MYRNIN 

 

U

znałem, że sztuczka z robieniem niemożliwego, to po prostu nigdy 

nie  rozczulać  się  nad  przeszłością, tylko  myśleć  o  tym,  co  ma  się  w 
danej  chwili  w  zasięgu  ręki.  Rób  rzecz,  którą  masz  przed  sobą. 
Później  następną.  A  później  jeszcze  kolejną.  W  takich  warunkach 
mężczyźni budowali piramidy, albo wspinali się po pasmach górskich 
lub latali rakietami na księżyc. 
To właśnie dzięki temu ryłem, cal  po bolesnym calu, wnęki na moje 
ręce i nogi, w kamiennej ścianie mojego lochu. Nie patrzyłem w górę; 
nie  patrzyłem  w  dół.  Patrzyłem  tylko  na  zadanie  przede  mną  i 
ignorowałem  ból,  tak  samo  jak  wszelakie  efekty  uboczne.  Z 
pewnością miałem w tym wiele praktyki. 
Z  wystarczającą  koncentracją,  ataki  paniki  wyblakły,  uciekając  jak 
paplanina, gdzieś na dno mojej świadomości, niczym szybko- pędząca 
rzeka,  która  stała  się  hałasem  w  tle  i  nie  czułem  potrzeby,  żeby 
zwracać na to swojej uwagi. W taki sposób, był to komfortowy rodzaj 
rozproszenia.  To  trochę  tak,  jakbym  nie  był  sam,  nawet  jeśli  moim 
jedynym  rzeczywistym  towarzyszem  była  moja  własna,  potwornie 
pokręcona, krzycząca wyobraźnia. 
Właśnie  odkryłem,  jak  wysoko  zaszedłem,  moją  ciężką  pracą,  kiedy 
zgubiłem  moją  koncentrację,  ale  to  nie  była  moja  wina.  Byłem 
wybitnie  skupiony,  gdy  nagle  poczułem  w  środku  mojej  wyobraźni 
zimne, lodowate palce przeczesujące moje myśli i… echm. Kiedy ktoś 
ma  skłonności  do  tego,  żeby  go  łatwo  rozproszyć,  dzieje  się  coś 
takiego… 

 

 

Moje palce ześlizgnęły się, a później moje nagie palce u stóp i kiedy 
spadałem  –  licząc 

1

stopy,  w  mojej  drodze  na  dół,  o  mój  Boże, 

niemalże dokończyłem ich dziesięć. – zobaczyłem twarz Claire. Tylko 
jej  przebłysk.  Była  blada  i  zmartwiona.  I  kolejną  twarz,  kobiety,  z 
blado- złotymi włosami i jasnymi  oczami.  Nie była to Amelie, ale w 
jakiś sposób była do niej podobiena… To był ktoś, kogo nie znałem. 
Jakiś  człowiek.  Wybitnie  podobny,  człowiek,  którego  mentalne 
odciski palców,  czyściły  moją  pamięć.  Jasnowidz, prawdziwy,  jak  ta 
dziewczynka,  Miranda  –  ktoś,  kto  mógł  widzieć  przyszłość,  ale  nie 
tylko  to;  ktoś  kto  mógł  dosięgnąć  i  dotknąć  mentalności  innych. 
Wątpiłem,  czy  to  doświadczenie  sprawiało  jej  przyjemność,  bardziej 
niż mi, ale byłem przekonany, że przez nią, Claire powiedziała  coś o 
mnie. 
Przyjdź  po  mnie,  błagałem  ją  ponownie,  w  momencie,  gdy  nagle 
skończyłem  w  lodowato-  zimnej  wodzie  i  na  nawet  zimniejszym 
kamieniu  pod  nią.  Połamane  kości,  oczywiście.  Zostałem  tam, 
zagłuszony  niezręcznym  dyskomfortem,  na  samym  dnie  piekła, 
dopóki  nie  skupiłem  się  wystarczająco  i  nie  zebrałem  siły,  by  się 
uleczyć i rozważyć ponowne wspinanie się. 
Claire, pomyślałem. Przyjdź po mnie. Proszę. 
Ze  względu  na  wątpliwości,  które  nasunęły  się  do  mojej  głowy,  że 
dziesięć  stóp,  to  był  dopiero  początek,  miałem  przed  sobą  jeszcze 
bardzo, bardzo, ale to bardzo długą drogę do pokonania… a głód już 
deptał  mi  po  piętach.  Wkrótce,  jasność  umysłu  i  skupienie,  które 
pozwoliły  mi  osiągnąć  tak  wiele,  będą  zagłuszone.  I  stanie  się  to 
niemożliwe. 
Nie dasz sobie rady, zadeklarowała jakaś zimna, logiczna część mnie, 
która  w  ogóle  mi  nie  pomagała.  Chciałem  odciąć  tą  część  mojego 
mózgu i zostawić ją dryfującą na wodzie, ale być może nie byłaby to 
zbyt rozsądna reakcja. 
Więc  zamknąłem  logiczną  część  siebie  w  więzieniu  zrobionym  z 
mentalnych  prętów  i  skupiłem  się  na  kolejnej  rzeczy  przed  moim 
nosem - zacząłem się wspinać. 

 

                                                             

1

 Stopa (org. Foot) – dawna jednostka miary nawiązująca do przeciętnej długości stopy ludzkiej. W różnych krajach 

miała inną długość. Zmieniała się także na przestrzeni wieków. Obecnie przez stopę najczęściej rozumie się stopę 
angielską (foot) = 30,480 cm, czyli 1 m = 3,280840 stóp. (przyp. Tłum.) (źr. Wikipedia.pl)