Palmer Diana - Rodeo.rtf

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Todd Burke usiadł pewniej na rozklekotanym krześle i zaczął przyglądać się uwaŜnie

otoczonemu barierką placowi, na którym odbywało się rodeo. Poprawił na głowie stetsona, a

następnie zerknął na buty i nogawki spodni. Nie pomyślał o tym, Ŝe rodeo to nie kościół. Od

wielu lat nie pracował u ojca, a ostatnie występy jeździeckie Cherry teŜ juŜ poszły w

zapomnienie.

Myśl o córce sprawiła mu wyraźną przyjemność. Ta dziewczyna naprawdę nieźle

radziła sobie z koniem. Brakowało jej tylko pewności siebie. Była Ŝona Todda nie pochwalała

tej nagłej pasji. Ale Todd był dumny z córki. Dzięki niej z mniejszą przykrością wspominał

swoje małŜeństwo zakończone sześć lat temu szybkim rozwodem. Sąd przyznał mu wówczas

opiekę nad Cherry, poniewaŜ Marie i jej nowy mąŜ byli zbyt pochłonięci interesami, Ŝeby

zająć się dziewczynką.

Obecnie Cherry była czternastoletnią pannicą i od czasu do czasu mogła mu nawet

pomóc w prowadzeniu firmy komputerowej. Jednak Todd często czynił sobie wyrzuty, Ŝe nie

poświęca córce dostatecznie duŜo czasu i uwagi. CóŜ, był przecieŜ dyrektorem firmy i nie

mógł wszystkiego zrzucać na podwładnych.

Ale praca nudziła go coraz bardziej. Miał juŜ za sobą najtrudniejszy, ale jednocześnie

najciekawszy okres. Zarobił miliony i teraz pozostawało mu odcinanie kuponów od tego, co

wypracował wcześniej. Miał nadzieję, Ŝe parotygodniowy urlop w czasie wakacji Cherry

pozwoli mu znaleźć coś nowego, ekscytującego w jego Ŝyciu i pracy, jednak szybko

stwierdził, Ŝe juŜ samo myślenie o tym za bardzo go nuŜy. Teraz czekał niecierpliwie na

występ córki. Przyjechali do Jacobsville, poniewaŜ miał tu wystąpić ulubiony jeździec

Cherry. Zresztą miasteczko połoŜone było niedaleko Victorii, gdzie znajdowała się teksaska

siedziba firmy. Nie planowali udziału dziewczynki w konkursie. Córka spytała pod wpływem

nagłego impulsu, czy moŜe wystąpić, a on w końcu się zgodził. Nie liczyli na wiele, poniewaŜ

poziom rodeo był wysoki, a Cherry mogła co najwyŜej uchodzić za zdolną amatorkę.

Głos spikera wyrwał go z zamyślenia. Usłyszał swoje nazwisko, a następnie zobaczył

postać w kapeluszu z szerokim rondem. Przez moment miał wraŜenie, Ŝe to on sam wyjechał

na arenę. Cherry miała podobną sylwetkę, zwłaszcza teraz, kiedy siedziała pochylona na

koniu. Todd obserwował jej przejazd i serce w nim zamarło. Cherry popełniała podstawowe

błędy. Oboje wiedzieli, Ŝe nie wygra rodeo, ale Todd liczył po cichu na to, Ŝe przynajmniej

nie będzie ostatnia.

AleŜ to kompromitujące

usłyszał jakiś Ŝeński głos.

Ta dziewczyna nigdy nie

będzie dobra. Wprawdzie zupełnie nieźle trzyma się na koniu, ale po prostu nie potrafi

jeździć. Czegoś jej brakuje.

Todd wzdrygnął się na dźwięk tego głosu. Dosłyszał w nim poczucie wyŜszości,

którego tak nie znosił. Zwłaszcza jeśli ktoś mówił o jego córce. Szybko teŜ obejrzał się, Ŝeby

sprawdzić, kto pozwala sobie na podobne uwagi. Kiedy w końcu dostrzegł tę kobietę, jego

serce zabiło mocniej.

Piękna wysoka blondynka, która tak obcesowo potraktowała umiejętności Cherry,

zaczęła mówić o sobie towarzyszącemu jej męŜczyźnie. Stwierdziła, Ŝe czuje się świetnie i Ŝe

jest u szczytu formy. Nawet noga doskwiera jej mniej niŜ zwykle. Oczywiście będzie musiała

uwaŜać na plecy, ale to juŜ drobnostka. NajwaŜniejsze, Ŝe znów pokaŜe się na rodeo.

Oparła się o barierkę i raz jeszcze spojrzała na Cherry. Dziewczynka wykonywała

zwrot. Zachowywała się tak, jakby usłyszała jej uwagę i to speszyło ją jeszcze bardziej. Jane

zrobiło się głupio. Młodociana zawodniczka najwyraźniej bała się gwałtownych manewrów.

Powiedziała o tym stojącemu obok kowbojowi, a on skinął głową. Ta Chenny czy Cherry

musiała być nowicjuszką, poniewaŜ Jane nigdy nie słyszała jej nazwiska, a przecieŜ od wielu

lat brała udział (i wygrywała!) w róŜnych zawodach.

Jane nie miała ochoty na dalsze obserwacje. Postanowiła rozprostować nogi.

Skierowała się więc do wyjścia, nie rozglądając się dokoła. Nagle na jej drodze pojawił się

ubłocony męski but. Podniosła wzrok, Ŝeby sprawdzić, co się dzieje. Dostrzegła dryblasa w

nieokreślonym wieku, o cięŜkim, stalowym spojrzeniu. Nawet nie podniósł się z krzesła.

Wyciągnął po prostu nogę i zagrodził jej przejście.

Jane otworzyła usta, Ŝeby coś powiedzieć, ale męŜczyzna odezwał się pierwszy:

Kto pani pozwolił krytykować tę dziewczynę?!

huknął na nią.

Wszystko

słyszałem! Taka lalunia jak pani nie powinna w ogóle zabierać głosu w tych sprawach!

Jane spojrzała na niego ze zdumieniem. Nie, ten facet równieŜ nie pokazywał się na

rodeach. A przynajmniej nie w Teksasie.

Kim pani jest? Modelką? Pewnie pracuje pani tutaj na rodeo, co? Jako hostessa…

Todd aŜ zaśmiał się w duchu, poniewaŜ blondynka wyglądała na zupełnie zbitą z

pantałyku. Wpatrywała się w niego z otwartymi ustami, jakby ujrzała jakieś dziwne zwierzę.

Czy pani w ogóle rozumie moje pytanie?

dodał po chwili, patrząc na nią z

politowaniem.

Jane powoli zaczynała dochodzić do siebie. Nie spodziewała się takiego ataku i

potrzebowała czasu, Ŝeby ochłonąć.

Doskonale rozumiem

powiedziała twardym, ostro brzmiącym głosem.

Nie mam

jednak zamiaru odpowiadać na podobne impertynencje. Chciałabym przejść.

Wskazała

nogę, która spoczywała przed nią niby szlaban.

Nie tędy.

MęŜczyzna zarechotał, najwyraźniej bardzo z siebie zadowolony.

A właśnie, Ŝe tędy.

Jane schyliła się, syknęła, poniewaŜ poczuła nagły ból w plecach, a następnie

chwyciła nogę męŜczyzny, uniosła ją do góry i pchnęła lekko. Wiedziała, Ŝe rozchwiane

krzesło nie wytrzyma tego naporu. Siedzący obok kowboje, którzy obserwowali jazdy z

kamiennymi twarzami, teraz nie potrafili ukryć rozbawienia. MęŜczyzna zaczął gramolić się z

ziemi, ale to juŜ nie interesowało Jane. Ruszyła do wyjścia, gdzie czekał jej opiekun,

pomocnik i najlepszy przyjaciel, Tim Harley.

Tim nawet nie starał się ukryć dezaprobaty, ale mimo to przyprowadził jej ulubionego

wałacha, Nawiasa. Jane zacisnęła wargi i spróbowała go dosiąść.

Nie powinnaś dzisiaj jeździć

gderał Tim.

Masz jeszcze czas. PrzecieŜ widzę, co

się dzieje.

AleŜ, Tim! PrzecieŜ nie mogłam nie przyjąć zaproszenia. Byłoby ci wstyd za mnie,

sam przyznaj

tłumaczyła, starając się nie myśleć o bólu.

Nikt nie oczekiwał, Ŝe wystąpisz

ciągnął Harley.

Wszyscy myśleli, Ŝe po prostu

pokaŜesz się na rodeo. Wiesz, jako wielokrotna zwycięŜczyni.

Jane usadowiła się w siodle. W samą porę, poniewaŜ zauwaŜyła, Ŝe zbliŜa się do niej

dryblas w szarym stetsonie. Na szczęście inni jeźdźcy juŜ ją otoczyli i ruszyła na plac. Jane

była tutaj legendą. Niestety, musiała przed rokiem zakończyć występy. Jednak wszyscy ją

jeszcze dobrze pamiętali.

Proszę państwa

rozległ się głos spikera.

Oto Jane Parker. Najpiękniejsza i

najlepsza. ZwycięŜczyni wielu zawodów. Obecnie, jak wiecie, nie występuje, ale wciąŜ

wspaniale trzyma się na koniu.

Jane posłała uśmiech wiwatującym tłumom. Był to prawdziwy wyczyn, zwaŜywszy,

e plecy bolały ją jak licho. Z trudem utrzymywała się na koniu.

Bob Harris wyszedł na plac i wręczył jej pamiątkową rozetkę.

Nawet nie próbuj zsiadać

powiedział, zasłoniwszy dłonią mikrofon.

Posłuchała jego rady.

Proszę państwa, proszę o chwilę uwagi.

Głos Boba znów rozbrzmiewał z pełną siłą.

Wszyscy współczujemy Jane z powodu tragicznej śmierci ojca, Orena Parkera, wspaniałego

jeźdźca i dwukrotnego mistrza świata w rzutach lassem. Organizatorzy tego rodeo chcieliby

uczcić jego pamięć. Jane, przyjmij od nas tę pamiątkową rozetkę i wiedz, Ŝe jesteśmy z tobą.

Proszę państwa, Jane Parker!

Zgromadzeni na rodeo widzowie znowu zaczęli wiwatować. Jane uniosła do góry

rozetkę, a następnie przypięła ją sobie do piersi. Bob podał jej mikrofon. Podziękowała w

krótkich, lecz serdecznych słowach za pamięć i w obawie, Ŝe za chwilę spadnie z konia,

skierowała się szybko do wyjścia.

W końcu znalazła się poza placem. Jednak tutaj czekała na nią pierwsza niespodzianka

nie mogła zsiąść z konia. Zaraz teŜ pojawiła się i druga w postaci gniewnego kowboja o

stalowym spojrzeniu. MęŜczyzna chwycił wędzidło i skrzywił z pogardą usta.

Patrzcie, patrzcie, kto by powiedział, Ŝe taka z ciebie mistrzyni.

Bez ogródek zaczął

jej mówić per "ty".

Siedzisz na tym koniu, jakbyś połknęła kij. Dawno nie widziałem kogoś,

kto jeździłby gorzej.

Uśmiechnął się do niej kpiąco, a następnie mrugnął porozumiewawczo.

A moŜe sędziowie zwracali uwagę na inne twoje walory, co?

Jane z pewnością kopnęłaby go w twarz, gdyby nie to, Ŝe plecy bolały ją nieludzko.

Siły opuściły ją zupełnie. Pobladła tylko z wyczerpania i złości.

Tfu!

splunął arogancki kowboj.

Nie wiedziałem, Ŝe jesteś taka. Zupełnie bez ikry.

Trzymaj się, Jane! JuŜ idę!

dobiegł do niej głos opiekuna.

Odwróciła się trochę, Ŝeby móc go widzieć. Biegł do niej z rozwianą brodą.

Zmarszczone czoło i grymas na twarzy powodowały, Ŝe wyglądał na starszego, niŜ był w

rzeczywistości.

Mam nadzieję, Ŝe odechce ci się niemądrych popisów

ciągnął Tim.

I co? Nie

moŜesz zsiąść z konia? Dobrze, zaraz ci pomogę. Tylko spokojnie. Nie musisz się spieszyć.

Tim pogładził ją delikatnie po nodze. Jane poczuła się nieco lepiej.

Czy zawsze trzeba jej pomagać zsiadać z konia?

drwił dalej nieznajomy.

Wydawało mi się, Ŝe gwiazdy rodeo powinny same sobie z tym radzić.

MęŜczyzna nie mówił z teksaskim akcentem. W ogóle trudno było określić, skąd

pochodzi. Tim łypnął na niego niechętnie.

Niech pan lepiej uwaŜa, bo napyta pan sobie biedy

powiedział.

Ludzie tutaj są

spokojni, ale pewnych rzeczy nie będą tolerować. Zwłaszcza jeśli idzie o Jane. No chodź,

myszko

zwrócił się bezpośrednio do swojej ulubienicy.

Jakoś sobie z tym poradzimy.

Nieznajomy wciąŜ patrzył na nich i chyba coś mu powoli zaczęło świtać, Po pierwsze

zauwaŜył, Ŝe twarz blondynki jest biała jak prześcieradło, a po drugie, Ŝe zaciska zęby tak,

jakby walczyła z bólem.

Stary męŜczyzna, który pomagał jej zsiąść z konia, nie wyglądał na siłacza. Był niski i

zasuszony. W zasadzie tylko jego gęsta, długa broda sprawiała wraŜenie potęŜnej. MoŜna by

pomyśleć, Ŝe naleŜała do kogoś innego.

Todd przesunął się nieco do przodu.

Zaraz, moŜe pomogę.

Tim zmierzył go badawczym wzrokiem i natychmiast skinieniem głowy wyraził

aprobatę. Jeśli nawet nieznajomy nie był zbyt mądry, to z całą pewnością bardzo silny.

Niech pan pamięta, Ŝe nie moŜe upaść

powiedział.

Inaczej nawet gorset jej nie pomoŜe.

Gorset? Tak, to wiele wyjaśniało. Todd wyczuł go pod palcami, kiedy chwycił

dziewczynę wpół. DrŜała na całym ciele. Dostrzegł teŜ łzy płynące z jej oczu.

Nie mogę

szepnęła.

Nie mam siły.

Niech pani chwyci mnie za szyję.

Todd natychmiast powrócił do oficjalnych form.

Trzeba tylko unieść nogę, reszta pójdzie łatwo.

Bruzdy na czole Tima jeszcze się pogłębiły.

Nie przejmuj się, Tim

powiedziała słabym głosem.

Na pewno sobie poradzę,

skoro juŜ udało mi się dosiąść konia.

Ból ponownie przeszył jej ciało. Tym razem był jeszcze silniejszy. Jednak Jane nawet

nie jęknęła. Przywarła tylko z całej siły do ciała nieznajomego, jakby to była ostatnia deska

ratunku.

Dokąd teraz?

spytał męŜczyzna, kiedy znalazła się w jego ramionach.

Tim podrapał się w czoło i rozejrzał bezradnie dokoła. Dlaczego nie pomyślał o tym

wcześniej? PrzecieŜ Jane nie będzie mogła chodzić po takiej jeździe.

Tam

powiedział w końcu, wskazując samochód z przyczepą, stojący kilkadziesiąt

metrów dalej.

Todd ruszył w jego kierunku. Drzwi do przyczepy były otwarte. Wewnątrz znajdował

się wózek na kółkach, a takŜe niewielka kanapa. Twarz jasnowłosego kowboja zasępiła się na

widok wózka.

Mówiłem ci, mówiłem setki razy

gderał Tim.

Popatrz, co narobiłaś. Znowu

rehabilitacja się przedłuŜy.

Nie, tylko nie tam

jęknęła dziewczyna na widok wózka.

Tam ci będzie najlepiej

mruknął Tim.

Nie, wolę usiąść na kanapie.

Todd przystanął zdezorientowany przed otwartym samochodem.

Proszę, wolę kanapę

powtórzyła Jane, drŜąc z bólu.

Zaraz dam ci środki przeciwbólowe.

Tim wskoczył pierwszy do przyczepy i zaczął myszkować w niewielkiej kuchence.

Todd posadził dziewczynę na kanapie najdelikatniej, jak potrafił.

Dziękuję

szepnęła.

Zdaje się, Ŝe zrobiłem z siebie strasznego idiotę

powiedział.

Ale moja córka wcale

nie jest taka zła. Dopiero zaczęła się uczyć.

Jane powoli kojarzyła fakty. Musiała chwilę pomyśleć, Ŝeby przypomnieć sobie to, co

wydarzyło się, zanim poczuła potworny ból. Po chwili jednak zrozumiała całą sytuację.

Postępowanie męŜczyzny wydało jej się bardziej racjonalne, co nie znaczyło, Ŝe je

pochwalała.

Przykro mi, Ŝe tak pan odebrał moją krytykę

powiedziała po chwili namysłu.

Wcale nie uwaŜam, Ŝeby pańska córka była zła. Chodzi o to, Ŝe po prostu boi się zwrotów.

To, niestety, widać. Ktoś powinien jej pomóc, Ŝeby nauczyła się radzić sobie ze strachem.

Umiem jeździć konno, ale to wszystko

stwierdził nieznajomy.

Nie znam się na

rodeo, mimo Ŝe w Wyoming jest ono prawie tak popularne jak w Teksasie.

Jesteście z Wyoming?

zapytała.

Tak. Przenieśliśmy się tu parę tygodni temu, Ŝeby… Ŝeby…

Nie wiedział czemu,

ale nie chciał powiedzieć tej kobiecie o rozwijającej się firmie.

eby być bliŜej matki

Cherry. Tak ma na imię moja córka

dodał po chwili.

Obecność Marie w Victorii nie miała najmniejszego wpływu na tę decyzję. Zresztą nie

wiedzieli w ogóle, Ŝe tam mieszka. Ona równieŜ przeprowadziła się w te okolice zupełnie

niedawno.

Todd spojrzał na blondynkę. Wyglądała na zdziwioną jego wyjaśnieniami, ale nie

pytała o nic.

Och, rozwiedliśmy się jakiś czas temu

powiedział.

Matka Cherry zamieszkała w

Victorii ze swoim drugim męŜem.

Jane skinęła głową.

Czy pańska była Ŝona jeździ konno?

spytała.

MoŜe mogłaby uczyć Cherry.

Oczy nieznajomego pociemniały.

Wprost nienawidzi koni

odparł.

Od początku była przeciwna temu występowi.

Ale Cherry to uwielbia. Ćwiczyła całymi dniami.

No tak, zabrakło tylko kogoś, kto by jej pomógł

powiedziała Jane.

Zrobiło jej się smutno. Wyglądało na to, Ŝe mała wychowywała się bez matki. Jane

wiedziała, co to znaczy. Jej mama zmarła na zapalenie płuc, kiedy ona jeszcze chodziła do

szkoły.

Spojrzała na męŜczyznę. Powiedział, Ŝe pochodzą z Wyoming. To wyjaśniało,

dlaczego mówił z tak dziwnym akcentem. Ból nieoczekiwanie znowu dał znać o sobie. Jane

syknęła, nie przygotowana na nowy atak, i poczuła, Ŝe robi jej się słabo. Musiała połoŜyć się

na kanapie.

Tim wrócił po chwili z kuchni. Podał jej butelkę z colą i dwa proszki. Jane połknęła je

natychmiast.

Uff, zaraz będzie lepiej

westchnęła, opadając ponownie na wyściełane siedzenie.

Nic pani nie jest?

Nie, nie, juŜ dobrze

odparła.

Todd nie miał tu juŜ nic do roboty. PoŜegnał się i wyszedł z przyczepy. Po chwili

jednak dopędził go Tim.

Nie podziękowałem panu jeszcze za pomoc

powiedział.

Drobnostka

mruknął Todd.

Co jej się stało?

Tim westchnął cięŜko.

Miała wypadek samochodowy

wyjaśnił.

Jej ojciec zginął na miejscu, a Jane tkwiła

w samochodzie przez parę godzin, zanim przyszła pomoc. Lekarze myśleli, Ŝe złamała

kręgosłup.

Todd skrzywił się boleśnie, jakby przydarzyło się to jemu samemu.

O nie, na szczęście nie było tak źle

uspokoił go Tim.

Okazało się, Ŝe wypadł jej

dysk. To na szczęście mniej powaŜne, chociaŜ bolesne i trudne do wyleczenia. Nawet po paru

latach mogą się odzywać jakieś bóle.

Rozumiem.

Todd pokiwał głową.

Tim uśmiechnął się i pogładził swoją gęstą brodę.

Na szczęście Jane się nie poddała. Lekarze mówili, Ŝe nigdy nie widzieli kogoś

takiego. Tylko dzięki olbrzymiemu wysiłkowi woli udało jej się wstać tak szybko z wózka.

Ona zawsze musi być najlepsza. Ma to po ojcu. Na pewno byłby z niej teraz dumny.

Oczywiście, Jane nigdy juŜ nie weźmie udziału w zawodach.

Po co więc, do licha, wsiadła dzisiaj na konia?!

Tim pokiwał głową.

Chciała pokazać wszystkim, Ŝe się nie poddała i nie podda

odparł po prostu.

Wie

pan… Przepraszam, jak brzmi pana nazwisko, bo nie dosłyszałem?

Burke. Todd Burke.

Ja nazywam się Tim Harley. Miło mi pana poznać.

MęŜczyźni uścisnęli sobie prawice.

Więc wie pan, panie Burke, czasami trzeba zrobić coś głupiego, Ŝeby

zamanifestować swoją postawę. Byłem temu przeciwny, ale oczywiście rozumiem Jane.

Todd pokiwał głową. W zasadzie nie było juŜ nic do dodania. PoŜegnał się z Timem i

skierował w stronę placu, z którego odpływali kolejni widzowie. Czuł się dziwnie. Nigdy nie

spotkał tak upartej i dumnej kobiety. Nie miał wątpliwości co do tego, Ŝe za jakiś czas znowu

dosiądzie ona konia.

ałował teŜ, Ŝe ich znajomość zaczęła się właśnie w ten sposób. Jasnowłosa Jane na

pewno chciała dobrze. Jej krytyka nie była przecieŜ złośliwa. Todd nie od dziś wiedział, Ŝe

jest przewraŜliwiony na punkcie córki. Cherry była przecieŜ jego jedynym dzieckiem, jedyną

radością. Chciał, Ŝeby spotykało ją wszystko, co najlepsze.

Bez trudu odnalazł córkę, która rozmawiała właśnie z jednym z młodych kowbojów.

Tato, widziałeś ją?!

wykrzyknęła.

Tę panią z jasnymi włosami?! To była sama

Jane Parker!

Todd spojrzał na młodego kowboja, a ten przygarbił się, zaczerwienił, a następnie

zniknął z pola ich widzenia.

Tak, widziałem. Zaniosłem ją nawet do samochodu.

Kogo? Chyba nie Jane Parker? Gdzie jest ten chłopak? Był przecieŜ taki miły.

Todd pogłaskał córkę po głowie.

Przykro mi, kochanie, ale zdaje się, Ŝe go spłoszyłem

stwierdził z westchnieniem.

Sama wiesz, Ŝe w takich sytuacjach zachowuję się jak słoń w składzie porcelany.

Cherry rozglądała się jeszcze przez chwilę, ale później dała temu spokój.

Kogo niosłeś? Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

Twoją idolkę. Jane Parker. Ma teraz jakieś problemy z plecami i nie moŜe jeździć.

Cherry zmarszczyła czoło.

Słyszałam, Ŝe zrezygnowała z występów, ale nie wiedziałam nic o kontuzji

powiedziała.

Przyjechałam tu specjalnie dla niej. Widziałam film z zeszłorocznego rodeo i,

mówię ci, była fan

sty

czna!

Toddowi trudno było dzielić entuzjazm córki. Zwłaszcza po tym, co się zdarzyło.

No tak, ja teŜ nie wiedziałem nic o jej kontuzji

westchnął.

Wszyscy popełniamy

błędy.

Cherry spojrzała z zaciekawieniem na ojca, ale jego mina nie skłaniała do drąŜenia

tematu. Todd był chmurny i wyraźnie z czegoś niezadowolony. Po chwili jednak rozpogodził

się i połoŜył dłoń na ramieniu córki.

To twoje pierwsze rodeo

powiedział.

Dziwnym trafem organizatorzy nie przyznali

ci Ŝadnego trofeum, ale moŜe mógłbym ci to jakoś wynagrodzić?

Córka uśmiechnęła się i spojrzała mu prosto w oczy.

Naprawdę, tato? Wiesz, tak chciałabym porozmawiać z Jane Parker. MoŜesz mnie z

nią poznać?

Todd chrząknął. Czy powinien powiedzieć córce, co sądzi o jej jeździe uwielbiana

przez nią mistrzyni?

Jest bardzo ładna

dodała Cherry, nie czekając na odpowiedź.

Mama teŜ jest ładna,

ale nie aŜ tak.

Dziewczynka posmutniała na wspomnienie matki. Spuściła głowę i spojrzała na

czubki swoich butów do konnej jazdy.

Mama nie moŜe się ze mną spotkać w przyszłym tygodniu. Będzie zajęta.

Wspominała ci o tym?

Mhm.

Nie chciał mówić Cherry, Ŝe pokłócili się z tego powodu. Marie starała się unikać

spotkań z córką. Zwłaszcza jeśli w pobliŜu znajdował się jej nowy mąŜ, dla którego opuściła

ich sześć lat temu.

Zupełnie nie wiem, co ona w nim widzi

ciągnęła Cherry, lustrując swoje buty.

Ciągle mu się coś nie podoba, a poza tym nie lubi ani zwierząt, ani dzieci. Jak moŜna z kimś

takim wytrzymać?

Głos zaczął jej drŜeć niebezpiecznie.

Todd pogładził córkę po ramieniu. Wiedział, Ŝe mimo wielu nieporozumień wciąŜ

kocha matkę i czeka na spotkanie z nią. Nie znosiła tylko nowego męŜa Marie. Zresztą było

to uczucie odwzajemnione.

No wiesz, on jest bardzo inteligentny. I napisał ksiąŜkę. Podobno stała się

bestsellerem.

PrzecieŜ ty teŜ jesteś inteligentny i bogaty

argumentowała Cherry.

To co innego. Ja sam doszedłem do wszystkiego. Nie mam dyplomu

uniwersyteckiego.

Cherry zachichotała.

On teŜ nie

powiedziała.

Słyszałam, jak mama mówiła przez telefon, Ŝe nie

skończył studiów. Oczywiście on tego nie słyszał.

Todd ponownie pogładził ją po ramieniu.

Nie przejmuj się tym wszystkim. NajwaŜniejsze, Ŝeby mama była szczęśliwa.

Nie kochasz jej juŜ?

spytała Cherry powodowana nagłym impulsem.

Todd zafrasował się. Nigdy wcześniej nie rozmawiali tak szczerze o tym, co się stało.

Wydawało mu się, Ŝe córka nie jest na tyle dojrzała, Ŝeby móc to wszystko zrozumieć.

W kaŜdym razie nie tak, Ŝeby móc ponownie się z nią oŜenić

odparł.

MałŜeństwo

wymaga dobrej woli dwojga osób. Twoja mama miała juŜ dosyć czekania, kiedy wrócę z

pracy. Dlatego odeszła.

Mnie teŜ miała dosyć

szepnęła Cherry.

Twarz Todda wykrzywiła się w nagłym grymasie.

Nie, to nieprawda. Mama wciąŜ cię kocha… po swojemu. Powinnaś to zrozumieć.

Tak, rozumiem, rozumiem.

Cherry zaczęła kiwać głową.

Wiem teŜ, Ŝe powinieneś

pomyśleć o ponownym małŜeństwie. Co z tobą będzie, kiedy ja wyjdę za mąŜ? Todd stłumił

uśmiech.

Zostanę sam.

Właśnie!

triumfowała córka.

Dlatego, jeśli nie chcesz mamy, powinieneś

pomyśleć o jakiejś innej Ŝonie. JuŜ ja się tym zajmę.

Cherry nagle spowaŜniała.

Chciałabym pójść jesienią do szkoły w Victorii. Mam juŜ dosyć tego internatu.

Nigdy mi o tym nie mówiłaś.

Nie chciałam

przyznała niechętnie.

Nawet nie wiesz, jak się cieszę z tych wakacji.

Nie przeszkadza mi nawet twoja praca. I tak będziemy się widywać częściej niŜ zwykle.

Todd z trudem przełknął ślinę. Starał się nie patrzeć w szare, podobne do jego

własnych, oczy córki.

Więc, hm… Stwierdziłem, Ŝe naleŜy mi się dłuŜszy urlop i Ŝe… Ŝe chętnie

spędziłbym z tobą parę tygodni.

Cherry aŜ podskoczyła do góry. Wiadomość ucieszyła ją tak bardzo, Ŝe nie zwróciła

najmniejszej uwagi na ślady nieszczerości w jego głosie. Todd zastanawiał się właśnie, jak

uda mu się przetrwać bez pracy. Stwierdził jednak, Ŝe gotów jest wiele poświęcić, byle tylko

Cherry była zadowolona.

Wyglądało na to, Ŝe córka zapomniała zupełnie o Jane Parker. On jednak wciąŜ o niej

pamiętał.

To cudownie, tato. Będziesz moim trenerem. Pewnie nie zauwaŜyłeś, ale ciągle mam

problemy

paplała Cherry.

Zwłaszcza ze zwrotami.

Todd skinął głową.

Wiesz, myślę, Ŝe da się coś z tym zrobić.

Co?

Potem ci powiem

powiedział z tajemniczą miną.

Na razie chciałbym coś zjeść.

Wprost umieram z głodu.

Ja teŜ

zawtórowała mu Cherry.

To co? Pojedziemy moŜe do chińskiej restauracji?

zapytał.

wietny pomysł!

Cherry po raz kolejny podskoczyła do góry. Wsiedli do starego

forda, którego Todd wypoŜyczył po oddaniu ferrari do przeglądu. Samochód zarzęził, kiedy

Todd przekręcił kluczyk w stacyjce, w końcu jednak zapalił. Po chwili mknęli juŜ w stronę

miasteczka, zostawiając za sobą tuman kurzu.

Znalezienie chińskiej restauracji okazało się dosyć trudne, poniewaŜ w Jacobsville był

tylko jeden taki lokal. Poza tym znajdowało się tu mnóstwo barów i restauracji oferujących

potrawy z grilla czy z roŜna. Po skończonym posiłku mieli jeszcze trochę czasu na rozmowę,

a następnie znów pojechali na rodeo. Zaczynała się właśnie popołudniowa część zawodów.

Cherry miała przed sobą jeszcze jeden występ.

Tym razem obiecała, Ŝe da z siebie wszystko, ale przejazd wokół beczek znów jej nie

wyszedł. Skończyła zebrawszy słabe oklaski i skierowała się na wybieg. Todd widział, Ŝe

córka z trudem tłumi łzy.

No, no, nie przejmuj się

powiedział, chcąc ją pocieszyć.

Jeszcze wszystko przed

tobą.

Nie, to nie ma sensu

stwierdziła, wycierając odruchowo suche juŜ oczy.

Po prostu

nie umiem jeździć. Trzeba się z tym pogodzić.

Todd zatoczył ręką szeroki krąg.

Czy wiesz, jak wyglądałby ten plac, gdyby wszyscy rezygnowali po pierwszym

nieudanym występie?

spytał.

Być moŜe zostałoby tutaj paru zawodników, a moŜe nie

byłoby nikogo! Czy wiesz, co stałoby się ze mną, gdybym zrezygnował z pracy po pierwszej

poraŜce?

Cherry udało się jakoś uśmiechnąć.

Nie byłbyś potentatem komputerowym

stwierdziła po prostu.

A propos, nad czym

teraz pracujesz?

Nad programem dla księgowych

odparł, zadowolony, Ŝe córka zapomniała o

niedawnej poraŜce.

Ee, księgowość, nudy.

Cherry skrzywiła się.

Kto tego w ogóle potrzebuje?

Wszyscy u mnie w szkole uwaŜają, Ŝe osiągnąłeś szczyty, jeśli idzie o gry.

Todd omal nie wybuchnął śmiechem.

Cieszę się z tego

powiedział.

Nie mogę jednak zapominać o małych firmach,

które potrzebują tego programu. Pamiętaj, Ŝe…

Todd chciał juŜ zaczął wykład na ulubiony temat, ale przerwał mu radosny pisk

Cherry. Spojrzał na córkę, nie bardzo wiedząc, co się stało, a następnie skierował wzrok tam,

gdzie dziewczynka patrzyła z przejęciem i zachwytem.

To Jane Parker!

zawołała do ojca.

Jednak początkowy zachwyt ustąpił miejsca smutkowi. Jane Parker siedziała na

wózku inwalidzkim. Wyglądała na zmęczoną i przygnębioną. Tim wiózł ją w kierunku ich

domu na kółkach, do którego teraz doczepiono jeszcze przyczepę dla koni. Wszystko

wskazywało na to, Ŝe chcą juŜ odjechać.

Todd nie mógł na to pozwolić. JuŜ wcześniej przyszło mu do głowy, Ŝe mógłby

poprosić jasnowłosą mistrzynię, by udzieliła Cherry paru lekcji. Dzięki temu córka miałaby

znakomitą trenerkę, a Jane nowe zajęcie. Todd nie wątpił, Ŝe wszystko poszłoby doskonale.

ROZDZIAŁ DRUGI

Pani Parker!

krzyknął Todd.

Jane obejrzała się za siebie i zauwaŜyła męŜczyznę z jasnowłosą dziewczynką.

Zacisnęła dłonie na poręczach inwalidzkiego wózka. Spotkanie z Toddem Burkę było ostatnią

rzeczą, na którą miałaby ochotę.

Słucham?

spytała, siląc się na uśmiech. Nie lubiła, gdy widywano ją na wózku.

To moja córka, Cherry

przedstawił dziewczynkę.

Chciała panią poznać.

Jane skrzywiła się mimowolnie. Oczywiście jej nikt nie zapytał o zdanie.

Bardzo mi miło.

Co się pani stało? Czy coś panią boli?

dopytywała się Cherry.

To był wypadek,

prawda?

Jane skrzywiła się jeszcze bardziej.

Pani Parker rzeczywiście miała wypadek

odparł Todd.

Nie powinnaś o to pytać.

Na twarzy Cherry pojawił się rumieniec.

Przepraszam. Naprawdę bardzo mi przykro

powiedziała i nie zraŜona pierwszym

niepowodzeniem, podeszła do wózka. Kucnęła przy nim i spojrzała Jane prosto w oczy.

Jest

pani naprawdę wspaniała. Widziałam wszystkie kasety z pani występami. Nie mogłam

przyjeŜdŜać na rodea, ale tatuś kupił mi filmy. To było naprawdę świetne. Chciałabym tak

jeździć. Niestety, ciągle mam problemy ze zwrotami. Tatuś nie moŜe mi pomóc, bo nie jest

trenerem

paplała dziewczynka.

Czy będzie pani jeszcze mogła jeździć?

Cherry!

zagrzmiał Todd.

W porządku

powiedziała słabym głosem Jane. Oczy dziewczynki były czyste i

jasne. Nie było w nich fałszu ani zakłamania. Jane rozluźniła się trochę. Najbardziej bała się

udawanego współczucia.

Nie

odparła szczerze, po chwili zastanowienia.

Lekarze twierdzą, Ŝe nie będę

mogła jeździć konno. A w kaŜdym razie nie będę startować w zawodach.

Szkoda, Ŝe nie mogę pani pomóc

westchnęła Cherry.

W przyszłości chciałabym

zostać chirurgiem. Zdecydowałam się zdawać biologię i matematykę na egzaminie

końcowym. Tata mówi, Ŝe mogłabym potem rozpocząć naukę u Johnsa Hopkinsa. To

najlepsza akademia medyczna w kraju.

Jane uśmiechnęła się i tym razem wypadło to znacznie naturalniej.

Chirurgiem?

powtórzyła.

Nie znałam nikogo, kto miałby takie plany.

Cherry rozpromieniła się.

To teraz juŜ pani zna

stwierdziła.

Szkoda, Ŝe pani wyjeŜdŜa, bo chciałam się

poradzić w sprawie tych zwrotów. Coś mnie paraliŜuje i nie potrafię ich dobrze wykonać. To

mieszne, prawda? A przecieŜ wcale nie boję się na przykład widoku krwi.

Jane skinęła głową, chociaŜ tak naprawdę nie słyszała pytania. Patrzyła na promienną

twarz Cherry i czuła się pusta w środku. Jeszcze parę lat temu przypominała tę jasnowłosą

dziewczynkę. Gdzie zniknęła radość, beztroska, olbrzymi głód Ŝycia?

Co? Nie, niestety

odparła Jane, gdy zrozumiała, Ŝe Cherry pyta ją, czy nie moŜe

dłuŜej zostać,

Jestem zmęczona, poza tym mamy dzisiaj wywiady…

Wywiady?

przerwała jej Cherry.

Dla radia czy telewizji?

Kobieta na wózku pokręciła smutno głową.

Nic z tych rzeczy

odparła.

Daliśmy ogłoszenie do gazet, Ŝe potrzebujemy

zarządcy na ranczu. Nie znamy się na tym z Timem. Od śmierci taty straciliśmy mnóstwo

pieniędzy

wyznała na koniec.

Mój tata zna się świetnie na finansach

oznajmiła z niewinną minką Cherry.

Naprawdę potrafi dokonać cudów. Sam prowadzi ksiąŜki swojej fir…

To znaczy małej firmy komputerowej, dla której pracuję

wpadł jej w słowo Todd.

Miał nadzieję, Ŝe córka domyśli się, o co chodzi. I rzeczywiście; co prawda była nieco

zdziwiona, ale nie powróciła juŜ do kwestii jego firmy.

Tim i Jane spojrzeli po sobie, a następnie utkwili spojrzenia w Toddzie.

Umie pan prowadzić księgi rachunkowe?

zapytał Tim, kładąc akcent na ostatnich

słowach, Ŝeby nie było wątpliwości, o co mu chodzi.

Jasne.

Tim pochylił się nad Jane i rzekł cicho:

Domek zarządcy stoi pusty, od kiedy przeprowadziliśmy się z Meg do głównego

budynku. Mogłabyś udzielać dziecku lekcji jazdy konnej, zamiast snuć się godzinami po

domu.

Cherry zastanawiała się, czy nie powinna się obrazić za "dziecko", natomiast Todd

obserwował całą scenę z nie ukrywanym rozbawieniem.

AleŜ, Tim! On pewnie juŜ ma pracę!

Mimo wysiłków Jane mówiła na tyle głośno,

e bez trudu ją usłyszał.

Pracuję w Victorii dla…

zawahał się

małej firmy. Ale mam sporo wolnego czasu.

Z przyjemnością spróbowałbym czegoś nowego.

Jane spojrzała na swoje dłonie, a następnie na stopy ustawione na podpórce przy

wózku.

Tak chciałabym nauczyć się porządnie jeździć

westchnęła, moŜe nazbyt teatralnie,

Cherry.

Teraz to nawet szkoda pieniędzy taty na wpisowe.

Jane podniosła wzrok. MęŜczyzna o stalowym spojrzeniu stał przed nią i czekał na

decyzję. Przy okazji nieźle się chyba bawił.

Nie zatrudni pana

stwierdził Tim.

Jest zbyt dumna, Ŝeby przyznać, Ŝe właśnie o

kogoś takiego jej chodziło. Woli tkwić cały dzień na ganku i uŜalać się nad sobą.

Do diabła!

warknęła Jane. Chciała wstać, ale nie mogła.

Widzi pan. Nie chce się poddać. MoŜe wygląda jak malowana lala, ale potrafi

walczyć. Szkoda tylko, Ŝe nie chce słuchać dobrych rad.

Todd pokiwał z uznaniem głową. Kobieta na wózku z pewnością zasługiwała na

szacunek.

Proponuję dwutygodniową próbę

powiedział w końcu.

Oboje zorientujemy się,

jak nam się razem pracuje. Naprawdę znam się na księgowości. Poza tym w tak krótkim

czasie nie będę mógł narobić wielu szkód.

I tak niewiele nam moŜe zaszkodzić

stwierdził Tim, kierując te słowa bardziej do

szefowej niŜ Todda.

Jane waŜyła przez chwilę w myśli wszystkie za i przeciw. Jej zaufanie wzbudził fakt,

e Todd ma córkę. Oznaczało to, Ŝe pragnie stabilizacji. Bała się samotnych męŜczyzn, z

których kaŜdy mógł się okazać złodziejem albo kimś jeszcze gorszym.

MoŜemy spróbować

zdecydowała w końcu.

Niestety, nie mieliśmy ostatnio zbyt

duŜych zysków, więc pensja będzie niska.

Podała sumę.

Do tego dochodzi zakwaterowanie

i wyŜywienie. Oczywiście zrozumiem, jeśli uzna pan, Ŝe to za mało.

Todd podrapał się w brodę.

MoŜe być

powiedział.

Ale pod warunkiem, Ŝe uda mi się utrzymać obecną pracę.

Mogę dojeŜdŜać do Victorii wieczorami.

Starał się nie patrzeć na córkę. Gdyby to zrobił, Cherry na pewno by się jakoś

zdradziła albo oboje wybuchnęliby śmiechem.

A co na to pański szef?

Och, to bardzo wyrozumiały człowiek

odparł Todd.

Jestem w końcu samotnym

ojcem, prawda?

Jane skinęła głową.

Dobrze. Musimy juŜ jechać. MoŜecie teraz załatwić swoje sprawy. Oczywiście jeśli

nie chcecie zostać jeszcze jakiś czas na rodeo.

Ojciec i córka spojrzeli na siebie.

My teŜ jedziemy

zdecydowała Cherry.

Mam juŜ dosyć rodeo. Jestem

zdegustowana i załamana swoim występem.

Nie przesadzaj

powiedziała Jane.

Strach jest czymś naturalnym. KaŜdy go

przeŜywa.

Pani teŜ się bała?

Jane skinęła głową. Nie dodała tylko, Ŝe pozbyła się strachu na długo przed

pierwszym występem.

Zaraz wszystko przygotuję

powiedział Tim.

MoŜe wydaje wam się dziwne, Ŝe

chciało nam się brać ten dom na kółkach, Ŝeby przejechać kilkanaście kilometrów, ale

chodziło o wygodę Jane.

Brodaty męŜczyzna otworzył drzwi przyczepy i pchnął w tym kierunku wózek. Todd

natychmiast pospieszył mu z pomocą.

Ja się nią zajmę

powiedział.

Tim odetchnął z ulgą. Jane nie była cięŜka, ale jego kręgosłup był w coraz gorszym

stanie. Todd uniósł jego szefową lekko jak piórko i posadził na kanapie w przyczepie.

Co zrobić z tym?

spytał, wskazując wózek.

TeŜ włoŜyć do środka

odparł Tim.

Później zaprowadzę go na miejsce.

Todd wstawił więc wózek do przyczepy, a potem wysłuchał dokładnych instrukcji

Tima dotyczących drogi na ranczo. Następnie samochód odjechał, a ojciec i córka długo

jeszcze patrzyli za nim.

Naprawdę chcesz to zrobić, tato? A co będzie, jak się Jane dowie?

Później będziemy się o to martwić

odparł Todd.

Prowadzenie rancza to

prawdziwe wyzwanie dla finansisty, a ty nauczysz się lepiej jeździć.

Po chwili dodał jeszcze

powaŜniejszym tonem:

Myślę, Ŝe obie strony mogą na tym skorzystać.

A co z firmą?

Cherry nie dawała mu spokoju.

No cóŜ, mam dobrych pracowników. Poza tym wziąłem urlop.

Pogłaskał

dziewczynkę po głowie.

Potraktujmy to jak wakacyjny wypad. Przynajmniej pobędziemy

trochę razem.

wietny pomysł

zgodziła się.

Potem przecieŜ będę musiała wrócić do szkoły.

Zawiesiła głos, ale ojciec nie podjął tematu. Najwyraźniej myślał o czymś innym.

Powinieneś być milszy dla pani Parker

powiedziała w końcu.

Obawiam się, Ŝe ona mnie nie lubi

odparł Todd, rozkładając ręce.

Ty jej teŜ nie lubisz, prawda?

spytała Cherry, przyglądając się mu ukradkiem.

Ee, nie jest tak źle

mruknął.

Dlaczego więc chcesz jej pomóc, skoro jej nie lubisz?

dopytywała się córka.

Todd nie znał odpowiedzi na to pytanie. Sam się zastanawiał, co w niego wstąpiło.

Jane Parker wcale mu się nie podobała. Pewnie jeszcze rok temu była trzpiotowatą panienką,

która robiła słodkie oczy do wszystkich męŜczyzn w okolicy. Jednak cóŜ, teraz dotknęło ją

nieszczęście i trzeba jej jakoś pomóc.

Trochę mi jej szkoda

powiedział bez przekonania.

Cherry skinęła głową. Najwidoczniej ta odpowiedź ją zadowoliła.

Mnie teŜ

stwierdziła.

Ale nie moŜemy się z tym zdradzić. Jest bardzo dumna.

Skinął głową.

I w gorącej wodzie kąpana

dodał.

Właśnie. Skąd my to znamy?

podchwyciła córka.

Todd udał, Ŝe nie zrozumiał aluzji.

Szybko dotarli do luksusowego domu, który Todd niedawno kupił w Victorii, i zabrali

się do pakowania najpotrzebniejszych rzeczy. Z trudem udało im się wyjaśnić gospodyni

imieniem Rosa, Ŝe wyjeŜdŜają.

Co? JuŜ?

dopytywała się kobieta.

PrzecieŜ państwo prawie tutaj nie mieszkali!

Obiecali, Ŝe wkrótce wrócą, i pomknęli wynajętym fordem w stronę Jacobsville, gdzie

mieli odnaleźć ranczo Parkerów. Udało im się to bez trudu.

Dom i obejście nie przedstawiały szczególnie budującego widoku. Rozległe pastwisko

ogrodzono płotem łatanym drutem kolczastym, co miało odstraszyć bydło. Stara stodoła miała

niewątpliwie jedną zaletę

tę, Ŝe stała. Dom, wokół którego rosły śliczne kwiaty, z całą

pewnością wymagał remontu, a przynajmniej odmalowania, a stara droga, biegnąca obok

wiatraka, bardziej przypominała bezdroŜe niŜ jakikolwiek uczęszczany szlak. Była

piaszczysta, nie pokryta nawet Ŝwirem, a w jej zagłębieniach zgromadziła się woda po

ostatnim deszczu.

Todd i Cherry zatrzymali forda na podwórku, za samochodem z przyczepą. Od razu

zauwaŜyli, Ŝe schodki prowadzące na ganek są spróchniałe, a jedyny nowy fragment domu to

podjazd zrobiony z desek, zapewne dla wózka. W głębi posesji znajdował się budynek, który

mógł, przy duŜej dozie optymizmu, uchodzić za garaŜ, a dalej, w bujnej, nie koszonej trawie

stał domek. Todd domyślił się, Ŝe w nim właśnie mają zamieszkać. Miał nadzieję, Ŝe jest w

nim więcej niŜ jeden pokój.

Ku ich zaskoczeniu okazało się, Ŝe to nie wszystko. Za ich domkiem znajdował się

jeszcze jeden, nowszy budynek. Znacznie mniejszy niŜ wielkie domisko przy podwórku, ale z

pewnością wygodny, zwłaszcza w lecie. Na jego ganku stały nawet fotele na biegunach.

Witamy

powiedział Tim, zbliŜając się do nich.

Todd uścisnął mu dłoń.

JuŜ jesteśmy

oznajmił, jakby nie było to oczywiste.

Czy tam moŜemy złoŜyć nasze rzeczy?

Todd skinął dłonią w kierunku domku, ale Tim pokręcił przecząco głową.

Nie, nie. Tam mieszka stary Hughes. Pomaga mi trochę przy bydle, ale juŜ niewiele

moŜe. Jest zmęczony i schorowany. Pracuje tutaj od dziecka. Dopiero za dwa lata przejdzie na

emeryturę i będzie mógł gdzieś się przenieść. Zamieszkacie tam.

Todd odetchnął, widząc, Ŝe Tim wskazuje mniejszy z dwóch domów. Jego córka

równieŜ wyraźnie poweselała.

Oczywiście ten dom jest trochę zaniedbany

ciągnął Tim.

Wszystko tutaj wymaga

naprawy, tylko nie ma komu jej przeprowadzić. Zatrudniamy jeszcze trzy osoby, głównie na

godziny. Ale mają dosyć pracy przy ogrodzeniu i maszynach.

Domek, w którym się znaleźli, wcale nie był w najgorszym stanie. Miał trzy sypialnie

i niewielką bawialnię, a w wyglądającej na nie uŜywaną kuchni znaleźli niewielki piecyk,

czajnik i lodówkę.

Mogłabym się nauczyć gotować

zauwaŜyła Cherry.

Daj spokój. Masz na to jeszcze sporo czasu

stwierdził Todd.

Oczywiście, nie musisz

powiedział Tim.

Będziecie jedli razem z nami. Ale jeśli

chcesz, moja Ŝona cię nauczy gotować. Nigdy nie mieliśmy własnych dzieci, więc Meg

chętnie zajmuje się cudzymi.

Cherry znowu poczuła się dotknięta określeniem "dziecko", ale stary brodacz patrzył

na nią z tak miłym i rozbrajającym uśmiechem, Ŝe nie potrafiła się długo gniewać. Dla kogoś

w tym wieku musiała jeszcze być oseskiem.

Jak czuje się pani Parker?

spytała w końcu.

Wesołe błyski w oczach Tima natychmiast zgasły. Stary zasępił się.

Kiepsko

mruknął.

PołoŜyła się, ale ciągle ma bóle. Mówiłem jej, Ŝe nie powinna

wsiadać na konia, ale mnie nie słuchała. Zawsze taka była. Od dziecka kpiła sobie ze mnie w

ywe oczy. Szkoda, Ŝe zabrakło jej ojca. Miał na nią dobry wpływ.

Dosiadanie konia rzeczywiście było niepotrzebne

zgodził się Todd.

Niepotrzebne?! Wręcz szkodliwe! A wszystko dlatego, Ŝe jakiś dureń napisał w

gazecie, Ŝe Jane pewnie zjawi się na rodeo w wózku inwalidzkim.

Rysy Todda stęŜały w nagłym przypływie złości.

Co to była za gazeta?

spytał.

Jakiś tygodnik, który wychodzi w Jacobsville

odparł Tim.

Nie powinna brać sobie

tego do serca. To sprawka tego dzieciaka od Sikesów. Skończył niedawno szkołę

dziennikarską i wydaje mu się, Ŝe moŜe sobie na wszystko pozwolić.

Todd zapamiętał to nazwisko. Na przyszłość.

Czy przyjedzie tu jakiś lekarz?

Oczywiście. To przyjaciel domu. Jego ojciec trzymał Jane do chrztu. Jeśli będzie

zajęty, to przyśle swoją zastępczynię, Lou. Miał tyle roboty, Ŝe musiał…

Ten doktor nie jest Ŝonaty?

Todd przerwał staremu.

Tim potrząsnął przecząco głową.

Nie. Kochał się kiedyś w Jane, ale po wypadku z nim zerwała. Poza tym to było

jeszcze przed Lou… A Jane nie chce się z nikim wiązać.

PrzecieŜ wstanie kiedyś z tego wózka.

Stary westchnął i szarpnął swoją wspaniałą brodę.

Jednak bóle mogą się powtarzać. Poza tym nie będzie mogła brać udziału w rodeo, a

to dla niej przecieŜ najwaŜniejsze w Ŝyciu.

To samo powiedziała Cherry

wymamrotał do siebie Todd.

Tim spojrzał na niego podejrzliwie.

Mam nadzieję, Ŝe nie będzie pan chciał, no… wykorzystać Jane.

Todd uśmiechnął się i potrząsnął głową. Troskliwość starego wydała mu się

wzruszająca.

Nie, nic z tych rzeczy. Mam za sobą nieudane małŜeństwo, a nie jestem na tyle

cyniczny, Ŝeby proponować jej chwilowy związek.

Tim odetchnął z ulgą, a następnie poklepał go po plecach, co nie było łatwe, biorąc

pod uwagę róŜnicę wzrostu.

Na pewno się jakoś dogadamy

stwierdził.

Cieszę się, Ŝe pan tu jest. Będę miał

teraz trochę więcej wolnego czasu. MoŜe uda mi się zreperować to i owo. Przede wszystkim

zajmę się schodami.

Mogę pomóc

zgłosił się na ochotnika Todd.

Znam się trochę na stolarce.

Naprawdę?!

Stary spojrzał na niego uwaŜnie.

To wspaniale! Mamy tu jakieś

narzędzia, bo ojciec Jane zajmował się robieniem mebli. To wszystko sam wykonał.

Z kolei Todd zdziwił się na te słowa. Zarówno kredensy, jak i szafy w wielkim, starym

domu, do którego dotarli, wyglądały na dzieło profesjonalisty.

No proszę!

powiedział, poklepując mijany stół.

To naprawdę świetna robota.

Weszli do salonu, w którym znaleźli Jane wraz z Cherry. Dziewczynka siedziała

wpatrzona w swoją idolkę. Jane leŜała blada na kanapie, ale chętnie odpowiadała na pytania

nieletniej amazonki.

To długo nie potrwa

powiedział Tim, gładząc Jane po ramieniu.

Zaraz powinien

tu być lekarz.

Dzięki, Tim

powiedziała słabym głosem.

Do tej pory starała się jakoś trzymać, ale teraz siły zaczęły ją opuszczać. Nawet

Cherry to zauwaŜyła i przestała pytać o konie.

Nie ma pani jakichś środków przeciwbólowych?

spytał szorstko Todd, chcąc

przynajmniej tonem zamaskować swój niepokój.

Mam

szepnęła zbielałymi wargami.

Nie działają.

A jak pani myśli, dlaczego?

Próbował utrzymać napastliwy ton, ale głos mu się

zaczął łamać. Ta Parker wyglądała naprawdę kiepsko.

Nie wsiadłabym na konia, gdyby nie artykuł o rodeo. Ten facet nazwał mnie kaleką.

Jane walczyła z sobą, Ŝeby nie zacząć jęczeć.

Dobrze, dobrze. Pojedziemy jutro z Cherry do miasteczka i kaŜemy mu zjeść to, co

napisał. Na pewno się otruje.

Na bladej twarzy Jane pojawił się na chwilę uśmiech. Po chwili ustąpił jednak

grymasowi bólu.

Zdaje się, Ŝe słyszę samochód

powiedział Tim.

To pewnie lekarz.

Chora wyraźnie się zmieszała. Todd spojrzał na nią, starając się zgadnąć, o czym

myśli. Jej uczucia względem doktora z pewnością nie były jednoznaczne. Czy to moŜliwe,

eby go jednak kochała?

Odgłosy silnika umilkły i po chwili do salonu wszedł wysoki rudzielec. Miał na sobie

szary flanelowy garnitur, krawat na gumce i, rzecz rzadka w tych okolicach, czyste, szare

buty. Doktor postawił na stoliku czarną torbę i zdjął kapelusz.

Todd obserwował go uwaŜnie.

Doktor Jebediah Coltrain

Tim przedstawił nowo przybyłego.

Kiedyś wszyscy

nazywali go po prostu: Rudzielec.

Teraz juŜ tego nie robią

powiedział doktor.

On równieŜ się nie uśmiechał.

A to Todd Burke i jego córka Cherry

ciągnął Tim jak wytrawny mistrz ceremonii.

Todd ma się zająć u nas księgowością.

Coltrain skinął głową i zwlekał chwilę, zanim uścisnął dłoń Todda. Nieco przyjaźniej

potraktował Cherry. MoŜna było nawet powiedzieć, Ŝe na jego twarzy pojawiło się coś w

rodzaju uśmiechu.

No słucham, co zmalowałaś tym razem?

zwrócił się bezpośrednio do chorej.

Jeździłaś konno? Mogłem się tego spodziewać. Następnym razem wezmę ze sobą wieniec

zamiast torby.

Doktor zaczął badać Jane. Jego olbrzymie łapska okazały się nadzwyczaj delikatne w

kontakcie z pacjentką. Todd obserwował z niechęcią przebieg badań.

NadweręŜyłaś sobie mięśnie

zawyrokował w końcu Coltrain.

Mam nadzieję, Ŝe

nie wywiąŜe się z tego stan zapalny. Czekaj, zaraz zrobię ci zastrzyk przeciwbólowy, a potem

będziesz musiała odpocząć. W najbliŜszych dniach Ŝadnych ćwiczeń. Proszę mi pomóc

zwrócił się do Todda.

Miał głos, który wymuszał posłuszeństwo. Todd uśmiechnął się tylko, a następnie

wziął podaną ampułkę z przezroczystą cieczą i ułamał jej czubek. Coltrain w tym czasie

przygotował strzykawkę i igłę jednorazową. Szybko odsłonił ramię Jane i zrobił jej zastrzyk.

Dzięki, Rudzielcu.

Lekarz wzruszył ramionami.

Od czego masz przyjaciół. Niedługo zaśniesz. To bardzo silny środek.

Cherry zaofiarowała się, Ŝe posiedzi z chorą. Coltrain wskazał im wzrokiem

podwórko, dając znak, Ŝe chce z nimi porozmawiać.

Co się stało?

spytał Tim, kiedy znaleźli się w końcu w bezpiecznej odległości od

salonu. Stary był naprawdę zaniepokojony.

Muszę ją prześwietlić

powiedział Coltrain.

NadweręŜenie mięśni to wersja

robocza. Trzeba to sprawdzić. Niepotrzebnie dosiadła konia

dodał poirytowany.

Próbowałem ją powstrzymać.

Tim rozłoŜył ręce.

Doktor machnął ręką.

PrzecieŜ wiem, Ŝe to nie twoja wina

powiedział.

Nie chcę jej dzisiaj męczyć, ale

jutro przyślę tutaj karetkę. Chciałbym, Ŝeby Jane dotarła do szpitala. NiezaleŜnie od tego, co

będzie mówić i… robić.

Spojrzał znacząco na męŜczyznę, którego poznał przed niecałym

kwadransem.

Todd skinął głową.

MoŜe pan na mnie liczyć.

Coltrain uśmiechnął się. Po raz pierwszy, od kiedy się poznali.

Nie chciałbym być na pana miejscu.

Usłyszeli wyraźny dzwonek. Był to stojący w przedpokoju telefon. Tim poszedł, Ŝeby

go odebrać, a następnie wrócił po Coltraina.

Do ciebie

powiedział.

Po chwili zza drzwi zaczęły docierać do nich fragmenty głośnej rozmowy.

Tak, ja… Nie, nic mnie to nie obchodzi… Jestem lekarzem i sam ustalam, co mam

robić… Do cholery z umową! Dobrze, jeszcze o tym porozmawiamy. No, to na razie.

Doktor wyszedł, trzaskając drzwiami, poŜegnał się i wsiadł do samochodu. Tim długo

patrzył za oddalającym się autem.

Nic z tego nie będzie

powiedział w końcu.

Z czego?

zapytał Todd.

Chodzi o niego i Lou. Zupełnie do siebie nie pasują. Ona ma ciągle nowe pomysły i

chciałaby wszystko robić nowocześnie, a on woli stare, sprawdzone metody. Sam nie wiem,

dlaczego jeszcze współpracują.

Todd teŜ nie wiedział. Miał jednak nadzieję, Ŝe ta współpraca potrwa długo, jak

najdłuŜej. Sam nie wiedział, dlaczego, ale nie podobał mu się sposób, w jaki Coltrain

traktował Jane.

ROZDZIAŁ TRZECI

Jane szybko zasnęła, ale poniewaŜ jęczała przez sen i przewracała się z boku na bok,

Todd zdecydował się zostać przy niej, gdy Cherry poszła do łóŜka. Wcześniej dostał od Tima

ksiąŜkę przychodów i rozchodów i teraz zabrał się do lektury. Czas mijał mu szybko. KsiąŜka

była czymś w rodzaju podręcznika, któremu nadałby tytuł "Jak nie naleŜy prowadzić rancza".

Straty i zaniedbania widać było gołym okiem.

Poza bydłem na ubój Jane miała cztery ogiery, z których kaŜdy zdobywał nagrody

przed śmiercią jej ojca. Teraz mogłyby spełniać funkcje rozpłodowe, co zwiększyłoby

dochody, ale oczywiście nikt o tym nie pomyślał. W gospodarstwie uŜywano przestarzałego

sprzętu. Gdyby zająć się jego naprawą i konserwacją, moŜna by odpisać sporą kwotę od

podatku. Tego rodzaju moŜliwości pojawiały się niemal wszędzie. Jego zdaniem ranczo miało

szansę rozwoju, a co za tym idzie i zarobkowania, tylko nikt, jak do tej pory, o tym nie

pomyślał.

Todd zdjął okulary i przetarł powieki. Przez moment miał wraŜenie, Ŝe ktoś go

obserwuje. Kiedy spojrzał na Jane, zauwaŜył, Ŝe ma otwarte oczy.

Nie wiedziałam, Ŝe nosi pan okulary

powiedziała sennym głosem.

Jestem dalekowidzem

wyjaśnił.

Noszę okulary tylko do pracy. Podobno mnie

postarzają.

Przez chwilę przyglądała mu się uwaŜnie. WciąŜ była senna i z trudem

powstrzymywała ziewanie.

A ile pan ma lat?

spytała w końcu.

Trzydzieści pięć. A pani?

O całe dziesięć mniej

oznajmiła, jak mu się zdawało, triumfalnie.

Nawet trudno

mi sobie wyobrazić, jaka będę w pana wieku.

Todd nie chciał ciągnąć tego tematu.

Lepiej się pani czuje?

Troszkę.

Jane spojrzała niechętnie na swoje nogi.

Po prostu nie znoszę takiego

stanu. Jestem zupełnie bezsilna. Dobrze, Ŝe juŜ nie czuję bólu.

To nie będzie przecieŜ trwało wiecznie

przypomniał jej Todd.

Jane potrząsnęła głową. Jasne włosy opadły jej na czoło i oczy. Odgarnęła je

niecierpliwym ruchem.

ZałoŜę się, Ŝe pan nigdy nie był w takiej sytuacji. Chodzi mi o bezsilność

dodała po

chwili, widząc jego zdumione spojrzenie.

Todd zmarszczył w zamyśleniu czoło.

Miałem kiedyś zapalenie płuc

mruknął niechętnie.

Nazwa choroby brzmiała niewinnie. PrzecieŜ wiele osób choruje na zapalenie płuc.

Dlatego Todd nie zwracał uwagi na swój stan, do momentu kiedy nie mógł juŜ pracować i z

trudem chodził. Lekarze kazali mu zostać w domu tylko pod warunkiem, Ŝe Ŝona się nim

zaopiekuje. A Marie miała wtedy akurat waŜne przyjęcie. Zajęła się właśnie projektowaniem

wnętrz i z jakichś względów musiała uczestniczyć w tej imprezie. Tak mu przynajmniej

powiedziała.

Co się stało?

zaniepokoiła się Jane, widząc jego minę.

Nie, nic. Miałem kiedyś zapalenie płuc, a Ŝona pojechała na przyjęcie

powiedział.

Nie byłoby jeszcze najgorzej, gdyby nie schowała gdzieś lekarstw. Nie mogłem ich znaleźć.

W ogóle z trudem chodziłem. Kiedy przyjechała nad ranem, miałem czterdzieści stopni

gorączki i trzeba mnie było natychmiast umieścić w szpitalu. To było czternaście lat temu.

Nieco później w tym samym roku urodziła się Cherry.

O BoŜe! To straszne!

jęknęła Jane.

I co? Został pan z Ŝoną?

Toddowi wydawało się, Ŝe nie powinni omawiać jego osobistych problemów. Jednak

leŜąca obok kobieta nie wyglądała na taką, która łatwo daje za wygraną. Widać było, Ŝe ten

temat ją poruszył i zaciekawił.

Po pierwsze, mówiłem sobie, Ŝe nie zrobiła tego specjalnie. Marie zawsze gdzieś

chowała rzeczy, a potem nie wiedziała, gdzie są. Po drugie była wtedy w ciąŜy. Gdybym

wystąpił o rozwód, na pewno nie chciałaby mieć ze mną dziecka

tłumaczył cierpliwie.

A pan chciał!

To było raczej stwierdzenie, a nie pytanie.

ZauwaŜyłam, Ŝe Cherry

jest do pana bardzo przywiązana.

Zawsze chciałem mieć dzieci

przyznał nieco zaŜenowany.

Sam jestem

jedynakiem. Wychowałem się na wielkim ranczu. Wiem, co to znaczy samotne dzieciństwo.

Pragnąłem mieć więcej dzieci, ale… skończyło się na jednej córce.

Jego rozmówczyni oblizała wargi. Pytanie, które chciała zadać, było bardzo osobiste.

Czy matka nie chciała Cherry?

Twierdziła, Ŝe dziecko przeszkadza jej w pracy

powiedział z wyczuwalnym

smutkiem w głosie.

Oczywiście, spotykają się. Marie lubi grać rolę dobrej, oddanej matki.

Jest projektantką wnętrz i większość jej klientów to konserwatywni Teksańczycy. Wie pani,

tacy, co lubią, Ŝeby wszystko było na swoim miejscu.

Czy Cherry wie…?

Trudno pewnych rzeczy nie zauwaŜyć. PrzecieŜ nie jest głupia. Staram się tylko

zapobiegać kolejnym manipulacjom. Nie pozwalam równieŜ, by Marie wtrącała się w

prywatne Ŝycie naszej córki. Weźmy choćby rodeo.

Jane znowu potrząsnęła głową.

Nie rozumiem.

Marie jest przeciwna występom córki.

Ach, a Cherry jednak jeździ!

Jane nie mogła powstrzymać okrzyku.

Wbrew temu,

co sądzi o tym matka.

Skinął powaŜnie głową.

To mnie przyznano opiekę nad dzieckiem.

Sytuacja powoli stawała się jasna. Samotny ojciec wychowujący córkę był wciąŜ

jednak kimś niesłychanie rzadko spotykanym i Jane chciałaby zadać mnóstwo pytań. Teraz

czuła, Ŝe jest zmęczona i senna. Pokój, w którym znajdował się Todd, zaczął od niej powoli

odpływać.

Tak dziwnie się czuję

szepnęła.

Nie mam pojęcia, co podał mi ten Rudzielec.

Wygląda na trochę narwanego

stwierdził niechętnie Todd.

Jane nie zwróciła uwagi na ton jego głosu.

Zawsze taki był

powiedziała.

Bardzo go lubię.

Lubię. Powiedziała: "lubię". To mogło znaczyć wszystko i nic. Todd zmarszczył

czoło, zastanawiając się nad znaczeniem tego słowa w wypadku Jane.

Lubi go pani?

spytał.

Tak, właśnie

odparła, starając się przemóc senność.

Lubię. MęŜczyźni jako tacy mnie nie interesują. Nie bawi mnie teŜ seks.

Ostatnie słowa wypowiedziała niemal szeptem, a po chwili juŜ spała. Todd przyglądał

się jej z prawdziwą przyjemnością, zastanawiając się nad sensem ostatniego stwierdzenia.

Jane była prawdziwą pięknością. Jeśli nawet nie interesowała się męŜczyznami, to męŜczyźni

z pewnością interesowali się nią. Pewnie miała jakiegoś swojego chłopaka. PrzecieŜ Tim

mówił mu o Coltrainie.

Dopiero po chwili dotarło do niego, Ŝe siedzi z otwartą ksiąŜką na kolanach. Miał

przecieŜ jeszcze sporo pracy. Lepiej będzie, jeśli zajmie się problemami rancza, a nie

intymnym Ŝyciem jego właścicielki.

Karetka pogotowia przyjechała następnego ranka dokładnie o dziesiątej. W oczach

Jane pojawił się błysk gniewu, kiedy ją zobaczyła.

Nie mam zamiaru, słyszycie?! Nie mam zamiaru iść do szpitala!

powtarzała,

patrząc na Todda rozgorączkowanym wzrokiem.

Todd został sam w domu. Tim znalazł dla siebie jakieś zajęcie na pastwisku, a Meg

zabrała Cherry na zakupy. Todd dopiero teraz przejrzał ich grę.

Nikt nie chce, Ŝeby pani tam została

przekonywał upartą rekonwalescentkę.

Mają

panią po prostu prześwietlić, a potem przywieźć do domu.

Jane usiadła na łóŜku. Jasne włosy rozsypały na ramionach. Todd pomyślał, Ŝe

wygląda jak nimfa przy leśnym strumyku. Jak rozzłoszczona nimfa.

Na pewno niczego sobie nie złamałam

stwierdziła autorytatywnie.

Nigdzie nie

jadę.

Stojący w drzwiach pielęgniarze spojrzeli na siebie, a następnie skierowali pytający

wzrok na Todda.

Zrobi pani to, co kazał doktor Coltrain!

Nigdzie nie jadę. MoŜecie zabrać te nosze

zwróciła się bezpośrednio do

pielęgniarzy.

Proszę, panowie, podejdźcie bliŜej.

Todd równieŜ postanowił ją ignorować.

Omal nie rzuciła się na niego z pięściami.

Ty!… Ty!…

wyrwało jej się.

Todd nie zwrócił na to uwagi. Podszedł do niej i wziął ją na ręce. Nie chciał wdawać

się w utarczki słowne. Pragnął, by Jane znalazła się jak najszybciej w szpitalu.

Początkowo chciała podrapać tego wielkiego męŜczyznę, który w tak niemiły sposób

wtargnął w jej Ŝycie. Jednak gdy poczuła tuŜ obok jego szeroki tors, stało się z nią coś

dziwnego. Zaparło jej dech w piersiach i stała się zupełnie niezdolna do działania. Trwało to

zaledwie parę sekund. Po chwili znalazła się na noszach, jeden z sanitariuszy przykrył ją

białym prześcieradłem i ponieśli ją do karetki. Jane czuła się jak dzikie zwierzę, schwytane

nagle w niewidzialne wnyki.

Pojadę za wami samochodem

rzucił Todd, zaglądając do przestronnego wnętrza

karetki.

Jane spojrzała na niego wymownie i zacisnęła usta. Sprawiło to, Ŝe stracił pewność

siebie. JuŜ wcześniej serce zabiło mu Ŝywiej, kiedy poczuł blisko siebie drobne ciało

dziewczyny. A teraz to spojrzenie zupełnie wytrąciło go z równowagi.

Nic mi pani nie powie?

spytał, odwracając od niej wzrok.

Nie będzie pani

krzyczeć i drapać?

JuŜ u mnie nie pracujesz

rzuciła przez zaciśnięte zęby.

Todd potrząsnął głową.

Nie, nie moŜe mnie pani wylać

powiedział z przekonaniem.

Niby dlaczego?

PoniewaŜ straci pani ranczo

odparł z uśmiechem.

Myślę, Ŝe z moją pomocą uda

się je zachować.

Jane zmarszczyła brwi. Być moŜe była zbyt porywcza, ale stać ją teŜ było na

przemyślane decyzje.

W jaki sposób?

zadała kolejne pytanie.

Porozmawiamy o tym po prześwietleniu

stwierdził, wycofując się z wnętrza

karetki. Pomógł jeszcze pielęgniarzowi zamknąć tylne drzwi, a następnie skierował się do

swego auta.

Coltrain przyglądał się uwaŜnie kliszy. Wyglądał na zadowolonego. Pionowa

zmarszczka nad jego nosem znikła teraz niemal zupełnie.

Mówiłam ci przecieŜ, Ŝe nic mi nie jest.

Jane zdecydowała się przerwać panujące w

tym sterylnym wnętrzu milczenie.

Rudzielec ze stetoskopem na szyi, wśród rozmaitych przyrządów i narzędzi, wydawał

jej się kimś innym, mało znanym. Kimś, kogo trzeba się trochę obawiać.

Coltrain oderwał wzrok od kliszy.

Nie powiedziałem przecieŜ, Ŝe nic ci nie jest.

Zrobił efektowną przerwę.

szczęście moja diagnoza się potwierdziła i nie masz Ŝadnych złamań. Powinnaś jednak

pamiętać, Ŝe jesteś chora. Jeszcze jeden taki wyczyn, a być moŜe będziesz musiała spędzić

całe Ŝycie na wózku inwalidzkim. Czy o to ci chodzi?

Jane spuściła wzrok.

Nie

szepnęła.

Więc przestań się popisywać i udowadniać wszystkim, Ŝe jesteś u szczytu formy!

huknął Coltrain.

Ten reporter i tak będzie musiał odpokutować za swoje grzechy

dodał po

chwili z dziwnym uśmiechem.

Co masz na myśli?

Rudzielec poprawił stetoskop, rozejrzał się dokoła i mrugnął do niej łobuzersko.

Miejscowe Stowarzyszenie Jeździeckie zabroniło mu wstępu na rodeo.

Jane patrzyła na lekarza z niedowierzaniem.

PrzecieŜ to największa impreza sportowa w okolicy! Zwłaszcza o tej porze roku.

Skąd o tym wiesz?

spytała podejrzliwie.

No cóŜ, hm, jestem przecieŜ w zarządzie.

Dziewczyna uderzyła się otwartą dłonią w czoło.

AleŜ ze mnie gapa! To twoja sprawka, przyznaj się.

Wyciągnęła palec w kierunku

przyjaciela.

Nie tylko

odparł z powagą Coltrain.

Wszyscy się ze mną zgadzają. Zresztą gazeta

i tak miała kłopoty, poniewaŜ właściciele sklepu Ŝelaznego i stacji obsługi samochodów

wycofali swoje reklamy. Znasz ich pewnie. Startowałaś z ich synami w zawodach. Coś mi

mówi, Ŝe powinnaś przeczytać najnowsze wydanie gazety.

Dopiero po chwili dotarło do niej to, co powiedział. Przez chwilę patrzyła na niego

oniemiała, a potem uśmiechnęła się.

Mają mnie przeprosić?

spytała z niedowierzaniem.

Ty stary diable!

Jesteś przecieŜ moją przyjaciółką.

Wzruszenie ścisnęło jej gardło. Zdołała jedynie wykrztusić krótkie: "dzięki".

Spontanicznie rzuciła się w ramiona przyjaciela.

W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi. Todd Burke wszedł do środka bez

zaproszenia. JuŜ chciał coś powiedzieć, ale na widok połączonej w uścisku pary stanął jak

wryty. Niemal jednocześnie, tyle Ŝe drugimi drzwiami, weszła do gabinetu doktor Lou

Blakely. Lekarka zmierzyła wzrokiem doktora Coltraina i Jane, a następnie połoŜyła na

biurku jakieś papiery.

Mam tu wyniki badań Neda Rogersa

powiedziała.

Obawiam się, Ŝe nie są zbyt

pomyślne.

Nie mogła pani poczekać, aŜ skończę rozmowę z pacjentką?

zapytał opryskliwie

Coltrain.

Policzki doktor Blakely pokryły się rumieńcem.

Zrobiłam juŜ wszystko i chcę wyjść na lunch. PrzecieŜ juŜ dwunasta.

Dwunasta?

powtórzył z niedowierzaniem Coltrain.

A, rzeczywiście.

Odwrócił

się w stronę Jane.

No cóŜ, w zasadzie to juŜ wszystko.

Odwiozę ją do domu

wtrącił się Todd.

Mam parę pytań dotyczących prowadzenia

rancza. Obawiam się, Ŝe to nie moŜe czekać.

Doktor Blakely przyglądała się z uśmiechem nie znanemu męŜczyźnie. W jej oczach

pojawiło się zainteresowanie. Przez moment czekała, aŜ Coltrain ich sobie przedstawi, a

następnie sama wyciągnęła rękę do nieznajomego.

Doktor Louise Blakely

powiedziała.

Miło mi pana poznać, panie…

Nazywam się Burke, Todd Burke

pospieszył z wyjaśnieniami.

Zarządzam

ranczem pani Parker.

A ja jestem współpracownicą doktora Coltraina.

Asystentką

poprawił ją naburmuszony Rudzielec.

Lou spojrzała na niego z wyraźną wrogością, jednak Coltrain udawał, Ŝe jej w ogóle

nie zauwaŜa.

W umowie, którą podpisałam, jest wyraźnie napisane, Ŝe zatrudniają mnie jako

pańską współpracownicę, doktorze

przypomniała mu.

Przez cały rok.

Rudzielec nie zwrócił na nią większej uwagi.

Zadzwoń, gdybyś potrzebowała pomocy

powiedział do Jane.

ł uwaŜaj na siebie.

Na jego czole znowu pojawiła się charakterystyczna zmarszczka.

Dobrze, będę uwaŜać

obiecała Jane.

Coltrain poklepał ją po ramieniu, a następnie podszedł do biurka.

Teraz obejrzyjmy te wyniki

zwrócił się do Lou.

PoŜegnali się z lekarzami i Todd zawiózł Jane na szpitalnym wózku na parking, gdzie

stał jego samochód. Następnie pomógł jej przejść na tylne siedzenie i ruszył w stronę rancza.

Przez dłuŜszą chwilę jechali w milczeniu.

Czy jest pani zazdrosna z powodu Lou?

spytał niespodziewanie, przypominając

sobie wyraz jej twarzy, kiedy Lou i Coltrain pochylili się nad biurkiem.

O Rudzielca? Nie. Martwię się z powodu Lou

dodała.

Todd zerknął do tylnego lusterka. Jane była pochłonięta swoimi myślami. Wyglądało

na to, Ŝe mówi szczerze.

Lou nie potrafi sobie z nim poradzić

podjęła temat.

To dziwne, jest przecieŜ taka

niezaleŜna i stanowcza.

MoŜe się w nim kocha

podsunął Todd.

Mam nadzieję, Ŝe nie. Inaczej srodze się rozczaruje. Rudy to zaprzysięŜony stary

kawaler. Nie widzi niczego poza swoją pracą. Lubi kobiety, ale z Ŝadną nie potrafiłby się

związać.

Na ustach Todda pojawił się lekki uśmiech.

Pewnie potrafi go pan zrozumieć, bo pan teŜ taki jest, prawda?

Skinął głową.

Kto raz się sparzył, ten dmucha na zimne

stwierdził sentencjonalnie.

Zahamował gwałtownie, poniewaŜ właśnie zmieniły się światła. Było to ostatnie

skrzyŜowanie przed wyjazdem z Jacobsville.

Jane syknęła z bólu.

Przepraszam, powinienem bardziej uwaŜać.

Nie, nic się nie stało

szepnęła.

Widzi pani, mam juŜ za sobą nieudane małŜeństwo

Todd ciągnął zaczęty wątek.

Dlatego będę szczery. Nie interesuje mnie na przykład romans z panią. Chciałbym natomiast

wyprowadzić to ranczo na prostą. Ale uwiedzenie pani zupełnie nie wchodzi w grę.

Nie odpowiedziała od razu. Todd zerknął do lusterka, Ŝeby sprawdzić, co robi.

Rozczarował się jednak, poniewaŜ Jane nie łkała ani nie załamywała rąk.

Dziękuję za szczerość

powiedziała.

A teraz się pewnie pani na mnie obrazi

mruknął, skręcając w boczną drogę.

Jane nie potrafiła powstrzymać śmiechu.

Widzę, Ŝe naprawdę świetnie mnie pan poznał, panie Burke

zaszczebiotała.

poza tym ta skromność! Oczywiście, wszystkie kobiety czyhają na pana. A jeśli nie potrafią

pana usidlić, to się obraŜają.

Todd był nieco zdezorientowany. Nie spodziewał się takiej dozy sarkazmu i ironii.

e co?

wyjąkał.

Dziękuję, Ŝe mnie pan uprzedził o swoich zamiarach

ciągnęła Jane.

Wprawdzie od

początku miałam ochotę rzucić się na pana w przypływie nagłej Ŝądzy, ale teraz, kiedy wiem,

ze romans pana nie interesuje, będę się oczywiście pilnować. Zresztą, łatwo mógłby się pan

obronić, gdybym pana molestowała.

Jane zatrzepotała rzęsami.

Musi mi pan wybaczyć, ale

taki pan ładny. A tak w ogóle nie boi się pan podróŜować sam z kobietami? Ja nie mogłabym

pana uwieść, ale inne nie będą miały podobnych skrupułów. Niech pan uwaŜa, bo łakomy z

pana kąsek.

Todd wydawał jakieś niezrozumiałe pomruki. Ta dziewczyna kpiła sobie z niego w

ywe oczy. Co więcej, sam to sprowokował.

Niech się pani nie wygłupia

powiedział, oglądając się za siebie.

Samochód omal nie zjechał do rowu. Jane trochę się przestraszyła, ale jednocześnie

była z siebie dumna. Burkę nie wyglądał na faceta, którego łatwo wyprowadzić z równowagi.

Ja się wygłupiam? PrzecieŜ oboje zgadzamy się co do tego, Ŝe jest pan wspaniały.

adna kobieta nie potrafiłaby się panu oprzeć.

Wcale tego nie powiedziałem.

Ale tak pan uwaŜa!

wypaliła.

Przez resztę drogi milczeli. Todd czuł się jak ostatni idiota. Nie lubił kobiet tak

wygadanych jak Jane Parker. Musiał teŜ pamiętać, Ŝe, sądząc z jej reakcji na artykuł w

gazecie, łatwo ją zranić.

Zatrzymali się na podwórku i Todd wyłączył silnik. Przez chwilę siedzieli w zupełnej

ciszy.

Dawno się tak nie ubawiłam

powiedziała w końcu Jane.

Bardzo pana przepraszam

za te Ŝarty, ale, prawdę mówiąc, po raz pierwszy od niepamiętnych czasów czułam się tak

dobrze.

Todd odwrócił się do niej. Jego oczy przypominały lodowe sople.

Bardzo nie lubię, kiedy się ze mnie Ŝartuje

stwierdził.

Będzie lepiej, jeśli sobie to

pani zapamięta.

Rysy Jane stwardniały.

Będzie lepiej, jeśli zapamięta pan, Ŝe nie wolno do mnie mówić tym tonem!

oznajmiła.

Otworzyła drzwiczki i zabrała się do wysiadania. Todd chciał jej pomóc, ale pokręciła

głową.

Niech pan zawoła Tima z wózkiem

powiedziała.

Tak będzie lepiej.

Todd zazgrzytał zębami. JuŜ chciał rzucić jakąś niepochlebną uwagę na temat wózka,

ale w porę się opanował. Wiedział, Ŝe Jane uznałaby to za obrazę.

Dobrze

mruknął.

Wszedł do domu i zaczął szukać Tima. Znalazł go w kuchni, gdzie brodacz rozmawiał

właśnie z Ŝoną.

No i co?

zapytali jednocześnie na jego widok.

Wszystko w porządku.

To dlaczego ma pan taką ponurą minę?

spytał Tim.

Pokłóciliśmy się

wyznał.

Meg pokiwała tylko głową, jakby tego właśnie się spodziewała, a Tim aŜ gwizdnął.

To juŜ coś!

krzyknął.

Pamiętam, jak Jane wspaniale kłóciła się z Coltrainem.

Szkoda, Ŝe juŜ się nim nie interesuje. Stanowiliby idealną parę.

Niby dlaczego?

spytał naburmuszony Todd.

Tylko dlatego, Ŝe jest lekarzem?

I synem farmera

dodał Tim.

Nigdy by nie pozwolił, Ŝeby ranczo Jane tak

podupadło. Czy uda się panu jakoś podreperować nasze finanse?

Todd zastanawiał się przez chwilę nad odpowiedzią. Nie chciał wzbudzać złudnych

nadziei.

Myślę, Ŝe tak. Ale proszę nie oczekiwać ode mnie gotowych recept.

Tim skinął głową, a następnie ponownie spytał o Jane. Z ulgą wysłuchał tego, co

powiedział doktor. Następnie obaj męŜczyźni wyszli do przedpokoju. Todd wziął wózek i

wypchnął go na zewnątrz.

Dlaczego pan jej po prostu nie przeniesie?

spytał Tim.

Todd wzruszył ramionami.

Tim stanął w drzwiach. Z przyjemnością obserwował to, co działo się przy

samochodzie, chociaŜ zdaje się, Ŝe Jane i Todd znowu się kłócili. Przynajmniej nie myśli bez

przerwy o swoich nogach, ucieszył się stary. No i ma się czym zająć.

Kiedy znaleźli się w domu, z kuchni wyjrzała Meg.

Obiad za kwadrans

oznajmiła.

Mógłby pan poszukać Cherry? Ćwiczy zwroty

wokół beczek. Powinna być na padoku

zwróciła się do Todda.

Bez trudu odnalazł córkę na placu. Jeździła wolno wokół beczek.

Cześć, tato!

krzyknęła i pomachała ręką na jego widok.

Cześć. Jak leci?

zapytał.

MoŜe być. Nie lubię jeździć tak wolno, ale Jane powiedziała, Ŝe powinnam od tego

zacząć.

Jane? Jesteście na "ty"?

zdziwił się.

Tak. Nie mówiłam ci?

spytała, zatrzymując konia.

Co powiedział lekarz?

Todd pokiwał uspokajająco głową.

Wszystko w porządku

powiedział.

Chodź na lunch. Ma być gotowy za parę minut.

Dobrze. Zrobię tylko jeszcze jedno okrąŜenie.

Todd wsadził ręce w kieszenie i ruszył w stronę domu.

Lunch się nieco opóźniał, więc miał jeszcze chwilę na rozmowę z Timem. Następnie

poszedł do łazienki, Ŝeby się trochę odświeŜyć. Czuł się coraz bardziej głodny i z

utęsknieniem czekał na posiłek.

Cherry oczywiście się spóźniła i od razu rzuciła na jedzenie. Stanowili chyba

wspaniały widok: córka i ojciec pałaszujący obiad z apetytem.

Jane siedziała nad niemal pełnym talerzem. Przed obiadem, kiedy nikt nie słyszał,

wygłosiła jakąś sarkastyczną uwagę na temat wody kolońskiej Todda, ale teraz milczała.

To Tim pierwszy zaczął rozmowę:

Wiesz, Jane, pan Burke uwaŜa, Ŝe znalazł sposób na to, Ŝeby wyjść z kryzysu.

Będziemy tylko musieli zacisnąć pasa i wziąć kredyt.

Jane westchnęła głęboko.

Właśnie tego się obawiałam

powiedziała ponuro.

Nikt juŜ nam nie da pieniędzy.

Z kredytem nie będzie Ŝadnych problemów

rzekł pewnym tonem Todd.

Nie chciał wdawać się w wyjaśnienia, dlaczego. KaŜdy bank zdecyduje się na

poŜyczkę, jeśli on będzie poręczycielem. Todd miał zamiar wyciągnąć Jane z tarapatów.

Zwłaszcza Ŝe kwota, której w tej chwili potrzebował, była niczym w porównaniu z rocznym

dochodem jego firmy.

Dobrze. Ile potrzebujemy i na co wydamy te pieniądze?

spytała zaintrygowana

Jane.

Wyjaśnił jej wszystko pokrótce, starając się, by zrozumiała, na czym polega

skomplikowany system ulg podatkowych i inwestycyjnych. Mówił teŜ o wydzierŜawieniu

niepotrzebnych gruntów, modernizacji parku maszynowego i innych usprawnieniach.

Jane aŜ zaparło dech z wraŜenia. Wizje, jakie roztaczał Todd, zdawały się być

spełnieniem jej Ŝyczeń. Bardzo chciała, tak jak proponował, prowadzić stadninę, zamiast

hodowli bydła rzeźnego. Małe, nowoczesne ranczo było jej marzeniem. PrzecieŜ przede

wszystkim znała się na koniach!

Poza tym

ciągnął Todd

ma pani znane nazwisko. To wstyd, Ŝe pani tego nie

wykorzystała. Inne gwiazdy rodeo juŜ dawno zajęły się reklamą odzieŜy czy końskiego

oporządzenia. Nie myślała pani o tym?

W… wolałabym tego nie robić

odparła.

Dlaczego?

Jane spojrzała na talerz, z którego ubyło bardzo niewiele zupy. Wzięła łyŜkę do ręki i

zamieszała prawie juŜ chłodną ciecz.

Nie pozwolę, Ŝeby fotografowali mnie na wózku!

powiedziała.

Todd pokiwał głową.

Nikt nie będzie musiał tego robić

powiedział.

Po pierwsze, nie będzie pani całe

ycie jeździć na wózku. Po drugie, nie musi się pani wcale pokazywać. Kontrakt reklamowy

moŜe dotyczyć nazwiska, portretu, dawnych zdjęć z rodeo.

Jane przyłoŜyła dłonie do skroni i zaczęła je rozmasowywać. Ten Burke przyprawiał

ją o ból głowy.

Kto by tam wykorzystał do reklamy kogoś juŜ prawie nieznanego? Jest tylu nowych

zawodników.

Nie wygłupiaj się!

krzyknęła Cherry, która milczała do tej pory, poniewaŜ była

zajęta pochłanianiem przepysznej grzybowej zupy.

PrzecieŜ jesteś legendą! W stadninie, w

której uczyłam się jeździć, wszędzie były plakaty z twoją podobizną.

Jane otworzyła szeroko oczy. Wiedziała o istnieniu plakatów, ale nie sądziła, by ktoś

je kupował.

Zapomniałaś, prawda?

wtrącił się Tim.

Mówiłem ci, Ŝe musieli dodrukowywać te

plakaty, ale pewnie nie zwróciłaś na to uwagi. To było zaraz po wypadku.

Nie, nie zwróciłam na to uwagi

przyznała Jane. Następnie spojrzała na Todda.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Todd uparł się, Ŝeby jechać samemu do banku w Jacobsville. Nie chciał, Ŝeby Jane

zauwaŜyła, jak będzie załatwiał poŜyczkę.

Sprawa, jak przypuszczał, okazała się dosyć prosta. Szef banku zadowolił się jego

pisemnym poręczeniem. Potem jeszcze tylko parę telefonów i odpowiednia kwota znalazła się

na koncie Jane. Mógł nią teraz swobodnie dysponować. Przede wszystkim pomyślał o nowym

sprzęcie, a takŜe o firmie, która dokonałaby niezbędnych napraw na ranczu.

Kiedy Jane zobaczyła pierwszy rachunek, omal nie spadła z wózka. Miała ochotę

poprosić o whisky, ale w końcu uznała, Ŝe nie wypada.

Nie mogę sobie na to pozwolić

powiedziała, potrząsając świstkiem.

Myli się pani

zaoponował spokojnie Todd.

Konserwacja jest na dłuŜszą metę

znacznie tańsza niŜ wymiana wszystkiego.

A to ogrodzenie?!

No tak, tutaj rzeczywiście nie miałem wyboru. Musiałem zdecydować się na nowe.

Drewniane ogrodzenie ciągle trzeba łatać drutem kolczastym. To moŜe być niebezpieczne dla

zwierząt

tłumaczył spokojnie.

Poza tym zamówiłem zbiornik na wodę…

Cysternę

przerwała mu.

W Teksasie mówimy: "cysternę".

Właśnie, cysternę

ciągnął.

No i oczywiście znalazłem firmę, która dokona

naprawy dachu. Na górze pełno jest garnków i wiader do zbierania deszczówki. Jeśli nie

załatamy dziur, wkrótce cały dach przegnije i trzeba będzie go wymienić na nowy.

Jane przymknęła oczy. Na jej czole pojawiły się zmarszczki.

Skąd ja na to wszystko wezmę pieniądze?!

jęknęła.

Właśnie tego pytania się spodziewałem

powiedział Todd z uśmiechem.

Siedział swobodnie rozparty na krześle w rozpiętej, dŜinsowej koszuli, którą włoŜył

zaraz po przyjeździe z Jacobsville, i luźnych spodniach. Musiała przyznać, Ŝe wyglądał

bardzo atrakcyjnie.

I cóŜ?

ponagliła go.

Chcę wykorzystać dwa ogiery na rozpłód

odparł.

Za zarobione dzięki nim

pieniądze będziemy mogli załoŜyć stadninę. Później sami będziemy sprzedawali źrebięta

pełnej czy raczej czystej krwi. Nie wiem, jak się u was nazywa.

Jane chciała wygłosić komentarz na temat liczby mnogiej, której uŜywał w swoich

rozwaŜaniach Burkę, ale zamiast tego rzuciła automatycznie:

Pełnej angielskiej, czystej arabskiej.

Dopiero po chwili dotarło do niej to, co

powiedział Burke.

Będziemy potrzebowali lepszej stajni

stwierdziła, uŜywając narzuconej

przez Burke'a liczby mnogiej.

Todd skinął głową.

Wiem. Zbudujemy nową. Znalazłem juŜ odpowiednią ekipę wykonawczą.

Ale przecieŜ na to trzeba jeszcze więcej pieniędzy!

wykrzyknęła.

W tej chwili

stoimy na krawędzi bankructwa, a pan mi proponuje nowe wydatki! Pozwoli pan, Ŝe powtórzę

pytanie: skąd brać na to pieniądze?

Todd skinął głową, chcąc dać znak, Ŝe rozumie jej zastrzeŜenia. Przez chwilę milczał,

wpatrując się w okolone jasnymi włosami oblicze Jane, a następnie zaczął wyjaśnienia.

PoŜyczka to pierwsze źródło, ale zgadzam się z panią, Ŝe niewystarczające

powiedział.

Ogiery, to drugie. A poza tym…

urwał i spojrzał niepewnie na Jane.

Poza tym?

MęŜczyzna zaczerpnął tchu.

Rozmawiałem z duŜą fabryką odzieŜy z Houston. OtóŜ są zainteresowani

współpracą. Chcieliby rozpocząć promocję kowbojskich ubrań dla kobiet. Zdaje się, Ŝe

chodzi głównie o dŜinsy i kurtki dŜinsowe.

Jane z trudem przełknęła ślinę.

Czy wiedzą o…?

Todd nie pozwolił jej dokończyć pytania.

Wiedzą. Nie będą pani fotografować na wózku. To bardzo rozsądna oferta.

Todd podał wysokość proponowanego honorarium. Jane nie mogła uwierzyć własnym

uszom.

To chyba jakiś Ŝart

powiedziała niepewnie.

Burke pokręcił przecząco głową.

Nic podobnego. To wcale nie tak duŜo. Oczywiście, dopiero pani zaczyna.

Radziłbym dokładnie obejrzeć wszystkie rodzaje ubrań, które ma pani reklamować.

Ostatecznie będzie na nich pani nazwisko.

Jane aŜ się zaczerwieniła. Perspektywa ujrzenia swojego nazwiska na ubraniach

kowbojskich była bardzo podniecająca. I pomyśleć, Ŝe w tym będą jeździć zawodnicy na

rodeach. Nie chciała jednak popadać w przesadny optymizm. PrzecieŜ nie podpisała jeszcze

umowy.

Tak, nie chciałabym promować tandety.

To zrozumiałe

stwierdził.

Jednak wydaje mi się, Ŝe to przyzwoite

przedsiębiorstwo. Jest juŜ na rynku parę lat. Wszyscy mówili o nim pozytywnie. Zresztą sama

pani się przekona. Mają tu przyjechać w następny piątek. Przepraszam, Ŝe nie konsultowałem

z panią sprawy terminu.

Jane wyciągnęła rękę.

Nie szkodzi

odparła.

Mam przecieŜ masę czasu. Nie będę twierdzić, Ŝe jest

inaczej.

Todd obserwował ją uwaŜnie. Błękitne oczy lśniły dziwnym blaskiem. Blade dotąd

policzki nabrały rumieńców. Jane wyglądała na oŜywioną i zadowoloną. Piękniała z minuty

na minutę. Gwałtowny ruch piersi pod cienkim materiałem bluzki wskazywał, Ŝe jest

podniecona.

Niech pan przestanie grać rolę uwodziciela

powiedziała, zauwaŜywszy jego

spojrzenie.

Porozmawiajmy lepiej o interesach.

Todd uśmiechnął się do niej i przymruŜył jedno oko. Efekt był piorunujący.

Na pewno pani tego chce?

Jane z trudem powstrzymała drŜenie rąk.

Na pewno

odparła.

Wróćmy do tych ludzi z fabryki. O której mają przyjechać?

Do czwartku ustalono wszystkie szczegóły spotkania. Następnego dnia rano Jane

miała odbyć rozmowę z dwójką przedstawicieli przedsiębiorstwa. Rozpoczęły się teŜ prace na

ranczu. Od świtu towarzyszył im jęk pił i zgrzyt cięŜkich maszyn, a takŜe nawoływania

robotników.

Aby uciec od hałasu, Jane wyruszała z Cherry do letniej zagrody dla koni.

Dziewczynka robiła spore postępy, ale Todd nie miał okazji tego docenić, poniewaŜ całymi

dniami siedział w pokoju przy biurku i albo sprawdzał rachunki, albo rozmawiał przez

telefon. Jane nie mogła pojąć, jak moŜe pracować w tym hałasie. PrzecieŜ dobiegał on nawet

do pastwiska.

BoŜe, trudno to wytrzymać!

jęknęła, obserwując swoją uczennicę.

Któregoś dnia

kaŜę powystrzelać tych ludzi.

Cherry uśmiechnęła się do niej. Skończyła właśnie siodłać klacz, podarowaną jej

przez ojca.

Ale moŜe lepiej po tym, jak skończą reperować dach. Inaczej znów będzie

przeciekać

zauwaŜyła przytomnie i poklepała klacz po karku.

W końcu zdecydowałam się,

jak ją nazwać. Piórko. Dlatego Ŝe galopuje tak lekko. Jane skinęła głową.

To dobre imię

zgodziła się.

Powinnaś jej na więcej pozwalać. Ta klacz potrafi

sama brać najostrzejsze zakręty. Musisz jej tylko popuścić cugli.

Cherry posmutniała. Spuściła głowę i przysiadła obok Jane na wielkiej beli siana.

Nie mogę

powiedziała.

Staram się, ale mi nie wychodzi.

Boisz się, Ŝe spadniesz, prawda?

Cherry zaczęła wyskubywać siano z beli, na której siedziała. Wyglądała w tej chwili

na bardzo zakłopotaną.

To teŜ

przyznała.

Ale bardziej boję się o konia. Pierwszy raz, kiedy byłam na

rodeo, widziałam upadek. Koń złamał nogę. Chcieli go oddać do rzeźni, ale ubłagałam tatę i

kupił mi go. Jest teraz u krewnych w Wyoming. Od tego czasu mam problemy z szybką jazdą,

a zwłaszcza ze zwrotami.

Jane przytuliła dziewczynkę mocno do siebie. Todd o niczym jej nie powiedział.

Po prostu nie miałaś szczęścia

powiedziała.

Jeźdźcy kochają swoje konie i

wiedzą, jak unikać okaleczenia zwierząt. Oczywiście zdarza się, Ŝe ktoś zleci z konia. Sama

miałam złamane Ŝebro, kiedy spadłam z klaczy w czasie treningu. Jednak nigdy nie

widziałam powaŜnego wypadku w czasie rodeo. To raczej rzadkość.

Naprawdę?

spytała Cherry. Na jej twarzy pojawił się nagle promienny uśmiech.

MoŜesz mi wierzyć. Konie instynktownie wyczuwają, co jest dla nich najlepsze.

Zadanie jeźdźca to przede wszystkim nie przeszkadzać…

NiemoŜliwe!

przerwała jej Cherry nagłym okrzykiem.

Na jej czole pojawiły się zmarszczki. Przed oczami miała tych zawodników, których

uwaŜała za najlepszych. CzyŜby Jane miała rację? Czy wystarczyło zdać się na koński

instynkt? CzyŜby cała sprawa była aŜ tak prosta?

To wcale nie jest takie proste

dodała Jane, jakby odgadła jej myśli.

Trzeba

przezwycięŜyć strach i zaufać zwierzęciu.

Chciałabym spróbować

powiedziała Cherry.

Zerwała się na równe nogi i podbiegła do skubiącego trawę konia. W oczach Jane

pojawił się wyraz nostalgii i zadumy. Ona teŜ kiedyś odkrywała te proste prawdy. Kiedy to

było? Piętnaście, moŜe osiemnaście lat temu?

Dobrze, ale pamiętaj: nie spiesz się

ostrzegła swą uczennicę.

Musisz się równieŜ

nauczyć, Ŝe koń wyczuwa twoje nastroje. Wie, kiedy jesteś zła, zmęczona lub teŜ podniecona.

Co tu się dzieje?! Spotkanie na szczycie?

usłyszała za sobą głos Todda.

Widzę, Ŝe pana równieŜ hałasy wygoniły z domu

powiedziała.

Nie na długo. Zaraz muszę wracać. Mam mnóstwo roboty.

Tato, chcesz popatrzeć?!

krzyknęła do niego Cherry z końskiego grzbietu.

Spróbuję robić zwroty.

Todd rozłoŜył ręce.

Właśnie mówiłem, Ŝe jestem zajęty

odparł, podchodząc do córki.

Wyrwałem się

tylko na chwilę. Muszę wracać do pracy.

A ja myślałam, Ŝe jesteśmy na wakacjach

powiedziała półgłosem Cherry i

mrugnęła do niego.

Jane nic nie słyszała. Siedziała na sianie i mruŜąc oczy, wpatrywała się w jakiś odległy

punkt na horyzoncie.

Dobrze, zostanę jeszcze chwilę

stwierdził Todd po krótkim namyśle.

Córka uśmiechnęła się do niego.

Dzięki.

Podszedł do beli i usiadł obok Jane, która w ciągu ostatnich minut czyniła olbrzymie

wysiłki, Ŝeby nie zwracać na niego uwagi. Musiała jednak przyznać, Ŝe w dŜinsowej bluzie,

spodniach i w szarym stetsonie wyglądał jak prawdziwy kowboj. Miał sylwetkę urodzonego

jeźdźca. Zwłaszcza nogi, długie i mocne, doskonale by mu słuŜyły w czasie jazdy.

Cherry mówiła mi o koniu ze złamaną nogą

rzuciła w jego stronę.

To było bardzo

miłe z pańskiej strony.

Todd zsunął stetsona na tył głowy.

Miłe? Nawet nie próbowałem się sprzeciwiać. Nie potrafię się oprzeć łzom.

Jane uśmiechnęła się.

Dobrze o tym wiedzieć.

Chodziło mi o łzy Cherry

zreflektował się Todd.

Wygląda na to, Ŝe znowu nie mam szczęścia

powiedziała kpiącym tonem.

Todd spojrzał na nią z ukosa. Wyglądała niezwykle kusząco i bezbronnie. Ciekawe,

czy potrafiłby oprzeć się łzom Jane? Postanowił jednak nie myśleć o tym.

Rozmawiałem z moją byłą Ŝoną

oświadczył.

Powiedziała, Ŝe chce jednak zaprosić

Cherry do siebie. Mają się wybrać po zakupy. Dlatego będę musiał wyjechać jutro z rana.

Jednak przy odrobinie szczęścia powinienem zdąŜyć na negocjacje w sprawie reklamy.

Gdyby mi się to nie udało, proszę niczego nie podpisywać. Najpierw musi to zobaczyć

prawnik.

Wiem o tym.

To dobrze.

Radosne okrzyki Cherry przerwały im rozmowę. Dziewczynka cieszyła się,

przejechawszy parę razy wokół beczek. Robiła to wolno, ale z coraz większą wprawą.

Pomachali jej, chcąc dać znak, Ŝe patrzą.

Czy Cherry lubi swoją matkę?

spytała Jane.

Jako tako

odparł Todd.

Nie znosi za to ojczyma.

Jane zmierzyła go spojrzeniem. Nic dziwnego, skoro miała tak wspaniałego ojca.

To normalne

powiedziała.

Dzieci rozwiedzionych rodziców często chcą, Ŝeby

rodzice byli razem.

Todd pokręcił przecząco głową.

To nie dotyczy Cherry. Za duŜo widziała.

Obrócił się twarzą do Jane.

Czy pani

rodzice się kłócili?

Jane wyruszyła ramionami.

Nie mam pojęcia. Mama zmarła, kiedy zaczęłam chodzić do szkoły. W zasadzie

wychowywał mnie tata. No i jeszcze Tim i Meg

dodała po chwili namysłu.

mierć ojca musiała być wielką stratą dla pani.

Skinęła głową, nie chcąc dać poznać, jak jest wzruszona.

Przynajmniej zostali mi Tim i Meg

szepnęła.

Nie wiem, co bym bez nich zrobiła.

Mój tata zmarł dziewięć lat temu, a mama dwa lata później

powiedział Todd.

Bardzo mi ich brakuje.

Tak to juŜ jest

stwierdziła, nie chcąc poddać się fali Ŝalu.

Ludzie po prostu

umierają. Zawsze tak było i będzie.

Todd skinął głową.

Jasne. Ale tym, którzy zostają, wcale nie jest z tego powodu łatwiej.

Jane musiała mu przyznać rację. Opanowały ją czarne myśli. Nie wiadomo do czego

by doszło, gdyby nie Cherry, która podjechała do nich i zeskoczyła z konia.

A teraz uwaŜajcie

powiedziała, patrząc na nich rozognionymi oczami.

Przez chwilę szeptała coś do ucha klaczy, a następnie dosiadła jej i zaczęła ćwiczyć

zwroty. Widać było, Ŝe popuściła koniowi cugli, dzięki czemu przejazd wypadł

nadspodziewanie dobrze.

Brawo!

krzyknął Todd.

A widzisz, mówiłam ci! Poszło wspaniale!

zawtórowała mu Jane.

Cherry wyglądała na uszczęśliwioną.

To zasługa Jane

wyjaśniła ojcu.

Gdyby nie ona, nigdy bym się tego nie nauczyła.

Jane uśmiechnęła się pobłaŜliwie.

To przede wszystkim twoja zasługa

powiedziała.

PrzecieŜ ty dosiadasz konia.

Cherry jednak nie słuchała. Poklepała Piórko po karku i ruszyła w stronę placyku.

Poćwiczę jeszcze trochę

rzuciła.

Tylko uwaŜaj!

krzyknął za nią Todd.

Pamiętaj, co ci mówiłam! Powoli i ostroŜnie!

dodała Jane.

Todd spojrzał na nią. Jane miała na sobie koszulkę z krótkimi rękawami, która

wspaniale podkreślała szczupłość jej ciała i spręŜystość biustu. Zwykle blade policzki były

zaróŜowione z podniecenia. Pewnie nie zdawała sobie sprawy z tego, Ŝe wygląda piękniej niŜ

kiedykolwiek.

Powoli i ostroŜnie

powtórzył, wpatrując się w nią uporczywie.

Jane wyczuła jego spojrzenie. Podniosła wzrok i napotkała jego przenikliwe,

stalowoszare oczy. Na moment zaparło jej dech z wraŜenia.

Todd uniósł dłoń i dotknął jej policzka. Przesunął palcami wokół ust, brody, a potem

powędrował nimi nieśmiało niŜej. Jane bała się poruszyć. Miała wraŜenie, Ŝe ktoś ją

zaczarował i wystarczy jeden niepotrzebny gest lub zbędne słowo, a czar pryśnie. Todd chyba

czuł to samo. Jego palce zatrzymały się na wiotkiej szyi. Wyczuwał nimi gwałtowny puls

Jane. Jego serce biło chyba równie mocno. Cherry? Och, Cherry nie mogła ich widzieć. Jazda

pochłonęła ją niemal zupełnie. Co jakiś czas wydawała tylko radosne okrzyki.

Palce Todda przesunęły się niŜej.

Todd! Todd! Przyjechał szef ekipy remontowej!

usłyszeli głos Tima.

Spojrzeli za siebie. Rzeczywiście, Tim zbliŜał się do nich wolno.

Todd z trudem przełknął ślinę.

JuŜ idę!

odkrzyknął.

Mówiłem ci, Ŝe wcale nie mam ochoty na romans

zwrócił

się do Jane.

Odsunęła się od niego na odległość, którą zapewne u

znała za bezpieczną.

Tak, rzeczywiście. To ja rzuciłam się na ciebie! Nie wygłupiaj się lepiej!

Todd! Todd! Chodź juŜ!

nawoływał Tim.

Todd wstał i spojrzał na Jane.

Jeszcze pogadamy

rzucił z nutką pogróŜki w głosie.

Jeszcze pogadamy

zawtórowała mu.

Aha, moŜe od razu wyjaśnisz, od kiedy jesteś

na "ty" z moim zarządcą?!

Todd roześmiał się głośno.

Od dzisiaj

wyjaśnił.

Tak samo jak z tobą.

Chciał juŜ odejść, ale Jane nie miała zamiaru go tak puścić.

Czekaj! Ja teŜ chcę z nim porozmawiać! Ostatecznie to jest mój dom. Chciałabym

wiedzieć, co tu się będzie działo.

Todd skinął głową.

Myślałem o tym

powiedział, starając się zapomnieć, jak gładka i jedwabista jest

skóra Jane.

Chciałem was umówić na oddzielne spotkanie, ale moŜe tak rzeczywiście będzie

lepiej.

Powiedzieli Cherry o spotkaniu, a następnie ruszyli w stronę domu. Szef ekipy

remontowej, wyglądający bardziej na biznesmena lub przemysłowca, czekał na nich koło

swojego zielonego mercedesa.

Poznajcie się. Bill Hayes, Jane Parker

powiedział Todd.

AleŜ ja juŜ o panu słyszałam!

Jane nie potrafiła ukryć podniecenia.

Podobno pana

firma jest najlepsza!

Staramy się

powiedział skromnie ciemnowłosy męŜczyzna o pociągłej twarzy.

natomiast nie tylko o pani słyszałem, ale widziałem panią na rodeo. Wspaniałe przeŜycie! Ten

wypadek to straszne nieszczęście.

Jane nie poczuła się uraŜona, chociaŜ zwykle reagowała gwałtownie na słowa takie jak

"wypadek", czy "wózek". Widać jednak było, Ŝe Hayesowi jest naprawdę przykro.

No cóŜ, róŜnie w Ŝyciu bywa. Jednak trzeba jakoś Ŝyć dalej

odparła

sentencjonalnie.

Hayes skinął głową.

Racja. Myślała juŜ pani o tym, co mogłoby zastąpić rodeo w pani Ŝyciu?

zapytał

otwarcie i, o dziwo, tym razem Jane równieŜ nie miała o to do niego pretensji.

Chcę załoŜyć stadninę i mieć tu same najlepsze konie

powiedziała pół Ŝartem, pół

serio.

Wspaniały pomysł. Ja teŜ hoduję konie i uwaŜam, Ŝe nie ma nic wspanialszego

stwierdził Hayes.

Spojrzeli na siebie z nie ukrywaną sympatią. Mimo iŜ była wciąŜ na wózku, Jane

wyglądała naprawdę pięknie. Tylko ślepiec by tego nie dostrzegł, a Hayes najwyraźniej nie

miał problemów ze wzrokiem.

Todd musiał interweniować.

Hm, hm. Mieliśmy obejrzeć plany!

A, plany.

Bill spojrzał na niego z namysłem.

Omówiłem juŜ część spraw z pani…

księgowym

zwrócił się znowu do Jane.

Jednak to pani dom i pani musi zdecydować. Zaraz

wszystko pokaŜę.

Otworzył tylne drzwiczki samochodu i wyjął duŜą teczkę. Następnie raz jeszcze

spojrzał na Jane, a potem na Todda. Jane wskazała dłonią dom.

Porozmawiamy o wszystkim w salonie. Tim, czy mógłbyś poprosić Meg, Ŝeby

podała nam kawę?

zwróciła się do trzymającego się nieco z boku swego starego opiekuna.

Jasne

mruknął zagadnięty.

Jane zaprosiła Hayesa do salonu, sama natomiast zdecydowała, Ŝe zrezygnuje z wózka

i skorzysta teraz z kul. Todd zaoferował swoją pomoc.

UwaŜaj

powiedział, kiedy zostali sami.

Ten facet to kobieciarz. Poza tym jestem

przekonany, Ŝe wcale nie jest dobrym materiałem na męŜa.

WaŜne, Ŝe jest dobrym fachowcem

stwierdziła Jane i ruszyła w stronę salonu.

Hayes powitał ich juŜ w progu.

Zaraz pani pomogę

powiedział, biorąc Jane pod rękę.

To bardzo miło z pana strony.

Uśmiechnęła się do niego uwodzicielsko.

Todd zazgrzytał zębami. Tak głośno, Ŝe chyba oboje musieli go słyszeć. Los mu nie

sprzyjał. Najpierw ten rudy doktor, a teraz inŜynier

elegancik. Nie, Ŝeby sam miał ochotę na

romans z Jane. Ta dziewczyna znajdowała się jednak pod jego opieką i czuł, Ŝe musi ją

chronić przed niebezpieczeństwami Ŝycia.

Weźmy się do tych planów

powiedział, widząc, Ŝe Hayes znów zaczyna

komplementować Jane.

Plany? A tak, proszę bardzo.

Przysunęli się bliŜej do stołu i zaczęli przeglądać papiery. Naprawy domu nie budziły

adnych kontrowersji. Jane wiedziała, Ŝe są konieczne, zresztą ekipa juŜ i tak zabrała się do

roboty.

Po chwili dostali kawę i wspaniałą babkę upieczoną przez Meg. Jane ukroiła dwa

grube kawałki i jeden znacznie cieńszy.

Proszę się częstować

powiedziała do obu męŜczyzn.

Hayes pokazał jej plany rozbudowy stajni. To, co zobaczyła, wydało jej się

oszałamiające.

Czy naprawdę potrzebujemy aŜ tyle miejsca?

Hayes skinął głową.

Tak, jeśli myśli pani o stadninie. Wiem z praktyki, Ŝe jeśli ktoś decyduje się na

kupno konia, to musi mieć czystą i przestronną stajnię.

Moim zdaniem jest to konieczne

dodał Todd.

Jane milczała przez chwilę.

Sama nie wiem…

Nie musi pani od razu podejmować decyzji

powiedział Hayes.

Na razie zajęliśmy

się domem. Proszę się zastanowić i powiadomić mnie, co pani zamierza.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Jane prawie nie spała tej nocy. Cały czas zastanawiała się, co wyniknie z rozmów z

przedstawicielami firmy odzieŜowej. Todd twierdził, Ŝe same korzyści, ale ona nie była tego

taka pewna.

Przyjadę z powrotem, zanim się tu zjawią

pocieszał ją, poganiając zaspaną córkę.

Przestań się martwić.

Jane skinęła głową.

Spróbuję. Nigdy czegoś takiego nie robiłam.

W jej głosie wyczuwało się ślady

niepokoju.

Mam nadzieję, Ŝe zaproponują mi jakieś sensowne ubrania.

Na pewno. Inaczej cała sprawa mijałaby się z celem

stwierdził autorytatywnie

Todd.

Reklama jest po to, Ŝeby propagować dobre produkty, a nie po to, Ŝeby wypromować

złe.

Jane nie wyglądała na przekonaną. Uściskała serdecznie Cherry, Ŝycząc jej miłego

pobytu w Victorii. Obie stały się w ciągu tych paru dni prawdziwymi przyjaciółkami. Dzieliło

je niewiele ponad dziesięć lat róŜnicy wieku, a łączyła wspólna miłość do koni.

yczę udanych zakupów

powiedziała na koniec Jane.

Cherry uśmiechnęła się do niej.

Cześć. Zobaczymy się w poniedziałek. UwaŜaj na siebie,

Wskazała kule.

adnych

tańców.

Jane zaśmiała się cicho. Ostatnio stała się znacznie mniej draŜliwa na punkcie swojej

niesprawności.

Dobrze

obiecała.

Pomachała im jeszcze ręką na poŜegnanie, a następnie wróciła do domu. Todd

wyglądał na złaknionego wolności. Trudno się było oprzeć wraŜeniu, Ŝe z przyjemnością

zasiada za kierownicą starego forda. Ciekawe, czy spędzi weekend na ranczu? Wyglądał na

męŜczyznę, który lubi i umie się bawić. Poza tym jest tak przystojny, Ŝe pewnie istnieje wiele

kobiet czekających na sygnał od niego.

Jane zajrzała do gabinetu Todda. Nie dlatego, Ŝeby go jej brakowało, ale chciała

obejrzeć ksiąŜki rachunkowe. Todd w krótkim czasie doprowadził wszystkie, łącznie z

główną ksiąŜką przychodów i rozchodów, do naleŜytego porządku. Nawet ona orientowała się

teraz w prowadzonych zapisach. Wydawało się to takie proste, ale Jane wiedziała, Ŝe prostota

jest najtrudniejsza.

Ciekawe, dlaczego ktoś taki jak Todd Burke pracuje dla jakiejś firmy. PrzecieŜ

mógłby załoŜyć biuro i zarabiać dwa, a moŜe nawet trzy razy więcej. Pewnie brakuje mu

ambicji, zdecydowała po długich rozmyślaniach. Tak, to na pewno to.

Jane być moŜe zmieniłaby zdanie, gdyby zobaczyła Todda zasiadającego w

skórzanym fotelu firmy Burke

Hathaway Business Systems. Todd wykupił wcześniej część

firmy naleŜącą do starego Hathawaya, zdecydował jednak, Ŝe ze względów komercyjnych

pozostawi dawną nazwę.

Todd zaczął pracę od samego rana. Najpierw podyktował sekretarce kilka listów, a

następnie, wraz z nastaniem odpowiedniej pory, zadzwonił do kilku firm. Potem wydał

dyspozycje dotyczące dalszej pracy. Chciał, aby wszystkie waŜne dokumenty przesyłano mu

faksem, który zainstalował w gabinecie na ranczu. Czuł się nieco winny z tego powodu, ale

przecieŜ umawiał się z Jane, Ŝe pracę u niej będzie traktował jako dodatkową.

Nie chciał zdradzać, jaka jest naprawdę jego pozycja zawodowa, chociaŜ wiedział, Ŝe

moŜe się to kiedyś na nim zemścić. Jednak kiedy Jane wyzdrowieje, przestanie moŜe być tak

czuła na punkcie swojego czasowego kalectwa. Todd współczuł jej, ale nie był to jedyny

powód, dla którego zdecydował się pomóc dziewczynie. Paradoksalnie, sukces go zmęczył.

Czuł, Ŝe nie ma juŜ nic do roboty. Mógł teraz korzystać z owoców swojej pracy, ale jakoś go

one nie cieszyły. Kiedy więc na horyzoncie pojawiła się sprawa rancza, potraktował ją jak

wyzwanie. Dzięki niej mógł przypomnieć sobie dawne, pionierskie lata. Cieszył go element

ryzyka, chociaŜ wiedział, Ŝe dysponując odpowiednią kwotą, bez trudu poradzi sobie ze

wszystkimi trudnościami.

Tyle Ŝe nie chciał w ten sposób pomagać Jane. Jego pieniądze przypominałyby coś w

rodzaju protezy albo wózka inwalidzkiego, a on chciał, Ŝeby dziewczyna sama stanęła na

nogi. Tak w sensie dosłownym, jak i przenośnym.

Todd rozejrzał się po luksusowo urządzonym wnętrzu biura, a następnie przypomniał

sobie gabinet na ranczu. Tak, musiał przyznać, Ŝe znajdował przyjemność w jeszcze jednej

rzeczy. Tutaj był multimilionerem, a u Parkerow traktowano go jak normalnego człowieka.

Nie słyszał "ochów" i "achów" na swój temat. Co więcej, czasami wręcz dawano mu do

zrozumienia, Ŝe nie jest najmilej widzianym gościem. Ta atmosfera bez pochlebstw bardzo

mu odpowiadała. Zapomniał juŜ, na czym polegają normalne stosunki między ludźmi.

Poza tym była jeszcze jedna sprawa. Cherry wspaniale się bawiła! Od razu polubiła

Jane. Co więcej, wiele się od niej nauczyła i to nie tylko jeśli idzie o jazdę, ale i w ogólnym

sensie.

Szkoda tylko, Ŝe on nie potrafił zaprzyjaźnić się z Jane!

Todd zachmurzył się i odsunął od siebie podpisane listy, leŜące na mahoniowym

blacie biurka. Tak, szkoda, Ŝe się nie zaprzyjaźnili. Jane wyraźnie dawała mu do zrozumienia,

e nie traktuje go jak kogoś bliskiego. Wiedział, Ŝe robi na niej wraŜenie, ale to było za mało,

eby zbudować trwałe podstawy przyjaźni.

Pomyślał gniewnie, Ŝe dawno nie spotkał nikogo o takim uroku osobistym i urodzie.

Być moŜe gdyby nie zły początek, losy ich znajomości potoczyłyby się zupełnie inaczej.

Todd nieraz zastanawiał się, czy Jane miała kochanków. Nie byłoby w tym, oczywiście, nic

dziwnego. PrzecieŜ ten lekarz kręcił się przy niej od dawna. Niemniej jednak Todd wyczuwał,

e Jane i Coltrain nigdy nie byli ze sobą blisko.

Siedział za biurkiem pogrąŜony w myślach i nawet nie zauwaŜył, Ŝe obok zjawiła się

sekretarka.

Hm, przepraszam, panie Burke

zaczęła nieśmiało.

Powinien pan jeszcze podpisać

te dwie umowy. O, tu i tu

dodała, podsuwając mu dokumenty.

A, tak. Oczywiście.

ZłoŜył podpis w zaznaczonych miejscach.

Czy coś jeszcze?

Nie. Przynajmniej na razie.

Dobrze. Zajrzę do biura w przyszłym tygodniu. Gdyby musiała pani się ze mną

skontaktować, proszę skorzystać z numeru, który zostawiłem.

Spojrzał na nią groźnie.

Ale proszę pamiętać! Tylko w razie konieczności.

Tak, proszę pana.

Sekretarka posłusznie skinęła głową.

Prosiłbym, Ŝeby w takich wypadkach wysyłała pani faksy. Wystarczy krótkie:

"proszę o kontakt"

ciągnął Todd.

I gdyby pani mogła podpisywać się imieniem, a nie

nazwiskiem. W ten sposób wszyscy pomyślą, Ŝe jest pani moją dziewczyną.

Pani Emory zachichotała. Jednak po chwili, jak przystało na idealną sekretarkę,

opanowała się i z kamienną twarzą powiedziała:

Dobrze, proszę pana.

Todd odsunął od siebie papiery. Teraz miała się nimi zająć pani Emory. Pomyślał

jeszcze, Ŝe musi jej dać w przyszłym miesiącu podwyŜkę, a następnie poŜegnał się i ruszył do

drzwi.

Miał nadzieję, Ŝe nie będzie Ŝałował swojej decyzji wyjazdu do Jacobsville.

Przywitała ją jedna z wice dyrektorek firmy Slim Togs, Micki Lane. Jane od razu

polubiła tę na oko dwudziestoparoletnią kobietę o mocnym uścisku i szczerym spojrzeniu.

Jednak zaraz za nią pojawił się niejaki Rick Wardell, szef marketingu firmy. Wardell

zachowywał się protekcjonalnie, a Micki, która usiłowała protestować, zbywał głupimi

artami.

Jane początkowo znosiła spokojnie to, Ŝe się ją traktuje z góry. Kiedy jednak Wardell

z zadowoloną miną pogrąŜył się w wywodach na temat szczęścia, jakie ją spotkało z powodu

tej reklamy, Jane podniosła rękę do góry.

Stop!

powiedziała.

PrzecieŜ jeszcze nie zgodziłam się na Ŝadną reklamę.

Jak to?

Wardellowi dosłownie opadła szczęka.

Tak to

odparła Jane.

Nie mam zamiaru reklamować czegoś, czego jeszcze nie

widziałam.

Ale przecieŜ jesteśmy tacy znani!

Szef marketingu próbował ratować sytuację.

Nie dla mnie

stwierdziła sucho Jane.

Miłośnicy rodeo znają od lat mnie i moją

rodzinę. Jeśli zdecyduję się coś reklamować, na pewno wielu z nich mi uwierzy i kupi te

rzeczy. Chcę mieć pewność, Ŝe ich nie oszukam.

Wardell z trudem przełknął ślinę, a następnie połoŜył dłoń na jej ramieniu. Micki

przyglądała się temu z mściwą satysfakcją.

Posłuchaj, złotko

zaczął Wardell

nie rozumiesz chyba, Ŝe to uprzejmość z naszej

strony…

W oczach Jane pojawiły się błyskawice. Gdyby była zdrowa, ten Wardell juŜ by leŜał

na ziemi.

Nikt nie mówi do mnie "złotko", chyba Ŝe na to pozwolę

wysyczała przez zęby.

Nie jestem jakąś tam modelką!

Wardell skurczył się i zmalał. Dopiero teraz poczuł, Ŝe grunt usuwa mu się spod nóg.

Usłyszeli szum silnika i pisk opon przed domem. To Todd przyjechał swoim starym fordem.

Przez chwilę w salonie panowała cisza, jakby umówili się, Ŝe będą czekać na Todda.

Na jego widok twarz Wardella rozjaśniła się w szerokim uśmiechu.

Dobrze, Ŝe pan jest, Burke

powiedział, pewny, iŜ łączą ich więzy męskiej

solidarności.

Pani Parker chyba nie rozumie, Ŝe powinna być wdzięczna naszej firmie za to,

e wybraliśmy ją do tej promocji. MoŜe pan potrafi jej to jakoś wytłumaczyć.

Todd skinął głową.

Oczywiście. Jeśli przyjmiemy, Ŝe ta wdzięczność powinna być udziałem obu stron.

Wardell zachichotał nerwowo.

Powinien pan wiedzieć, Ŝe Jane otrzymała kilka propozycji reklamowych

powiedział Todd ze słodkim uśmiechem.

Na początek wybraliśmy pana firmę, ale to się

moŜe zmienić.

Wardell zmarkotniał i usunął się w kąt. Todd spojrzał na stojącą obok kobietę, która

wyglądała na mocno poirytowaną przebiegiem rozmowy.

Pani Lane?

spytał Todd i wyciągnął ku niej swoją dłoń.

Myślałem, Ŝe to pani

miała prowadzić rozmowy.

Miałam

powiedziała ponuro Micki, ściskając wyciągniętą prawicę.

Pan Wardell

zajmuje się u nas marketingiem i sprzedaŜą.

Czy chce pan nam coś sprzedać?

spytała Jane.

Nie, raczej nie.

Wardell zaczął się powoli wycofywać.

Wobec tego moŜe zostawi pan negocjacje swojej bardziej doświadczonej koleŜance

zaproponował przyjaźnie Todd.

Rick Wardell wyglądał na zupełnie pognębionego.

Tak, oczywiście.

Cofnął się jeszcze bardziej w stronę drzwi.

Miło mi było

państwa poznać

zwrócił się do Jane i Todda.

Dziewczyna zacisnęła tylko zęby, więc Todd musiał odpowiedzieć za nich dwoje:

Nam równieŜ, panie Wardell. Nam równieŜ.

Jeśli podpiszę umowę z pani firmą, musi w niej być zastrzeŜenie, Ŝeby ten facet nie

podchodził do mnie na odległość strzału

powiedziała Jane do Micki. patrząc na zamknięte

drzwi.

Micki Lane uśmiechnęła się nieco sztucznie.

Och, Rick ma swoje wady, ale teŜ i zalety

stwierdziła przepraszającym tonem.

Jest świetnym sprzedawcą. Potrafiłby sprzedać lód Eskimosom. Tyle Ŝe zŜera go ambicja.

WciąŜ powtarza, Ŝe chciałby robić coś ciekawszego.

Wszyscy troje roześmieli się na myśl o wysiłkach Wardella, który pewnie czekał teraz

na Micki w furgonetce firmy. Atmosfera stała się nieco lŜejsza i bardziej przyjazna.

MoŜe zanim zaczniemy negocjacje, pokaŜę pani nasze nowe produkty, które miałaby

pani reklamować

zaproponowała Micki.

Tak, bardzo proszę.

Jane wymieniła porozumiewawcze spojrzenie z Toddem. Rozmowa nareszcie zaczęła

przyjmować poŜądany bieg. Micki wyszła, lecz po chwili wróciła z torbą pełną ubrań.

Znajdowały się w niej bluzy z frędzlami i naszytymi cekinami, tak lubiane przez miłośników

rodeo, a takŜe nabijane ćwiekami spodnie.

Oczywiście nasza firma gwarantuje odpowiednią jakość

powiedziała Micki.

Wszystko jest uszyte jak trzeba, a cekiny nie blakną i trzymają się mocno.

Jane przyłoŜyła jedną z bluz do piersi.

Fajna

powiedziała.

Micki skinęła z aprobatą głową. Była ładna i drobna. Jej oliwkowa cera wskazywała

na to, Ŝe któryś z przodków pochodził z Włoch. W ciemnych oczach młodej kobiety co i rusz

pojawiały się wesołe iskierki, które zgasły jedynie w czasie tyrady Wardella.

Miło mi, Ŝe się to pani podoba

powiedziała do Jane.

MoŜe teraz uda nam się

spokojnie porozmawiać.

W ciągu dwóch godzin opracowali szczegóły umowy. Micki była uszczęśliwiona. Co

prawda Jane powiedziała, Ŝe chciałaby pokazać ją jeszcze swojemu prawnikowi, lecz

jednocześnie zapewniła, Ŝe jeśli nie wynikną jakieś nowe okoliczności, to natychmiast ją

podpisze.

Czarnowłosa wicedyrektor skinęła głową i uścisnęła ich dłonie.

To oczywiste

stwierdziła na odchodnym.

Todd patrzył za nią z namysłem, drapiąc się po brodzie.

Jest wolna

podsunęła mu usłuŜnie Jane.

A poza tym bardzo ładna.

Spojrzał na nią przeciągłe, a następnie po raz ostatni podrapał się po brodzie i wsadził

swoje olbrzymie łapska do kieszeni dŜinsów. Jane patrzyła na niego wyczekująco, on

tymczasem pokręcił przecząco głową.

Nie jestem zainteresowany.

Dlaczego?

spytała.

Nie podrywam osób, z którymi pracuję.

Jane wzruszyła ramionami.

Myślałam, Ŝe księgowi nie przejmują się takimi sprawami.

JuŜ chciał powiedzieć, Ŝe księgowi być moŜe nie, ale szefowie firm powinni uwaŜać

na to, co robią, ale na szczęście w porę ugryzł się w język.

Być moŜe kiedyś będę z nią pracował

powiedział po chwili.

Romans z przyszłą

szefową byłby powaŜnym błędem.

Nie mówiąc o obecnej!

wpadła mu w słowo.

Przyglądał jej się przez chwilę uwaŜnie. Najwyraźniej nie spodobał mu się wyraz jej

twarzy.

Nie masz wcale powodów do radości

powiedział ponuro.

Jane poczuła ukłucie w sercu. W tej jednej, jedynej chwili poczuła, Ŝe Todd być moŜe

ma rację. MoŜe rzeczywiście straci wspaniałą przygodę. Jednak szybko odegnała od siebie te

myśli.

Jestem potwornie zmęczona i senna

powiedziała, aby zmienić temat.

Chciałabym

trochę odpocząć.

Todd rozejrzał się dookoła.

MoŜesz połoŜyć się tutaj. Ja muszę teraz trochę popracować. Meg i Tim pojechali po

zakupy, tak Ŝe nikt ci nie będzie przeszkadzał.

Ekipa remontowa zakończyła chwilowo prace i przygotowywała się do następnej,

bardziej skomplikowanej fazy operacji.

Dobrze

powiedziała Jane, wyciągając się z cichym jękiem na kanapie.

Zdaje się,

e trochę nadweręŜyłam kręgosłup. Nienawidzę wózka, ale chodzenie o kulach jest bardzo

męczące.

Todd nic jej nie odpowiedział. Zresztą Jane nie czekała na odpowiedź. Zamknęła

oczy, westchnęła raz jeszcze i zasnęła mimo bólu, który ją męczył.

Wyglądała naprawdę pięknie. MoŜe nawet zbyt pięknie, jak na jego gust. Nawet teraz,

w domowym stroju i bez makijaŜu, mogłaby zdobić okładki najpoczytniejszych kobiecych

pism.

Todd odwrócił się w stronę drzwi. Nie przyjechał tu, Ŝeby podziwiać śpiące piękności.

Jeszcze tydzień lub dwa i będzie wolny. Znowu zacznie normalną pracę w swoim biurze. I

zapomni o Jane. Tak, z pewnością uda mu się zapomnieć.

W ciągu następnego tygodnia Jane zaprzyjaźniła się jeszcze bardziej z Cherry. Obie

stały się niemal nierozłączne. Najczęściej moŜna je było zobaczyć przy koniach. Cherry

doskonaliła swoją technikę jazdy, a Jane udzielała jej kolejnych rad. Jednak te rady nie były

juŜ tak potrzebne jak poprzednio. Córka Todda nareszcie przełamała wewnętrzne opory i

zaczęła jeździć śmielej i sprawniej. Jane widziała, Ŝe jej uczennica jest na właściwej drodze, i

była dumna z tego powodu.

Todd tymczasem czuł się coraz gorzej w swojej nowej pracy. Prowadzenie rachunków

i nadzorowanie remontu było łatwe. Jednak wystarczyło, Ŝeby na horyzoncie pojawiła się

Jane, a juŜ zapominał, co miał zrobić, i cały jego spokój diabli brali. Nie mógł się

skoncentrować, nie potrafił liczyć, nie nadawał się do niczego. W głowie mu się nie chciało

pomieścić, Ŝe to wszystko z powodu jednej kobiety. Dlatego kiedy ponownie przybyła Micki

Lane, z którą miał omawiać dalsze szczegóły kontraktu, postanowił wybić klin klinem i nie

licząc się z konsekwencjami, zaprosił ją na tańce.

Tańce w Jacobsville odbywały się raz w miesiącu i były doskonałą okazją do

nawiązywania towarzyskich kontaktów. Poznawało się na nich nowe osoby z miasteczka i

omawiało waŜne wydarzenia, takie jak spęd krów czy epidemię biegunki u Turnerów. Jane

bywała na nich często przed wypadkiem. Mogła pójść i teraz, traktując je jako pretekst do

spotkania ze znajomymi, ale widok tańczących par i sama nazwa "tańce" działały na nią

przygnębiająco. Kiedy Cherry wspomniała przy jakiejś okazji, Ŝe Todd wybiera się na tańce z

tą "czarnulą od spodni", Jane poczuła ukłucie zazdrości. Lubiła Micki, ale trudno ją sobie

było wyobrazić z Toddem. Starała się nie przejmować, myśląc, Ŝe skoro nie moŜe być z

ojcem, to znajdzie pociechę w towarzystwie jego córki.

Jednak ostatecznie i to się nie powiodło. Cherry przyjęła spóźnione zaproszenie matki

do Victorii i zamiast zostać w sobotę i niedzielę na ranczu, wyjechała rano autobusem.

Trudno było mieć o to do niej pretensje. Na ranczu, poza jazdą konną, nie mogła przecieŜ

liczyć na Ŝadne rozrywki. Jednak kiedy Todd i Meg oznajmili, Ŝe teŜ wyjeŜdŜają, Jane

poczuła się absolutnie pognębiona. Wszyscy ją opuścili.

Na nikim nie mogła polegać. Musiała teraz trwać jak Ŝeglarz przy sterze i nie dać po

sobie znać, Ŝe jest jej przykro.

Todd zbierał się właśnie do wyjazdu, kiedy nagle wydało mu się, Ŝe Jane jest bledsza

niŜ zwykle.

Nie przeszkadza ci to, Ŝe jadę do miasteczka?

spytał.

Zostaniesz tutaj całkiem

sama.

Jane wypręŜyła dumnie pierś.

Jestem do tego przyzwyczajona

powiedziała z godnością.

Tim i Meg lubią

odwiedzać kuzynów. WyjeŜdŜają przynajmniej raz w miesiącu.

Jednak Todd wyglądał na zakłopotanego. Wcale nie podobało mu się to, Ŝe Jane ma

zostać sama w tak wielkim domu.

To małe i bezpieczne miasteczko

tłumaczyła mu.

Z pewnością nikt na mnie nie

napadnie. Poza tym mam strzelbę.

Wskazała przedpotopowy przedmiot wiszący na ścianie.

To moŜe powiesz mi, gdzie są naboje do tego cudu techniki?

spytał złośliwie.

Jane westchnęła cięŜko.

Znajdę je, jeśli będą mi potrzebne.

Bardzo dobrze!

ucieszył się Todd.

Mam nadzieję, Ŝe złodziej będzie na tyle

uprzejmy, Ŝe poczeka. A moŜe jeszcze pomoŜe ci w poszukiwaniach.

Nie musisz silić się na te złośliwości

odparowała.

Mam prawie dwadzieścia sześć

lat i potrafię sobie poradzić. Idź juŜ i zajmij się swoimi sprawami. Mam ochotę na odrobinę

samotności i dobrą ksiąŜkę.

Todd wahał się jeszcze przez chwilę.

Co to za ksiąŜka?

spytał podejrzliwie.

Jane wzruszyła ramionami, ale on wypatrzył juŜ czerwony grzbiet i barwną obwolutę.

"Bitwa o Alamo: fakty i hipotezy"

przeczytał.

Co to za dziwactwo?

Po prostu lubię ksiąŜki historyczne

odparła.

Nie widzę w tym nic dziwnego.

Przez chwilę mierzyli się wzrokiem. Todd starał się zmusić ją, Ŝeby spuściła oczy, ale

ona patrzyła na niego dumnie.

Poczytałabyś lepiej coś o miłości. Tak jak wszystkie normalne dziewczyny

rzucił.

Jeśli będę miała ochotę na romans, to nie muszę zaglądać do ksiąŜek.

Todd chrząknął.

Pochlebiasz mi

powiedział prowokacyjnie.

Tobie? Skąd ci to przyszło do głowy?! Wcale nie ciebie miałam na myśli!

Naprawdę?

Pochylił się nad nią i musnął dłonią koniuszki jej włosów. Odsunęła się trochę, ale

Todd chwycił z tyłu jej szyję i przyciągnął Jane do siebie. Zobaczyła jeszcze jego

stalowoszare oczy, zanim poczuła na ustach smak męskich warg.

Chciała go odepchnąć, ale nie była w stanie. Nozdrza wypełniał jej podniecający

zapach wody kolońskiej. Czuła, Ŝe cały świat wokół zawirował. Todd zaczął pieszczotliwie

gładzić jej plecy i kark, a ona znowu nie miała siły, Ŝeby zaprotestować. Co więcej,

poddawała się tej pieszczocie, zdając sobie sprawę, Ŝe pragnie jej coraz bardziej.

W tej sytuacji mogły pomóc jedynie radykalne środki. Dlatego podniosła do góry

dłonie i… połoŜyła je na ramionach Todda. Pod palcami wyczuła jego twarde mięśnie.

Todd był coraz bardziej podniecony. To, co zaczęło się jako zamierzona prowokacja,

przybrało nagle niespodziewany bieg. Nie miał siły, Ŝeby oprzeć się coraz to nowym falom

poŜądania, a one niosły go i niosły nie wiadomo dokąd.

Jego ręka wśliznęła się pod bluzkę dziewczyny i zaczęła powolną wędrówkę. Jane

jęknęła z rozkoszy. Czuła się jak ćma, która leci na oślep w migoczący płomień świecy.

Nie!

jęknęła, kiedy ich usta oderwały się na chwilę od siebie.

Było jej słabo, lecz i dobrze zarazem. Jeszcze raz szepnęła coś, co miało być

protestem, a potem rzuciła się na oślep ku nieznanemu światłu.

Nigdy wcześniej nie doświadczyła czegoś takiego. Pocałunki gdzieś w krzakach na

wagarach wydały jej się teraz czymś zupełnie pozbawionym erotyzmu i niewinnym. Jej skóra

była jakby naładowana elektrycznymi ładunkami. Czuła kaŜde muśnięcie palców Todda.

On tymczasem dotarł do jej piersi. Jane jęknęła, gdy przeszyła ją niespodziewana

rozkosz. Następnie, nie bardzo wiedząc co robi, zaczęła rozpinać koszulę Todda. Po chwili

stał juŜ półnagi przy kanapie, a ona mogła nasycić oczy widokiem jego szerokiego torsu. To

jej jednak nie wystarczyło. Pociągnęła go ku sobie i zaczęła całować jego klatkę piersiową.

Todd jęknął podobnie jak ona przed chwilą. Nie przypuszczał, Ŝe w lej dziewczynie jest tyle

aru i siły.

Jej usta błądziły po ciele Todda i powoli przesuwały się niŜej. Todd gładził płowe

włosy i mruczał z ukontentowania. Jane chciała, Ŝeby znowu zaczął ją pieścić. Pragnęła

poczuć jego dłoń na swojej piersi. Wyprostowała się więc i spojrzała mu w oczy.

I co? Nie wiesz, co robić?

spytał.

Potrzebujesz specjalnych instrukcji?

Te pytania otrzeźwiły ją na tyle, Ŝe zdołała się od niego odsunąć. Syknęła z bólu,

czując, Ŝe coś niedobrego stało sicz jej kręgosłupem. Todd chciał jej pomóc, ale

powstrzymała go ruchem ręki. Przez moment patrzyła na niego, mrugając powiekami.

Nie, nie potrzebuję

wyrwało jej się.

Todd patrzył ze zdziwieniem na jej pałające policzki i błyszczące oczy. Jane w niczym

nie przypominała teraz tej opanowanej, chłodnej dziewczyny, z którą stykał się na co dzień.

Była rozpalona i drŜąca. I patrzyła na niego

czy to moŜliwe?

z nienawiścią.

Sięgnął po koszulę i zaczął się ubierać. Jane odwróciła wzrok. Ręce mu się trzęsły, co

doprowadzało go do pasji. W końcu udało mu się zapiąć wszystkie guziki oraz pasek

kremowych spodni, które włoŜył specjalnie na tańce. Coś takiego nie zdarzyło mu się z

Marie. Nigdy nie stracił panowania nad sobą. To równieŜ mu się nie podobało. Miał juŜ dość

Jane razem z jej ranczem.

I co mi teraz powiesz?

spytał, wlepiając w nią oczy.

Nie myślałaś o mnie?

Nawet na niego nie spojrzała. UłoŜyła się wygodnie na kanapie i przymknęła oczy.

Todd podszedł do drzwi.

Zamknę za sobą

powiedział.

Skinęła głową, ale i tym razem nie zaszczyciła go spojrzeniem. Wyszedł bez słowa.

Czuł, Ŝe oszalałe serce wciąŜ tłucze mu się w piersi. Czy Jane naprawdę go nienawidzi? Co

do niego czuje? Te pytania nie dawały mu spokoju.

Zamknął drzwi na klucz, a następnie podszedł do wysłuŜonego forda. Wieczór z Micki

na pewno dobrze mu zrobi. Pozwoli zapomnieć, zapomnieć, zapomnieć.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Jego plany spaliły jednak na panewce. To prawda, Ŝe Micki była miłą towarzyszką.

Faktem jest, Ŝe świetnie się z nią tańczyło. Jednak Todd w Ŝaden sposób nie mógł zapomnieć

o Jane. WciąŜ czuł na ustach jej ciepłe wargi i dziwił się, Ŝe tak krucha istota potrafiła

wykrzesać z siebie tyle energii.

To miło, Ŝe mnie zaprosiłeś

powiedziała Micki, z którą bez większych ceregieli

przeszedł na "ty".

Ale czy Jane nie miała nic przeciwko temu?

Jane to moja szefowa

mruknął ponuro w odpowiedzi.

No tak

zgodziła się Micki.

Jednak to, jak na ciebie patrzyła…

Todd zgubił rytm. Szybko jednak odzyskał panowanie nad sobą i kontynuował taniec.

Patrzyła na mnie?

zapytał obojętnym tonem z nadzieją, Ŝe uda mu się ukryć

podniecenie.

Micki uśmiechnęła się z ulgą.

No, normalnie. Myślałam, Ŝe się w tobie kocha. Wszystko wska…

To absurd!

niemal krzyknął Todd i natychmiast przerwał taniec. Policzki nagle

zaczęły go palić.

AleŜ dlaczego? PrzecieŜ bardzo jej pomogłeś. Jane miała, zdaje się, spore kłopoty.

Jej prawnik, pan Kemble, mówił, Ŝe uratowałeś ją od bankructwa.

Przesadzał

wtrącił Todd.

W kaŜdym razie jej pomogłeś

ciągnęła.

Tego nie zapomina się tak łatwo.

Micki spuściła wzrok i przez chwilę obserwowała parkiet. Stali z boku, więc nie

przeszkadzali tańczącym parom. Mogli bez przeszkód kontynuować rozmowę.

Poza tym Jane jest śliczna

zaczęła z innej beczki.

Nasi spece od reklamy nie mogą

wyjść z podziwu. Chcą jak najszybciej zacząć kampanię telewizyjną.

No owszem, nie jest brzydka

zgodził się Todd.

A poza tym bardzo skromna

stwierdziła Micki.

Rzadko spotyka się piękną

kobietę, która nie robiłaby hałasu wokół swojej urody.

Todd miał juŜ dosyć rozmowy o przymiotach Jane. Rozejrzał się po sali. Właśnie

skończył się jeden taniec i miał się zacząć drugi.

Zatańczymy jeszcze?

spytał.

Micki skinęła radośnie głową.

Todd był tego wieczoru wyraźnie nie w humorze. NieostroŜna uwaga Micki na temat

tego, Ŝe Jane prawdopodobnie się w nim kocha, wtrąciła go w otchłań niepewności. Wszystko

wiadczyło przeciw tej tezie i jedyne "za" stanowiły gorące pocałunki, które wciąŜ tak dobrze

pamiętał. Jego nastrój udzielił się partnerce, więc przetańczyli kilka tańców, a następnie

odwiózł ją do domu.

Na poŜegnanie pocałował Micki. W policzek.

Kiedy wyjeŜdŜał z Jacobsville, ledwie dochodziła jedenasta. Zazwyczaj bawiłby się

jeszcze w najlepsze, tak jak kaŜdy normalny męŜczyzna. Zaklął pod nosem i zawrócił do

miasteczka. Zajrzał do baru, gdzie zamówił duŜe piwo, nad którym spędził półtorej godziny.

Następnie, kiedy uznał, Ŝe pora jest juŜ odpowiednia, znowu ruszył w drogę powrotną.

Początkowo miał zamiar pójść od razu do siebie. Zaniepokoiło go jednak zapalone

wiatło na ganku i to, Ŝe przed domem nie było samochodu państwa Harleyów. Postanowił

więc sprawdzić, co się dzieje.

Wszedł na ganek i nacisnął klamkę. Drzwi nie były zamknięte. Następne równieŜ, a

takŜe kolejne. W ten sposób dotarł do sypialni, z której sączyło się mdłe światełko. Todd

pchnął uchylone drzwi i wszedł do środka.

Jane siedziała na łóŜku i czytała przy nocnej lampce. Miała na sobie satynową

piŜamkę z głęboko wyciętym dekoltem, który odsłaniał wspaniale okrągłe ramiona i duŜy

fragment piersi. Todd stał, wpatrując się niemal bez tchu w zjawisko przed sobą.

Jane wolno podniosła oczy.

JuŜ jesteś?

spytała retorycznie.

Co się stało?

dodała, widząc jego minę.

Dlaczego, do diabła, nikt nie zamknął drzwi?!

zawołał, starając się, by jego głos

brzmiał moŜliwie jak najostrzej.

Były otwarte? NiemoŜliwe. Sama je zamknęłam. Zapaliłam tylko światło dla Tima i

Meg.

Todd zmarszczył brwi, starając się nie patrzeć na Jane.

Tak, były otwarte. Poza tym Tim i Meg jeszcze nie przyjechali. MoŜe zostawili jakąś

wiadomość na sekretarce?

spytał na koniec.

Jane wzruszyła ramionami.

Nie mam pojęcia

odparła.

Po prostu wzięłam aspirynę i połoŜyłam się, bo bolały

mnie plecy.

Todd wycofał się w pośpiechu z sypialni, mrucząc pod nosem, Ŝe zaraz to sprawdzi.

Rzeczywiście, dzwonił Tim i powiedział, Ŝeby na nich nie czekać, poniewaŜ zostaną na noc u

kuzynów.

Todd potarł dłonią czoło. Czuł się jak pijany. Było to dziwne, poniewaŜ wypił tylko

jedno piwo. Myśli o półnagiej Jane powracały do niego uporczywie. W zasadzie powinien jej

powiedzieć, Ŝe Harleyowie nie wracają. A potem co? MoŜe zdjąć z niej tę piŜamkę? Czy

pozwoliłaby mu na to? Czy rzeczywiście go kocha? Co się z nim w ogóle dzieje?

Wyszedłszy z gabinetu, wymamrotał pod nosem jakieś przekleństwo. Powinien jak

najszybciej stąd uciec i wziąć zimny prysznic.

Udało mu się dotrzeć aŜ do drzwi wejściowych. Tutaj utknął, czując, Ŝe nie zdoła

przekroczyć progu domu, w którym znajduje się Jane. Po krótkiej walce wewnętrznej

zdecydował się wrócić do sypialni dziewczyny.

OdłoŜona ksiąŜka w dalszym ciągu leŜała na stoliku. Mdłe światło lampki oświetlało

Jane. Miał wraŜenie, Ŝe w tej chwili jest piękniejsza niŜ kiedykolwiek.

I… i co? Dzwonili?

spytała nieswoim głosem.

Ona teŜ pamiętała ich namiętny pocałunek. To, co się z nią działo, przypominało

gwałtowną burzę. Zniknął gdzieś instynkt samozachowawczy. W tej chwili pragnęła tylko

Todda. Chciała z nim być, czuć go obok siebie.

Tak. Nie wrócą na noc.

Siedziała z otwartymi oczami. Pragnęła go i bała się jednocześnie. Todd chyba to

odgadł, poniewaŜ zamknął drzwi, a następnie podszedł do łóŜka i zgasił lampkę.

W ciemności słyszeli tylko swoje oddechy. Widzieli kontury swoich ciał. Todd stał

przez chwilę przy łóŜku, jakby zastanawiając się, co dalej robić. W końcu wyciągnął dłoń w

stronę Jane. Poczuła ją na ramieniu i zadrŜała. Odetchnęła głęboko. Jednocześnie jej ciało

zachowywało się tak, jakby nie naleŜało do niej. Wygięło się w łuk, poddając się pieszczocie.

Z ust Jane wyrwał się cichy jęk rozkoszy. Todd dotknął ich swoimi wargami, a następnie

zsunął piŜamę z jej ramion i zaczął całować piersi.

Zupełnie nie przygotowana na to, Jane przeŜyła nagłą ekstazę. Wszystko wokół niej

kręciło się jak na ogromnej karuzeli. Nie miała pojęcia, co się z nią dzieje. Pragnęła tylko

jednego

eby "to" trwało wiecznie.

Reagowała jednak prawidłowo. Todd ani przez moment nie domyślił się, Ŝe brakuje

jej doświadczenia. MoŜe dlatego, Ŝe sam był zaślepiony Ŝądzą i, pomimo małŜeńskich

doświadczeń, czuł teraz coś nowego i niepowtarzalnego.

Delikatnie ułoŜył Jane na łóŜku i pozbawił satynowej piŜamki. Czuł obok siebie

drŜące z rozkoszy nagie ciało.

Czy jesteś zabezpieczona?

spytał.

C…co?

Czy bierzesz jakieś pigułki albo coś takiego?

dopytywał się.

N… nie

odpowiedziała słabym głosem.

Todd westchnął. Na szczęście on miał zabezpieczenie. JuŜ dawno zwątpił w sens

noszenia przy sobie prezerwatyw, a teraz

przydałyby się.

Jego pytanie podziałało na Jane otrzeźwiająco. Ale tylko na chwilę. Kolejne pocałunki

znowu ją oszołomiły. Todd szybko nałoŜył prezerwatywę i kontynuował pieszczoty.

Spokojnie, kochanie, będę bardzo ostroŜny.

UłoŜył ją tak, Ŝeby nie urazić kręgosłupa. Jane poddawała się tym zabiegom, czując,

e są nieuniknione. Zresztą brakowało jej woli, Ŝeby się sprzeciwić. Pragnęła Todda, albo,

mówiąc ściślej, jej ciało pragnęło go z całą mocą.

RównieŜ Todd czuł, Ŝe dzieje się z nim coś dziwnego.

Nigdy wcześniej nie doświadczył takiej Ŝądzy. Być moŜe, gdyby miał czas, Ŝeby się

nad tym zastanowić, uznałby to za niepokojące. Teraz jednak pragnął Jane, która leŜała przed

nim jak kwiat z rozchylonymi płatkami. Nie potrafił juŜ dłuŜej opierać się zewowi natury.

Starał się wejść w nią bardzo delikatnie. Wiedział, Ŝe nie będą mogli kochać się

normalnie. Nie przypuszczał jednak, Ŝe czeka go taka niespodzianka. Dopiero po chwili pojął,

co się dzieje. Rozsądek krzyczał: "Wycofać się! Wycofać!", ale on nie potrafił go juŜ

usłuchać. Jego ciało wpadło w miłosny trans. Praktycznie stracił nad nim kontrolę. Usłyszał

jeszcze krzyk bólu i pomyślał, Ŝe zawsze będzie siebie nienawidzić z tego powodu.

Oboje natychmiast osiągnęli szczyt. Jane poczuła, Ŝe boi zamienia się w rozkosz, a

potem w jeszcze większą rozkosz, później natomiast nie czuła juŜ nic. Kiedy znowu

odzyskała pełną świadomość, stwierdziła, Ŝe płacze, a plecy znowu zaczęły ją boleć. Todd

siedział tuŜ obok i scałowywał łzy z jej oczu.

Przepraszam, nie wiedziałem

szepnął.

Jest mi potwornie głupio.

Nic nie powiedziała, tylko zaniosła się jeszcze większym szlochem. Todd myślał, Ŝe

spali się ze wstydu. Dręczyło go ogromne poczucie winy. Sam nie wiedział, co ze sobą

zrobić.

Dziewczyno, przecieŜ masz dwadzieścia pięć lat

powiedział celowo szorstkim

tonem.

Na co czekałaś? Na Ślub?

Jane przełknęła łzy.

To nie powód do Ŝartów.

Rozumiem. Pochodzisz z rodziny hołdującej tradycyjnym wartościom…

Odczep się od mojej rodziny!

Todd zastanawiał się przez chwilę, czy wyjaśniać, Ŝe wcale nie zamierza z niej kpić.

Zamiast tego pochylił się i pocałował jej mokry policzek.

Było wspaniale

szepnął.

Ale bolało

poskarŜyła się, wiedząc, Ŝe nie jest to cała prawda.

Podobno zawsze boli za pierwszym razem

powiedział.

Chciałbym wynagrodzić ci

ten ból.

JuŜ miała zamiar powiedzieć, Ŝe nie potrzeba, ale nagle poczuła rękę Todda na szyi.

Dopiero teraz przypomniała sobie, Ŝe w dalszym ciągu jest naga. Chciała zakryć piersi, ale

Todd ją uprzedził i zaczął je całować. Zupełnie zapomniała o bólu kręgosłupa. Znowu

poczuła rozkosz, narastającą w miarę, jak pieszczoty Todda stawały się coraz śmielsze. Sama

nie wiedząc dlaczego, przywarła do niego całym ciałem. Zapragnęła, Ŝeby w nią wszedł

jeszcze raz. Czuła się pusta bez niego. Jednak on bardzo teraz uwaŜał. Starał sienie poddawać

fali poŜądania. Pieścił ją, trzymając swoje zmysły na wodzy.

Wystarczyło jednak, Ŝeby Jane przytuliła się mocniej, a znów stracił panowanie nad

sobą. UłoŜył ją delikatnie, jak za pierwszym razem, a Jane nie protestowała. Co więcej,

pociągnęła go ku sobie.

Chwileczkę, kochanie. Teraz teŜ muszę się zabezpieczyć

szepnął.

Ciemność ukryła jej rumieniec. Była tak zaŜenowana, Ŝe nie wiedziała, co powiedzieć.

Na szczęście nic nie musiała mówić. Po chwili znowu się połączyli. Tym razem teŜ bolało,

ale znacznie mniej, a rozkosz, która wypełniła ją niemal natychmiast, kazała zapomnieć o

bólu.

W końcu oderwali się od siebie. Todd pomógł jej ułoŜyć się wygodnie na pościeli, a

następnie połoŜył się tuŜ obok.

Jane juŜ nie płakała. Zastanawiała się nad tym, co się z nią stało.

Jak plecy?

usłyszała pytanie.

W porządku.

Musiała zagryźć wargi, Ŝeby znów nie wybuchnąć płaczem.

Jak się czujesz?

Dobrze.

Dotknął jej ramienia. Nawet teraz było to przyjemne. Mimo to Jane wykonała

niechętny gest.

Lepiej się ubierz

powiedziała.

Zaczyna robić się zimno.

Todd wstał i zaczął się ubierać. Wcześniej jednak przykrył ją kołdrą, Starała się na

niego nie patrzeć. Na szczęście Todd nie zapalał lampki. Jane ze zgrozą myślała o chwili,

kiedy będzie musiała spojrzeć mu w twarz. Jak się zachowa? Czy uda jej się ukryć wstyd? A

jeśli tak, to kosztem jakich wyrzeczeń? Te i inne pytania nie dawały jej spokoju. LeŜała

sztywno wyprostowana i patrzyła w sufit.

Todd widział, Ŝe się martwi, ale nie wiedział, jak jej pomóc. Chętnie by ją jeszcze raz

przeprosił, ale przeprosiny wydawały mu się czymś zupełnie niestosownym w obliczu tego,

co się stało. Nigdy nie znalazł się w podobnej sytuacji. Musiał przyznać, Ŝe nie wie, jak się

zachować.

Todd ubrał się w końcu i stanął przy łóŜku. Spojrzał na Jane. Co dalej?

ZauwaŜyła, Ŝe skończył się ubierać. Milczał. Co dalej? WciąŜ czekała.

Chrząknął. CzyŜby chciał to powiedzieć teraz? JuŜ najwyŜszy czas!

No, cóŜ… Śpij dobrze.

Wyszedł. Pragnęła go zatrzymać, ale nawet nie próbowała tego robić. To i tak nic by

nie dało. Poczuła, Ŝe znów ma mokre policzki. Nie płakała jednak tak jak przedtem. Płacz

przynosi ulgę i uspokaja. Tym razem z oczu ciekły jej po prostu dwie struŜki łez. Todd ani

razu nie powiedział, Ŝe ją kocha. Dlaczego?

Odpowiedź mogła być tylko jedna.

Kiedy obudziła się następnego dnia, cała była obolała. Otworzyła oczy, a następnie

zamknęła je, poraŜona nagłą jasnością. I właśnie w tym momencie przypomniała sobie, co się

stało. Mimo bólu usiadła na łóŜku i z wypiekami na twarzy zaczęła rozwaŜać wydarzenia

ostatniej nocy.

Jej piŜamka leŜała obok łóŜka. Krzywiąc się, wstała i przyjrzała się pościeli. No tak,

wszystko jasne. Nic się jej nie przyśniło. Szybko zdjęła prześcieradło i wraz z piŜamą

wrzuciła je do kosza na brudną bieliznę. Następnie znowu usiadła, Ŝeby trochę odpocząć.

Kiedy zebrała siły, ruszyła do łazienki, Ŝeby jak najszybciej wziąć prysznic. Przed kabiną

odstawiła kule i chwyciła się poręczy zamontowanej tutaj specjalnie dla niej. Kiedy juŜ się

wykąpała i ubrała w Ŝółty golf i dŜinsy, przyszło jej do głowy, Ŝe nie ma sensu czekać z

praniem. Zebrała brudne rzeczy, starając się ukryć nawet przed sobą prześcieradło i piŜamkę,

zaprogramowała pralkę najpierw na płukanie zimną wodą, a następnie na pranie z

gotowaniem. Meg, która pojawiła się w domu koło jedenastej, wcale nie była z tego

zadowolona.

Hej, to przecieŜ moja robota

powiedziała do Jane.

MoŜe przynajmniej pozwolisz

mi to rozwiesić.

Jane pomyślała, Ŝe za Ŝadne skarby nie chciałaby rozwieszać prześcieradła i piŜamki, i

skinęła energicznie głową.

Wzięłam się do tego, bo nie miałam czym się zająć

wyjaśniła z kamienną twarzą.

Wszyscy wyjechali, a Todd wybrał się na randkę z Micki Lane.

Z tą od ubrań?

upewniła się Meg.

Ta czarnulka jest bardzo ładna.

Mhm. I podoba się Toddowi.

Meg zerknęła podejrzliwie na Jane.

Myślałam, Ŝe Todd podoba się tobie

powiedziała bez ogródek.

O, tak. Jest znakomitym księgowym.

Gospodyni skinęła głową. Nie dała po sobie poznać, jakie nadzieje wiązała ze

"znakomitym księgowym". Jej osobiście wydawał się on wcieleniem męskiego ideału i nie

miałaby nic przeciwko temu, Ŝeby oŜenił się z Jane.

Tak była zajęta swoimi myślami, Ŝe nie zauwaŜyła smutku w oczach swojej

podopiecznej i chlebodawczyni.

No właśnie, a skoro juŜ o tym mówimy, to gdzie jest Todd?

spytała.

Od przyjazdu

nigdzie go nie widziałam.

Nie mam pojęcia. Nie widziałam go dzisiaj

odparła Jane, nie zastanawiając się nad

tym, Ŝe nie jest to zupełnie zgodne z prawdą.

To dziwne. O tej porze zawsze kręci się w kuchni. Lubi coś przekąsić przed

lunchem.

MoŜe ma randkę z Micki

zasugerowała Jane.

Meg podeszła do okna i wyjrzała na podwórko. Po chwili wróciła, kiwając głową.

No tak, nie ma jego samochodu.

Jane czuła się tak, jakby ktoś wbił jej sztylet w serce.

Więc jednak randka

szepnęła do siebie.

Meg wzruszyła ramionami.

A bo to wiadomo. Todd ma róŜne swoje sprawy. Nie musi się przecieŜ za kaŜdym

razem odmeldowywać.

Nie musi

zgodziła się Jane.

Nawet nie płakała. Poszła do siebie, Ŝeby poczytać. Później, przy lunchu, słuchała

sprawozdania Tima i Meg z pobytu u kuzynów. I nikt, naprawdę nikt, nie zwrócił uwagi na

to, Ŝe jest dzisiaj bledsza i mniej rozmowna. A jeśli nawet cokolwiek dostrzegł, to złoŜył to na

karb choroby.

Todd przywiózł Cherry na ranczo tuŜ przed zmrokiem. Mimo iŜ córka przekonywała

go, Ŝe doskonale sobie poradzi, zdecydował się na podróŜ do Victorii. Być moŜe jemu

równieŜ było głupio i chciał zapomnieć o tym, co się stało, pomyślała Jane. Jedno tylko się

zmieniło

juŜ nieodwołalnie przeszedł z nią na "ty". Jednak, ku jej zdziwieniu, wszyscy

przyjęli to jako coś naturalnego.

Spotkali się we trójkę w pokoju telewizyjnym. Jane oglądała właśnie wiadomości.

Jak ci się udał weekend?

spytała Cherry.

Niespecjalnie

odparła zagadnięta, nie wdając się w szczegóły.

O BoŜe! Jaka jesteś blada! Czy coś się stało?!

Jane próbowała ukryć zmieszanie. Musiała się teŜ powstrzymywać, Ŝeby nie spojrzeć

na Todda.

Nic takiego

odparła.

Trochę mnie bolą plecy, ale sporo dziś odpoczywałam.

Muszę sprawdzić obliczenia

powiedział Todd oficjalnym tonem.

Wezmę księgi

rachunkowe do siebie, jeśli pozwolisz.

Wyczuła w nim chłód i obcość. Wiedziała, Ŝe musi odpłacić tym samym, Ŝeby

przetrwać.

AleŜ oczywiście

powiedziała z wymuszonym uśmiechem.

Czy jedliście coś?

Cherry otworzyła juŜ usta, ale ojciec był szybszy:

Tak, po drodze. Teraz juŜ pójdziemy. PoŜegnaj się, Cherry.

Dziewczynka patrzyła to na Jane, to na ojca, świadoma napięcia Jakie powstało

między dorosłymi. W końcu jednak powiedziała "dobranoc" i skierowała się w stronę

wyjścia. Todd podąŜył za córką.

Jane wróciła do oglądania telewizji, ale niewiele do niej docierało. Ani razu nie

spojrzała na Todda. Ciekawe, czy tak juŜ będzie zawsze?

Robotnicy bardzo szybko uwinęli się z remontem domu i przystąpili do dalszych,

niezbędnych napraw. Wszystko szło według planu. Jane zajrzała teŜ do nowej stajni i była

zaskoczona postępem robót. Dziwiło ją równieŜ to, Ŝe jakość nie ustępuje tempu.

Nadszedł czas, kiedy mogli kupić klacze do przyszłej stadniny. Jane wybrała się razem

z Cherry i Toddem na aukcję do znanej stadniny niedaleko Corpus Christi. Dorośli zajmowali

się przeglądaniem katalogu, a Cherry zachwycała się kaŜdym koniem, którego wyprowadzano

na placyk.

Jane doskonale znała się na koniach. Nawet jej ojciec nie Ŝałował, kiedy decydował

się kierować jej radą. Todd szybko zorientował się, Ŝe najlepiej zrobi idąc w jego ślady,

dlatego głównie milczał. Szybko kupili trzy dorodne klacze i źrebaka. Todd ustalił z

właścicielem warunki transportu i w zasadzie byli juŜ wolni.

MoŜe wstąpimy gdzieś na lody

zaproponowała Cherry, ocierając pot z czoła.

Jest

potwornie gorąco.

Todd z trudem przełknął ślinę.

Dobrze. Jeśli Jane nie jest zbyt zmęczona

powiedział z wahaniem.

Jane skinęła głową. Po raz pierwszy zdecydowała się iść bez kul i mimo bólu czuła się

dziwnie lekko. Parę razy miała wręcz ochotę wsiąść na konia i pogalopować przed siebie.

Nie jestem zmęczona

powiedziała.

Todd skinął głową.

Chodźcie do samochodu. Musimy podjechać do miasteczka.

Bez trudu znaleźli małą lodziarnię otoczoną wianuszkiem samochodów. Nie tylko im

było gorąco. Todd rozejrzał się bezradnie. Wszystkie stoliki były zajęte.

MoŜemy na razie usiąść pod drzewami

powiedziała Cherry do ojca.

NajwyŜej

zajmiemy stolik, jak się któryś zwolni.

Todd wciąŜ nie wyglądał na przekonanego, więc córka sama podjęła decyzję.

Poprosiła o swoje ulubione lody czekoladowe, a Jane po chwili namysłu wzięła to samo.

Todd jak niepyszny powędrował do kolejki.

Męczyło go jednak nie to, Ŝe musi kupić lody obu dziewczynom. Wiedział, Ŝe postąpił

le, i wciąŜ czynił sobie z tego powodu wyrzuty. Pozbawił Jane czegoś, co mogła chcieć

ofiarować swojemu przyszłemu męŜowi. Być moŜe nawet kochała się w nim na początku, ale

teraz był pewny, Ŝe go nienawidzi. Świadczył o tym jej chłodny, wyprany z emocji ton oraz

to, Ŝe w ogóle nie chciała na niego patrzeć. Czyniła to rzadko i niechętnie. Ani razu nie

spojrzała mu w oczy. To wszystko świadczyło co najmniej o wrogości.

Najbardziej martwiło go to, Ŝe Cherry wyczuwa złą atmosferę. Córka nie pytała o nic,

ale wiedział, Ŝe męczy ją zaistniała sytuacja. Kochała zarówno jego, jak i swoją nauczycielkę

i nie mogła zrozumieć, co się między nimi dzieje. Przypominało to trochę sytuację przed

rozwodem jej rodziców i było chyba równie bolesne.

Sprzedawca po raz trzeci spytał go, czym moŜe słuŜyć i Todd ocknął się z zamyślenia.

Zamówił dwie porcje lodów czekoladowych z polewą i wiórkami kokosowymi, a następnie

zaczął się zastanawiać, co wziąć dla siebie. Najchętniej zamówiłby duŜą whisky z lodem.

PoniewaŜ jednak nie podawano jej w lodziarni, wybrał lody waniliowe z likierem.

Wrócił na placyk i bez trudu wypatrzył Jane i Cherry pod jednym z drzew.

Nawet coś się zwolniło, ale wolałyśmy zostać tutaj

poinformowała go córka.

jest tak przyjemnie.

Todd podał im lody.

Proszę, to dla was.

Cherry rzuciła się na swoją porcję. Jane jadła jednak bardziej powściągliwie.

Pycha! Naprawdę świetne. Uwielbiam czekoladę!

entuzjazmowała się Cherry.

Jane skinęła głową.

Ja teŜ. Tylko muszę na nią uwaŜać. Jeśli zjem za duŜo albo za szybko, to boli mnie

później głowa.

Dlaczego nie powiedziałaś o tym wcześniej?

burknął Todd.

Kupiłbym ci coś

innego.

Spojrzała na niego, chyba po raz pierwszy tego dnia, jeśli nie liczyć przypadkowych

zerknięć, i powiedziała:

Lubię lody. Nikt mi nie będzie dyktował, co mam jeść, a czego nie.

Cherry, która uporała się juŜ z połową swojej porcji, szybko wtrąciła się do rozmowy:

Co myślisz o tym źrebaku, Jane? Wiesz, strasznie mi się podoba.

Co takiego?!

zawołał Todd, nie słysząc najwyraźniej uwagi córki.

Co ty sobie

wyobraŜasz?!

Twarz Jane pociemniała z gniewu. Todd wyprostował się i spojrzał na nią swoim

stalowym wzrokiem. Milczeli, ale było to bardziej wymowne, niŜ gdyby skoczyli sobie do

oczu. Cherry nie wiedziała, co robić.

Chyba pójdę po serwetki

rzuciła.

Ani ojciec, ani Jane nie zauwaŜyli tego, Ŝe odeszła. Patrzyli na siebie w napięciu jak

dwoje dzikich zwierząt. W końcu Todd rozluźnił się trochę.

MoŜe przestaniemy udawać, Ŝe nic się nie stało

zaproponował.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Jane poczuła jego palce na swojej dłoni. Chciała ją cofnąć, ale nic mogła. Bała się, Ŝe

jeśli Todd spojrzy jej w oczy, natychmiast odgadnie, co się z nią dzieje.

To nie moŜe dłuŜej trwać

powiedział, zastanawiając się, dlaczego odwraca od niego

wzrok.

WciąŜ cię pragnę. Bardziej niŜ kiedykolwiek.

Niemal czuła na twarzy jego palący oddech.

ałuję tego. co się stało

powiedziała zduszonym głosem.

Tak, wiem. Ale nic juŜ na to nie poradzimy, I muszę ci powiedzieć, Ŝe nigdy nie było

mi tak dobrze. Myślę, Ŝe powinniśmy być razem.

Spojrzała na niego ukradkiem. Co miał na myśli? Nie, w jego oczach nie było miłości,

a tylko poŜądanie.

Chodzi ci o romans

powiedziała bardziej twierdzącym niŜ pytającym tonem.

Todd skinął głową, niszcząc w ten sposób jej marzenia o czymś więcej.

Nie wierzę w małŜeństwo

powiedział z goryczą.

Byłem juŜ Ŝonaty i mam przykre

doświadczenia z tego okresu. Ale wracając do nas, to sama przyznasz…

A co z Cherry?!

przerwała mu gwałtownie.

Ma przecieŜ czternaście lat i wie, Ŝe nie jestem mnichem

odparł.

Poza tym nie

wierzy juŜ w opowieści o księciu zakochanym przez całe Ŝycie.

Jane z trudem przełknęła ślinę. Jej oczy posmutniały. Todd wciąŜ trzymał ją za rękę.

Ale obawiam się, Ŝe ja wciąŜ w nie wierzę.

Nie wygłupiaj się! Nie chcesz chyba powiedzieć, Ŝe w naszych czasach liczysz na

trwały związek!

szydził.

Właśnie, Ŝe wierzę. Taki do grobowej deski. I… i będę wierna męŜowi.

Jane

uniosła dumnie głowę.

I oczywiście powiem mu o tym, co wydarzyło się między nami.

Todd cofnął się nieco i wyprostował.

Myślisz, Ŝe znajdziesz kogoś takiego?

spytał juŜ bez kpiny, ale z wyraźną troską.

Myślę, Ŝe warto szukać.

Milczeli przez chwilę. W tym czasie legły w gruzach wszelkie nadzieje Jane. Jej serce

przepełniał ból. Czy to moŜliwe, Ŝe świat trwa nadal w nie zmienionym kształcie? Świeci

słońce? Szumią drzewa? Ludzie jedzą lody i rozmawiają o jakichś nieistotnych sprawach?

Todd siedział naprzeciwko niej, zmęczony i nagle postarzały. Jane uśmiechnęła się

smutno.

Przykro mi, Todd. Ja nie mam za sobą nieudanego małŜeństwa i dlatego łatwiej mi

wierzyć w bajki. Nie, nie chcę się wdawać w romans. Nawet z tobą.

Jego oczy zalśniły dziwnym blaskiem. CzyŜby powiedziała mu nie zamierzony

komplement?

Ale podobało ci się wtedy, w nocy

powiedział zdławionym głosem.

Jane zebrała te resztki odwagi, które jej zostały. Nie było ich wiele.

Jasne, Ŝe tak. Było wspaniale. Dzięki.

Widziała, Ŝe rozzłościła go tylko tym wyznaniem. JuŜ otworzył usta, Ŝeby na nią

krzyknąć, kiedy obok pojawiła się roześmiana Cherry.

Mam juŜ serwetki

powiedziała.

Miło tu posiedzieć w tym cieniu. Straszny upał.

Zjedliście juŜ lody?

Oboje spojrzeli na swoje kubeczki, w których znajdowała się płynna substancja.

W pewnym sensie

powiedział Todd wstając.

Musimy juŜ ruszać. Mam trochę

zaległości w pracy i chciałbym to nadrobić.

AleŜ tato, przecieŜ…

Wystarczyło jedno jego spojrzenie, Ŝeby zamilkła. Co mogło zajść między ojcem i

Jane?

No dobrze juŜ, dobrze

powiedziała z ociąganiem Cherry.

MoŜemy jechać. Nie

zgłaszam Ŝadnych pretensji.

Następne dni były wypełnione pracą. Jane konferowała z Micki Lane w sprawie

kampanii reklamowej, Cherry zajmowała się jazdą, a Todd siedział całymi godzinami w

gabinecie i pracował jak wariat. Harleyowie patrzyli na to wszystko oczami zdrowych ludzi,

którym nagle kazano zamieszkać w domu wariatów. Nie protestowali jednak, a nawet moŜna

było przypuszczać, Ŝe są zadowoleni. Timowi jakby ubyło parę lat, a zawsze Ŝwawa Meg

wykonywała swoje obowiązki z energią nastolatki.

Siódmego czy ósmego dnia po pamiętnej wyprawie Micki zadzwoniła do Jane z

wiadomością, Ŝe będą musiały wybrać się do Victorii na zdjęcia. Zaproponowała, Ŝe po nią

wpadnie, ale Jane nie chciała, Ŝeby młoda wicedyrektorka spotkała się z Toddem. Tak się

szczęśliwie składało, Ŝe ostatnio zupełnie się nie widywali. Zresztą Todd spotykał się tylko z

Timem, za pośrednictwem którego omawiał z nią sprawy związane z ranczem, oraz z Meg.

Jane powiedziała, Ŝe dziękuje i poprosi kogoś, Ŝeby ją podwiózł.

Dobrze

zgodziła się Micki.

A jak się miewa Todd? Nie widziałam go ostatnio.

Jest bardzo zapracowany

odparła Jane rzeczowym tonem.

Ma huk roboty z

wykańczaniem stajni i obejścia. Poza tym kontroluje wszystkie roboty.

Rozumiem

powiedziała Micki smutnym głosem.

To zajmuje sporo czasu.

Sporo

zgodziła się Jane.

Znacznie więcej niŜ poprzednio, dodała w duchu. Więc pewnie to tylko pretekst?

MoŜe chodzi o to, Ŝeby jak najrzadziej się z nią widywać?

Dobrze, wobec tego spotykamy się w piątek

zakończyła Micki.

W piątek o dziewiątej

potwierdziła Jane.

Nie powiedziała o tym wyjeździe ani Toddowi, ani Cherry. Była pewna, Ŝe Tim

zawiezie ją do Victorii, jeśli go o to poprosi. Wcześniej jeszcze musiała się wybrać do doktora

Coltraina na rutynowe badania. Rudzielec opukał ją i osłuchał, zmierzył ciśnienie krwi,

zajrzał do oczu, a takŜe zrobił kilka ponurych min, zanim oznajmił, Ŝe wszystko jest w jak

najlepszym porządku.

To wspaniale

powiedziała z uśmiechem.

Coltrain zachmurzył się jeszcze bardziej.

Tyle tylko, Ŝe masz cienie pod oczami i jesteś blada

stwierdził.

Chodzi tu o

Burke'a?

To nie twoja sprawa

ucięła krótko.

AleŜ Jane, przecieŜ nie jestem ślepy.

Czerwona ze wstydu Jane odmówiła dalszej rozmowy na ten temat. W ogóle nie

chciała słyszeć o Toddzie. Pragnęła raz na zawsze wymazać go z pamięci.

I jeszcze jedno

dodał Rudzielec, kiedy zaczęła zbierać się do wyjścia.

MoŜesz

teraz trochę częściej chodzić.

Twarz Jane rozchmurzyła się natychmiast.

A jeździć?

No, nie przesadzaj. Musisz bardzo uwaŜać. Upadek z konia mógłby mieć fatalne

skutki.

Nawias mnie nigdy nie zrzucił.

Co nie znaczy, Ŝe nie moŜe tego zrobić.

Zapomniała, Ŝe Coltrain sam był doskonałym jeźdźcem i znał się na koniach jak nikt

inny. W czasie studiów dorabiał sobie nawet występami na rodeo, chociaŜ nigdy nie traktował

tego powaŜnie.

Lekarz zastanawiał się przez chwilę.

Dobrze, spróbuj jeździć. Ale bardzo uwaŜaj

dodał.

Słyszałem, Ŝe będziesz

reklamowała jakieś ubrania. Czy to prawda?

Jane uśmiechnęła się.

Pewnie Meg była ostatnio z wizytą u twojej matki, co?

spytała domyślnie.

Nie doczekała się odpowiedzi. Rudzielec wciąŜ wlepiał w nią te swoje zielone oczy.

Mam reklamować stroje do rodeo, głównie dŜinsowe spodnie i kurtki. Wybieram się

nawet w piątek do Victorii na zdjęcia.

Nie zrobiło to na nim specjalnego wraŜenia.

Jak masz zamiar tam się dostać?

spytał.

Pewnie Tim mnie zawiezie.

Coltrain pokręcił przecząco głową.

Ja to zrobię

powiedział.

Mam w Victorii konsylium w sprawie leukemii, którą

leczyłem tutaj. Pacjent się przeprowadził i muszę jechać.

Jestem umówiona na dziewiątą i mogę zostać w Victorii ładnych parę godzin

uprzedziła go.

Znajdę sobie coś do roboty

mruknął.

Jane rozpromieniła się na myśl o wspólnej jeździe z przyjacielem.

To wspaniale! Będziemy mogli sobie pogadać. Ciągle brakuje nam czasu.

Przyjadę do ciebie po ósmej

powiedział Coltrain, który równieŜ zaczął się

uśmiechać.

W tym momencie usłyszeli pukanie do drzwi i po chwili do gabinetu zajrzała doktor

Lou Blakely.

Przepraszam, ale pan Harris nie chce ze mną rozmawiać o swoich hemoroidach. Czy

mógłbyś…?

Jej spojrzenie padło na Jane.

Zaraz tam przyjdę

powiedział krzywiąc się, jakby widok Lou sprawił mu

przykrość.

Nie jesteś dla niej zbyt miły

stwierdziła Jane, kiedy lekarka zniknęła za drzwiami.

Tak, wiem

powiedział z roztargnieniem i zamyślił się na moment.

Kiedy wychodziła, wciąŜ był zamyślony i poŜegnał się z nią w roztargnieniu. Na

wszelki wypadek przypomniała mu o piątku i wyszła. Rudzielec nigdy się tak nie

zachowywał. W miasteczku był znany z pogodnego usposobienia. Jednak z jakichś względów

nie stosowało się to do Lou. Zachowywał się tak, jakby jej nie znosił. Dlaczego więc wybrał

ją do współpracy?

Poszła na parking, gdzie juŜ czekała na nią Meg z codziennymi sprawunkami. Droga

do domu zajmowała kilkanaście minut. Kiedy zatrzymały się na podwórku, wypatrująca ich

Cherry natychmiast podbiegła do samochodu. Jej policzki pałały, a oczy świeciły niczym

dwie gwiazdy.

Udało się! Udało!

krzyczała.

Pobiłam mój własny rekord! 1 wcale się nie bałam!

Naprawdę.

Jane wysiadła z wozu i ucałowała dziewczynkę.

Jestem z ciebie bardzo dumna

powiedziała.

Zobaczysz, daleko zajdziesz. Czy

raczej zajedziesz

dodała z uśmiechem.

W czasie lunchu omawiali najpierw sukcesy Cherry, a potem Jane nieostroŜnie

wygadała się, Ŝe ma sesję zdjęciową w Victorii.

To wspaniale!

ucieszył się Tim.

Ale kto cię tam zawiezie? W zasadzie mógłbym

to zrobić, chyba Ŝeby… Todd znalazł trochę czasu.

Todd siedział pochylony nad talerzem i w milczeniu jadł ziemniaki. Wyglądał jak

nieobecny, chociaŜ kiedy padło jego imię, natychmiast uniósł głowę.

Mogę ją odwieźć, jeśli będzie chciała

rzucił w przestrzeń.

Dziękuję, nie będzie chciała

powiedziała, przedrzeźniając go, Jane.

Ma juŜ

kierowcę.

CzyŜby! A kogo to?

spytał Tim.

Todd znowu spuścił głowę i zabrał się do jedzenia ziemniaków.

Rudzielec musi pojechać do Victorii w sprawach słuŜbowych

wyjaśniła.

Obiecał,

e zabierze mnie ze sobą.

Todd odsunął talerz.

Pójdę juŜ do pracy

oznajmił.

Cały dzień pilnowałem robotników. Muszę się teraz

zająć rachunkami.

Meg spojrzała z wyrzutem na prawie pełny talerz, ale nic nie powiedziała.

Przynajmniej na temat jedzenia.

Były jakieś pilne faksy do ciebie

zwróciła się do Todda.

Sprzątałam twój pokój i

połoŜyłam je na szafce. Od niejakiej Julii.

Julii? Jakiej Julii?

zastanawiała się głośno Cherry, nie zwaŜając na to, Ŝe ma pełne

usta.

Aaa!

Zrobiła taką minę, jakby zgadła.

Ojciec kopnął ją pod stołem w kostkę. Cherry wydała kolejny okrzyk, a następnie

przełknęła to, co miała w buzi. Dzięki temu zyskała trochę czasu i zrozumiała, co ma robić

dalej.

Pewnie bardzo za tobą tęskni

zwróciła się do ojca, uśmiechając się złośliwie.

Z całą pewnością

potwierdził Todd.

Nie wątpił, Ŝe obłoŜona pracą i nękana przez klientów Julia Emory pragnęłaby go jak

najszybciej zobaczyć. W interesie swoim i firmy.

Hm, muszę do niej zadzwonić. Nie przejmuj się, obciąŜę kosztami rozmówcę

raz pierwszy zwrócił się bezpośrednio do Jane.

Jane skinęła głową, nie słysząc, co do niej mówi. Więc Todd miał jakąś dziewczynę!

Nie było w tym nic dziwnego! PrzecieŜ był zupełnie normalnym i w dodatku przystojnym

męŜczyzną!

Kiedy Todd wyszedł, rozmowa potoczyła się swobodniej, jednak wszyscy mieli

wraŜenie, Ŝe jadalnia stała się nagle pusta. Tim skończył lunch i wyszedł, a Meg zebrała

resztki obiadu i zaniosła je swoim kurom.

Jane i Cherry zostały same.

Czy myślałaś kiedyś o tym, Ŝeby wyjść za doktora Coltraina?

spytała dziewczynka.

Kiedyś, tak

odparła Jane.

Bardzo go lubię, poza tym mieliśmy ze sobą wiele

wspólnego. Zabrakło nam tylko tego czegoś, czego potrzeba do wspólnego związku.

Czyli po prostu nie chciałaś z nim iść do łóŜka?

podsumowała córka Todda.

AleŜ Cherry!

PrzecieŜ nikt nie trzyma mnie pod kloszem. Wiem o wielu sprawach

powiedziała

dziewczynka tonem dorosłej osoby.

Jednak sama wolałabym zaczekać z tym aŜ do ślubu.

Wiesz, Ŝe niektórzy chłopcy teŜ tak myślą? Na przykład Mark, z mojej klasy, twierdzi, Ŝe

dzięki temu nie trzeba się obawiać chorób wenerycznych.

Jane wydawało się, Ŝe źle słyszy.

Czego?

Chorób wenerycznych

odparła ze śmiechem Cherry.

Nigdy o nich nie słyszałaś?

Jane odchrząknęła.

No tak, słyszałam. Ale prawdę mówiąc, nigdy się tym nie interesowałam. Ani

seksem

dodała po chwili wahania.

Wiesz, jakoś nigdy nie spotkałam chłopaka, który,

który…

szukała odpowiednich słów.

Cherry wzniosła oczy ku niebu.

O BoŜe! Widzę, Ŝe będę ci musiała wszystko wyjaśnić

powiedziała autorytatywnie.

Czy rodzice nie rozmawiali z tobą o tych sprawach?

Jane juŜ chciała odpowiedzieć, ale w jadalni pojawił się nachmurzony Todd.

Jeszcze tu jesteście?

spytał.

Cześć, tato. Właśnie rozmawiałam z Jane o seksie. Mój BoŜe, a wydawało mi się, Ŝe

to ja jestem zacofana! Dobrze, chyba odłoŜymy tę rozmowę. Pójdę teraz do stajni.

Cherry szybko opuściła jadalnię. Todd spojrzał Jane prosto w oczy.

Czy musisz rozmawiać o tym z Cherry? Nie lepiej zapytać mnie?

Jane poczuła, Ŝe drŜy. Zagryzła wargi, Ŝeby się opanować. Narastał w niej strach, Ŝe

Todd za chwilę to zauwaŜy.

Daj spokój!

ucięła krótko.

Ale Todd nie chciał jej dać spokoju.

Jane! Czego się boisz? Jest nam razem dobrze, pragniemy siebie… CzegóŜ więcej

chcieć?

Seks to dla mnie za mało

odparła.

Jesteś pewna?

spytał, biorąc ją pod brodę.

Nie doczekał się jednak odpowiedzi.

Tak piękna i tak naiwna

ciągnął.

Chciałabyś, Ŝebym dał ci gwiazdkę z nieba. Ale

ja mogę dać ci tylko rozkosz.

ZbliŜył swe usta do jej warg i jednocześnie chwycił ją za rękę.

Ani się waŜ!

syknęła Jane, oglądając się w stronę kuchni.

Todd przyciągnął ją lekko do siebie.

Nie wygłupiaj się. Meg nawet nie zwróci uwagi na to, Ŝe się całujemy. Wszyscy

przyjmą to normalnie. Wszyscy

oprócz ciebie.

Jego usta były coraz bliŜej. Jane chciała go odepchnąć, ale stała jak sparaliŜowana.

Nie potrafisz się nawet przyznać przed sobą, Ŝe mnie pragniesz

szepnął Todd.

przecieŜ poŜądasz mnie, pragniesz aŜ do utraty tchu.

Chciała zaprzeczyć. Pragnęła wyrwać się i uciec z jadalni. Tak się jej przynajmniej

wydawało.

Todd nie pocałował jej, chociaŜ jego usta znajdowały się parę centymetrów od warg

Jane.

Wiem, Ŝe mnie pragniesz

szeptał, a jego oddech miał w sobie woń kawy.

Pocałuj

mnie. Pocałuj mnie teraz.

W innych warunkach skwitowałaby śmiechem taką bezczelność. Jednak teraz jakoś

nie mogła tego uczynić. Co gorsza poczuła, Ŝe rzeczywiście ma ochotę pocałować Todda.

Tym większą, im bardziej się od niej oddalał.

W zasadzie trudno było powiedzieć, które z nich wykonało pierwszy gest. Zdaje się,

e z jakichś powodów Jane straciła równowagę i juŜ po chwili znalazła się w jego ramionach.

Todd zaczął ją pieścić i całować, a ona jęczała z rozkoszy. W końcu, w przypływie nie

tajonego poŜądania, przycisnął ją do siebie.

Jane krzyknęła. Nie był to jednak krzyk rozkoszy.

Co się stało?

spytał, rozluźniając uścisk.

Czy to twój kręgosłup?

Skinęła głową. Musiała się powstrzymywać, Ŝeby nie prosić go, by znów ją przytulił.

Naprawdę nie chciałem cię skrzywdzić!

Jane skinęła głową.

Ale skrzywdziłeś.

Todd nie wiedział, co ze sobą zrobić. Ręce zaczęły mu się trząść. Wiedział, Ŝe nigdy

by sobie nie wybaczył, gdyby coś stało się Jane.

Zaraz zadzwonię po lekarza

powiedział drŜącym głosem.

Jane pokręciła głową.

Nie chodzi mi o to, co stało się teraz

powiedziała.

Mam na myśli tamtą noc.

Todd odetchnął z ulgą. Jednocześnie stwierdził, Ŝe powinien jeszcze raz przeprosić

Jane. Wtedy wypadło to jakoś niezręcznie, a potem, cóŜ, starał się jej unikać.

Przepraszam cię, ale naprawdę nie mogłem się wtedy powstrzymać. Rzeczywiście

prosiłaś mnie, Ŝebym przestał, a ja nie mogłem. Do tej pory mam z tego powodu wyrzuty

sumienia. Ale z drugiej strony…

urwał na widok jej miny.

Z drugiej strony?

podchwyciła.

Wiesz, miałem wraŜenie, Ŝe jest ci po prostu dobrze. Byłem pewien, iŜ uwolniłaś się

od jakiegoś cięŜaru. Tak wspaniale nam było wtedy. Pomyśl, Ŝe mogłoby tak być zawsze.

Jane poczuła, Ŝe znowu zrobiło się jej gorąco. "Zawsze" znaczyło spędzenie ze sobą

kilku nocy, a "dobrze"

częste zaspokajanie Ŝądzy. Jak on śmiał mówić do niej w ten sposób!

I to teraz, kiedy wydało się, Ŝe ma gdzieś dziewczynę, która niczego się nie domyśla. Tylko

ona, Jane, poznała go jak zły szeląg.

Pocałujesz mnie?

spytał nagle.

Nie. Nie, Todd. Mam tego dość.

Więc czego chcesz?

Jane uśmiechnęła się smutno.

Chcę związku na całe Ŝycie

odparła.

I dzieci. Chcę mieć dzieci.

Ja juŜ mam dziecko

powiedział sztywno.

Spojrzała mu w oczy. Czy naprawdę jej nie rozumiał, czy teŜ nie chciał zrozumieć?

Chodzi mi o własne dziecko. Takie, które nigdy nie tęskniłoby za tatą.

Ja chcę ci dać duŜo więcej.

Jane pokręciła głową i westchnęła.

Seks bez miłości jest niczym.

Todd aŜ zagotował się na to stwierdzenie.

Zaraz zobaczymy, czy niczym, ty mała hipokrytko!

krzyknął i wpił się w jej wargi.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Cherry stała przez chwilę na progu, obserwując całą scenę. W końcu zauwaŜył ją Todd

i odsunął delikatnie Jane.

Przepraszam, szukałam Meg

powiedziała dziewczynka i uśmiechnęła się lekko.

Nie przeszkadzajcie sobie.

Jane zaczerwieniła się niczym piwonia i spuściła wzrok. Córka Todda teŜ się

zmieszała i wybiegła na podwórko. Nawet Todd nie wyglądał teraz na zbyt pewnego siebie.

Przepraszam

powiedział.

Zdaje się, Ŝe znów popełniłem głupstwo.

Jane nie wiedziała, o co mu dokładnie chodzi, więc pozostawiła tę wypowiedź bez

komentarza. Odsunęła się tylko od Todda i usiadła. Dopiero teraz poczuła ból kręgosłupa.

Todd patrzył na nią tak, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze. W końcu jednak zgarnął papiery

ze stołu i zaczął się wycofywać.

Jeszcze raz przepraszam

powiedział, nawet na nią nie patrząc.

Zajmę się teraz

pracą.

Jane nie reagowała. Usłyszała tylko odgłos zamykanych drzwi, co napełniło ją

smutkiem. JuŜ chciała się rozpłakać, kiedy do pokoju wśliznęła się jakaś postać. Jane z

nadzieją podniosła głowę.

Cherry?!

Przepraszam, widziałam, jak ojciec wychodził. Ja naprawdę nie chciałam

tłumaczyła się dziewczynka.

O BoŜe! Nigdy nie widziałam, Ŝeby tata kogoś całował. Nawet

mamę, kiedy byłam mała.

Jane zarumieniła się aŜ po korzonki włosów.

Nie, Cherry. To była…

szukała odpowiedniego słowa

pomyłka.

Cherry uśmiechnęła się do niej przyjaźnie. Chciała dać do zrozumienia, Ŝe nie ma nic

przeciwko temu.

Ee tam

powiedziała.

Jaka pomyłka? Powiedz lepiej, czy ci się podoba?

Kto?

Tata, oczywiście

odparła Cherry.

Wszystkie moje koleŜanki się w nim kochają.

Jane pokręciła głową.

Nie, Cherry. Nie powinnaś z tym wiązać Ŝadnych nadziei. Przede wszystkim,

gdybym kogoś pokochała, chciałabym wyjść za niego za mąŜ, a twój ojciec nie chce słyszeć o

małŜeństwie.

Mina Cherry natychmiast zrzedła.

Naturalnie wciąŜ jesteś moją przyjaciółką. Prawda?

Dziewczynka z trudem zdobyła się na uśmiech.

Jasne

powiedziała.

Jane spędziła w Victorii prawie cały dzień. Rudzielec odbył swoje spotkanie i czekał

na nią cierpliwie. Ona natomiast pozowała do zdjęć w róŜnych strojach firmy Slim Togs. O

dziwo, nawet jej się to spodobało. Zwłaszcza Ŝe fotograf i Micki bardzo dbali o to, Ŝeby jej

nie męczyć. Jane nawet nie zauwaŜyła, jak szybko upływa czas.

To chyba juŜ wszystko

stwierdziła w końcu Micki.

Jack mówił, Ŝe świetnie mu

poszło. Powinien mieć wspaniałe zdjęcia. Oczywiście skontaktujemy się z tobą, kiedy

dokonamy wyboru. Poza tym dobrze by było, gdybyś pokazała się na promocji tych nowych

ubrań w naszym sklepie i moŜe na jakimś rodeo.

Nie ma problemu. Fajnie mi się pozowało. A poza tym te rzeczy są naprawdę dobre

powiedziała Jane, przesuwając dłonią po zdobionej cekinami kurtce.

My teŜ jesteśmy bardzo zadowoleni ze współpracy. Jesteś urodzoną modelką

pochwaliła ją Micki i zamyśliła się na chwilę.

A co u Todda? Został na ranczu?

Jane skinęła głową.

Tak. Ciągle ma jakieś nowe pomysły. Moi ludzie przestali juŜ na mnie zwracać

uwagę. Słuchają tylko jego. Będę miała kłopoty z dyscypliną, kiedy wyjedzie.

CzyŜby miał taki zamiar?

spytała Micki.

Nie. Jeszcze nie.

Jane z trudem osiągnęła względny spokój ducha. Starała się nie myśleć o Toddzie i o

tym, co się stało. Teraz pytania Micki wytrąciły ją z równowagi.

Jest bardzo przystojny

Micki drąŜyła temat, mimo Ŝe na jej twarzy pojawiły się

lady smutku.

Pewnie ma mnóstwo róŜnych dziewczyn.

Pewnie tak

potwierdziła Jane.

Niektóre nawet przysyłają mu faksy.

Micki zaśmiała się, ale wypadło to raczej ponuro.

Zdaje się, Ŝe nie mam Ŝadnych szans. A ty? Miałabyś na niego ochotę?

Przede wszystkim nie lubię kolejek

odparła wykrętnie Jane.

Micki smutno pokiwała głową.

No tak, kiedy w końcu zjawia się ktoś taki jak Todd, zawsze otoczony jest

wianuszkiem kobiet. Myślę, Ŝe w końcu zostanę starą panną.

W jej głosie było tyle smutku, Ŝe Jane poczuła, iŜ po

- -

winna ją jakoś pocieszyć:

MałŜeństwo to nie wszystko

powiedziała.

MoŜesz przecieŜ jeszcze zostać szefową

swojej firmy.

Micki skinęła głową, ale smutek w jej oczach wcale nie zniknął.

To moŜliwe

stwierdziła, nabrawszy powietrza w płuca.

Tyle Ŝe mam mały sekret.

Po prostu uwielbiam Ŝycie domowe. Gotowanie obiadów, prasowanie koszul, dzieci.

Chciałabyś być kurą domową?

spytała z niedowierzaniem Jane.

Oczywiście. Ale nie mów o tym nikomu, bo będą się ze mnie śmiali

poprosiła

Micki.

Wiesz, lubię moją pracę, zarabiam fantastycznie, ale raz na jakiś czas miałabym

ochotę się z kimś pokłócić.

Nie chcesz być sama

domyśliła się Jane.

A kto chce?

Czasami nie mamy wyboru.

Obie panie zamyśliły się na chwilę. Nie była to pogodna zaduma. Wręcz przeciwnie,

mimo młodego wieku myślały o starości i samotności.

Pierwsza ocknęła się Micki.

Wszystko będzie dobrze

powiedziała, nie bardzo wiedząc, czy mówi o zdjęciach,

czy teŜ ich przyszłym Ŝyciu.

Zadzwonię do ciebie w połowie przyszłego tygodnia. Trzymaj

się. 1 Ŝyczę miłej podróŜy.

Dzięki.

Jane zeszła do holu i odszukała w torebce kartkę, na której Coltrain zapisał jej swój

numer telefonu w szpitalu. Zadzwoniła do niego, Ŝeby powiedzieć, Ŝe juŜ jest gotowa.

Rudzielec pewnie zanudził się na śmierć do tej pory.

Nie pojechali jednak z powrotem na ranczo. Coltrain wysadził ją przed najlepszą

restauracją w Victorii.

Czas na kolację

oznajmił.

Daj spokój

usiłowała protestować.

Nie jestem odpowiednio ubrana.

I cóŜ z tego? Ja teŜ nie.

Miał na sobie sportową marynarkę i koszulę bez krawata.

Niech się gapią, jeśli mają na to ochotę.

Jane roześmiała się głośno. Przypomniały jej się róŜne ekstrawagancje Rudzielca

jeszcze z czasów szkolnych. Chyba przywykł do tego, Ŝe i tak się wyróŜnia z racji płomiennej

czupryny, i wygłupy stały się dla niego chlebem powszednim. Potem, na studiach, stał się

bardziej stateczny. Pewnie zrozumiał, Ŝe lekarz powinien być kimś budzącym szacunek, a nie

prowokującym do śmiechu.

Dobrze, idziemy

zdecydowała Jane.

Usiedli przy małym stoliku i zamówili kraby oraz krwiste befsztyki, a na deser

specjalność zakładu

lodowy torcik pokryty warstwą czekolady.

Będę pamiętała ten deser do końca Ŝycia

powiedziała, kiedy juŜ jechali do domu.

Dawno nie jadłam czegoś tak wspaniałego.

Ja teŜ

mruknął Coltrain.

Kiedy prowadził, skupiał się całkowicie na tej czynności. Być moŜe taki był teŜ, kiedy

operował. Zrobił specjalizację z chirurgii miękkiej, nabył biegłości w operacjach płuc, jednak

w końcu zdecydował się na prowadzenie praktyki internistycznej w rodzinnym mieście.

Dlaczego? Jane nie miała zielonego pojęcia.

Czy chciałbyś mieć dzieci?

spytała.

Jasne. Masz w związku z tym jakąś propozycję?

Jane zarumieniła się. Nie po raz pierwszy tego dnia.

Nie wygłupiaj się. Po prostu pytam.

Coltrain zerknął na nią i o mały włos nie zjechał na pobocze. Na drodze prawie nie

było ruchu. Nic im w tej chwili nie groziło.

Wiesz, Ŝe mówię powaŜnie. Wystarczyłoby jedno twoje słowo, a…

zawiesił głos.

Lubię dzieci i sprawdziłbym się jako mąŜ. Mamy ze sobą więcej wspólnego niŜ wielu ludzi,

którzy zdecydowali się na małŜeństwo.

Tak, brakuje nam tylko jednego.

Coltrain pokiwał głową, wypatrując czegoś na drodze.

Szkoda

szepnął.

Zwolnił trochę. Ręka Jane odnalazła jego dłoń, spoczywającą na dźwigni zmiany

biegów.

Nie przejmuj się. Zawsze będziesz moim najlepszym przyjacielem

próbowała go

pocieszyć.

Szkoda, Ŝe wolisz Burke'a.

Nie zaprzeczyła. Spuściła tylko głowę i cofnęła dłoń.

Ale on ma ochotę jedynie na romans i szybkie rozstanie.

A ty?

spytał Coltrain.

Na małŜeństwo i gromadkę dzieci

odparła, starając się panować nad głosem.

MoŜe on teŜ chce tego samego, tylko mu się wydaje, Ŝe jest inaczej.

Jane pokręciła przecząco głową i uśmiechnęła się gorzko do swoich myśli.

Zdaje się, Ŝe ma dosyć małŜeństwa

stwierdziła.

Nie sądzę, by ktoś taki mógł być

dobrym męŜem. A jednak…

nie dokończyła zdania i spuściła głowę.

Rudzielec dostrzegł nieszczęśliwą minę, a następnie połoŜył dłoń na jej udzie w geście

pocieszenia.

Ze względu na twoje migreny nie polecałbym ci pigułek antykoncepcyjnych

powiedział.

Są jednak inne sprawdzone metody.

AleŜ, Rudzielcu!

wykrzyknęła.

Nie ma się na co oburzać. Powinnaś juŜ dorosnąć. Przynajmniej zostaną ci piękne

wspomnienia. To teŜ jest coś warte.

Zaskakujesz mnie.

Coltrain uśmiechnął się smutno.

Sam siebie równieŜ

powiedział

Jednak powinnaś pamiętać, Ŝe seks jest

wspaniałym uzupełnieniem miłości. Być moŜe Burke nie chce się z tobą oŜenić, ale jestem

pewien, Ŝe cię kocha.

Co?!

Myślę, Ŝe ty równieŜ o tym wiesz

odparł spokojnym głosem.

PrzecieŜ od samego

początku był o mnie zazdrosny. Kocha cię, to jasne.

MoŜe chodziło mu tylko o seks?

Rudzielec skinął głową. Minęli zagrodę Desherów, znajdującą się po drodze do

rancza. Za chwilę powinni skręcić, a dalej jechać prosto przed siebie.

MoŜliwe, chociaŜ mało prawdopodobne

stwierdził po chwili namysłu.

Ten Burke

za bardzo się o ciebie troszczy. Ma złe doświadczenia małŜeńskie i dlatego nie chce się Ŝenić

powtórnie. Trzeba o niego walczyć, Jane. Czy jesteś na to zdecydowana?

Walczyć?

Jane zrobiła zdziwioną minę.

Nazywasz to walką? Nie, nie potrafię

zabiegać o względy męŜczyzn. Od tego przecieŜ jest małŜeństwo.

Rudzielec nie protestował.

Zgadzam się

powiedział.

Pomyśl jednak, Ŝe małŜeństwo jest tylko kwestią czasu.

On cię kocha. Poza tym mam wraŜenie, Ŝe Burkę jest bardzo konserwatywny. No i ma jeszcze

córkę, o której musi myśleć.

Powiedział, Ŝe nigdy się juŜ nie oŜeni.

Prezydent mówił, Ŝe nie zwiększy podatków.

Jane spojrzała koso na przyjaciela i wybuchnęła śmiechem, Był to pierwszy objaw

rozbawienia od chwili incydentu z Toddem.

Dobrze, wcale nie musisz poświęcać dla niego swoich ideałów

ciągnął Coltrain

ugodowym tonem.

Ale są chyba jakieś sposoby na zainteresowanie męŜczyzny bez

konieczności pójścia z nim od razu do łóŜka?

Pewnie są

rzuciła w przestrzeń.

Spojrzała na Coltraina. Czy to moŜliwe, Ŝeby był aŜ tak szlachetny? Nie

przypuszczała, Ŝe będzie chciał jej pomóc. W kaŜdym razie nie w tej sprawie. I to na chwilę

po tym, jak niemal się jej oświadczył. Tak, jest prawdziwym przyjacielem. Wiedziała, Ŝe

moŜe na niego liczyć.

Opowiedz mi o tych zdjęciach

poprosił, chcąc zmienić temat.

Nie wymęczyli cię

za bardzo?

SkądŜe. Było bardzo fajnie.

Jane zaczęła opowiadać o tym, co działo się w czasie sesji zdjęciowej. Nie trwało to

jednak długo, poniewaŜ juŜ po chwili znaleźli się na terenie rancza. Ściemniało się. Na ganku

przed domem paliło się światło. Jane podziękowała przyjacielowi i sama, o własnych siłach

weszła po schodkach na ganek. Tam powitał ją Todd.

Gdzie byłaś?

spytał natarczywym tonem.

Na kolacji z Rudzielcem.

Spojrzał na zegarek.

A potem?

Potem kochaliśmy się w samochodzie i siadły nam wszystkie cztery opony

wyjaśniła.

Todd zaniemówił. Przez chwilę stał jak raŜony gromem, a następnie wybuchnął

miechem.

Doprawdy!

Jane dotknęła dłonią przodu jego białej koszuli. CzyŜby włoŜył ją specjalnie dla niej?

Od tej pory chciała być z nim absolutnie szczera.

Nie mogłabym się kochać z kimś innym

powiedziała z prostotą

poniewaŜ kocham

ciebie.

Serce podeszło mu do gardła. Oto stał przed nim jego ideał

wspaniała, kochająca

dziewczyna. Dotknął jej pszenicznych włosów, a następnie pogładził Jane po policzku.

Ja teŜ cię kocham

powiedział ku własnemu zaskoczeniu.

Od samego początku.

Nie mogłoby być nam ze sobą tak wspaniale, gdyby nie łączyło nas uczucie. To zupełnie

jasne.

Tak

szepnęła.

Todd przytulił ją do siebie. Chciał ją mieć przy sobie. Czuć ją tak jak pamiętnej nocy,

kiedy ziściły się jego marzenia.

Czy… czy zmieniłaś zdanie?

spytał, gładząc czule jej plecy.

Coltrain nie chce mi dać pigułek antykoncepcyjnych, poniewaŜ mam bóle głowy

powiedziała.

Todd zesztywniał. Nie mógł uwierzyć własnym uszom.

Co?! Rozmawiałaś z tym konowałem na temat pigułek?!

To raczej on ze mną rozmawiał

wyjaśniła Jane.

Wie, Ŝe cię kocham.

Gniew zaślepił go na chwilę. Puścił Jane i odstąpił od niej na krok. Wystarczyło

jednak, Ŝe na nią spojrzał, a juŜ w jego sercu pojawiły się cieplejsze uczucia.

Więc nie moŜesz przyjmować pigułek?

spytał.

Tak, z powodu migreny. Dlatego ciągle musielibyśmy się liczyć z tym, Ŝe mogę

zajść w ciąŜę.

Zabezpieczyłem się ostatnio.

Tak, wiem.

Jane skinęła głową.

Jednak róŜne rzeczy mogą się zdarzyć. To nie jest

stuprocentowe zabezpieczenie.

Todd musiał jej przyznać rację. Patrzył na nią i zastanawiał się, czy chciałby mieć z

nią dziecko. Nie, to byłaby katastrofa. Nie potrafiłby opuścić matki swego dziecka. Ślicznej

malutkiej blondyneczki, której mogliby urządzać przyjęcia urodzinowe, tak jak kiedyś

Cherry, albo, jeszcze lepiej, chłopca, którego nauczyliby jeździć konno, rzucać lassem i w

ogóle wielu róŜnych sztuczek.

Jane milczała.

Dlaczego nic nie mówisz?

Powiedziałam juŜ wszystko

odparła.

Nie chciałabym, Ŝebyś myślał, Ŝe pragnę cię

złapać w pułapkę.

Spojrzał w jej smutne oczy, a następnie dotknął policzka. Był mokry.

Marie nie chciała mieć ze mną dziecka

powiedział z namysłem.

Oboje byliśmy

wtedy pijani. Wiedziałem, Ŝe bierze pigułki, ale była na tyle roztargniona, Ŝe często o nich

zapominała. Tylko dlatego urodziła się Cherry.

Todd! Na miłość boską!

Jesteś zaszokowana?

spytał.

Niektórzy ludzie po prostu nie chcą mieć dzieci. Tak

jak moja była Ŝona

dodał po chwili.

Mam nadzieję, Ŝe nie powiedzieliście o tym Cherry!

Prosiłem Marie, Ŝeby tego nie robiła. Zresztą ona na swój sposób kocha córkę.

A ty?

Uśmiechnął się, ale bardziej do siebie niŜ do niej.

Jak moŜesz pytać? Pamiętam, kiedy pierwszy raz zobaczyłem tę kruszynę. AŜ trudno

uwierzyć, Ŝe wyrosła juŜ na taką pannicę.

Znowu spojrzeli sobie w oczy. Były jakby rozświetlone wewnętrznym blaskiem.

Obojgu towarzyszyły podobne myśli. ś tym Ŝe jedne dotyczyły dziecka juŜ narodzonego, a

drugie

tego, które dopiero mogłoby przyjść na świat. W końcu jednak Todd pokręcił głową.

PrzecieŜ na razie w ogóle nie powinnaś mieć dzieci

przypomniał jej.

Ze względów

zdrowotnych.

To przecieŜ nie będzie trwało wiecznie

stwierdziła.

Poza tym byłabym gotowa

podjąć ryzyko.

Todd znowu posłał jej spojrzenie pełne czułości. Wzruszyło go to, Ŝe właśnie z nim.

No, no, nie wywołuj wilka z lasu

powiedział pełnym ciepła głosem.

Jane pokręciła głową.

PrzecieŜ nic się nie stało.

Czy mu się zdawało, czy teŜ wyczuł w jej głosie nutkę rozczarowania? CzyŜby Jane

chciała zajść w ciąŜę? W jej stanie? Nie, to niemoŜliwe.

Odnoszę wraŜenie, Ŝe trochę tego Ŝałujesz

rzucił, chcąc zbadać jej reakcję. Ku jego

zaskoczeniu była ona dość gwałtowna.

To nie twoja sprawa! Przynajmniej nie musisz mieć wyrzutów sumienia. Będziesz

mógł wrócić do pracy w Victorii, a ja zrobię majątek na reklamie jakichś ciuchów. Oboje

będziemy zadowoleni.

Czy wyjdziesz za Coltraina?

zapytał, spuściwszy smętnie głowę.

Niestety, nie kocham go

odparła ze smutkiem.

Gdybym go kochała, natychmiast

bym to zrobiła.

Todd tylko pokiwał głową.

WciąŜ cię pragnę

powiedział.

Będę na ciebie czekał.

Obawiam się, Ŝe nic z tego nie wyjdzie, Todd.

Zostawiła go na ganku i weszła do środka. Teraz chciała się tylko wykąpać. Ona teŜ

go pragnęła, jednak nie darowałaby sobie, gdyby Todd musiał się z nią oŜenić z powodu

dziecka. A Ŝe oŜeniłby się, tego była zupełnie pewna. Znała się na ludziach i wiedziała, Ŝe

trudno byłoby znaleźć kogoś uczciwszego i bardziej opiekuńczego niŜ Todd Burke.

W następny piątek Todd odwiózł Cherry do matki. Sam równieŜ miał zamiar

zatrzymać się na jakiś czas w Victorii, Ŝeby załatwić najbardziej pilne sprawy zawodowe.

Poza tym chciał zapomnieć o Jane. Pragnienie, jakie odczuwał, potęgowało się, gdy była tuŜ

obok.

Pomachał córce na poŜegnanie, a następnie omal nie wjechał na wypielęgnowany

trawnik przed białym domem w stylu wiktoriańskim, w którym Marie mieszkała ze swoim

nowym męŜem, Williamem.

Co się stało twojemu ojcu?

spytała Marie córkę.

Wygląda na wyprowadzonego z równowagi.

To pewnie z powodu Jane

odparła Cherry.

Przyłapałam ich na tym, jak się

całowali. Naprawdę tak było

dodała, widząc wyraz niedowierzania w oczach matki.

Marie zaprowadziła ją na przestronny taras, wypielęgnowany tak, jak cała posiadłość.

Cherry spojrzała na swoje buty. No tak, znowu zapomniała je wyczyścić. Jak zwykle. I mama

będzie się gniewać, teŜ jak zwykle. Czemu wszystko w tym domu musi być takie czyste i

ładne? Dlaczego nie moŜna traktować pewnych rzeczy normalnie?

Jednak Marie się nie gniewała, a to dlatego, Ŝe nie zauwaŜyła śladów na czystej

podłodze. Myślami błądziła gdzie indziej.

PrzecieŜ mówił, Ŝe nie chce się Ŝenić

rzuciła w zadumie.

Zarzekał się, Ŝe nigdy w

yciu.

Nigdy nie mów nigdy

powiedziała Cherry, a następnie uśmiechnęła się,

zadowolona, Ŝe uniknie kazania na temat obowiązku utrzymywania domu w czystości.

Jane

uczy mnie jazdy. Jest wspaniała. Chciałabym być taka jak ona.

Marie poczuła kolejne ukłucie zazdrości. Tym razem było jednak o wiele boleśniejsze.

O ile mogła się juŜ nie przejmować byłym męŜem, gdyŜ nie zaleŜało jej na zdobyciu jego

miłości, o tyle, wraz z upływem lat, miłość Cherry stawała się dla niej coraz waŜniejsza.

Marie znała jeden sposób, Ŝeby ją sobie zaskarbić.

Jutro wybierzemy się na zakupy

powiedziała, klasnąwszy w ręce.

Co ty na to?

I tym razem reakcja córki zaskoczyła ją boleśnie. Cherry westchnęła, zrobiła znudzoną

minę, spojrzała gdzieś nad jej głową i w końcu bąknęła:

MoŜe być.

Marie załamała ręce.

W twoim wieku powinnaś przede wszystkim myśleć o strojach

powiedziała.

Chyba lubisz się ładnie ubierać, moja panno?

Lubię

potwierdziła Cherry.

Przynajmniej w stroje do rodeo.

Matka wzniosła oczy ku niebu, natomiast Cherry, natchniona niespodziewaną myślą,

nagle się oŜywiła.

Ale skoro juŜ będziemy na zakupach, to moŜe wstąpimy do księgarni

powiedziała.

Chciałabym kupić parę ksiąŜek medycznych i podręcznik do nauki jazdy konnej.

KsiąŜki?! PrzecieŜ to strata czasu!

AleŜ mamo! PrzecieŜ chcę studiować medycynę!

Marie pogładziła córkę po ramieniu.

Jesteś jeszcze bardzo młoda, kochanie. Na pewno zmienisz zdanie.

Cherry odsunęła się od niej.

Jane mówi co innego. UwaŜa, Ŝe powinnam rozwijać swoje zainteresowania. Nawet

gdybym później zdecydowała się na inne studia, to i tak co nieco zostanie mi w głowie.

Dosyć mam juŜ tej całej Jane! Jak ty do mnie mówisz?! Jestem przecieŜ twoją

matką!

oburzyła się Marie.

Cherry natychmiast spokorniała. Wbiła wzrok w podłogę i bąknęła:

Przepraszam, mamo.

Marie objęła córkę ramieniem.

Chodź, kochanie. Napijemy się herbaty. Miałam dziś od rana wiele zajęć.

Ciekawe, co robiła? zastanawiała się Cherry. Pewnie przymierzała jakąś suknię albo

układała wieczorne menu. śycie matki wydawało jej się puste. Całkowicie wypełniały je

spotkania towarzyskie i zawodowe, w czasie których robiło się to samo i wypowiadało te

same zdania.

Co innego Jane. Nawet kiedy poruszała się o kulach, zawsze starała się jakoś

urozmaicić swoje Ŝycie. A poza tym te rozmowy! Nawet w czasie zwykłej pogawędki przy

herbacie moŜna było usłyszeć coś waŜnego.

Nagle zrobiło jej się cieplej na sercu. Pomyślała, Ŝe być moŜe spotka ukochaną

nauczycielkę w czasie tego weekendu w Victorii. Wiązało się to z kontraktem reklamowym

Jane, ale Cherry nie pamiętała, o co dokładnie chodziło. NiewaŜne. NajwaŜniejsze, Ŝe będzie

mogła ją spotkać.

Cherry zaczęła rozmyślać o Jane i po jakimś czasie stwierdziła, Ŝe nic miałaby nic

przeciwko temu, Ŝeby mistrzyni rodeo została jej macochą.

Cherry nawet nie sądziła, Ŝe tak szybko ujrzy przyjaciółkę. Co prawda nie spotkała jej

w Victorii, ale Marie i William zostali w ostatniej chwili zaproszeni na waŜne przyjęcie, które

miało trwać do późna w nocy, i dlatego zdecydowali, Ŝe Cherry musi wrócić na ranczo.

Marie zadzwoniła nawet do byłego męŜa, Ŝeby go o tym uprzedzić, ale Todd załatwiał

właśnie jakieś sprawy z klientami. Nie miała wyboru. Wyprowadziła więc srebrnego

mercedesa z garaŜu i wskazała córce miejsce obok siebie. Pomyślała, Ŝe nie ma tego złego, co

by na dobre nie wyszło, i oto nadarza jej się okazja, Ŝeby przytrzeć nieco nosa uwielbianej

przez córkę kobiecie.

Czy ta Jane wie, jaki Todd jest bogaty?

spytała zdawkowym tonem.

Nie, tata nic jej nie powiedział

odparła Cherry.

To jest nasz sekret. Wie tylko, Ŝe

tata pracuje w firmie komputerowej w Victorii.

Po co ta cała mistyfikacja?

Tacie było Ŝal Jane

odparła, nie zastanawiając się, dlaczego matka wypytuje ją o

szczegóły.

Miała kłopoty ze zdrowiem, prawie nie mogła chodzić, a ranczo było w

opłakanym stanie. Dlatego tata przyjął tę pracę. Nie chciał jednak, Ŝeby Jane myślała, Ŝe się

nad nią lituje. To bardzo szlachetnie z jego strony, prawda?

Prawda, prawda

powiedziała z roztargnieniem Marie.

Mówiłaś, Ŝe to ranczo teraz

kwitnie. A skąd ta Jane wzięła na to pieniądze? Miała jakieś oszczędności?

Cherry z zapałem pokręciła głową.

Tata mówił, Ŝe stała na krawędzi bankructwa. To on załatwił jej poŜyczkę.

Cherry paplała przez całą drogę, a Marie skrzętnie zbierała wszystkie informacje na

temat rywalki. Tak, rywalki.

Nie potrafiła inaczej myśleć o Jane. O ile gotowa była oddać jej Todda (mimo iŜ w

głębi ducha wciąŜ sądziła, Ŝe naleŜy do niej), o tyle o córkę miała zamiar walczyć jak lwica.

O, konie!

krzyknęła Cherry.

Popatrz, jakie wspaniałe!

W zasadzie mogłabyś spędzić ze mną część wakacji.

Matka zignorowała pełne

entuzjazmu okrzyki.

Wybieramy się z Williamem do Nassau i na Jamajkę, a moŜe nawet na

Martynikę.

Och, byłoby fajnie

westchnęła Cherry.

Ale w sierpniu muszę przygotowywać się

do rodeo. Szkoda byłoby zaprzepaścić tyle pracy. Poza tym mam wspaniałego konia.

Nazwałam go…

Och, konie, konie!

przerwała jej matka.

Nic, tylko te brudne zwierzęta!

Konie są bardzo czyste

szepnęła Cherry, czując, Ŝe zbiera się jej na płacz.

Wjechały na podwórko i zatrzymały się z piskiem opon. Marie otworzyła drzwiczki

po swojej stronie. Od razu poznała Jane, która rozmawiała z jakimś zasuszonym, brodatym

staruszkiem. Naburmuszona Cherry wygramoliła się ze swego miejsca.

Jane podeszła do nich. Poruszała się wolno, lecz sprawnie. Nie miała Ŝadnego

makijaŜu, ale nie szkodziło to jej urodzie. Wręcz przeciwnie

podkreślało naturalną czerwień

warg i wspaniały błękit oczu. Marie od razu zrozumiała, dlaczego Todd mógł się w niej

zakochać.

Jane, to moja mama. Mamo, to Jane.

Marie uśmiechnęła się sztucznie.

Miło mi panią poznać

powiedziała zdawkowo.

Tyle o pani słyszałam.

Proszę mi mówić po imieniu

powiedziała Jane i uścisnęła jej dłoń. Następnie objęła

Cherry i ucałowała ją gorąco w oba policzki.

Brakowało mi ciebie

szepnęła.

Ja teŜ tęskniłam

powiedziała dziewczynka.

Marie zamarła. Gniew, który w niej wzbierał, nie mógł znaleźć ujścia.

MoŜe napije się pani herbaty?

zaproponowała Jane.

Och, mów mi Marie

zrewanŜowała się, z trudem starając się nadać głosowi

naturalne brzmienie.

PrzecieŜ jesteśmy prawie rodziną.

Jane spłoniła się, ale nic nie powiedziała. Zaprosiła matkę i córkę do salonu, a

następnie poprosiła Cherry, Ŝeby przypomniała Meg o herbacie i ciasteczkach. Dziewczynka

wybiegła w podskokach z pokoju.

Marie rozejrzała się dokoła. To, co zobaczyła, wcale jej nie zachwyciło. Stare meble w

róŜnych stylach, wyblakłe tapety, skrzypiąca podłoga. Jane poprosiła ją, Ŝeby usiadła.

Piękne mieszkanko

rzuciła Marie w stronę gospodyni.

Nie spodziewałam się

czegoś takiego.

Och, to nic nadzwyczajnego. Przede wszystkim wymaga remontu.

W ogóle spodziewałam się czegoś innego

ciągnęła Marie, nie zwaŜając na jej

słowa.

Zwłaszcza kiedy mój mąŜ, mój były mąŜ

poprawiła się ze słodkim uśmiechem

powiedział mi, Ŝe ma zamiar pomóc bezbronnej kalece.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Początkowo Jane miała wraŜenie, Ŝe się przesłyszała. Potem jednak, kiedy spojrzała w

chłodne oczy Marie, zrozumiała, Ŝe nie ma kłopotów ze słuchem.

Nie jestem kaleką

powiedziała dumnie.

To tylko czasowa niedyspozycja.

Och, przepraszam. Pewnie źle zrozumiałam. To zresztą jest bez znaczenia. Miło ze

strony Todda, Ŝe zechciał się tobą zająć. Rzadko się zdarza, Ŝeby multimilioner i właściciel

olbrzymiej firmy komputerowej poświęcał czas jakiemuś zadłuŜonemu ranczu.

Jane nie ruszała się i na moment przestała oddychać. Patrzyła tylko na rozmówczynię

nie widzącym wzrokiem.

Słu… słucham?

Z kolei Marie wyraziła zdziwienie, uniósłszy w górę swoje cienkie, wyskubane brwi.

Nie wiedziałaś? Naprawdę nie wiedziałaś?

dopytywała się z ironicznym

uśmieszkiem.

To zadziwiające. Jego zdjęcia pojawiają się regularnie w pismach

poświęconych gospodarce. No, ale pewnie nie czytasz tego rodzaju rzeczy

dodała,

spoglądając na leŜący na stoliku miesięcznik poświęcony hodowli koni.

Nie, nie czytam

wybąkała Jane.

Todd musiał się nieźle bawić, udając zwykłego księgowego

ciągnęła Marie,

sadowiąc się wygodniej na kanapie.

ChociaŜ, z drugiej strony, dziwię się, Ŝe przystał na

takie warunki.

Wskazała dłonią wnętrze pokoju.

Przywykł do luksusowego rollsa i ferrari.

No i własnego szofera.

Szofera?

powtórzyła bezwiednie Jane.

Efekty ataku przeszły najśmielsze oczekiwania Marie. Nie spodziewała się, Ŝe

właścicielka rancza będzie tak zdruzgotana. Sądziła raczej, Ŝe wiadomość o bogactwie Todda

ucieszy ją i jednocześnie skłoni do wyjaśnień.

Tak, moja droga. Trudno przecieŜ, Ŝeby sam prowadził.

Ale przecieŜ Todd zajmuje się ksiąŜkami, prowadzi rachunki…

usiłowała

argumentować.

Marie skinęła głową.

O tak, zna się na tym świetnie

stwierdziła.

Jest geniuszem w sprawach

dotyczących finansów. Zwłaszcza Ŝe nie skończył Ŝadnych studiów.

Ale dlaczego? Dlaczego nic mi nie powiedział?

Pewnie bał się, Ŝe zakochasz się w jego pieniądzach

odparła Marie.

Miał w tym

względzie pewne doświadczenia, a ty

coś niebezpiecznie błysnęło w oczach Marie

miałaś

chyba problemy finansowe.

Siedząca do tej pory sztywno Jane wstała i spojrzała groźnie na gościa.

Poradziłabym sobie

powiedziała.

I nie potrzebuję niczyjej litości.

Oczywiście, chociaŜ dzięki Toddowi wszystko poszło chyba nadzwyczaj dobrze

rzuciła Marie.

Jane pobladła i zacisnęła pięści. JuŜ chciała coś powiedzieć, kiedy przeszkodziły jej

odgłosy kroków za drzwiami, zza których po chwili wyłoniła się roześmiana Cherry.

Jane, Meg powiedziała, Ŝe jeśli chcecie…

Spojrzała na obie kobiety i słowa

zamarły na jej ustach.

C… co się tutaj stało?

Cherry skierowała oskarŜycielskie spojrzenie na matkę. Marie nie wytrzymała tego i

wstała, zakładając ręce na piersi, jakby mogło ją to chronić przed gniewem córki.

Co jej powiedziałaś?

Cherry skierowała te słowa bezpośrednio do matki.

Marie wypręŜyła pierś.

Tylko prawdę

odparła.

I tak by się w końcu o wszystkim dowiedziała.

O tacie?

Marie zdołała tylko skinąć głową. Jej pokłady pewności siebie topniały z minuty na

minutę. Zwłaszcza Ŝe Jane rzeczywiście wyglądała kiepsko. Bladość nie chciała ustąpić i

widać było, Ŝe cierpi.

Chyba juŜ pójdę

powiedziała Marie drŜącym głosem i sięgnęła po torebkę.

To dobry pomysł, mamo

stwierdziła chłodno Cherry.

Zanim przyjedzie tata.

Marie zagryzła wargi. O tym teŜ nie pomyślała. Jeszcze jedna komplikacja.

Przepraszam, nie chciałam…

Po prostu wyjdź

przerwała jej córka.

Im szybciej, tym lepiej.

Jane skinęła głową, chcąc dać znak, Ŝe w pełni się z tym zgadza.

AleŜ Cherry! PrzecieŜ jestem twoją matką!

wykrzyknęła Marie, czując, Ŝe twarz

oblewa jej gorący rumieniec.

Wiem. I wstyd mi z tego powodu

odparowała Cherry.

Nigdy nie czułam się

gorzej.

Marie wciągnęła głęboko powietrze. Policzki ją paliły, a łzy same nabiegły do oczu.

Ja tylko chciałam…

szepnęła, czując, Ŝe nie ma co liczyć na zrozumienie. I

słusznie. Cherry odwróciła się do niej plecami, a ta Jane, która ukradła jej miłość córki, nie

posunęła się co prawda do tego, ale wciąŜ stała blada jak płótno. Marie chwyciła torebkę i

wybiegła na podwórze. Gorące łzy płynęły po jej policzkach.

Jane dopiero teraz poczuła, Ŝe opuszcza ją gniew. Za to plecy znowu zaczęły ją boleć,

chociaŜ nie robiła przecieŜ niczego, co wymagałoby wysiłku. Usiadła więc cięŜko na fotelu i

spojrzała na tkwiącą przy oknie dziewczynkę.

Pojechała

rzuciła Cherry.

Czy to wszystko prawda?

spytała Jane.

Czy twój ojciec jest właścicielem firmy i

ma drogie samochody? I czy poświęca swój cenny czas na ratowanie mojego rancza?

Tak, to prawda

przyznała z westchnieniem Cherry.

Ale nie wiem, co ci mama

nagadała. W jakim świetle to przedstawiła. Obawiam się, Ŝe sama ją sprowokowałam,

opowiadając o tobie. Zdaje się, Ŝe jest po prostu zazdrosna.

Jane pokiwała smętnie głową. Dotarło do niej tylko to, Ŝe Cherry wszystko

potwierdza. Nie zastanawiała się nawet nad tym, Ŝe dziewczynka mówi wyjątkowo dojrzale

jak na swój wiek.

Tak, nawet coś podejrzewałam

powiedziała do siebie.

Wydawało mi się dziwne,

e zatrudnia się u innych, zamiast załoŜyć własną firmę. Oszukał mnie. Nabrał jak dziecko.

Cherry wyciągnęła rękę, jakby chciała dotknąć przyjaciółki, ale po chwili

zrezygnowała.

Naprawdę nie chciał cię skrzywdzić, Jane

powiedziała.

Chodziło mu tylko o to,

eby ci pomóc. Początkowo nie chciał mówić o firmie, a potem jakoś się tak ułoŜyło. Jednak

zapewniam, Ŝe mu na tobie zaleŜy.

ZaleŜy! Powiedział przecieŜ, Ŝe ją kocha! Ale nie oszukuje się tych, których się kocha.

Co więcej, pozwolił, Ŝeby ona się w nim zakochała, wiedząc, Ŝe nie ma dla nich Ŝadnej

przyszłości. Gdyby był zwykłym księgowym, moŜe by coś z tego wyszło. Jednak okazało się,

e jest multimilionerem! Właścicielem firmy! Po co byłaby mu dziewczyna ze wsi, która

skończyła tylko szkołę średnią i nie wie, jak się zachować w dobrym towarzystwie?

Rzeczywistość była aŜ nadto przygnębiająca.

Powiedz coś

poprosiła Cherry.

Jane nie mogła wydobyć z siebie głosu. Nagle opanowała ją myśl, Ŝe Todd wróci

jeszcze dzisiaj. Co mu powie? Jak w ogóle będzie mu mogła spojrzeć w twarz? Wszystkie te

myśli sprawiły, Ŝe jeszcze bardziej skuliła się na kanapie.

Równie nagle znalazła rozwiązanie. Rudzielec! PrzecieŜ moŜe zaprosić go na kolację i

umiejętnie rozegrać to spotkanie.

Proszę, nie mów ojcu o tym, co się dzisiaj wydarzyło

poprosiła wciąŜ stojącą przy

oknie Cherry.

Porozmawiam z nim później.

Twarz dziewczynki rozjaśniła się nieco. Nie był to jeszcze uśmiech, ale jego nikła

zapowiedź.

Mama wcale nie jest taka zła

wystąpiła w obronie Marie.

Tylko po prostu

powierzchowna i zazdrosna. Mam nadzieję, Ŝe mi wybaczysz.

Dopiero teraz Jane zrozumiała, co mogła przeŜywać biedna dziewczyna. Do tej pory

pochłaniały ją wyłącznie własne problemy.

AleŜ nie mam ci czego wybaczać

powiedziała.

Twarz Cherry znowu rozjaśniła się i tym razem był to juŜ uśmiech. Delikatny i blady,

ale uśmiech.

Więc ciągle jestem twoją przyjaciółką?

Oczywiście.

Dzięki Bogu!

Cherry odetchnęła z ulgą.

A juŜ się bałam, Ŝe wszystko skończone.

Jane wstała, podeszła do Cherry i objęła ją. Teraz, kiedy juŜ opadły emocje, cierpiała

znacznie mniej.

Co ty opowiadasz?! Wszystko będzie po staremu. Tylko, widzisz…

spuściła wzrok

mam wraŜenie, Ŝe nie pasuję do twojego ojca. Wychowałam się na ranczu. Nie mogłabym

yć bez koni i świeŜego powietrza.

AleŜ tata teŜ się wychował na ranczu

stwierdziła Cherry.

Jego rodzina pochodzi z

Wyoming.

Jane poklepała ją po ramieniu.

Jednak teraz go to juŜ nie interesuje. Ma na głowie inne sprawy. Zresztą widzisz

Jane westchnęła

ja i doktor Coltrain znamy się od dziecka. Dorastaliśmy tu razem. I wydaje

nam się, Ŝe do siebie pasujemy. Zaprosiłam go zresztą dzisiaj na kolację

skłamała na koniec.

Nic mi nie mówiłaś!

PrzecieŜ nie wiedziałam, Ŝe dzisiaj przyjedziesz

odparowała Jane.

Wypadło to na tyle przekonująco, Ŝe Cherry juŜ nie nalegała na wyjaśnienia.

Rzeczywiście była tu niespodziewanym gościem. Gdyby nie przyjęcie, w dalszym ciągu

znajdowałaby się w Victorii.

Jeśli chcesz, moŜesz zjeść z nami kolację

dodała Jane i z ulgą stwierdziła, Ŝe

Cherry nie ma na to najmniejszej ochoty.

Pewnie pojedziemy gdzieś z tatą

powiedziała.

Jane nie protestowała.

Naprawdę ci na nim nie zaleŜy?

spytała Cherry z Ŝałosną miną.

No cóŜ, jest bardzo miły

odparła Jane.

A poza tym tak wiele mu zawdzięczam.

Ostatnie zdanie sprawiło, Ŝe Cherry źle się poczuła. Zdobyła się jednak na uśmiech.

Potem szybko poŜegnała się i poszła do swojego pokoju.

Gdy tylko wyszła, Jane wybuchnęła płaczem. Nie mogła powstrzymać się nawet

wówczas, kiedy do pokoju weszła Meg z herbatą i ciasteczkami.

Jesteś sama?

spytała.

A gdzie, do licha, są goście? JuŜ pojechali?

W odpowiedzi Jane jeszcze bardziej zaniosła się płaczem.

Cherry teŜ była jakaś nieswoja. Widziałam ją, jak biegła do domku

powiedziała

Meg.

Co się tutaj, u licha, stało?

Wszystko

odparła zwięźle Jane.

Ten drań! Ten wąŜ z płową czupryną.

Jakkolwiek wyobraŜenie sobie węŜa z płową czupryną przekraczało moŜliwości Meg,

to jednak zaraz domyśliła się, o kim mowa.

Chodzi ci o Todda? Oszukał cię? A wydawało się, Ŝe jest takim dobrym księgowym!

Wcale nie jest księgowym!

zawołała Jane i znowu wybuchnęła płaczem.

Meg załamała ręce. Stanęła jej przed oczami wizja całkowitego bankructwa rancza, a

kto wie, moŜe nawet i długów.

Co ty powiesz! A tak mu dobrze z oczu patrzyło! Więc oszukał nas?

Nie nas, tylko mnie

odpowiedziała Jane.

Todd jest właścicielem olbrzymiej firmy

komputerowej i multimilionerem.

Meg najpierw stanęła jak wryta, a potem wybuchnęła śmiechem.

Daj spokój! Nie nabijaj się ze starej kobiety!

Zaskoczona jej reakcją Jane przestała płakać, chociaŜ na policzkach wciąŜ miała ślady

łez.

Wcale cię nie nabieram

powiedziała z urazą w głosie.

Ma w domu rollsa i ferrari.

Meg pokręciła przecząco głową.

To niemoŜliwe. Widziałaś, jak jadł moje kluski? AŜ mu się uszy trzęsły!

Jane westchnęła poirytowana tą dziwną argumentacją.

Powiedziała mi o tym matka Cherry. Zresztą Cherry to potwierdziła, choć

początkowo nie chciała tego zrobić.

Meg była juŜ mniej pewna siebie.

To po co zatrudniałby się jako księgowy?

rzuciła w jej stronę.

Jane zaczerpnęła głęboko powietrza. Poczuła, Ŝe znów zbiera jej się na płacz.

Z litości

odparła.

Z litości dla kaleki. Teraz przestało mnie juŜ dziwić to, Ŝe

dostałam tę poŜyczkę z banku.

Gospodyni pogłaskała ją po ramieniu.

Nie przejmuj się tym wszystkim

powiedziała.

Todd to Todd. Z pieniędzmi czy

bez.

Tak, tyle Ŝe nie będzie teraz wiedział, czy chodzi mi o niego, czy o jego pieniądze

ciągnęła Jane płaczliwym głosem.

Jego Ŝona mówiła, Ŝe piszą o nim w róŜnych gazetach

poświęconych gospodarce. Nie czytam ich, ale Todd moŜe o tym nie wiedzieć.

Meg pokiwała głową. Dopiero teraz pojęła złoŜoność całej sytuacji.

Rozumiem

mruknęła.

To jednak nie potrwa długo

stwierdziła Jane.

Mam zamiar radykalnie zmienić całą

sytuację.

Jak?

Z pomocą Rudzielca

odparła Jane.

Todd od dawna jest o niego zazdrosny.

NajwyŜszy czas, Ŝeby znalazł ku temu powody. Zaproszę go dzisiaj na kolację, Ŝebyśmy

mogli wszystko uzgodnić.

Gospodyni wpadła w popłoch.

Tylko nie to!

zaprotestowała.

Coltrain zasługuje na coś więcej.

Oczywiście

zgodziła się z nią Jane.

Wszystko odbędzie się na niby. Tylko po to,

eby spławić Burke'a

dodała.

Tylko Ŝeby Coltrain nie czuł się w tej roli fatalnie

przestrzegła ją Meg.

Nie będzie

powiedziała z całą mocą Jane.

W odróŜnieniu ode mnie, dodała w duchu.

Tak jak sądziła, Rudzielec zgodził się przyjść na kolację. Miał, co prawda, dyŜur, więc

wziął ze sobą pager, za pomocą którego moŜna go było w razie czego przywołać. Jane miała

mało czasu, dlatego upiekła kurczaka i zrobiła sałatkę warzywną. Więcej czasu poświęciła

swojej osobie. Umalowała się nawet i elegancko ubrała. Nie chciała, Ŝeby Rudzielec

zauwaŜył, co się z nią działo. Nic jednak nie potrafiło zamaskować smutku, który widniał w

jej oczach.

Czy to naprawdę takie waŜne, Ŝe on ma pieniądze?

spytał Coltrain, kiedy siedzieli

przy kawie.

Tak. Zwłaszcza jeśli będzie myślał, Ŝe mi na nich zaleŜy

odparła.

A to juŜ jego problem. MoŜe pozwolisz mu, Ŝeby sam sobie z tym poradził?

Niby dlaczego?

Bo on cię kocha, idiotko! Powinnaś dać mu jakąś szansę

powiedział Rudzielec.

Ten twój plan wcale mi się nie podoba.

Nie mam lepszego. Po co się maskował? Odpłacę mu pięknym za nadobne.

Coltrain patrzył przez chwilę na jej rozpłomienioną twarz. Nie chciał dopuścić, by

zrobiła coś, czego później będzie Ŝałować.

Pewnie sprawiało mu przyjemność, Ŝe pragniesz go dla niego samego

stwierdził.

Milionerzy nieczęsto mogą mieć taką pewność.

On teŜ nie.

Dlaczego?

PoniewaŜ mogłam o nim gdzieś przeczytać albo usłyszeć, a potem grać naiwną gęś.

Rudzielec juŜ chciał jej coś odpowiedzieć, lecz w tym momencie otworzyły się drzwi i

do środka wszedł Todd. Miał na sobie szary dwurzędowy garnitur, na nogach szyte na miarę

buty. Spojrzał najpierw na nich, a następnie na swojego rolexa. Na lewej ręce miał sygnet z

diamentem zdolnym oślepić konia. Dopiero teraz wyglądał na tego, kim był naprawdę

przemysłowego potentata.

Właśnie miałem zebranie, kiedy pani Emory poinformowała mnie o tym, co się stało

wyjaśnił, wskazując strój.

Znam juŜ wersję Marie i chciałbym usłyszeć twoją

zwrócił się

do Jane.

Coltrain chrząknął, Ŝeby przypomnieć o swoim istnieniu. Todd spojrzał na niego

swoimi stalowoszarymi oczami.

Widzę, Ŝe jecie kolację

mruknął.

I domyślam się z jakiej okazji.

Rudzielec aŜ otworzył usta. Ten Burke był znacznie sprytniejszy, niŜ przypuszczał.

MoŜe byśmy więc tak po prostu powiedzieli sobie prawdę

zaproponował.

Bez

adnych planów, rozgrywek czy udawania.

Posłał Jane znaczące spojrzenie.

Co wy na to?

Zacznijmy od tego, czy dobrze się pan bawił kosztem Jane?

zwrócił się do Todda.

Bawił? To chyba nie jest właściwe słowo. Pracowałem jak wół, zaniedbując bardzo

waŜne sprawy firmy.

Ale dlaczego?

nie wytrzymała Jane.

Bo było mi cię Ŝal. Mogłaś przecieŜ wszystko stracić mimo uporu i wielkiego hartu

ducha.

Mogłeś powiedzieć prawdę!

Po co? Byłoby ci lŜej?

spytał Todd.

Chciałem ci po prostu pomóc stanąć na nogi.

Ale teraz juŜ poradzę sobie sama. Nie potrzebuję niczyjej pomocy!

Oczywiście

zgodził się.

Wszystko juŜ jest dopracowane. I tak byś sobie poradziła,

gdybyś znalazła przyzwoitego księgowego.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu. Jane patrzyła na Todda, a on na nią lub na

Rudzielca. Czas płynął wolno. śadne z nich nie wiedziało, co począć.

Tak, hm, no cóŜ…

zaczął Coltrain, który najwyraźniej przyjął rolę mediatora.

Jednak Jane nie pozwoliła mu skończyć.

Co masz zamiar teraz robić?

spytała Todda, chcąc zakończyć całą sprawę.

Będę musiał zająć się swoją firmą

odpowiedział, nie patrząc jej w oczy.

Poza tym

Cherry musi wrócić do szkoły. Moja córka naprawdę wiele ci zawdzięcza. Ma teraz nawet

szansę na rodeo.

Jane pokiwała głową.

Tak, Cherry zawsze będzie moją przyjaciółką.

Cherry, a ja nie?

Jestem ci głęboko wdzięczna za wszystko, co dla mnie zrobiłeś

powiedziała

drętwym głosem.

Todd chwycił ją za rękę.

AleŜ Jane!

Czy mam wyjść?

spytał Rudzielec, który najwyraźniej czuł się niezręcznie w tej

sytuacji.

Ani mi się waŜ!

krzyknęła Jane, wyrywając dłoń z niedźwiedziego uścisku Todda.

Boisz się mnie

powiedział oskarŜycielskim tonem Todd.

Nie mam juŜ nic więcej do powiedzenia

stwierdziła.

Poza "Ŝegnaj".

Todd zwiesił smętnie głowę.

Cherry będzie przykro.

Usta Jane skrzywiły się w podkówkę. Po chwili jednak opanowała Ŝal.

Tak, wiem

powiedziała.

Mnie teŜ jest przykro.

Todd wstał i wyciągnął ku niej rękę. Skinął teŜ głową Coltrainowi.

Jestem głęboko wdzięczna za wszystko.

Za wszystko?

powtórzył głębokim, pełnym podtekstów tonem.

Jane zaczerwieniła się i chyba właśnie o to mu chodziło. Raz jeszcze skinął im głową i

wyszedł. Rudzielec patrzył na nią z niedowierzaniem.

Ty idiotko! Czy duma jest dla ciebie waŜniejsza niŜ uczucie? Do końca Ŝycia

będziesz Ŝałowała tego, Ŝe nie pozwoliłaś mu wszystkiego powiedzieć.

Wiem, co ma do powiedzenia

achnęła się Jane.

To nadęty, samolubny głupek.

Wydawało mi się, Ŝe mu na tobie zaleŜy.

Jane ukryła twarz w dłoniach, Ŝeby nie widział jej miny. Coś jej mówiło, Ŝe nie

wygląda teraz najlepiej. Przez chwilę walczyła z chęcią rozpłakania się na dobre, a w końcu

bąknęła:

W dodatku głupek z pieniędzmi.

Pieniądze to nie wszystko

rzucił Coltrain, który nie bardzo wiedział, co zrobić z

rękami. Najchętniej objąłby przyjaciółkę, Ŝeby ją jakoś pocieszyć.

Tak. Dla kogoś, kto je ma.

Posłuchaj, on teŜ jest dumny

Coltrain wrócił do właściwego tematu rozmowy.

Jeśli pozwolisz mu teraz odejść, to juŜ do ciebie nie wróci.

Wcale tego nie chcę.

Chcesz!

Nie chcę!

Mogli się tak spierać przez najbliŜszą godzinę. Rudzielec westchnął i podniósł się z

miejsca. Niestety, nic nie udało mu się wskórać. Jane potrafiła być uparta jak osioł.

Pójdę juŜ

rzucił.

Skinęła głową.

Dzięki, Ŝe przyszedłeś. Nie poradziłabym sobie bez ciebie.

I tak sobie nie poradziłaś

powiedział, czyniąc ostatni wysiłek, by jakoś do niej

przemówić.

Kłóciłaś się z nim tylko, zamiast po prostu porozmawiać. A teraz zostaniesz

sama.

Wzruszyła ramionami.

To nic nowego.

Twój ojciec chciałby, Ŝebyś była szczęśliwa.

Ale nie za wszelką cenę. Todd nie jest facetem, który mógłby się oŜenić z

dziewczyną ze wsi. Nie wiedziałabym nawet, jak się zachować w towarzystwie.

Z kolei Rudzielec wzruszył ramionami.

Wszystkiego moŜna się nauczyć

stwierdził i spojrzał na zegarek.

Ojej, jestem

spóźniony. No, trzymaj się. Pędzę na obchód.

PoŜegnała go, a następnie wyszła na ganek, Ŝeby zobaczyć, jak odjeŜdŜa. Po chwili

zauwaŜyła, Ŝe Todd i Cherry skończyli juŜ pakowanie i zabrali się do przenoszenia bagaŜy do

samochodu. Rzeczywiście był to rolls. Jane ukryła się w bawialni i wyjrzała zza zasłonki.

Pojechali. Dom wydawał się teraz znacznie bardziej pusty niŜ kiedykolwiek.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ycie bez Todda i Cherry stało się nudne i męczące, ale ranczo kwitło. Jane świetnie

sobie radziła ze sprawami organizacyjnymi. Odkryła w sobie talenty, o których istnieniu

nawet nie wiedziała. Zwykle to ojciec zajmował się całym ranczem. Teraz prowadziła

rozmowy z hodowcami, podpisywała umowy, zamieszczała ogłoszenia w pismach

poświęconych hodowli koni i jeździła na aukcje. Nawet Tim był zdziwiony, skąd bierze tyle

energii.

Reklama ubrań równieŜ szła znakomicie. Firma zdecydowała się w końcu na krótki

film dla telewizji. Po pierwszych projekcjach sprzedaŜ wzrosła dwukrotnie. Okazało się teŜ,

e pomogło to jej w interesach. Mogła teraz liczyć na współpracę najlepszych hodowców.

Stała się popularna, Ŝeby nie powiedzieć: sławna. Uruchomiony przez Todda mechanizm sam

się napędzał i pozwalał liczyć na sukcesy w przyszłości.

Jednak Jane, mimo licznych spotkań i zajęć, prowadziła samotne Ŝycie. Nie mogła teŜ

jeździć konno. Pierwsza powaŜna próba zakończyła się kompletnym fiaskiem. Musiała

później przeleŜeć tydzień w łóŜku, kurując zbolały kręgosłup. Ale to właśnie wtedy zapisała

się na korespondencyjny kurs księgowości, dzięki któremu udało jej się nauczyć prowadzenia

ksiąg rachunkowych. Sprawę ułatwiło to, Ŝe Todd pozostawił wszystko w idealnym porządku.

Czasami myślała o nim. Zastanawiała się, czy jest zadowolony z tego, Ŝe wrócił do

swojej firmy.

Todd być moŜe był zadowolony, ale większość jego pracowników nie. Od swojego

powrotu stał się uszczypliwy i nieprzyjemny. Nic mu sienie podobało. Wszyscy pracowali

zbyt wolno. W dziale projektów nie wymyślono niczego sensownego, a w kaŜdym razie

niczego, co by mu się podobało. Programiści nie troszczyli się o sprzęt, a zwłaszcza dyskietki,

które kładziono często tuŜ obok kawy. Na argumenty, Ŝe przecieŜ zawsze tak było, Todd

zaciskał tylko gniewnie usta. Nawet jego nieoceniona sekretarka, pani Emory, podpadła mu,

kiedy nie potrafiła znaleźć jakiegoś dokumentu w ciągu piętnastu sekund. Jednym słowem

wszystko było źle.

Wcale nie lepiej przedstawiała się sytuacja w domu. Cherry, która po raz pierwszy

miała pójść do normalnej szkoły bez internatu, nie wiedziała juŜ, czy powinna się z tego

cieszyć. Ojcu nie podobały się jej stroje, muzyka, której słuchała, a takŜe oglądane przez nią

filmy. Doszło do tego, Ŝe Todd po emisji jakiegoś filmu zadzwonił do lokalnej stacji

telewizyjnej i ostro nawymyślał któremuś z redaktorów. Gdyby mu chociaŜ ulŜyło!

Cherry znosiła to wszystko spokojne. Jednak kiedy ojciec zabronił jej kupowania

magazynu poświęconego koniom, tylko dlatego, Ŝe ukazał się w nim artykuł o Jane, nie

wytrzymała i powiedziała, co o tym sądzi.

Wiesz, tato, zrobiłeś się ostatnio potwornie zgryźliwy

stwierdziła.

Ludzie boją się

do ciebie podchodzić.

Spojrzał na nią znad stron Wall Street Journal. Wyglądał na zaskoczonego tą

wiadomością.

Naprawdę? Boją się mnie? Chyba trochę przesadzasz. Wcale nie jestem zgryźliwy.

Cherry odchrząknęła.

To bardzo łagodne określenie

powiedziała.

Pani Emory uŜyła znacznie

dosadniejszego, kiedy po raz czwarty kazałeś jej przepisać list z powodu zbyt małego

marginesu. Czy rzeczywiście musiałeś go mierzyć linijką? A znowu Chris powiedział, Ŝe

zniszczyłeś jego nowy program. Dobrze, Ŝe miał go na twardym dysku.

Todd wzruszył ramionami, a następnie odłoŜył gazetę, której i tak juŜ nie czytał.

To nie moja wina, Ŝe wszyscy oduczyli się pracować. Mogę przecieŜ oczekiwać

odrobiny zaangaŜowania od moich pracowników! A jeśli idzie o to pismo, to…

Todd

poczuł, Ŝe się zapędził.

Właśnie! Widziałeś zdjęcie Jane? Była na rozkładówce! Wyglądała naprawdę

wietnie!

Nie zauwaŜyłem.

Naprawdę? Wydawało mi się, Ŝe widziałam to pismo na twoim biurku. A było tam

naprawdę duŜe jej zdjęcie.

Todd sięgnął po "Wall Street Journal" i otworzył go ostentacyjnie.

Czy nie zadano ci jakiejś pracy domowej? Jak oni was uczą w tej szkole?

Tato, przecieŜ szkoła się jeszcze nie zaczęła!

Brwi Todda powędrowały w górę.

Naprawdę?

Mógłbyś do niej zadzwonić, wiesz

rzuciła jakby od niechcenia Cherry.

Do szkoły? Po co?

Miałam na myśli Jane.

Todd skrzywił się, jakby mu zaproponowała wspólny mord albo coś równie

odpychającego.

Do niej?! Po co?! PrzecieŜ dała mi kosza!

CzyŜbyś myślał o tym, Ŝeby się z nią oŜenić?

spytała drŜącym głosem.

Jane

byłaby znakomitą matką.

Todd pokręcił głową.

Teraz i tak za mnie nie wyjdzie. Wyraźnie mi to powiedziała. A poza tym ty masz

juŜ matkę

dodał po chwili namysłu.

Córka wzniosła oczy do góry.

Nie wiem, czy zauwaŜyłeś, Ŝe ostatnio nie rozmawiamy ze sobą. To z powodu Jane.

Todd ponownie odłoŜył gazetę i podszedł do córki. Jego cięŜka dłoń spoczęła na jej

ramieniu.

Ja teŜ zrobiłem jej awanturę

powiedział.

Cherry spojrzała błagalnie w jego oczy.

Zadzwoń do Jane, tato. PrzecieŜ ona szaleje za tobą, a ty… za nią.

Nic z tego

uciął krótko Todd.

Jane wyjdzie pewnie za tego płomiennowłosego

doktora i będą mieli mnóstwo małych rudzielców.

Cherry pokręciła głową.

Tak kiepsko ją znasz? No nic, widzę, Ŝe wolisz męczyć siebie oraz innych i

doprowadzić swoich pracowników do choroby nerwowej lub alkoholowej.

Nikt z moich ludzi nie pije

warknął.

Chris się upił. Po raz pierwszy w Ŝyciu. Po tym, jak potraktowałeś jego nowy

program

poinformowała go.

Mówi, Ŝe wyjedzie do Kalifornii, Ŝeby stworzyć program

wirtualny dla źle traktowanych pracowników. Będą oni mogli dręczyć swoich szefów, a

nawet ich zabijać.

Uuu! Złośliwy chłopak!

mruknął Todd.

Będę mu chyba musiał dać podwyŜkę, bo

inaczej rzeczywiście to zrobi.

Cherry uśmiechnęła się, zachęcona powrotem ojcowskiego dobrego humoru.

A co z Jane?

spytała odwaŜnie.

Todd znowu stał się ponury.

Nawet mi o niej nie wspominaj!

Tak, ona teŜ uwaŜała, Ŝe nie jest dla ciebie dość dobra.

Co takiego?

Todd spojrzał z ukosa na córkę.

Kiedy mama powiedziała jej o firmie i rollsie, zrobiła się biała jak papier. Mama

przekonała ją, Ŝe nie nadaje się na Ŝonę milionera.

Jak śmiała!

wrzasnął Todd.

Jane nadaje się do tego bardziej niŜ ona sama!

Nikt jej tego nie powiedział

ciągnęła z niewinną minką Cherry.

Pewnie ciągle

uwaŜa, Ŝe jest gorsza.

Niby dlaczego?

mruknął Todd.

No cóŜ, skończyła tylko średnią szkołę.

Tak jak ja.

Poza tym nie wiedziałaby, jak się zachować na przyjęciu.

Cherry zagięła drugi

palec.

Wiesz, jak nie znoszę przyjęć i tych wszystkich wypindrzonych paniuś z ich

widelczykami, łyŜeczkami i nie wiadomo czym.

Jane ma powaŜne podejście do Ŝycia. Chce je ułoŜyć raz na zawsze.

A ja? Myślisz, Ŝe ja nie mam? Bardzo powaŜnie potraktowałem swój związek z

twoją matką. No ale cóŜ, Jane jest inna

naszła go nagła refleksja.

Właśnie. I po namyśle muszę stwierdzić, Ŝe moŜe jednak zdecyduje się na związek z

doktorem Coltrainem

oświadczyła z niewinną minką Cherry.

PrzecieŜ go nie kocha!

odparował Todd.

Miłość to nie wszystko. Jane musi myśleć o przyszłości. Doktor Coltrain to powaŜny

partner. A poza tym szaleje za nią.

Cherry!

AleŜ tato, przecieŜ wcale nie zamierzasz się z nią Ŝenić. Więc nie powinno cię to

martwić.

I nie martwi!

warknął Todd.

Jak cholera!

Cherry spojrzała na niego uwaŜnie.

A moŜe jednak?

Wahał się przez chwilę. Przez chwilę miał zamiar skarcić córkę, ale w końcu z

cięŜkim westchnieniem zagłębił się w fotelu.

No dobrze, a jeśli nawet? Nie sądzę, Ŝeby Jane chciała ze mną teraz rozmawiać.

Dziewczynka zaczęła się zastanawiać. Niestety, ojciec miał rację. Jane nie będzie

odbierać telefonów od Todda, a kiedy ten przyjedzie na ranczo. zwieje gdzie pieprz rośnie.

Cherry poznała dobrze reakcje przyjaciółki.

Wiem! Rodeo!

wykrzyknęła olśniona nagłą myślą.

Jane na pewno przyjedzie,

eby mnie zobaczyć.

Todd zasępił się i potarł zmarszczone czoło. Córka z pewnością miała rację.

Na pewno się przebierze

powiedział głosem pełnym zwątpienia.

A poza tym

usiądzie gdzieś w tylnych rzędach. Nie wypatrzymy jej.

Mógłbyś poprosić Chrisa, Ŝeby ją odszukał

rzuciła Cherry.

Na pewno to zrobi.

Coś ty!

achnął się Todd.

JuŜ raczej będzie mnie przypiekał ogniem w przestrzeni

wirtualnej.

AleŜ tato, po podwyŜce?

Oboje roześmieli się głośno. Todd śmiał się trochę z siebie. Nie od dziś dawał się

córce wodzić za nos. Cherry natomiast śmiała się z radości. Z ulgą stwierdziła, Ŝe ojciec bez

zbędnych sporów przystał na jej plan.

Dobrze, porozmawiam z nią

powiedział w końcu Todd.

Ale co potem?

A potem będziemy Ŝyć długo i szczęśliwie.

Ciekawe, którzy długo, a którzy szczęśliwie

mruknął pod nosem Todd. Zrobił to

jednak bez przekonania. Pomysł Cherry wydawał mu się coraz bardziej kuszący.

Tego dnia, kiedy Cherry miała wystąpić na rodeo w Victorii, Meg przygotowała lekki

lunch. Mimo to Jane prawie go nie tknęła. Siedziała przy stole, dłubiąc widelcem w ryŜu.

To co? Pojedziesz w końcu na występ swojej uczennicy?

spytał Tim gderliwym

tonem, który miał zamaskować troskę.

Jane pokręciła głową.

Nie. Bo on tam będzie.

Oczywiście, przecieŜ jest jej ojcem.

Jane odsunęła od siebie kawałek marchewki unurzany poprzednio w sosie.

Chciałabym ją zobaczyć, ale nie mogę ryzykować spotkania

powiedziała.

Mogłabyś włoŜyć szal na głowę i okulary słoneczne

podpowiedziała jej Meg.

pewno cię nie pozna. Aha, i sukienkę. PrzecieŜ nigdy nie nosisz sukienek.

Jane zastanawiała się nad tym przez chwilę. Tak, mogłaby się przebrać. I usiąść w

tylnym rzędzie. Todd na pewno będzie chciał obejrzeć Cherry z bliska.

MoŜe rzeczywiście pojadę

stwierdziła po pełnej napięcia chwili.

Tam będzie cały

tłum. Zresztą nie sądzę, Ŝeby w ogóle chciał mnie spotkać.

Jasne, Ŝe by chciał!

krzyknął Tim, ale w tym samym momencie Ŝonę kopnęła go

pod stołem w kostkę.

Au!

jęknął.

To jest, chciałem powiedzieć, na pewno by nie chciał. W ogóle nawet

by na ciebie nie spojrzał. No bo po co?

Usta Jane wykrzywiły się w podkówkę, a noga Meg jeszcze raz wylądowała na

obolałej kostce męŜa. Tim jęknął, a potem zamilkł na dobre.

Dobrze, pojadę

zawyrokowała w końcu Jane.

WłoŜyła prostą biało

zieloną sukienkę, sandały, a następnie związała włosy i ukryła

je pod szeroką przepaską zrobioną nie z szalika, lecz z chustki. Potem przymierzyła ciemne

okulary.

I jak?

spytała.

Meg skinęła z aprobatą głową. Jednocześnie starała się zapamiętać wszystkie

szczegóły stroju, Ŝeby móc przekazać je Cherry przez telefon.

Znakomicie. Na pewno nikt cię nie rozpozna.

Jane uśmiechnęła się juŜ nieco pewniej.

TeŜ tak pomyślałam, jak zobaczyłam siebie w lustrze

powiedziała.

Wyglądam

zupełnie inaczej. Nawet czuję się jakoś dziwnie.

Jane była skłonna przypisywać zmianę w swoim nastroju nowemu ubraniu. Nawet jej

do głowy nie przyszło, Ŝe moŜe to być spowodowane czymś innym. Na przykład perspektywą

spotkania z Toddem.

WyjeŜdŜając do Victorii, zastanawiała się nad skomplikowanymi kolejami losu.

Wiedziała, Ŝe musi unikać Todda, a jednocześnie Cherry pozostała jej przyjaciółką. Pisywały

nawet do siebie, z tym Ŝe Ŝadna nie wspominała ani słowem o Toddzie.

Kiedy przyjechali na rodeo, skończyły się właśnie wstępne uroczystości. Z trudem

udało im się znaleźć miejsce na parkingu, a następnie przeszli w stronę stadionu. Tim kupił

bilety. Jane usadowiła się w jednej z ostatnich ławek w obawie, Ŝe towarzystwo Meg i Tima

moŜe ją zdradzić. Od razu teŜ zauwaŜyła młodego człowieka, który intensywnie się w nią

wpatrywał. Niech lepiej uwaŜa. Jeśli będzie się do niej przystawiał, spadnie z bardzo wysoka.

Próbowała skoncentrować się na zawodach, ale jakoś jej się to nie udawało. Przez cały

czas wypatrywała Todda gdzieś w pierwszych rzędach. W duchu mówiła sobie, Ŝe to ze

względów bezpieczeństwa.

Na początku występowali męŜczyźni, próbujący sił w ujeŜdŜaniu i rzucaniu lassem.

Potem kobiety. Potem znów męŜczyźni. Jane nawet nie widziała tego, co działo się na

placyku. Wręczono pierwsze nagrody i ogłoszono występy juniorek. Cherry miała jechać jako

czwarta. Jane przestała rozglądać się dokoła i zaczęła śledzić przejazdy. Pierwsza dziewczyna

była dobra, ale zdenerwowana. Nic dziwnego, przecieŜ to Ŝadna przyjemność otwierać

zawody. Druga pojechała słabo, ale za to trzecia wypadła rewelacyjnie. W końcu padło

nazwisko Burke. Jane zacisnęła dłonie. Krew zaczęła jej Ŝywiej krąŜyć w Ŝyłach. Cała oblała

się rumieńcem. Wystarczył tylko rzut oka na prosto trzymającą się w siodle zawodniczkę,

eby moŜna było stwierdzić, iŜ Cherry jest dzisiaj nie do pobicia. Jane aŜ gwizdnęła. Jej

skołatane nerwy uspokoiły się i juŜ spokojnie obejrzała cały występ. Nawet gdyby Cherry nie

wygrała, to i tak odniosła wielki sukces.

Jednak sędziowie teŜ mieli oczy. Ogłoszono wyniki. Cherry była najlepsza. Jane

zapiekły powieki. Czuła się tak, jakby była matką dziewczyny. Jakiś męŜczyzna podszedł do

Cherry i wziął ją w ramiona. Todd!!! Kiedyś Jane teŜ była w jego ramionach. I ją teŜ przytulał

tak czule i serdecznie.

Uznała, Ŝe juŜ czas wracać do domu. Wstała i zaczęła się przeciskać do miejsc

zajmowanych przez Tima i Meg. Nie było ich tam jednak. Być moŜe poszli pogratulować

Cherry, pomyślała Jane. Wiedziała, Ŝe ona się na to nie zdecyduje. Na pewno nie przy

Toddzie.

Westchnęła cięŜko i powlokła się noga za nogą do wyjścia. Postanowiła, Ŝe zaczeka

na swoich opiekunów w samochodzie. Dopiero na parkingu przypomniała sobie, Ŝe nie ma

kluczyków i będzie musiała sterczeć na zewnątrz. Zresztą, prawdę mówiąc, miała problemy z

odnalezieniem własnego auta. Nie zdarzyło jej się to nigdy wcześniej. Zawsze miała dobrą

pamięć do miejsc i przedmiotów. Kiedy tak stała wśród samochodów, ktoś podszedł i chwycił

ją za rękę.

Znała tę dłoń. Znała tego człowieka.

Todd bez słowa zaprowadził ją do czarnego ferrari. Tutaj się zatrzymali.

Zdejmij te cholerne ciemne okulary

powiedział.

PrzecieŜ słońce juŜ zaszło.

Jane dosłownie zamurowało. Przez dłuŜszą chwilę nie mogła wydobyć z siebie głosu.

S… skąd wiedziałeś?

MoŜna cię było poznać choćby po tych okularach

powiedział.

Jesteś jedyną osobą,

która nosi je o zmierzchu. Ale tak naprawdę, to Cherry uknuła spisek z Timem i Meg.

Gdzie oni teraz są?

spytała poirytowana.

Todd otworzył drzwiczki i wskazał jej miejsce obok kierowcy.

W domu. Czekają na nas.

Spojrzał jej prosto w oczy.

Mogą sobie czekać.

Straciliśmy duŜo czasu, Jane, bardzo duŜo czasu.

Patrzyła na niego, niczego nie rozumiejąc. Wszystko działo się zbyt szybko.

Zaraz, chwileczkę

powiedziała, wciąŜ wahając się, czy wsiąść do samochodu.

Todd pochylił się i ją pocałował. Jane dotknęła warg.

To… to nie moŜe się udać

szepnęła do siebie.

Jakimś cudem usłyszał jej głos.

To na pewno się uda, Jane. Pobierzemy się i będziemy mieli całą gromadę dzieci.

Tak, Ŝebyśmy mogli prowadzić rodzinne ranczo.

AleŜ ja nie jestem wykształcona

wyrwało jej się.

Ja teŜ.

Ani obyta towarzysko.

Podobnie jak ja

powiedział i popchnął ją lekko w stronę otwartych drzwiczek.

Poza tym nie znoszę przyjęć.

ebyś wiedziała, jak ja ich nienawidzę!

Zamknął drzwiczki i przeszedł na drugą stronę samochodu. Dzięki temu zyskała

trochę czasu. Niewiele jednak jej to dało. W dalszym ciągu nie wiedziała, co robić.

Tęskniłem za tobą. A ty?

zapytał, sadowiąc się tuŜ obok.

Jane w końcu skapitulowała.

Bardzo

przyznała.

Nigdy w Ŝyciu nie czułam się tak samotna.

Zobaczysz, jak będzie nam dobrze! Z wyjątkiem tych chwil, kiedy będziemy się

kłócić. Zdaje się, Ŝe oboje jesteśmy uparci jak osły

naszła go nagła refleksja.

A Cherry

będzie najszczęśliwszą dziewczyną w Jacobsville

dodał po chwili.

W Jacobsville? Będziemy mieszkać w Jacobsville?

dopytywała się.

Jasne. PrzecieŜ nie skończyłem jeszcze pracy na ranczu.

Od razu wiedziałam, Ŝe chodzi ci o moje ranczo!

wykrzyknęła.

Ty materialisto!

Todd uruchomił silnik. Nie ryczał on tak, jak w innych samochodach, ale jednocześnie

czuło się w nim olbrzymią moc. Te dźwięki przypominały pomruki tygrysa. Ruszyli bez pisku

opon, ale za to szybko. Jane pomyślała, Ŝe oto ziściły się jej marzenia i sama była zaskoczona

tym, Ŝe wszystko poszło tak gładko.

Tak przy okazji, powiedz, jak tam twoje ranczo. Pewnie wszystko podupada?

Jane roześmiała się, szczęśliwa, Ŝe moŜe pochwalić się sukcesem.

Wręcz przeciwnie

odparła.

Skończyłam kurs dla księgowych i nieźle sobie radzę.

Todd spojrzał na nią z ukosa, Ŝeby sprawdzić, czy nie Ŝartuje. Była powaŜna.

No i co? Wcale nie było to takie trudne, prawda?

O BoŜe! Todd! Dokąd jedziemy?!

Skręcili właśnie z głównej drogi na jakiś leśny trakt. Samochód podskakiwał na

wybojach. Todd zredukował prędkość i spojrzał na nią z czułością.

Do domu

odparł.

Ale pomyślałem, Ŝe zrobimy sobie mały przystanek.

W drodze powrotnej zrobili jeszcze kilka takich "małych przystanków".

Pobrali się parę dni później. Tim i Meg byli świadkami, a podniecona Cherry druhną.

Była to cicha ceremonia. Nie zaprosili na nią nikogo. Być moŜe dlatego nie mówiono o niej w

Jacobsville. Toddowi nie zaleŜało na rozgłosie. Miał go juŜ dosyć. A Jane, którą po

telewizyjnych reklamach równieŜ proszono o autografy, podzielała jego pogląd.

Po ślubie i weselnej kolacji wyjechali na krótki miesiąc miodowy na Jamajkę.

Nareszcie mogli być sami. Mieli do dyspozycji wspaniały, luksusowy apartament w Montego

Bay z nie mniej wspaniałym i luksusowym łóŜkiem. Todd chciał z niego skorzystać, gdy

tylko się tam zainstalowali.

Czy nie powinniśmy raczej pójść i obejrzeć ocean?

spytała Jane, oddychając

cięŜko, gdyŜ Todd zaczął ją całować w szyję.

Płacimy przecieŜ tak duŜo. A to, co teraz

robimy, moglibyśmy robić wszędzie.

No, niezupełnie

zaprotestował nowo poślubiony mąŜ, dotykając jej piersi.

Poczuła, Ŝe brakuje jej tchu.

Och, Todd

jęknęła.

To co? Idziemy?

spytał, odsuwając się trochę od niej. Chwyciła go mocno i zaczęła

całować. Po chwili byli juŜ zupełnie nadzy. Mimo klimatyzacji w pokoju było ciepło, więc

pościel nie była im potrzebna. Skorzystali natomiast z wielkiego, podwójnego łoŜa.

Chyba nie musimy

szepnęła mu wprost do ucha.

LeŜeli przytuleni, całując się bez przerwy. Byli tak spragnieni siebie, Ŝe nie zwaŜali na

nic. Zapomnieli nawet sprawdzić, czy zamknęli drzwi. Dopiero po jakimś czasie dotarło do

Todda, Ŝe musi uwaŜać.

Nie boli?

spytał, czując pod sobą drobne ciało Jane.

Pokręciła głową. Jej jasne włosy przypominały złotą burzę na błękitnej poduszce.

Nie. Czuję się coraz lepiej. Chodź do mnie.

Wyciągnęła ręce.

Toddowi nie trzeba było tego dwa razy powtarzać. Przywarł do niej i juŜ po chwili

tulił ja, pieszcząc plecy i pośladki.

Och, Todd! Tak ciebie pragnę!

Dotknął jej ud, a ona otworzyła się jak róŜa. Kochali się długo i namiętnie, w

zgodnym rytmie ciał. Nawet nie przypuszczali, Ŝe moŜe im być tak dobrze. Kochali się bez

wyrzutów sumienia, bez strachu, bez wzajemnych pretensji, wiedząc, Ŝe mają przed sobą

wspaniałą przyszłość. W końcu legli obok siebie na pościeli. Jane poczuła, Ŝe łzy spływają jej

po policzkach.

Mój BoŜe! Myślałam, Ŝe umrę.

Ze strachu?

Nie. Ze szczęścia

odpowiedziała, marszcząc brwi.

A ty się śmiałeś.

RównieŜ ze szczęścia.

Wobec tego moŜe spróbujemy jeszcze raz

zaproponowała, spuszczając wzrok.

Todd przytulił ją znowu i zaczął pieścić. Jego ręce błądziły po jej ciele. Jednak po

chwili pomyślało nieszczęsnej chorobie swojej nowo poślubionej Ŝony.

A jak twoje plecy?

spytał, odsuwając się nieco od niej.

Nie bolą?

Wręcz przeciwnie. Mam wraŜenie, Ŝe działa to na mnie terapeutycznie.

Todd natychmiast znalazł się tuŜ obok niej.

Zatem musimy to powtórzyć.

Znowu się połączyli i tym razem było im jeszcze wspanialej. Jane krzyczała z

rozkoszy. Nigdy dotąd nie czuła się tak pełna. A Todd nigdy nie był tak zaspokojony.

Zasnęli. Dochodziła szósta i tego dnia nie zjedli kolacji. Spali prawie dziesięć godzin i

kiedy się obudzili, złote słońce opromieniało całą zatokę. Pierwszy otworzył oczy Todd, ale

Jane, jakby to wyczuwając, obudziła się zaraz po nim.

Mogliśmy przynajmniej zasłonić okno

powiedziała.

Dlaczego? Tak jest bardzo dobrze.

Patrzył na jej nagie ciało, a w jego oczach widać

było niekłamany zachwyt.

Bardzo długo spałam

stwierdziła, zerkając na zegarek.

Zresztą nic dziwnego.

Przed ślubem prawie nie zmruŜyłam oka. Bałam się, Ŝe twoja była Ŝona znajdzie jakiś sposób,

eby nam zepsuć uroczystość.

Niepotrzebnie

stwierdził Todd.

Widziałaś, jak Cherry sobie z nią poradziła. Marie

była potulna jak trusia. Moja córka powinna zostać psychiatrą, a nie jakimś zwykłym

lekarzem.

Chciałbyś tego?

O BoŜe, nie!

Oboje wybuchnęli śmiechem. Ich spojrzenia spotkały się, ale Jane szybko spuściła

wzrok.

Na szczęście teraz jakoś się dogadały

szepnęła.

Kto?

Todd zdąŜył juŜ zapomnieć, o czym przed chwilą rozmawiali.

Cherry i Marie

odparła.

Są w dobrej komitywie.

Aha

powiedział.

A my jesteśmy w najlepszej z moŜliwych.

Jane skinęła głową.

Kocham cię

szepnęła.

Ja teŜ cię kocham.

Nawet nie zauwaŜyli, kiedy zaczęli się całować. Jane zamknęła oczy. Wyobraziła

sobie wody oceanu, opływającego ich samotną wyspę. Wody oceanu miłości.