Władca Zwiesssząt

Władca Zwiesssz

If you ever get close to a human
and human behaviour
be ready to get confused
there’s definitely no logic
to human behaviour
but yet so irresistible
there's no map
to human behaviour
Bjork “Human Behaviour”

1.
— Harry... — zacz

ła Hermiona prawie błagalnym tonem.

— Nie — przerwał jej, nie czekaj

c a

sko

czy. Miał pewno

ść

, co jego przyjaciółka zaraz powie.

e na

poszukiwanie horkruksa wyrusz

we trójk

e b

trzyma

razem, tak jak za dawnych czasów. To

min

ło; Dumbledore umarł, przekazuj

c mu pałeczk

. Wiedział,

e dyrektor do tego d

ąŜ

ył —

wprowadził go w sedno sprawy, by mógł odszuka

reszt

horkruksów, a Harry chciał to zrobi

sam. Czuł,

e musi tak post

. — Odbyli

my podobn

rozmow

jeszcze przed

lubem Billa i Fleur. Nie chc

tego wraca

. Sprawa zako

czona.

Hermiona wpatrywała si

w niego t

pym wzrokiem, jakby nagle stała przed nauczycielem, nie potrafi

odpowiedzie

na zadane pytanie. Harry pakował swoje rzeczy do plecaka, staraj

c si

ignorowa

dziewczyn

. Co

kłuło go w piersi —

wiadomo

ść

e nie zgadzaj

c si

na wspóln

podró

, powoduje

malutk

rys

na ich wieloletniej przyja

ni. Jednak nie mógł nic na to poradzi

. Takie było jego

przeznaczenie. Przecie

jest Złotym Chłopcem, Wybawicielem Czarodziejskiego

wiata, czy

nie?

Ron uchylił lekko drzwi i wszedł do

rodka. Harry zerkn

ł na niego przelotnie.

— Pami

tasz, Ron i ja powiedzieli

my ci,

e czas, by zawróci

, ju

min

ł. Jeste

my z tob

— odezwała

cicho Hermiona. — Poza tym, nawet nie pozwoliłe

nam nic zrobi

, zadecydowałe

za nas.

— Tak b

dzie lepiej. — Spojrzał na szafk

, na której stało zdj

cie. Postacie na fotografii u

miechały si

machały do niego. Jedno szcz

ęś

cie, zauwa

ył gorzko Harry, nie było tam Petera. Zamiast niego stała Lily,

próbuj

c nie da

pocałowa

Jamesowi oraz Lunatyk i Łapa. — Słuchaj, mam dwa wyj

cia. Albo

Voldemort mnie zabije, a wtedy nie b

musiał o nic martwi

, albo ja go zabij

, a wtedy b

stawia

pomniki i takie tam. W ka

dym razie jestem skazany na przepowiedni

tej starej Trelawney, która

twierdzi,

e ma „wewn

trzne oko”. Ja bym jej jednak poradził,

eby je sobie przeczy

ciła...

— Nie mów tak — przerwała mu Hermiona.
— To znaczy jak? Mam nie mówi

e Trelawney jest stara, czy

eby przeczy

ciła sobie „wewn

trzne

oko”? — zapytał, u

miechaj

c si

lekko.

— Nie mów o tym,

e Voldemort ci

zabije — wyja

niła.

— Dobra. Na czym to ja sko

czyłem? Ach... — Potarł dłoni

czoło. — Natomiast wy musicie jako

na tym

wiecie

. Hermiono, jeste

czarownic

o mugolskim pochodzeniu. Jest trudno, a wiem,

wykształceniem mo

esz to nadrobi

. A ty, Ron? Wiecznie chcesz

na garnuszku rodziców? — Spojrzał

na czerwonego z za

enowania przyjaciela. — Jest koniec wakacji. Hogwart został otwarty. Za tydzie

wsi

dziecie do Hogwarckiego Ekspresu i pojedziecie tam, by zdoby

przyszło

ść

. A ja znajd

i zniszcz

horkruksy, bo to moja misja.
Zas

pił si

. Naprawd

nie było łatwo przekona

ich do powrotu do Hogwartu. Nie na darmo trafili do

Gryffindoru.
— Taka jest kolej rzeczy — zako

czył, siadaj

c na łó

ku.

Miał ju

plany. Postanowił,

e jaki

czas zatrzyma si

w Dolinie Godryka, odwiedzi grób rodziców, a

potem ruszy na północ. Tam, na samym kra

cu Szkocji, za mokradłami, na Wyspie Pos

pnej znajdzie

horkruksa Helgi Hufflepuff. Dokona tego dzi

ki zapiskom Dumbledore’a, które zostawił w swoim

gabinecie.

2.
Draco Malfoy popełniał wiele bł

dów w swoim

yciu i jako rozpieszczony, bogaty panicz dostawał

wszystko, co tylko sobie zamarzył.

Jako pi

ciolatek próbował nauczy

fechtunku. Gdyby była to mugolska szermierka, nic by mu si

nie

stało. Rozpłakałby si

tylko, bo nie mógłby uradzi

szabli. Ale przecie

był czarodziejem i mieszkał w

magicznym domu. Gdy tylko dotkn

ł czego

, co przypominało floret, automatycznie si

cofn

ł, gdy bro

wyskoczyła z zabezpiecze

i zawisła w powietrzu, jakby czekaj

c a

kto

złapie. Draco chwycił za

koje

ść

, ale zrobił to tak nieumiej

tnie,

e floret wysun

ł si

z jego dłoni i zacz

ł go goni

, tn

c powietrze

we wszystkie strony.
W wieku lat dwunastu, po której

z rz

du wizycie u Borgina i Burkesa na Nokturnie, namówił ojca na R

Glorii. Przez kilka dni podziwiał j

, niczym najcenniejszy skarb, a potem zacz

ł wtyka

w ni

wiec

Rzeczywi

cie działała — paliła si

tylko wtedy, gdy miał j

w dłoni. Lecz niefortunnie wypadł z jego r

ki,

ąŜ

ywszy podpali

mu szat

Jednak dopiero teraz, kiedy sko

czył siedemna

cie lat, zrozumiał, jaki był jego najwi

kszy bł

d w

yciu.

Po ucieczce z Hogwartu razem ze Snape’em, mistrz eliksirów ukrył go gdzie

na północy Szkocji, by

uchroni

chłopaka przed aurorami i przygotowa

do spotkania z Czarnym Panem. Draco zdawał sobie

spraw

z tego,

e zawiódł i naraził si

na zemst

ze strony Lorda Ciemno

ci, ale nie potrafił z zimn

krwi

zabi

Dumbledore’a. To było ponad jego siły. Bał si

konsekwencji swojego czynu, w zwi

zku z tym

zdecydował si

uciec.

Animagia okazała si

jedynym wyj

ciem, poniewa

Snape zabrał mu ró

sztuk

trenował zaciekle przez ponad rok, w pi

tej klasie, pod przewodnictwem Rity Skeeter.

Reporterka Proroka Codziennego nie chciała przysta

na jego propozycj

, ale woreczek galeonów

skutecznie j

do tego przekonał. I odt

d Malfoy, dzi

ki jej radom, powoli opanowywał t

trudn

sztuk

. A

wreszcie mu si

udało. Zmienił si

i powrócił do swojej formy tylko raz podczas wspólnych lekcji. Nie

pomy

lał,

e mo

e by

mu to potrzebne. Do teraz.

Snape zostawił go na cały dzie

samego. Znajdował si

w obskurnej chacie gdzie

na ko

wiata, a do

dyspozycji miał tward

prycz

i troch

zapasów jedzenia. Draco skupił cał

energi

na przemianie,

przypominaj

c sobie rady Rity Skeeter, zacisn

ł powieki i miał nadziej

e wszystko potoczy si

po jego

li. Nie błysn

ły

adne

wiatła, w tle nie pojawiły si

ęŜ

kie, granatowe chmury i nie hukn

ł ani jeden

piorun, a mimo to Draco poczuł, jak okala go co

kkiego — jego ubrania. Otworzył małe, szare

lepka i

z ulg

zarejestrował,

e si

przemienił.

W mał

, biał

myszk

Uciekł przez szpar

w podłodze.

Ale pozostał jeden szkopuł — nie potrafił zmieni

z powrotem w człowieka.

3.
Po wizycie nad grobem rodziców, Harry z przera

eniem stwierdził,

e musi uda

na Wysp

Pos

by odnale

źć

i zniszczy

horkruks. Czuł si

dziwnie; wizyta w miejscu, które było dla niego niemal jak

te nie napawała go optymizmem. Ale w ko

cu uaktywnił

wistoklik prowadz

cy na północ Szkocji.

Nie mógł wiedzie

e wkrótce zyska nowy przydomek. Władca Zwiesssz

4.
Wyspa Pos

pna, stwierdził ze zdumieniem Harry, wcale nie była wysp

. Z trzech stron otaczało j

morze;

spienione fale uderzały o skalisty brzeg, rozbryzguj

c wod

na wszystkie strony. Na wzniesieniu stał

wielki, zaniedbany zamek z mnóstwem wie

yczek. Po murze pi

ł si

bluszcz, teraz ju

zmizerniały i

wysuszony. Z drzwi złuszczała si

niegdy

czarna farba, w tej chwili wida

było miejsca działania czasu.

Bram

do opuszczonej posiadło

ci pokryła gruba warstwa

niedzi, a w otworach mi

dzy ozdobnymi

elementami z br

zu zagnie

dziły si

paj

ki. Harry przez chwil

podziwiał, jak tkaj

sieci, po czym ruszył

dalej, wyrzucaj

c błahostki z głowy.

Westchn

ł. Wyj

ł ró

z kieszeni szaty. Szedł powoli, rozgl

daj

c si

na boki. Nie wiedział, gdzie

dokładnie jest ukryty horkruks, ale to musiało by

to miejsce. Czuł spływaj

cianach starodawn

magi

. Zamek wchłaniał j

. On ni

ył.

Drzwi lekko zaskrzypiały, kiedy je otworzył. W Harry’ego uderzyła silna wo

wilgoci i st

chlizny, taki sam

zapach czuł, gdy tylko otwierał wyj

tkowo zakurzon

ksi

w bibliotece. Zadr

ał. Nie podobała mu si

cisza; miał wra

enie,

e wszystko na niego patrzy,

e obserwuje jego ka

dy, nawet najmniejszy ruch.

Korytarze rezydencji zdawały si

nie mie

ca. Kiedy tylko natrafiał na jakie

rozgał

zienie, miał co

najmniej trzy mo

liwo

ci wyboru drogi. A na dodatek ka

dy nast

pny hol wydawał si

podobny do

poprzedniego. Mo

liwe,

e kr

ąŜ

ył w kółko, nie wiedz

c, czy był w danym miejscu czy nie. Harry powoli

tracił nad sob

panowanie. Je

eli w takim tempie b

dzie badał zamek, nigdy nie znajdzie horkruksa. I jego

cał

misj

szlag trafi!

Po kilku godzinach bezowocnych poszukiwa

oparł si

o mur i usiadł, uprzednio zdejmuj

c z ramienia

plecak. Musiał pomy

i znale

źć

jaki

sposób na rozwi

zanie tej piekielnej zagadki.

Wyj

ł z plecaka jabłko. Przez jaki

czas t

po si

w nie wpatrywał, ale w ko

cu, zach

cony nie

miałym

burczeniem

oł

dka, ugryzł, rozkoszuj

c si

jego smakiem.

Nagle usłyszał gło

ny pisk.

— Pip! Piii!
Odwrócił głow

w stron

nadchodz

cego d

ku. Ku niemu biegła biała myszka, zaciekle machaj

małymi łapkami. Harry nie poruszył si

. Pomy

lał,

e ma halucynacje skoro widzi takie rzeczy, ale

przecie

nic nie pił. Zwierz

tko wdrapało si

na nogi chłopaka, a potem na klatk

piersiow

, ukrywaj

c si

w kieszeni na piersi szaty Pottera.
A potem usłyszał syk.
— Wiem,

e tu jessste

, mój obiadku... Chod

do wujcia...

ąŜ

zatrzymał si

przed Harrym, przekrzywiaj

c nieco łeb.

— Nie widziałe

gdzie

tej myssszy? Ssschowała sssi

... — wysyczał, patrz

c na chłopaka z

ciekawo

. — Ale j

dopadn

— Zmiataj st

d — powiedział Harry w mowie w

ęŜ

y, wyci

gaj

c przed siebie ró

. Czuł, jak myszka

y schowana w jego kieszonce. Niepewnie wy

ciubiła nosek, ale zaraz schowała go z powrotem,

widz

c jak w

ąŜ

na ni

patrzy i wysuwa kły. — Mam ró

i nie zawaham si

jej u

— Nie odpussszcz

— sykn

ł, zbli

c si

do Pottera. — Ugryz

, jessstem zbyt głodny.

— Dam ci jabłko, je

li zostawisz j

w spokoju — rzekł dyplomatycznie. Myszka spojrzała na niego swoimi

szarymi

lepkami, tak,

e poczuł, jak robi mu si

kko na sercu.

— Nie jessstem wegetarianinem — zaprzeczył w

ąŜ

. W łuskach na całym jego ciele było co

metalicznego,

e nawet w nikłym

wietle wydawały si

połyskiwa

malachitow

zieleni

Harry zamrugał. Siedział w nieznanym miejscu na ko

wiata i targował si

z w

ęŜ

em o mysz.

Szale

stwo!

— Dobra. W plecaku mam kanapk

z kiełbas

. Co ty na to? — powiedział szczerze zdumiony Harry.

ąŜ

jakby si

zastanawiał. Przekrzywiał łeb w jedn

i drug

stron

, zerkaj

c na chłopaka. Oczy czarne

jak noc przeszywały go na wskro

— Co prawda nie jessst to mi

ssso ssszczura, ale mo

e by

. I tak nic lepssszego nie znajd

, a mój

dotychczasssowy obiad wygl

da na do

ść

ylasssty — mrukn

ł w

ąŜ

, patrz

c łapczywie na r

ce Harry’ego.

— Umowa ssstoi.
Gryfon wyj

ł z plecaka kanapk

, odpakował j

i wyci

ł r

. Gad podpełzł do niego i mocnym

chwytem porwał jedzenie. Harry uznał widok w

ęŜ

a jedz

cego kanapk

za bardzo abstrakcyjny.

— Nic ci nie grozi, myszko — rzekł do gryzonia, kiedy wyci

ł go z kieszonki. Myszka usiadła na jego

dłoni. — Mo

esz ju

ść

. Trzymaj si

z dala od w

ęŜ

y. — Gdzie

z oddali usłyszał stłumiony syk oburzenia.

Poło

ył r

na brudnej podłodze, by mogła spokojnie odej

ść

. Myszka spojrzała na niego wielkimi

lepkami. Wygl

dała, według Harry’ego, jakby si

miała zaraz rozpłaka

. Wdrapała si

na spodnie, a

potem na szat

, chowaj

c si

w kieszonce.

— Pip! Piiip! — zaprotestowała myszka.
— Dobrze ju

, dobrze — przyznał, u

miechaj

c si

lekko. — Zostajesz ze mn

5.
Draco Malfoy jeszcze nigdy nie czuł si

tak upokorzony jak w tej chwili. Zmienił w biał

mysz, a do tego

siedział w kieszeni swojego najwi

kszego wroga: Harry’ego — Chłopca — Który — Cholera! — Prze

ył —

Pottera. Gorzej ju

nie mógł trafi

. A mimo to został z nim. Tak. Jako

lizgon ratował przede wszystkim

własn

skór

. Nie miał zamiaru przez kolejne dni bł

po tym zamczysku, bez jedzenia, bez

jakichkolwiek perspektyw. Zapewnił sobie bezpiecze

stwo. B

co b

Potter jest czarodziejem. Umie

obroni

, ma jedzenie... i kaw

— Piii! Pip? — zapiszczał. W

ąŜ

gle m

czył si

z kanapk

Harry nalał do kubka od termosu

wie

ej, paruj

cej kawy.

— Chcesz? — zdziwił si

Gryfon, ale przysun

ł do kieszonki kubek.

Draco zanurzył pyszczek w napoju, omal nie wpadaj

c do

rodka. Harry podał mu kawałek jabłka, który

Malfoy chwycił w swoje łapki i zacz

ł prze

uwa

— Smakuje ci? — zapytał z trosk

Harry.

— Pip. — Po czym, czuj

c si

poni

onym, potwierdził, kiwaj

c łebkiem.

— Có

, nigdy nie spotkałem magicznej myszy, ale je

li jeste

moim kompanem, to musz

jako

nazwa

— powiedział. — Rozumiesz, co mówi

, prawda? — Draco znów kiwn

ł łebkiem, wpatruj

c si

Harry’ego. — Wiesz, w szkole był taki jeden chłopak... — Zastanowił si

przez chwil

. — Jeste

rodzajem

skim, tak? — Potwierdzenie. — No, i ten chłopak potrafił zwróci

na siebie uwag

... Od pierwszego

spotkania znienawidził mnie za to,

e nazywam si

Potter, a nawet mnie nie poznał. My

lał,

e obnosz

ze sław

, a ja jej nigdy nie chciałem. Mniejsza. — Popatrzył gdzie

w dal. — Miał bardzo jasne włosy,

takie uło

one, nie to, co moje. Mo

e je farbował? I te

lubił kaw

, wiesz? Robił z tego taki rytuał.

Widocznie bez niej nie umiał działa

. — Spojrzał ponownie na myszk

. — Nazw

Draco. Pasuje do

ciebie.
Malfoy, gdyby mógł, rozdziawiłby usta. Zrobiło mu si

jako

tak ci

ęŜ

ko na sercu. Co? Przecie

Malfoyowie

nie maj

serca! To wyznanie wstrz

ło nim,

e poczuł jakby wyrzuty sumienia? Nie, tylko mu si

zdawało.
— Pip — przyznał i pokiwał łebkiem.
— No dobra, to zbieramy si

— mrukn

ł, po czym podniósł si

z ziemi. Wsadził termos do plecaka, a na

cu zarzucił go na rami

. — Trzeba znale

źć

przekl

czark

, a wtedy zmywam si

z tego miejsca.

— Pip — przytakn

ł Malfoy.

— Mog

ść

z tob

? — zasyczał w

ąŜ

— Te

chcesz by

moim kompanem? — zapytał ze zdumieniem Harry. W sumie nie miał nic przeciwko.

— Czemu nie? I tak nie mam nic do roboty.
— Dobra, ale

yjesz na stopie pokojowej z Draco — mrukn

ł Potter w mowie w

ęŜ

y. Gad spojrzał na niego

zdezorientowany.
— Draco? Nadałe

mu imi

? — Harry tylko wzruszył ramionami. — W takim razie ja te

chc

. Musssi

issstnie

równouprawnienie, prawda?

— Dobra — przyznał Harry. Przez chwil

patrzył na niego, próbuj

c wymy

imi

pasuj

ce do w

ęŜ

a. —

Ssyk. Co ty na to?
— Pasuje.
— Dobra, kompania. Idziemy — powiedział. — Ssyk, chod

— dodał, widz

e w

ąŜ

gapi si

na niego.

Harry przystan

ł na rogu korytarza, poniewa

miał wra

enie,

e ju

kiedy

dy przechodził. Nie był

jednak pewny, mo

liwe,

e mu si

tylko zdawało albo zamek miał jakie

magiczne wła

ciwo

przemieszczania sal, je

li si

wykona jaki

ruch. Oczywi

cie, zły ruch. Popatrzył na

ciany. We wszystkich

korytarzach wisiały te same obrazy, a wła

ciwie tylko zdobione złote ramy, bo postacie ju

dawno si

wyniosły.
— Jak mam wiedzie

, czy ju

tutaj byłem? — zapytał sam siebie.

— Piiip. Pip.
Harry powoli ruszył wzdłu

holu, szukaj

c czego

, co pomogłoby mu rozró

nia

zamek.

— Draco mówi,

eby

oznaczał

ciany — wysyczał Ssyk.

Potter zatrzymał si

i spojrzał na niego oniemiały.

— No co? Mam robi

za tłumacza?

— Co powiedziałe

? — Zdumiał si

. —

e Draco mówił... Zaraz... rozumiesz go?

— Wi

ksssz

połow

— przyznał w

ąŜ

. — Jessstem ssszkockim w

ęŜ

em, a on mówi po angielsssku.

Ssszczerze powiedziawssszy to ma bardzo kiepssski akcent. Czasssami sssi

musssz

domy

, o co

mu chodzi.
— Ale jak to? My

lałem,

e tylko z innymi w

ęŜ

ami mo

esz si

porozumie

. No i z lud

mi, którzy znaj

ten

zyk — powiedział zaskoczony. Draco wyjrzał z kieszonki i spogl

dał raz na Ssyka, a raz na Harry’ego

(to Potter! Nie zapominaj! — upomniał si

w duchu), nic nie rozumiej

— Wiesssz. Ofiara ma prawo do ossstatniego

yczenia przed

mierci

— o

wiadczył wynio

le. —

Przecie

musssz

je zrozumie

, nie?

— I dopiero teraz mi mówisz,

e go rozumiesz?

— Ta twoja kanapka ssskleiła mi ssszcz

ki — odpowiedział Ssyk. — Powiniene

uwa

, co jesssz.

Harry czuł si

zbity z tropu.

— To co Draco mówił?
—

eby

oznaczał

ciany.

Gryfon nagle zrozumiał. U

miechn

ł si

i wyj

ł Dracona z kieszonki.

— Ssyk powiedział,

e dałe

mi wskazowk

ebym oznaczał

ciany. Dzi

ki! Kocham ci

I pocałował myszk

, po czym z powrotem wsadził skołowanego Malfoya do kieszeni.

— Pi! Pi! Pi!

Harry spojrzał na Ssyka.
— Po ocenzurowaniu nic nie zossstaje — sykn

ł w

ąŜ

— Flagrate — wymówił wyra

nie Potter, wskazuj

c ró

cian

. Na chropowatej powierzchni

pojawił si

ognisty, krzywy krzy

yk. — Idziemy, Ssyk.

6.
Po kilku godzinach zaznaczania korytarzy, Harry poczuł si

strasznie zm

czony. Teraz wiedział,

zamek działał na tej samej zasadzie, co Hogwart — schody o ró

nych godzinach prowadziły do innych

miejsc. Dlatego wci

ąŜ

natrafiał na nieoznaczone hole.

Otaczała go cisza; tylko czasami Draco popiskiwał lub Ssyk syczał,

e niedługo „zapełza” si

mier

— Mam do

ść

— wyst

kał. Oczy mu si

zamykały. — Musz

odpocz

ąć

. Drzemka postawi mnie na nogi.

— Piip. Pip — pisn

ł Malfoy.

Harry usiadł przy

cianie, po czym z plecaka wyj

ł dwie kanapki i jabłko. T

z kiełbas

dał Ssykowi,

eby

nie dobierał si

do Draco, a t

z serem i jabłko zjadł na spółk

z myszk

Po jakim

czasie z plecaka wyci

ł koc. Owin

ł si

nim. W

ąŜ

usadowił si

na brzegu materiału. Draco

wyczołgał si

z kieszonki i uło

ył na piersi Harry’ego. Potter pogłaskał go po główce.

—

pij słodko, Draco.

— Pip.
—

pij słodko, Ssyku.

— Nawzajem, Władco Zwiesssz

7.
Ze snu przebudziły go delikatne palce muskaj

ce jego szyj

. Wci

ąŜ

nie rozumiej

c, co si

aktualnie

działo, pozwolił im, by bł

dziły po jego skórze. A gdy doł

czyły do tego ciepłe, wilgotne wargi, Harry j

przeci

gle i, nie otwieraj

c oczu, wyszukał własnymi ustami

ródło ciepła. Pocałunek był zachłanny, o

smaku kawy i zapachu wilgoci unosz

cej si

wokół. Skóra drugiej osoby sprawiała wra

enie delikatnej i

Harry dotykał j

coraz

mielej, bł

c r

kami po twarzy, kieruj

c si

ej, a

wpl

tał palce w gładkie

włosy. Przeczesywał je nie

piesznymi ruchami, a j

zykiem dotykał podniebienia drugiej osoby, czuj

c, jak

wzdłu

gosłupa przechodz

mu przyjemne dreszcze. Do mózgu dotarła równie

wiadomo

ść

e jego

spodnie staj

stanowczo za ciasne.

Ciało tego kogo

przyciskało Harry’ego do

ciany, r

kami schodz

c ni

ej i ni

ej, palcami powoli rozpinaj

guziki. Okulary Pottera troch

przeszkadzały w pocałunku, ale nie mieli ochoty tego przerywa

na tak

prozaiczn

czynno

ść

, jak pozbycie si

ich. Osoba przysun

ła si

do Gryfona tak,

e poczuł, jak co

twardego napiera na jego udo...
(CO

TWARDEGO?)

Znieruchomiał. Automatycznie otworzył oczy, rejestruj

c wpatruj

ce si

w niego szare t

czówki —

czówki Malfoya. Odsun

ł go od siebie. Był tak skołowany,

e przez chwil

nie wiedział, co si

dzieje.

— Co ty tu... Co to ma... Malfoy! — wrzasn

ł. — Co, na Merlina, tutaj robisz? — Odsun

ł si

jeszcze

bardziej, szukaj

c ró

ki. Myszki nigdzie nie było. — Gdzie jest Draco? — Dopiero po jakim

czasie zdał

sobie spraw

z tego, jak idiotycznie to zabrzmiało.

— Tu jestem — odpowiedział spokojnie Malfoy.
Wygl

dał do

ść

dziwnie, musiał przyzna

Harry. Zawsze idealnie zaczesane i przylizane włosy sterczały

mu na wszystkie strony, ju

nie takie jasne i połyskuj

ce, tylko przybrudzone i wywijaj

ce si

na ko

cach.

Na jego ustach nie go

cił ironiczny u

mieszek, prawd

mówi

c twarz Draco nie wyra

ała

adnych uczu

Malfoy siedział niedaleko niego, cz

ęś

ciowo okryty kocem, a jego naga klatka piersiowa wydawała si

Harry’emu nienaturalnie poci

gaj

ca.

— Nie ty. Mysz — burkn

ł, po czym spojrzał na w

ęŜ

a. — Z

arłe

mysz! — warkn

ł na niego normalnym

głosem, a Ssyk nie wiedział, o co chodzi.
— Nie b

idiot

, Potter — rzekł beznami

tnie

lizgon. — To ja. Ta mysz.

— Co?
— Jak zwykle elokwentny — zakpił.
— Udusz

go — wysyczał Harry, nie zdaj

c sobie sprawy,

e powiedział to w mowie w

ęŜ

— Ej! To moja działka — zaperzył si

Ssyk. Podniósł łeb i swoimi wielkimi, czarnymi oczami popatrzył na

Harry’ego.
— Przecie

nie jeste

dusicielem. W całej Wielkiej Brytanii nie ma takich w

ęŜ

— Ka

dy ma jakie

marzenia, nie?

Harry zmarszczył brwi, po czym ponownie spojrzał na

lizgona.

— Jak to mysz? Co... — zapytał, ignoruj

c poprzednie słowa Malfoya. Ta cała sprawa wydawała mu si

mieszna.

— Jestem animagiem — odparł bez cienia emocji. — Uciekłem od Snape’a, przemieniaj

c si

w mysz, i

zaw

drowałem a

tutaj. Nie opanowałem dobrze tej sztuki i nie wyszła mi ponowna przemiana. Tyle ci

powinno wystarczy

— Dlaczego? — dopytywał si

. — Przecie

jeste

po ich stronie. — Znalazł wreszcie ró

wymierzaj

c ni

w Dracona, odsun

ł si

jeszcze bardziej od

lizgona. Malfoy jednak nadal trzymał koc,

nie pozwalaj

c, by Potter go zabrał. Harry dostrzegł, jak

lizgon kurczowo zaciska palce na materiale, ale

nic nie powiedział.
— Byłem — mrukn

ł. Widział wymierzon

w niego ró

i sugestywny znak brwi Pottera. — Nie

wykonałem misji, nie zabiłem Dumbledore’a, i Cza... Wiesz O Kogo Mi Chodzi dałby mi sowit

nauczk

Owszem, po kilku Crucio jeszcze bym

ył, ale i tak, jako

miercio

erca, nie zabiłbym nikogo. Teraz ju

wszystko wiesz. Jeste

zadowolony? – ostatnie słowa wymówił z jawn

kpin

— Ale jak...? Czemu teraz si

zmieniłe

...? Z tej myszy w... — zapytał Harry. Wci

ąŜ

ęŜ

ko mu było

uwierzy

w to, co mówił Malfoy.

— Dosy

tego zwierzania, Potter. Nic wi

cej ci nie powiem — burkn

ł Draco.

Harry spojrzał mu prosto w oczy, u

miechaj

c si

jednoznacznie. Malfoy pobladł, po czym jeszcze

bardziej owin

ł si

kocem. Gryfon miał ochot

roze

mia

; jeszcze nigdy nie widział zakłopotanego

lizgona.

— Nie zrobisz tego, Potter — zapiszczał Malfoy. Jego głos był bardzo podobny do pisku myszki. — Nie
odwa

ysz si

— Jeste

pewny? — Uniósł sugestywnie brwi. — Wingardium Le...

— Dobra, wygrałe

— przyznał Draco w akcie desperacji. — Nie wiem, jak si

zmieniłem. Poczułem si

bezpieczny. Twoja miło

ść

do myszy wywołała u mnie nieznane dot

d uczucia. — Specjalnie u

ył

sformułowania „do myszy”, bo jakby powiedział „do mnie”, wywołałoby to niepo

Ŝą

dane skojarzenia. —

Poza tym napiłem si

kawy i najadłem. Miałem siły. Potem przyszedł sen, w którym zacz

łem przemian

— Kontynuuj — mrukn

ł Harry. — Dlaczego... wiesz...?

— Jestem gejem. Poniosło mnie. To chyba wszystko wyja

nia — przyznał sztywno Malfoy. Gryfon

skrzywił si

. — Czy

bym uraził twoje cenne i niewinne uszy, co, Potter? — zakpił.

— Zamknij si

— wycedził.

Milczeli przez chwil

— Gdzie jeste

my? — zapytał Malfoy.

— Na Wyspie Pos

pnej.

— Urocza nazwa — skomentował

lizgon.

Znów milczeli.
— Czyli nie jeste

my wrogami, tak? — zapytał Harry. — Jeste

po naszej stronie.

— Nie jestem po niczyjej stronie, Potter — mrukn

ł Malfoy. Nadal mocno trzymał koc. — Ale tak, nie

jeste

my wrogami.

8.
— Masz tu spodnie i sweter — powiedział po jakim

czasie Harry, wyjmuj

c rzeczy z plecaka. — Chyba

e masz zamiar paradowa

okryty jedynie kocem.

Malfoy przygl

dał si

ubraniom. Potter był mniej wi

cej jego wzrostu i podobnej figury, wi

c rzeczy

prawdopodobnie b

na nim jak ulał, ale... Tu wła

nie zaczynał si

problem. Były gryfo

skie,

szkarłatnego koloru.
— Nie zmusisz mnie do wło

enia tego — burkn

ł. — To uwłacza honorowi

lizgona.

— Twoja sprawa — rzekł spokojnie Harry. — Jak dla mnie to mo

esz nawet paradowa

nago, nic mnie to

nie obchodzi.
— Mo

e chcesz sobie poogl

mnie w całej okazało

ci, co? — wyszydził Draco, unosz

c jedn

brew.

Gryfon spojrzał na niego z u

miechem.

— Masz zbyt wysokie mniemanie o sobie, Malfoy — odparł.

lizgon prychn

ł. Harry szukał jeszcze jednej

rzeczy w plecaku, ale jako

nie potrafił znale

źć

. — O! Masz tu ró

— Tak bardzo mi ufasz, Potter? — zapytał z kpin

Malfoy. Nie mógł si

powstrzyma

od takich

komentarzy.
— Nie. W ogóle ci nie ufam — odpowiedział, u

miechaj

c si

fałszywie. — To ró

ka od Freda i

George’a, jeden z ich nowych wynalazków. Ma dwie całkiem przydatne funkcje. Jakby wróg nagle j

przej

ł, to nie da rady skierowa

jej na mnie, a w przypadku, gdy chciałby z ni

uciec, po pi

ęć

dziesi

ciu

stopach ró

ka wysyła do

ść

bolesny czar. Nie próbowałem jej jeszcze, ale bli

niacy testowali j

sobie. Przez jaki

czas George miał pewne problemy z r

. Tak wi

c nic mi nie grozi — skwitował.

— To całkiem przekonywuj

cy argument — prychn

ł Draco. — A teraz łaskawie si

odwró

, bo b

przebierał.
— No co ty? A kto przed chwil

chciał paradowa

na golasa?

— Zamknij si

i odwró

— warkn

ł.

Harry zachichotał.

9.
— Gdzie idziemy? — zapytał Malfoy.
Harry zerkn

ł na blondyna. Draco zd

ąŜ

ył uło

sobie jako

włosy, cho

nadal były przybrudzone. Min

miał zaci

, jakby nie chciał pokaza

Gryfonowi swoich uczu

. I najwyra

niej nie czuł si

dobrze w

gryfo

skich kolorach ubra

Za nimi pełzł powoli Ssyk, ci

gle narzekaj

— Gdzie

, gdzie ukryty jest kielich Helgi Hufflepuff — mrukn

ł Harry.

— A po co ja tu jestem? Przecie

to twoja misja.

— Je

li chcesz, mo

esz sobie pój

ść

, ale oddaj ró

, chyba

e wolisz dosta

czym

podobnym do

Crucio — mrukn

ł.

— Zmieni

z powrotem w mysz — stwierdził rzeczowo Malfoy.

— Tylko tym razem mo

esz nie mie

szcz

ęś

cia — odparł zgry

liwie Harry. — A poza tym, co ci to da?

— To nie b

przemieniał — powiedział na przekór. — Wyjd

z zamku i pójd

przed siebie. W ko

gdzie

dojd

— Uprzejmie ci

informuj

e prawie cały teren wokół zamku pokrywaj

, a pewnie pami

tasz, o czym

były lekcje obrony przed czarn

magi

, nie? — zacz

ł uprzejmie Harry. —

e w mokradłach

...

— Wiem, co

yje w mokradłach — burkn

ł Draco. Min

miał pos

— Nie radziłbym ci spotka

z nimi twarz

w twarz i to bez ró

ki.

— To po co tu jestem? — zapytał prawie histerycznie

lizgon.

— Dotrzymujesz mi towarzystwa — odpowiedział spokojnie Potter. Zaznaczył krzywym krzy

ykiem

kolejn

cian

. — We dwóch zawsze ra

niej. Niewiadomo, na co si

natkniemy.

— Nogi mnie bol

— sykn

ł z

alem w

ąŜ

. Harry zignorował go.

— Jak to „niewiadomo, na co si

natkniemy”? Wcze

niej nie wspominałe

o jakich

obcych — j

Malfoy. Wygl

dał na lekko przera

onego.

— Nie j

cz tak. Nie b

dzie tak

le.

— Noogi mnie bool

— wysyczał gło

niej Ssyk.

— Przecie

nie masz nóg — odpowiedział mu Harry.

— A co mam powiedzie

e bol

mnie łussski? — zirytował si

ąŜ

. — Jessstem mały. Musssz

cej

sssiły u

ywa

eby za wami nad

ąŜ

— To wolny kraj. Nie musisz i

ść

za nami — burkn

ł. Malfoy przygl

dał si

tej dziwnej wymianie zda

oczywi

cie nic z tego nie rozumiej

— Ale chc

— zaprotestował. Harry wywrócił oczami.

— Dobra. Tylko nie marud

, okej?

— A dossstan

kanapk

z kiełbasss

— Dostaniesz, ale pó

niej — odpowiedział Potter. Przez chwil

patrzył na w

ęŜ

a, a potem odwrócił si

Malfoya. — No co?
— Co mówił? — zapytał.
— Narzekał,

e go nogi bol

— odparł z rozbawieniem Harry.

— Przecie

on nie ma nóg.

— To samo mu powiedziałem. — Kolejny krzy

yk ozdobił

cian

. — Idziemy dalej.

Po niesko

czonej liczbie, jak si

zdawało Harry’emu, oznacze

cian, dotarli przed wielkie, mahoniowe

drzwi. Tak jak wsz

dzie farba złuszczała si

z drewna wielkimi płatami, ale Gryfon tak po prostu nie mógł

ich otworzy

. Były zamkni

te zakl

ciem.

Spojrzeli na siebie i kiwn

li głowami.

— To tutaj — powiedzieli równocze

nie.

10.
— Alohomora — rzucił zakl

cie Malfoy, kiedy Potter dał mu znak.

Drzwi otworzyły si

powoli, skrzypi

c lekko. Draco i Harry zrobili dwa kroki do przodu, trzymaj

wyci

gni

te przed siebie ró

ki, i nasłuchuj

c, czy jest co

rodku. Na niewielkiej kolumnie na

rodku

pomieszczenia stał kielich. Błyszczał w

wietle promieni słonecznych dochodz

cych zza wielkich okien.

Czara iskrzyła drogocennymi kamieniami — awanturynami i melanitami — w kolorze br

zu i

ółci.

Po drugiej stronie znajdowały si

inne drzwi, uchylone na zewn

trz, przez które wciskał si

chłodny wiatr.

— Trzeba było wej

ść

od tylnej strony, Potter. Ale nie. Wielki Bohater zawsze wchodzi głównymi wej

ciami

— burkn

ł Malfoy, wykrzywiaj

c usta w kpi

cym grymasie. — Unikn

łby

taaakiej w

drówki.

— A ty by

został strawiony przez w

ęŜ

a — odci

ł si

Harry.

Nie podobała mu si

ta cisza.

— No dalej, zabieraj to cholerstwo. Chc

d jak najszybciej wynie

ść

— warkn

ł Draco.

— Nie szkoda ci b

dzie abstynencji kawowej? — za

miał si

Gryfon. Powoli podchodził do horkruksa

Helgi Hufflepuff.
— Och, zamknij si

Gdy tylko Harry jeszcze bardziej przybli

ył si

do kolumny, a jego twarz o

wietliły kamienie, rozległo si

nie

miałe chrobotanie. Z ka

sekund

k nasilał si

, doł

czyły do niego ciche pla

cia.

Harry’emu zje

yły si

na karku włoski. Malfoy pobladł.

— Te

to słyszysz? — zapytał Potter. Czuł, jak poc

mu si

dłonie. Draco tylko kiwn

ł głow

Z ukrycia wyszło to, czego najbardziej obawiał si

Malfoy — potwory. Wszystkie miały nisko zawieszony

tułów, podobnie jak pi

ęć

nóg, z których ka

da zako

czona była zdeformowan

stop

poro

grub

czerwonobr

zow

sier

. Na samej górze wpatrywały si

w przybyszów czarne niczym smoła małe

oczka przypominaj

ce guziki. Z ciemno

ci wynurzyło si

ich kilka, zapewne zwabione zapachem ludzi,

cho

Malfoy miał wra

enie,

e nieustannie si

mno

Ŝą

— O Bo

e! Zabieraj to i spieprzamy! — krzykn

ł Draco, patrz

c, jak jego r

ce dr

Ŝą

Harry wyci

ł r

po kielich dokładnie w momencie, kiedy stwory ruszyły ku nim

wawo. Malfoy

poci

ł go za r

kaw szaty, daj

c mu znak, by szybko st

d uciekali. W szarych oczach

lizgona

dostrzec mo

na było przera

enie. Prawdopodobnie wiedział, kim lub czym s

potwory. Krzykn

ł zakl

cie,

lecz nie trafił w stworzenie. Potter jednak nie dał za wygran

, chwycił horkruks, ale ten wy

lizgn

ł si

jego spoconych palców, po czym słycha

było brzd

k metalu na posadzce. Odtoczył si

w ciemn

ęść

komnaty. Gryfon my

lał,

e zd

ąŜ

y podnie

ść

i wzi

ąć

czark

, ale zwierz

ta wyczuły ich zapachy i w szybkim

tempie zbli

ały si

do nich. Ten, który był najbli

ej, owin

ł siln

, cho

nog

kostk

Harry’ego.

Chłopak zachwiał si

, próbuj

c utrzyma

równowag

— Dr

... — Ze strachu zabrakło mu powietrza w płucach.

— Dr

twota! — rykn

ł Malfoy, a zwierz

ciło nog

Gryfona. Draco ponownie poci

ł Pottera za

kaw.

Zamkn

li drzwi.

— Colloportus — wydyszał Harry. Przez chwil

słycha

było ciche stukanie, a

w ko

cu umilkło.

Obaj usiedli na ziemi, dysz

c ci

ęŜ

ko.

— „Trzeba było wej

ść

od tylnej strony, Potter”, tak? — przedrze

niał Malfoya Harry. Draco tylko wywrócił

oczami. — Co to, na Merlina, było?
— Nigdy nie czytałe

Fantastycznych Zwierz

t, Potter? —

lizgon spojrzał z odraz

na w

ęŜ

a, który

wygl

dał, jakby si

miechał. Gryfon nie skomentował tych słów. Od dawna starał si

ignorowa

docinki

ze strony Malfoya; z ró

nym skutkiem. — Jeste

my na Wyspie Pos

pnej, tak? — Harry potwierdził. — To

wszystko jasne. To kwintopedy.
— Kwinto... co?
— Twoja elokwencja mnie pora

a — zakpił. — Kwintopedy. Zaklasyfikowane przez Ministerstwo Magii

jako wyj

tkowo niebezpieczne.

tylko tutaj.

— Mów dalej — zach

cił go Harry.

— Istniej taka legenda, która mówi,

e kwintopedy s

zamienionymi w zwierz

ta lud

mi — powiedział

chwil

pó

niej Malfoy, odgarniaj

c włosy z czoła. Robił to takim hipnotyzuj

cym ruchem,

e Harry

przygl

dał mu si

z zainteresowaniem. — Pono

kiedy

Wysp

Pos

zamieszkiwały dwie rodziny

czarodziei: McClivertowie i MacBoonowie. Wybuchł pojedynek mi

dzy pijanym Dugaldem z klanu

McClivert i równie pijanym Kwintusem z MacBoonów. Owa bijatyka zako

czyła si

mierci

Dugalda.

Podobno pó

niej grupa McClivertów otoczyła zabudowania MacBoonów, i pragn

c si

zem

, zamieniła

ich wszystkich w potworne, pi

cionogie stwory. Stwory te okazały si

bardzo gro

ne i zabiły McClivertów,

na wyspie nie pozostał ani jeden człowiek, tylko te stworzenia.

— My

lisz,

e to mogło sta

naprawd

? — zapytał Harry. — Przecie

Urz

d Kontroli nad Magicznymi

Stworzeniami powinien to jako

zbada

, nie?

— Pono

próbowali ich odtransmutowa

, ale bez rezultatów — mrukn

ł Malfoy. Nawet nie zauwa

yli, jak

zacz

li ze sob

normalnie rozmawia

. — Ale ja w to nie wierz

. To banda półgłówków. Pewnie przybyli,

zobaczyli, co si

tutaj dzieje, i pole

li z powrotem, oznajmiaj

adne próby im si

nie powiodły. To

srajtyłki. Bior

pieni

dze za nic nie robienie. — Spojrzał na plecak Harry’ego. — Masz tam mo

e jeszcze

troch

kawy? — Specjalnie zapytał tak miło. Dla kawy był w stanie zrobi

wszystko. No, prawie wszystko.

— Jasne. — Wyj

ł z plecaka termos i podał go Draco. — Ja musz

odzyska

horkruks. Nie wycofam si

przed samym ko

cem.

— Mog

ich zaavadowa

— odparł

lizgon, w przerwie delektowania si

cudownym napojem. — Uczyłem

tej kl

twy, trenuj

c na paj

kach.

— A je

li to naprawd

ludzie? Przecie

mówiłe

e nie potra...

— Wiem, co mówiłem, Potter — przerwał mu Malfoy. — Problem w tym,

e nie mamy pewno

ci. A teraz

to s

zwierz

ta... — Spojrzał na Harry’ego. — Ty chyba nie my

lisz...

— Wła

nie tak. — Odebrał od

lizgona termos. Draco wygl

dał tak, jakby zabrano mu ulubionego misia.

— Jeste

szalony! — wybuchł. — No tak! Prosimy powita

Wielkiego — Bohatera — Harry’ego — Nic —

Mnie — Nie — Pokona — Pottera, który dobrowolnie idzie na ze

arcie przez te mi

erne monstra!

Przecie

jest ich tam kilkana

cie!

— Przesta

! Nie jestem taki, za jakiego mnie uwa

asz — prychn

ł Harry ze zło

. — Mam ich

wszystkich wybi

? Nie jestem morderc

Draco fukn

ł co

niezrozumiale.

Siedzieli na podłodze, milcz

c, od czasu do czasu przelotnie na siebie zerkaj

c. W

ąŜ

zwin

ł si

w kł

bek i

obserwował ich czarnymi oczkami.
— Ssyk, mamy problem — zacz

ł Harry w mowie w

ęŜ

y. — Za drzwiami s

stworzenia. Mo

e by

z nimi

pogadał, co? To tutejsi mieszka

cy.

— Nie ma mowy — zaprotestował. — Nie dogadam sssi

z nimi.

— Ale przecie

zrozumiałe

, co mówił Draco.

— Bo był moj

ofiar

... A dla nich to ja jessstem ofiar

— Dostaniesz kanapk

z kiełbas

— próbował przekona

go Harry. Malfoy mruczał co

do siebie.

— Nie. To ty jessste

Władc

Zwiesssz

t, nie ja.

Harry z konsternacj

spojrzał na drzwi.

Miał Plan.

11.
— Jeste

popieprzony, Potter — warkn

ł Malfoy, kiedy Harry wytłumaczył mu swój Genialny Plan.

— Wiem. Dlatego ci si

podobam — rzucił od niechcenia Gryfon, odwracaj

c wzrok. Draco w duchu

przyznał,

e Cholerny Wybawiciel

wiata miał racj

. Pieprzone hormony, pomy

lał.

— A nie pomy

lałe

wcze

niej,

eby u

Accio? — zapytał zgry

liwie

lizgon.

— Wida

nie jestem takim Super Bohaterem, za jakiego mnie uwa

asz, Malfoy — odgryzł si

Harry.

— Czyli co? Otwieramy drzwi i walimy w nie Dr

twot

? — podsumował Draco.

— Dokładnie taka jest pierwsza faza planu — przyznał Harry. — Reszt

wiesz. No, chyba,

e masz

lepszy pomysł.
— To najlepszy plan, na jaki było sta

Gryfona — burkn

ł Malfoy, spogl

daj

c na Harry’ego dziwnym

wzrokiem. Podniósł si

z ziemi. — To ruszaj si

, bo chc

dosta

kaw

12.
— Dr

twota!

— Dr

twota!

Powietrze przeci

ły czerwone smugi zakl

ęć

. Jedno trafiło prosto w kwintopeda,

cinaj

c go z nóg, drugie

chybiło kilka cali od włochatej nogi zwierz

cia. Malfoy miał zaci

min

i Harry, kiedy na niego spojrzał,

miał ochot

załagodzi

emocje widniej

ce na jego twarzy, wpl

palce w jedwabi

cie mi

kkie włosy

lizgona. Czu

jego oddech na twarzy... To było dziwne uczucie i co

ciepłego rozlało si

w okolicach

serca. Zamarł z ró

w dłoni.

— Potter, nie gap si

na mnie, tylko walcz! — rykn

ł Malfoy. Harry spłon

ł rumie

cem, którego, na

szcz

ęś

cie,

lizgom nie mógł zauwa

. Podbiegł bli

ej.

— Dr

twota!

— Dr

twota!

Kolejne zakl

cia poszybowały w kierunku stworów. Harry trafił jedynie w glinian

mis

, która roztrzaskała

w drobny mak, robi

c wiele hałasu i wprowadzaj

c w ruch mnóstwo zaległego na ró

nych

przedmiotach kurzu. Jeden z kwintopedów ponownie chciał go zaatakowa

, lecz Malfoy strzelił mu

twot

dzy oczy.

— Accio horkruks Helgi Hufflepuff — wykrzykn

ł Harry. Kielich wzbił si

w powietrze i poszybował do

chłopaka. Gryfon chwycił czark

, teraz ju

był pewny,

e jej nie wypu

ci. — Dr

twota! — krzykn

ł.

Zaległa cisza. Kiedy kurz opadł, zobaczyli,

e na posadzce le

Ŝą

trzy oszołomione kwintopedy.

— „Jest ich tam kilkana

cie”. Och, doprawdy — zadrwił, próbuj

c imitowa

piskliwy głos Malfoya. Wyszedł

mu bardziej skrzek

aby. — Rozumiem twoj

tendencj

do wyolbrzymiania, ale, na Merlina, nie mo

esz

takim tchórz...

— Zamknij si

! — warkn

ł Draco.

Nie mógł wycelowa

ró

w Gryfona, wi

c rzucił si

na niego. Harry uderzył głow

cian

, a r

ka, w

której trzymał ró

, znalazła si

za jego plecami. Przez chwil

nie wiedział, co si

dzieje. Malfoy

przyciskał go do muru; jego r

ce znajdowały si

po obu stronach głowy Harry’ego, a twarz

lizgona była

tak blisko,

e czuł jego oddech na policzkach — taki ciepły...

— Nie nazywaj mnie tchórzem — wysyczał. — Nie jestem Gryfonem, nie rzucam si

do walki, nie my

co robi

. Jestem

lizgonem, Potter. A

lizgoni działaj

dyskretnie, a przede wszystkim dbaj

o własn

skór

— Ssyk... — wyszeptał Harry w mowie w

ęŜ

y. Przygryzł warg

— Co? — odpowiedział gad.
Ale Malfoy nie dał mu doko

czy

. Naparł ustami na wargi Harry’ego, nieomal je mia

Ŝą

c. Sił

próbował

pogł

imitacj

pocałunku. W ko

cu Gryfon si

poddał. Posłusznie rozchylił wargi, wchłaniaj

c ciepło,

którym obdarzał go Draco. Czuł co

dziwnego, czego jeszcze nigdy nie do

wiadczył z dziewczyn

; nie

potrafił tego opisa

, ale było lepsze. O wiele lepsze. By

e to ta siła, ta brutalno

ść

, której nie

okazywała

adna przedstawicielka płci pi

knej. One obdarzały go tylko subtelnymi pocałunkami,

niewinnymi pieszczotami, jakby bały si

wykrzesa

z siebie troch

dziko

ci i szale

czej nami

tno

ci.

lizgon przesuwał dło

mi po ramionach Pottera,

ciskaj

c je mocno, po czym zjechał palcami ni

ej.

Powoli, nie spiesz

c si

, rozpinał jego guziki. Jednocze

nie wciskał kolano mi

dzy uda chłopaka.

— Fuj! — sykn

ł w

ąŜ

. — To obrzydliwe.

To jakby Harry’ego orze

wiło. Zrozumiał, co robi

. Odzyskał

wiadomo

ść

e tkwi

rodku gniazda

pionych os, które w ka

dej chwili mog

obudzi

, a wtedy b

dzie ju

za pó

no. Odepchn

ł od siebie

Malfoya. Przez chwil

mierzyli si

wzrokiem, a

w ko

cu Potter spu

cił wzrok, by nie widzie

triumfu na

twarzy

lizgona.

— Wygrałe

, Malfoy, cieszysz si

? — warkn

ł. — Ale jeszcze nie zako

czyłem misji, wi

c b

łaskaw

hamowa

swoje pop

dy, dobra?

Malfoy tylko u

miechn

ł si

z wy

szo

— To co z nimi robimy? — zapytał.
— Odtransmutowywujemy — poinformował zwi

ęź

le Potter. — Pami

tasz, jakie to było zakl

cie, tak?

— Jasne. To na trzy.
— Raz... Dwa... Trzy!
Błysn

ło bladoniebieskie

wiatło. Kwintoped nagle zacz

ł si

zmienia

. Powoli, jak w zwolnionym filmie,

jego tułów rozci

gał si

, włosy opadały, a z ko

czyn powstawały nogi. Kiedy proces dobiegł ko

ca, przez

chłopakami ukazał si

całkowicie nagi m

ęŜ

czyzna le

Ŝą

cy na posadzce w pozycji embrionalnej. Miał dług

siw

brod

, tego samego koloru przerzedzone włosy oraz obwisłe ciało.

Harry wyci

ł z plecaka koc i nakrył nim staruszka.

Odczarowali te

pozostałych ludzi.

— A mówiłem,

e ci z Ministerstwa to srajtyłki — o

wiadczył zarozumiale Malfoy.

13.
Dwóch m

ęŜ

czyzn i kobieta siedzieli w ubraniach Harry’ego, opatuleni kocem. Wygl

dali troch

jak klowny.

Malfoy rzucił na nich zakl

cie — po tylu latach milczenia zanikły im struny głosowe — ale

lizgon

przywrócił im t

zdolno

ść

— Rzeczywi

cie jeste

cie MacBoonami? — zapytał ze zdumieniem Harry. Rozpalili ogie

w jednej z

dawno nieu

ywanych komnat i teraz siedzieli, patrz

c si

na płomienie.

— Tak. Gdy mnie zamieniono, miałam sze

ść

lat, a moi bracia siedem. — Dwaj m

ęŜ

czy

ni byli bardzo do

siebie podobni. — To było w tysi

c dziewi

ęć

set siódmym. Kwintus był moim dziadkiem i to on sprowadził

na nas te kl

w postaci zemsty McClivertów. A starszyzna potem zabiła wszystkich McClivertów w

pie

. Nie wiedzieli

my, co si

stało, oni ich tak po prostu zjedli. — Powstrzymywała szloch. Harry spojrzał

na ni

ze współczuciem.

— Jako

yli

my — ci

ł dalej m

ęŜ

czyzna. — Mieszkali

my w jednej z komnat na wie

y, ale pó

niej

zawaliła si

i wi

kszo

ść

z nich przygniotło. Tylko my zostali

my. Dlatego przenie

my si

na parter,

blisko wyj

cia,

eby

my mogli uciec, gdyby znów co

zawaliło.

— O Bo

e — j

ł Potter.

— Który teraz jest rok? — zapytał kobieta, kiedy si

uspokoiła.

— Dziewi

ęć

dziesi

ty siódmy — odparł beznami

tnie Malfoy.

14.
Oddał staruszkom

wistoklik do Nory. Ubrani w rzeczy Harry’ego znikn

li, pozostawiaj

c po sobie jedynie

smug

kurzu.

— Nie my

lałem,

e do

chwili, kiedy b

ci dzi

kowa

, ale dzi

ki, Malfoy — powiedział Harry,

patrz

c na kielich. — Poka

Ŝę

go McGonagall i wspólnymi siłami go zniszczymy.

— Jak mogłe

odda

im cał

kaw

?! — zagrzmiał nagle Draco, ni w pi

ęć

ni w dziewi

ęć

— Spokojnie, Malfoy — odparł Harry. — Mam jeszcze troch

Podał

lizgonowi termos.

ąŜ

przygl

dał si

im czarnymi oczkami.

— To ju

koniec naszej w

drówki, Ssyk — powiedział Gryfon. — Mam tu dla ciebie kanapk

z kiełbas

— Naprawd

jessste

Władc

Zwiesssz

t. Ujarzmiłe

tak

zdobycz.

Harry za

miał si

— Masz t

swoj

kanapk

i powodzenia.

Draco sko

czył wła

nie pi

kaw

. Spojrzał na Harry’ego jako

tak... inaczej.

— Dlaczego wcze

niej mówiłe

e mnie nienawidzisz, a teraz to? — zapytał Potter, cho

i tak wiedział,

Malfoy zb

dzie go jak

ąś

prozaiczn

wymówk

— Kłamałem.
I pocałował Harry’ego w usta.
To było najbardziej niesamowite zako

czenie wakacji w moim

yciu, pomy

lał Harry, obejmuj

c Malfoya.

Koniec.

*kwintopedy zostały zaczerpni

te z „Fantastyczne zwierz

ta i jak je znale

źć

” Newta Skamandera.