszcze trochę bajki... - mruknął Craig.

Naprawdę tego nie czujesz? - Spojrzała na niego.

Jest dziś wyjątkowo wraŜliwa, pomyślał. Wszystko ma dla niej

znaczenie.

Pomyśl, co by się stało, gdyby dało się zamienić bajkę w

rzeczywistość - powiedział cicho. - Wyobraź sobie, Ŝe moŜesz
pojechać, dokąd tylko zechcesz, i robić to, na co masz ochotę.

Gdybym mogła pojechać, dokąd zechcę... - Przymknęła oczy. -

Pojechałabym na Daleki Wschód, a dokładnie - do Chin. A gdybym
mogła robić to, na co mam ochotę... - Otworzyła oczy. Znów była
spięta. - A nie będziesz się śmiał?

- Nie będę.
- To tylko takie głupie marzenie. Nic wielkiego. I zupełnie

nieciekawe...

- Powiesz wreszcie?
- Kiedy jeszcze chodziliśmy do szkoły, Ŝadna z moich koleŜanek

nie chciała zostać nauczycielką.

Uczenie uwaŜano za staromodny stereotyp kariery zawodowej

kobiet. A ja zawsze chciałam robić coś, co miałoby związek z dziećmi
i  z  historią...  -  Zamyśliła  się  na  chwilę.  -  Przyglądałam  się  naszym
dzieciom.  One  uwaŜają,  Ŝe  nauka  historii  polega  na  zapamiętywaniu
suchych  dat,  zupełnie  nie  mają  do  tego  serca.  Jestem  przekonana,  Ŝe
gdyby  uczono  je  historii  we  właściwy  sposób,  to  na  pewno  by  się

zainteresowały. Historia to przecieŜ głównie zapis błędów, których nie
chcielibyśmy  popełnić  po  raz  drugi.  Dzieci  powinny  wiedzieć,  Ŝe
wokoło  istnieje  wielki  świat,  inne  kraje,  inne  wartości  i  kultury,  inni
ludzie,  którzy  mają  takie  same  problemy  jak  my,  ale  całkiem  inne
pomysły  na  ich  rozwiązywanie...  -  Zamilkła,  jakby  się  przestraszyła
tych niespodziewanych wynurzeń.

- I co dalej? - zapytał.
- Ja lubię dzieci - powiedziała, jakby chciała się bronić.
PrzecieŜ dobrze to wiedział. Jeśli w jakimś domu znalazłoby się

sto  osób  i  tylko  jedno  niemowlę,  Karen  instynktownie  trafiłaby  do
niemowlęcia.  Większość  rodziców  w  jej  wieku  jak  ognia  unika
wszelkich  spotkań  swoich  dzieci  z  rówieśnikami,  ale  drzwi  domu
Karen  zawsze  stały  otworem  przed  nastolatkami.  Dzieci  zawsze  do
niej lgnęły.

To tylko takie głupie marzenie - zapewniła. - Coś, co sobie

wymyśliłam bardzo dawno temu.

I wcale ci juŜ na tym nie zaleŜy, co? - Nie spuszczał z niej oka.

Oczywiście, Ŝe nie. BoŜe, mam dobrze płatną pracę, która daje

mi moŜliwości rozwoju i zapewnia spokojną przyszłość. Co by o mnie
pomyślały dzieci, gdybym po prostu rzuciła to wszystko dla jakiejś
mrzonki?

Chyba zmarzłaś, bo cała się trzęsiesz. - Z zimnem moŜna było

sobie bez trudu poradzić, uruchamiając silnik i włączając ogrzewanie.
Zamiast tego przytulił ją do siebie, co rozwiązywało znacznie
powaŜniejszy problem: mieć ją blisko siebie, i to natychmiast.

Kara nie od razu zaprotestowała, a kiedy siedziała juŜ na jego

kolanach, było na to za późno. Naprawdę zmarzła.

Nigdy nie myślałaś o powrocie na studia? - kontynuował

rozmowę Craig.

Chciałam pochodzić na jakieś wykłady, ale robić dyplom...

- Nie masz na to czasu - dokończył za nią.
- Zgadłeś. Pracuję od ósmej do piątej, prowadzę dom, i co

najwaŜniejsze...

NajwaŜniejsze, Ŝe dzieci cię potrzebują.

Właśnie.

- I duŜo czasu poświęcasz swoim rodzicom. Twoja matka nie

moŜe się bez ciebie obejść, szczególnie od czasu, gdy twoja siostra
wyjechała do innego stanu.

Jeśli się to wszystko podsumuje, to aŜ dziw bierze, Ŝe znalazłaś

teraz trochę czasu dla mnie. Nie mówiąc juŜ o powrocie na studia...

Bo naprawdę nie mam czasu. A w ogóle, to nie wiem, po co o

tym rozmawiamy. PrzecieŜ to tylko nierealne marzenie, zapomniałeś?
Sam pomysł to czyste kretyństwo - dodała z uśmiechem. - Co ty
robisz, Reardon?

Ja? Chcę cię trochę rozgrzać. - Rozpiął kurtkę i mocniej ją

przytulił.

Ciekawe, dlaczego nie mogę uwierzyć w twój altruizm.

Bo jesteś okropnie podejrzliwa. - Otarł się policzkiem o jej

włosy.  Tak  Ŝarliwie  opowiadała  o  dzieciach  i  o  uczeniu...  AŜ  go
zabolało,  kiedy  zdał  sobie  sprawę,  od  jak  dawna  ukrywała  to
marzenie.  Uświadomił  sobie,  jak  często  Karen  przedkładała  potrzeby
innych  -jego,  dzieci,  swoich  rodziców  -  nad  własne  marzenia.  -  Nie
musisz się o nic martwić. Ja się wszystkim zajmę.

To oświadczenie teŜ nie budzi mojego zaufania. Zwłaszcza kiedy

trzymasz ręce pod moim Ŝakietem.

Nic waŜnego się nie stanie. Nawet akrobata niczego nie wskóra

na przednim siedzeniu samochodu. Szczególnie przy tej temperaturze.
Ale...

Przechyliła głowę, Ŝeby spojrzeć mu w oczy. Uśmiechała się do

niego oczami, ustami, całą sobą.

- Ale co? - przypomniała.
- Ale tak sobie pomyślałem, Ŝe powinniśmy prze- prowadzić

badania na temat zmian w technice pieszczot w ciągu ostatnich
piętnastu lat. Takie intelektualne doświadczenie dla potomności.
Mogłabyś się poświęcić.

- To Ŝałosny podstęp, Reardon.
Dobrze wiedział, ale Karen było to obojętne. Uśmiechała się bez

strachu. Nie obawiała się pieszczot.

Iskra nie moŜe podpalić skały, szczególnie w takich

okolicznościach. Była tego pewna. Zupełnie pewna.

Craig jeszcze ją w tym upewnił. Nawet nie dotknął jej swetra.

Włoski angory połaskotały go, kiedy połoŜył wargi na jej szyi. Miała

delikatną skórę, białą i pachnącą Shalimarem. Znał ten zapach. Ona
moŜe nawet tego nie pamięta, ale w niektóre noce pod kołdrą
odnajdywał ten zapach w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

Krew w nim zawrzała, jednak bez pośpiechu przesuwał usta po

szyi aŜ do delikatnego płatka jej ucha. Jego język napotkał na drodze
malutki kolczyk z perełką. Craig zręcznie zdjął go i zamknął w dłoni.
Pieścił  jej  ucho,  niechronione  teraz  Ŝadnym  obcym  ciałem.  Z  piersi
Karen  wyrwało  się  westchnienie.  Odnalazł  w  ciemności  jej  usta.
Znów  ją  pocałował,  tym  razem  mocniej.  Rozległo  się  klaśnięcie,
potem  drugie.  Zdjęła  rękawiczki  i  rzuciła  jedną  po  drugiej  na  tylne
siedzenie.

Nie dotykała go, ale czuł, Ŝe ona pragnie to zrobić, tylko bardzo

się boi.

Zrób to - odezwał się. - Dotknij mnie. Chcę poczuć dotyk twoich

dłoni.

Są takie zimne. - Spróbowała się wykręcać. - Jeszcze mi od tego

umrzesz.

- Nie umrę. Zrób to, Karo.
Wsunęła dłonie pod jego sweter. Ostrzegała. AŜ syknął pod

dotknięciem  lodowatych  palców.  Jej  ręce  rozgrzały  się,  a  potem  aŜ
rozpaliły  od  gorącej  skóry  jego  brzucha.  PoŜądanie  przeszyło  go  jak
błyskawica.  Bardzo  tęsknił  za  dotknięciem  jej  dłoni.  Brakowało  mu
ich  jak  kawałka  duszy.  Jej  włosy  przelewały  mu  się  miedzy  palcami
jak płynne złoto. Znów ją pocałował. Głaskał ją i pieścił, aŜ dotarł do
rąbka spódniczki. Karen wciąŜ trzymała dłonie pod swetrem Craiga.

W samochodzie było cicho. Tak cicho, Ŝe wyraźnie słyszał jej

szybki oddech. Tak cicho, Ŝe słyszał szelest swoich dłoni
przesuwających się po jej zamkniętych w jedwabnych pończochach
nogach. Od kostki do kolana, a potem wyŜej, na udo.

Poruszyła się. Jego kochanka. Zawsze tak trudno było ją

rozbudzić,  za  to  potem  zupełnie  niemoŜliwe  stawało  się  jej  uśpienie.
Kara  była  niespokojna,  niecierpliwa,  podniecona...  W  ciemnym
samochodzie,  pod  warstwą  utrudniających  Ŝycie  ubrań,  znalazł
wreszcie  jędrną  skórę  na  jej  udzie.  Pozwoliła  mu  na  to.  Ale  kiedy
chciał zagłębić palce w szczelinę między jej nogami, zacisnęła uda.

- Nie, Craig... - szepnęła.

- Cicho... - Znów ją pocałował. - Jesteś całkowicie ubrana. Nie

musisz się niczego obawiać. Zaufaj mi.

Namiętnie całował jej usta. Przez cienki materiał majteczek

wyczuł  ciepłą,  jedwabistą  wilgoć.  Tylko  jednego  pragnął:  dotykać
Karen  i  dzielić  z  nią  tę  niesłychaną  przyjemność.  Poczuł  jej
przyspieszony  oddech.  Kara  nie  spodziewała  się  takiego  obrotu
sprawy. On teŜ nie.

Gdzieś daleko zagrzmiało. Ten grzmot znakomicie harmonizował

ze stanem Craiga. Miał w kieszeni prezerwatywę, ale nie śmiał jej
nawet wyciągnąć. Nie tutaj, nie teraz... Prawa stopa zupełnie mu
ś

cierpła, ramię zesztywniało, a samochód był ostatnim miejscem, w

jakim chciałby się w tej chwili znajdować. Chciał leŜeć na szerokim,
wygodnym tapczanie. I Ŝeby Kara była przy nim. Całkiem naga. I
Ŝ

eby dało się zamknąć drzwi na klucz.

WciąŜ pieścił, głaskał, dotykał jej przez cienki materiał. Pałał

nienawiścią do tego materiału i myślał, Ŝe to wszystko przez nią. On
tego nie zaplanował, chciał tylko namówić ją na długą rozmowę. Ale
Kara opowiedziała mu tamto swoje marzenie i wtedy on pomyślał o
tych pragnieniach, z których przez wszystkie

spędzone z nim lata zrezygnowała dla dobra dzieci i jego. Zawsze

pozwalała mu na egoizm.

No więc, to jej własna, cholerna wina, Ŝe ma teraz kłopoty.

Próbowała się jakoś wywinąć, ale nie mogła. Próbowała uwolnić ręce,
i teŜ jej się nie udało.

- Reardon. - To był ledwie dosłyszalny szept.
- Pozwól mi... - poprosił. Rozgrzała się i teraz jej skóra tak pięknie

pachniała. Stłumił własne potrzeby i skoncentrował się wyłącznie na
niej. - Pozwól mi, Karo.

Oczy jej błyszczały jak w gorączce. Widział w nich poŜądanie i

niespełnienie, i strach przed kolejną ryzykowną próbą. Kiedyś mu juŜ
przecieŜ zaufała...

Całował jej nos, policzki, usta. Nie był tamtym chłopcem-egoistą i

chciał,  Ŝeby  o  tym  wiedziała  i  uwierzyła  mu.  Pochyliła  głowę.
Dotknął  wargami  tego  miejsca  na  szyi,  gdzie  najsilniej  bije  puls.
Karen  nagle  zwarła  nogi,  ściskając  jego  rękę.  Krzyknęła,  a  jej  ciało
wypręŜyło się w rozkosznym spazmie.

Craig zamarł. Jego mózg zarejestrował błysk jakiegoś Ŝółtego

wiatła, ale on zupełnie zignorował ten sygnał. Mgliście zdawał sobie

sprawę, Ŝe czoło ma zroszone potem, jest napięty do granic
wytrzymałości, a krąŜenie w lewej nodze zupełnie zanikło.

W tym momencie Kara odchyliła głowę do tyłu i cała reszta

przestała mieć jakiekolwiek znaczenie. Zalała go fala czułości. Mokre
włosy  przykleiły  się  do  czoła  Karen.  Delikatnie  dotknęła  jego
policzka,  jakby  się  czemuś  dziwiła.  WciąŜ  jeszcze  oddychała
nierówno,  a  jej  oczy...  O  BoŜe,  te  jej  oczy!  Nie  przypuszczał,  Ŝe
jeszcze kiedyś spojrzy na niego w ten sposób.

Jestem taka wściekła na ciebie. - Pogłaskała go po policzku. - śe

szkoda gadać.

Naprawdę? - Z ociąganiem zabrał rękę. MoŜe w ciągu

najbliŜszego roku znajdzie w sobie dość siły, Ŝeby przestać patrzeć na
tę kobietę. Ma bardzo czerwone i wilgotne usta, jak płatki róŜy.
Sprawiała wraŜenie, jakby chciała się przeciągnąć jak kotka. Miał
nadzieję, Ŝe tego nie zrobi. Jeśli tylko się poruszy, moŜe go powaŜnie
uszkodzić.

- To wszystko twoja wina - powiedziała oskarŜycielsko.
- Mam nadzieję, Ŝe tak.
- Nie śmiej się ze mnie. Okropnie się wstydzę. To wcale nie były

niewinne pieszczoty, Reardon. Nie mogę uwierzyć, Ŝe zrobiłeś mi to
w samochodzie.

Przesunęła palcem po jego wargach. - Jesteś jeszcze bardziej

niebezpieczny niŜ dawniej - powiedziała cicho.

Coś musi być w tym połączeniu ciebie z samochodem. MoŜe

mam wrodzoną słabość...

- Naprawdę? - Chwycił ją za rękę. - Nie wyzbyłaś się swoich

dawnych słabości, Karo?

- Naprawdę, to bardzo się boję - przyznała szczerze.
- Boję się, Ŝe stracę głowę dla kogoś, kogo juŜ chyba zupełnie nie

znam. Jesteś znacznie silniejszy niŜ tamten męŜczyzna, za którego
wyszłam za mąŜ. Silniejszy, bardziej pewny siebie... - przerwała. - I
ciągnie mnie do ciebie bardziej niŜ przedtem. Ten dziwny czar...

To nie tylko pociąg fizyczny. Wolałabym, Ŝeby chodziło

wyłącznie o seks.

Jakiś biały, metaliczny kształt zamajaczył w ciemności przed nim.
- Karo...
- Przedtem nigdy nie mieliśmy dla siebie czasu.
Zapomnieliśmy, jak się rozmawia. Teraz juŜ wiemy, jakie błędy

popełniliśmy, więc kiedy jesteśmy razem...

Czuję wtedy coś cudownego. To takie uczucie, jakby wszystko

wreszcie znalazło się na właściwym miejscu, jakby wszystko dopiero
teraz zaczęło do siebie pasować. Nigdy przedtem niczego podobnego
nie czułam...

Kochanie...

- Jednak wciąŜ się boję. Boję się nas, boję się ciebie. Kiedyś byłeś

moim księciem z bajki. Oczarowałeś mnie. Ale teraz juŜ nie jesteśmy
dziećmi, a ty, Reardon, wciąŜ próbujesz czarować. Zupełnie nie mam
pojęcia, jak się zachowasz, kiedy rzeczywistość zapuka...

Karen. - Ścisnął mocno jej ramię. Nie znał innego sposobu

przerwania potoku jej słów. Mimo Ŝe bardzo chciał powiedzieć, Ŝe
czuje to samo i tego samego się boi, to w tym właśnie momencie nie
mógł tego zrobić. Rzeczywistość juŜ zapukała. Delikatnie odwrócił jej
głowę w stronę zaparowanej, zalanej deszczem szyby.

Tu jest jeszcze jeden samochód - zauwaŜyła wreszcie.

Tak, dzieciaki mają swoje sposoby na wyszukiwanie odludnych

miejsc - zgodził się.

Ale to biały samochód.

Tak.

Biały cherokee... Jak twój. To dziwne... bardzo podobny do

twojego.

Karo. - Craig przetarł oczy dłonią. - To jest mój samochód, a w

rodku siedzi nasz syn i jego dziewczyna. Przerwanie tej rozmowy to

ostatnia rzecz, na jaką mam teraz ochotę, ale...

Jon Jacob? - Karen błyskawicznie zsunęła się z kolan Craiga. -

To niemoŜliwe! - Przycisnęła nos do szyby i natychmiast odskoczyła.
- Cholera! MoŜliwe. - Bardzo rozśmieszyła go komicznym
połączeniem niedowierzania i paniki w jej głosie. - Porozmawiamy
innym razem - oznajmiła.

Właśnie chciałem ci to zaproponować.

Myślisz, Ŝe nas rozpoznał?

- Nie sądzę. - Pokręcił głową. - Twoja sierra to seryjny model w

bardzo popularnym kolorze. Do tego pada i jest ciemno, a poza tym
podejrzewam, Ŝe chwilowo jest zajęty... czym innym.

- Nasz syn jest za młody na takie rzeczy. - Jej matczyny radar juŜ

się nastawił na właściwe fale.

Tak sądzisz, skarbie? Jest wystarczająco dorosły.

Chyba następnym razem będziemy musieli porozmawiać na

zupełnie inny temat.

- Całkowicie się z tobą zgadzam.
- Jakim cudem znów nas to spotyka? Jestem juŜ za stara na takie

ycie - powiedziała cicho. - Tym razem ty prowadzisz. - Zamienili się

miejscami, trochę się przy tym obijając. - Jak najdłuŜej nie włączaj
ś

wiateł.

Gaz do dechy i nie zatrzymuj się, dopóki nie wyjedziemy z parku.
- Tak jest, proszę pani.

W przymierzalni u Raftera wisiała na wieszaku halka z czarnej

satyny i szkarłatna, krótka koszulka.

Przyszły do tego domu towarowego w centrum handlowym, Ŝeby

kupić  Julie  trochę  nowych  rzeczy.  Córka  weszła  do  przymierzalni  z
całym naręczem łaszków, a Karen dla zabicia czasu teŜ wybrała sobie
kilka  ciuszków  i  poszła  je  przymierzyć.  Kiedy  jednak  znalazła  się  w
przymierzalni, pokręciła z niedowierzaniem głową. Ogłupiała, czy co?
Zupełnie  nie  myśli  o  tym,  co  robi.  Dlaczego  nie  przyjrzała  się
dokładniej  temu,  co  wybiera?  Szczerze  mówiąc,  musi  sobie  kupić
trochę  bielizny,  ale  tego  rodzaju  rzeczy  w  ogóle  nie  ma  sensu
przymierzać.  Dotknęła  jedwabistej  haleczki  i  pomyślała,  Ŝe  jest
zupełnie  nie  w  jej  stylu.  A  potem  pomyślała,  Ŝe  okropnie  się
zakochała we własnym byłym męŜu.

Od ich ostatniego „wypadu" minęły zaledwie dwa dni, a ona juŜ

ze  sto  razy  zdąŜyła  sobie  powtórzyć,  Ŝe  sytuacja  wcale  nie  była
zabawna.  Ryzykowała,  Ŝe  szesnastoletni  syn  przyłapie  ją  w
kompromitującej  ich  w  sytuacji.  Nie  był  to  powód  do  śmiechu.
Zamknęła oczy. Pomyślała sobie, Ŝe nie wiadomo dlaczego lubi tego
męŜczyznę,  na  jakiego  wyrósł  jej  były  mąŜ.  Lubi  jego  spokojną
pewność  siebie,  subtelne  poczucie  humoru  i  miły  uśmiech.  Lubi

patrzyć mu w oczy, lubi...

Mamo! Śpisz, czy co? Chyba z godzinę do ciebie mówię...

Przepraszam, kochanie. - Karen błyskawicznie otworzyła oczy.

Natychmiast z powrotem zmieniła się w mamę. Odsunęła zasłonę
przymierzami i oglądała komplecik, który Julie miała na sobie. -
Bardzo ładnie w tym wyglądasz.

Nie wydaje ci się, Ŝe to trochę za długie? - Julie obróciła się

wkoło.

MoŜe o centymetr. Ale ten materiał i tak się zbiegnie. Bardzo ci

do twarzy w jasnym błękicie. Jeśli ci się podoba, to kupujemy.

Ale to nie jest z wyprzedaŜy - uprzedziła Julie.

Nic nie szkodzi.

- Mamo. - Julie otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia. -Ty

naprawdę jesteś dziś jakaś dziwna... - Jej wzrok przesunął się od
twarzy matki do wiszącej na wieszaku bielizny. - O raju! Chyba nie
chcesz tego kupić?

Oczywiście, Ŝe nie. Karen miała to juŜ na końcu języka. Raz

jeszcze spojrzała na kuszące koronki. Są takie ładne... Całe Ŝycie była
praktyczna i zbyt rozsądna, Ŝeby pozwalać sobie na elegancką
bieliznę. A moŜe po prostu nigdy nie miała dość odwagi?

- Myślę, Ŝe jednak kupię... - powiedziała.
-

Chyba Ŝartujesz. To zupełnie nie w twoim stylu - stanowczo

oświadczyła Julie.

Tak sądzisz? - Zapłaciła za bieliznę, zanim Julie zdąŜyła się

przebrać. - No juŜ, ubieraj się szybko. Muszę jeszcze kupić coś w
aptece, a ty moŜesz zajrzeć do sklepu muzycznego, a potem jedziemy
prosto do domu.

Zwykle rozdzielały się i osobno robiły zakupy. Paradowanie po

ulicy z matką nie było w dobrym tonie. Tym razem jednak, kiedy
tylko wyszły na ulicę, Julie dosłownie przykleiła się do Karen.

Cały ostatni tydzień chciałam z tobą porozmawiać.

O czym?

- Mamo... - Julie objęła ją za szyję. - Obiecaj, Ŝe nie będziesz

miała przede mną tajemnic. Ja wiem, Ŝe to głupie, ale czy powiesz mi,
jeśli zaczniesz się z kimś spotykać? Z jakimś facetem?

Karen pomyślała, Ŝe zrobi wszystko, Ŝeby tylko nie zburzyć

spokoju córki. MoŜe nawet oszukiwać i kraść. W tym wypadku
wystarczył jeden prosty wykręt.

Czy stało się coś takiego, Ŝe ten właśnie pomysł przyszedł ci do

głowy, córeńko?

Właściwie to nie. Ja tylko pomyślałam, Ŝe od rozwodu z nikim

się nie widujesz. Ale jeśli chciałabyś się z kimś spotkać, to chyba
powinnaś przedtem porozmawiać o tym ze mną. I jeszcze coś...

Nagle w piętnastoletniej twarzyczce Julie zabłysły bardzo dorosłe

oczy. Karen wcale nie miała ochoty usłyszeć tego jeszcze czegoś.

- Tak, na wszelki wypadek... No wiesz, Ŝeby juŜ I skończyć ten

temat i w ogóle... Nie wyjdziesz za mąŜ za kogoś, kogo ja i Jon nie
polubimy, prawda?

- Nigdy w Ŝyciu. - Karen mocno przytuliła Julie.
- Masz to jak w banku, kwiatuszku.
Uspokojona Julie natychmiast popędziła do sklepu muzycznego.

Karen patrzyła w ślad za nią oczarowana i zupełnie rozbrojona tym
łobuziakiem i światową kobietą w jednej osobie - własną córką.

Dopiero teraz skojarzyła, Ŝe dzieci ostatnio zachowywały się

trochę  dziwnie.  I  te  pytania  Julie...  Nie  mogą  przecieŜ  wiedzieć,  Ŝe
spotyka  się  z  Craigiem.  Są  bystre  i  za  bardzo  spostrzegawcze,  Ŝeby
udało się zachować to w sekrecie. Rozmowa z córką potwierdziła jej
mocne  przekonanie,  Ŝe  stosunki  z  Craigiem  powinny  nadal  pozostać
tajemnicą.  Julie  była  bardzo  zaborcza  i  opiekuńcza  w  stosunku  do
matki  i  Karen  wyczuwała  w  tym  coś  więcej  niŜ  naturalną,  zdrową
miłość córki. To jeden ze skutków rozwodu. Dzieci za bardzo przejęły
się  nią,  Craigiem,  i  w  ogóle  problemami  dorosłych.  Nie  wolno  robić
im nadziei na połączenie się rodziców. Karen nie chciała po raz drugi
ryzykować ich spokoju.

ChociaŜ z drugiej strony... Od kilku tygodni Craig nadskakiwał

jej, jakby była jego narzeczoną. Przez te kilka tygodni cieszyła się
radosną pełnią ponownie odkrywanej miłości. Wiele rzeczy
ś

wiadczyło o tym, Ŝe Craig bardzo się zmienił. Nie da się zaprzeczyć,

e ich nowy związek rozwija się w zawrotnym tempie, a ona nadal nie

wie, co Craig naprawdę czuje. Chciał z nią być. Musiałaby nie mieć
oczu, Ŝeby tego nie zauwaŜyć. Wszystkie ich kradzione wspólne
chwile były zupełnie wyjątkowe, ekscytujące...

To właśnie tak bardzo ją niepokoiło. Ukrywanie się, zamykanie w

małym świecie, przywołało tamten dawny czar, który odkryli, będąc
jeszcze prawie dziećmi. OŜywianie starych wspomnień, trochę niebez-
pieczny flirt, romantyczne, tajemnicze spotkania... Cholera, całymi
latami

oboje

byli

miertelnie

powaŜnymi

nad

wyraz

odpowiedzialnymi „pracoholikami", więc nic dziwnego, Ŝe ta zabawa
sprawia im ogromną przyjemność. Zabawa, a nie prawdziwe Ŝycie.
Prawdziwe Ŝycie to kłopoty, w których ugrzęźli przedtem. Błyskawica
zapala się tylko na moment. Pioruny milkną, gdy codzienna rutyna
nakazuje zrobić zakupy czy wynieść śmieci.

Najgłębsza rana, jaka została jej po rozwodzie, to poczucie klęski.

Jej klęski w roli kobiety. Kochała Craiga, ale nie potrafiła go
zatrzymać, chociaŜ wciąŜ była tą samą Karen, tą samą kobietą, z którą
oŜenił się siedemnaście lat temu.

Wysoko w górach rosną takie kwiaty, które za dnia wyglądają jak

chwasty.  Za  to  w  księŜycowe  noce  otwierają  swoje  płatki  i
oszałamiająco  pachną.  Te  kwiaty  bardzo  przypominają  ją  i  Craiga  i
ich  tajemniczy  romans  w  świetle  księŜyca.  Skąd  pewność,  Ŝe  jego
uczucie jest wystarczająco silne, aby wytrzymać ostre światło dnia?

ROZDZIAŁ ÓSMY
Telefon zadzwonił po dziesiątej wieczorem. Karen odłoŜyła

ksiąŜkę i podniosła słuchawkę.

Kara? Dziś po południu pogadałem sobie z Jonem.

Dowiedziałem się trochę o tej dziewczynie, z którą wtedy był.

Opowiedz mi wszystko. - UłoŜyła się wygodnie. Sam dźwięk

głosu Craiga powodował przyspieszone bicie serca.

Ma na imię Marsha.

Nigdy o niej nie słyszałam.

- Nic dziwnego. To nie jest dziewczyna, którą Jon Jacob moŜe ci

przedstawić. Chyba z rok łaziła za Jonem i wreszcie wymusiła na nim,
Ŝ

eby się z nią umówił. To była ich pierwsza randka, ale to właśnie ona

zaproponowała, Ŝeby zaparkować samochód w jakimś ustronnym
miejscu. Z koloru twarzy twojego syna podczas tej opowieści mogłem
wywnioskować, Ŝe gdy tylko się zatrzymali, rozłoŜyła się na nim jak
prześcieradło na tapczanie.

- Cholera!
-

Typowa matczyna reakcja! - zaśmiał się Craig. - Nasz syn ma na

to nieco inny pogląd. On twierdzi, Ŝe był zupełnie bezradny w uścisku
tej bezwstydnej dziewuchy. Spełniło mu się najskrytsze marzenie
wszystkich chłopców. Wiem, boisz się, Ŝe rozpoznał twój samochód,
a tylko skrzętnie to ukrywa. Ale szczerze mówiąc, to nie jest raczej
moŜliwe.

- To juŜ teraz niewaŜne. Dobry BoŜe! Myślisz, Ŝe on... Ŝe oni...
Nie. Wydaje mi się, Ŝe śmiertelnie go wystraszyła.
Jon oświadczył, Ŝe teraz panuje AIDS, a to maleństwo zaliczyło

juŜ co najmniej szkolną druŜynę piłkarską.

Twoje nauki nie poszły w las.
- No i co? I co? - ponaglała.
Słyszała, jak przekłada słuchawkę. Najwyraźniej sadowił się w

ogromnym, skórzanym fotelu, stojącym w jego salonie.

- Trwało chwilę, zanim zdecydował się na prawdziwą męską

rozmowę. Nie mógł tego juŜ dłuŜej w sobie dusić. Pogadaliśmy
szczerze i wtedy dopiero wyszedł z niego męŜczyzna. Podobało mu
się, Ŝe ta dziewucha tak się na niego napaliła. Chciała go, jak kobieta
pragnie męŜczyzny. Nigdy nie byłaś szesnastoletnim chłopcem, Karo,
i nawet nie moŜesz sobie wyobrazić, jak takie coś potrafi uderzyć do
głowy.

Karen usłyszała szelest na korytarzu i o mało nie dostała zawału

na widok stojącej w drzwiach córki. Zakryła słuchawkę. Julie
trzymała w ręku nadgryzione jabłko.

- Chciałam tylko zobaczyć, kto do ciebie dzwoni - usprawiedliwiła

się. - Jest tak późno...

- To pan Macalvey - powiedziała Karen. - Dzwoni z biura. Nie

moŜe znaleźć dokumentów, nad którymi dziś pracowaliśmy. - Julie
zmarszczyła nos i ułoŜyła buzię w bardzo współczującą minę. Ugryzła
jabłko i pomachała ręką na dobranoc. Karen odczekała, aŜ córka
pójdzie do swojego pokoju, i odsłoniła mikrofon.

- Macalvey, tak? - Craig musiał jednak coś usłyszeć.
- Jesteś juŜ w łóŜku, kochanie?
- Tak, panie MacaWey. - Przyjemny dreszcz przebiegł jej po

plecach. Craig zadzwonił, Ŝeby wtajemniczyć ją we wszystko, co

udało  mu  się  wyciągnąć  od  ich  szesnastoletniego  i  szybko
dojrzewającego  syna.  To  naturalne  poczucie  wspólnoty  sprawiło  jej
ogromną  przyjemność,  ale  rozmowa  na  temat  Jona  Jacoba  właśnie
została  zakończona.  Głos  Craiga  brzmiał  teraz  jak  rozkołysany
saksofon w zadymionym barze.

Biała pościel?

RóŜowa.

- I masz na sobie podkoszulek. ZałoŜę się, Ŝe nic więcej.
Rzeczywiście, ubrała się w podkoszulek, bez Ŝadnej bielizny pod

spodem. Znów poczuła przyspieszone bicie serca. To juŜ drugi raz w
tym tygodniu dzwoni późnym wieczorem i czaruje ją tym swoim
głosem, a potem wrząca krew nie pozwala jej zasnąć.

- Mogę sobie wyobrazić twoje długie nogi wyciągnięte na

prześcieradle. Kocham twoje nogi, skarbie. Nie wyobraŜasz sobie
nawet, jak często o nich myślę. WciąŜ sobie przypominam kształt
twojej łydki, uda, dotyk twego ciała przez jedwabną pończochę. Masz
pojęcie, jak bardzo mnie podniecasz?

Sama myśl...
Karen aŜ pisnęła. Tym razem w drzwiach sypialni stał Jon Jacob.

Przycisnęła słuchawkę do piersi.

Chciałem tylko sprawdzić, czy wszystko w porządku - szepnął. -

Nikt nigdy tak późno do ciebie nie dzwoni.

Nic się nie dzieje. To tylko pan Macalvey. Siedzi do późna w

biurze i chciał się ze mną porozumieć w sprawie, nad którą teraz
pracujemy.

Jon Jacob wreszcie sobie poszedł. Karen cięŜko opadła na

poduszkę.

Pan Macahrey?

Słucham panią.

- Jesteś wstrętnym erotomanem. Cały dom się przez ciebie obudził

i dlatego właśnie musimy skończyć tę rozmowę. Chcę tylko, Ŝebyś
wiedział... Dopadnę cię. Nie wiem jeszcze, jak i gdzie, ale na twoim
miejscu juŜ bym się bała.

Zanim odłoŜyła słuchawkę, usłyszała jeszcze jego śmiech. Chwilę

później zgasiła nocną lampkę i pokój pogrąŜył się w ciemności.
Dzieci jeszcze nie spały. W łazience leciała woda, radio cichutko

grało rocka. Minął dobry kwadrans, zanim zgasło światło w holu i
dzieci poukładały się w łóŜkach. Wreszcie zapadła zupełna ciemność i
zapanował spokój.

Karen przytuliła do piersi poduszkę. Za nic nie mogła zasnąć.

Czuła swoje nogi, ocierające się o chłodne prześcieradło. Piersi miała
obrzmiałe  i  cięŜkie.  Wszystko  przez  niego...  Ten  wstrętny  człowiek
jest  na  tyle  bezczelny,  by  wciąŜ  przypominać  jej,  jak  gorsząco
zachowała  się  wtedy  w  samochodzie.  1  najwyraźniej  sprawia  mu  to
ogromną przyjemność.

Wyszła z łóŜka i podeszła do rozjaśnionego blaskiem księŜyca

okna. Zakochanie to cudowne uczucie, ale miłość, prawdziwą i trwałą
miłość naleŜy wypróbować w prawdziwym Ŝyciu. Czy Craig nadal
będzie ją chciał, gdy zgasną fajerwerki? A właściwie, pomyślała, z
czyjej winy fajerwerki przestały rozjaśniać nasz związek?

Przypomniała sobie niedawną rozmowę na temat Jona Jacoba.

„Zupełnie bezradny w uścisku bezwstydnej dziewuchy". Craig tak
powiedział. I jeszcze, Ŝe to „najskrytsze marzenie wszystkich
chłopców".

Zwyczajne opowiadanie faktów z perspektywy młodego chłopca,

ale sprawiło jej przykrość. Karen spędziła z Craigiem siedemnaście lat
i  przez  cały  ten  czas  nie  wiedziała,  Ŝe  jego  najskrytsze  marzenie  to
uściski bezwstydnej dziewuchy. Tyle kaŜda kobieta powinna wiedzieć
o swoim męŜu. Karen nigdy nie była bezwstydna. Nie miała po prostu
takiej  cechy  charakteru.  W  ich  związku  zawsze  Craig  był  stroną
aktywną.  Potem,  kiedy  juŜ  ją  rozbudził,  pozbywała  się  wszelkich
zahamowań  i  zawsze  kończyli  razem,  jednakowo  rozgorączkowani.
Dlatego wydawało się jej, Ŝe nie jest waŜne, kto inicjuje te zbliŜenia.
Teraz  okazuje  się,  Ŝe  jednak  miało  znaczenie.  Monotonia  zabija
wszystko.  Craig  doskonale  wiedział  o  jej  nieustannej  gotowości,  ale
nawet  najbardziej  płomienny  uwodziciel  moŜe  czasem  poczuć
zmęczenie  rolą  agresora.  Stanowczo  za  mało  uwagi  poświęcała  jego
potrzebom.

Rzeczywiście bała się uwierzyć w uczucia, o których istnieniu

Craig ją zapewniał. Na róŜne sposoby usiłował ją przekonać, Ŝe nie
popełni juŜ dawnych błędów. Teraz dotarło do niej, Ŝe ona teŜ musi
odnaleźć w ich przeszłości te momenty, kiedy to ona popełniała błędy.

Pozwoliła mu, Ŝeby pełnił rolę głowy domu. Tak jej było

wygodniej.  Sama  nieszczególnie  się  czuła  jako  osoba  decydująca  o
wszystkim.  Łatwo  było  obwiniać  męŜa  o  to,  Ŝe  uwaŜa  ją  za  swoją
własność, i jednocześnie siedzieć cicho i nie protestować. Łatwo było,
cholernie  łatwo,  chować  się  w  jego  cieniu,  bo  on  był  silny,  pewny
siebie i odpowiedzialny. Ona nigdy nie miała dość pewności siebie.

Teraz sama musi znaleźć siły i odwagę, Ŝeby o niego walczyć.

Jeśli naprawdę go kocha.

Sekretarka wprowadziła Craiga do gabinetu. Pomyślał, Ŝe wolałby

tłuc kamienie, niŜ znaleźć się choćby w pobliŜu tego miejsca.

- Craig. - Był to rodzaj powitania, chociaŜ siedzący za biurkiem

wysoki  męŜczyzna  ani  nie  wstał,  ani  nie  podał  mu  ręki.  Sekretarka
zamknęła  drzwi.  Zostali  sami.  Ojciec  Karen  wskazał  mu  jedno  ze
stojących  przed  biurkiem  krzeseł.  -  Bardzo  dawno  z  tobą  nie
rozmawiałem.

- Tak. - Craig usiadł. Nie mógł sobie przypomnieć, ile czasu

minęło od jego ostatniej rozmowy z Waltem Hennesseyem. JuŜ ponad
rok ich kontakty ograniczały się do spotkań przy okazji podrzucania i
odbierania  dzieci  od  dziadków.  Craig  miał  świadomość,  Ŝe  ojciec
Karen  jego  obarcza  winą  za  rozwód.  To  Craig  od  samego  początku
był  sprawcą  wszystkich  zmartwień  jego  najmłodszej  i  ukochanej
córki. Nigdy nie przepadali za sobą.

Karen była podobna do matki, Walt miał raczej kwadratową

twarz. Był bardzo szczupły i kosztowny garnitur, który miał tego dnia
na  sobie,  wisiał  na  nim  jak  szmata.  Garnitury  po  prostu  źle  na  nim
leŜały.  Walt  wcale  się  nie  przejmował  swoim  wyglądem.  Był
najlepszym  adwokatem  podatkowym  w  całym  stanie,  mądrym,
inteligentnym  i  znakomicie  wykształconym.  Miał  teŜ  niezawodny
instynkt.

Karen kochała ojca jak nikogo na świecie. Dlatego właśnie Craig

zdecydował, Ŝe musi z nim porozmawiać w cztery oczy. Choćby
nawet starszy pan powitał go z pistoletem.

Walt patrzył na niego ze spokojem policjanta, obserwującego

zakutego w kajdanki przestępcę.

- Twoja córka zabiłaby mnie - zaczął Craig - gdyby wiedziała, Ŝe

tu jestem, ale musisz wiedzieć, Ŝe znów się spotykam z Karen.

Cisza. Jedyna pociecha, Ŝe na biurku nie pojawiły się ani granaty,

ani nawet pistolety pojedynkowe. Ojciec Karen cicho bębnił palcami
w oparcie fotela.

- Tak, chyba to właśnie podejrzewałem. Nie zadzwoniłeś do mnie

do domu, nie chciałeś się tam spotkać. Nie ma znów tak wielu
powodów, dla których musiałbyś się ze mną spotykać w tym
gabinecie. Erica zrobiłaby piekło, gdyby odkryła, Ŝe znów kręcisz się
koło naszej córki.

Wiem o tym.

A dzieci?

Nie. - Craig pokręcił głową. - Dzieci nic nie wiedzą. Zresztą nikt

nie wie. Ani moi rodzice, ani nikt ze znajomych. Karen chce utrzymać
to  w  tajemnicy,  dopóki  oboje  nie  nabierzemy  pewności,  Ŝe  znów
moŜemy być razem. Ona chroni dzieci, Erice, ciebie. A ja uwaŜam, Ŝe
dobrze  robi,  ale  uwaŜam  teŜ,  Ŝe  ty  jeden  powinieneś  wiedzieć.  -
Rozpiął  marynarkę.  -  Doskonale  wiesz,  Ŝe  uganiałem  się  za  Karen,
kiedy  jeszcze  oboje  byliśmy  prawie  dziećmi.  Bałem  się,  Ŝe  dowiesz
się  jakoś  o  naszych  potajemnych  spotkaniach  i  pomyślisz  sobie,  Ŝe
robię to samo, co wtedy. Nie proszę cię o pozwolenie ani o poparcie,
Walt.  Po  prostu  chcę,  Ŝebyś  wiedział,  Ŝe  kocham  twoją  córkę  i  mam
nadzieję, Ŝe do mnie wróci.

Tak na mnie patrzysz, jakbyś przypuszczał, Ŝe zaraz wyciągnę

szpicrutę. - Walt przestał bębnić palcami o fotel.

MoŜe to właśnie bym zrobił, gdybym znalazł się na twoim

miejscu.

Myślałem i o tym, kiedy mieliście po siedemnaście lat. - Ojciec

Karen lekko się uśmiechnął. - Ale teraz juŜ za późno. - Wziął ołówek i
zaczął nim stukać w blat biurka. - Nigdy nie miałem okazji ci tego
powiedzieć, ale ani przez chwilę nie uwaŜałem, Ŝe do rozwodu doszło
z winy jednego z was. Nie wiem, co się stało, ale uwaŜnie was obser-
wowałem przez ten ostatni rok. Sam widok Karen rozdziera mi serce.
ZauwaŜyłem teŜ i powaŜnie się obawiałem, Ŝe ojciec moich wnucząt
jest cholernie bliski załamania.

Craig przygotował się na wszelkie moŜliwe reakcje Walta

Hennesseya - z wyjątkiem współczucia.

- Rzeczywiście, o mało się nie załamałem - przyznał.

- Kiedy jeszcze chodziłem do szkoły - mówił z namysłem - byłem

wspaniałym  chłopakiem.  Dobry  sportowiec,  przystojny,  na  tyle
zdolny,  Ŝe  nie  musi  nawet  zaglądać  do  ksiąŜki,  Ŝeby  mieć  dobre
stopnie. śadnych problemów, moŜe poza rozwodem rodziców. Ale w
moim  Ŝyciu  brakowało  głębi.  UwaŜałem,  Ŝe  mogę  mieć  wszystko,
czego  tylko  zapragnę.  Tak  mnie  wychowano.  Nie  byłem  zepsutym
dzieckiem w tym sensie, Ŝe zawsze miałem wszystkiego za duŜo. To
Ŝ

ycie mnie zepsuło, bo wszystko zbyt łatwo mi przychodziło. No

więc, jeśli chciałbyś wiedzieć, to ja jestem winien rozpadowi naszego
małŜeństwa, a nie Kara. Byłem aroganckim samolubem i ją takŜe
uwaŜałem za coś, co po prostu mi się naleŜy.

Na biurku Walta zabrzęczał telefon. Nacisnął guzik i podniósł

słuchawkę.

Nie ma mnie dla nikogo, panno Rivers - powiedział i odłoŜył

słuchawkę. Przez otwarte okno za jego plecami wpadały promienie
przedwieczornego słońca. To oświetlenie uwydatniło zmarszczki na
jego twarzy.

Daleko odszedłeś od tamtego chłopca, którym byłeś wtedy -

powiedział wreszcie.

Mam nadzieję, Ŝe uda mi się przekonać o tym twoją córkę.

Trudne zadanie. Przez trzydzieści sześć lat ani razu nie udało mi

się przekonać mojej córki do czegokolwiek - powiedział Walt. - Nie
przyszedłbyś tutaj, gdyby wasz ponowny związek był juŜ faktem, a
więc Karen nie jest jeszcze pewna poprawy waszych stosunków?

To pytanie poruszyło napięte do granic wytrzymałości nerwy

Craiga.

- Ja ją kocham - powiedział cicho. Tylko takiej odpowiedzi mógł

udzielić.

- Kiedy juŜ oboje będziecie pewni - Walt mówił to wyraźnie

odpręŜony - jeśli to w ogóle nastąpi, ja wezmę na siebie przekonanie
Erici. A zanim to nastąpi, mogę wam od czasu do czasu zająć czymś
dzieci. Wprawdzie są juŜ „bardzo dorosłe" i coraz rzadziej mają czas
dla dziadka, ale spróbuję im coś ciekawego wymyślić. Mecz
futbolowy albo konną jazdę. Coś wymyślę.

MoŜesz mi wierzyć albo nie - powiedział powaŜnie Craig - ale

nie przyszedłem tu prosić cię o pomoc. Chciałem ci tylko wyjaśnić

sytuację, Ŝeby mieć pewność, Ŝe w razie czego staniesz po stronie
Karen.

Niepotrzebnie. Ja zawsze stoję po jej stronie. NiezaleŜnie od

tego, co robi. - Zamyślił się. - Wiesz, kiedy zaczęła dorastać, chłopcy
kręcili  się  wokół  niej  jak  pszczoły  koło  miodu.  Jeden  wisiał  na
telefonie,  drugi  przesiadywał  na  ganku,  a  trzeci  blokował  dojazd  do
domu jakimś Ŝałosnym gratem. Ale od dnia, w którym się poznaliście,
stałeś  się  dla  niej  wszystkim.  ChociaŜ  wątpię,  czy  mi  uwierzysz,  ale
powiem ci coś, Craig. Zawsze uwaŜałem, Ŝe bardzo dobrze wybrała. -
Podniósł  głowę.  -  Ale  jeśli  jeszcze  raz  ją  skrzywdzisz,  to  klnę  się  na
Boga, Ŝe cię powieszę...

- A ja ci kupię sznur - powiedział cicho Craig.
MoŜna było przewidzieć, Ŝe na Ŝadnym sygnalizatorze w całym

Colorado Springs nie zapali się ani jedno zielone światło, kiedy on się
spieszy. Craig przycisnął pedał gazu w tej samej chwili, w której
zgasło czerwone światło. AŜ do Wildwood ruch nie zmniejszył się ani
trochę.

W powietrzu czuć juŜ było jesień. Słońce wyszło zza chmur i

oświetlało domy ich osiedla. Było juŜ siedem po dwunastej, a on
umówił się z Karen u siebie w domu punktualnie o dwunastej. śadne
z nich nie mogło wyrwać z normalnego dnia pracy więcej niŜ pół
godziny.

Przejrzał się w lusterku i zaklął. Wyglądał, jakby całe

przedpołudnie walczył ze stadem wilków. Właściwie to prawda, tyle
Ŝ

e tym razem w roli wilka wystąpiła korporacja. Zahamował przed

domem.  Jej  sierra  juŜ  tu  stała.  Poprawił  krawat,  wyrzucił  z  kieszeni
trzy  długopisy  i  notatnik,  przygładził  dłonią  włosy.  Jeszcze  raz
powtórzył  sobie  w  myślach  rozmowę,  jaką  chciał  przeprowadzić  z
Karen. WciąŜ miał w pamięci wczorajsze spotkanie z jej ojcem. Walt
nieoczekiwanie

okazał

wiele

zrozumienia

swemu

zięciowi,

obciąŜonemu  zbrodnią  pakowania  jego  córki  w  kłopoty.  Zamiast
odczucia  wyraźnej  ulgi,  całą  noc  dręczyło  Craiga  poczucie  winy.
Dobrze wiedział, Ŝe stawia Karen w sytuacji bez wyjścia. Te kwiaty,
prezenty,  rozmowy  telefoniczne,  potajemne  spotkania  na  strychu  i  w
samochodzie.  Wywierał  na  nią  kuszącą  seksualną  presję.  Ani  na
chwilę nie pozwalał jej zapomnieć o tym, Ŝe mogłoby im być dobrze

razem. Naprawdę chciał ją mieć. Nie tylko w łóŜku, ale w ogóle w
Ŝ

yciu. Chciał ją mieć na zawsze.

Walt przypomniał mu, w jakim stanie była Karen przed

rozwodem.  Wtedy  zupełnie  straciła  wiarę  w  siebie.  NiezaleŜnie  od
tego,  jak  bardzo  ją  kocha,  jak  bardzo  jest  pewny,  Ŝe  poprawa  ich
stosunków  jest  trwała,  nie  moŜe  ryzykować,  Ŝe  znów  ją  skrzywdzi.
Naprawdę  musi  zwolnić  tempo.  Musi  zwolnić  i  dać  jej  trochę  czasu.
PrzecieŜ  minął  dopiero  miesiąc.  NiemoŜliwe,  Ŝeby  tak  szybko  mu
zaufała.

Craig obiecał sobie solennie, Ŝe dzisiejsze spotkanie będzie

zwyczajnym, sympatycznym lunchem we dwoje.

Wreszcie spokojnie porozmawiają. Tylko tyle. Zachowa się jak

dŜentelmen. Tym razem na pewno weźmie się w karby.

Przeskoczył dwa stopnie i znalazł się na ganku swego domu. Po

rozwodzie  Karen  została  z  dziećmi  w  „ich"  domu,  a  Craig  kupił
pierwszą  z  brzegu  nieruchomość,  jaką  wystawiono  na  sprzedaŜ  w
sąsiedztwie.  Dom  był  mały  i  ciasny,  ale  kupował  go  wyłącznie  z
myślą  o  tym,  Ŝeby  mieszkać  jak  najbliŜej  swoich  dzieci.  Bardzo
powaŜnie  traktował  swoje  obowiązki  rodzicielskie.  Rok  temu  nawet
nie  przyszłoby  mu  do  głowy,  Ŝe  miał  jeszcze  jeden  powód,  Ŝeby
zamieszkać w sąsiedztwie: pragnienie bycia blisko Karen.

- Karen! - zawołał od progu.
Kiedy rano rozmawiali przez telefon, Karen powiedziała, Ŝe szefa

dzisiaj nie będzie, więc moŜe po drodze kupić coś do jedzenia w
chińskim barze. Dobrze się złoŜyło, bo on przez całe przedpołudnie
nie miał wolnej ani chwili.

Karen nie odezwała się. JuŜ miał zawołać ponownie, gdy

zauwaŜył jej buty. Czarne szpilki z białymi noskami leŜały na
dywanie jak drogowskazy.

Stalowoszary dywan był tak samo ciemny jak salon jego domu.

OŜywiały  go  jedynie  naleŜące  do  dzieci  sprzęty  elektroniczne.
Poustawiał  tu  wszystkie  produkowane  przez  swoją  firmę  urządzenia:
wzmacniacze  i  kolumny,  duŜy  ekran  telewizyjny,  komputer  z
mnóstwem  dysków  i  programów.  On  sam  bardzo  rzadko  korzystał  z
tego pokoju.

Dzieci zawsze robiły tu bałagan. Julie zostawiła jakąś taśmę i

błękitną  bawełnianą  koszulkę.  Od  czasu,  gdy  była  tu  po  raz  ostatni,
leŜały  nietknięte  w  tym  samym  miejscu.  Piłka  futbolowa,  na  której
osiadła  juŜ  spora  warstwa  kurzu,  słoneczne  okulary  i  jakieś  szkolne
zeszyty naleŜały do Jona Jacoba.

Ctaig rozejrzał się po tym bałaganie i zobaczył Ŝakiet z

czerwonego jedwabiu. Rzucony niedbale, zajmował jedyne wolne do
niedawna krzesło.

Poszedł tym tropem. Następną część damskiej garderoby -

gustowną i przesadnie skromną czarną sukienkę - znalazł w korytarzu
łączącym salon z kuchnią. Sukienka leŜała samotnie na dywanie.

Craig otworzył usta, Ŝeby znów zawołać Karen, ale jakaś Ŝaba,

która nie wiadomo skąd znalazła się w jego gardle, przegryzła mu
struny głosowe. Odchrząknął. Nie pomogło. Nadal nie mógł wydobyć
z siebie głosu.

OstroŜnie skierował się do kuchni. Była długa i wąska, od pokoju

oddzielał  ją  barowy  blat.  Rano  zawsze  wypijał  tu  kawę,  mimo  Ŝe  na
całej  powierzchni  stołu  walały  się  jakieś  stare  listy,  projekty  i
narzędzia,  które  juŜ  dawno  miał  odłoŜyć  na  miejsce  i  ciągle
zapominał. Przy blacie ustawiono wysokie barowe stołki.

Craig! - Karen odwróciła się na pięcie. - Ale mnie

przestraszyłeś! Nie słyszałam, jak wszedłeś. - Uśmiechnęła się do
niego. - Dlaczego się spóźniłeś?

Ja... To nie moja wina... - Ta złośliwa Ŝaba za Ŝadne skarby

wiata nie chciała się wynieść z jego gardła.

Wprawdzie miało być coś z chińskiej kuchni, ale to mi się

wydawało prostsze. Obejdziemy się bez gotowania i bez zmywania.
Potrzebne nam tylko dwa papierowe talerze i własne palce.

JuŜ zauwaŜył, Ŝe przygotowała coś w rodzaju pikniku. Krewetki w

sosie koktajlowym, mnóstwo malutkich kanapeczek, artystycznie
ułoŜone warzywa, dzbanuszek wykałaczek. Między tym wszystkim
stała czara z likierem wiśniowym.

- Wspaniale wygląda - powiedział.
- I wcale się nie napracowałam. Kłopot w tym, je przy jedzeniu

palcami moŜna się solidnie upaprać. Dla ciebie to Ŝaden problem, bo
jesteś w swoim domu i w razie czego po prostu zmienisz koszulę. Ja,
niestety, nie mogę wystawiać swojej sukienki na tak wielkie ryzyko.

Z trudem oderwał wzrok od likieru. Karen próbowała mu

logicznie wyjaśnić, dlaczego pozbyła się ubrania. Dobrze rozumiał, Ŝe
nie chciała ryzykować powrotu do biura w zaplamionej sosem
sukience. Przy takim jedzeniu rzeczywiście łatwo się ubrudzić.

- Siadaj wreszcie - zawołała. - Nie wiem, jak ty, ale ja miałam

koszmarne przedpołudnie. Muszę trochę odpocząć, bo popołudnie
zapowiada się jeszcze gorzej...

Craig usiadł na wysokim stołku i Karen postawiła przed nim

mroŜoną herbatę z cytryną.

- Gdzie trzymasz serwetki? - zapytała. - Nie mogę nic znaleźć w

tej przeklętej kuchni.

Mimo to znalazła serwetki i znów przebiegła obok niego. Doleciał

go zapach egzotycznych, podniecających perfum. Nigdy przedtem nie
uŜywała tego zapachu. Przynajmniej nie dla niego.

- Dobrze... - Zmarszczyła czoło. Na moment przestała biegać.

Stała z dłonią opartą na biodrze.

- Jeszcze czegoś nie dałam? A tak, juŜ wiem!
- Zapomniałam o czymś... - Przelotnie spojrzała mu w oczy.
Miała na sobie halkę i pończochy. W zasadzie halka zakrywała tę

samą  powierzchnię  jej  ciała,  co  zwykła,  od  lat  przez  nią  noszona
bielizna,  ale  robiła  to  zupełnie  inaczej.  Koronkowy  brzeg  tej  czarnej,
satynowej halki sięgał do połowy uda. Lśniąca, śliska tkanina opinała
ciało  Karen,  podkreślała  biust  i  szczupłą  talię.  Karen  nie  włoŜyła
stanika  i  jej  sutki  wyraźnie  odznaczały  się  na  cienkim  materiale.  Z
kształtu malutkich wypukłości w górnej części jej ud wywnioskował,
Ŝ

e majtek teŜ na sobie nie miała. Pończochy trzymały się na

podwiązkach z czarnej satyny.

Karen - powiedział. - Usiądź.

Na pewno o czymś zapomniałam...

Siadaj, Karo.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY
- Karen... Chyba rzeczywiście za bardzo cię pospieszałem. To

nieuczciwe...

Karen zanurzyła krewetkę w sosie i włoŜyła mu ją do ust.
Po raz pierwszy w Ŝyciu udało jej się do tego stopnia zbić go z

tropu,  Ŝe  jąkał  się  i  czerwienił.  Cały  ranek  denerwowała  się,  Ŝe  w
ostatniej  chwili  zabraknie  jej  odwagi  na  to,  co  sobie  zaplanowała.
Odgrywanie  rozpustnej  kobiety,  najskrytszego  marzenia  Craiga,  nie
było wcale łatwe. Zbyt dobrze ją znał, Ŝeby dał się zwieść. Bała się, Ŝe
będzie się głupio czuła, Ŝe będzie głupio wyglądać, bo ta rola zupełnie
nie  była  w  jej  stylu.  Widząc,  jak  zareagował  na  jej  widok,  szybko
nabrała  pewności  siebie.  Pewnie,  Ŝe  setki  razy  widział  ją  ubraną
skromniej niŜ w halkę, ale nigdy przedtem nie prowokowała go w taki
sposób.

Nie mając innego wyjścia, Craig połknął krewetkę.
- UwaŜaj na sos, kochanie - ostrzegła. - Jest bardzo ostry.
ZałoŜyła nogę na nogę. Zerknął na jej uda, potem na biust

widoczny  przez  czarną  satynę.  Przed  spotkaniem  z  Craigiem  Karen
wpadła  do  Keastmana.  Sprzedawali  tam  bardzo  drogie  perfumy.
Wprawdzie nie mogła sobie na nie pozwolić, ale na ladzie stały próbki
i, oczywiście, skorzystała. Trudno powiedzieć, czy Craigowi spodobał
się  zapach  i  widok,  jaki  zastał  w  kuchni,  ale  krewetkę  przełknął  z
wyraźną trudnością.

- Karo - zaczął, rozluźniając krawat.
- Tak?
-

Ja mówię powaŜnie.

Ja teŜ. Naprawdę jestem dziś bardzo powaŜna - zapewniła. .

Nie chciałbym, Ŝebyś uwaŜała, Ŝe cię do czegokolwiek

zmusiłem... Do podjęcia decyzji... Nie dałem ci czasu na upewnienie
się...

Jedz powoli - powiedziała i następna krewetka wsunęła się w

jego usta.

Odpięła hebanową spinkę i rozpuściła włosy. Rozsypały się na

ramionach miodowozłotą kaskadą. Uśmiechnęła się do Craiga.
Zamknął oczy, na czoło wystąpiły mu krople potu.

Nie próbowałeś jeszcze szparagów.

Nie mam ochoty na szparagi.

- Oczywiście, Ŝe masz. PrzecieŜ je uwielbiasz. Mają wyjątkowo

łagodny smak. Szczególnie po tym ostrym sosie...

Craig otworzył oczy. Spojrzał na nią ostrym jak brzytwa

wzrokiem. Mimo to włoŜyła mu do ust kawałek szparaga.

Karo...

Słucham.

Próbuję z tobą szczerze porozmawiać. Muszę.

- Słowa są bardzo istotne w procesie porozumiewania się -

zgodziła się z nim. Ale nie w tej chwili, pomyślała. Miała rację.
Demonstrowała mu właśnie jeden ze składników, których poprzednim
razem zabrakło w ich przepisie na małŜeństwo.

Nawet jeśli ludzie bardzo mocno siebie pragną, codzienna rutyna

zabija poŜądanie, napięcie słabnie...

Przedtem teŜ pewnie o tym wiedziała, ale nigdy nie chciało jej się

przyjąć aktywnej postawy. Ani w łóŜku, ani nigdzie indziej. MoŜe
bała się ośmieszenia w jego oczach?

Spojrzała na Craiga. śyły na jego szyi pulsowały.
O BoŜe, pomyślała, nigdy juŜ nie dam ci krewetek, Reardon.
- Karen...
-Tak?
-

Pamiętam, co powiedziałaś tamtego wieczoru. - Wziął głęboki

oddech. Był okropnie spięty. - O tym, Ŝe nasze sekretne spotkania to
nic innego, jak oŜywianie starych wspomnień. Nie chciałbym,
Ŝ

ebyśmy mieszali przeszłość z teraźniejszością. Ja nigdy... - Milczał

długą chwilę. Śledził spojrzeniem jej szczupłą dłoń. Tym razem Karen
wzięła w palce wiśnię. Craig obserwował, jak zatapia białe zęby w
ciemnoczerwonej słodyczy.

Do diabła - jęknął. - Czy ty naprawdę sądzisz, Ŝe jestem ze stali?

Pokręciła przecząco głową.
- Specjalnie urządziłaś ten lunch. Najwyraźniej szukasz kłopotów.
Tym razem skinęła głową, potwierdzając jego domysły.
-

Uwielbiasz kłopoty. Znów skinęła głową.

No, to będziesz je miała.

Nieświadoma niebezpieczeństwa sięgnęła po następną wiśnię.

Craig chwycił ją za rękę i pociągnął za sobą.

Zatrzymali się na chwilę w holu, z dala od okien. Craig przytulił ją

mocno  do  siebie.  Jego  ręce  ślizgały  się  po  czarnej  satynie  halki.
Głaskał  Karen  po  plecach,  tulił  do  siebie.  Obsypał  ją  gradem
pocałunków,  głębokich,  namiętnych  pocałunków,  które  odebrały  jej
zdolność  logicznego  myślenia.  No,  moŜe  niezupełnie,  bo  zdjęła  z
niego  marynarkę  i  zaczęła  rozpinać  guziki  białej  koszuli.  Popatrzyła
mu  prosto  w  oczy.  śar,  jaki  w  nich  zobaczyła,  zaparł  jej  dech  w
piersiach. Nie była to zwykła Ŝądza, ale prawdziwa, gorąca miłość w
jej  najczarowniejszym  wydaniu.  Tęsknota  i  oddanie  mieszały  się  w
nich z długo tłumionym poŜądaniem.

wiadoma, .Ŝe Craig na nią patrzy, Karen odpięła ostatni guzik

jego koszuli. Dotknęła opalonej i porośniętej kędzierzawymi włosami
piersi. Czuła, jak bardzo jest spięty. Kiedy jej palce dotarły do jego
sutków, serce Craiga omal nie oszalało. A kiedy oplotła go ramionami
i przywarła biustem do jego nagiej piersi, zaczął gwałtownie chwytać
powietrze, jak wyrzucona na brzeg ryba. Dzielił ich tylko mały
kawałek satyny.

Jeśli zaraz nie przestaniesz - wyszeptał - to będziemy się kochać

w holu.

Przykro mi, ale to twoje zmartwienie, kochanie - mruknęła. - Ja

jestem zajęta. - Podniosła głowę i patrząc mu prosto w oczy, zaczęła
rozpinać spodnie. -Wreszcie wpadłeś w ramiona bezwstydnej
dziewuchy, Reardon. Trzymaj się mocno, bo nic ci juŜ nie pomoŜe.
Mam zamiar cię uwieść.

Podoba mi się ten pomysł.

Powinien ci się podobać.

- Czy sądzisz, Ŝe mam szansę - powiedział w chwili przerwy

między pocałunkami, którymi obsypywał jej szyję - wziąć czynny
udział w tym gwałcie?

Nie. - Musi zachować stanowczość.

Dlaczego nie?

- Bo nie. Postanowiłam. - Czuła, jak pieścił wargami jej ramię, i

na  chwilę  zapomniała,  co  właściwie  postanowiła.  Wreszcie  sobie
przypomniała.  -  Postanowiłam,  Ŝe  zostaniesz  bezradną  ofiarą  mojej
namiętności.  MoŜe  zechcę  zmusić  cię  do  cierpliwości  jeszcze  przez
wiele, wiele godzin...

Przyciągnął ją do siebie i długo, namiętnie całował. Nie

przerywając pocałunku, delikatnie popychał ją przed sobą w kierunku
- sypialni. Zdjął jeden but, potem drugi, ale ani na chwilę nie przerwał
pocałunku. W ten sposób dotarli do ogromnego  łoŜa, zasłanego białą
pościelą.  Karen  zauwaŜyła,  Ŝe  jej  ofiara  chętnie  współpracuje  w
porwaniu.  Craig  błyskawicznie  zrzucił  z  siebie  resztki  ubrania  i
bieliznę.

Teraz przyszła kolej na nią. Craig zsunął z jej ramion cieniutkie

ramiączka halki i jego oczom ukazał się niczym juŜ nieosłonięty,
jędrny biust Karen. Zsunął halkę niŜej, na biodra, i pozwolił, aby
ś

liska satyna sama opadła na podłogę u jej stóp. Miała na sobie

jedynie pończochy i podwiązki z czarnej koronki. Po chwili juŜ leŜała
na  tapczanie.  Craig  okrył  ją  swoim  ciałem  i  tysiącem  pocałunków.
Pieścił  jej  piersi,  aŜ  róŜowe  sutki  stwardniały  jak  kamyki.  Rozpiął
podwiązki  i  całując  delikatnie  jej  nogi,  powoli  zsuwał  pończochy.
Rozpalił ją do białości.

Kochała się z nim ponad milion razy, ale nigdy nie przypominało

to tego, co działo się z nimi teraz. Nawet tamten poranek w Chatce nie
dorównywał ich dzisiejszym popisom. Przez całe tygodnie narastało w
nich poŜądanie, ale nie mieli okazji spotkać się w bezpiecznym
miejscu, Ŝeby nacieszyć się sobą i na nowo odkrywaną miłością.

Skóra Karen pokryła się kropelkami potu. Craig teŜ był cały

mokry. Dotknięcia jego palców nie ugasiły jej pragnienia i
najwyraźniej potęgowały jego poŜądanie. Pragnęła go z całego serca,
czuła wyłącznie bijący od niego Ŝar, wtapiający się w jej ciało.

Uniósł głowę. Popatrzył na jej mokre od potu włosy, na

zaczerwienione od pocałunków wargi. Nie odrywając od niej oczu,
otworzył szufladę nocnego stolika i wyjął stamtąd małą paczuszkę.

- Myślałaś, Ŝe cię naraŜę na takie ryzyko, kochanie? - wyszeptał.
Jego wargi dotknęły jej ust. Zmieścił w tym pocałunku ogromną

tkliwość dla tego, co razem tworzyli i co mogliby wspólnie stworzyć.

ZałoŜył sobie jej ręce na szyję i wszedł w nią. W cudownym

uniesieniu galopowali po równinach i górach niepowtarzalnych
doznań.

- Kocham cię - szepnęła na moment przed ogarniającym ich

spełnieniem.

Usłyszał. ChociaŜ przez cały ranek Craig tłumaczył sobie, Ŝe nie

powinien jej tak szybko ciągnąć do łóŜka, teraz Ŝałował, Ŝe nie
namówił jej na to duŜo wcześniej. Gdyby tylko wiedział, Ŝe juŜ moŜe
mu powiedzieć te dwa słowa, które właśnie powiedziała.

Kara wtuliła się w niego jak zziębnięte kociątko. Pogłaskał ją po

plecach. Czuł, Ŝe ona juŜ naprawdę naleŜy do niego. Był niebotycznie
szczęśliwy.  Przed  jego  zamkniętymi  oczami  znów  przesunął  się
tamten  widok:  prowokacyjny  uśmiech  i  ta  przeklęta  czarna  haleczka.
To przez nią stracił głowę i serce. Gotowość Karen do miłości wciąŜ
przyprawiała  go  o  zawrót  głowy.  Oddała  mu  się  z  taką  swobodą,
zapamiętaniem  i  szczerością.  Kara  mi  ufa,  pomyślał.  Hola,  hola!
Jeszcze nie włoŜyłeś jej obrączki na palec, natychmiast przywołał się
do  porządku.  Słowa  wypowiedziane  w  miłosnym  porywie  to  nie  to
samo, co normalne Ŝycie. Ale jeśli zachowa ogromną ostroŜność, jeśli
nie  popełni  juŜ  Ŝadnego  błędu,  to  moŜe  wzbudzi  jej  zaufanie  i
spowoduje, Ŝe Karen naprawdę uwierzy w ich wspólną przyszłość.

Przeciągnęła się leniwie, ziewnęła. Nawet cienia zdenerwowania.

Na wszelki wypadek mocniej ją przytulił.

- Pamiętasz naszą noc poślubną? - zapytał cicho.
- Katastrofa wspaniałych marzeń - mruknęła. Wcale nie była taka

piąca.

- Nie, Karo, nie wszystko. - Pogłaskał ją po twarzy. - Na początku

bardzo dobrze się bawiliśmy. Pamiętam, jak cię porwałem. I tę
szaleńczą jazdę samochodem. Pamiętam, jak się denerwowałaś. Cho-
ciaŜ muszę przyznać, Ŝe to nie tę część tamtej nocy pamiętam
najlepiej...

- Porozmawiajmy raczej o pogodzie - zaproponowała.
- Dokładnie pamiętam tę chwilę - Craig wcale nie chciał

rozmawiać o pogodzie - kiedy juŜ mieliśmy w rękach akt ślubu. Nasz
związek  był  odtąd  oficjalny,  ale  Ŝadne  z  nas  nie  miało  pojęcia,  co  z
tym  fantem  zrobić.  Nie  mieliśmy  dokąd  pojechać,  bo  nie  pomyś-
leliśmy  o  tym,  Ŝeby  wcześniej  cokolwiek  zaplanować.  -  OstroŜnie
dotknął palcem jej policzka. - Nienawidziłaś tamtego motelu...

Był ładny.

Ale był tylko motelem.

Musieliśmy się gdzieś zatrzymać. Nie mogliśmy przecieŜ jeździć

samochodem przez całą noc...

Ale to tylko motel - powtórzył cicho - i fatalnie się w nim czułaś.

Nasza tajemnicza ucieczka i ta wariacka nocna podróŜ. Wszystko
wydawało nam się takie romantyczne. A potem nagle znaleźliśmy się
w zimnym, bezosobowym pokoju w jakimś motelu. I na domiar złego
nagle schowałaś się w łazience...

Reardon... - Wprawdzie zabrzmiało to bardzo stanowczo, ale

zauwaŜył, Ŝe Karen się rumieni i z trudem powstrzymuje uśmiech.

Nie wiedziałem, o co chodzi, i powtarzałem w kółko: co się

stało, co się stało? A ty wprawdzie odpowiadałaś, Ŝe nic takiego, ale
nie chciałaś wyjść. Siedziałaś tam ponad godzinę, zanim wreszcie
nabrałaś odwagi, Ŝeby mi powiedzieć...

Reardon...

- Do końca Ŝycia nie zapomnę tamtych chwil.
Miałem osiemnaście lat i w swoją własną noc poślubną musiałem

szukać otwartej apteki, Ŝeby ci kupić podpaski...

Najwyraźniej miała juŜ dosyć tego wyśmiewania się z niej.

Uderzyła  go  poduszką.  Zaczął  ją  delikatnie  łaskotać,  a  ona  w
odpowiedzi  usiadła  mu  na  piersi  i  obiecała,  Ŝe  juŜ  go  nie  wypuści.
Dotyk jej nagiego ciała obudził w nim nowe pragnienie. Tak wiele się
zmieniło  od  tamtej  nocy  poślubnej.  Chciał,  Ŝeby  o  tym  pamiętała.
PrzeŜyli  ze  sobą  wiele  złych  i  dobrych  chwil,  i  to  takŜe  chciał  jej
przypomnieć.  Ku  jego  wielkiej  radości  okazało  się,  Ŝe  ona  teŜ
wszystko doskonale pamięta.

- Craig, ja... - Karen drŜącymi palcami dotknęła jego policzka. Był

zupełnie pewien, Ŝe właśnie uwierzyła w ich wspólną przyszłość i Ŝe
chciałaby o tym porozmawiać. Niestety, spojrzała przypadkiem na
budzik i czar prysnął... Jej tkliwy wyraz twarzy zmienił się w
komiczne przeraŜenie.

- O rany! - zawołała.
Craig nie musiał patrzeć na zegarek, Ŝeby zorientować się, Ŝe ich

lunch trwał znacznie dłuŜej niŜ godzinę. Kara próbowała odsunąć się
od niego, ale leniwym ruchem przyciągnął ją z powrotem do siebie.
Nie ma mowy, Ŝeby mu teraz stąd uciekła.

Nie wrócisz dziś do pracy - oświadczył.

Craig, ja muszę. Wystarczy, Ŝe rano się urwałam...

- Zadzwoń. Powiedz, Ŝe się czymś zatrułaś albo Ŝe właśnie rodzisz

bliźnięta... Wymyśl coś. Kiedy ostatni raz brałaś wolny dzień?

- Biorę wolne dni tylko wtedy, kiedy dzieci chorują.
- Jesteś gorsza ode mnie, skarbie. Nawet taka parka

zatwardziałych „pracoholików" jak my powinnaś sobie od czasu do
czasu pozwolić na kilka wolnych godzin. Chyba mamy jeszcze coś do
załatwienia?

Upewniwszy się, Ŝe Karen nigdzie nie pójdzie, Craig wstał z łóŜka

i skierował się do kuchni. Wrócił z czarą likieru wiśniowego w
rękach. Karen spojrzała na wiśnie, potem na niego. Craig wyłączył
telefon i zamknął drzwi.

Karen stała przed Chatką z rękami w kieszeniach kurtki. Patrzyła

na znikające za krawędzią urwiska sylwetki trojga ludzi. Dzieci
wybrały się z dziadkiem na wycieczkę. Raz do roku, zawsze na
jesieni, jej rodzice spędzali jeden weekend w Chatce.

Przyjechali przed godziną. PodróŜ bardzo Karen zmęczyła. Potem

jeszcze rozpakowywanie zapasów... Po raz pierwszy tego popołudnia
miała chwilę dla siebie.

W oddali dźwięczał śmiech dzieci, popołudniowe słońce

przeświecało przez gałęzie sosen. Wiatr przesypywał suche liście.
Wystarczyło kilka chwil samotności, Ŝeby oddała się marzeniom.

Bardzo jej brakowało Craiga. To zupełnie idiotyczne, pomyślała.

Spotykają się teraz codziennie. Na pewno zobaczy go w poniedziałek.
To tylko dwa dni. Powinna się cieszyć, Ŝe los zesłał jej to krótkie
rozstanie. Musi przecieŜ złapać oddech po szaleństwach ostatniego
tygodnia.

Uśmiechnęła się do własnych myśli. Ten szatan Craig przysłał jej

do  domu  skrzynkę  likieru  wiśniowego.  To  tylko  jeden  z  jego
oryginalnych  pomysłów.  Codziennie  spotykali  się  na  lunchu  w  jego
domu.  Zawsze  zamykał  drzwi  na  klucz  i  wyłączał  telefon,  po  czym
zajmował  się  nią,  a  nie  jedzeniem.  Miał  niesamowity  apetyt  i  bujną
wyobraźnię.  Nigdy  przedtem  nie  była  tak  zaspokojona.  Craig  bardzo
tego pilnował. Wracała do biura zupełnie wypluta. Tego teŜ pilnował.
Craig był w niej śmiertelnie zakochany. Mówił jej to bez przerwy: w
łóŜku,  poza  łóŜkiem  i  przy  najmniejszej  okazji.  W  kaŜdym  razie
wystarczająco często, Ŝeby przekonać nawet kamień.

Drzwi domku trzasnęły głośno. Karen odwróciła się. Na ganku

stała szczupła kobieta w dŜinsach i swetrze. Karen pomyślała, Ŝe ona
sama nigdy nie będzie taka piękna, jak jej matka.

- Poszli sobie? - zawołała Erica.
- Tak, ale zaraz wrócą. Wybrali się na krótki spacer. Ojciec

obiecał, Ŝe będzie za pół godziny i rozpali ognisko.

Ojciec zwykle piekł kurczęta na ognisku i ziemniaki w popiele.

Kobietom łaskawie zostawiał przygotowanie deseru.

To dobrze. - Matka stanęła za plecami Karen.

Co dobrze?

Cieszę się, Ŝe sobie poszli. Twój ojciec udzielił mi przed

wyjazdem szczegółowych instrukcji. Powiedział, Ŝe mam ci dać
spokój i nie wciągać w Ŝadne powaŜne rozmowy. Nie mogłam się juŜ
doczekać, Ŝeby zabrał dzieci na spacer. Co się stało?

Nic się nie stało - odpowiedziała szczerze Karen, chociaŜ przez

chwilę czuła się trochę nieswojo.

Ktoś musiał twojemu ojcu naopowiadać głupot, bo bardzo

nalegał, Ŝebym się w nic nie wtrącała. Jak gdybym kiedykolwiek
wtrącała się w Ŝycie moich córek. Wszystkie jesteście juŜ dorosłe... -
Erica zawahała się, zanim zadała pytanie. - Coś niedobrego z dziećmi?
Czy Jon Jacob ma kłopoty w szkole?

- Skąd. Oboje znakomicie sobie radzą.
Weszły do domu i zaczęły nakrywać do obiadu. Erica rozłoŜyła

papierowe  talerze,  Karen  wyjęła  z  lodówki  warzywa  na  sałatkę.  Na
dolnej  półce  zauwaŜyła  słoik  z  czarnymi  oliwkami.  Nagle  okropnie
zachciało  jej  się  oliwek.  Jak  zagubionemu  na  pustyni  podróŜnikowi
chce się wody. Zjadła dwie oliwki, po chwili jeszcze dwie.

- A więc jesteś chora. Dlaczego nie chcesz mi o tym powiedzieć?

Pamiętasz, jak w zeszłym roku Samantha ukrywała przede mną tę
swoją cystę...

Karen dobrze wiedziała, dlaczego jej starsza siostra nie chciała

powiedzieć o tym matce. Erica Hennessey całe Ŝycie się zamartwiała.
Szczególnie, gdy tematu do zmartwień dostarczały jej własne córki.
Tym razem takŜe nie obyło się bez serii niedyskretnych pytań. Starsze
siostry w podobnych przypadkach szybko traciły cierpliwość, ale
Karen nigdy. Matka zawsze musiała we wszystko wścibić nos. WciąŜ

nie mogła się przyzwyczaić do tego, Ŝe jej dziewczynki mają juŜ
dorosłe dzieci.

Bogu dzięki, Ŝe dziadek z Jonem i Julie pojawili się na podwórku.

Przesłuchanie zostało skończone.

Rozpalili ognisko na dworze i cała piątka z apetytem zajadała

chrupiące,  rumiane  kurczęta.  Ojciec  usiadł  koło  Karen.  Jak  zwykle,
bawił  całą  rodzinę  opowieściami  wędkarskimi,  ale  córce  wydał  się
trochę  zbyt  gadatliwy.  Chciała  go  nawet  zapytać,  czy  coś  mu
przypadkiem nie leŜy na wątrobie, ale nie miała okazji. Nocny chłód
zapędził  ich  w  końcu  do  domu.  Rozegrali  partię  kanasty,  jednak
górskie  powietrze  szybko  ich  zmorzyło.  To  Julie  rozpoczęła  koncert
ziewania i ona teŜ pierwsza się poddała. Reszta rodziny poszła za jej
przykładem.

Karen wygasiła ogień na kominku. Słyszała, jak ojciec rozmawia

z Jonem Jacobem. Potem śmiali się jeszcze, pewnie z jakichś męskich
Ŝ

artów... W końcu jednak wszyscy zasnęli i w Chatce zapadła cisza.

Karen nie spała. Cały wieczór prześladował ją jakiś dziwny

niepokój.  Narzuciła  na  siebie  wełniany  pled  i  wyszła  na  ganek.  Noc
była  zimna,  a  powietrze  tak  ostre,  Ŝe  aŜ  szczypało  policzki.  Góry
wznosiły  się  w  oddali  jak  duchy.  Nad  szczytami  jaśniał  blady  sierp
księŜyca.  Trzęsła  się  z  zimna,  ale  zamiast  schować  się  w  ciepłej
kuchni, wciąŜ stała i patrzyła.

Kilka godzin wcześniej puściła mimo uszu niedyskretne pytania

matki,  teraz  jednak  zaczęły  ją  niepokoić.  Odkąd  Karen  sięgała
pamięcią,  matka  zawsze  o  wszystko  wypytywała.  Dziś  jednak  ojciec
takŜe był dziwnie opiekuńczy... Na dodatek Jon Jacob Ŝartował sobie
z  „anonimowego"  prezentu  w  postaci  skrzynki  likieru  wiśniowego,  a
Julie  bez  wyraźnego  powodu  znów  zaczęła  z  nią  rozmawiać  o
męŜczyznach. Jeśli nawet jeszcze nie wiedzą nic o Craigu, to wkrótce
się  dowiedzą.  W  jej  rodzinie  nigdy  Ŝadna  tajemnica  nie  mogła  się
długo utrzymać. Są ze sobą zbyt zŜyci.

Karen zamknęła oczy i odetchnęła ostrym, górskim powietrzem.
Więc dlaczego im nie powiesz, pomyślała. On cię kocha, ty

kochasz jego. Oboje marzycie o tym, Ŝeby znów być razem. Co cię
trzyma?

Dobrze znała odpowiedź na to pytanie. Zacisnęła palce na

poręczy.  Radość,  jaką  znajdowali  w  sobie  wzajemnie,  jest  tak  samo
prawdziwa,  jak  bicie  ich  serc.  Rozmawiają  ze  sobą  tak,  jak  nie
rozmawiali juŜ od lat, a ich fizyczne zbliŜenia... Zawsze wiedziała, Ŝe
jest  im  dobrze  w  łóŜku,  ale  to,  co  dawali  sobie  ostatnio,  przerastało
wszelkie  poprzednie  doświadczenia.  Mimo  to  ich  związek  nie  jest
naturalny.  śyją  w  wieŜy  z  kości  słoniowej  i  Karen  nie  ma  Ŝadnej
pewności,  czy  uczucie  Craiga  pozostanie  niezmienione,  gdy  opadnie
zauroczenie  i  radość  z*  odzyskanych  wspomnień.  Wielkie  miłości
mają tę obrzydliwą cechę, Ŝe umierają, gdy tylko dwoje ludzi zaczyna
co  rano  myć  zęby  w  tej  samej  łazience...  Drzwi  otworzyły  się
cichutko. Matka Karen wyszła na ganek. Zawinęła się w duŜą kurtkę
myśliwską ojca, na nogach miała ciepłe kapcie.

- Przeziębisz się, mamo - powiedziała Karen.
Erica

odetchnęła

chłodnym

powietrzem,

popatrzyła

obrzydzeniem na pokrywający trawę szron i upewniła się, Ŝe obie
umrą na zapalenie płuc. Mimo tak potwornej groźby podeszła jednak
do córki.

Nic mi nie jest, mamo. Chciałam tylko odetchnąć świeŜym

powietrzem.

Zawsze łatwiej ci się rozmawiało z ojcem niŜ ze mną -

poskarŜyła się matka. - Nie mam o to pretensji. Cieszę się, Ŝe jesteście
tacy podobni do siebie. Wiesz -

dodała po chwili - właśnie do mnie

dotarło, Ŝe twój ojciec odgadł to, czego ja nie wyczułam. Chodzi o
męŜczyznę, tak?

- Mamo...
- Zmieniłaś uczesanie i makijaŜ. W samym środku rozmowy nagle

milkniesz i tak dziwnie się uśmiechasz.

Przegrałaś w kanastę, a przecieŜ zawsze musisz oszukiwać,

ebyśmy mogły wygrać... To musi być męŜczyzna. Kochasz go?

Karen milczała. Matka nie patrzyła na nią, tylko przyglądała się

szczytom gór oświetlonym księŜycowym blaskiem.

- Samantha i June - odezwała się wreszcie Karen - bez kłopotów

osiągnęły sukces zawodowy i szczęście w małŜeństwie. Nigdy nie
zrobiły niczego, co mogłoby cię zmartwić.

Ty takŜe nigdy nic takiego nie zrobiłaś.

Sama wiesz... - Karen potrząsnęła głową.

- W szkole miałam wprawdzie dobre stopnie, ale zupełnie nie

wiedziałam, co chcę ze sobą zrobić. Oboje z ojcem poczuliście się
dotknięci, kiedy uciekłam z Craigiem. Jeszcze bardziej przeŜyliście
nasz rozwód. Czułam się... Zawsze się tak czuję... Zawiodłam was.

- Idiotka. - Erica nigdy dobrze nie rozumiała swej najmłodszej

córki, jednak instynkt macierzyński kazał jej nazywać rzeczy po
imieniu. - Zawsze byłaś ulubienicą ojca. Nie zawiodłabyś go, nawet
gdybyś kopała rowy...

Nie jego, mamo. Chciałam powiedzieć, Ŝe zawiodłam ciebie.

Zupełnie zwariowałaś, córeczko. - Erica powiedziała to cicho. -

MoŜesz sobie robić, co chcesz, bylebyś tylko była szczęśliwa. Jesteś,
niestety, bardzo podobna do ojca. Zawsze bez szemrania spełniasz
zachcianki innych, ale nic a nic nie dbasz o siebie. Całe Ŝycie bałam
się, Ŝe wyjdziesz za jakiegoś egoistę, który nie ma pojęcia, jaka jesteś
wspaniała. I tak teŜ się stało...

Nie - przerwała jej Karen - nie chcę, Ŝebyś winiła Craiga, mamo.

Zawsze  go  lubiłaś,  dopóki  nie  doszłaś  do  wniosku,  Ŝe  mnie
skrzywdził.  Ale to  nie  takie  proste.  Ja  sama  zrobiłam  sobie  krzywdę.
Nigdy  nie  stałam  się  samodzielna  i  zawsze  byłam  zaleŜna  od  niego.
KaŜdy związek by się załamał.

MoŜe masz rację...

adne moŜe. Tak to właśnie jest.

Ich oczy spotkały się w ciemności. Po raz pierwszy w Ŝyciu nie

rozmawiały jak matka z córką, ale jak kobieta z kobietą.

A więc jednak chodzi o męŜczyznę - powiedziała cicho Erica.

Karen skinęła głową. - Bardzo ci na nim zaleŜy. - Karen znów
przytaknęła. - Sądzę, Ŝe juŜ byś mi o nim opowiedziała, gdybyś miała
pewność, Ŝe go zaakceptuję.

Na pewno go nie zaakceptujesz, ale nie dlatego trzymam to w

tajemnicy.

Obiecuję ci, Ŝe jeśli cię uszczęśliwi, to nie zaprotestuję, nawet

jeśli okaŜe się demokratą.

Kiepski Ŝart, jednak wywołał uśmiech na twarzy Karen.
- Tylko musisz mieć pewność, kochanie. Nigdy więcej nie wiąŜ

się z męŜczyzną, dopóki zaślepia cię namiętność.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY
- Craig... Wiem, Ŝe to głupio zabrzmi, ale... Czy mógłbyś się ze

mną na serio pokłócić?

AŜ upuścił ręcznik. Wyszedł spod prysznica, Ŝeby odebrać

telefon. Miał nadzieję, Ŝe to Karen dzwoni i jego nadzieja się spełniła,
chociaŜ nie do końca. Sądził, Ŝe mimo późnej pory zadzwoni, Ŝeby
mu opowiedzieć, jak minął weekend w Chatce. Zupełnie nie
spodziewał się takiej propozycji.

- Pokłócić? - zapytał kompletnie zaskoczony.
-

Tak. Porządnie, solidnie pokłócić. Wiem, Ŝe moŜe ci się to

wydać dziwne, ale jeśli się nad tym zastanowisz... Dotąd nie było
między nami Ŝadnej róŜnicy zdań. Jak gdyby wciąŜ zaślepiała nas
namiętność.

No... - Craig wytarł twarz dłonią. Nawet nie schylił się po

ręcznik.  PrzecieŜ  nikt  nie  widzi,  Ŝe  chodzi  po  domu  zupełnie  nagi  i
cały  mokry.  Ze  słuchawką  przy  uchu  podszedł  do  barku  i  wyjął
butelkę  szkockiej.  -  No  więc...  Czy  uwaŜasz,  Ŝe  kłótnia  rozwiąŜe
któryś z naszych problemów? - Cisza.

- Dobrze, domyślam się. UwaŜasz, Ŝe twój pomysł nie ma nic

wspólnego z naszymi kłopotami, i na pewno masz rację. Przepraszam,
Ŝ

e w ogóle o tym pomyślałem...

- Wcale nie mówiłam, Ŝe to nie ma nic wspólnego.
- Jakaś nuta w jej głosie sprawiła, Ŝe poczuł się, jakby zasypywał

go ruchomy piasek. Nalał sobie kieliszek i szybko wypił. Pomyślał, Ŝe
to  głupi  pomysł  i  Ŝe  oddałby  majątek  za  jakiś  przewodnik  po
zakamarkach  kobiecego  umysłu.  Kiedy  rozstali  się  w  piątek,  Kaja
była  w  doskonałej  formie.  Wszystko  znakomicie  im  się  układało.
Cholera, musiało się wydarzyć coś, co ją przestraszyło.

- Craig? Jesteś tam jeszcze?
-

Jestem. Pomyślałem sobie, Ŝe to trochę trudne zacząć się kłócić

ot tak, bez wyraźnego powodu. Wiesz, do kłótni trzeba mieć nastrój.

Wcale nie potrzeba Ŝadnego nastroju. PrzecieŜ kiedyś

awanturowaliśmy  się  o  kaŜde  głupstwo.  I  o  to  mi  właśnie  chodzi.
Wcześniej  czy  później  pokłócimy  się  o  coś,  a  jak  pamiętasz,
potrafiliśmy  się  kłócić  do  krwi.  Więc  moŜe  gdybyśmy  teraz
spróbowali...

Dobrze, dobrze. Jeśli chcesz się kłócić, skarbie, to się kłóćmy,

ale nie przez telefon.

Karen nie lubiła zostawiać dzieci samych. Teraz jednak było

bardzo późno i oboje dawno spali kamiennym snem, a Craig
najwyraźniej bardzo chciał się z nią zobaczyć.

Ubrał się i przygotował kawę, a po chwili Karen zapukała do

drzwi.

Nie było po niej widać, Ŝeby doznała jakiegoś urazu. Tryskała

energią. Zrzuciła z siebie płaszcz. Pod spodem miała dŜinsy i za duŜą
koszulę flanelową - strój do walki. Zdjęła buty i powędrowała prosto
do salonu. Podwinęła rękawy. Nie miał odwagi się uśmiechnąć. AleŜ
go podniecała. Nie zdąŜyła załoŜyć stanika i piersi kołysały się
swobodnie przy kaŜdym jej ruchu. Mógł sobie wyobrazić mnóstwo
rzeczy, jakie chciałby z nią w tej chwili robić, ale kłócić się...

- Zrobić kawę? - zapytał.
Nie teraz. Miała co innego na głowie.
- Byłeś egoistą. - Wyciągnęła w jego stronę oskarŜycielski palec. -

Tak cię pochłaniała praca, Ŝe zupełnie nie zwracałeś na mnie uwagi.

- Wiem, skarbie.
- Craig, Craig - westchnęła. - Nie wczułeś się w sytuację. Nie

zgadzaj się ze mną. Broń się.

- Okay.
- W końcu przecieŜ nie byłeś aŜ takim egoistą.
Połowa winy spada na mnie. Nigdy ci nie mówiłam, Ŝe coś się źle

dzieje, więc skąd mogłeś to wiedzieć.

- Niecierpliwie machnęła ręką. - Zeszliśmy z kursu. Musimy

znaleźć coś, co nas poróŜni.

Craig okazywał dotąd anielską cierpliwość i wyrozumiałość.

KaŜdy męŜczyzna to potwierdzi: wymyślanie kłótni z powietrza nie
ma najmniejszego sensu. Licho wie, co ją naszło. Dwa dni z matką? A
moŜe to jeden z tych testów, które zamieszczają magazyny kobiece?

Przyjrzał się jej uwaŜnie i wreszcie zrozumiał. Karen wcale nie

miała większej ochoty na sztuczne kłótnie niŜ on sam, ale nie
Ŝ

artowała. Najwyraźniej po prostu się bała. Nie moŜna o niej

powiedzieć, Ŝe jest osobą apodyktyczną, ale ma charakterek. Oboje
zawsze dusili w sobie wzajemne pretensje, a potem z najbłahszego

powodu wybuchała awantura zupełnie nieproporcjonalna do
przyczyny. Kara dobrze zapamiętała tamte awantury. Teraz chce się
upewnić, Ŝe juŜ nigdy, przenigdy się nie powtórzą. MoŜe on teŜ tego
potrzebował.

- Dobrze - powiedział Craig - jeśli chcesz się sprawdzić, to

zaczynajmy. - Niech wie, Ŝe traktuje powaŜnie ją i jej pomysły.

Próbowali wielu tematów: sytuacja na Bliskim Wschodzie, jego

matka,  jej  matka,  polityka  władz  lokalnych,  pieniądze...  Ten  ostatni
temat powinien im umoŜliwić ostrą kłótnię. Craig nigdy nie liczył się
z pieniędzmi, a Karen była oszczędna. Kroplą, która wtedy przepełniła
kielich,  była  właśnie  jakaś  bezsensowna  awantura  o  pieniądze.  Tym
razem  jednak  nawet  ten  Ŝelazny  temat  ich  nie  poruszył.  Oczywiście,
mieli  zupełnie  inne  poglądy,  ale  cholerny  Craig  teraz  naprawdę
słuchał  jej  argumentów.  Nawet  przyznał,  Ŝe  domowy  budŜet  zawsze
stanowi  punkt  zapalny.  Nie  kłócili  się  ze  sobą,  tylko  rozmawiali.
RóŜnica  poglądów  sprawiła  tylko  tyle,  Ŝe  rozmowa  wydała  im  się
interesująca.

Nawet nie próbujesz... - Karen zerwała się z fotela.

PrzecieŜ się staram.

- Ale nie za bardzo. PrzecieŜ moglibyśmy napisać ksiąŜkę o

awanturach na tematy finansowe. No juŜ, przypomnij sobie, jak to
było, kiedy ostatni raz naprawdę się na mnie wściekłeś.

MG z otwieranym dachem.

Ale się wściekałeś! - zawołała radośnie.

- Właśnie je kupiliśmy. Jeszcze atrament, którym spisano umowę,

dobrze nie wysechł. Zrobiłem remont silnika, polakierowałem... To
była pierwsza luksusowa rzecz, na jaką mogliśmy sobie pozwolić. A
ty go rozbiłaś na pierwszym z brzegu drzewie.

- O mało mnie nie zabiłeś.
-

Chętnie bym to zrobił. Jechać tak szybko w nocy podczas

nieŜycy, i to tylko dlatego, Ŝe spieszyłaś się do domu z litrem mleka.

Byłeś bardzo miły, kiedy policjant przywiózł mnie do domu -

przypomniała - ale tylko tak długo, dopóki sobie nie poszedł. Gdy
tylko zostaliśmy sami, czymś we mnie rzuciłeś, Reardon.

Rzuciłem. - O ile dobrze sobie przypominał, była to poduszka z

kanapy. Rzucił ją tak mocno, nie w Karen, tylko w ścianę, Ŝe pękła i

posypało się na nich pierze.

- Plułeś ogniem.
- No pewnie. A najbardziej mnie wściekała twoja pewność, Ŝe

bardziej się martwię o ten cholerny samochód niŜ o ciebie.

Reardon.

Tak?

- Psujesz cały sens tego ćwiczenia. Mieliśmy się kłócić. Robię, co

mogę, Ŝeby cię wyprowadzić z równowagi.

- Udało ci się, kochanie. Jestem na ciebie wściekły.
- Odpinasz mi koszulę, a trudno to uznać za oznakę złości. Muszę

ci coś powiedzieć. To waŜne.

Czekałam na właściwy moment, ale ten właściwy moment nie

bardzo chce nadejść, a muszę ci to powiedzieć.

Bardzo trudno było skierować jego uwagę na sprawy zasadnicze.

Odpiął  guziki  jej  koszuli  i  dotknął  nagiego  ciała.  Karen  teŜ  miała
problemy  z  koncentracją.  Udało  im  się  przejść  przez  wzburzone
wody.  śadnych  czarów,  nawet  cienia  zaślepienia...  Karen  nie
posiadała  się  ze  szczęścia.  Zdecydowanie  ujęła  w  dłonie  jego  twarz.
Wiedziała przecieŜ, Ŝe waŜnych spraw nie wolno przemilczać.

Chcę, Ŝebyś wiedział - powiedziała cicho - Ŝe zawsze byłam z

ciebie  bardzo  dumna,  Craig.  Zawsze.  Twoi  rodzice  zniszczyli  ci
dzieciństwo, ale nawet wtedy nie pozwoliłeś na to, Ŝeby ich styl Ŝycia
wpłynął  na  twoje  postępowanie.  Zawsze  szedłeś  własną  drogą,
trzymałeś  się  własnych  przekonań  i  nigdy  nie  tańczyłeś  tak,  jak  ktoś
inny  grał.  Nawet  kiedy  wszystko  się  między  nami  popsuło...  Nawet
wtedy...  Zawsze  byłam  z  ciebie  dumna.  Z  tamtego  chłopca,  którego
pokochałam, i z tego męŜczyzny, jakim się stałeś.

Do licha. - Najwyraźniej zaschło mu w gardle. - Teraz naprawdę

mnie wkurzyłaś.

Tak? - Uśmiechnęła się i mocno przytuliła się do niego.

Craig rozmawiał przez telefon, kiedy za drzwiami usłyszał głosy.
- Rozumiem, jest zajęty. Ale właśnie przejeŜdŜałam tędy, bo szef

mi kazał załatwić jakieś drobiazgi... Muszę się z nim na chwilę
zobaczyć.

W porządku. Powiem mu...

Wiesz, chodzi o dzieci...

O tak, na pewno.

- Jeśli nie ma dla mnie czasu, to po prostu zostawię to na jego

biurku...

Poznał głos Karen i szybko skończył rozmowę. W tej samej chwili

Virginia nacisnęła brzęczyk. Zdjęła palec z dzwonka dopiero wtedy,
kiedy Craig ukazał się w drzwiach swego gabinetu. Uśmiechnęła się
do niego.

- Pani Reardon chciała wyjść, nie spotkawszy się z panem -

oznajmiła z niewinną miną. - PrzecieŜ moŜe pan poświęcić trochę
czasu na sprawy dotyczące własnych dzieci. Nie będę łączyć rozmów.
Dziś jest tu taki dom wariatów, Ŝe chyba zamknę drzwi, Ŝeby nie było
słychać hałasu...

Zanim sekretarka skończyła swój wywód, Craig sam zamknął

drzwi. Karen natychmiast odwróciła się do niego. Ubrała się dzisiaj w
granatową sukienkę z białą kamizelką. Kurczowo ściskała w rękach
duŜą, Ŝółtą torbę. Sukienkę juŜ kiedyś widział, ale róŜ na policzkach -
to było coś zupełnie nowego. I te iskierki w oczach takŜe były
nowością.

Ich stosunki bardzo się zmieniły od tamtego wieczoru, gdy Karen

wpadła  do  niego  z  wariackim  pomysłem,  Ŝeby  się  pokłócić.  Ona  teŜ
się  zmieniła.  Jaśniała  od  środka,  a  jej  uśmiech  był  przeznaczony
wyłącznie  dla  niego.  JuŜ  nie  ukrywała  swego  uczucia.  TakŜe  swoją
miłość przeznaczyła wyłącznie dla niego.

Teraz była niezmiernie podekscytowana. Przyciskała do siebie tę

wielką, Ŝółtą torbę i bardzo się tłumaczyła z niezapowiedzianej wizyty
w jego biurze.

- Naprawdę nie chciałam ci przeszkadzać, ale wiesz przecieŜ, Ŝe

adne z nas nie ma dziś czasu na lunch, więc... A to nie moŜe czekać

do  jutra...  Jedno  z  nas  kończy  dzisiaj  trzydzieści  siedem  lat.
Biedactwo,  bardzo  się  zestarzałeś...  Nie  mogłam  pozwolić,  Ŝebyś
cierpiał  samotnie...  -  Podeszła  do  niego  szybko  i  mocno  go
pocałowała.

Nie powinno mnie to tak bardzo podniecać, pomyślał Craig.

Fizyczne poŜądanie mogłoby juŜ nieco złagodnieć, a jednak nie

złagodniało. To przez tę rozkwitającą na nowo miłość. Zawsze mu
mało. Pomyślał z przeraŜeniem, Ŝe nawet w dziewięćdziesiątym roku
Ŝ

ycia nie będzie miał dosyć Karen.

Ich wargi zwarły się w namiętnym pocałunku i Craigowi wydało

się, Ŝe czas się zatrzymał, a świat zewnętrzny zupełnie zniknął. Kara
juŜ się go nie obawiała. Przyjmowała jego uściski jak stęskniona i
oddana kochanka.

Wreszcie oderwała się od niego. Była zarumieniona i nie mogła

złapać oddechu.

Do licha, Craig! Nie po to tu przyszłam. Zachowuj się - zganiła

go.  Odwróciła  się  i  sięgnęła  po  Ŝółtą  torbę.  -  Ale  najpierw  coś  ci
powiem. Musisz wrócić do domu przed szóstą. Dzieci będą na ciebie
czekały.  Ty  nic  o  tym  nie  wiesz,  więc  udawaj  zaskoczenie.  Julie
upiekła  tort,  a  Jon  przygotuje  obiad.  OkaŜ  wyrozumiałość,  bo  kiedy
ostatnim  razem  spróbowałam  spaghetti  przyrządzone  przez  twojego
syna...

Na pewno będę zaskoczony i wyrozumiały. - Nienawidził

przyjęć urodzinowych, a Kara je uwielbiała. Bez wątpienia przyłoŜyła
rękę zarówno do tortu, jak i do obiadu. Z jej oczu wyczytał takŜe coś
więcej: Ŝal i przykrość, Ŝe nie moŜe być z nimi. Jest przecieŜ byłą
Ŝ

oną, kimś, kto musi wymyślać preteksty na usprawiedliwienie swojej

wizyty przed sekretarką. Kimś, kto nie ma prawa dzielić z nim radości
z urodzinowego przyjęcia.

Uśmiechnęła się jednak i wyciągnęła z Ŝółtej torby owiniętą

kolorowym papierem paczkę z ogromną kokardą na wierzchu.

- Nie utrudniaj mi Ŝycia - powiedziała. - Wiem przecieŜ, Ŝe jedyna

rzecz, jakiej nienawidzisz bardziej niŜ przyjęć urodzinowych, to
okazywanie radości z prezentów. Ale tym razem musisz jakoś
wytrzymać. Masz tu taki drobiaŜdŜek...

To wcale nie był drobiaŜdŜek, tylko własnoręcznie przez nią

zrobiony sweter. Tak się denerwowała, Ŝe nie mogła ustać w miejscu.
Pomogła Craigowi przeciągnąć sweter przez głowę i spochmurniała.

- Zrobiłam za długie rękawy.
-

Wcale nie. Są w sam raz. - Błyskawicznie podwinął ściągacze. -

Kochanie, to najpiękniejszy sweter, jaki w Ŝyciu miałem.

Robiłam go wieczorami, więc dzieci się nie domyśla, Ŝe to ode

mnie, moŜesz go nosić bez obaw. - Powiedziała to jednym tchem, aŜ
go zaniepokoiła. Dlaczego tak bardzo się tym przejmuje? Cofnęła się
o dwa kroki i uwaŜnie mu się przyjrzała. - Czy nie jest za luźny przy
szyi?

Nie. Jest akurat.

Te rękawy...

Są doskonałe.

Przestała wreszcie zajmować się swetrem. Obejrzała Craiga od

stóp do głów.

- Niech mnie diabli. Jesteś przystojny - stwierdziła, patrząc mu

prosto w oczy. - Co ja mówię! Jesteś najbardziej seksownym
męŜczyzną na tym kontynencie. Zadziwiające. W twoim wieku...

Pogroził jej palcem.
- Naprawdę muszę juŜ wracać do pracy - roześmiała się głośno. -

Załatwiałam Jimowi sprawy w mieście, ale czeka na mnie, bo mamy
jeszcze mnóstwo roboty.

Jednak nie protestowała zbytnio, gdy Craig oplótł jej ręce wokół

swojej szyi. Jeśli oczekiwała pocałunku, to srodze się zawiodła. Po
prostu, trzymał ją w ramionach, tulił do piersi... Pasowali do siebie jak
klucz do zamka. Poczuł się, jakby odzyskał kawałek serca, który mu
gdzieś zaginął. JuŜ czas, pomyślał.

- Karo. - Trącił ją nosem w policzek. - Bardzo mi się podoba ten

sweter. - Zobaczył, jak oczy jej się zamgliły z przejęcia. śadne z nich
nie myślało teraz o swetrze. - Ale jest jeszcze coś, co chciałbym
dostać na urodziny.

- Co takiego?
- Kocham cię, skarbie. Chcę, Ŝebyś mi pozwoliła wrócić do domu

i oznajmić całemu światu, co do ciebie czuję. Chcę znów załoŜyć ci
obrączkę na palec. Chcę z tobą spędzić resztę naszego Ŝycia. Mam
nadzieję... Myślę... Wiem, Ŝe ty teŜ tego pragniesz.

Obawiał się, Ŝe zesztywnieje w jego ramionach, Ŝe się od niego

odsunie, ale nic takiego się nie stało. Podniosła głowę i dostrzegł w jej
oczach głęboką, prawdziwą miłość. Mimo to milczała.

- Boisz się reakcji dzieci?
-

Nie - odrzekła, kręcąc głową. - Dzieci chcą, Ŝebyśmy znów byli

razem.

Jeśli boisz się matki, to moŜe najpierw ja z nią porozmawiam.

Albo lepiej, zrobimy to razem.

Craig. - Znów pokręciła głową. - Nie boję się niczyjej reakcji.

Nigdy się nie bałam. Chodzi mi tylko o to, Ŝe to są ludzie, którzy nas
kochają. Nie chcę w nich wzbudzać nadziei, dopóki nie nabierzemy
absolutnej pewności.

- Ja jestem pewien.
Chciała coś powiedzieć, ale usłyszała głosy za drzwiami i

odskoczyła od niego. Nastrój prysnął.

- Nie moŜemy teraz tego roztrząsać. No, nie patrz tak na mnie,

proszę.  Kocham  cię,  Craig.  -  Jej  głos  przycichł  i  stał  się  miękki  jak
aksamit.  -  Naprawdę  cię  kocham,  i  to  bardziej  niŜ  przedtem.  Nie
sądziłam,  Ŝe  w  ogóle  potrafię  tak  kochać.  Po  prostu,  chcę  z  tobą
porozmawiać w cztery oczy, zanim ci odpowiem. Zgoda?

Craig pozwolił jej odejść. Następnego dnia bardzo tego Ŝałował.

Przez jedną noc stało się coś, co spowodowało, Ŝe Kara juŜ nie chciała
wpuścić go do swego Ŝycia. Nawet na chwilę.

Dzieci właśnie wyszły urządzić Craigowi przyjęcie urodzinowe.

Ona  teŜ  tam  powinna  być,  jej  miejsce  jest  przy  nich.  Są  przecieŜ
rodziną.  Karen  słyszała,  jak  włączyło  się  ogrzewanie  i  jak  zegar  w
kuchni  odmierza  czas.  Jutro,  pocieszyła  się,  wszystko  się  zmieni.
Otworzyła  lodówkę  w  poszukiwaniu  czegoś  do  zjedzenia.  Znalazła
kawałek sera i napoczętą miskę budyniu, ale na to nie miała ochoty. Z
tyłu,  za  główką  sałaty  zauwaŜyła  słoik  z  oliwkami.  To  zupełnie
wystarczy. Wzięła słoik, zatrzasnęła drzwi lodówki i z roztargnieniem
sięgnęła po oliwkę. Po chwili po drugą.

Nie mogła się doczekać rozmowy z Craigiem. WciąŜ

prześladował  ją  zbolały  wyraz  jego  twarzy,  kiedy  natychmiast  nie
przystała  na  propozycję  ponownego  małŜeństwa.  Zrobiła  mu
przykrość...  O  BoŜe,  wcale  tego  nie  chciała,  ale  w  jego  biurze  byli
jacyś  ludzie,  a  ona  musiała  szybko  wracać  do  pracy...  Chciał  od  niej
obietnicy i, oczywiście, dostanie ją. Z całego serca odda mu siebie, ale
potrzebuje ciszy i spokoju, Ŝeby mu o tym powiedzieć na swój własny
sposób.  Po  drodze  do  salonu  zjadła  jeszcze  kilka  oliwek.  Tak
niedawno  bała  się,  Ŝe  kiedy  znów  zamieszkają  razem,  cały  czar
pryśnie. Myliła się. Ich związek jest teraz zupełnie inny. Nauczyli się

porozumiewać  się  ze  sobą.  Oboje  bardzo  się  zmienili.  Te  zmiany
spowodowały,  Ŝe  stali  się  zdolni  do  jaszcze  głębszej  miłości.  A  jeśli
idzie  o  czary...  Karen  wreszcie  zrozumiała,  Ŝe  ten  czar  nie  ma  nic
wspólnego  z  siłami  nadprzyrodzonymi,  Ŝe  nie  jest  tylko  jedną  z
odmian poŜądania. Cała tajemnica w tym, Ŝeby umieć znaleźć czas dla
siebie.  W  kaŜdej  chwili  sama  moŜe  coś  takiego  wyczarować,  jeśli
tylko  będzie  wystarczająco  pewna  siebie  i  swojej  miłości.  Odrobina
zalotności...  Jutro  mu  powie.  Tym  razem  będzie  zupełnie  inną  Ŝoną.
Powie  mu  to  podczas  lunchu.  Urządzą  sobie  długi  i  romantyczny
lunch  we  dwoje.  Ma  nadzieję, Ŝe  takie  lunche  będą  jadali codziennie
do chwili, gdy oboje skończą po sto dwadzieścia lat.

Wyjrzała przez okno. Dzieci powinny juŜ niedługo wrócić.

Sięgnęła  po  kolejną  oliwkę,  ale  słoik  był  pusty.  Zajrzała  do  niego,
jakby  nie  dowierzała  własnym  palcom.  Rzeczywiście  zjadła
wszystkie.  Zawsze  bardzo  lubiła  czarne  oliwki,  ale  połykała  je  jak
cukierki tylko wtedy, kiedy była w ciąŜy. Sama myśl o ciąŜy bardzo ją
rozbawiła,  ale  tylko  na  chwilę.  PrzecieŜ  nie  mogę  być  teraz  w  ciąŜy,
pomyślała.  Oboje  bardzo  uwaŜali.  Nie tylko jej powiedział, ale  takŜe
udowodnił,  Ŝe  nie  ma  zamiaru  nigdy  więcej  ryzykować,  tak  jak  w
młodości.

Mimo to Karen popędziła do łazienki. Nad umywalką wisiał

kalendarz.  Nie  zawsze  miesiączki  były  regularne,  poza  tym  uwaŜali
przecieŜ...  Przypomniała  sobie...  O  BoŜe!  Tamten  jeden  raz...
Pierwszy  raz  w  Chatce...  śadne  z  nich  nie  przewidziało,  Ŝe  zwykły
pocałunek  moŜe  ich  doprowadzić  do  całkowitego  zapomnienia.  Nie
byli na to przygotowani. Kalendarz potwierdzał, Ŝe okres spóźnia się o
dwa tygodnie. Usiadła na pokrywie sedesu. Kiedy pół godziny później
Jon  i  Julie  wpadli  do  domu,  ona  wciąŜ  jeszcze  tam  siedziała.  Dzieci
były uradowane i rozgadane. Opowiadały, jak bardzo zaskoczyło ojca
przyjęcie  urodzinowe.  Craig  musiał  się  zdrowo  namęczyć,  bo  dzieci
mówiły, Ŝe zachwycał się obiadem, tortem i prezentami.

Karen

słyszała

swój

miech,

zachowała

kontrolę

nad

czynnościami. Jutro dzieci idą do szkoły, a Julie musi jeszcze
przejrzeć notatki przed klasówką z historii. Jon ma wynieść śmieci, a
potem przez godzinę oboje będą oglądać telewizję w swoim pokoju,
zanim wreszcie pójdą spać.

Karen zabrała się do zmywania.
- Mogłaś przyjść, mamo.
Odwróciła się. Właśnie teraz, kiedy tak bardzo potrzebuje chwili

spokoju, to jedno okazuje się zupełnie niemoŜliwe. Jon Jacob z rękami
w kieszeniach stał oparty o ścianę.

- Dokąd przyjść, kochanie?
-

Do taty. Urodziny nie mogą się udać bez ciebie. Tacie teŜ ciebie

brakowało. - Przestępował z nogi na nogę. - Nie denerwuj się. My juŜ
wiemy.

Co wiecie? - BoŜe, pomyślała Karen, nie pozwól, Ŝebym miała

dziś jeszcze jeden atak serca!

Wiemy, Ŝe spotykasz się z tatą. Rozumiem, dlaczego nie chciałaś

nam  powiedzieć.  Bałaś  się,  Ŝe  zaczniemy  cię  namawiać,  Ŝebyście
znów  byli  razem.  Ale  my  juŜ  tego  więcej  nie  zrobimy.  Zro-
zumieliśmy,  Ŝe  potrzebujecie  czasu...  -  Jon  przygładził  włosy  takim
samym  ruchem  jak  jego  ojciec.  -  Jeśli  się  uda,  to  dobrze,  a  jeśli  nie,
trudno. Mam rację?

- Masz. - Zupełnie zaschło jej w gardle.
- Nie musicie się krępować, jeśli chcecie gdzieś wyjść wieczorem,

czy coś w tym guście. Nie musicie się nami przejmować - zapewnił.
Ziewnął, powiedział, Ŝe weźmie prysznic i zaraz pójdzie spać, a
potem poczłapał na górę.

Wreszcie została sama. Wydało jej się, Ŝe ściany kuchni zaczęły

zbliŜać się do siebie i za chwilę ją zgniotą. Jeśli nawet było w domu
trochę tlenu, to jej płuca w Ŝaden sposób nie mogły go wykorzystać.

ołądek skręcał się i podskakiwał, jak tratwa na wzburzonym

morzu.

Tak więc, pomyślała, nasza tajemnica przestała być tajemnicą.

Właściwie  to  Ŝadna  niespodzianka.  PrzecieŜ  nie  mieli  szans  na
utrzymanie  tego  sekretu  przez  całą  wieczność.  Tak,  ale  ona  ma  teraz
jeszcze  jedną  tajemnicę,  i  ta  właśnie  tajemnica  wszystko  zmienia.
Zamknęła  oczy.  Była  przeraŜona  i  zrozpaczona.  W  ciągu  tych
ostatnich  dni  przeŜyli  na  nowo  część  swojej  wspólnej  przeszłości  i
byli  z  tym  bardzo  szczęśliwi.  Jednak  tego  fragmentu  przeszłości
Karen  nie  potrafi  znieść  po  raz  drugi.  Nie  moŜe  mu  tego  znowu
zrobić.  Przeszli  juŜ  przez  to,  dokładnie  przez  to  samo,  siedemnaście

ROZDZIAŁ JEDENASTY
- Jim? Mówi Craig Reardon. Czy jest Karen?
- Jest, oczywiście. Poczekaj chwilę. - Ale chwile mijały i minęła

cała minuta, zanim szef Karen znów się odezwał. - Na pewno tu była.
Musiała wyjść do toalety, a ja nie zwróciłem na to uwagi. Powiem jej,
Ŝ

eby do ciebie zadzwoniła.

- Będę ci bardzo wdzięczny. Dzięki.
Craig odłoŜył słuchawkę. Jakiś kwadrans później zajrzała do

niego Virginia. Przypomniała mu, tak na wszelki wypadek, Ŝe jest juŜ
piąta i Ŝe to piątek, po czym poszła do domu. Inni teŜ juŜ wychodzili.
Nawet najbardziej zatwardziali „pracoholicy" w piątki kończyli pracę
punktualnie. W kilka minut biuro opustoszało, a Craig wciąŜ siedział
w swoim fotelu i czekał na telefon, który - zaczął to właśnie podej-
rzewać - nigdy nie zadzwoni.

W ciągu czterech dni, jakie minęły od jego urodzin, zaledwie dwa

razy  rozmawiał  z  Karen,  która  odwoływała  wspólny  lunch  i  szybko
się  rozłączała  pod  byle  jakim  pretekstem.  Nie  mógł  jej  złapać  w
domu,  bo  kiedy  zadzwonił,  zawsze  siedziała  w  wannie.  Telefonował
do pracy, a ona nagle znikała w toalecie albo po prostu nie dało się jej
nigdzie  znaleźć.  Nie  zadzwoniła  do  niego  później  ani  razu.
Oczywiście, bardzo moŜliwe, Ŝe naprawdę była bardzo zapracowana...
Nie, zupełnie niemoŜliwe, pomyślał.

Craig przygładził włosy. Od kilku dni czuł ucisk w sercu i teraz

teŜ obleciał go strach. Nie mógł juŜ dłuŜej udawać, Ŝe nic się nie stało.
Najwyraźniej wydarzyło się coś okropnego. MoŜe zbytnio naciskał na
zalegalizowanie  ich  związku?  A  moŜe  ponownie  przeanalizowała
swoją  przeszłość  i  zadecydowała,  Ŝe  jednak  nie  zaryzykuje  po  raz
drugi?  Albo  stwierdziła,  Ŝe  najzwyczajniej  w  świecie  wcale  go  nie
kocha.

Strach przed utratą Karen przygniótł go jak stutonowa skała.

Tłumaczył sobie, Ŝe gdyby nawet Karen zmieniła zdanie, to zrobiłaby
to zupełnie inaczej. Ucieczka nie była w jej stylu. Zawsze stawiała
czoło przeciwnościom, czasami zbyt gwałtownie i bez zastanowienia,
ale nigdy nie unikała trudnych sytuacji. Na pewno powiedziałaby,
gdyby się rozmyśliła.

Chciałbyś w to wierzyć, Reardon, pomyślał. Ale prawda wygląda

tak, Ŝe ona cię unika. Nie chce cię widzieć, ani nawet z tobą
rozmawiać.

Czekał na telefon' od niej do szóstej, a potem poszedł do domu.

Przygotował sobie obiad, ale i tak nie mógł nic jeść. Zaparzył kawę,
ale zupełnie o niej zapomniał. Wykąpał się, ogolił, przebrał i włączył
telewizor, ale zaraz go wyłączył. Nic nie pomagało. Czuł, Ŝe go
roznosi. Tak czy inaczej, musi ją wreszcie dopaść.

Przez następne dwie godziny nie wypuszczał z ręki telefonu. W

piątkowe  wieczory  dzieci  zawsze  gdzieś  wychodziły,  a  więc  ma
doskonałą  okazję  zastać  ją  samą  w  domu.  Telefon  nie  odpowiadał.
Wreszcie  tuŜ  po  jedenastej  ktoś  podniósł  słuchawkę.  Odezwał  się
zaspany  męski  głos  i  Craigowi  serce  podskoczyło  do  gardła.  PrzeŜył
koszmar, zanim rozpoznał głos teścia.

- Nie ma jej - powiedział Walt.
- Oczywiście, Ŝe jest. - Craig miał naprawdę dosyć tej zabawy w

ciuciubabkę. - Jest przecieŜ jedenasta wieczorem.

- Wiem, która jest godzina. - Walt zupełnie się rozbudził. -

Myślałem,  Ŝe  wybraliście  się  gdzieś  razem.  Dzieciaki  dopiero  co
wróciły  do  domu.  Zostawiła  mnie  tu  pod  głupim  pretekstem.  Mam
niby  sprawdzić,  jak  działa  ogrzewanie.  Powiedziała  matce,  Ŝe  w
ś

rodku nocy nagle zaczyna syczeć. Nie sprzeciwiałem się, bo

myślałem, Ŝe chcecie trochę pobyć razem. Więc jestem, sprawdzam
ogrzewanie i jednocześnie robię za niańkę do dzieci. One oczywiście
uwaŜają, Ŝe są juŜ wystarczająco dorosłe... - Przerwał nagle. -
Cholera! Jeśli ty nie wiesz, gdzie ona jest...

Nic się nie stało - zapewnił teścia. - Wiem, gdzie ona jest.

No bo jeśli nie jesteście razem, to ona sama... O tej porze...

Nie denerwuj się, Walt. Po prostu źle się umówiliśmy. Wszystko

w porządku. Nic jej się nie przydarzyło. Wiem, gdzie jest, a ty moŜesz
być pewien, Ŝe się nią zaopiekuję.

Wielkie słowa, a tymczasem opiekunowi ręce się trzęsą ze

strachu.  Od  pierwszych  słów  starszego  pana  myśli  Craiga  pędziły  z
prędkością światła. Kiedy tylko odłoŜył słuchawkę, narzucił na siebie
kurtkę  i  chwycił  kluczyki  od  samochodu.  Zatrzymał  się  przy  aptece,
potem  na  stacji  benzynowej.  Zatankował  samochód  i  wlał  w  siebie
filiŜankę mocnej kawy. Potem pojechał w góry.

Noc była ciemna, bezksięŜycowa, a droga o tej porze - zupełnie

pusta. Wcisnął pedał gazu. Zwolnił dopiero na górskich serpentynach.
Cierpiał na mdlącą huśtawkę nastrojów: od nadziei do przeraźliwego j
strachu.

Właściwie nie okłamał teścia. Dobrze wiedział, gdzie jest Karen.

Nie  sprostowała  przypuszczeń  ojca,  Ŝe  ma  randkę  z  Craigiem.  To
dobry znak. Karen nie wciągałaby ojca w spisek, mający jakikolwiek
związek  z  facetem,  którego  za  chwilę  wyrzuci  jak  zbędny  balast.  A
wiec dzieje się z nią coś złego. Coś bardzo powaŜnego i bardzo złego.
Coś tak strasznego, Ŝe nie mogła się z nim spotkać, Ŝe musiała zostać
sama,  bez  dzieci,  Ŝe  chciała  po  prostu  zniknąć.  Tylko  jedna  sprawa
mogła  ją  tak  okropnie  wytrącić  z  równowagi.  I  jest  tylko  jedno
miejsce na ziemi, w którym Karen chce się znaleźć, kiedy świat wali
jej się na głowę.

O drugiej w nocy zaparkował swój samochód za jej sierrą. W

Chatce nie paliło się światło, tylko nad kominem unosiła się cienka
struŜka dymu. Otworzył drzwi najciszej, jak potrafił.

Znalazł ją. Odetchnął z ulgą. LeŜała w śpiworze na kanapie,

zwinięta w kłębek, z kolanami pod brodą. Ogień na kominku dogasał i
w  jego  słabym  świetle  włosy  Karen  wyglądały  jak  złoty  jedwab.
Przyjrzał się sińcom pod jej oczami. Musi być zupełnie wykończona,
pomyślał. Zdjął buty i marynarkę, dorzucił drew do kominka i usiadł
w  ogromnym  fotelu.  Karen  nawet  się  nie  poruszyła.  Pewnie  i  stado
słoni  by  jej  teraz  nie  obudziło.  Jest  zupełnie  wyczerpana.  Musiała
sobie sama radzić z takim koszmarnym problemem. Zupełnie sama...

Patrzył na śpiącą kobietę i pomyślał, Ŝe przecieŜ przysięgał nigdy

więcej nie przysparzać jej kłopotów. Myślał o tych wszystkich
sytuacjach, kiedy to chciał dobrze, i nic mu się nie udawało. Pomyślał
teŜ o tym, jak bardzo się boi, Ŝe ta jego złota dziewczyna moŜe mu
odmówić ostatniej szansy.

Karen obudziła się. Światło. Przez okna przesączało się bladoŜółte

wiatło. Z paleniska buchał Ŝar, a w całym pokoju panowało miłe

ciepło. Rozejrzała się. Na stoliku zobaczyła płaskie pudełeczko. Serce
zatrzymało  się  na  chwilę,  a  potem  ruszyło  biegiem,  na  łeb  na  szyję.
Pudełeczko  zawierało  test  ciąŜowy.  Obok  pudełka  zauwaŜyła  kolano
w  dŜinsowych  spodniach.  Craig  spał.  Ramiona  zgarbione,  świeŜy

zarost na policzkach, worki pod oczami. Musiał chyba poczuć, Ŝe mu
się  przygląda,  bo  natychmiast  się  obudził.  Zamarła.  BoŜe,  co  ona
najlepszego  zrobiła!  Patrzył  na  nią  z  tak  ogromną  miłością...  Jego
spojrzenie  wyraŜało  miłość,  niepewność  i  strach.  Poczuła  się  bardzo
podle. Odwlekała rozmowę z nim tylko dlatego, Ŝe chciała go chronić,
a tymczasem tak bardzo go zraniła.

- No - powiedział cicho - to chyba jednak mamy jakiś problem,

skarbie. Tak jak kiedyś.

- Zgadłeś - wyszeptała.
-

Powinienem był to przewidzieć kilka tygodni temu. Kiedyś

znałem twoje ciało lepiej niŜ swoje własne...

Craig... powiedziałabym ci o tym wcześniej, ale dopiero w

następny wtorek mogę pójść do lekarza. Nie chciałam cię martwić,
dopóki nie było to konieczne, a przed badaniem nic nie jest pewne.

Przypuszczałem, Ŝe nie byłaś jeszcze u lekarza. Przywiozłem ci

test.  -  Sięgnął  po  niebieskie  pudełko.  -  JuŜ  prawie  znam  na  pamięć
instrukcję obsługi. To bardzo łatwe i nie zajmie ci duŜo czasu. Tu są
takie  dwa  okienka.  Kiedy  to  urządzenie  zakończy  poszukiwania
hormonu  ciąŜowego,  w  tym  małym  okienku  pokaŜe  się  niebieski
paseczek. To trwa około trzech minut. A jeśli w tym duŜym okienku
teŜ pokaŜe się niebieski kolor, to mamy szansę na małego Reardona.

Craig... - Nie patrzył jej w oczy i nie wiedziała, czy Ŝartuje, czy

mówi powaŜnie.

adnych rozmów. To musi być twoja pierwsza poranna

czynność, bo inaczej test nie będzie dokładny. Porozmawiamy potem,
dobrze?

Mimo to przez cały czas, kiedy była w łazience, Craig nie

przestawał mówić. Słyszała skrzypienie drewnianej podłogi za
kaŜdym razem, kiedy przechodził koło drzwi.

- Powiedziałem ci, Ŝe to wszystko juŜ było, Karo, ale obiecuję, Ŝe

tamto  juŜ  się  nie  powtórzy.  To  Ŝycie  przeŜyjemy  zupełnie  inaczej.
MoŜe  dzieci  urodziły  nam  się  za  wcześnie,  ale  to  przecieŜ  nigdy  nie
stanowiło  zasadniczego  problemu.  Nieszczęście  polegało  na  tym,  Ŝe
zamieniliśmy  nasze  Ŝycie  w  bezsensowną  gonitwę  i  biegliśmy  tak
szybko,  Ŝe  w  końcu  przestaliśmy  dostrzegać  siebie  nawzajem.  I  na
tym  właśnie  polega  róŜnica.  Jeśli  się  wie,  co  moŜna  stracić,  to

człowiek lepiej tego pilnuje. O BoŜe! Nie wytrzymam! Jeszcze nie
skończyłaś?

- Jeszcze chwilę.
- NiezaleŜnie od tego, czy jesteś w ciąŜy, czy nie, zatrudnimy

pomoc domową, a ty wrócisz na studia.

Będziesz miała czas na wszystko, na co masz ochotę, Karo.

Musisz przestać nas rozpieszczać, musisz nauczyć się egoizmu. Nawet
gdybym miał cię do tego zmusić...

Zamilkł, kiedy Karen otworzyła drzwi łazienki. Bardzo ją

wzruszyło wszystko, co mówił, ale jego widok przyprawił ją niemal o
zawał serca. Głębokie zmarszczki na czole nie miały Ŝadnego związku
ze strachem przed ciąŜą... Ma mu bardzo wiele do powiedzenia, ale to
moŜe zaczekać.

Podeszła do niego i zarzuciła mu ręce na szyję. Przypomniała

sobie, ileŜ to razy stanowił jej jedyną podporę... Chciała, Ŝeby
wiedział, Ŝe teraz ona moŜe być podporą dla niego.

Gdy tylko poczuł na sobie dotyk jej rąk, zaczął ją obsypywać

gorącymi pocałunkami.

- Do licha! Myślałem, Ŝe juŜ cię straciłem. Znowu. Karo, nie

mogę cię znów stracić!

Ból w jego głosie przeraził ją, a jeszcze bardziej przeraŜająca była

wiadomość, Ŝe to ona jest przyczyną tego bólu. Pocałowała go.

Najpierw delikatnie, a potem mocno.

Oszalałe serce Craiga powoli wracało do normy. A więc nie miała

zamiaru  zniknąć.  Wreszcie  w  to  uwierzył.  Uścisk,  w  którym  trzymał
jej  ramiona,  rozluźnił  się  i  przeszedł  w  pieszczotę.  Wcale  nie
próbowała  od  niego  uciec.  Kiedy  wreszcie  w  to  uwierzył, jej  róŜowa
koszula  nocna  zsunęła  się  na  podłogę  i  Craig  przeniósł  Karen  przez
próg sypialni.

- Kocham cię - powiedziała. - Bardzo cię kocham.
Ale słowa to nie wszystko, to stanowczo za mało. Pomogła mu

pozbyć się ubrania. UłoŜył ją na ogromnym tapczanie i połoŜył się
obok niej zupełnie nagi. Wiedział, jak ją pieścić, ale po raz pierwszy
w Ŝyciu był taki spięty. Bał się i ten strach zabarwił jego pocałunki,
zdominował niespieszne pieszczoty.

- Nie odejdziesz, prawda? - wyszeptał.

Nie.

Nigdy?

Nigdy, kochany. Obiecuję.

Pieścili się, całowali, dawali sobie wszystko, co mieli

najlepszego.  Nie  zauwaŜyli,  w  którym  momencie  ich  delikatne
pieszczoty  przekształciły  się  w  palące,  nie  kontrolowane  poŜądanie.
Karen  przypadkiem  spojrzała  w  oczy  Craiga.  Mogłaby  przysiąc,  Ŝe
płomień  tych  oczu  dociera  prosto  w  głąb  jej  serca.  PrzeŜywali  teraz
zupełnie  inną  miłość,  zupełnie  nowe  czary,  biorące  swój  początek  z
zaufania, wiedzy i szczerego, głębokiego uczucia. Dreszcz spełnienia
wstrząsnął  całym  jej  ciałem,  kiedy  razem  dosięgli  szczytu.  Potem
długo leŜała bez ruchu. Chciała na zawsze pozostać w jego ramionach.
Czuła  się  nierozerwalnie  z  nim  związana.  Craig  leŜał  obok  niej,
wyciągnięty  na  skotłowanej  pościeli,  uśmiechnięty,  z  zamkniętymi
oczami.  Miał  prawo  czuć  zmęczenie.  Przez  pół  nocy  jechał  tutaj,  a
drugą  połowę  przedrzemał  w  niewygodnym  fotelu.  Musi  się  teraz
porządnie  wyspać,  pomyślała  Karen  i  spróbowała  ostroŜnie  uwolnić
się z jego uścisku. Natychmiast przyciągnął ją z powrotem do siebie.

- Jeszcze z tobą nie skończyłem.
Groźba w jego głosie nie wydała jej się wcale straszna.

Wprawdzie był silnym męŜczyzną, ale teraz nawet nie miał siły
otworzyć oczu. Karen wtuliła się w niego. Spełniłaby kaŜde jego
Ŝ

yczenie.

- Nie załatwiliśmy tamtej sprawy... - zaczął.
-

Wiem - mruknęła. - Powinnam ci była od razu powiedzieć, co

wykazał test.

To akurat moŜe poczekać. Musimy omówić coś znacznie

powaŜniejszego.

Popatrzyła na niego. Wcale nie był taki zmordowany, jak

przypuszczała.

Otworzył oczy i nie odrywał od niej wzroku.
- PrzeŜyłem przez ciebie potworny tydzień, skarbie, a teraz

chciałbym się dowiedzieć, dlaczego. Myślałem, Ŝe oboje juŜ coś
uzgodniliśmy. Miało nie być Ŝadnych tajemnic.

Uzgodniliśmy, ale to zupełnie inna sprawa.

Dlaczego inna?

Bo ja się bardzo bałam - przyznała uczciwie.

- Nie obchodzi mnie, czy problem jest duŜy czy malutki, Karo.

Kiedy następnym razem się przestraszysz, pozwól mi bać się razem z
tobą. We dwoje zawsze raźniej.

Właśnie dlatego nie mogłam ci powiedzieć.

Wiesz, to zupełnie nie ma sensu...

- Dla mnie ma. - Spojrzała mu w oczy. - Craig... Ty zawsze

wyciągałeś  mnie  z  "tarapatów,  zawsze  najlepiej  na  świecie  potrafiłeś
rozwiązywać  wszystkie  problemy.  Tym  razem,  po  raz  pierwszy,
odkąd  cię  poznałam,  nie  miałeś  takiego  obowiązku.  Przez  ostatni
tydzień  bardzo  duŜo  o  nas  myślałam.  Osiemnaście  lat  temu
ś

miertelnie powaŜnie traktowaliśmy Ŝycie. Dopiero teraz potrafimy

się naprawdę sobą cieszyć. Nie bawimy się w romans, tylko naprawdę
go  przeŜywamy.  -  Próbował  jej  przerwać,  ale  połoŜyła  mu  palec  na
ustach.  -  Znam  cię,  Reardon,  i  znam  twoje  rozbudowane  poczucie
odpowiedzialności.  Gdybyś  wiedział,  Ŝe  jestem  w  ciąŜy,  natychmiast
byś  mi  włoŜył  obrączkę  na  palec.  Nie  miałam  zamiaru  zastawiać  na
ciebie pułapki. Nie chciałam, Ŝebyś jeszcze raz w Ŝyciu musiał się dla
mnie  poświęcać.  Chcę,  Ŝebyś  mógł  po  prostu  cieszyć  się  naszym
związkiem.  Dopiero  co  zaczęliśmy  się  odnajdywać,  na  nowo
poznawać... Przeraziłam się, Ŝe moŜemy to wszystko stracić. Cholera!
Po  prostu  chcę,  Ŝebyś  był  szczęśliwy.  Tym  razem  Craig  połoŜył  jej
palec na ustach.

- Uwodziłem cię, gdzie się tylko dało: na strychu, w samochodzie

- powiedział miękko. - UŜywałem wszystkich niedozwolonych
sztuczek, Ŝeby cię tylko zdobyć. I to zanim jeszcze którekolwiek z nas
choćby przelotnie, pomyślało o dziecku. Dobra o tym wiesz. W
poniedziałek w moim biurze po prosiłem cię, Ŝebyś wyszła za mnie za
mąŜ. Wtedy takŜe nie myślałaś jeszcze o dziecku. O tym te; powinnaś
pamiętać.

- Pamiętam - szepnęła.
- MoŜliwe, Ŝe trochę przesadzam z tym chronieniem cię przed

wiatem, ale coś mi się wydaje, Ŝe t] popadłaś w znacznie większą

przesadę,  próbują*  chronić  mnie.  -  Przytulił  ją mocniej.  -  Dziecko  to
nie  Ŝadna  pułapka,  skarbie.  Jeśli  nawet  teraz  nie  zagnieździ*  się  w
tobie  Ŝaden  człowieczek,  to  na  pewno  zrobi  to  w  ciągu  najbliŜszych

kochamy dzieci, chociaŜ to nie ma teraz nic do rzeczy. Chcę

dzielić z tobą Ŝycie, bo cię kocham, bo bez ciebie nic nie ma sensu, bo
jesteś tą najwłaściwszą połówką mojej duszy. Czy dotarło to wreszcie
do ciebie?

- Tak - szepnęła cichutko.
-

Niczego ci dotąd nie obiecywałem, ale teraz obiecuję. śaden

huragan, Ŝadne dziecko ani trzęsienie ziemi nie zmienią mojego
stosunku do ciebie. Chcę, Ŝebyś zawsze miała czas dla siebie, Ŝebyś
miała go dla mnie i obiecuję ci, Ŝe tak się stanie.

Wierzę ci. - Łzy zalśniły w jej oczach. To na pewno nie jest

zaślepienie...  Tym  razem  zbudowali  swoją  miłość  na  granitowym
fundamencie.  Craig  ma  te  same  co  ona  marzenia  i  potrzeby.  Oboje
nauczyli  się  wreszcie,  Ŝe  to  on  jest  najwaŜniejszy  dla  niej,  a  ona  dla
niego. - Reardon - szepnęła. - Tym razem nam się uda.

Pewnie, Ŝe się uda... - Głos mu zadrŜał. - Kocham cię, Karo.

Ja teŜ cię kocham.

adnych wątpliwości?

Ani jednej. - Pocałowała go. - Jeśli tamta propozycja małŜeństwa

jest jeszcze aktualna...

Jest aktualna. Zaoszczędzisz mi duŜo zdrowia, jeśli natychmiast

się zgodzisz. Szybko!

Tak, zgadzam się -powiedziała powoli. - Bardzo tego chcę.

Pocałował ją mocno, namiętnie, a potem obdarzył ją tym swoim

piekielnym, chłopięcym uśmiechem, przez który się w nim zakochała.

- A teraz, na miłość boską, czy byłabyś uprzejma wyjawić mi

wynik testu ciąŜowego, zanim zupełnie oszaleję?

Pokazało się niebieskie! - Roześmiała się.

Naprawdę niebieskie?

Naprawdę niebieskie.

AŜ krzyknął z radości. Ona teŜ zaczęła się śmiać. Potem ucichli, a

ich usta połączyły się w namiętnym pocałunku.

Ten pocałunek przypieczętował ich wspólną przyszłość. Kochali

się, pogubili, nauczyli się czegoś i odnaleźli się. Karen była zupełnie
pewna, Ŝe teraz z łatwością potrafią dotrzymać danego sobie słowa.