PROLOG

– Zoey, nie moŜe być aŜ tak źle.

Zoey Holland oderwała wzrok od malutkiej dziewuszki, którą trzymała na rękach, i

potrząsnęła głową. Gęste, rude włosy opadły jej na twarz. Poczuła nagle, jak dziecko je

ciągnie. Delikatnie wyswobodziła kosmyk z drobnej piąstki i przerzuciła włosy przez ramię.

– Sylvie, jest bardzo źle. Ten facet okazał się zupełnie szalony. Da spokój dopiero wtedy,

kiedy będzie miał moją głowę na talerzu. Jeśli nie wierzysz, zwróć się do Livy.

Sylvie Buchanan spojrzała pytającym wzrokiem na siostrę. Olivia McGuane poparła

słowa przyjaciółki.

– On naprawdę uwziął się na Zoey – odrzekła, próbując pochwycić własne dziecko,

uganiające się po nienagannie czystej, luksusowej kuchni Sylvie. Nie zarzuciły dawnego

zwyczaju i dziś, jak co miesiąc, spotkały się w trójkę przy niedzielnym wczesnym lunchu.

Była to pierwsza od trzech miesięcy wizyta w domu Sylvie, to jest od chwili przywiezienia

przez nią ze szpitala dopiero co urodzonej Genevieve.

– Bądź ostroŜny, Simonie – upomniała Olivia swego ruchliwego synka, juŜ prawie

dwulatka, biegającego po kuchni. – UwaŜaj na doniczki. Ciocia Sylvie i wujek Chase są

znacznie bardziej pedantyczni niŜ twoi rodzice. I znacznie mniej wyrozumiali. Będą się

gniewali, jeśli narozrabiasz.

Sylvie westchnęła głośno.

– Wuj Chase nadal nie pojmuje, dlaczego z chwilą pojawienia się dziecka powstaje w

domu stały, gigantyczny bałagan. I nadal jest przeświadczony, Ŝe moŜna utrzymywać

porządek. Gennie i ja doprowadzamy go do szału. – Sylvie nachyliła się nad ramieniem Zoey

i dotknęła szyjki córeczki. – Prawda, malutka?

Niemowlę zagulgotało radośnie i szybko cofnęło główkę, gestem tym przypominając

ółwia.

– Chyba po ojcu odziedziczy zielone oczy, a po tobie jasne włosy – powiedziała Zoey,

patrząc na dziecko. – Całkiem niezłe połączenie.

– Jak to się dzieje, Ŝe Gennie ma juŜ włoski, a Simon przez cały rok był łysy jak kolano?

– zapytała Livy.

Wszystkie trzy zwróciły wzrok na malutkiego chłopczyka, który zatrzymał się przed

wentylatorem i z ciekawością go oglądał. Ruch powietrza wichrzył mu gęste, ciemne loczki,

odziedziczone po matce.

– Z dziećmi róŜnie bywa – odparła Sylvie. – Jeśli juŜ zaczną im rosnąć włosy, to pienią

się szybko jak chwasty. Nie masz, siostro, Ŝadnego powodu, Ŝeby się uŜalać.

– Obiecałaś zaprezentować go w telewizyjnym konkursie dla łysych – przypomniała

Zoey. – Mogłaś zrobić majątek.

– Piękne dzięki – mruknęła Livy. – Wolę nie mieć łysego dziecka.

– Zboczyłyśmy z tematu – przypomniała Sylvie. – Mówiłyśmy o tym nowym lekarzu w

waszym szpitalu. O doktorze Facie.

Zoey wsadziła Genevieve z powrotem do koszyka, ustawionego na środku kuchennego

stołu.

– On się nazywa Tatę, a nie Fate

[Ang. fate oznacza los (przyp. tłum. )]

– poprawiła

przyjaciółkę. – Byłoby okropne, gdyby prześladował mnie los.

Doktor Jonas Tatę pojawił się w szpitalu Seton General, gdzie Zoey i Olivia pracowały

jako pielęgniarki. Zoey na oddziale noworodków, a Olivia na połoŜnictwie. Do South Jersey

przyjechał z renomowanej prywatnej kliniki na zachodnim wybrzeŜu, gdzie był szefem

oddziału kardiologii. KaŜdy w szpitalu Seton General wiedział, jak znakomicie się spisywał

na uniwersytecie Johna Hopkinsa dwanaście lat temu, Ŝe wcześniej otrzymał dyplom z

wyróŜnieniem na Harvardzie, a jeszcze dawniej z doskonałymi ocenami ukończył szkołę

medyczną przy Kolumbijskim Uniwersytecie.

Doktor Jonas Tatę był, o czym wiedzieli wszyscy w Seton General, niezwykle

utalentowanym lekarzem. Teraz, kiedy wszedł w skład zarządu szpitala, okazał się równieŜ

wietnym organizatorem. Uwielbiali i powaŜali go wszyscy.

Wszyscy oprócz Zoey Holland.

Oczywiście, doceniała zalety doktora Tate’a i jego wysoką pozycję w szpitalu, a takŜe

wietne kwalifikacje. Na samym początku, kiedy się zjawił, nawet go lubiła. Miała jednak

wtedy niewiele z nim kontaktów i szybko ich wzajemne stosunki zaczęły się psuć. Ostatnio

bez przerwy mieli z sobą na pieńku. Nie zgadzali się w Ŝadnej sprawie. KaŜdy, najdrobniejszy

nawet problem stawał się przedmiotem ostrego sporu. I zawsze, ale to zawsze, przegrywała

Zoey. Ona musiała ustąpić. To było oczywiste. Bo ten człowiek, bez względu na to, czy miał

rację, czy nie, był, niestety, jej szefem.

– Na czym polega problem tego faceta? – zapytała Sylvie.

– Zabij mnie, ale nie wiem – odparła Zoey, zaskoczona pytaniem. – Wiem tylko tyle, Ŝe

bez przerwy mnie się czepia. Przy kaŜdej, nawet najmniejszej okazji.

Olivia uśmiechnęła się lekko.

– Wiele pielęgniarek byłoby szczęśliwych, gdyby doktor Tatę ich się czepiał –

zaŜartowała. – Najchętniej w ciemnym schowku na bieliznę, podczas nocnego dyŜuru.

– Ja do nich nie naleŜę! – warknęła Zoey. – Ten facet jest okropny. Arogancki, szorstki,

egocentryczny, nierówny, histeryczny, tępy...

– I ma najpiękniejsze oczy barwy koniaku, jakie kiedykolwiek widziałam – z

rozmarzeniem dodała Olivia. – A takŜe wspaniałe, ciemne, kręcone włosy. Uwielbiam

męŜczyzn z takimi włosami – dodała, spoglądając z miłością na synka. – Są tacy uroczy.

– TeŜ lubię szatynów – przyznała Sylvie. Zoey z niedowierzaniem popatrzyła na Olivię.

– Musisz mieć źle w głowie – powiedziała. – Doktor Jonas Tatę jest uroczy?

– Nie pastwi się nade mną – odparła Olivia, lekko wzruszając ramionami. – Jest zawsze

dla mnie uprzedzająco grzeczny. Czasami, przyznaję, wydaje się nieco chłodny, a nawet

nieobecny myślami.

Zoey nie dowierzała własnym uszom.

– Ten człowiek jest zawsze niegrzeczny, zimny i traktuje ludzi z dystansem. Ma wredną

osobowość – wybuchnęła. – Hej – wróciła myślami do słów przyjaciółki – czyŜbyś chciała

powiedzieć, Ŝe to moja wina, iŜ znalazłam się na czele jego listy ludzi do załatwienia?

Olivia wzruszyła ramionami. Starała się dobrze wywaŜyć odpowiedź.

– Zdaje mi się – zaczęła ostroŜnie – Ŝe jego złe humory prowokuje twoja obecność.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – spytała zaskoczona Zoey.

– Niektórzy ludzie źle na siebie działają – odparła powoli Olivia.

Sylvie potwierdziła jej opinię skinieniem głowy.

– Livy, wiem, co masz na myśli. Tak właśnie było przez pewien czas między mną a

Chase’em. Nic nas nie łączyło, oczywiście oprócz Gennie. Doprowadzał mnie do szału. Ale –

dodała z uśmiechem – jakoś to pokonaliśmy. Teraz jest idealnie.

– Nic w moim Ŝyciu nie będzie idealnie, dopóki będę musiała mieć do czynienia z

doktorem Jonasem Tate’em – oświadczyła ponuro Zoey. – Jest coś w tym człowieku, co...

– Daj spokój – przerwała jej Sylvie. – Posłuchaj, dam ci teraz najmądrzejszą, najgłębszą

wskazówkę z mego arsenału dobrych rad znającej Ŝycie barmanki. Radę, która nigdy nie

zawiodła ani mnie, ani Ŝadnego z moich klientów.

Zoey nawet nie próbowała ukrywać sceptycyzmu.

– Co to jest? – mruknęła.

– Płyń z prądem.

Zoey spojrzała niepewnie na Sylvie i zaraz potem przeniosła wzrok na Olivię.

– Płyń z prądem – powtórzyła tępym głosem, wymawiając kaŜde słowo wyraźnie i z

osobna.

– Tak. – Sylvie skinęła głową. – Byłabyś zaskoczona, wiedząc, jak często ludzie sami

sobie stwarzają problemy, walcząc z czymś, co nieuniknione, bijąc głową o ścianę wtedy,

kiedy robić tego nie powinni. Popatrz na Livy i na mnie i przypomnij sobie wszystkie

problemy, które miałyśmy z Danielem i Chase’em. Obie jesteśmy idealnymi przykładami. –

Sylvie spojrzała na dziecko zasypiające w koszyku i uśmiechnęła się lekko. – Rozluźnij się,

odpręŜ i pozwól, Ŝeby sprawy biegły swoim trybem. Zoey, ty i doktor Fate jakoś się

dogadacie.

– Nie Fate, lecz Tatę – poprawiła ją Zoey. Sylvie machnęła ręką.

– A co to za róŜnica?

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Dla Jonasa Tate’a nie był to dobry dzień. A wszystko z winy Juliany. Była najbardziej

wymagającą, nieznośną i apodyktyczną kobietą, jaką znał. Absolutnym potworem z

ogromnymi niebieskimi oczyma, miękkimi, jasnymi włosami i delikatnie wygiętymi w łuk

wargami. Od dwóch miesięcy, to znaczy odkąd znalazła się w jego domu, budziła go w

rodku nocy, nalegając, Ŝeby się nią zajął, a jej potrzeb nie zaspokoiłby nawet pułk Ŝołnierzy.

Nie pozwalała mu zasnąć dopóty, dopóki jej nie zadowolił. Obudzona i nasycona, męczyła go

nadal, zmuszając, Ŝeby ją zabawiał. Opowiadał więc róŜne historyjki, włączał muzykę i

usiłował prowadzić sensowną konwersację. Wszystko nadaremnie.

Była zabójczym gatunkiem kobiety, myślał. W jednej chwili urocza, ponętna i zgodna, w

drugiej przeistaczała się w potwora. Nie miał wątpliwości, Ŝe pewnego dnia na śmierć

zamęczy jakiegoś nieszczęśnika.

Na domiar złego miała dopiero trzy miesiące.

Jonas wysunął prawą górną szufladę biurka, odgarnął na bok stos papierów i wyciągnął

buteleczkę z silnym środkiem przeciwbólowym. Bez wody połknął trzy tabletki. Skrzywił się,

kiedy jedna utknęła mu w gardle. Podszedł do nawilŜacza powietrza, stojącego w rogu

gabinetu. Napił się wody. Rzucił okiem na lustro wiszące w pobliŜu i skrzywił się jeszcze

bardziej.

Wyglądał okropnie. Ciemne, wijące się, zmierzwione włosy wymagały ręki fryzjera. Na

pójście do niego nie miał czasu.

Dziś rano takŜe nie starczyło mu czasu, Ŝeby się ogolić, a czarny zarost zajmował ponad

połowę twarzy. DuŜe sińce, wynik przepracowania, przekształciły się w ciemne obręcze

wokół głęboko zapadniętych oczu, spowodowane całkowitym brakiem snu. Nie wyglądał na

człowieka zarządzającego częścią szpitala, lecz na pacjenta oddziału psychiatrycznego.

Głośne pukanie do drzwi sprawiło, Ŝe odwrócił się nerwowo, rozpryskując zawartość

kubka na rękaw. Czując na ciele zimną wodę, drgnął i tym razem pochlapał cały przód białej

koszuli.

– Proszę wejść! – wykrzyknął, ze złością patrząc na mokry strój.

Drzwi gabinetu otworzyły się powoli. Wsunęła głowę jedna z nowo przyjętych

internistek.

– Czy mówię z doktorem Tate’em? – spytała, nie wchodząc dalej.

– Tak. – Nie pamiętał nazwiska tej młodej kobiety. Nie miało to zresztą większego

znaczenia.

– Jest pan potrzebny na oddziale noworodków – oznajmiła.

– Poco?

– Nie wiem. Prosili, Ŝeby pana sprowadzić.

– Czy to coś pilnego?

Lekarka zastanawiała się przez chwilę.

– Chyba nie. Gdyby tak było, pewnie by mi powiedzieli. Mam rację?

– Być moŜe.

– W przeciwnym razie szukaliby pana, uŜywając pagera. Jonas popatrzył na młodą

kobietę.

– Jak pani się nazywa? – zapytał.

– Mills, proszę pana. Claudia Mills.

– Mills – powtórzył, nie ukrywając niezadowolenia. – Doktor Mills. Od kiedy pracuje

pani w naszym szpitalu?

– Od dwóch tygodni, proszę pana.

– Aha, od dwóch tygodni. I przez ten czas zdąŜyła pani całkowicie zapomnieć o

podstawowych zasadach edukacji lekarskiej.

Oczy młodej kobiety rozszerzyły się ze zdziwienia, lecz zaraz potem opuściła głowę,

eby uniknąć oskarŜycielskiego wzroku Jonesa.

– Proszę pana. ja nie...

Podszedł do drzwi i otworzył je tak szeroko, Ŝe lekarka oparta o framugę lekko się

zachwiała.

– Następnym razem, doktor Mills, jeśli ktoś o coś panią poprosi, proszę dowiedzieć się, o

co chodzi, zanim wpadnie tu pani tak beztrosko, jak teraz. Jasne? I jeszcze jedno. Jeśli chce

pani dłuŜej przetrwać w tym zawodzie, musi pani się uodpornić. Nie jestem ostatnią osobą,

która będzie wytykać pani głupie błędy. Proszę pilnować się i robić ich moŜliwie jak

najmniej. Bo ktoś moŜe na tym stracić. Nawet Ŝycie. A jak wtedy się pani będzie czuła?

Zamknął drzwi. Och, ci interniści, pomyślał z westchnieniem. śaden z nich nie nadaje się

do solidnej roboty.

Nadal był zły i bolała go głowa, kiedy znalazł się na oddziale noworodków. Panował tu

spokój. W dyŜurce siedziała tylko jedna pielęgniarka. Pochylona, notowała coś w karcie

pacjenta.

– O co chodzi? – zapytał Jonas, podchodząc bliŜej. Pielęgniarka zerwała się z miejsca.

– Doktor Forrest chce widzieć pana doktora w sali C.

– Mówiła, po co?

– Nie. Prosiła tylko, Ŝeby od razu pana tam skierować. Potarł czoło, usiłując rozpędzić

ból, który rozsadzał mu czaszkę. Tabletki nie zadziałały. Ściskał rękoma głowę, kiedy

otwierał drzwi do sali C, tak Ŝe nie od razu zauwaŜył, Ŝe jest w niej cały tłum zebranych ludzi.

Przywitali go chóralnym okrzykiem:

– Niespodzianka!

Jonas zobaczył, Ŝe otaczają go lekarze, pielęgniarki, sanitariusze i inni pracownicy

wschodniego skrzydła szpitala. Nad ich głowami falowały kolorowe baloniki. Na środku sali

ustawiono ogromny tort ozdobiony świeczkami.

– Sądziłeś, Ŝe ukryjesz przed nami tę czwartą okrągłą rocznicę? – spytała Lily Forrest,

szefowa oddziału intensywnej opieki nad niemowlętami.

Lily i jej mąŜ, Mike, stali się pierwszymi przyjaciółmi Jonasa, odkąd przeniósł się do

New Jersey. Pierwszymi i jedynymi, pomyślał z goryczą. Ale przecieŜ był samotnikiem.

Przynajmniej do chwili, w której pracownica opieki społecznej zapukała do jego drzwi,

trzymając na rękach Julianę. Od Nowego Roku zdarzyło się jeszcze jedno niesympatyczne

przeŜycie. Jonasowi stuknęła właśnie czterdziestka. Nie miał pojęcia, w jaki sposób Lily się

dowiedziała, Ŝe dziś są jego urodziny, o których, oczywiście, nie mówił nikomu. Do diabła,

starał się o nich nawet nie myśleć.

Rozradował go widok uśmiechniętych twarzy i tortu z płonącymi świeczkami. Jego

wzrok zatrzymał się na wysokiej, szczupłej postaci.

W rogu sali stała samotnie ruda kobieta. Z włosami ściągniętymi w koński ogon, w

wykrochmalonym, niebieskim chirurgicznym stroju i ze stetoskopem zwisającym z szyi

wyglądała jak uosobienie spokoju. Jonas musiał przyznać, Ŝe Zoey Holland była pielęgniarką

idealną. Opanowaną i kompetentną. Wiedział jednak, Ŝe pod maską zewnętrznego spokoju

kryje się drapieŜna kotka. Długie, wymanikiurowane pazurki zawsze były wymierzone w jego

stronę.

Jonas wiedział ponadto, Ŝe Zoey go nie znosi. I być moŜe miała rację. Był, zwłaszcza

ostatnio, bardzo trudny we współpracy. A ponadto ta młoda kobieta bez przerwy go draŜniła.

Od pierwszego spotkania ciągle się z sobą ścierali.

– Co ty na to? – zapytała doktor Forrest, serdecznym gestem obejmując Jonasa.

– Lily, nie wiem, co powiedzieć – odrzekł zgodnie z prawdą. – Kto teraz zajmuje się

chorymi? Pacjentki muszą się zastanawiać, gdzie podział się personel – mruknął.

– Były tak miłe, Ŝe obiecały poczekać z rodzeniem aŜ do zakończenia naszej

uroczystości. A poza tym mamy koniec zmiany. Wszyscy, jak tu jesteśmy, uporaliśmy się juŜ

z robotą.

– I zamiast wracać do domu, przyszliście złoŜyć mi Ŝyczenia – powiedział Jonas,

wzruszony przyjacielskim gestem kolegów. – Bardzo wam dziękuję. Ale skąd dowiedzieliście

się, Ŝe dziś moje urodziny? MoŜe zresztą lepiej nie wiedzieć... – zawiesił głos. – Bardzo

dziękuję – powtórzył.

– A teraz szybko zdmuchnij świeczki, zanim zjawi się straŜ poŜarna – powiedziała Lily.

ZbliŜając się do tortu, kątem oka Jonas zobaczył, jak Zoey dyskretnie wycofuje się w

stronę drzwi. Na pewno kazano jej tu przyjść, pomyślał. Z własnej, nieprzymuszonej woli by

tego nie zrobiła.

I nagle wstąpił w niego diabeł. Jakaś siła kazała mu krzyknąć w jej stronę:

– Hej, Zoey! PomóŜ mi! Sam nie dam rady. Zatrzymała się w pół kroku. Musiała być

wściekła, Ŝe ją wywołał.

– Przykro mi, doktorze Tatę, ale się spieszę – odparła lodowatym tonem. – Biorę za

Jeannette dodatkowy nocny dyŜur i muszę jechać do domu, Ŝeby trochę się przespać.

Przy ruchu głowy kaskada rudych włosów ściągniętych w koński ogon opadła jej na

ramię. Jonas zapragnął nagle zanurzyć w nie palce. Zastanawiał się, czy powrót Zoey do

domu wiąŜe się z jakimś męŜczyzną i czy dla niego tak się uczesała. Zwykle upinała włosy w

kok przylegający ściśle do głowy lub zaplatała je w warkocz.

Zobaczył zimny, odpychający błysk zielonych oczu młodej kobiety. Dawała mu znać, Ŝe

jej sprawy to nie jego interes.

– Chodź tutaj! – zawołał ponownie. – To zajmie tylko minutkę.

Gdyby wzrok mógł zabijać, Zoey Holland unicestwiłaby Jonasa. We wschodnim skrzydle

szpitala było tajemnicą poliszynela, Ŝe ładna pielęgniarka i pan doktor Jonas Tatę za sobą,

oględnie mówiąc, nie przepadają.

Co on kombinuje? zastanawiała się Zoey. Jaki numer chce mi wyciąć? Na domiar złego,

przeŜyła koszmarny dzień. Jedyną pociechą było to, Ŝe obyło się bez Ŝadnego konfliktu z

szefem. AŜ do tej pory. Sięgała właśnie po płaszcz, kiedy zatrzymał ją głos doktor Forrest.

Zoey darzyła lekarkę ogromnym szacunkiem i podziwem. Dlatego tylko zgodziła się

uczestniczyć w urodzinowym przyjęciu doktora Tate’a. Krótko, przez parę minut, co obiecała

jej doktor Forrest, wiedząc o istniejącej animozji między nią i nowym lekarzem. MoŜe

dlatego chciała widzieć ją tu, by złagodzić z dnia na dzień pogarszającą się atmosferę?

Zoey wiedziała, Ŝe najlepszą metodą naprawy stosunków między nią a doktorem Tate’em

byłoby wzniesienie między nimi trzymetrowego muru. Obiecała jednak Lily Forrest, Ŝe

przyjdzie na urodzinowe święto. Postoi w kącie przez parę minut. Nic się przecieŜ nie stanie,

uznała. Ponadto miał być tort. A czekoladowy tort z kremem był dla Zoey największym

przysmakiem. Weźmie kawałek, zawiezie do domu i zje po kolacji.

– Zoey – powtórzył Jonas. – Pospiesz się. Tort czeka.

Nie wiedząc dlaczego, postanowiła jednak włączyć się do gry. Ruszyła powoli w stronę

znienawidzonego lekarza.

ZauwaŜyła, Ŝe wyglądał okropnie. Miał zmierzwione włosy i rano się nie ogolił.

Zastanawiała się, czy zaspał po nocy spędzonej z kobietą na gimnastyce seksualnej i nie miał

czasu lub siły, Ŝeby przed pójściem do pracy doprowadzić się do porządku. Prawdę mówiąc,

wygląda na wykończonego, uznała podchodząc bliŜej. Z jakimi kobietami się umawia?

Uśmiechnął się, kiedy stanęła obok. Zastanawiała się nad typem kobiet, które go

interesowały. Musiały być pewnie drobne, ciche, łagodne i potulne. Do takich ona sama nie

naleŜała. Była prawie wzrostu Jonasa, dobrze zbudowana, o duŜych dłoniach, niewiele

mniejszych niŜ jego własne. A jeśli chodzi o łagodność i potulność... No cóŜ, nikt nigdy za

taką jej nie uwaŜał. Mówiła to, co myśli, i nigdy, ‘ ale to przenigdy nikt nie mówił jej, co ma

robić i jak postępować.

Z wyjątkiem Jonasa Tate’a, pomyślała.

Zwinęła dłonie w pięści po obu stronach ciała, kiedy uprzytomniła sobie, Ŝe znów wpadła

w pułapkę. Jeszcze raz poddała się jego presji.

– Liczę do trzech – szepnął jej Jonas do ucha. TuŜ obok zobaczyła jego twarz. Usiłowała

się cofnąć, lecz przytrzymał ją za rękę, z lekkim, zagadkowym uśmiechem na wargach,

wskazującym na to, Ŝe wiedział, co Zoey zamierza zrobić.

Poczuła się dziwnie. Od ręki Jonasa przez jej ciało przebiegł dreszcz.

Doktor Tatę doliczył do trzech. Oboje nabrali głęboko powietrza, nachylili się nad tortem

i dmuchnęli. Świeczki zgasły. Wszystkie. Zebrani zaczęli wiwatować i bić brawa. Nawet

Zoey zrobiło się miło.

– To znaczy, Ŝe spełni się moje marzenie – powiedział Jonas, pochylając się ku Zoey.

– Tak mówią – skomentowała cicho. Zacisnął palce na jej ręce.

– Nie chcesz wiedzieć, o czym pomyślałem? – zapytał. W oczach Jonasa dojrzała nagle

poŜądanie. Serce zaczęło bić jej jak szalone. Co to za Ŝarty? zastanawiała się. Po co mi to

robi?

Potrząsnęła przecząco głową.

– Nie, chyba nie – odrzekła prawie szeptem. Uśmiechnął się zagadkowo.

– Moje Ŝyczenie się spełni, więc niedługo sama się przekonasz, bo dotyczy takŜe ciebie.

Roześmiała się niepewnie. Usiłowała rozluźnić powstałe między nimi napięcie.

Wyswobodziła rękę z uścisku Jonasa.

– Och, juŜ wiem, czego pan pragnie – powiedziała po chwili.

Jego jasnobrązowe oczy rozbłysły nagle. ZbliŜył się do Zoey.

– Naprawdę wiesz? – zapytał. Skinęła głową.

– Tak. Chce pan, Ŝebym rzuciła pracę. Abym złoŜyła wymówienie albo popełniła jakiś

niewybaczalny błąd, za co mógłby mnie pan wyrzucić.

Jonas Tatę spojrzał na nią badawczo.

– Tak myślisz naprawdę?

– Tak. – Cofnęła się o jeszcze jeden krok. Mówiła cicho, by nikt nie słyszał. –

Niedoczekanie, doktorze Tatę – wycedziła przez zaciśnięte zęby. – Zbyt długo tu pracuję i

mam zbyt ugruntowaną pozycję zawodową, Ŝeby byle lekarz odgrywał się na mnie.

Mówiąc tak obcesowo, znów popełniła błąd i dobrze o tym wiedziała. Kujej wielkiemu

zdziwieniu, w odpowiedzi Jonas Tatę tylko się uśmiechnął.

– Punkt dla ciebie, Zoey – odparł po chwili. – Punkt.

Z tymi słowami odwrócił się w stronę tortu, który Lily kroiła i rozdawała obecnym. Nie

spojrzał nawet na Zoey, co ją dotknęło, lecz zaraz potem uprzytomniła sobie, Ŝe to jej zaleŜy

przecieŜ, Ŝeby Jonas ją ignorował. Lepsze to niŜ zwracanie na siebie uwagi niesympatycznego

lekarza.

Mimo woli zawiedziona, Zoey wycofała się z sali. Muszę się przespać, pomyślała.

Potrzebowała paru godzin snu. Chyba dlatego, Ŝe była wykończona, tak gwałtownie

zareagowała na zachowanie się Jonasa. Wieczorem sama zapomni, o co w ogóle chodziło.

ROZDZIAŁ DRUGI

Siedząc w dyŜurce, Zoey wyciągnęła ręce wysoko nad głową i obserwowała tarczę

zegara. Na widok wskazówki dochodzącej do dwunastki uśmiechnęła się radośnie. Było coraz

bliŜej do końca dyŜuru i do upragnionego, długiego weekendu. JuŜ zdąŜyła zapomnieć, jak

miła jest praca na trzeciej zmianie, kiedy wokół panuje nocny spokój i nic się nie dzieje. Za

godzinę będzie juŜ wracała do domu i cieszyła się aŜ trzema wolnymi dniami. Normalnie o tej

porze wyruszałaby do pracy.

Kiedy trzy lata temu zrezygnowała z dyŜurów na zmianie od jedenastej wieczór do

siódmej rano i rozpoczęła regularną pracę dzienną, była zadowolona. Nocne dyŜury

dezorganizowały całe jej Ŝycie. Pracowała wtedy, kiedy inni spali, i odpoczywała, gdy

normalnie egzystowali. Zmęczenie to zresztą dobra wymówka przeznaczona dla tych, którzy

wyrzucali jej, Ŝe zbyt rzadko umawia się na randki. Teraz, kiedy z reguły pracowała w dzień,

nadal nieczęsto spotykała się z przedstawicielami płci brzydkiej. Dlaczego?

Bo męŜczyźni to w większości dranie, natychmiast sobie odpowiadała. Casus: doktor

Jonas Tatę.

Co ten facet właściwie myśli? Za kogo się ma? Po raz setny od wczorajszego popołudnia

męczyły Zoey te pytania. Na samo wspomnienie nieznośnego lekarza wszystko się w niej

gotowało. Jego uwagi i komentarze były płaskie. Nieciekawe. Tylko ją złościły.

Doprowadzały do białej gorączki.

Powtarzała to nadal o siódmej rano, kiedy przyszła Jeanette, aby ją zastąpić. Zoey nie

była zmęczona. Wręcz przeciwnie, po spokojnej nocy poczuła nagły przypływ energii. Miała

ochotę miło spędzić dzień. W piątek Olivia pracowała, lecz Sylvie miała wolne. MoŜe we

trzy, z Sylvie i z malutką Gennie, przeŜyją jakąś przygodę, pomyślała z uśmiechem na

twarzy. Marzec w tym roku był zimny i pogoda nie zachęcała do spacerów. Pójdą do kina lub

na zakupy?

Zebrała swoje rzeczy, włoŜyła skafander, wyszła na korytarz i wcisnęła guzik windy,

eby zjechać na dół. Po chwili drzwi kabiny się otworzyły. Stała w nich Lily Forrest.

– Wychodzisz? – spytała Zoey lekarka.

– Tak. Zastępuje mnie Jeannette. Nie mogę zostać dłuŜej. Jadę do domu.

– Świetnie się składa. Gdybym nawet chciała jakoś to zorganizować, lepiej by nie wyszło.

Zoey popatrzyła podejrzliwie na lekarkę.

– Co zorganizować? zapytała.

– Mieszkasz w Haddonfield, prawda?

– Tak.

– To doskonale. Skoro wracasz do domu, to znaczy jedziesz w tamtą stronę. Czy

mogłabyś oddać mi przysługę?

– O co chodzi?

– Czy po drodze do domu moŜesz oddać w Tavistock akta pacjenta?

– Oczywiście. To Ŝaden problem.

– Otrzymaliśmy je dopiero wczoraj. W południe lekarz przedstawia sprawę w Krajowym

Instytucie Zdrowia w Maryland. Gdyby musiał wracać po te akta do szpitala, zanim pojedzie

do Bethesdy, nie miałby szans zdąŜyć na czas. – Lily Forrest podała Zoey duŜą, szarą kopertę.

– A to jest adres. – Z kieszeni fartucha wyciągnęła kartkę. – Czy będziesz musiała zbaczać z

drogi?

Zoey rzuciła wzrokiem na świstek papieru.

– Nie przejmuj się, Lily – odparła. – Mieszkam w pobliŜu Tavistock. Co wieczór chodzę

tam na spacery.

Wspaniała dzielnica, pomyślała, wsuwając kartkę do wewnętrznej kieszeni skafandra.

Ogromne, wiktoriańskie domy z przepięknie utrzymanymi trawnikami i ogrodami, oraz stare,

wysokie, strzeliste drzewa. Bardzo się jej tam podobało. Było spokojnie, ładnie i dostojnie. Po

przykrych doświadczeniach, których nie szczędziło jej Ŝycie, bardzo sobie ceniła te walory.

– Jestem ci ogromnie zobowiązana za przysługę – powiedziała Lily. Ruszyła Ŝwawo w

stronę oddziału wcześniaków. – I odwdzięczę się – zawołała przez ramię. Zaraz potem

zniknęła za zakrętem korytarza.

Zoey pomachała ręką lekarce i cofnęła się w stronę windy. Kiedy brała adres od Lily,

winda zdąŜyła odjechać. Zoey była w zbyt dobrym humorze, Ŝeby się tym przejąć. Miała

przed sobą długi, trzydniowy weekend. Spokojny, bez Ŝadnych zobowiązań. I, co

najwaŜniejsze, przez siedemdziesiąt dwie godziny nie będzie musiała oglądać doktora Jonasa

Tate’a!

Odetchnęła z ulgą i ponownie wcisnęła guzik windy.

Jonas Tatę popatrzył na niemowlę. Spało w dziecinnym pokoju urządzonym obok jego

sypialni. Nie wiadomo czemu przypomniała mu się rudowłosa pielęgniarka. Nie miał pojęcia,

co w niego wstąpiło, Ŝe zmusił ją do udziału w gaszeniu urodzinowych świeczek. Niemal na

nią napadł w sali pełnej ludzi. Rozbierał oczyma. Musiał przyznać, Ŝe widok był fascynujący.

Och, jak mógł zachować się tak idiotycznie? A w ogóle dlaczego interesowała go ta

irytująca kobieta? zapytywał sam siebie. Zoey Holland była nieznośna, uparta, pewna siebie i

pyskata. Nadawała się bardziej na straŜniczkę więzienną niŜ na opiekunkę niemowląt. Nie

miała w sobie niczego, co mogłoby go podniecić. Absolutnie niczego.

Jeśli tak było rzeczywiście, to dlaczego głośny płacz Juliany wyrwał go godzinę temu z

najbardziej erotycznego snu. jaki kiedykolwiek mu się przyśnił? Snu, w którym główną i

jedyną Ŝeńską rolę odgrywała siostra Zoey?

Jestem zmęczony i niedospany, pomyślał Jonas. Było to jedyne wyjaśnienie, które mu

przyszło do głowy, tłumaczące jego dziwaczne zachowanie w szpitalu wczoraj po południu i

późniejsze fantazje seksualne na temat Zoey Holland. Całkowite wyczerpanie sprawia, Ŝe

ludzie zachowują się w sposób nieobliczalny. I dzisiejszej nocy teŜ nie miał szans, Ŝeby się

wreszcie wyspać.

Dzisiejszej nocy? powtórzył z rozpaczą. Był to juŜ wczesny ranek. Czuł się teraz bardziej

zmęczony, niŜ kiedy kładł się wieczorem do łóŜka. Z do połowy opróŜnioną butelką stał

zdezorientowany nad leŜącym dzieckiem, nie wiedząc, co robić. Juliana wreszcie zasnęła.

Jonas bał się poruszyć, Ŝeby znów się nie obudziła i nie zaczęła płakać.

Wokół panował idealny spokój. Jak nigdy, odkąd wprowadził się do tego ogromnego,

starego wiktoriańskiego domu. Od razu polubił nową siedzibę. Wysokie, przestronne pokoje z

duŜymi oknami, ciemne mahoniowe boazerie i potęŜne, rosnące wokół drzewa stwarzały aurę

powagi i spokoju. Ten dom w Tavistock, otoczenie i cała reszta wydawały się idealne. Przez

pierwsze kilka miesięcy pobytu Jonasa w New Jersey, bo potem, akurat w Nowy Rok,

zapukała do drzwi pani Edna Caldecott z Międzynarodowej Organizacji Pomocy Dzieciom.

Ze złymi wieściami i małym zawiniątkiem na rękach.

Tak jakby na wspomnienie tamtych chwil, nagle odezwał się dzwonek u drzwi. Dziecko

się obudziło. Przez jedną krótką chwilę Jonas łudził się, Ŝe mała przewróci się na bok i zaśnie,

lecz stało się inaczej. Juliana otworzyła buzię i zaczęła płakać. Głośno. Przeraźliwie.

Rozdzierająco.

Patrzył na rozpaczą na dziecko. Na ogół starał się go w ogóle nie dotykać, pozostawiając

je pod opieką kolejnych piastunek, które wynajmował na czas swego pobytu w szpitalu.

Od stycznia zwolnił ich z sześć. śadna nie wydała mu się odpowiednia. Pani Howard

stale patrzyła spode łba, pani Cather była zbyt miękka i rozpuszczała dziecko. Evan był

niezły, lecz miał dopiero dziewiętnaście lat i niewiele wiadomości na temat wychowywania

niemowląt. A Melissa? Gdy pewnego dnia wrócił wieczorem do domu, zastał ją, nagutką, w

swoim łóŜku. Do opieki nad Juliana zupełnie się nie nadawała.

Spodobała mu się natomiast piastunka, którą przyjął niedawno. Sześćdziesięciodwuletnia

pani Garrison wychowała czwórkę własnych dzieci i miała najłagodniejsze niebieskie oczy,

jakie kiedykolwiek widział. Cieszył się, Ŝe na dłuŜej zapewni dobrą opiekę dziecku, lecz

właśnie wczoraj oświadczyła mu, Ŝe juŜ nie wraca do pracy. Przyłapano ją na rozboju z

bronią w ręku i wygląda na to, Ŝe najbliŜsze kilka lat, a moŜe nawet dziesięć, spędzi zupełnie

gdzie indziej. Powiedziała mu przy tym, Ŝeby się nie martwił, bo za dobre sprawowanie

wyjdzie wcześniej z więzienia i będzie mogła podjąć przerwaną pracę.

Dzwonek przy drzwiach zadźwięczał ponownie. Juliana płakała głośno i przejmująco.

– Dobrze juŜ, dobrze – powiedział Jonas uspokajająco do dziecka. Wyjął je z kołyski i

wziął niezdarnie na ręce.

Ubrany tylko w wiśniowe jedwabne spodnie od piŜamy, schodził ostroŜnie po schodach.

Nie miał pojęcia, kto dzwoni do drzwi o siódmej trzydzieści rano.

Juliana płakała coraz głośniej. Była czerwona i opuchnięta od łez.

Jonas otworzył drzwi. Na progu domu stała Zoey Holland.

– Co ty tu robisz?

– Co pan tu robi? – padły równocześnie dwa pytania.

– Ja tu mieszkam – odparł Jonas.

– Przysłała mnie Lily Forrester – wyjaśniła Zoey. – Co pan, do licha, wyczynia z tym

biednym maleństwem?

Mimo Ŝe bez przerwy otoczona niemowlętami, nigdy nie mogła znieść płaczu dziecka.

Odruchowo wyciągnęła ręce i wzięła małą. Jonas oddał ją chętnie. Nieproszona, Zoey weszła

do domu i nogą zamknęła za sobą drzwi, Ŝeby chłód poranka nie zaszkodził niemowlęciu.

Kołysała je na rękach, przemawiając łagodnym, kojącym głosem. Dziecko przestało płakać

prawie natychmiast. Spoglądało na świat załzawionymi, opuchniętymi oczkami.

– Bardzo jesteś miła. – Zoey od razu zorientowała się, Ŝe niemowlę jest dziewczynką.

Pocałowała ją w czółko i uśmiechnęła się. – To dla pana – powiedziała do Jonasa,

wyciągnąwszy spod pachy szarą kopertę. – Doktor Forrest prosiła, Ŝebym podrzuciła ją panu,

wracając do domu. Mówiła, Ŝe te materiały są dziś panu potrzebne.

Nie wysunął ręki po kopertę. Zoey mimo woli spojrzała na niego. Zobaczyła przed sobą

dobrze zbudowanego męŜczyznę o szerokiej, umięśnionej klatce piersiowej, silnych

ramionach, w spodniach od piŜamy okrywających wąskie biodra i płaski brzuch. Zoey

wolałaby, Ŝeby to piękne ciało, które miała przed sobą, naleŜało do kogoś innego, a nie do

doktora Jonasa Tate’a.

Obiekt oględzin zauwaŜył jej badawczy wzrok. Spłonęła rumieńcem. Wyciągnęła ku

Jonasowi rękę z kopertą. Nadal jej nie odbierał.

Powiedziała lekko schrypniętym głosem:

– Doktor Forrest mówiła, Ŝe to waŜne.

Jonas wziął wreszcie kopertę. OdłoŜył ją na kanapę. Nie odrywał wzroku od Zoey z

niemowlęciem na ręku. A poniewaŜ czuła się znacznie pewniej przy dziecku niŜ przy

roznegliŜowanym męŜczyźnie, spuściła wzrok i patrzyła na małą.

– Jak masz na imię, słoneczko? – spytała łagodnym tonem, głaszcząc lekko policzek

dziecka. – Jak?

Mała zaczęła gaworzyć radośnie i uśmiechnęła się.

– To jest Juliana – odparł męski, szorstki głos. – Juliana Tatę. Zoey nie odrywała wzroku

od dziecka, bojąc się spojrzeć na Jonasa, który stał obok.

– To chyba zbyt powaŜne imię jak dla tak małej dziewczynki. Będzie wspaniałe, kiedy

urośniesz.

Juliana znów zaczęła się śmiać.

– Jak tego dokonałaś? – zapytał Jonas. Bliskość nie ubranego męŜczyzny robiła na Zoey

wraŜenie. Miała kłopoty nie tylko z mówieniem, lecz takŜe z oddychaniem.

– Czego? – wyjąkała po chwili.

– Mała przestała płakać. A teraz nawet się śmieje. Do mnie nigdy się nie uśmiecha.

– Sama nie wiem, jak to się stało. Dzieci potrafią zachowywać się w nieprzewidziany

sposób. Zawsze znajdą jakiś powód do radości lub smutku.

Jonas zacisnął usta i oparł ręce na biodrach. Zoey aŜ za dobrze znała ten jego wyraz

twarzy i postawę. Rozzłościła go. Był wściekły.

– Twierdzisz, Ŝe Juliana płakała przeze mnie – oznajmił głosem pozornie spokojnym.

– Niekoniecznie – odparła szybko. – Jest pan przecieŜ jej ojcem – dodała niezbyt

sensownie.

Fakt ten sprawił, Ŝe miała ochotę się rozpłakać. Nie wiedziała, Ŝe doktor Tatę jest Ŝonaty i

dzieciaty. Chyba nikt w szpitalu nie miał o tym pojęcia. Chmary lekarek i pielęgniarek

uganiały się za nim. Z pewnością nie robiłyby tego, gdyby wiedziały, Ŝe Jonas nie jest wolny.

Do tej pory Zoey była gotowa przysiąc, Ŝe naleŜy do tej nielicznej grupy kobiet w szpitalu,

którym jest wszystko jedno, czy doktor Tatę Ŝyje z jedną kobietą, czy ma ich dwanaście.

Teraz jednak, widząc namacalny dowód przynajmniej jednego związku, zrobiło się jej

smutno.

– Nie jestem ojcem Juliany – odparł po chwili. – Jestem jej stryjem. – Westchnął cięŜko i

ręką potarł czoło. – Prawdę powiedziawszy, miałaś rację – ciągnął spokojnym, miękkim

głosem. – Płakała przeze mnie. Z jakiegoś powodu ten dzieciak mnie nie znosi. Nie mam

pojęcia, co zrobić z tym wszystkim.

Zoey podniosła wzrok i popatrzyła na Jonasa. Wyglądał rzeczywiście na wykończonego.

Miał podkrąŜone i zmęczone oczy, a wokół ust rysowały się nowo powstałe zmarszczki.

Przesunął ręką po włosach, zamknął oczy i ponownie westchnął głęboko. Z jego oczu

wyzierał smutek.

– Gdzie są jej rodzice? – spytała Zoey. Tak bezradnego i nieszczęśliwego Jonasa Tate’a

jeszcze nigdy nie widziała.

– Nie Ŝyją.

– Przykro mi.

Jonas wzruszył ramionami.

– Szczerze mówiąc, właściwie ich nie znałem. Ojciec Juliany był moim bratem, którego

nie widziałem od trzydziestu lat.

Oznaczało to, Ŝe chłopców rozdzielono juŜ w dzieciństwie, pomyślała Zoey. Była

ciekawa, dlaczego tak się stało. Nie chciała pytać o to Jonasa. Nie była to jej sprawa, lecz on

jakby wyczuł, o czym pomyślała, bo westchnął ponownie.

– Zoey, to długa historia – powiedział. Jego wzrok zatrzymał się na dziecku

spoczywającym w jej ramionach. – Zdejmij kurtkę, a ja zaparzę kawę.

Uczynił więcej, niŜ zamierzał. Uległ naleganiom Zoey i doprowadził się do porządku,

podczas gdy ona pilnowała Juliany. Po raz pierwszy od miesięcy nie musiał spieszyć się pod

prysznicem, ogolił się gładko, nie zacinając ani razu, i przyzwoicie ubrał. W szarą bluzę ze

liwkowym krawatem i ciemne spodnie, które przedtem przeprasował. Sypialnię opuszczał w

znakomitym nastroju. W takim, w jakim nie zdarzało mu się być od miesięcy. I wszystko to

zawdzięczał jednej kobiecie. Siostrze Zoey Holland, która tego ranka zapukała

nieoczekiwanie do jego drzwi. Zderzył się z nią – dosłownie – gdy wychodziła z pokoju

Juliany. Chwycił za ramiona, Ŝeby nie upadła, a ona, by zachować równowagę, oparła dłonie

na jego torsie. Przez chwilę stali nieruchomo, patrząc sobie w oczy. Jedno czekało na ruch

drugiego. Wreszcie jednocześnie się odsunęli, bąkając słowa przeprosin. Jonas gestem ręki

zaprosił Zoey na dół. Zamknęła cicho drzwi dziecinnego pokoju i zaczęła powoli schodzić za

nim ze schodów.

Po chwili znaleźli się w kuchni. Jonas włączył monitor, Ŝeby usłyszeć, gdy dziecko na

górze zapłacze, i zaczął mówić. Odruchowo ściszył głos, tak jakby bał się obudzić Julianę.

– Zjadła jeszcze trochę, kiedy pan się ubierał – powiedziała Zoey, odczytując jego myśli.

– Powinna teraz spokojnie spać.

Bez przekonania skinął głową.

– Napijesz się kawy? – zapytał.

– Chętnie – odparła.

Postawił na stole parujące kubki, a potem poszedł jeszcze po cukier i śmietankę.

– Jesteś głodna? Jeśli tak, to usmaŜę jajecznicę na bekonie. Potrząsnęła głową.

– Nie, dziękuję. Sama coś sobie przyrządzę po powrocie do domu.

Skinął głową i zamilkł. Nie wiedział, co powiedzieć. Pił kawę i przyglądał się Zoey

zdziwiony, Ŝe tak ładnie i świeŜo wygląda po z pewnością cięŜkim nocnym dyŜurze w

szpitalu.

– Miał pan opowiedzieć o rodzicach Juliany – przypomniała.

Fakt. Wiedział, Ŝe była jakaś przyczyna, dla której Zoey została w jego domu po

przekazaniu przesyłki. Oprócz, oczywiście, tej, Ŝe jemu samemu na tym zaleŜało, aby była w

pobliŜu.

– Widzę, Ŝe nie ma pan ochoty – dodała po chwili.

– Nie o to chodzi.

– A o co?

– NiewaŜne. Wybacz mi, proszę, Ŝe nie jestem komunikatywny. Od chwili pojawienia się

Juliany sypiam kiepsko.

– Kiedy to było?

– W Nowy Rok. Mój brat i jego Ŝona zginęli w Portugalii w wypadku samochodowym.

Stało się to akurat w Wigilię. Juliana miała wtedy zaledwie dwa tygodnie. W pozostawionym

testamencie wszystko, co mieli, zapisali instytucjom dobroczynnym, a mnie ustanowili

opiekunem córki.

– Mimo Ŝe od dzieciństwa nie widział pan brata – dodała Zoey, pijąc kawę.

Poruszyła ją ta historia, ale nie daje tego po sobie poznać, pomyślał Jonas. Zoey Holland

była głęboko przejęta losem dziecka.

– Utrzymywaliśmy z sobą bardzo luźne kontakty. Na tyle, Ŝeby wiedzieć, gdzie kto jest i

co robi. Moi rodzice rozwiedli się, kiedy miałem pięć lat. Alex miał wtedy dwa. Rodzice

uzgodnili wówczas, Ŝe ja zamieszkam z ojcem w stanie Nowy Jork, a Alex pojedzie z matką

do Europy, gdzie Ŝyła jej rodzina. Kończyłem dziesięć lat, gdy ojciec oŜenił się ponownie.

Macochę bardzo kochałem. Matki prawie nie pamiętam.

– Straciłam rodziców, kiedy miałam trzy lata. TeŜ właściwie ich w ogóle nie

zapamiętałam.

Jonasa to nie zdziwiło. Wyczuł bowiem w Zoey jakieś pokrewieństwo duchowe łączące

ją z Juliana.

– Kto troszczył się potem o ciebie? – zapytał.

– Wychowywały mnie ciotki. Dwie miłe starsze panie, które nie miały większego pojęcia

o potrzebach małej dziewczynki. W rezultacie okazałam się kimś w rodzaju... trudnego

dziecka.

Jonas nie potrafił powstrzymać uśmiechu.

– To mnie nie dziwi. Wyrosłaś na trudną kobietę.

W oczach Zoey pojawiły się iskierki gniewu. Spojrzała Jonasowi prosto w twarz.

– Dlaczego tak łatwo dajesz się prowokować? – zapytał.

– Dlaczego tak bardzo pan się w tym lubuje? – odparowała. Nie mógł odeprzeć zarzutu,

bo był słuszny. Nie chciał teraz wszczynać z Zoey otwartej walki. Wrócił więc do swego

opowiadania.

– Rozwód moich rodziców okazał się w gruncie rzeczy operacją zaskakująco bezbolesną.

Czworo ludzi rozstało się po to, Ŝeby znaleźć szczęście w innych układach. Nawet nie

potrafię sobie przypomnieć Alexa. z czasów, gdy miał dwa lata.

– Wobec tego dlaczego brat powierzył córkę pańskiej pieczy? – spytała Zoey.

Jonas wzruszył lekko ramionami.

– Od stycznia setki razy zadawałem sobie to pytanie. Nasi rodzice nie Ŝyją od lat, a ze

słów adwokata wynikało, Ŝe Ŝona Alexa nie utrzymywała zadnich stosunków ze swoją

rodziną. Wcale jej nie widywała. Tak więc w gruncie rzeczy jestem najbliŜszym Ŝyjącym

krewnym Juliany. A poza tym jacy ludzie w kwiecie wieku sądzą, Ŝe zginą, zanim ich córka

osiągnie pełnoletność?

Odpowiedź na to pytanie nie była potrzebna.

Pili w zadumie kawę. Zoey przerwała panującą ciszę.

– Tak więc, doktorze Tatę, ma pan dziecko, które musi pan wychować – powiedziała z

uśmiechem.

Do całej tej sprawy Jonas pragnąłby mieć podobnie pozytywny stosunek, ale nic

przyjaznego nie potrafił z siebie wykrzesać.

– Tak – mruknął.

I natychmiast ulotnił się gdzieś jego dobry nastrój, w którym był po raz pierwszy od

ponad dwu miesięcy. Znów ogarnęła go czarna rozpacz. Był w pełni odpowiedzialny za

bratanicę, nie mając pojęcia o wychowywaniu dzieci.

– PomóŜ mi, Zoey – wyrwało mu się nagle. – Proszę. Sam sobie nie poradzę.

ROZDZIAŁ TRZECI

Zdumiona Zoey podniosła wzrok i popatrzyła na Jonasa. Mam mu pomóc? Jemu?

Jonasowi Tate’owi? Czy ten człowiek jest przy zdrowych zmysłach?

Milcząc, piła nadal kawę, która nagle przestała jej smakować. Zoey usiłowała przełknąć

następny łyk. Zakrztusiła się i zaczęła dławić.

Jonas obszedł stół i uderzył Zoey w plecy. To jeszcze pogorszyło sprawę, gdyŜ dotknięcie

jego otwartej dłoni powinno sprawić jej przykrość, lecz tak się nie stało. Wręcz przeciwnie.

Podziałało podniecająco.

Zaniepokojona własną reakcją, zerwała się z krzesła i rzuciła w kierunku zlewu. Jonas

poszedł na nią. Wyglądało na to, Ŝe chce ponowić uderzenie.

Był stanowczo zbyt blisko.

Zoey nigdy nie lubiła, gdy ktoś się do niej za bardzo zbliŜał, zarówno dosłownie, jak i w

przenośni, bez jej przyzwolenia. Miała ku temu powód i świetnie go pamiętała. Niewiele

myśląc, odwróciła się i odepchnęła Jonasa. Mocno.

Zaskoczony jej reakcją, aŜ się zatoczył. Nie zraŜony, podszedł bliŜej i wyciągnął rękę w

stronę Zoey.

– Czy dobrze się czujesz? – zapytał, dotykając lekko jej ramienia.

Drgnęła, lecz się nie wyrywała. Zmusiła się, Ŝeby stać spokojnie i bez ruchu. Opuścił rękę

niŜej i przesunął po plecach Zoey. Ta taktyka okazała się kiepska, gdyŜ dotyk dłoni Jonasa

stał się pieszczotą, której nie pragnęła. Chciała uciec, zanim przestanie się kontrolować.

– Tak – skłamała, oddychając głęboko. Owionął ją męski, piŜmowy zapach jego ciała.

Serce zaczęło bić przyspieszonym rytmem. – Czuję się dobrze – powtórzyła, chcąc przekonać

Jonasa lub samą siebie.

Jego ręka nadal błądziła po plecach Zoey, która stała jak posąg, nieruchoma, ze wzrokiem

wbitym w jasnobrązowe oczy Jonasa. Przez długą chwilę patrzyli w milczeniu na siebie.

Potem Zoey zaczęła się odsuwać.

Nie puścił jej. Nie zdjął dłoni z pleców. Palce drugiej ręki zacisnął lekko na karku

dziewczyny i zaczął przyciągać ją ku sobie.

– Nie – zaprotestowała słabym głosem.

Wydawało się, Ŝe nie usłyszał, gdyŜ nadal przygarniał ją do siebie. Na jedną ulotną

chwilę zapomniała o animozji do tego człowieka, a takŜe o przyczynach, dla których trzymała

się z dala od męŜczyzn.

Oczy Jonasa przyciągały jak magnes, podobnie działały na nią jego usta... Roztaczał

podniecającą, męską woń, a jego dotyk był lekki i bardzo delikatny. śaden męŜczyzna nigdy

nie dotykał jej w taki sposób. Kiedy jednak zorientowała się, co Jonas chce zrobić, stchórzyła.

Uciekła przed pocałunkiem na drugi koniec kuchni.

Schroniła się za stołem. Była to zresztą kiepska osłona i Zoey zdawała sobie z tego

sprawę.

– Czuję się dobrze – po raz trzeci zapewniła Jonasa, kurczowo trzymając się poręczy

krzesła, gdyŜ miała nieprzepartą ochotę, Ŝeby do niego podejść. Co się z nią działo?

– Tak? To świetnie – powiedział łagodnym, urywanym głosem.

Odchrząknął, wrócił na miejsce przy stole i wziął do ręki kubek z resztką kawy.

Zachowywał się tak, jakby nic się nie wydarzyło.

Zoey podniosła do czoła drŜącą rękę. Musiało jej się przywidzieć. Jonas chciał tylko

uderzyć ją w plecy, Ŝeby się nie zakrztusiła. Nie miał zamiaru jej pocałować. Była zmęczona

po dwóch dyŜurach, przepracowanych jeden po drugim w szpitalu. Całą noc była na nogach.

Musiało się więc jej zdawać. I, jak zwykle, sama obecność doktora Jonasa Tate’a podziałała

na nią jak czerwona płachta na byka. Jeśli się weźmie pod uwagę ich dotychczasowe stosunki

i to, Ŝe bez przerwy skakali sobie do oczu, trudno byłoby posądzić zapalczywego pana

doktora o to, Ŝe chciał ją całować!

Wróciła na swoje miejsce przy stole i odsunęła krzesło. Jonas wstał, zanim zdąŜyła

usiąść, i przeszedł szybko na drugą stronę kuchni.

Z rękoma w kieszeniach i wzrokiem wbitym w sufit ponownie zapytał:

– PomoŜesz mi? Zajmiesz się Juliana? Milczała.

Patrzył teraz w dół, na podłogę.

– Świetnie sobie z nią poradziłaś. Od razu do ciebie przylgnęła, kiedy tylko wzięłaś ją na

ręce. Polubiła cię, czego nie mogę o sobie powiedzieć. Mnie to dziecko nie znosi. Nie wiem,

co robić. Jest u mnie juŜ ponad dwa miesiące i nadal jestem bezradny. Nie mam pojęcia, jak

się z nim obchodzić.

Zwrócenie się z prośbą o pomoc musiało go duŜo kosztować. Zoey zdawała sobie z tego

sprawę. Był naprawdę wykończony, jeśli się na to zdecydował. Oboje byli przecieŜ wrogami,

bez przerwy skakali sobie do gardła. Jonas nie lubił Zoey i ona nie lubiła jego. Ale znalazł się

w beznadziejnej sytuacji. Tak trudnej, Ŝe złamał się i poprosił o pomoc.

Fakt ten wywołał u Zoey dziwne odczucie.

Dobrze wiedziała, jak to jest z wychowywaniem niemowlęcia. Przyjściu dziecka na świat

towarzyszą przeróŜne emocje. Najpierw szok i panika, potem brak snu oraz wyczerpanie

psychiczne i fizyczne, a takŜe uczucie bezradności i ciągłego strachu. I to wszystko przydarza

się ludziom, którzy mieli dziewięć miesięcy na przygotowanie się na przyjęcie potomka.

Jonas stał się ojcem praktycznie bez ostrzeŜenia, z dnia na dzień, i nie umiał udźwignąć

cięŜaru odpowiedzialności, która na nim spoczęła. Naprawdę potrzebował pomocy. I ona

byłaby w stanie mu jej udzielić.

Gdyby zechciała.

– Dlaczego akurat ode mnie oczekuje pan pomocy? – zapytała. – PrzecieŜ ma pan kogoś,

kto zajmuje się małą, kiedy jest pan w szpitalu.

– JuŜ nie mam. Nikt się do tego nie nadawał. Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę z tego,

e trudno znaleźć kogoś, kto nadaje się do sprawowania opieki nad dziećmi.

Skrzywiła się lekko.

– Tak. Zdaję sobie z tego sprawę. W naszym szpitalu jest bardzo dobry Ŝłobek dla dzieci

pracowników. Olivia McGuane oddaje tam synka, Simona, na czas swej pracy. Podobnie

postępuje wiele innych pielęgniarek, obarczonych potomstwem. Jestem pewna, Ŝe Julianie

łobek się spodoba i będzie tam szczęśliwa.

Jonas potrząsnął głową.

– Julianie jeszcze nic się nie spodobało od chwili, w której tu przybyła. Martwiłbym się o

nią ciągle, gdyby przebywała w Ŝłobku i nie była pod stałą opieką specjalnej opiekunki.

Przynajmniej na razie. Dopóki się nie uspokoi. Dopóki nie pokona strachu.

– Doktorze Tatę, to tylko dziecko. Ono, w przeciwieństwie do pana, jeszcze nie panuje

nad swoimi emocjami. Nie moŜna więc wymagać od Juliany, Ŝeby zachowywała się jak

dorosła.

– Ja nie... Ja... – Zdesperowany Jonas przesunął ręką po włosach. – Słuchaj, Zoey, wiem,

e w przeszłości były między nami róŜne nieporozumienia – ciągnął, zbliŜając się powoli do

stołu. – Czasami nie najlepiej nam się współpracowało.

– Czasami? Nie najlepiej? – Zoey aŜ zatkało. – Nigdy nie mogliśmy się dogadać –

stwierdziła.

– Wiem – odrzekł, siadając przy stole. – I za to cię przepraszam. Od chwili zjawienia się

Juliany nie byłem osobą najłatwiejszą we współpracy. W stosunku do wszystkich w szpitalu

zachowywałem się nieznośnie.

– Być moŜe – przyznała Zoey. – Ale mnie traktował pan najgorzej. Wiele osób lubi pana.

Mimo wszystko.

Jonas zrozumiał, co chciała powiedzieć. śe do tych osób ona nie naleŜy. śałował gorzko,

e nie moŜe zaprzeczyć. Miała bezsprzecznie rację. Mówiła prawdę. Bywało, Ŝe czepiał się

jej bez powodu, kiedy znajdowali się sami. Gdy w pokoju przebywało więcej osób i był na

coś zły, swój gniew wyładowywał tylko i wyłącznie na Zoey.

Mimo to jednak powiedział:

– Teraz juŜ wiesz, Ŝe nie jest to prawda. W szpitalu znajdzie się sporo osób, które ci

powiedzą, Ŝe to przede wszystkim na nich się wyładowuję. Bo odkąd zjawiłem się w Seton

General, zdąŜyłem juŜ sobie przysporzyć wielu wrogów. – Zamilkł na chwilę, a potem mówił

znowu: – Nie mogę zajmować się Juliana. Jeszcze nie. Potrzebuję pomocy. Ty moŜesz mi jej

udzielić. Znasz się na niemowlętach. Jesteś z nimi bez przerwy. Potrafisz zajmować się

maluchami. Na tym polega przecieŜ twoja praca. Zdaję sobie sprawę z tego, Ŝe nie ma

absolutnie Ŝadnego powodu, dla którego miałabyś mi pomagać, mimo to jednak zwracam się

do ciebie. Bardzo byłbym ci wdzięczny, gdybyś się zgodziła. To dla mnie istotna sprawa. I w

jakiś sposób, jeszcze nie wiem, w jaki, postaram ci się odwdzięczyć. Co ty na to?

Przyglądała się Jonasowi przez dłuŜszą chwilę. Otworzyła usta, Ŝeby coś powiedzieć, gdy

nagle z monitora leŜącego na kuchennym blacie rozległ się płacz dziecka. Szybko podniosła

się z krzesła i wybiegła z kuchni na schody wiodące do dziecinnego pokoju. Kiedy otworzyła

drzwi i pochyliła się nad kołyską z płaczącym dzieckiem, Jonas znajdował się tuŜ za nią.

Patrzył, jak Zoey podkłada rękę pod główkę Juliany i sadowi ją sobie na ramieniu.

– Ciii... – szepnęła do niemowlęcia. Kołysała je teraz w objęciach. – Ciii. Przy mnie jesteś

bezpieczna. Nic ci się nie stanie.

Juliana przestała natychmiast płakać. Mokrą buźkę przysunęła do szyi swej opiekunki.

Zoey uśmiechnęła się i pocałowała dziecko w czółko. Podniosła wzrok i popatrzyła na Jonasa.

Przez krótką, ulotną chwilę wydawało mu się, Ŝe w trójkę, stojąc tak razem w dziecinnym

pokoju, idealnie do siebie pasują. śe on, Zoey i Juliana stanowią jedną rodzinę.

Szybko otrząsnął się z tego wraŜenia, podobnie jak przed chwilą w kuchni, gdzie tak

bardzo chciał pocałować Zoey. Musi być juŜ rzeczywiście skrajnie wyczerpany, jeśli takie

rzeczy przychodzą mu do głowy. On i Zoey Holland! To wprost śmieszne.

– Na dwa tygodnie. Tylko na dwa tygodnie – powiedziała nagle tonem, który wskazywał

na to, Ŝe bardzo niechętnie przystaje na jego propozycję. – Do Jeannette przyjechała siostra, z

którą chce ona spędzić sporo czasu. Zgodziłam się na zamianę dyŜurów. Tylko na kilka dni,

ale mogę przedłuŜyć umowę na dwa tygodnie.

– Zrobisz to? – zapytał Jonas. Wzruszyła lekko ramionami.

– Tak. Będę zostawała z Juliana przez cały dzień, kiedy pan będzie w pracy, a potem

spędzę jeszcze trochę czasu wieczorem z wami obojgiem, Ŝebyście mogli lepiej się poznać.

Nie jestem pewna, kiedy sama znajdę czas na sen – dodała, całując dziecko w główkę. –

Proszę pamiętać, to umowa tylko na dwa tygodnie.

– Podarujesz mi aŜ tyle z twego Ŝycia? – zapytał łagodnie Jonas.

– Robię to nie dla pana, lecz dla Juliany. Ze zrozumieniem skinął głową. Milczał. Zoey

spojrzała ponownie na dziecko.

– Wiem, Ŝe to cięŜki obowiązek – powiedziała tak cicho, iŜ Jonas ledwie ją usłyszał.

Pochylając się nad Juliana, szepnęła: – Wiem, jak to jest, gdy dziecko dostanie się pod opiekę

kogoś, kto tego nie chce. Kogoś, kto nie zdaje sobie sprawy z jego potrzeb i pragnień. Wiem,

co to znaczy być nie chcianą.

Jonas nie miał pojęcia, co powiedzieć, więc przezornie milczał. Kiedy tak patrzył na Zoey

i niemowlę, poczuł, jak wokół serca robi mu się ciepło. Westchnął głęboko. To wielka ulga,

pomyślał. Radość, Ŝe znalazł się ktoś, kto pomoŜe mu uporać się z cięŜkim obowiązkiem.

Uldze i radości towarzyszyło jeszcze jedno odczucie. Dziwna satysfakcja, Ŝe tą właśnie

osobą, która ułatwi mu Ŝycie, będzie nie kto inny, lecz irytująca siostra Zoey.

Tego samego dnia późnym popołudniem Jonas podjechał pod dom. Był wykończony. A

takŜe zadowolony, Ŝe jadąc do domu z Bethesdy nie spowodował, na szczęście, Ŝadnego

wypadku. Dobry Bóg i pita po drodze kawa uchroniły go przed katastrofą. Był teraz

potwornie zmęczony i miał w organizmie zbyt wiele kofeiny, co sprawiało, Ŝe w dziwny

sposób patrzył na świat.

Tylko tak moŜna było uzasadnić fakt, Ŝe kiedy wszedł na piętro i znalazł się w

dziecinnym pokoju, gdzie Zoey, siedząc w fotelu na biegunach, kołysała w ramionach

dziecko i śpiewała mu piosenkę, chciał do niej podejść i mocno pocałować ją w usta.

Gdy go nie było, zdąŜyła się przebrać. Nie miała na sobie niebieskiego,

wykrochmalonego uniformu, w którym zazwyczaj ją widywał i który skrzętnie ukrywał

ponętne kształty. Była teraz ubrana w spłowiałe dŜinsy, zbyt obszerny róŜowy sweter, który

wywoływał u Jonasa nieprzepartą ochotę, by dotknąć go, poczuć jego miękkość i zbadać to,

co znajduje się pod spodem.

A jej włosy... Jonas zacisnął dłonie w pięści, Ŝeby powstrzymać się przed zrobieniem

czegoś głupiego. Zoey rozpuściła włosy. Połyskujące jak miedź, opadały kaskadą na ramiona,

odbijając promienie słońca wpadające przez okno. Nigdy przedtem nie zdawał sobie sprawy z

tego, jak bardzo są długie, jedwabiste i bujne.

W tym momencie uprzytomnił sobie, Ŝe znalazł się w powaŜnych tarapatach. Bo zamiast

złości i niechęci, które zazwyczaj odczuwał na widok Zoey Holland, ta kobieta wzbudziła w

nim całkiem inne emocje. Poruszyła dawno zapomniane struny. Niebezpieczne struny.

Wywołała nagłe i silne poŜądanie.

– Cześć. – Zoey z uśmiechem przywitała Jonasa, kiedy na nią spojrzał.

Mógłby chyba przysiąc, Ŝe jeszcze nigdy nie obdarzyła go tak radosnym uśmiechem. A

wiadomość, Ŝe robi to teraz, a ów promienny uśmiech jest przeznaczony tylko i wyłącznie

dla niego, niemal ściął Jonasa z nóg. Zrobił krok wstecz. AŜ zachwiał się z wraŜenia.

Zoey spuściła wzrok. Patrzyła na dziecko. Dopiero teraz trochę oprzytomniał.

– Jak... jak poszło ci dziś z Juliana? – zapytał, mając nadzieję, Ŝe jego głos nie zdradza

miotających nim emocji.

– Świetnie – odparła. Spojrzał na nią podejrzliwie.

– Naprawdę? Skinęła głową.

– Tak.

– Nie rzucała się w kołysce?

– Nie robiła niczego nienormalnego.

– Krzyczała? Zanosiła się od płaczu?

– Nie. Ani razu. Zamilkł. Był zaskoczony.

Zoey nadal spoglądała na Julianę, a jej następne słowa, wypowiedziane wysokim tonem –

głosem, jakim często przemawia się do dzieci – były skierowane do dziewczynki.

– Poszło nam dziś bardzo dobrze, prawda, słonko? Zjadłyśmy wszystko, co było trzeba,

bawiłyśmy się na kocyku, obserwowałyśmy ptaszki przez okno, czytałyśmy ksiąŜeczkę,

słuchałyśmy muzyki reggae i...

– Muzyki reggae? – powtórzył zdziwiony Jonas. – Skąd wytrzasnęłaś taśmy? W domu nie

mam niczego takiego.

Zoey podniosła wzrok i z uśmiechem spojrzała na Jonasa.

– Przyniosłam kilka taśm, które miałam w samochodzie. Przekonałam się, Ŝe niemowlaki

uwielbiają reggae.

– Naprawdę?

– Tak. Przynajmniej te dzieciaki, które brały udział w moim eksperymencie.

– A ile ich było? Mam na myśli dzieci.

– Troje. A właściwie czworo, wliczając Jules.

– Jules?

Zoey skinęła głową.

– To imię pasuje do niej lepiej niŜ Juliana. – Znów spojrzała czule na dziewczynkę.

Z kaŜdą chwilą Jonas czuł się bardziej ogłupiały. Działy się rzeczy przedziwne. Wręcz

niewiarygodne. Zoey Holland rezydowała w jego domu, kulturalnie z nim rozmawiała, w

ramionach kołysała niemowlę, któremu nadała czułe zdrobnienie, i do tego zachowywała się

tak, jakby to była najnormalniejsza sytuacja pod słońcem.

– Nie... nie wiem – wyjąkał. – Nie mam pojęcia. Szczerze mówiąc, nigdy o tym nie

myślałem.

Zoey pochyliła głowę w stronę dziecka, które patrzyło na nią z prawdziwym

uwielbieniem.

– UwaŜam, Ŝe ona naprawdę wygląda jak Jules.

Jakby na potwierdzenie tych słów niemowlak zaczął gaworzyć radośnie. Zoey roześmiała

się i wstała z fotela.

– Nie miałam pojęcia, co zamierzał pan jeść na kolację – stwierdziła. – Pozwoliłam więc

sobie przygotować potrawkę z owoców morza i sałatę.

A więc czeka mnie teŜ kolacja! zachwycił się Jonas. Na domiar wszystkiego rudowłosa

bogini gotowała mu jedzenie!

– Skąd wzięłaś produkty? – zapytał. – Zawsze zjadam coś po drodze. W domu nigdy nie

mam niczego. /

– Teraz pan ma. Jules i ja pojechałyśmy do sklepu i zrobiłyśmy zakupy. Przed wyjściem

powiem, ile jest mi pan winien.

– Wzięłaś dziecko do sklepu? – z niedowierzaniem spytał Jonas.

– PrzecieŜ mówiłam.

– Wyprowadziłaś małą z domu? W taką pogodę? Poszłyście do sklepu? W publiczne

miejsce? – wyliczał zgorszony.

Zoey podeszła bliŜej Jonasa i roześmiała się głośno.

– Dziś był śliczny i ciepły dzień. Ja...

– Było zimno!

– Ja i Jules bawiłyśmy się świetnie. Ona ma juŜ trzy miesiące, doktorze Tatę. Jest idealnie

zdrowa. I była ciepło ubrana, stosownie do tej pory roku. Nie musi jej pan ukrywać w domu.

Przeciwnie, powinna znajdować się często wśród ludzi, w róŜnym otoczeniu. To pobudza

zmysły dziecka. Będzie znudzone, bez przerwy przebywając w domu. Niech pan o tym

pomyśli, bo moŜe dlatego mała ciągle płacze.

Zoey zatrzymała się przed Jonasem. Na tyle blisko, Ŝe mógł wyciągnąć rękę i odgarnąć

pasmo włosów, które opadło jej na twarz, tak jak miał na to ochotę. Zanim zdąŜył się

poruszyć, Zoey wyciągnęła do niego ręce z Juliana.

– A teraz proszę ją pocałować i wziąć w objęcia – poleciła. Kiedy tylko Jonas zbliŜał się

do niemowlęcia, natychmiast ogarniała go panika. Zrobił krok wstecz.

– Nie mogę – powiedział. Zoey podeszła bliŜej.

– Oczywiście, Ŝe pan moŜe. Potrząsnął głową.

– Ty ją jeszcze potrzymaj.

– Pan ją teraz potrzyma.

Niechętnie wyciągnął ręce przed siebie. Zoey nie spuszczała z niego wzroku. Po dłuŜszej

chwili skrzywiła się lekko.

– Sam pan widzi teraz, Ŝe to pański problem – oznajmiła.

– Jaki problem? Co za problem?

– Pan się jej boi.

– Jasne, Ŝe się boję. KaŜdy by się bał.

– O rany... – Zoey westchnęła głośno. – PrzecieŜ to dziecko, doktorze Tatę. Dlaczego

ciągle muszę panu o tym przypominać? Nie jest rabusiem, nie ubiega się o urząd publiczny i

nie będzie wydzwaniać do pana, Ŝeby wymusić na panu jakiś zakup. Nie ma Ŝadnego

powodu, Ŝeby się jej obawiać. Ona nie ma nawet zębów! A teraz proszę pocałować małą i

wziąć ją na ręce.

Z wahaniem Jonas pochylił się i pocałował Julianę w główkę. Ku jego wielkiemu

zdumieniu wcale się nie rozpłakała. Odwróciła się w stronę stryjka, Ŝeby zobaczyć, kto ją

całuje, i uśmiechnęła się. Naprawdę uśmiechnęła. Jonas nie mógł sobie przypomnieć Ŝadnej

chwili w Ŝyciu, w której ktoś sprawił mu większą radość niŜ teraz Juliana, tą swoją

rozradowaną buźką. Uśmiechała się do niego! W tym momencie poczuł się tak, jakby wyrosły

mu skrzydła.

– A teraz proszę wziąć małą na ręce – powtórzyła Zoey. JuŜ mniej niechętnie wyciągnął

przed siebie ramiona. OstroŜnie podała mu dziecko. Był zdumiony, Ŝe obdarza go zaufaniem i

wręcza mu wątłą istotkę. PrzecieŜ Juliana była juŜ z nim przez ponad dwa miesiące,

uprzytomnił sobie. I do tej pory nie zrobił jej nic złego. Nawet na samym początku, w

pierwszych tygodniach, kiedy była maleństwem, jakoś sobie radził. Karmił ją, przewijał i

mył, prawda? Musiał robić to, co powinien. A fakt, Ŝe dziecko go nie pokochało, to zupełnie

inna sprawa. W kaŜdym razie krzywdy Julianie nie uczynił.

– Teraz jest dobrze – oceniła Zoey, gdy wziął dziecko na ręce.

Czekał na pierwszy objaw niezadowolenia ze strony Juliany. Kiedy brał ją w objęcia,

natychmiast wybuchała płaczem. Tym razem jednak tylko zakwiliła cichutko i lekko się

poruszyła, kiedy przesuwał ją na rękach. Nawet wtedy, widząc, kto ją trzyma, nie zaczęła

płakać. Wbiła wzrok w Jonasa i nie odrywała od niego błękitnych ocząt, przyglądając mu się

z uwagą.

– Co z nią zrobiłaś? – zapytał Zoey, równocześnie ze zdumieniem patrząc na dziecko. –

Jest idealnie spokojna. Nie płacze. Czy czegoś dodałaś do poŜywienia?

– Oczywiście, Ŝe nie – odparła Zoey ze śmiechem. – Po prostu poczuł się pan pewniej

przy dziecku, a ono natychmiast to wyczuło. Dzieci odbierają nasze emocje. Jeśli jest się przy

nich nieobecnym duchem, stają się takie same. Jeśli jest się zadowolonym i pełnym zaufania,

od razu czują się podobnie. Przejmują nasze reakcje. Powinien pan spędzać z dzieckiem

więcej czasu, doktorze Tatę. Trzymać małą na rękach i dotykać. Musi pan nabrać więcej

odwagi, poczuć się lepiej w towarzystwie niemowlaka. Jules powinna wiedzieć, Ŝe pan się o

nią troszczy.

– Jonas – powiedział, nie odrywając wzroku od Juliany.

– Słucham? – spytała Zoey.

– Mam na imię Jonas. Mów mi po imieniu.

Znów dostrzegła błysk w jego oczach. Taki sam, jaki zaniepokoił ją wczoraj po południu,

kiedy to doktor Tatę powiedział o swoim urodzinowym Ŝyczeniu, dotyczącym takŜe jej

osoby. śe się spełni. Miał wzrok palący i sugestywny. Obiecujący coś, czego nie miał prawa

jej przyrzekać. Wzrok, pod wpływem którego poczuła się niewyraźnie. Od którego w

dziecinnym pokoju zrobiło się nagle gorąco.

– Dobrze – powiedziała cicho.

– No to powiedz wreszcie – polecił.

– Co?

– Nazwij mnie Jonasem.

Zaschło jej nagle w ustach, lecz wymówiła jego imię:

– Jonas.

Uśmiechnął się, a w wyrazie jego twarzy pojawiło się coś, co ją speszyło. Nie chcąc

zastanawiać się nad tym, co dzieje się między nimi, Zoey ruszyła Ŝwawo w stronę drzwi i

przekroczyła próg.

– Idę sprawdzić, co z kolacją – oznajmiła. – Zjemy i zaraz potem będziemy mogli

omówić podstawowe sprawy dotyczące opieki nad niemowlęciem. A potem wrócę do domu.

Odpowiada ci taki plan?

Jonas przełoŜył Julianę z jednego ramienia na drugie i jeszcze szerzej uśmiechnął się do

Zoey. Czuł się znacznie bardziej pewny siebie. Niestety, uczucie to nie dotyczyło juŜ tylko

stosunku do niemowlęcia, które trzymał na rękach, i objęło stojącą przed nim wysoką,

rudowłosą kobietę. A pewność siebie naleŜała do cech, które u Jonasa Tate’a Zoey ceniła

najbardziej.

Radziła sobie ze złym humorem lekarza. Potrafiła uporać się z jego niechęcią okazywaną

ludziom. Dzięki temu nie miała nigdy kłopotu z przeciwstawieniem się Jonasowi, w kaŜdych

okolicznościach.

Teraz jednak czuła, Ŝe sytuacja się zmienia i Ŝe ziemia usuwa się jej nieco spod nóg.

Najgorsze ze wszystkiego było to, Ŝe zawarła z Jonasem umowę i Ŝe opieka nad dzieckiem

miała potrwać przez całe dwa tygodnie. Im więcej pewności siebie będzie w tym czasie

okazywał Jonas, tym prawdopodobnie więcej straci ona sama. A pewność siebie jest zbyt

cenną cechą, by moŜna było pozwolić sobie na jej utratę. Zoey nie było na to stać.

– Kolacja, jeśli to cię interesuje, będzie gotowa za kwadrans – oznajmiła, wycofując się z

dziecinnego pokoju.

– Oczywiście, Ŝe mnie to interesuje – oświadczył Jonas.

– To świetnie – odparła z niepewnym uśmiechem. – Zawołam cię, kiedy będę... kiedy

jedzenie będzie gotowe. Zgoda?

– Poczekam. Zoey! – zawołał, kiedy odwróciła się i stanęła do niego plecami.

– Słucham? – spytała przez ramię.

– Nie kaŜ mi długo czekać.

Roześmiała się głośno. Miała nadzieję rozproszyć seksualne napięcie, które ni stąd, ni

zowąd pojawiło się między nimi. Niestety, jej śmiech nie był beztroski i wesoły. Bardziej

przypominał odgłos wydawany przez małego, wystraszonego zwierzaka, który znalazł się

nagle w blasku świateł nadjeŜdŜającej cięŜarówki.

Jedyne, co powinna zrobić, to salwować się ucieczką.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Po kolacji, gdy Juliana spała spokojnie w koszyku, Jonas porządkował kuchnię, a Zoey

siedziała w salonie i zastanawiała się, co u licha właściwie robi w domu nieznośnego doktora

Tate’a.

U Jonasa, podpowiedział jej jakiś wewnętrzny głos. Od tej pory powinna przecieŜ

zwracać się do niego po imieniu.

Westchnęła mimo woli. Myśląc o doktorze Tacie lub z nim rozmawiając, uŜywała jego

imienia. Takie bezpośrednie zwracanie się do człowieka, który w gruncie rzeczy był jej

nieprzyjazny, wręcz wrogi, okazało się niezwykle łatwe i naturalne.

– To fatalnie – szepnęła do dziecka śpiącego w wiklinowym koszyku. Poprawiła

flanelowy kocyk Juliany i okryła jej nóŜkę. – Fatalnie.

– Dlaczego fatalnie? – zapytał Jonas, wchodząc do salonu. Zoey zwróciła głowę w jego

stronę. Przebrał się przed kolacją i miał teraz na sobie workowaty beŜowy sweter i

wypłowiałe dŜinsy. Podwinięte rękawy odkrywały przedramiona. Najbardziej podniecające,

jakie Zoey miała kiedykolwiek przyjemność oglądać. Obcisłe dŜinsy ujawniały kształt

zgrabnych, wąskich bioder i szczupłych ud. Na nogach miał grube wełniane skarpety i nic

więcej.

Jest bez butów, uprzytomniła sobie po raz dziesiąty. Jonas ją zadziwiał. Od tej strony

nawet nie potrafiła go sobie wyobrazić. W zwykłym, domowym ubraniu wyglądał niezwykle

podniecająco. Do tej pory jej stosunki z tym człowiekiem układały się źle, teraz stały się nie

do zniesienia. Przestał ją złościć, a zaczął intrygować i pociągać. Było to okropne. Zoey nie

znosiła ludzi intrygujących. Z reguły znajomość z nimi nie prowadziła do niczego dobrego.

– Nic takiego – odrzekła szybko. – Jules i ja właśnie ucięłyśmy sobie małą pogawędkę.

Jak kobieta z kobietą. Babskie plotki.

Jonas skinął głową. Westchnął. Słaniał się ze zmęczenia.

– Znów się obudziła?

– Nie. Właściwie nie. Był to mój monolog.

Podszedł bliŜej, stanął obok Zoey i z zatroskaną miną patrzył na dziecko. Juliana spała

grzecznie.

– Marzę o tym, Ŝeby ciągle spała – mruknął Jonas pod nosem.

– Nie zaczęła jeszcze przesypiać całej nocy?

– Budzi się co dwie godziny i Ŝąda, Ŝeby ją karmić. Zoey odwróciła się twarzą do Jonasa.

– Nie powinna tak się zachowywać. To nie jest normalne. JuŜ teraz moŜe spać dłuŜej bez

przerwy. Wiele niemowląt w tym wieku, równieŜ karmionych butelką, śpi w nocy po siedem

lub osiem godzin. A niektóre nawet dłuŜej. Jeśli nawet dziecku pomyliły się dni z nocami, to i

tak nie powinno być karmione zbyt często. Na pewno nie co dwie godziny, lecz rzadziej.

Jonas zmruŜył oczy.

– Nie karmić jej co dwie godziny? Zoey potrząsnęła głową.

– Ile pokarmu dostaje jednorazowo? Wzruszył ramionami.

– Po wypiciu mniej więcej połowy butelki traci zainteresowanie jedzeniem. Potem

zasypia na chwilę. Dzieje się tak od samego początku. Od chwili w której się tutaj zjawiła.

DuŜo dzisiaj zjadła?

– Tak. Za kaŜdym razem opróŜniała całą butelkę. Nie co dwie godziny, lecz co pięć.

Powinna jeść więcej i rzadziej niŜ do tej pory. – Zoey z niedowierzaniem popatrzyła na

stojącego obok męŜczyznę. – Nie rozmawiałeś na ten temat z pediatrą?

– Rozmawiałem. Podczas badania, kiedy skończyła dwa miesiące. Zbytnio się nią nie

przejął.

– Wobec tego naleŜy znaleźć małej innego lekarza – oświadczyła Zoey. – Powinien

porozmawiać z tobą na te tematy. I przez cały czas, od ponad dwóch miesięcy, bez przerwy

wstajesz w nocy i karmisz co dwie godziny?

W odpowiedzi Jonas skinął głową.

– Jezu, nic dziwnego, Ŝe tak okropnie wyglądasz! Skrzywił się wyraźnie. Nie był to

komplement.

– Dzięki za miłe słowa – mruknął.

– I nic dziwnego, Ŝe nie moŜna było z tobą wytrzymać. Stałeś się nieznośny.

– Zoey...

– Powiedz, kiedy po raz ostatni przespałeś całą noc? – przerwała mu, zanim zdąŜył

powiedzieć cokolwiek więcej.

Zmęczony Jonas westchnął głęboko i przesunął ręką po twarzy.

– Nie pamiętam. Ale na pewno było to jeszcze przed przyjazdem Juliany. – Rzucił okiem

na dziecko. – Dlatego potrzebowałem twojej pomocy. Nie umiem nawet jej karmić. A jeśli

juŜ wyrządziłem małej jakąś nieodwracalną krzywdę? MoŜe do końca Ŝycia będzie cierpiała

dlatego, Ŝe przez te dwa i pół miesiąca źle się nią zajmowałem i popełniłem błędy?

Zoey zrobiło się Ŝal Jonasa. W głosie lekarza brzmiało autentyczne zaniepokojenie.

Dotknęła lekko jego przedramienia i połoŜyła na nim rękę.

– Mała nie będzie cierpieć z powodu błędów, które popełniłeś. O to się nie martw.

Dopóty rośnie i w stały sposób przybiera na wadze, wszystko jest w porządku. Tylko tym

powinieneś się przejmować. – Uśmiechnęła się do śpiącego niemowlęcia. – Popatrz na nią.

Jest pulchna i róŜowa. W świetnej formie. Karmiłeś ją właściwie, tyle Ŝe w niewłaściwych

odstępach czasu. Oboje się tym zajmiemy. Zobaczysz, wszystko ułoŜy się dobrze.

Mówiąc to Zoey nadal trzymała rękę na przedramieniu Jonasa. Czuł ciepło przenikające

przez skórę pod jej dłonią. Było coś niesamowicie zmysłowego w pomalowanych na

czerwono, wypielęgnowanych paznokciach widocznych na jego odsłoniętym owłosionym

przedramieniu. Odruchowo, bez zastanowienia, połoŜył rękę na dłoni Zoey. Podobał mu się

sposób, w jaki powiedziała: oboje się tym zajmiemy, i obiecała, Ŝe wszystko się powiedzie.

Podobał mu się takŜe miękki i delikatny dotyk jej ręki. I to bardzo. Bardziej niŜ powinien.

Miał ochotę spleść palce z palcami Zoey i przyciągnąć jej dłoń do swoich warg. Zanim jednak

na to się zdecydował, Zoey cofnęła rękę i wsadziła szybko do kieszeni dŜinsów.

Spojrzał na jej twarz i zobaczył, Ŝe tak samo jak on jest zmieszana i poruszona. Nie

wiedział, co powiedzieć, Ŝeby rozładować napiętą, niezręczną atmosferę. Spojrzała na niego,

odchrząknęła i odwróciła wzrok.

– Na to trzeba czasu – oznajmiła spokojnie.

Przez krótką chwilę Jonas sądził, Ŝe Zoey ma na myśli ich oboje. Być moŜe sugerowała,

e w niedalekiej przyszłości coś się wytworzy pomiędzy nimi.

Chwilę później uprzytomnił sobie jednak, Ŝe musiał upaść na głowę, sądząc, Ŝe tę kobietę

ogarnęło miłe uczucie ciepła, podobnie jak jego. Rano, gdy chciał ją pocałować, odsunęła się

szybko z absurdalnego powodu, którego nie potrafił pojąć do tej pory. Przed chwilą wysunęła

rękę spod jego dłoni. Nie trzeba było być idiotą, Ŝeby nie spostrzec, iŜ Zoey nie chce mieć z

nim do czynienia.

– Na co trzeba czasu? – zapytał.

– Na to, Ŝeby Mes przesypiała całą noc. Od razu to się nie stanie.

Jonas westchnął głęboko.

– Szkoda.

Zoey spojrzała na niego. Nadal wyglądała na niespokojną i zmieszaną.

– Naprawdę sam potrzebujesz więcej snu – powiedziała. – Jego brak prowadzi do róŜnych

chorób. Sprawia, Ŝe ludzie czują się okropnie i niemal wariują. Jak pewnie wiesz, brakiem

snu torturuje się więźniów.

– Coś mi się zdaje, Ŝe nie mam szansy się wyspać, przynajmniej na razie – oznajmił

ponuro Jonas.

– Prowadzisz niezdrowy tryb Ŝycia. Musisz mieć kogoś do pomocy.

– Nie wiem, do kogo się zwrócić.

– MoŜesz... – urwała nagle. Odwróciła wzrok.

– Co mogę?

– MoŜesz poprosić o pomoc jedną z pielęgniarek od wcześniaków lub z pediatrii. A moŜe

nawet którąś z lekarek. Będą zadowolone, Ŝe mogą ci pomóc.

– A czy ty byłabyś zadowolona, mogąc przyjść mi z pomocą?

– PrzecieŜ to robię.

– Ale czy jesteś zadowolona?

Spojrzała na Jonasa. Był zaskoczony, widząc, Ŝe Zoey się śmieje.

– Tak. Szczerze mówiąc, jestem – odparła. Ją samą zdziwiło to rewelacyjne odkrycie. –

Od dawna nie... – urwała, lecz zanim coś wtrącił, dokończyła: – Jeśli juŜ dziś chcesz, Ŝebym

ci bardziej pomogła, chętnie to zrobię.

– Co zrobisz?

– Nie trzeba lekarza, Ŝeby stwierdzić, Ŝe jesteś do cna wycieńczony. Musisz się wyspać.

Jeśli chcesz, zostanę na noc i będę wstawała do płaczącej Juliany. Dzięki temu prześpisz

spokojnie osiem lub dziewięć godzin. Bez snu dłuŜej egzystować nie sposób.

Zoey nie miała pojęcia, kiedy i dlaczego zdecydowała się zaproponować Jonasowi takie

rozwiązanie, zwłaszcza Ŝe sama nie była wyspana. Słowo się rzekło, nie mogła się wycofać. I

szczerze mówiąc, nie miała na to ochoty. Opiekując się Jules przez cały dzień, bardzo ją

polubiła. Dziecko było urocze. Niemal od pierwszej chwili Zoey poczuła, Ŝe z małą

dziewczynką łączy ją silna więź. Obie wcześnie straciły rodziców. I były wychowywane

przez krewnych, którzy ich nie chcieli.

Godziny spędzone z Juliana sprawiły, Ŝe w Zoey odezwał się od dawna tłumiony instynkt

macierzyński. Miała nieprzepartą ochotę widywać dziecko. Szkoda tylko, Ŝe pociągało to za

sobą równieŜ oglądanie jego stryja.

– Chcesz zostać tu na noc? – zapytał Jonas. – Ze mną? Zoey z trudem stłumiła złość,

którą wywołał w niej ton jego głosu, który sugerował jakiś podtekst jej decyzji. O seksualnej

naturze.

– Nie, nie z tobą – stwierdziła, ze złości zgrzytając zębami. – Z Jules. Będę z nią spała w

dziecinnym pokoju. A w ogóle to zapomnij o mojej ofercie – dodała szybko, zdając sobie

sprawę z dwuznaczności propozycji, którą złoŜyła Jonasowi. Mógł źle ją zrozumieć i pewnie

tak się stało. – Po namyśle sądzę jednak, Ŝe będzie lepiej, jeśli wrócę do domu.

To podobne do Jonasa Tate’a, Ŝe zaraz uzna, iŜ chcę się z nim przespać, pomyślała Zoey.

Sama juŜ doświadczyła tego, Ŝe najbardziej niewinnym sytuacjom nadawał seksualny

podtekst.

Bez dalszego komentarza wzięła torebkę i poszła do holu, Ŝeby wyjąć z szafy skafander.

Za Ŝadne skarby świata więcej juŜ nie pomoŜe temu łobuzowi, mimo Ŝe polubiła jego

bratanicę; Będzie musiała wymyślić jakiś inny sposób wydobycia Juliany z opresji. Taki na

przykład, jak wepchnięcie jej wstrętnego stryjka pod jadący autobus.

– Poczekaj, Zoey! – zawołał, kiedy otwierała szafę. PołoŜył rękę na drzwiach i z

powrotem je zamknął. – Nie chciałem, Ŝeby moje słowa tak zabrzmiały.

– CzyŜby? – zapytała, nie patrząc w jego stronę. Zanim odpowiedział, zawahał się na

chwilę.

– MoŜe i chciałem – przyznał. – Ale zrozumiałaś je opacznie.

Nadal stała odwrócona. Starała się mówić spokojnie.

– Zupełnie cię nie rozumiem. W szpitalu traktujesz mnie zawsze jak jakąś przeszkodę,

którą musisz pokonać. O wszystko masz pretensje. Besztasz mnie o byle co i bez przerwy o

wszystko się czepiasz. Ciągle prowokujesz. Z mojego Ŝycia robisz w pracy piekło. A teraz

nagle stałeś się... stałeś...

– Jaki teraz jestem? – zapytał spokojnie, stojąc nadal za plecami Zoey.

Westchnęła i zdenerwowana odwróciła się twarzą do niego. Robiąc to poczuła, Ŝe coś

przytrzymuje jej włosy. Zbyt późno zauwaŜyła, Ŝe jeden kosmyk Jonas okręcił sobie wokół

palca. Stał teraz zaciskając dłoń. Nadal patrzył wprost na Zoey.

Poczuła tę pieszczotę kaŜdym nerwem swego ciała. Przez długą chwilę była w stanie

tylko obserwować ruch dłoni Jonasa zaciskającej się na jej włosach. Zastanawiała się, jak

zareagowałaby na jego bezpośrednie dotknięcie. Ogarnęła ją fala gorąca, od stóp aŜ do głowy.

Wysiłkiem woli wyciągnęła rękę, chwyciła pasmo włosów i wysunęła je ostroŜnie z palców

Jonasa.

– Do licha, co ty wyczyniasz? Próbujesz flirtować ze mną? – wyszeptała szorstkim

głosem, w którym przebijał niesmak. Zebrała włosy na karku i zarzuciła na plecy, tak Ŝe

znalazły się poza zasięgiem rąk Jonasa. – Oświadczasz mi się? Po tym, jak mnie uprzednio

traktowałeś, to naprawdę nie ma sensu.

Ku jej zaskoczeniu, Jonas wydawał się wcale nie słyszeć jej słów. Tępym wzrokiem

spoglądał na pustą dłoń, w której przed chwilą trzymał pasmo włosów o blasku miedzi.

Wreszcie opuścił rękę i podniósł głowę. Popatrzył na Zoey. Uśmiechem skwitował jej

oskarŜenie. I zaczął się głośno śmiać.

Najbardziej ze wszystkiego nienawidziła, kiedy z niej kpiono. I fakt, Ŝe zrobił to Jonas,

jeszcze bardziej ją rozzłościł.

– Czy powiedziałam coś śmiesznego? – zaŜądała wyjaśnień.

– Sądzisz, Ŝe oświadczam ci się? Tobie? – zapytywał, niemal pokładając się ze śmiechu.

– Postradałaś zmysły? KaŜdy męŜczyzna wolałby chyba umrzeć, niŜ ci się oświadczyć.

PrzymruŜonymi oczyma Zoey spojrzała na Jonasa.

– Tak sądzisz? – wycedziła.

miał się teraz juŜ trochę mniej głośno.

– Oczywiście. śaden męŜczyzna zdrowy na umyśle nawet by się do ciebie nie zbliŜył.

Bałby się stracić waŜną część swego ciała.

Jeszcze mocniej zacisnęła zęby.

– Tak sądzisz? – powtórzyła.

– Jasne. PrzecieŜ to, co mówię, nie jest dla ciebie Ŝadnym zaskoczeniem.

– Dlaczego nie jest dla mnie zaskoczeniem to, Ŝe w mojej obecności męŜczyźni lękają się

o... o swoją męskość? – chciała się dowiedzieć. Uznała, Ŝe powinna znać odpowiedź na to

pytanie.

Wlepił w Zoey wzrok. Zaskoczyła go zupełna niewiedza tej kobiety o sobie samej.

Kipiała teraz ze złości. Czekała, co powie Jonas.

– Och, daj spokój. PrzecieŜ świetnie wiesz. W szpitalu wszyscy męŜczyźni o tym mówią.

– O czym?

– śe masz czarny pas w karate. Opowiadają teŜ, jak załatwiłaś Jeffa Pearsona. Jednym

kopnięciem w... Wiesz zresztą, w co.

Zoey lekko uniosła brwi. Robiła tak przed zadaniem ciosu. Tym razem jednak się

powstrzymała.

– Jeff Pearson w zupełności na to zasłuŜył – wyjaśniła. – Miał szczęście, Ŝe po tym, co

zamierzał zrobić, nie wezwałam glin i nie oskarŜyłam go o napaść na tle seksualnym. Jak

sądzę, Ŝaden męŜczyzna w szpitalu o tym nawet nie wspomniał. Mam rację?

Jonas natychmiast przestał się śmiać.

– Co ci zrobił? – zapytał.

Zoey juŜ miała dość tej rozmowy. Doktor Tatę reagował jak typowy męŜczyzna, chciał

poznać pikantne szczegóły. Nie moŜna było prowadzić z nim sensownej konwersacji. CzyŜby

o tym wcześniej nie wiedziała? Jak mogła tak szybko zapomnieć, jakim był człowiekiem?

Przypomniała sobie to teraz i powróciła cała nienawiść do niego. Od dnia w którym znalazł

się w szpitalu Seton General, zadręczał ją nieustannie. A teraz nagle zaczął zatruwać Zoey

ycie osobiste. Dlaczego, do licha, była tak głupia i zgodziła się mu pomóc?

– NiewaŜne – mruknęła znuŜonym głosem. Ponownie odwróciła się w stronę szafy i

wyjęła skafander. WłoŜyła go i zaczęła nerwowo zaciągać suwak, marząc o szybkiej ucieczce.

Jak na złość, zamek zaciął się i nie mogła go zapiąć.

– Wy, męŜczyźni, wszyscy jesteście jednakowi – dodała, mocując się z suwakiem, raczej

po to, Ŝeby powstrzymać Jonasa od dalszych pytań o jej osobiste sprawy. – UwaŜacie, Ŝe

robicie łaskę kobiecie, zamieniając z nią parę słów przy kolacji, a potem nie jesteście w stanie

pojąć, dlaczego, kiedy słońce zajdzie, nie ma ochoty iść z wami do łóŜka.

Wreszcie Zoey zapięła suwak. Podniosła głowę i zobaczyła, Ŝe Jonas jej się przygląda. Z

rękoma na biodrach, spoglądał na nią ponuro.

– Jeff przynajmniej zaprosił mnie najpierw na kolację do restauracji, zanim zaczął być

agresywny – powiedziała. – A ty? Myłeś tylko brudne naczynia. I to we własnym domu.

Zoey wmawiała potem w siebie, Ŝe jedynym powodem, dla którego nie zamknęła

natychmiast za sobą wyjściowych drzwi, było to, Ŝe Jonas zagradzał jej drogę. Tak naprawdę

czekała, aŜ on zaprzeczy, Ŝe wszyscy męŜczyźni są jednakowi. Pragnęła, aby zapewnił, iŜ

róŜni się od pozostałych. Chciała, Ŝeby powiedział coś, co zmieni jej stosunek do płci

brzydkiej. I, co gorsza, pragnęła teŜ, aby znów jej dotknął. Na samą tę myśl nie ogarnął jej

strach. Nie uciekła w panice z domu Jonasa.

On tymczasem sięgnął do klamki i otworzył drzwi przed Zoey. Owionęło ich zimne,

marcowe powietrze. Jeszcze bardziej lodowaty był wzrok Jonasa.

– Jeśli tak to odbierasz – powiedział spokojnie – to znaczy, Ŝe masz rację. Będzie lepiej,

jeśli juŜ sobie pójdziesz.

Otworzyła usta, Ŝeby zaprotestować. Niepokoił ją los Juliany w ciągu najbliŜszych

godzin. Zaraz potem jednak uprzytomniła sobie, Ŝe Jonas od ponad dwu miesięcy jakoś radzi

sobie z dzieckiem. Nie była odpowiedzialna za losy tej dwójki. Jeśli chciał, Ŝeby wyszła,

powinna zrobić to od razu. Nie było Ŝadnego powodu, dla którego miałaby zostać w jego

domu.

Przykra była myśl, Ŝe Jonas i Juliana jej nie potrzebują. Mimo swych zapewnień sprzed

paru chwil bardzo chciała zostać. I to nie obecność dziecka wyzwoliła w niej takie pragnienie,

pomyślała, czując jednocześnie niesmak do własnej osoby.

Jonas nadal stał w otwartych drzwiach. Był to widomy znak, Ŝe nie podziela jej odczuć.

Tak więc zamiast powiedzieć mu, Ŝe nie uwaŜa go za takiego samego łajdaka jak Jeffa

Pearsona, i zamiast nalegać, Ŝe pomoŜe opiekować się Juliana, odwróciła się bez słowa i

opuściła niegościnny dom.

Cicho zamknął za nią drzwi. Stając w lodowatym wietrze, Zoey pomyślała sobie, Ŝe

bardziej przykrego dźwięku niŜ świst wichru jeszcze nigdy nie słyszała.

– Hej, ruda, czemu jesteś taka ponura?

Od pięciu minut Zoey nie widzącym wzrokiem błądziła po karcie pacjenta, niezdolna

przypomnieć sobie, po co w ogóle brała ją do ręki. Melancholijny nastrój, w jakim się

znajdowała, nie zamierzał ustąpić. Ogarnął ją dwa dni temu, kiedy to w piątek wieczorem

opuszczała dom Jonasa.

Podniosła wzrok znad karty i zobaczyła Coopera Dugana, jednego z sanitariuszy

szpitalnego pogotowia. Opierał się o kontuar w dyŜurce pielęgniarek.

– Cześć, Coop – powitała go, odkładając kartę. – Nie jestem ponura, lecz trochę

zamyślona. Jak to się zdarza w poniedziałek przed świtem. Co robisz tutaj o tej porze? TeŜ,

podobnie jak mnie, wrobili cię w trzecią zmianę?

Skinął głową. Długie, jasnoblond włosy opadły mu na czoło i badawczo spoglądające na

Zoey zielone oczy.

– Od czasu do czasu daję się wrobić i biorę nocne dyŜury. Właśnie przywiozłem gościa z

zawałem. ZałoŜyłem się o dwadzieścia dolców, Ŝe facet nie przeŜyje do rana. Pomyślałem

więc sobie, Ŝe połaŜę tu przez chwilę i poczekam, Ŝeby sprawdzić, czy wygrałem zakład.

– Cooper! – wykrzyknęła zgorszona Zoey. – Jak mogłeś zrobić coś podobnego! Czy ci

nie wstyd?

Wzruszył ramionami.

– Gdy go dowieźliśmy, wyglądał marnie. Jasne, Ŝe mogę się mylić. Byłoby to nie

pierwszy raz. Słyszałem, Ŝe bierzesz teraz nocne dyŜury i pomyślałem, Ŝe moŜe wyjdziemy

oboje coś przekąsić. Co ty na to? Masz chyba zaraz jakąś przerwę?

Zoey westchnęła i spojrzała na zegarek.

– Niestety, dopiero za godzinę.

Zoey i Cooper przyjaźnili się od lat. Jako nastolatki poznali się w schronisku

młodzieŜowym. Po ucieczce z domu Zoey przez miesiąc błąkała się po ulicach Filadelfii.

Chętnie zapomniałaby o tamtych czasach. Jedynym miłym wspomnieniem była

zadzierzgnięta wówczas przyjaźń z Cooperem. Mając czternaście lat, uciekała od marnego

ycia. Jak moŜe być ono nieszczęśliwe, przekonała się dopiero znalazłszy się na ulicy.

– Świetnie. Co powiesz na wspólne śniadanko? – zapytał Cooper. – Ja stawiam. Za

godzinę będę bogatszy o dwudziestaka.

Zoey pokręciła głową.

– Nic z tego. Nie uraczysz mnie bułką kupioną za pieniądze wygrane dzięki tak

wstrętnemu zakładowi. A poza tym będę zajęta. Przez cały dzień. Tak mi się przynajmniej

wydaje.

– Co będziesz robiła?

– Opiekowała się dzieckiem. Skrzywił się okropnie.

– Jak moŜesz robić coś takiego! Przez cały dzień jesteś przecieŜ otoczona wrzeszczącymi

bachorami. Od czasu do czasu powinnaś, jak sądzę, mieć trochę czasu dla siebie.

– Mam wiele czasu dla siebie – odparła, w myśli dodając, Ŝe za często spędza go

samotnie. – A poza tym bardzo lubię zajmować się dziećmi.

– Bo nie masz własnych.

– Świetnie wiesz, dlaczego.

Cooper skinął głową i mrugnął do Zoey.

– Jasne. Zaraz powiesz, Ŝe świat jest obrzydliwy. Zbyt okropny, aby począć nowe

dziecko, które będzie cierpieć. Eeee... Takie tam gadanie. – Nachylił się nad kontuarem i

pociągnął lekko Zoey za koński ogon. – Lepiej uwaŜaj. W dzisiejszych czasach moŜesz nawet

uwierzyć w coś takiego – dodał.

– Wierzę.

Popatrzył na nią sceptycznie.

– A to, Ŝe nie masz dzieci, wypływa z faktu, iŜ jesteś zbyt przeraŜona, aby dopuścić do

siebie męŜczyznę, który stałby się ojcem twego dziecka. Mam rację? Twoja postawa nie ma

nic wspólnego z tym, co spotkało Eddie’ego.

Na policzkach Zoey ukazała się ognista łuna. W przeciwieństwie do innych męŜczyzn

Coopera trudno było zrazić. To on wyciągnął ją swego czasu z najgorszych tarapatów. Był

jedynym człowiekiem, który znał ją w czasie rozpaczy i słabości. I nie bał się jej nigdy. Był to

chyba jeden z wielu powodów, dla których tak bardzo go lubiła.

– Cooper, gadasz bez sensu – skarciła go. – To nie ma nic wspólnego ze strachem. Nie

wiąŜe się z tym, co wydarzyło się... Eddie’emu. – Jak wiele czasu upłynęło od chwili, w

której po raz ostatni wymówiła to imię!

Cooper się odpręŜył.

– Zapominasz, z kim rozmawiasz – upomniał ją. – Po tym, co się stało, twoja postawa jest

całkowicie usprawiedliwiona. Jednak...

– To, co się stało – przerwała mu szybko – jest fragmentem mojej przeszłości i do niej

naleŜy. Nie ma nic wspólnego z tym, kim jestem dzisiaj.

Skinął głową, lecz było widoczne, Ŝe go nie przekonała.

– Zgoda. Masz rację – mruknął.

– Chyba powinieneś zobaczyć, czy delikwent, o którego Ŝycie się załoŜyłeś, jeszcze nie

umarł – odrzekła cierpkim tonem. – Mam moc roboty. Muszę się do niej zabrać.

– Zrozumiałem i odmeldowuję się. – Zasalutował z uśmiechem.

Kiedy odszedł, Zoey przypomniało się, o co miała go zapytać.

– Hej, Coop! – zawołała.

– Tak? – Obrócił się na pięcie.

– Spędzasz sporo czasu we wschodnim skrzydle szpitala. Mam rację?

Wzruszył ramionami.

– Jasne. Jeśli brak wyjazdów, to gdzie mam być? A poza tym pracują tu wszystkie

najładniejsze pielęgniarki – dodał, mrugnąwszy do Zoey.

Zignorowała ten komplement.

– A więc spędzasz wiele czasu na plotkach.

– Wolałbym nazwać to raczej transferem informacji – mruknął pod nosem.

– Zgoda. Niech będzie transfer – przystała na to wymyślne określenie. – Czy ty... –

zatrzymała się, nie wiedząc, jak sformułować pytanie, by nie wymknęła się jej Ŝadna zbędna

informacja. – Czyś kiedykolwiek słyszał jakieś rozmowy na mój temat?

Cooper uniósł brwi. Albo był zdziwiony, albo chciał zyskać na czasie. Zoey nie była

pewna.

– Rozmowy? – powtórzył. – Na twój temat?

– Tak. O mnie.

– Och, trudno powiedzieć. Faceci gadają o róŜnych rzeczach. O piłce, hokeju, alkoholu,

stewardesach, broni...

– O mnie – powtórzyła. – Czy kiedykolwiek rozmawiali o mnie?

Popatrzył na nią spode łba.

– Czemu pytasz?

– Wiem z wiarygodnych źródeł, Ŝe wśród męŜczyzn naszego szpitala jestem powszechnie

uznawana za... za zagroŜenie dla ich... rodzinnych klejnotów.

– Ach, o tym mówisz. – Machnął lekcewaŜąco ręką.

– Co to znaczy: o tym? Co masz na myśli? Czy to prawda? Naprawdę mam taką opinię

wśród wszystkich męŜczyzn w szpitalu?

– Nie przejmuj się, Zoey. Powinnaś uznać to za komplement. A zresztą nikt nie lubi Jeffa

Pearsona.

– Ale...

– My, męŜczyźni, bardzo cię szanujemy. UwaŜamy za kumpla. Za jednego z nas.

Za jednego z nich? pomyślała z przeraŜeniem. Dobry BoŜe, która kobieta chciałaby być

traktowana przez męŜczyzn jak kumpel?

– A więc to prawda – stwierdziła z niesmakiem.

– Nie przejmuj się. O niektórych mówi się znacznie gorsze rzeczy. Co w tym złego, Ŝe

twarda z ciebie sztuka? To Ŝaden wstyd. – Pocieszywszy w ten sposób zaskoczoną Zoey,

Cooper znów zasalutował i ruszył w stronę windy.

Twarda sztuka. A więc współpracujący z nią męŜczyźni uwaŜali ją za twardą sztukę!

Jonas teŜ tak myślał. No to co? To prawda. Była twarda. PrzecieŜ przez całe lata starała się

wytworzyć w oczach ludzi właśnie taki obraz własnej osoby. Chciała, Ŝeby męŜczyźni

trzymali się od niej z daleka. I osiągnęła to. Zostawili ją w spokoju. Czy nie na tym jej

zaleŜało?

Tak. Chciała tego. Niegdyś. AŜ do przedwczoraj. Do chwili w której wkroczyła do domu

Jonasa Tate’a, zobaczyła, jak bardzo męczy się on z niemowlęciem, i przekonała się, Ŝe ten

człowiek równieŜ ma słabe punkty. Traci pewność siebie i potrafi się bać. MoŜe więc nie

wszyscy męŜczyźni są tylko i wyłącznie samcami?

Spojrzała na zegarek. Dochodziła druga nad ranem. Zastanawiała się, czy w duŜym domu

Jonas śpi spokojnie i czy Juliana przypadkiem nie płacze. Zoey czuła, Ŝe w jakimś sensie do

nich przynaleŜy. Z niewiadomego powodu uwaŜała się odpowiedzialna za tę dwójkę.

Powinna im pomóc. AŜ oboje poczują grunt pod nogami. NaleŜało przynajmniej się

upewnić, czy Juliana czuje się dobrze.

Druga nad ranem. Zoey sięgnęła po odłoŜoną kartę pacjenta. WyobraŜała sobie Jonasa w

wiśniowych jedwabnych spodniach od piŜamy, na jednym ręku trzymającego Julianę i drugą

ręką usiłującego podgrzać butelkę. Oni mnie naprawdę potrzebują, stwierdziła. I to, Ŝe Jonas

pozwolił w piątek wieczorem, by sobie poszła, wcale nie oznacza, Ŝe nie powinna wrócić dziś

rano.

Z Jonasem Tate’em świetnie sobie poradzi. Podobnie jak z dziwnymi odczuciami, jakie

ten człowiek w niej budzi. Przyrzekła to sobie solennie. PrzecieŜ była twardą sztuką.

ROZDZIAŁ PIĄTY

To jest zły sen, uznał Jonas, stając w spodniach od piŜamy i szlafroku na progu swego

domu. Zmarszczył czoło na widok uśmiechniętej, młodej kobiety znajdującej się na ganku.

Słońce wyjrzało właśnie zza węgła i ozłociło długie włosy, które wystawały spod czerwonej

miękkiej czapeczki, tworząc krąg światła wokół jej głowy, przypominający złotą aureolę.

Zbyt dobrze wiedział jednak, Ŝe Zoey Holland nie jest aniołem. Emocje, które w nim

wzbudzała, moŜna by raczej nazwać szatańskimi.

Miała rozpięty skafander. Pod nim Jonas zauwaŜył ciemnowiśniowy dres szkoły w

Haddonfield i spłowiałe dŜinsy. Dziś zdąŜyła się pozbyć szpitalnego uniformu. W jednej ręce

trzymała papierową torbę z produktami spoŜywczymi, a w drugiej mały neseser weekendowy.

Nie przyszła, Ŝeby przekazać kopertę od Lily Forrester. Było jasne, Ŝe tym razem zamierza

spędzić tu więcej czasu.

– Wróciłam – oznajmiła z lekkim uśmiechem, mijając Jonasa i wchodząc do domu.

Zamknął drzwi za gościem i ściągnął poły szlafroka, robiąc na pasku dodatkowy węzeł.

Nie miał pojęcia, dlaczego tak się zachowywał. Zoey nie wykazała dotychczas najmniejszej

nawet ochoty, Ŝeby go rozebrać. A gdyby teraz na to się zdecydowała, z pewnością by jej nie

przeszkodził, bo spełniłaby jego pragnienia.

W tej nieoczekiwanej wizycie Zoey, z jej własnej woli.

było coś, co poruszyło Jonasa. Widok roześmianej twarzy jednak go rozzłościł.

– Po co przyszłaś? – zapytał.

– Opiekować się dzieckiem – wyjaśniła. – CzyŜbyś o tym zapomniał, Ŝe mam zajmować

się Jules przez najbliŜsze dwa tygodnie?

– Sądziłem, Ŝe się rozmyśliłaś. Wzruszyła lekko ramionami.

– Przyszłam, więc widocznie zmieniłam zdanie – odparła niewzruszona. – A ponadto

jesteś mi winien forsę za piątkowe zakupy. – Wskazała wzrokiem papierową torbę, którą

trzymała w ręku. – Dopiszę do rachunku. Gdzie mam połoŜyć swoje rzeczy?

– Rzeczy? Jakie rzeczy?

– PiŜamę, przybory toaletowe i takie tam drobiazgi. Jonas nadal usiłował zrozumieć jej

nagłą zmianę frontu.

Nie pojmował intencji.

– Chcesz się tu wprowadzić?

– Tylko na dwa dni. AŜ trochę się wyśpisz. Potem będę przychodziła rano i zostawała z

dzieckiem do twego powrotu ze szpitala. Jak wiesz, ja teŜ potrzebuję snu.

– Wiem, ale...

– Więc gdzie mogę połoŜyć swoje rzeczy?

– Nie pracujesz teraz za Jeannette na nocnej zmianie. Jak sobie poradzisz?

– Przesunęłam godziny dyŜurów. Na jutrzejszą i następną noc. Jonas popatrzył

podejrzliwie na Zoey.

– Zadałaś sobie wiele trudu, Ŝeby dla mnie zmienić w szpitalu cały rozkład zajęć.

– Zrobiłam to nie dla ciebie – przypomniała.

Jonas skinął głową. Jeszcze nigdy w Ŝyciu nie czuł się tak zmęczony.

– Jasne. Jak mogłem zapomnieć? Robisz to tylko dla Juliany.

– Tak. Gdzie mogę połoŜyć swoje rzeczy?

Podniósł ręce do czoła. Zachowywał się niezbyt przytomnie. Nie potrafił zebrać myśli.

– Poczekaj chwilę – powiedział. – Pozwól, niech się zastanowię. Naprawdę chcesz pomóc

mi opiekować się Juliana?

– Jasne.

– Nawet po tym, jak cię podrywałem? Ironicznym gestem Zoey uniosła brwi.

– Ale przecieŜ nic z tego nie wyszło. Zapewniłeś mnie równieŜ, Ŝe więcej nie będziesz

próbował. Jestem pewna, Ŝe to wszystko było tylko nieporozumieniem – dodała szybko. –

Mam rację?

Jonas z trudem pokonał chęć wzięcia jej w ramiona, całowania aŜ do nieprzytomności, by

zilustrować, jak znakomicie odczytała jego intencje z tamtego wieczoru. Zamiast tego

westchnął.

– Tak. Źle mnie zrozumiałaś – potwierdził. Uśmiechnęła się, świetnie wiedząc, Ŝe

skłamał.

– Tak właśnie myślałam.

– Naprawdę zgodzisz się poświęcić aŜ dwa tygodnie, Ŝeby pomóc mnie i Julianie? –

zapytał łagodnym tonem.

– Tak.

– Dziękuję.

– Nie ma za co.

Przez dłuŜszą chwilę Jonas w milczeniu przyglądał się Zoey, tak jakby widział ją po raz

pierwszy. Jak zwykle, zachwycał się jej urodą. Zielone oczy przypominały barwą letnie łąki.

Był zaskoczony pragnieniem, by zanurzyć dłonie i wargi w rudych włosach. Tym razem

dostrzegł takŜe inne, nowe rzeczy.

Zawsze uwaŜał Zoey Holland za osobę irytującą, pyskatą babę, która nie znosi męŜczyzn

i uwaŜa, Ŝe znaleźli się na naszej planecie tylko dlatego, Ŝeby przynieść cierpienie kobietom.

Dostrzegał wyłącznie takie cechy jej natury.

Teraz jednak stwierdził, Ŝe się mylił. W Zoey Holland tkwiła bowiem jakaś miękkość.

Wykazywała brak pewności siebie. I nagle pojął wszystko. Zachowywała się tak wojowniczo

dlatego, Ŝeby ukryć prawdziwą osobowość.

Jonas zapragnął dowiedzieć się czegoś więcej o tej kobiecie. To, Ŝe uchodziła za twardą,

jeszcze bardziej przyciągało go do niej.

– PołóŜ rzeczy w pokoju obok sypialni Juliany – powiedział. – Stamtąd będziesz słyszała,

co robi.

– Dobrze – odparła Zoey. Papierową torbę z zakupami postawiła na stoliku do kawy i z

neseserem ruszyła w stronę schodów. – Chodźmy.

Zastanawiał się przez chwilę, jak by to było, gdyby zaprowadził ją wprost do swej

sypialni i namówił, Ŝeby tam spędziła z nim noc. Pewnie za taką propozycję podbiłaby mu

oko, pomyślał natychmiast. I na dobre opuściłaby jego dom.

– Tędy – wskazał, odpędziwszy zdroŜne myśli. WyobraŜenie sobie Zoey w łóŜku, nagiej i

roznamiętnionej, mąciło umysł. – Juliana teraz śpi – dodał, przechodząc do szeptu, kiedy

znaleźli się na schodach.

– Jak zachowywała się przez ostatnie dni? Lepiej? – spytała Zoey, gdy szli na palcach

obok drzwi do dziecinnego pokoju.

Jonas potrząsnął głową.

– Nie. A w piątek w nocy, po twoim wyjściu, wrzeszczała jak szalona i nie chciała się

uspokoić. Widocznie nadal mnie nie znosi i nie chce, abym był blisko niej.

– Jestem pewna, Ŝe nie. o to chodzi.

Westchnął, nie przekonany, kiedy znaleźli się w pokoju, który przeznaczył dla Zoey.

– Powinieneś koniecznie zmienić pediatrę – przypomniała, kładąc neseser na łóŜku. –

MoŜe to jakaś powaŜna sprawa.

Jonas usiłował odgonić obraz Zoey rzucającej się na łóŜko i otwierającej przed nim

ramiona.

– Pediatra, do którego chodzę, jest jednym z naszych najlepszych lekarzy w szpitalu –

odparł ponurym głosem. Odchrząknął. – Zapewnia, Ŝe nie ma Ŝadnych konkretnych

powodów, dla których mała miałaby się tak zachowywać. Muszę więc zakładać, Ŝe winę

ponoszę ja sam.

Zoey pragnęła zaprzeczyć. Chciała zapewnić Jonasa, Ŝe problemy Juliany nie mają z nim

nic wspólnego. Nie była jednak pewna, czy mówiłaby prawdę. Szczerze powiedziawszy, od

chwili w której po raz pierwszy go zobaczyła, bez przerwy jej samej sprawiał ciągłe kłopoty.

– Przestań o tym myśleć – poradziła. – Od tej pory ja przejmuję opiekę nad Jules.

Będziesz miał więc chwilę wytchnienia. Dziś wyśpisz się porządnie. Nie masz pojęcia, jak

dobrze czuje się człowiek po smacznie przespanej nocy. Jutro rano będziesz w dobrej formie.

Jak nowy. Jonasie, zobaczysz, Ŝe wszystko się ułoŜy. Jestem o tym przekonana.

Oczy doktora Tate’a zapłonęły blaskiem, kiedy wymówiła jego imię. Zoey odniosła przy

tym wraŜenie, Ŝe jakieś dziwne, nieprzystojne myśli zaczęły chodzić mu po głowie. Nagle

pokój wydał się jej za mały. Było zbyt ciepło i duszno. Tak, Ŝe ogarnęła ją ochota, by rzucić

wszystko i uciekać gdzie pieprz rośnie.

– Czemu nie pójdziesz przygotować się do wyjścia? – zaproponowała. – Zejdę na dół i

sama zajmę się zakupami. Kiedy Jules się obudzi, od razu do niej pójdę. Wyobraź sobie, Ŝe

masz dziś wolne.

– Mam wolne – powtórzył powoli. Potrząsnął przecząco głową. – Co takiego? Nie

potrafię sobie przypomnieć, kiedy miałem ostatnio wolny dzień. To dziwaczny pomysł.

W głosie Jonasa Zoey usłyszała nutę bezradności. Zrobiło się jej go Ŝal.

– Jules do góry nogami przewróciła twoje Ŝycie. Mam rację?

Westchnął cięŜko.

– Bardziej niŜ myślisz – potwierdził udręczonym głosem. – Gdyby rok temu ktoś mi

powiedział, Ŝe takie małe i bezradne stworzenie, jak niemowlę, moŜe w sposób

nieodwracalny zmienić, a nawet zniszczyć Ŝycie człowieka, nigdy bym mu nie uwierzył. Nie

potrafię ci opisać, jak bardzo Juliana zakłóciła moje Ŝycie.

– Sądzę, Ŝe potrafię to sobie wyobrazić – szepnęła Zoey. W jej głosie było coś, co go

zaniepokoiło, ale zanim zdołał zadać pytanie, odezwała się ponownie:

– Masz do niej o to trochę Ŝalu, prawda? – spytała. Wzruszył ramionami, lecz nie mógł

zaprzeczyć, bo była to prawda.

– Tak – odparł. – Czasami. Chciałbym, aby wszystko wróciło do poprzedniego stanu.

eby było tak, jak przedtem. Jakby nic się nie zmieniło.

– To nie jest moŜliwe – uzmysłowiła mu Zoey. – Będzie więc lepiej, jeśli przestaniesz o

tym myśleć. – MoŜesz sobie stworzyć nowe Ŝycie, mniej więcej normalne.

– Co masz na myśli?

– Stare nawyki zastąp nowymi. Kiedy wprowadzisz je w Ŝycie, poczujesz się bardziej

normalnie.

Jonas uśmiechnął się lekko. Chciał uścisnąć Zoey za dobre, pocieszające słowa. Och, do

diabła. Wcale nie dlatego pragnął wziąć ją w ramiona!

– Dziękuję – powiedział. To ją zaskoczyło.

– Za co?

– Za próbę pomocy.

– Pomogę ci bardziej. Sam się przekonasz. Pierwsze sześć miesięcy Ŝycia niemowlaka to

zawsze najgorszy okres dla rodziców. Potem egzystuje się łatwiej.

– Mówisz jak z własnego doświadczenia.

Zoey ogarnęła nagle fala melancholii. Szybko się opanowała.

– Dwie dobrze znane mi pary małŜeńskie stały się niedawno rodzicami. Stąd wiem. Sama

nie chcę mieć dzieci.

– Mówisz to z przekonaniem.

– Dawno temu powzięłam taką decyzję.

– Dlaczego?

– To nieistotne.

– Jednak...

– Spóźnisz się do pracy, jeśli nie zaczniesz się zbierać – przerwała mu, zanim zadał

następne pytanie dotyczące jej prywatnego Ŝycia. – Wszystko wskazuje na to, Ŝe lada chwila

obudzi się Juliana. Muszę przedtem wykonać parę rzeczy. Zorganizować sobie pracę.

Jonas nie chciał wychodzić z domu. Pragnął pozostać i nadal rozmawiać z Zoey. Była to

ich pierwsza dyskusja, która nie kończyła się przykrą wymianą zdań. Jonas pragnął

dowiedzieć się o Zoey czegoś bliŜszego. Poznać przyczynę, dla której nie chce mieć dzieci,

mimo Ŝe lubi z nimi przebywać. Najbardziej jednak chciał, Ŝeby nadal na niego patrzyła w

taki sposób, jak w chwili gdy ujrzał ją na werandzie. Zachowywała się tak, jakby naprawdę

zaleŜało jej na jego losie.

Nagle w sąsiednim pomieszczeniu rozległ się głośny płacz. Zoey błyskawicznie wybiegła

z pokoju. Jonas został sam.

Dopiero teraz pojął, Ŝe to nie on dba o potrzeby dziecka. Robi to ktoś inny. I uzmysłowił

sobie jeszcze jedno. śe w związku z tym poczuł się dziwnie zawiedziony.

Otrząsnął się z tych wraŜeń, idąc za Zoey do kuchni. Przez cały czas trzymała dziecko na

rękach. Sprawnie wyciągnęła z lodówki butelkę. Kołysała Julianę w ramionach, kiedy grzało

się śniadanie. Niemowlę prawie przestało płakać. Zoey świetnie radziła sobie z dziećmi. Z

powodzeniem wychowałaby gromadkę własnych. Ale nie chciała ich mieć. Jonas nie miał

pojęcia, dlaczego.

– Idź juŜ – powiedziała, sadowiąc się przy kuchennym stole i zabierając do karmienia

Juliany. – Przestań o nas myśleć. Ciesz się ze swobody.

Ciesz się ze swobody. W głowie Jonasa rozbrzmiewały słowa Zoey. Wcale nie czuł się

wolny. Będzie mu brak Zoey i Juliany. I był przekonany, Ŝe nie potrafi przestać o nich

myśleć.

Skinął głową na poŜegnanie i wycofał się z kuchni. Nigdy, nawet w najbardziej

dziwacznych snach, nie wyobraŜał sobie, Ŝe jego dom najdą dwie istoty rodzaju Ŝeńskiego, z

których Ŝadna ani trochę go nie lubi. Najzabawniejsze było jednak to, Ŝe on sam, co sobie

teraz uprzytomnił, polubił juŜ je ogromnie.

– Lekcja numer jeden – oznajmiła Zoey tego wieczoru, kiedy wraz z Jonasem pochylała

się nad małą plastykową wanienką, wstawioną do normalnej wanny. – Kąpanie dziecka.

Patrzyła na Jonasa i nie potrafiła powstrzymać się od śmiechu. Miał obłęd w oczach. Był

przeraŜony.

Posadziła dziecko w wanience. Radośnie wymachiwało rączkami i nóŜkami. Jedną ręką

Jońas podtrzymał główkę Juliany, drugą podłoŜył pod brzuszek. Widok drobnego

niemowlęcia spoczywającego bezpiecznie w duŜych, silnych męskich rękach wywołał

uśmiech na twarzy Zoey. Istniała nadzieja, Ŝe ta dwójka jakoś się dogada.

– Muszę się tego uczyć? – zapytał Jonas. – Juliana będzie miała przecieŜ niańkę. Kiedyś –

dodał, wzdychając. – Gdy znajdę kogoś odpowiedniego. Kąpanie dziecka naleŜy do niańki.

Mam rację?

– W zasadzie tak – przyznała Zoey. – Ale stałeś się ojcem. Musisz więc znać zasady

ywienia, zmiany pieluch i kąpania niemowlaka. Karmienia juŜ się uczysz. Pieluchy, jak

zdołałam się zorientować, zmieniasz całkiem sprawnie...

– Tę czynność teŜ chętnie scedowałbym na niańkę – mruknął skrzywiony.

– Pozostaje więc kąpanie – kończyła wyliczać Zoey. – A moŜe chcesz zatrudnić niańkę,

która zamieszka u ciebie na stałe? – zawiesiła głos.

Zaprzeczył ruchem głowy.

– Tak więc musisz umieć wykąpać dziecko. Na wszelki wypadek. Być moŜe jeszcze tego

nie dostrzegłeś, ale maluchy błyskawicznie się brudzą. Czy Juliana juŜ miała napadowe

wymioty?

Oczy Jonasa rozszerzyły się szeroko.

– Napadowe wy... – Zamilkł na chwilę. – Dzieci mają takie rzeczy?

– Niektóre. Na szczęście, nie wszystkie. Nie przejmuj się zawczasu – dodała z

uśmiechem. – Nie ma czym się teraz martwić, ale musisz być przygotowany na taką

ewentualność.

Skinął głową. Nadal był wstrząśnięty tym, co usłyszał.

Podczas całej rozmowy Juliana siedziała spokojnie w wanience, przenosząc wzrok z

Jonasa na Zoey i z powrotem, tak jakby śledziła przebieg rozmowy. Kiedy Zoey wreszcie na

nią spojrzała, uśmiechnęła się radośnie i tłustymi łapkami zaczęła mocno bić w wodę,

ochlapując dorosłych.

– Czy nie byłoby łatwiej myć ją na dole, na kuchennym blacie? – zapytał Jonas,

przenosząc cięŜar ciała z jednej nogi na drugą.

– Być moŜe – przyznała Zoey. – Musisz jednak nauczyć się kąpać ją w łazience. Im

Juliana będzie większa, tym trudniej doprowadzisz się potem do ładu.

Rzucił okiem na wielką mokrą plamę, widoczną na jego niebieskiej koszuli, i zmarszczył

czoło.

– Bardziej niŜ teraz? Zoey lekko się roześmiała.

– Ciesz się, Ŝe Juliana nie jest chłopczykiem. Przynajmniej nie musisz martwić się o to, Ŝe

obleje cię strumyczkiem siusiu.

– Siusiu. JuŜ dawno nie uŜywałem tego słowa. Zdumiewające, jak bardzo się zmienia

słownictwo człowieka, który ma dziecko. Na przykład śpioszki. Dlaczego nie nazywa się ich

jakoś normalniej?

– To dopiero początek – ostrzegła Zoey. – Poczekaj, aŜ Jules zacznie mówić. Dziwne

rzeczy, które będziesz powtarzał.

Julianie znudziła się kąpiel. Zaczęła wychlapywać wodę, której większość z pluskiem

wylądowała na twarzy Zoey.

– Dobrze, juŜ dobrze – uspokoiła dziecko. – Kończymy. Pokazała Jonasowi wszystkie

stadia kąpieli. Trwało to trzykrotnie dłuŜej, niŜ gdyby myła małą sama. Przez cały czas jednak

zachwycała Zoey delikatność Jonasa w stosunku do dziecka. Mógłby być artystą, a nie

kardiologiem. Ma takie cudowne ręce, pomyślała.

– A teraz co? – zapytał po opłukaniu Juliany.

– Teraz ją wytrzyj.

– Czym?

– Och, nie wiem. MoŜe spróbowałbyś ręcznikiem? – roześmiała się. – Sięgnęła po

ręcznik, który umieściła w pobliŜu wraz z innymi środkami potrzebnymi do utrzymania

czystości dziecka. – Daj mi ją.

Jonas podał Julianę Zoey. Wycierała małą, podczas gdy on zbierał wszystko, co

przynieśli do łazienki.

– Ma duŜo więcej róŜnych kosmetyków ode mnie, a jest taka malutka – mruknął pod

nosem.

– Uwielbiam zapach niemowląt – powiedziała Zoey, delikatnie wycierając główkę

dziecka. Pochyliła się nad Jules i wciągnęła powietrze. – Jest słodki i czysty. Małe dzieci

pachną nowością. To kształtujący się człowiek, pomyśl o tym, Jonasie. Jules ma dopiero trzy

miesiące. Jaka będzie za trzydzieści lat? A za sześćdziesiąt?

– Nie potrafię być aŜ tak dalekowzroczny. Ledwie wiem, co z nami będzie w przyszłym

tygodniu.

Zoey odwinęła z ręcznika drobną rączkę. Małe paluszki zacisnęły się natychmiast na jej

dłoni.

– Ma długie palce – oznajmiła. – MoŜe zostanie pianistką. Albo masaŜystką. Albo

mistrzynią od wyrobu ciast.

– A moŜe pielęgniarką – z uśmiechem dorzucił Jonas.

– Lub lekarką.

– MoŜe.

– Lekarką, która daje w kość pielęgniarkom, podobnie jak jej staruszek.

– Hola, nie bądź złośliwa. Powiedziałem ci...

– Co ty na to, Jules? – Zoey przerwała Jonasowi, zwracając się do dziecka. – Chcesz

przynaleŜeć do cudownego świata medycyny?

Juliana zaczęła gaworzyć, lecz zaraz potem westchnęła. Nie była pewna.

– Zostanie pianistką – orzekła Zoey. Nadal wycierała dziecko, unikając przy tym

starannie spojrzenia Jonasa. – Jest zbyt bystra na to, by dać sobą pomiatać humorzastym

lekarzom.

Jonas nie mógł się nadziwić, jak Zoey delikatnie obchodzi się z Juliana. Poczuł nagły

przypływ wzruszenia. Jak taka dziewczyna, wysoka, silna i oschła, potrafi być tak spokojna,

ciepła i sympatyczna. Zoey Holland stanowiła prawdziwą zagadkę. W szpitalu zachowywała

się jak rozzłoszczony byczek. W stosunku do Juliany była samą słodyczą. Mimo Ŝe pracowała

na oddziale noworodków, Jonasowi nawet nie przyszło wcześniej do głowy, Ŝe moŜe być tak

czuła i opiekuńcza. Teraz widział ją właśnie taką. Tuliła w ramionach dziecko i wydawała się

szczęśliwa.

Dlaczego więc, do licha, w stosunku do niego jest taka oschła? zastanawiał się Jonas. I

dlaczego go to tak bardzo złościło, a nawet bolało?

– Lekcja numer dwa – oznajmiła, podnosząc się z krzesła. – Ubieranie dziecka.

– O, nie – zaprotestował. Wstał, lecz ruchem ręki odsunął od siebie Zoey z

niemowlęciem. – Zaraz podasz mi te wszystkie koszulki, kaftaniki i śpioszki. Juliana nie

znosi, jak się wkłada jej coś przez głowę. Od razu wrzeszczy, a ja tego nie trawię.

– Nie będzie wrzeszczała.

– Będzie.

Zoey wyciągnęła dziecko przed siebie.

– Weź ją. To jeszcze jeden powód, dla którego byłoby warto, Ŝebyś trochę poćwiczył.

Juliana wrzasnęła juŜ w chwili, gdy zaczął wkładać jej koszulkę przez głowę. Dopiero

Zoey pokazała Jonasowi, jak rozszerzyć górny otwór, Ŝeby przy wkładaniu koszulka nie

zakłóciła widzenia dziecka. Zdradziła mu jeszcze kilka sekretów dotyczących przewijania,

doświadczeń zdobytych przez lata praktyki na oddziale noworodków. Przyciemniła światło w

pokoju, usiadła z małą na bujanym fotelu i dała Jonasowi parę wskazówek, co robić, Ŝeby

dziecko lepiej spało w nocy.

Potem usłyszał ze zdziwieniem, Ŝe śpiewa kołysankę. Do głowy by mu nie przyszło, Ŝe

ten miły, ciepły głos moŜe naleŜeć do Zoey Holland.

Oprócz ogromnej wprawy w obchodzeniu się z niemowlętami ta kobieta miała jeszcze

jedną wielką zaletę. Naturalną, wrodzoną zdolność opiekowania się dziećmi. Dlaczego wobec

tego była tak oschła w stosunku do dorosłych? Tak sceptycznie do nich nastawiona?

I nagle ni stąd, ni zowąd Jonas doznał olśnienia. Zoey czuła się dobrze przy

niemowlętach, bo jej nie zagraŜały. Nie mogły zrobić krzywdy. Nie miał pojęcia, skąd ta myśl

przyszła mu do głowy, wiedział jednak, Ŝe odkrył prawdę. Całe to agresywne zachowanie się

Zoey, czarny pas w karate i opinia twardej sztuki, jaką miała w szpitalu... Nagle wszystko

złoŜyło się w jedną, logiczną całość. Stwarzała pozory twardej, gdyŜ pragnęła ukryć swą

słabość. Bała się.

Ale czego się obawiała? Jonas nie miał pojęcia.

wiadomość tego faktu sprawiła, Ŝe poczuł się dziwnie. Przedtem na widok Zoey

natychmiast wpadał w złość. Musiał być ciągle na nią rozeźlony, Ŝeby nie myśleć o innych

rzeczach. Na przykład o tym, by lepiej ją poznać. Nie chciał Ŝadnej kobiety. Baba nie była mu

do szczęścia potrzebna. Zwłaszcza zarozumiała i pewna siebie, która do góry nogami

przewróciłaby jego Ŝycie. I tak juŜ miał pecha, Ŝe Juliana zakłóciła mu spokojną egzystencję.

Kobieta pokroju Zoey z łatwością zadałaby ostateczny cios.

Musi wziąć się w garść, postanowił. Nie mogą go więcej nachodzić erotyczne myśli

dotyczące tej kobiety. Zoey pomoŜe mu opiekować się Juliana. I to wszystko. Będzie musiał o

tym pamiętać, kiedy znów zacznie się zastanawiać, jak wyglądałaby bez tego swojego

szpitalnego uniformu...

Kiedy jednak słuchał jej łagodnego głosu, gdy tuląc do piersi dziecko, śpiewała mu

kołysankę, zauwaŜył, Ŝe blask światła pada na jej włosy, sprawiając, iŜ lśnią miedzianozłotym

połyskiem. Wciągnął głęboko lekko korzenny zapach ciała Zoey, zmieszany z aromatem

dziecięcego szamponu...

Z całej siły zacisnął powieki. Pragnął teŜ wyłączyć wszystkie inne zmysły. Chyba

wariuje. Mógłby przysiąc, Ŝe przed chwilą w oczach Zoey dostrzegł łzy.

Do diabła, zaczynał mieć obsesję na punkcie tej kobiety! Wiedział, Ŝe z czymś takim

trudno sobie poradzić. Zwłaszcza Ŝe Zoey będzie przebywała w jego domu przez najbliŜsze

dwa tygodnie. Te dni będą jednym pasmem udręki, ciągnąc się w nieskończoność.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Nic z tego nie będzie, jakiś czas później pomyślał Jonas. Z szeroko otwartymi oczyma

leŜał w łóŜku. Pierwszy raz od miesięcy miał okazję porządnie się wyspać. Był wykończony

fizycznie i psychicznie. NaleŜał mu się odpoczynek. Zamiast jednak spać, myślał o Zoey. O

tym, jak wygląda, kiedy leŜy w łóŜku. O tym, w czym śpi. I czy w ogóle ma coś na sobie.

Z jękiem przewrócił się na brzuch i ukrył twarz w poduszce. Wzięły w łeb wszystkie

dawane sobie obietnice, Ŝe nie będzie miał Ŝadnych erotycznych myśli związanych z tą

kobietą. Śpij, do diabła, zaśnij wreszcie, nakazywał sobie. Jego umysł nie chciał

podporządkować się poleceniu. Ukazał mu Zoey, pochyloną nad kołyską, okrywającą

niemowlę. W spłowiałych, obcisłych dŜinsach wyglądała fantastycznie. Jonas aŜ zacisnął

dłonie w pięści, kiedy sobie przypomniał, jak bardzo chciał objąć jej zgrabny tyłeczek.

– Przystopuj, stary – mruknął głośno do siebie. – Donikąd cięto nie doprowadzi. Będziesz

jeszcze bardziej wykończony.

Podniósł głowę i spojrzał na fosforyzującą tarczę budzika. Dochodziła północ. LeŜał w

łóŜku od ponad godziny i w Ŝaden sposób nie mógł zasnąć. Do diabła, co z nim się dzieje?

MoŜe dobrze mi zrobi kieliszek koniaku, pomyślał. Kiedyś ta metoda zawsze okazywała

się skuteczna na bezsenność. Wstał z łóŜka, włoŜył szlafrok i boso zszedł na dół.

Nie zapalając światła, dotarł do barku i nalał sobie koniaku do kieliszka. Za oknami

zaczął prószyć śnieg. Jonas stanął przy oknie. Patrząc na białe płatki opadające na ziemię,

zaczął się rozluźniać. Taki widok zawsze działa uspokajająco na człowieka, pomyślał.

Łagodzi wszelkie stresy.

Drgnął nagle, gdy za jego plecami zapaliła się lampa. Do pokoju weszła Zoey. Nie

widząc Jonasa, podeszła do telewizora i włączyła odbiornik.

Obserwując ją, przypomniał sobie, Ŝe chciał wiedzieć, w co ubiera się na noc. W białą

batystową koszulkę czy w cieniutką, z czarnej koronki? Znał juŜ odpowiedź na swoje pytanie.

Ani w taką, ani w taką. Zoey Holland sypiała we flaneli. W zwykłej, czerwonej, grubej

piŜamie, której rękawy sięgały aŜ do palców, a nogawki aŜ po kolana były wetknięte w grube

wełniane skarpety.

Dlaczego widok ten go zdziwił? Właściwie nie powinien. Był to idealny nocny strój na tę

porę roku. Praktyczny i ciepły. Taki jak sama Zoey. A ponadto do twarzy jej było w

czerwonym kolorze.

– Dobry wieczór – pozdrowił ją cicho.

Jak oparzona drgnęła i obróciła się na pięcie. Jonas bał się, Ŝe zaraz rzuci się do ucieczki.

Przycisnęła dłonie do serca, oddychała nierówno. Kiedy zobaczyła, Ŝe to Jonas, uspokoiła się

trochę. Ale tylko na chwilę. Nagle opadła z sił. Był zmieszany.

– Nie mogłem zasnąć – powiedział tytułem usprawiedliwienia, zanim zdąŜyła o coś go

oskarŜyć. – Pomyślałem, Ŝe trochę koniaku pomoŜe mi się zrelaksować.

Skinęła głową.

– Przepraszam, nie chciałam ci przeszkadzać. Właśnie sobie przypomniałam, Ŝe dziś

nadają w telewizji film z Keanu Reevesem. Myślałam, Ŝe zdąŜę go obejrzeć.

– Keanu Reeves? – powtórzył, ruszając powoli w stronę Zoey. – Czy ten chłopak nie jest

przypadkiem trochę dla ciebie za młody?

Wzruszyła lekko ramionami. Za kaŜdym razem, kiedy Jonas robił krok w przód, ona się

cofała.

– Co w tym złego, Ŝe kobieta interesuje się młodszym męŜczyzną? – zapytała. Doszła juŜ

tyłem do drzwi. ZauwaŜył, Ŝe była gotowa do ucieczki. – Nikt nie ma za złe męŜczyźnie tego,

e przestaje z kobietą znacznie młodszą od siebie – dodała cierpko.

– Masz rację – przyznał. Szedł wciąŜ w stronę Zoey. Znalazł się tuŜ przed nią. – Chyba Ŝe

woli młodszą kobietę tylko dlatego, Ŝe obawia się starszej.

Zoey uniosła brwi.

– Chcesz powiedzieć, Ŝe boję się męŜczyzn w moim wieku? – zapytała sucho.

– We wschodnim skrzydle naszego szpitala mówią, Ŝe boisz się wszystkich męŜczyzn –

oznajmił spokojnie.

Zesztywniała natychmiast, a zaraz potem ominęła go szerokim łukiem i podeszła do

telewizora, zamierzając wyłączyć odbiornik.

– Nie powinien pan słuchać plotek, doktorze Tatę – stwierdziła wyniośle i znów zaczęła

cofać się do wyjścia. – Sądziłam, Ŝe jest pan rozsądny.

– Poczekaj – poprosił, stawiając kieliszek na stole i ruszając szybko w stronę Zoey. W

ostatniej chwili udaremnił jej ucieczkę.

– Przepraszam, była to niestosowna uwaga. Z zielonych oczu posypały się iskry.

– Bardzo niestosowna. Próbuję pomóc ci opiekować się małą, a ty nadal nie moŜesz

przestać mi dokuczać.

– Wcale ci nie dokuczam.

– Nieprawda.

– Prawda.

– Nieprawda.

I tym razem znów stali na wprost siebie, z rękoma opartymi na biodrach, gotowi do walki.

Była to jednak ostatnia rzecz, jakiej pragnął Jonas w tę spokojną, śnieŜną noc. Jedno z jego

marzeń juŜ się spełniło. Był w domu z Zoey, w samym środku nocy. Miała rozpuszczone

włosy. W marzeniach widział ją wprawdzie ubraną w koronki, a nie we flanelową piŜamę, ale

i tak nie było źle.

Bez chwili namysłu wziął Zoey w objęcia i pocałował.

Niemal natychmiast zorientował się, jak wielki popełnił błąd. Przez krótką chwilę czuł,

jak pod naporem jego ust rozchylają się wargi Zoey, jak pręŜne są jej piersi i ciało, a takŜe

palce zaciśnięte na kołnierzu szlafroka.

I zaraz potem na podbrzuszu poczuł jej kolano. Uderzyła celnie i silnie.

Natychmiast ją puścił. Przestał całować. W ogóle nie powinien tego czynić. Przynajmniej

nie w taki sposób. To znaczy bez uprzedzenia.

– Och, czemu to zrobiłaś? – jęknął boleśnie i odskoczył od Zoey. Całą siłą woli

powstrzymał się od tego, Ŝeby nie zwinąć się wpół, chroniąc przed następnym ciosem.

– Masz szczęście, Ŝe trzymasz się jeszcze na nogach – oznajmiła Zoey. Jej oddech teŜ

znacznie się przyspieszył. Podniosła dłoń do warg, tak jakby chciała wymazać wraŜenie, które

wywołał pocałunek Jonasa. – Powinnam się upewnić, Ŝe juŜ więcej nie zaśpiewasz

barytonem.

– Dlaczego to zrobiłaś? – chciał się dowiedzieć. Wyprostował ramiona, odzyskując

normalną postawę. Zrobił krok w stronę Zoey.

– Nie podchodź – ostrzegła go, wyciągając przed siebie obie ręce i przyjmując postawę

obronną.

– Dlaczego, Zoey? – zapytał ponownie. Nie zwracając uwagi na jej ostrzeŜenie, zrobił

jeszcze dwa kroki w przód. – Czemu zdzieliłaś mnie kolanem? Dlaczego to zrobiłaś?

Zawahała się na chwilę. Spojrzała uwaŜnie na Jonasa.

– A dlaczego ty to zrobiłeś? – spytała, a w jej oczach pojawił się lęk. – Dlaczego mnie...

pocałowałeś?

Wyraz jej twarzy sprawił, Ŝe Jonas zatrzymał się w miejscu. Była przeraŜona. Bała się go.

wiadomość tego faktu była równie bolesna, jak przedtem cios kolanem. Pierwszy raz w

yciu czuł, Ŝe kobieta się go przelękła. I to nie z powodu samego pocałunku.

– Zoey, nie musisz się mnie bać – odezwał się najbardziej przyjaznym głosem, na jaki

potrafił się zdobyć.

– Nie jestem przestraszona.

– Cholernie się zlękłaś.

– Wcale nie – zaprzeczyła ponownie.

– Dobrze, juŜ dobrze. Masz rację – zgodził się niechętnie. – Wobec tego dlaczego

chciałaś przeistoczyć mnie w eunucha?

Rozluźniła się nieco i lekko westchnęła.

– Działałeś z zaskoczenia. Ale odpowiedz na pytanie. Dlaczego mnie pocałowałeś?

Otworzył usta, Ŝeby wygłosić jakąś banalną uwagę, lecz zamiast tego powiedział prawdę:

– Pragnąłem tego do pierwszego dnia, kiedy cię ujrzałem. OdpręŜyła się całkowicie. Ręce

opuściła wzdłuŜ ciała.

– Co takiego? – spytała.

– Słyszałaś, co mówiłem. Chciałem cię pocałować. Od pierwszego dnia, gdy cię

poznałem.

Zoey popatrzyła z niedowierzaniem na Jonasa.

– Pierwszego dnia zrugałeś mnie niemiłosiernie za to, Ŝe się spóźniłam trzy minuty, bo

doktor Michaelson przetrzymał mnie na pediatrii – powiedziała oskarŜycielskim tonem.

– Broniłem się w ten sposób przed tobą – wyjaśnił. – Chciałem cię pocałować, a zamiast

tego zrobiłem awanturę.

– Piękne dzięki za wyjaśnienie. Wszystko stało się jasne – ze złością mruknęła Zoey.

– Nie bądź tak sarkastyczna.

– To przestań mówić bzdury.

– Kiedy ja mówię prawdę. – Westchnął. – Do licha, Zoey, dziś nie mogłem spać, bo

myślałem o tobie. O tym, Ŝe leŜysz w sąsiednim pokoju. O... – urwał. Nie było sensu mówić,

e zastanawiał się nad tym, jak wygląda, kiedy jest naga.

Zoey potrząsnęła głową. Udawała, Ŝe wyjaśnienia Jonasa do niej nie docierają. Przede

wszystkim dlatego, Ŝe odzwierciedlały jej myśli o tym człowieku. Zapomniała o filmie z

Keanu Reevesem tylko dlatego, Ŝe myślała o Jonasie. Zastanawiała się, jak by to było znaleźć

się w jego łóŜku, zamiast leŜeć samej. Było zimno i nieprzytulnie. Dlatego wstała w nocy,

eby się ogrzać. Obejrzeć Keanu Reevesa. On zawsze działał na nią podniecająco.

Teraz, kiedy znalazła się w pobliŜu Jonasa, nawet Keanu Reeves przestał się liczyć.

– Nie wygaduj takich rzeczy – powiedziała niepewnym głosem.

Powoli podniósł ręce i opuszkami palców dotknął lekko jej policzka.

Zamknęła oczy, mówiąc sobie, Ŝe powinna odepchnąć rękę Jonasa. Dotyk był jednak tak

miły i łagodny, tak podniecający, Ŝe nie miała siły walczyć. Poddała się lekkiej pieszczocie.

– Nie rób tego – ostrzegła, gdy zbliŜył twarz.

– Zoey, chcę cię pocałować – jak z oddali usłyszała jego głos. – Jeśli sobie tego nie

yczysz, wystarczy, Ŝe mi o tym powiesz.

Rozsądek nakazywał ostrzec go, Ŝeby się nie zbliŜał. Nie powinna mieć z nim do

czynienia. Serce jednak dyktowało co innego. Marzyło o uścisku rąk Jonasa. Zamiast więc

kazać mu trzymać się z daleka, stała nieruchomo i pozwoliła mu się zbliŜyć.

Zamknęła oczy.

Poczuła dotyk palców na policzku. Łagodny. Kojący. Jeszcze nigdy Ŝaden męŜczyzna nie

obdarzył jej tak delikatną pieszczotą. Prawdę mówiąc, niewielu męŜczyzn w ogóle dopuściła

tak blisko siebie. śadnemu nie pozwoliła się dotknąć. Od tamtej, pamiętnej chwili, w której

jej mąŜ nie stanął na wysokości zadania.

Ta przykra myśl ulotniła się, gdy palce Jonasa zaczęły błądzić po wargach Zoey.

Otworzyła oczy. Ujrzała jego twarz tuŜ przy swojej. Czekała na obiecany pocałunek, ale on

nadal tylko się jej przyglądał, tak jakby badał reakcję.

– Kim on był? – zapytał niskim głosem. ZmruŜyła powieki.

– Kto?

Objął dłonią jej policzek. Wsunął palce we włosy. Przez ciało Zoey przebiegła iskra.

Cofnęła się odruchowo. Stał z ręką zawieszoną w powietrzu.

– Kim był ten skurczybyk, który tak cię zgnębił? – zapytał przez zaciśnięte zęby. – Kim

był człowiek, który tak cię skrzywdził, Ŝe teraz nie tolerujesz nawet niewinnego dotknięcia?

Kiedy Zoey gestem odmówiła odpowiedzi, Jonas wrócił po koniak. Pił powoli, nie

spuszczając z niej wzroku. Potem, gdy nadal milczała, zaczął przyglądać się pod światło

zawartości kieliszka.

Odezwał się po chwili:

– Któregoś dnia mówiłaś Julianie, Ŝe wiesz, co to znaczy być komuś cięŜarem. Być

odpychanym przez kogoś, kto cię nie chce. Powiedziałaś, Ŝe znasz to odczucie. Czy twoja

niechęć do męŜczyzn wywodzi się z czasów dzieciństwa?

Zoey potrząsnęła głową.

– Nie.

– A więc skąd się wzięła? Dlaczego nie pozwalasz, Ŝebym cię dotknął?

Westchnęła cięŜko, podniósłszy rękę do czoła. Będzie mnie męczył, pomyślała

zgnębiona. Jonas Tatę był ostatnim człowiekiem, któremu chciała zdradzić tajemnice

przeszłości. Za to jednak, Ŝe tak gwałtownie dziś się zachowała, była mu winna jakieś

wyjaśnienia.

Pomógł jej, bo zaczął zadawać pytania:

– Czy ma to coś wspólnego z ciotkami, które cię wychowywały? Były to stare panny?

Zoey uśmiechnęła się lekko.

– Nie były wrogami męŜczyzn, jeśli o to ci chodziło.

– O to mi chodziło.

– Moi rodzice zginęli na jachcie, kiedy miałam trzy lata. Ciotki mego ojca, jedna wdowa

bez dzieci, a druga niezamęŜna, zabrały mnie do siebie. śadna z nich nie miała specjalnej

ochoty zajmować się dzieckiem. Nie miały pojęcia o potrzebach małej dziewczynki. Metody

wychowawcze cioć Celeste i Millie byłyby właściwe w latach czterdziestych, kiedy ogromną

rolę zwracano na zasady i maniery. W rezultacie, kiedy dojrzałam, nie miały pojęcia, co ze

mną zrobić.

– Były surowe?

– Tak. Okropnie.

– Rozumiem.

– Mimo wszystko bardzo je kocham. Nadal obyczajowo i mentalnie tkwią w przeszłości,

ale nauczyły się przyjmować do wiadomości fakt, Ŝe Ŝyją w zmienionym świecie. A ja

zaczęłam je cenić właśnie dlatego, Ŝe się oparły modom panującym we współczesnym

społeczeństwie.

Jonas uśmiechnął się lekko. Zoey widziała, Ŝe jej wyjaśnienia go zadowoliły, mimo Ŝe nie

były to te, o które prosił.

– Ale ty i ciotki nie Ŝyłyście w zgodzie.

– Zawsze czułyśmy do siebie niechęć. Nie chciałam pozostawać w domu dłuŜej, niŜ było

to konieczne. Starszych pań nie znosiłam, kiedy byłam dzieckiem. One mnie teŜ nie lubiły.

Muszę uczciwie przyznać, Ŝe czasami zachowywałam się okropnie. A kiedy uznałam, Ŝe juŜ

dłuŜej nie zniosę surowych rygorów, uciekłam z domu.

Machinalnie podniósł kieliszek do ust, lecz zaraz potem go odstawił i spojrzał na Zoey.

– Co zrobiłaś? – spytał zdumiony.

Nie proszona, Zoey podeszła do barku. Odkorkowała butelkę, nalała sobie koniaku i

podniosła kieliszek do ust.

– Uciekłam z domu.

– Dlaczego?

– Bo czułam się bardzo nieszczęśliwa. Byłam nie chciana, nie lubiana, chowana surowo.

Zachowałam się jak typowa, zbuntowana nastolatka.

– Ale wróciłaś?

– Po jakimś czasie.

– Kiedy?

– Przez pięć tygodni Ŝyłam na ulicy. Jonas wstał i stanął obok Zoey.

– Co znaczy: na ulicy?

Nie patrząc na Jonasa, wypiła następny łyk koniaku.

– śyłam dosłownie na ulicy. Sypiałam pod mostami i na śmietnikach. Wystawałam na

rogu ulic z ręką wyciągniętą po pieniądze. Czekałam, aŜ ludzie wyrzucą trochę jedzenia,

ebym mogła wyciągnąć je spod sterty śmieci.

– Ile miałaś wtedy lat?

– Czternaście.

– Spałaś i jadłaś na śmietnikach? – zapytał ponurym głosem.

– Tak. Byłam dzieckiem, kiedy uciekłam z domu. Wróciłam znacznie doroślejsza.

Jonas zamilkł na chwilę. RozwaŜał usłyszane informacje. A być moŜe takŜe się

zastanawiał, czy swym zachowaniem potrafiłby sprowokować Julianę do identycznego buntu.

Wreszcie powiedział:

– To wszystko nie wyjaśnia, dlaczego tak bardzo nienawidzisz męŜczyzn.

Ach, nie udało się go zwieść, pomyślała Zoey. Nie zapomniał o swoim pytaniu. Nie

powie mu przecieŜ, Ŝe tych kilka tygodni spędzone na ulicy było niczym w porównaniu z

edukacją, którą otrzymała potem. Niczego by nie zrozumiał. Chyba Ŝeby opowiedziała o

Eddie’em. Był to temat tabu. Nigdy nie będzie z nikim rozmawiała o Eddie’em. Nie zamierza

ponownie rozkrwawić sobie serca.

– To nieprawda, Ŝe nienawidzę męŜczyzn – odparła po chwili. – Nie jest tak.

– A jak?

– Chodzi nie o męŜczyzn, lecz o zaangaŜowanie się. Nie chcę z nikim się wiązać.

– Czemu?

Mam ku temu powody, pomyślała. Ale to nie jego interes.

Usłyszała, jak Jonas westchnął głęboko.

– Wszyscy ludzie mieli kiedyś złe doświadczenia z płcią przeciwną. Ale to nie oznacza,

e rzucają się z pazurami na kaŜdego.

Uśmiechnęła się mimo woli.

– MoŜe nie, ale...

– Ale co?

Wróciło straszliwe wspomnienie. Dziecka leŜącego w szpitalnym łóŜeczku, śmiertelnie

bladego i nieprzytomnego, któremu w Ŝaden sposób nie potrafiła pomóc. Dziecko to było

częścią jej przeszłości, fragmentem innej egzystencji. Nie było powodu, Ŝeby te fakty

wydobywać teraz na światło dzienne. śyła juŜ innym Ŝyciem.

– Nic. – Wypiła resztę koniaku. Opanowała nerwy. – Jestem okropnie zmęczona. Idę do

łóŜka. Dobrej nocy. – Od’ wróciła się w stronę drzwi, modląc się, aby Jonas nie męczył jej

dłuŜej pytaniami.

Niestety.

– Zoey, poczekaj! – zawołał.

Zatrzymała się niechętnie, lecz nie odwróciła głowy.

– O co chodzi? – spytała.

– Nie skończyliśmy rozmowy. Mam rację?

Z głosu Jonasa wnioskowała, Ŝe stoi on nadal przy barku.

– Oczywiście, Ŝe nie. Skończyliśmy. Nie ma o czym dłuŜej dyskutować.

– Och, jest.

Roześmiała się krótko. Nerwowo.

– O czym?

Usłyszała, jak Jonas odstawia kieliszek. Po chwili stanął obok niej. Poczuła jego ręce na

ramionach. Nie potrafiła mu się przeciwstawić, kiedy zmusił ją, by się odwróciła. Oczy miał

lśniące. Pełne ciekawości. Usta ściągnięte w jedną cienką linię. Nie próbuje odkryć mej

tajemnicy, pomyślała Zoey. Chce tylko mnie zrozumieć, pojąć motywy mojego

postępowania.

– O czym? Na przykład o tym, Ŝe od dnia, w którym cię poznałem, miałem ochotę cię

pocałować. Nic na to nie odpowiedziałaś.

Miał spokojny głos. Miękki i bardzo uwodzicielski. Zacisnął lekko palce na ramionach

Zoey. Nie namyślając się ani chwili, o krok zbliŜyła się do Jonasa, aŜ stanęli tuŜ przed sobą.

Czuła zapach mydła, którego uŜywał, a takŜe wypitego koniaku. Otworzyła usta, lecz

zaraz je zamknęła, bo zapomniała, co ma powiedzieć.

Opuściła powieki. Milczała.

– A jak zareagujesz na to, co zaraz usłyszysz? Nie spałem dzisiejszej nocy, bo myślałem,

jak by to było kochać się z tobą.

– Och, nie! – jęknęła cicho.

– LeŜałem w łóŜku i zastanawiałem się, jak wyglądasz, kiedy jesteś zupełnie rozebrana.

Poczuła dziwny ucisk w dole brzucha. Chciała zganić Jonasa za tak zdroŜne uwagi i

zapewnić, Ŝe nigdy o tym sam się nie przekona.

– Zastanawiałem się, jak by to było leŜeć na tobie. I pod tobą – dodał ciszej.

– Och...

Wsunął ręce w jej włosy.

– Zastanawiałem się, jak pachniesz. I jak smakujesz.

– Och, Jonasie...

– Zastanawiałem się, gdzie powinienem cię dotykać, Ŝebyś szalała z podniecenia.

– Jonasie, proszę...

– O co prosisz? – szepnął schrypniętym z emocji głosem. Nadal trzymał ją w uścisku. Ich

usta znajdowały się tuŜ obok siebie. – Prosisz o to, Ŝebym opowiedział ci, ze szczegółami, to,

co w myślach z tobą wyczyniałem? A moŜe prosisz, Ŝebym przestał mówić, a zaczął robić to

wszystko... ?

Zoey nie panowała juŜ nad zmysłami. Z jednej strony chciała uciekać, z drugiej pozostać i

poznać nowe emocje. Odczucia, których w stosunku do Jonasa Tate’a jeszcze nigdy nie

doznawała. Uczucia, których od bardzo dawna nie doznawała w stosunku do nikogo.

Dlaczego właśnie on? zastanawiała się. Dlaczego właśnie Jonas Tatę musiał być tym

męŜczyzną, który rozbudził ją na nowo wtedy, kiedy była przekonana, Ŝe na zawsze wszystko

w niej zamarło? Co tkwiło w tym człowieku, Ŝe po raz pierwszy od blisko dwudziestu lat

odrzuciła lęki i chciała zaryzykować?

MoŜe dlatego, Ŝe po raz pierwszy od blisko dwudziestu lat spotkała męŜczyznę, który

starał się zrozumieć jej zahamowania i poznać ich przyczyny. Nawet cios kolanem w czułe

miejsce go nie zniechęcił.

Zanim zdała sobie sprawę z tego, co robi, podniosła ręce do twarzy Jonasa i opuszkami

palców dotknęła jego policzków. Nie pamiętała, kiedy coś takiego robiła po raz ostatni. Nie

myślała, Ŝe mogą być szorstkie. Stał bez ruchu i nie reagował. Przesunęła dłonie na brwi i

czoło. Potem dotknęła jego warg.

To podziałało na Jonasa. JuŜ dłuŜej nie potrafił się powstrzymywać. Tak właśnie Zoey

dotykała go w snach. Nagle marzenia przestały mu wystarczać.

Wziął jej rękę i wsunął palce do ust. Drgnęły zamknięte powieki Zoey, a z uchylonych

warg wyrwał się cichy szept. Jonas uśmiechnął się, przesunął językiem po palcach, rozwarł

dłoń i przesunął po niej wargami. Kiedy westchnęła, przylgnął ustami do nadgarstka i całował

szybko bijący puls. Potem otwartą dłoń Zoey włoŜył pod swój szlafrok, by dotykała teraz jego

piersi tam, gdzie biło serce. Tak szybko i nierówno, jak jej własne.

Otworzyła oczy i uśmiechnęła się nerwowo. Wiedział juŜ, Ŝe zrozumiała. Był podobnie

zmieszany i niepewny, jak ona.

Opuściła rękę i zaczęła niezdarnie rozplątywać węzeł paska. Bez pomocy Jonasa nie

mogła dać sobie rady. Kiedy rozsunęły się poły szlafroka, zanurzyła palce w gęstym,

ciemnym owłosieniu pokrywającym jego pierś i brzuch.

Jonas miał trudności z samokontrolą. Niemal automatycznie uniósł rękę na wysokość

najwyŜszego guzika piŜamy Zoey i przesunął go przez dziurkę, potem zrobił to samo z

drugim i następnym.

Przez długą chwilę tylko się jej przyglądał. Podziwiał kremowe ciało i pięknie

zarysowane piersi. Przy kaŜdym oddechu unosiły się i opadały, rozchylając poły piŜamy.

Jonas rozsunął je jeszcze bardziej. W tym momencie zorientował się, Ŝe coś jest nie w

porządku.

Jeden rzut oka na twarz Zoey wystarczył, Ŝeby zobaczyć, iŜ czegoś się przestraszyła.

Chyba zbyt późno poczuł, Ŝe przestała go dotykać i cofnęła się.

Na szczęście nie uciekła, pomyślał. I jej kolano znajdowało się we właściwym połoŜeniu.

Mimo to jednak znów się wystraszyła. Bała się go. Nie miał pojęcia, dlaczego.

– Co się stało? – zapytał. – Zrobiłem coś złego?

– Nie – odparła słabym głosem. DrŜała teraz na całym ciele. – To nie twoja wina. To...

moja. To... Ja... – Potrząsnęła głową, niezdolna nic wyjaśnić.

– Zoey, powiedz mi – starał się zachować spokój, co przychodziło mu z trudnością. – O

co chodzi? Czego tak bardzo się obawiasz? PrzecieŜ nie boisz się mnie.

Przez chwilę sądził, Ŝe mu nie odpowie. Okryła piersi piŜamą i dygoczącymi palcami

zaczęła ją zapinać. Opuściła jedną dziurkę. Zdała sobie z tego sprawę dopiero po zapięciu

większości guzików. Pochyliła głowę i westchnęła głęboko.

– Nie robiłam tego od... od bardzo dawna – odparła, unikając wzroku Jonasa.

– W porządku – odparł. – A ja od dość dawna.

– Jonasie, ty niczego nie rozumiesz. Nie robiłam tego od... od wieków.

– Zoey, wszystko w...

– Odkąd byłam nastolatką – ciągnęła z twarzą ukrytą w dłoniach. – Od... od prawie

dwudziestu lat.

Jonas sądził, Ŝe się przesłyszał. Kobieta po trzydziestce, tak atrakcyjna jak Zoey, musiała

mieć swego czasu tabuny kochanków!

– Chyba Ŝartujesz – powiedział, uśmiechając się nerwowo.

Nie chciał się roześmiać. Zrobił to zupełnie odruchowo. To, co powiedziała, zabrzmiało

nieprawdopodobnie, wręcz śmiesznie. Postawna, zgrabna Zoey Holland bez męŜczyzny od

blisko dwudziestu lat? Nie mógł w to uwierzyć.

– Chyba nie mówisz prawdy. Mam wierzyć, Ŝe od tylu lat nie miałaś nikogo? – Kiedy nie

odpowiadała, nadal skrywając twarz w dłoniach, zapytał ponownie: – Mogę ci wierzyć?

Opuściła ręce wzdłuŜ ciała, podniosła głowę i spojrzała mu w twarz.

Ze zdumieniem zobaczył, Ŝe ma spuchnięte i czerwone oczy. Po policzkach toczyły się

łzy. Jonas poczuł się okropnie. Nigdy nie widział płaczącej Zoey. Była na to zbyt silna, zbyt

twarda, zbyt pewna siebie. AŜ do tej chwili mógłby przysiąc, Ŝe nie potrafi płakać.

– Przykro mi, doktorze, ale to właśnie ci powiedziałam. Nie byłam z męŜczyzną od tak

dawna, Ŝe nawet nie wiem, czy dobrze pamiętam, jak to wówczas jest. Okropne, prawda?

– Raczej niewiarygodne.

Znów odezwał się odruchowo. Zbyt późno stwierdził, Ŝe był to błąd. Zoey mówiła

powaŜnie. Mówiła prawdę. Wytarła dłonią mokrą twarz.

– Chyba przedtem miałam rację, prawda? – odezwała się z ironią.

– Rację?

– śe jesteś taki sam, jak inni faceci.

Potrząsnął energicznie głową, Ŝeby zaprzeczyć, lecz odwróciła od niego wzrok.

– Przepraszam – powiedziała i zaczęła poprawiać zapięcie piŜamy. – Zrobiło się późno, a

ja naprawdę jestem zmęczona. Idąc do siebie, zajdę do Jules. Nie martw się o nią. I nie

przejmuj się mną.

Łatwo powiedzieć, pomyślał Jonas, kiedy opuszczała pokój. Im więcej dowiadywał się o

Zoey, tym znał ją mniej. I nagle owładnęło nim przemoŜne pragnienie głębszego poznania tej

kobiety. Prawdziwej Zoey Holland.

Dwa tygodnie, przypomniał sobie. Miał dwa tygodnie, Ŝeby tego dokonać. Był

przekonany, Ŝe w tym czasie zdąŜy dobrze ją poznać.

Przypomniał sobie jej niemal obłędny, przeraŜony wzrok i łzy płynące po twarzy. I

pomyślał nagle, Ŝe nawet sama Zoey nie wie, jaka jest naprawdę.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Popychając przed sobą wózek z Juliana wzdłuŜ głównej ulicy Haddonfield, Zoey wróciła

myślami do wyznania, które uczyniła ostatniej nocy. Do licha, czemu powiedziała Jonasowi,

od jak dawna z nikim nie spała? Nad odpowiedzią na to pytanie zastanawiała się chyba po raz

setny. Nigdy o tym nie mówiła. Ani Cooperowi, ani nawet Livy czy Sylvie.

Mogła z łatwością przewidzieć, co teraz nastąpi. Poczta pantoflowa w szpitalu działała

znakomicie, z powodzeniem konkurowała nawet z faksem, nowoczesnym środkiem do

błyskawicznego przekazywania informacji. W końcu tygodnia wszyscy w Seton General będą

znali jej gorzką tajemnicę. I dopiero wtedy stanie się celem nie tylko plotek, lecz przede

wszystkim poczynań wielu facetów. Bo kaŜdy samiec ze wschodniego skrzydła szpitala stanie

w szranki, oferując swe seksualne usługi. KaŜdy będzie chciał pomóc jej wyjść /e stanu

abstynencji.

Abstynencji? Abstynencja jest to przemyślana chęć unikania seksu. W przypadku Zoey

było to co innego. Lęk. Jonas odgadł przyczynę, musiała teraz to przyznać.

Unikał jej rano. Zeszła do kuchni, Ŝeby napić się kawy, akurat w chwili, w której Jonas

powinien wychodzić do pracy. Rzucił tylko okiem na wymiętą piŜamę i potargane włosy

Zoey, dopił kawę i zaraz potem włoŜył palto i chwycił teczkę. Tak szybko rzucił się do drzwi,

jakby gonił go tygrys ludojad.

Zoey westchnęła. Jonas uciekał z domu dlatego, Ŝe nie miał pojęcia, jak z nią rozmawiać.

Była wybrykiem natury. Dojrzałą, nowoczesną kobietą, która nie Ŝyła z męŜczyzną. Bez

wątpienia Jonas zastanawiał się teraz, czy gra, którą rozpoczął, jest warta świeczki. Szczerze

mówiąc, Zoey nie mogła mieć mu tego za złe. Prawdopodobnie gra warta świeczki nie była.

Mając nadzieję, Ŝe trochę świeŜego powietrza i przyjacielska pogawędka dobrze jej

zrobią, włoŜyła na siebie dŜinsy i gruby, luźny zielony sweter, ubrała ciepło Julianę, a potem

zadzwoniła do Livy i Sylvie, Ŝeby umówić się z nimi w mieście na lunch.

Wyszła z domu i tu spotkała ją niespodzianka. Ranek był ciepły jak na tę porę roku. Po

niegu, który spadł w nocy, nie pozostało śladu, a na niebie świeciło ostre słońce. Prawie

automatycznie skierowała kroki i wózek w stronę Haddonfield, mając nadzieję, Ŝe miłe

otoczenie, szerokie trotuary i ładne sklepy sprawią, Ŝe przestanie wreszcie myśleć o nocnej

rozmowie z Jonasem.

Obawiała się jednak, Ŝe nigdy nie zapomni jego sardonicznego śmiechu, kiedy usłyszał,

e od dwudziestu lat z nikim nie spała.

Zamknęła oczy, Ŝeby odpędzić przykre myśli, ale to jej się nie udało. Kiedy otworzyła

powieki, zobaczyła przed sobą duŜą reklamę biura turystycznego. Zatrzymała się i z

westchnieniem przyglądała ogłoszeniu o podróŜy dookoła świata. Jak by to było cudownie

popłynąć sobie teraz w siną dal! Zapomnieć o kłopotach i o nic się nie martwić.

Juliana radośnie gaworzyła w wózku. Zoey popatrzyła na nią z uśmiechem.

– Nie martw się, słoneczko. Zapakuję cię do torby i wezmę z sobą – powiedziała do

dziecka. – Na pewno cię nie zostawię.

Prawdziwość tego stwierdzenia zaskoczyła ją samą. W ciągu zaledwie kilku dni bardzo

przywiązała się do Juliany. Nie miała pojęcia, dlaczego tak się stało. Codziennie miała do

czynienia z niemowlętami, ale Ŝadne z nich nie wywołało w niej takich odczuć. Właśnie to

ceniła sobie, pracując przy noworodkach, Ŝe była z dziećmi, lecz nigdy na tyle długo, by się

do któregoś z nich zbytnio przywiązać. Nigdy z Ŝalem nie Ŝegnała się ze swymi

podopiecznymi. Czuła juŜ jednak, Ŝe po dwóch tygodniach spędzonych z Jules brak tego

dziecka sprawi jej przykrość. Coraz bardziej kochała Julianę. JuŜ teraz wiedziała, Ŝe będzie

jej nadzwyczaj trudno z nią się rozstać. Była to niepokojąca myśl.

Jeszcze trudniej będzie poŜegnać się z Jonasem. Do niego takŜe bardzo się przywiązała w

tak krótkim czasie. Podobnie jak Juliana, zajmował sporo miejsca w jej sercu, gdzie – co

sobie poprzysięgła – nie znajdzie się nigdy Ŝaden męŜczyzna. Nadal nie potrafiła zrozumieć,

dlaczego właśnie on, a nie kto inny, obudził w niej uśpione zmysły. Musiała jednak przyznać,

e bardzo ją pociągał.

MoŜe właśnie dlatego tak ostro reagowała na Jonasa, odkąd zaczął pracować w Seton

General. Bo prawdopodobnie gdzieś, w głębi, od początku czuła do niego pociąg fizyczny.

MoŜe przez te wszystkie miesiące, podczas których bez przerwy powtarzała sobie, Ŝe go nie

znosi, jej ostre reakcje stanowiły podświadomą próbę samoobrony. Ucieczki przed

skrzywdzeniem. Niestety, nie udało się jej przekonać, Ŝe jest tak okropnym człowiekiem, za

jakiego chciała go uznać. A teraz, kiedy nagle nawiązała z nim bliskie stosunki, poczuła się

zagroŜona. Nie była pewna, jak długo uda się zwalczać rodzące się uczucie do tego

zdumiewającego męŜczyzny.

– Tak jakby to była jakaś róŜnica – mruknęła głośno do Jułiany, pchając dalej wózek. –

Czy zwalczę uczucie, czy nie, Jonasa to nie obejdzie.

Juliana gaworzyła wesoło i na dźwięk głosu swej opiekunki uśmiechnęła się od ucha do

ucha.

– Nie pomagasz mi, słonko – powiedziała Zoey. – Im będziesz milsza i ładniejsza, tym

będzie mi trudniej. JuŜ to, Ŝe pociąga mnie twój stryj, jest wystarczająco złe. Do ciebie teŜ nie

powinnam się przywiązywać.

Juliana wydała dźwięk przypominający słowo: „CzyŜby?” Zoey wybuchnęła śmiechem.

– Lunch – oznajmiła Julianie. – ZbliŜa się pora lunchu. Jedźmy do Clemente. MoŜe

Sylvie i Livy trochę mnie oświecą.

W następny piątek Jonas pracował do późna. Znowu. Co dzień w tym tygodniu wracał z

pracy dopiero wieczorem, mimo iŜ wiedział, Ŝe Zoey będzie spieszyła się do domu. Przed

objęciem dyŜuru w szpitalu z pewnością zechce trochę się przespać.

Chętnie by przyznał, Ŝe jego pracowitość wynika jedynie z głębokiego poświęcenia się

pracy zawodowej. Niestety, nie mógłby zaprzeczyć, Ŝe przebywanie do późna w szpitalu

wynikało bezpośrednio z chęci unikania Zoey. Nie potrafił zapomnieć o poniedziałkowej

nocy i o tym, co powiedziała. Dwadzieścia lat. Zoey Holland prawie od dwudziestu lat nie

spała z nikim. Stanowiło to prawdziwą rewelację.

Musi być coś z nią nie w porządku. Która kobieta w dzisiejszych czasach, zdrowa,

normalna i dojrzała, wyrzeknie się współŜycia seksualnego? Zoey była ładną, inteligentną i

interesującą kobietą. Nie ulega wątpliwości, Ŝe wielu męŜczyzn musiało mieć na nią ochotę.

Jeśli nie kochała się z Ŝadnym z nich, to tylko dlatego, Ŝe tego nie chciała. Z własnej,

nieprzymuszonej woli. Dlaczego? Co takiego nadzwyczajnego jest w seksie? O co więc

chodziło? Jaki problem miała Zoey?

Musiało być z nią coś nie w porządku, ponownie stwierdził Jonas. Jakaś głęboko ukryta,

freudowska przyczyna. Dlaczego jednak ta kobieta mimo to go fascynowała? Jeśli nawet

powstałby między nimi jakiś związek natury fizycznej, to i tak w rezultacie przyniósłby

rozczarowanie. Zoey zachowywałaby się nieśmiało, miałaby opory. Z pewnością zapomniała,

jak zadowolić męŜczyznę. Jonas uznał, Ŝe przespanie się z Zoey byłoby kiepskim,

frustrującym doświadczeniem.

Mimo to jednak nie mógł zapomnieć o dreszczu podniecenia, który przebiegał ciało,

kiedy myślał o tym, jak by to było kochać się z Zoey i przywrócić jej radość Ŝycia.

– Nic z tego – powiedział do swego odbicia we wstecznym lusterku, kiedy o wpół do

jedenastej wprowadzał samochód na podjazd. – To nigdy się nie zdarzy.

W domu panowała głęboka cisza. Zdjął palto i powiesił je w holu, rzucił kluczyki na stół i

wyruszył na poszukiwanie Zoey i Jules. Jules. Zoey przyzwyczaiła go do nazywania dziecka

tym śmiesznym zdrobnieniem.

Znalazł obie w salonie. Zoey, wyciągnięta na kanapie, spała smacznie. Dziecko leŜało na

niej, a dokładnie na jej brzuchu, policzek przy policzku, i teŜ było pogrąŜone w śnie. Jonas

uśmiechnął się mimo woli. Juliana miała na sobie róŜowe śpioszki w zajączki. Zoey była

ubrana w dŜinsy i wyciągniętą zieloną bluzę od dresu. Zdjęła buty. Na nogach miała grube

wełniane skarpety. Podobne do tych, które naciągnęła na nogawki piŜamy w poniedziałek. Na

samo przypomnienie tamtej nocy serce Jonasa zaczęło bić nierówno.

Myślał o piersiach Zoey. Kiedy miała rozpiętą piŜamę, udało mu sieje zobaczyć. Były

wyjątkowo piękne. Widział je tylko przez chwilę, ale na tyle długo, Ŝeby docenić ich piękno.

1 pragnąć tych piersi przez resztę Ŝycia. Jonas westchnął głęboko.

Na palcach podszedł do śpiących i delikatnie wyjął Julianę z objęć Zoey. Obie się

poruszyły. Zoey protestowała przez sen, ale się nie obudziła. Ku zaskoczeniu Jonasa, Juliana

teŜ spała dalej.

W ciągu tygodnia Zoey dokonała cudów z tym dzieckiem, pomyślał, niosąc małą do

dziecinnego pokoju, gdzie włoŜył ją do kołyski. Mimo Ŝe jeszcze nie przesypiała całych nocy,

nie budziła się i nie krzyczała w dwugodzinnych odstępach. Zdarzało się jej płakać, lecz

Jonas juŜ lepiej na to reagował. Był spokojniejszy. Powoli przyzwyczajał się do stałej

obecności dziecka w swoim domu.

Przywykłem teŜ do Zoey Holland, pomyślał z niechęcią. Jaki taki ład, który zapanował

teraz w jego Ŝyciu, był jej osiągnięciem, wynikiem wielu wysiłków. Będzie z nim i z Juliana

jeszcze przez tydzień. A co oboje zrobią, gdy odejdzie? Co on uczyni?

Wrócił do salonu. Zastał Zoey nadal śpiącą. Musiała być wykończona, uzmysłowił sobie.

Wracał tak późno ze szpitala, Ŝe ani razu nie mogła się porządnie wyspać. Całe dni

opiekowała się Juliana. Czuł się podle, bo przerywał jej zasłuŜony odpoczynek. Sam wiedział

najlepiej, jak okropnie czuje się człowiek niewyspany.

Nie miał jednak serca jej budzić. Wziął pled wiszący na oparciu jednego z krzeseł i

narzucił na śpiącą. Zakrył ją aŜ pod brodę. OstroŜnie.

Otworzyła oczy. Rozszerzyły się, kiedy zobaczyła, kto pochyla się nad nią, a zaraz potem

zwęziły. Po tym, co Jonas zrobił parę dni temu, mogła go znienawidzić.

– Nie śpisz – oznajmił.

– Wróciłeś – odezwała się w tym samym momencie.

Oboje się roześmieli, ubawieni tym, Ŝe tak oczywiste były ich stwierdzenia.

– Przepraszam, Ŝe dziś znów wróciłem tak późno. Najpierw miałem naradę, a potem

wypadło coś na kardiologii i...

– Nie przejmuj się – przerwała mu sennym głosem. Westchnęła, wyciągnęła rękę spod

pledu i przetarła oczy.

– Dziś nie pracuję w nocy, pamiętasz? JuŜ zaczęłam weekend. – Rzuciła wzrokiem na

zegarek. – Zrobiło się późno. Na mnie juŜ czas.

Miała zwichrzone włosy. Jej zielone oczy były rozmarzone i senne. Nagle wydała się

Jonasowi bardzo bliska i dostępna. Jak na jego obecny stan ducha, zbyt dostępna.

– Zostań na noc – zaproponował mimo woli. – Za oknem pada marznąca mŜawka – dodał

szybko, usprawiedliwiając zaproszenie. – Zapowiadali, Ŝe około jedenastej zacznie padać

nieg. Jesteś wykończona. Droga jest cięŜka. Sam ledwo podjechałem pod dom.

Przez chwilę sądził, Ŝe Zoey przystanie na jego propozycję. Jednak milczała. Dziwnie na

niego patrzyła. W jej wzroku wyczuł jakąś wdzięczność.

– Dlaczego nie opowiedziałeś o mnie w szpitalu? – spytała wreszcie.

Przez chwilę nie wiedział, co Zoey ma na myśli. Kiedy pojął, aŜ usiadł z wraŜenia obok

niej, tak bardzo zaskoczyło go to pytanie. Nagle jednak wstąpił w niego zły duch. Przeciągnął

się i jedną rękę połoŜył na oparciu kanapy.

– Skąd wiesz, Ŝe nie opowiedziałem? – zapytał.

– Bo bym juŜ o tym wiedziała. Poczta pantoflowa działa błyskawicznie.

Jak mogła pomyśleć o nim coś takiego?

– Dlaczego miałbym opowiadać w szpitalu o twoim Ŝyciu seksualnym, a właściwie o jego

braku? – zapytał.

– Tak zrobiłaby większość męŜczyzn.

– Wcale mnie nie znasz. Widocznie nie jestem taki jak większość męŜczyzn.

Wzruszyła lekko ramionami. Unikała wzroku Jonasa.

– MoŜe to prawda.

Odkąd znał Zoey, w tej chwili dopiero po raz pierwszy przyznała mu rację. Poczuł się

lepiej. Niewiele myśląc, zdjął rękę z oparcia kanapy i połoŜył ją na talii Zoey, odsunąwszy

trochę pled. Wiedział, Ŝe moŜe napytać sobie biedy. NaraŜał się na następny cios kolanem w

podbrzusze. W wyrazie twarzy leŜącej kobiety było jednak coś, co go zachęciło.

Zaryzykował.

Powoli podniosła się do pozycji siedzącej, ale go nie odepchnęła. Ani nie uderzyła pięścią

między oczy. Siedziała nieruchomo, z twarzą tuŜ przy twarzy Jonasa, i obserwowała go w

milczeniu.

– MoŜemy... moŜemy to zmienić. Wiesz, co mam na myśli – powiedział zniŜając głos. –

Jeśli zechcesz, moŜemy poznać się bliŜej.

Potrząsnęła głową.

– To chyba nie jest dobry pomysł – odparła niemal szeptem. – Nie sądzę, Ŝe...

Pocałunkiem zamknął jej usta. JuŜ dłuŜej nie potrafił czekać. Była taka ładna, ciepła i

prowokująca.

Liczył na ostrą reakcję. Na ból fizyczny, który Zoey zaraz mu zada. Zamiast tego

odwzajemniła pocałunek. Lekko, nieśmiało, jakby z namysłem.

– O, tak – szepnął. – Nie myśl, lecz odczuwaj. Pocałował ją znowu.

Zoey nie była pewna, dlaczego Jonas to robi. Przestała myśleć o przeszłości. Czuła tylko

palce we włosach, zapach mydła i dotknięcie jego ust na wargach. W oczach Jonasa

wyczytała coś bardzo waŜnego. Obietnicę, Ŝe nic, co zrobi, nie wywoła bólu.

Zakręciło się jej w głowie. Odnosiła wraŜenie, Ŝe spada w przepaść. Jonas przyciągnął ją

do siebie, a potem wolną ręką zaczął gładzić jej kark. Ustami muskał policzek, czoło i brodę.

Dotykał szyi koniuszkiem języka.

– Och! – jęknęła. – Och, Jonasie!

– Nie będę cię ponaglał – powiedział szeptem wprost do ucha. – Nie chcę, Ŝebyś robiła

coś, na co nie masz ochoty.

– Dlaczego? – spytała cicho. – Boisz się mojego kolana? Traktowała to jako Ŝart i liczyła,

e Jonas się roześmieje.

Odsunął się od niej. Spojrzał głęboko w oczy.

– Nie. Nie chcę skrzywdzić cię ani przestraszyć, jak on to , robił.

Serce Zoey podeszło do gardła.

– Jak kto? – spytała.

– Ktoś, kto na długo zniechęcił cię do męŜczyzn. – Przeciągnął lekko palcami po brodzie

i policzku. – Słuchaj, Zoey – ciągnął. – Nie mogę sobie wyobrazić innego powodu, dla

którego taka kobietajak ty unika intymnych związków. Jesteś zbyt... zbyt...

– Zbyt... ? – podpowiadała. Nagle poczuła się w defensywie.

Jonas się uśmiechnął.

– Zdumiewająca. Jeszcze nigdy nie spotkałem takiej kobiety. KaŜdy męŜczyzna byłby

szczęśliwy, mogąc cię zaspokoić.

– Tak ci się tylko wydaje. W dzisiejszych czasach większość z was ma w nosie to, co

odczuwają kobiety. Byleby tvlko dostali, czego zechcą.

– Miałaś do czynienia z męŜczyznami marnego gatunku.

– Jest tylko jeden gatunek.

– Nie. – Jonas zdecydowanie zaprzeczył ruchem głowy. – To nieprawda. I dobrze o tym

wiesz. Obawiasz się przyznać, Ŝe moŜe znaleźć się ktoś, na kim mogłoby ci zaleŜeć. Ktoś,

komu zaleŜałoby na tobie i kto o ciebie by się troszczył. Zdaje mi się, Ŝe boisz się zostać

skrzywdzona, poniewaŜ kiedyś, dawno temu, pewien łobuz wyciął ci niewąski numer.

Zoey długo zastanawiała się nad tym, ile moŜe powiedzieć Jonasowi o sobie.

– Dwaj.

Popatrzył na nią zdumiony.

– Co takiego?

– Dwaj faceci wycięli mi w przeszłości niewąskie numery. Ale nie było tak, jak

przypuszczasz. To stało się zupełnie inaczej.

– Chcesz o tym porozmawiać? – zapytał spokojnie. Raczej nie, pomyślała Zoey. Nigdy

nikomu o tym nawet nie wspomniała. Jedynie Cooper wiedział, co się stało, gdyŜ pomógł jej

się pozbierać po rozstaniu z męŜem. W Jonasie było jednak coś, co sprawiło, Ŝe zapragnęła

nagle przed nim się otworzyć. Podzielenie się własnymi przeŜyciami uznała za rzecz

najnaturalniejszą pod słońcem.

– Miałam szesnaście lat, gdy zaszłam w ciąŜę – zaczęła.

– W ciąŜę? – powtórzył Jonas.

W jego głosie wyczuła zdziwienie. Jeśli juŜ teraz jest zaskoczony, to co będzie, gdy

usłyszy do końca całą historię?

– Tak. W ciąŜę. Bardzo kochałam ojca dziecka, z wzajemnością. Byliśmy parą

dzieciaków, które nie poradziły sobie z dojrzałym uczuciem. Ale na tym kończy się

zwyczajność tej historii. – Zoey westchnęła cięŜko, wracając myślami do przeszłości. –

Urodziłam dziecko zaraz po naszej maturze. Nie mieliśmy jednak kłopotów typowych dla

wielu par nastolatków. Jack miał dobrą pracę. Zatrudnił się jako mechanik. I tak

zamierzaliśmy się pobrać po skończeniu szkoły. Dziecko tylko przyspieszyło nieco termin. –

Uśmiechnęła się, kiedy przypomniała sobie, co potem się działo. – Wyjechaliśmy z

Pittsburgha i zamieszkaliśmy w małym mieszkanku w południowej części Filadelfii, w tym

samym domu, w którym Ŝyła babcia Jacka. Wiele mi pomogła po urodzeniu się synka.

Nazwaliśmy go Eddie. To imię nosił ojciec Jacka. Przez parę pierwszych miesięcy było nam

cięŜko, ale odkąd przywykliśmy do naszych obowiązków, wszystko szło dobrze. Jak z płatka

– dodała z entuzjazmem. – Stanowiliśmy parę nastolatków, lecz równocześnie byliśmy

stworzeni, Ŝeby być rodzicami. W trójkę było nam dobrze. I wesoło. Jack i ja snuliśmy plany

związane z przyszłością Eddie’ego.

Zamilkła. Na długo. Jonas czuł, Ŝe Zoey nie moŜe mówić. Zapytał:

– Co się stało?

Ponownie westchnęła i popatrzyła na swoje dłonie. Bezwiednie zacisnęła je na materiale

bluzy. Teraz rozluźniła palce i zaczęła wygładzać zmarszczki. To wszystko robiła odruchowo.

– Eddie nigdy nie urósł – odparła spokojnie. – Mając osiemnaście miesięcy, zachorował

na wirusowe zapalenie opon mózgowych. Po tygodniu juŜ nie Ŝył.

– Och, Zoey. – Poczuła rękę Jonasa na swojej. Zacisnęła palce. – Tak bardzo mi przykro.

Poczuła, jak drŜy jej podbródek. Zagryzła dolną wargę, Ŝeby się nie rozpłakać.

– Mnie teŜ – po jakimś czasie powiedziała słabym głosem. – Był taki słodki. Zanim

zachorował, chodził i mówił lepiej niŜ niejeden dwulatek. Miał ogromne szare oczy i kręcone

blond włosy. A rzęsy? Tak długie, Ŝe zazdrościłaby mu ich kaŜda kobieta – dodała z

wymuszonym uśmiechem. – Ten mały chłopczyk potrafił oczarować kaŜdego. Jaki byłby

dzisiaj? Tego lata skończyłby... dwadzieścia lat. – Fakt ten zaskoczył Zoey. AŜ do tej chwili

nie pozwalała sobie na takie rozmyślania. – Pewnie miałabym z nim wiele kłopotów. Grubym

kijem musiałby oganiać się od dziewcząt. MoŜe nawet miałby te same problemy, co Jack i ja.

MoŜe byłabym juŜ babką?

Coś mokrego i ciepłego spadło na ręce Zoey, które trzymała przed sobą. Łzy. Dopiero

teraz uzmysłowiła sobie, Ŝe płacze. Od lat to się jej nie zdarzało. Nie myślała o synku.

Czasami nawet zdawało się jej, Ŝe ponura przeszłość to tylko zły sen.

– Zoey... – zaczął Jonas. Urwał, bo nie wiedział, co powiedzieć.

– Po śmierci Eddie’ego Jack i ja próbowaliśmy Ŝyć jak dawniej – zaczęła znowu. – Nawet

myśleliśmy o drugim dziecku. Oboje byliśmy jednak tak głęboko nieszczęśliwi, Ŝe... – Otarła

łzy. – Nasze uczucia nie były dojrzałe. Rozstaliśmy się sześć miesięcy po śmierci Eddie’ego.

Rozwód uprawomocnił się akurat w moje dwudzieste urodziny. Następnego dnia zapisałam

się do szkoły pielęgniarskiej.

– Ze względu na chorobę synka – powiedział Jonas. Nie musiał zresztą pytać.

– Tak. Nigdy przedtem nie myślałam o tym, Ŝeby wybrać ten zawód. Pielęgniarki w

szpitalu były sympatyczne i pełne współczucia. Nie wiem, co Jack i ja zrobilibyśmy bez nich.

Wtedy musiałam juŜ chyba powziąć decyzję.

– MoŜe postanowiłaś zostać pielęgniarką dlatego, Ŝe czułaś się bezradna wobec śmierci

Eddie’ego? Pragnęłaś pomagać innym dzieciom.

Zoey potrząsnęła głową.

– Nie. Jestem pewna, Ŝe nie dlatego.

Jonas nie zamierzał dyskutować na ten temat. Zoey poczuła się nieco zawiedziona.

– Czy po... po tym widywałaś jeszcze byłego męŜa?

– Tylko raz go widziałam – odparła. – Jakieś pięć lat temu na ulicy. Czekałam przed

stoiskiem, Ŝeby kupić rybę. Zobaczyłam Jacka obok w kolejce. Bardzo przytył, trochę

wyłysiał, lecz poznałam go od razu. Nie zauwaŜył mnie, a ja do niego nie podeszłam.

Zoey nie powiedziała Jonasowi jednego. Na ręku byłego męŜa zauwaŜyła złotą obrączkę.

A ponadto obok niego kręciła się mniej więcej sześcioletnia dziewczynka. Prosiła, Ŝeby tatuś

wziął ją na ręce. Jack roześmiał się w sposób, który Zoey znała sprzed śmierci Eddie’ego, i

objął dziecko, a ono przytuliło się mocno do niego.

Jack ułoŜył sobie Ŝycie, pomyślała teraz. Dlaczego więc ona nie moŜe zrobić tego

samego?

– Zoey, nie miałem pojęcia, Ŝe... – zaczął Jonas.

– Nie mogłeś mieć – przerwała mu szybko, wycierając oczy. – Skąd mogłeś wiedzieć?

Moją tajemnicę zna tylko Cooper. Tylko dlatego, Ŝe był przyjacielem, który pomagał mi się

otrząsnąć. Nawet Livy i Sylvie nie wiedzą o Eddie’em. Jonasie, będę bardzo ci wdzięczna,

jeśli nie powiesz o tym nikomu w szpitalu. Nie chcę z nikim dzielić się moim nieszczęściem.

Nie chcę przeŜywać tego ponownie.

Ze mną jednak się podzieliła, pomyślał Jonas. I dla niego przeŜyła to ponownie. Poznał

tajemnicę Zoey. Jak to teraz zawaŜy na wspólnych stosunkach?

– Od rozstania z Jackiem nie byłam związana uczuciowo z Ŝadnym męŜczyzną –

ciągnęła. – Szczerze powiedziawszy, nie wiem, dlaczego. Po prostu nie interesował mnie

następny związek. A kiedy wreszcie zaczęłam się umawiać z męŜczyznami, okazało się, Ŝe

aden z nich nie jest wart zachodu.

Wszystkim zaleŜało tylko na jednym. Byle się szybko przespać z kobietą. A stworzenie

nowego związku wymaga wiele czasu. Traciłam cierpliwość. Czy to, co mówię, ma jakiś

sens? Chciał powiedzieć Zoey, Ŝe nie. była realistką lub Ŝe miała zbyt wygórowane

wymagania. Pragnął uzmysłowić, Ŝe wykluczanie moŜliwości zakochania się było ucieczką

od Ŝycia. Ale to, co mówiła Zoey, miało sens. Sam często odczuwał podobnie. Nie chciało mu

się tracić ani czasu, ani energii na związki z kobietami. Teraz, kiedy o tym pomyślał,

uprzytomnił sobie, Ŝe moŜe sam nie jest realistą i chroni się przed prawdziwym Ŝyciem. Zoey

miała przynajmniej powód, Ŝeby ponownie się nie angaŜować. A on? Co usprawiedliwiało

jego?

– Pójdę juŜ – oznajmiła, kiedy nie odpowiedział na pytanie. Odkąd zaczęła mówić o

stracie dziecka, spojrzała na niego po raz pierwszy.

– Nie chcę, Ŝebyś odchodziła – odparł, podnosząc się z kanapy. Podszedł do Zoey,

połoŜył ręce na jej ramionach, odsunąwszy falę włosów opadającą na czoło. Potem ujął w

dłonie jej twarz i czołem dotknął policzka. – Szczerze mówiąc, byłby to wielki błąd, gdybyś

teraz odeszła. Dla nas obojga. Sądzę, Ŝe powinnaś zostać tu ze mną. Na noc. Na całą noc.

UwaŜam, Ŝe powinniśmy być razem.

W Zoey coś odŜyło. Bardzo znajomego, lecz zatopionego w przeszłości. Ciepłym,

serdecznym głosem Jonas ogrzał ją od środka. Sprawił, Ŝe poczuła się lepiej. Dobrze. To, Ŝe

opowiedziała mu o synku, zmieniło ich wzajemne stosunki. I przeistoczyło teŜ coś w niej

samej. Zrobiło się lŜej na sercu. AŜ do dziś była przekonana, Ŝe dawno temu przebolała to, co

stało się z Eddie’em, i Ŝe tamte przeŜycia nie odbijają się na jej dzisiejszej egzystencji.

Okazało się, Ŝe była w błędzie. Śmierć dziecka zawaŜyła na całym jej Ŝyciu. Powierzając

swój sekret Jonasowi, pozbyła się części smutku.

To, Ŝe zdradziła mu swą tajemnicę, zbliŜyło ich do siebie. Jeszcze nigdy nie była

psychicznie tak blisko Ŝadnego męŜczyzny. Wkradł się niepostrzeŜenie do jej serca, które od

lat było puste. Podobnie jak Jonas, chciała, Ŝeby byli razem. Pragnęła tylko wiedzieć, co

wtedy się stanie.

– Nie odchodź, Zoey – usłyszała ponowną prośbę. I zaraz potem własną odpowiedź:

– Zostanę.

ROZDZIAŁ ÓSMY

To zdumiewające, jak prośba Jonasa, wyraŜona łagodnym głosem, pozwoliła Zoey

zapomnieć o wszystkim. Przestała cierpieć z powodu zmarłego synka. Odeszły w niepamięć

wspomnienia dotyczące niedojrzałego męŜa, który nie potrafił wyrwać jej z depresji. Zniknęło

poczucie winy, Ŝe nie udało się utrzymać synka przy Ŝyciu. Na jak długo odejdą przykre

wspomnienia? Zoey nie miała pojęcia.

Pragnęła, Ŝeby zniknęły na dobre. Nie będzie wracać do nich myślami, przynajmniej do

jutra rana.

Nie pamiętała, jak się znalazła w pokoju Jonasa. Wąski pas księŜycowej poświaty

padającej na łóŜko wskazywał im drogę. Było idealnie spokojnie. Odgłos oddechów stanowił

jedyny dźwięk, który do niej docierał.

Jonas ją pocałował. Wargi miał gorące, delikatne i czułe. Całował usta i policzki, a potem

do głowy Zoey przycisnął czoło.

– Nie będę cię ponaglał – obiecał ponownie. – Ty decydujesz, jak ma być. Powiedz, co

robić.

W księŜycowej poświacie zabłysły mu oczy. Dojrzała w nich troskliwość.

– Przytul mnie – poprosiła. – Obejmij i przytul tak mocno, jakbyś miał nigdy mnie nie

puścić.

Jonas wziął Zoey w ramiona. Jedną rękę zanurzył w jej włosach, a drugą głaskał po

plecach. Przez długi czas stali tak objęci. W Zoey zaczęła zachodzić dziwna reakcja. Poczuła

gorąco w dole brzucha. Płomień sięgnął serca. Wsunęła palce w rozcięcie koszuli Jonasa i

przyciągnęła go mocno do siebie.

Pachnie wspaniale, pomyślała, opierając głowę na jego ramieniu. Ma taki męski zapach.

Odurzający.

Odpiął dwa górne guziki koszuli, rozluźnił krawat, zdjął go i odrzucił na bok. Zoey

przesunęła palce wzdłuŜ szyi, wsunęła pod kołnierzyk, objęła Jonasa i pocałowała.

U nasady szyi miał gorącą skórę. Lizała ją, chłonąc słony smak. Opuściła rękę i powoli

rozpięła pozostałe guziki koszuli.

Jonas stał bez ruchu. Rozbierała go niewprawnie, ale jej nie pomagał. Powoli odkrywała

fragmenty męskiego ciała. Jego pierś była szeroka i pokryta ciemnym owłosieniem. Nogi

miał wspaniale umięśnione. Silne i spręŜyste.

Mógłby mnie nimi zgnieść, pomyślała Zoey. Lub uwięzić w najsłodszy sposób. Na samą

tę myśl aŜ zakręciło się jej w głowie.

Stał przed nią nagi. Nawet w ciemnym pokoju, oświetlonym zaledwie bladą poświatą

księŜyca, wyglądał wspaniale. Wodziła wzrokiem po całym ciele Jonasa, zatrzymując się na

dłuŜej w połowie drogi i podziwiając jego męskość.

– Och! – szepnęła i podniosła oczy. Napotkała jego wzrok. Uśmiechnął się szeroko.

– Jeszcze za wcześnie. Stanę się twój. Gdy będziesz gotowa.

Odwzajemniła uśmiech.

– JuŜ jestem.

Było to kłamstwo, ale dystans fizyczny istniejący między nimi zaczynał ją męczyć.

Chciała dotykać Jonasa. Pragnęła być pieszczona. Nadal jednak miała opory. Ostatnio, gdy to

robiła, pozostała zimna i drętwa w środku. Po raz pierwszy od prawie dwudziestu lat zaczęła

teraz powoli tajać.

Jonas podszedł do Zoey. Zrobił to niespiesznie, jakby dając jej czas do namysłu. Dotknął

policzka. Drugą ręką przycisnął ją do siebie. Zoey miała zamknięte oczy, kiedy opuścił ręce i

zdejmował z niej bluzę. Ściągnął ją przez głowę i odgarnął w tył kaskadę włosów, które

opadły Zoey na twarz. PołoŜył ręce na jej ramionach. Wsunął palce pod ramiączka

biustonosza i ściągnął je w dół.

Odruchowo, w obronnym geście, skrzyŜowała ręce na piersiach. Powoli rozsunął jej

ramiona. Rozpięła stanik. Biała koronka opadła na ziemię. Przez chwilę Jonas patrzył na

obnaŜone piersi. Potem przesunął po nich najpierw dłonią, a potem wargami. Uczucie było

wspaniałe. Zoey mocno zacisnęła powieki. Zrobiło się jej gorąco. Jonas objął wargami sutkę.

Zatopiła palce w jego włosach i przyciągnęła go do siebie. Kiedy na piersiach poczuła lekkie

kąsanie, krzyknęła. Odsunął rękę i znów zaczął pieścić językiem nabrzmiałe półkule. Opuścił

ręce na biodra Zoey ukryte pod dŜinsami. Kiedy rozpinał zamek, poczuła dojmujący ból w

dole brzucha. Ból poŜądania. Zsunął z niej spodnie wraz z majteczkami. Stała teraz naga.

Podziwiał wspaniałe ciało. W ciemnym pokoju połyskiwały tylko jego oczy. Na wargach

Jonasa igrał lekki uśmiech.

– Och! – naśladował okrzyk Zoey, który wydała na widok jego obnaŜonego ciała.

– Gdy tylko będziesz gotowy – wyszeptała. Odwzajemniła uśmiech.

– Jestem. Od miesięcy – odparł, wyciągając rękę.

Ona chyba czekała na niego znacznie, znacznie dłuŜej. Bliskość Jonasa znów wznieciła

falę gorąca. Zoey juŜ zapomniała o tym, Ŝe męŜczyzna moŜe sprawić, iŜ kobieta czuje się

przy nim bezpieczna, piękna i poŜądana.

Opadli na łóŜko. Jonas znalazł się na Zoey. Gorący, twardy, cięŜki. PoŜądała go. Tylko

jego. Zsunął się i wciągnął ją na siebie. Objął mocno w pasie, jakby się obawiał, Ŝe mu

ucieknie.

– Sama decydujesz o tym, jak ma być – przypomniał. – Mów, na co masz ochotę. I kiedy.

PoŜądanie, które ogarnęło Zoey, sięgało zenitu.

– Chcę... – zaczęła powoli. – Chcę ciebie. Całego. Weź mnie. Niech to się stanie.

– Jesteś pewna?

– Tak.

– A więc...

Pocałował ją znowu i obrócił. LeŜeli obok siebie. Trzymała rękę na brzuchu Jonasa, a on

wędrował palcami po jej ciele. Jęknął, gdy dotknęła newralgicznego punktu. Jeszcze nigdy

tak nie reagował na dotyk kobiety. Sięgnął między uda Zoey i zaczął ją pieścić mocniej.

Wreszcie miała dość rozkosznej tortury.

– Chcę być blisko ciebie, kiedy znajdę się w środku – szepnął schrypniętym z poŜądania

głosem. – Pragnę dotykać cię wszędzie. Chcę, Ŝebyśmy stanowili jedność.

Uśmiechnęła się lekko.

– Ja teŜ tego pragnę – dodała cicho.

– A więc pragniemy siebie oboje. Przyszedłem do ciebie. Dam ci wszystko, czego sobie

zaŜyczysz...

– Nie – szepnęła. – Nie dawaj aŜ tyle.

– Dlaczego? – zapytał zdziwiony.

– Bo to za duŜo.

– Ale...

– Daj mi dzisiejszą noc – poprosiła. – Niczego więcej nie pragnę. Liczy się tylko to, co

jest teraz.

Zanim zdołał zaprotestować, sprawiła, Ŝe znalazł się w niej.

Po chwili zatracili się w erotycznym transie.

Było jej coraz wspanialej. Wznosiła się wyŜej i wyŜej. I nagle ogarnęła ją

niewypowiedziana rozkosz. Dzięki Jonasowi znalazła się w niebie.

Powoli wróciła na ziemię. Ich ciała nadal stanowiły jedność. Jeszcze nigdy Zoey nie czuła

się tak wyczerpana. Po chwili ogarnął ją sen.

Obudziła się rano. Na myśl o przeŜyciach ostatniej nocy zaczerwieniła się po korzonki

włosów. Czy rzeczywiście robiła to wszystko? zapytywała samą siebie. To zdumiewające, jak

szybko człowiek potrafi pozbyć się zahamowań. Dwadzieścia lat minęło jak jedna chwila.

Kochanie się z Jonasem niczym nie przypominało bycia z Jackiem. Oboje byli wówczas

dzieciakami. Namiętnymi, lecz bez Ŝadnego doświadczenia. Jonas był świetnym, wprawnym

kochankiem. To on wykazywał inwencję i starał się zaspokajać jej pragnienia. Miał duŜą

praktykę. Znacznie większą niŜ ona.

Zoey posmutniała. Czym ta noc okazała się dla Jonasa? Czy była jeszcze jednym,

zwyczajnym zbliŜeniem z kobietą? Czy ucieszy się po przebudzeniu, kiedy zobaczy ją w

łóŜku? A moŜe będzie chciał, Ŝeby wstała i wróciła do swego domu?

Co ta noc znaczyła dla niej samej? Zoey nie była pewna. Czy rzeczywiście opowiedziała

Jonasowi o synku, czy teŜ to się jej tylko śniło? CzyŜby swoją tajemnicę powierzyła

człowiekowi, którego tak niedawno uwaŜała za wroga? Co zrobił Jonas, Ŝe tak łatwo i szybko

przed nim się otworzyła? Jak tego dokonał?

Poruszył się na łóŜku. Nie mogła się powstrzymać, by go nie dotknąć. Przeciągnęła

palcem po jego wargach, a potem po kościach policzkowych i niŜej, po szyi. Nadal spał

smacznie.

Jest taki przystojny, pomyślała. Miałby ładne dzieci. Oboje mogliby... Przestraszyła się

własnych myśli. Odsunęła się od Jonasa i starając się go nie obudzić, wstała z łóŜka.

MoŜe juŜ poczęli dziecko, pomyślała przestraszona, zbierając ubrania. Nie zastosowali

rodka antykoncepcyjnego ani Ŝadnej innej metody ochrony. Ciało Zoey przeszył nagły

dreszcz. Nie mogę zajść w ciąŜę! Było to nie do pomyślenia. Pod powiekami poczuła łzy. Nie

chciała mieć dziecka. Nie przeŜyłaby następnej katastrofy.

Na palcach wyszła z sypialni Jonasa. Pobiegła ubrać się do pokoju Juliany. Obudzoną

dziewczynkę trzeba było zabrać na dół, Ŝeby dać jej jeść. Jeśli będzie miała szczęście, Jonas

jeszcze trochę pośpi, a jej uda się nakarmić Julianę i bez poŜegnania wymknąć z domu.

Szybko przewinęła niemowlę i zbiegła ze schodów. Modliła się, Ŝeby popłakiwanie nie

dotarło do uszu Jonasa. Usiadła przy kuchennym stole i podała Julianie ogrzaną butelkę. Od

strony sypialni Jonasa nie dochodziły Ŝadne odgłosy.

Juliana wysączyła butelkę do dna. Kiedy Zoey podnosiła dziecko, Ŝeby mu się odbiło, do

kuchni wszedł Jonas. Uśmiechnięty, w wygniecionych spodniach od piŜamy, w szeroko

rozchylonym szlafroku, odsłaniającym niemal cały tors.

– Dzień dobry – powiedział na powitanie.

Zoey otworzyła usta, lecz z jej gardła nie wydobył się Ŝaden dźwięk. Odwzajemniła

uśmiech.

– Nie słyszałem nawet Juliany – dodał podchodząc bliŜej. Dziękuję, Ŝe się nią zajęłaś.

– Nie ma za co – wykrztusiła Zoey. – Nie narobiła hałasu, a ty spałeś smacznie.

Uśmiechnął się. Ciepło i serdecznie. Poczuła się trochę lepiej.

– Spałem smacznie? Zupełnie nie pojmuję, dlaczego – zahartował.

Zoey zamknęła oczy. Chętnie włoŜyłaby dziecko do łóŜeczka i jeszcze raz połoŜyła się

obok Jonasa.

Wreszcie Julianie się odbiło. Zoey roześmiała się nerwowo.

– Dobrze ułoŜona dziewczyna wie, jak się zachować – powiedziała rozbawiona. Dalej

klepała dziecko po pleckach. Zobaczyła nagle, Ŝe Jonas posmutniał. Chyba rozumiała,

dlaczego.

– Co masz na myśli? – zapytał spokojnie. Zoey przytuliła Julianę i wstała.

– śe na mnie czas – powiedziała, podchodząc do Jonasa. Wyciągnęła w jego stronę

najedzone i zadowolone dziecko.

Automatycznie sięgnął po nie. Spisuje się coraz lepiej, pomyślała Zoey. Przestał mieć

opory przed dotykaniem Juliany. Zachowywał się przy niej bardziej naturalnie, zyskał

pewność siebie. Nie było właściwie powodu, Ŝeby Zoey nadal tu przychodziła. Jonas i

dziecko radzą juŜ sobie sami. Umowa była jednak umową. Zoey obiecała, Ŝe będzie się

zjawiała jeszcze przez tydzień, więc słowa dotrzyma. Postanowiła, Ŝe nie zawiedzie Jonasa.

– Wrócisz? – zapytał Jonas, jakby czytając w jej myślach.

– Jasne. W poniedziałek. śeby zająć się Jules. Czy szukasz niańki? Masz juŜ kogoś na

widoku?

Czoło Jonasa przecięła zmarszczka.

– Sądziłem, Ŝe wpadniesz do domu, Ŝeby się przebrać – powiedział, ignorując jej pytania.

– I wrócisz za dwie godziny. Myślałem, Ŝe ten dzień spędzimy razem. To znaczy we trójkę.

Po ostatniej nocy...

– A co do ostatniej nocy – Zoey wpadła mu w słowo – to, mam nadzieję, Ŝe nie

przywiązujesz do niej większego znaczenia.

– Co znaczy: większego?

Zoey popatrzyła na ręce. Udawała, Ŝe sprawdza stan swoich paznokci.

– Nie zrozum mnie źle – zaczęła. – Było cudownie. Ale...

– Co ale? – wybuchnął.

Zdobyła się na odwagę. Spojrzała Jonasowi w oczy. Były ponure.

– To nie było... nie było...

– Co nie było? – Ŝądał wyjaśnienia. Westchnęła, ręką potarła czoło.

– To nie było coś, co moŜna powtórzyć – odparła.

– Dlaczego?

Jakaś nuta w głosie Jonasa zirytowała Zoey.

– Bo to był błąd – wypaliła.

– Zaskakujesz mnie. Wczoraj tak nie myślałaś.

– W ogóle nie myślałam. Skończmy na tym dyskusję.

Chciałabym choć trochę myślała, nie wylądowałabym w twoim łóŜku. I w Ŝadnym razie

nie powinnam opowiadać ci o...

Zagryzła wargi. Nie chciała wymieniać imienia synka.

– O swoim dziecku – dokończył Jonas.

A więc nie był to sen. Opowiedziała o Eddie’em. Fakt ten wystarczył, Ŝeby nie mieć z

Jonasem więcej do czynienia. Ostatnia rzecz, która jej była teraz do szczęścia potrzebna, to

przypomnienie bolesnej przeszłości.

– O to przede wszystkim chodzi – stwierdził. – Twoje wczorajsze zwierzenia były dla

ciebie znacznie waŜniejsze niŜ seks. Trudniejsze niŜ oferowanie mi ciała. Opowiedziałaś o

synku i teraz boisz się, Ŝe fakt ten w jakimś sensie nas zwiąŜe, a to ci nie jest na rękę. Nie

chcesz Ŝadnych związków z męŜczyznami.

– To nie tak – zaprzeczyła, spuszczając wzrok.

Jonas widział, jak Zoey broni się rozpaczliwie, Ŝeby się nie załamać. Nie potrafi ukrywać

uczuć, pomyślał. Był zdumiony, Ŝe tak długo udawało się jej wyprowadzać go w pole. Czy

rzeczywiście kiedyś uwaŜał ją za twardą? Był przekonany, Ŝe ta kobieta ze stali nie ma

adnych słabych punktów. I nie potrafi wykrzesać z siebie ani odrobiny uczucia.

Był idiotą. KaŜdy przeciętnie spostrzegawczy człowiek dostrzegłby, Ŝe Zoey Holland jest

kłębkiem nerwów. I trzyma się w ryzach ostatkiem sił.

– Nie musisz uciekać przede mną – powiedział miękkim głosem. – To, Ŝe wiem o twojej

bolesnej przeszłości, nie oznacza, iŜ musisz mnie unikać.

– Nic nie rozumiesz – odparła, potrząsając głową.

– Czego nie rozumiem?

– To nie ma nic wspólnego z... z Eddie’em – upierała się. – Ostatniej nocy myśmy nie...

– Czego nie zrobiliśmy?

– Nie uŜyliśmy Ŝadnego środka antykoncepcyjnego. Jonas popatrzył zdumiony na Zoey.

Czy moŜliwe, Ŝeby tak się stało? Zawsze kobiety dbały o ochronę przed ciąŜą, a on nigdy nie

musiał się tym martwić. A Zoey? Z pewnością o tym nawet nie pomyślała. Mogła zajść w

ciąŜę. Do licha, być moŜe juŜ była w ciąŜy! Nosiła jego dziecko. Ta myśl oszołomiła go

zupełnie.

– Kiepska sprawa. Mam rację? – zapytała.

Tak właśnie pomyślał. Kiepska sprawa. Branie odpowiedzialności za drugie dziecko,

kiedy nie potrafił poradzić sobie z tym, które trzymał na rękach, stanowiło zbyt duŜe

obciąŜenie. Z drugiej jednak strony, gdy tak głębiej się zastanowił, uznał, Ŝe nie będzie to

wcale okropne.

– Nie martw się zawczasu – ciągnęła Zoey, kiedy nie odpowiadał. – Jestem pewna, Ŝe nic

się nie stało. To był dość bezpieczny dzień. A gdybym nawet zaszła w ciąŜę, to i tak nie

byłaby to twoja sprawa.

– Nie moja sprawa? – Podniósł szybko głowę. – Bardzo się mylisz.

– Słuchaj, Jonasie. Nie chcę dyskutować o czymś, co być moŜe wcale się nie stało. W

kaŜdym razie to, co się nam przytrafiło ostatniej nocy, było błędem. Nie powinno w ogóle się

wydarzyć. I więcej się nie wydarzy.

Milczał przez dłuŜszą chwilę, kołysząc Julianę w ramionach – Wreszcie spytał:

– Jesteś pewna?

– Tak. Jestem.

– Nie chcesz mieć więcej ze mną do czynienia? O to chodzi?

– Jonasie... – Urwała. Pewnie nie chciał dłuŜej słuchać tego, co mogłaby mu powiedzieć.

– Chyba nie spędzimy w trójkę dzisiejszego dnia – oznajmił z posępną miną.

– Nie spędzimy – odparła. Odwróciła się w stronę drzwi. – A więc do poniedziałku –

zawołała przez ramię.

Po wyjściu Zoey zapanowała w kuchni dziwna cisza. Juliana zachowywała się idealnie

spokojnie. Miała zadowoloną minkę. Jonas zaczynał myśleć o niej jak o własnym dziecku.

I dlaczego, do diabła, czuł takŜe, iŜ Zoey byłaby dla Juliany idealną matką?

Nigdy nawet przez myśl mu nie przeszło, Ŝe moŜe mieć własne dziecko. Do licha, nigdy

nie chciał mieć potomstwa. Tragiczne okoliczności Sprawiły, Ŝe został opiekunem Juliany. I

teraz, na skutek głupiego niedopatrzenia, być moŜe stał się ojcem drugiego dziecka!

Juliana przytuliła się do Jonasa. Ogarnęło go uczucie głębokiej satysfakcji. Przedtem nie

przeŜywał podobnych emocji. Nie, nie chciał być ojcem. Wolał zostać tatą. To było znacznie

sympatyczniejsze słowo.

Tata. Otarł policzek o główkę Juliany i uśmiechnął się do siebie. NaleŜało teraz znaleźć

jeszcze mamę. Na szczęście, wiedział, gdzie jej szukać.

– Jules – powiedział łagodnie do dziecka drzemiącego na jego ramieniu. – Czeka nas

wiele pracy. Musimy sprawić, Ŝe Zoey zacznie myśleć pozytywnie. Po naszemu. Mam

pewien plan. Będę jednak potrzebował twojej pomocy, malutka, Ŝeby wprowadzić go w

ycie.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

– Kiedy zakochałyście się w waszych męŜach?

Olivia i Sylvie wymieniły spojrzenia i popatrzyły na Zoey.

Jej spojrzenie przenosiło się z jednej siostry na drugą, a potem spoczęło na Julianie, którą

trzymała w ramionach. Przyjaciółki spotkały się u Oli vii na lunchu. KaŜda przyszła ze swoim

dzieckiem.

Jules nie jest przecieŜ moim dzieckiem, uprzytomniła sobie Zoey. Jej synek nie Ŝył od

dawna. Jules naleŜała do Jonasa. Zoey juŜ nigdy nie będzie miała własnego dziecka. Nie

pozwoli sobie na macierzyństwo. Nie podejmie takiego ryzyka.

Z miłością do Jonasa jakoś by sobie poradziła. W taki czy inny sposób. Pragnienie

posiadania dziecka było jednak czymś innym. Czymś, co nie bardzo potrafiła sobie

wyobrazić.

– Ja... – zaczęła znowu. – Właśnie zastanawiałam się nad tym, w jakim momencie

zyskałyście pewność, Ŝe zakochałyście się w waszych męŜach.

– Czemu pytasz? – chórem zapytały siostry.

– Z czystej ciekawości.

Olivia i Sylvie ponownie wymieniły porozumiewawcze spojrzenia, a potem uwaŜnie

popatrzyły na Zoey.

– Chcesz nam coś powiedzieć? – spytała Sylvie.

– Prawie się nie widywałyśmy, odkąd przejęłaś dyŜury od leannette – dodała Olivia. – Co

robiłaś przez ostatnie dwa tygodnie, oprócz opiekowania się bratanicą Jonasa Tate’a?

– JuŜ sama ta opieka zajmowała Zoey mnóstwo czasu – zauwaŜyła Sylvie. – Narzekałaś

bez przerwy na nieznośnego doktora, lecz gdy ujrzałaś niemowlaka, od razu zgodziłaś mu się

pomóc.

– Mówiłam wam, dlaczego – przypomniała Zoey. – Jules to bratnia dusza. Łączy nas

duchowe pokrewieństwo. Chcę, Ŝeby Jonas ją polubił i Ŝeby nauczyli się wspólnie Ŝyć.

– Początkowo te wyjaśnienia wydawały się nam wystarczające, Ŝeby usprawiedliwić

twoje poczynania – odezwała się Olivia. – Teraz jednak, kiedy upłynął juŜ cały tydzień,

sądzę, Ŝe zmieniły się twoje zamiary.

– Moje zamiary? – powtórzyła Zoey. Postanowiła zawczasu odeprzeć ewentualne zarzuty.

– Co, u licha, masz na myśli?

– To, co usłyszałaś – odparła Olivia.

– Co to, do diabła, ma znaczyć?

Olivia spojrzała na siostrę.

– Sylvie, chyba poznałaś doktora Tate’a.

– Tak. Przedstawiłaś mi go w szpitalu tego dnia, kiedy wpadłam do was z Gennie,

pamiętasz?

Olivia skinęła głową.

– Fakt. Co o nim myślisz?

wietny facet. Cholernie przystojny. Prawdziwy samiec. Zoey milczała.

– Masz rację – zgodziła się Olivia. – Co ty na to, Zoey? Mówią, Ŝe juŜ nie jesteście tak

wrogo do siebie nastawieni jak na początku. Cooper Dugan uwaŜa nawet, Ŝe się przyjaźnicie.

– Wygaduje bzdury – mruknęła Zoey. – Jak zwykle.

– Naprawdę? A więc ta historia, Ŝe w domu Jonasa spędziłaś dwie noce, jest wyssana z

palca? – chciała wiedzieć Olivia.

Zoey poczerwieniała. Do diabła, czemu wspomniała Cooperowi, Ŝe dyŜurowała przy

dziecku Jonasa takŜe w nocy?

– Zrobiłaś coś takiego? – wykrzyknęła Sylvie. – Zoey, jak mogłaś spędzić noc z obcym

męŜczyzną, a właściwie dwie noce z obcym fantastycznym męŜczyzną, i nie zdradzić

przyjaciółkom wszystkich pikantnych szczegółów?

– Nie było Ŝadnych pikantnych szczegółów – przez zaciśnięte zęby oznajmiła Zoey. – A

poza tym Jonas nie jest obcy. Pracuję z nim od wielu miesięcy.

– I nie znosisz go od wielu miesięcy – przypomniała Sylvie. – Tak przynajmniej

twierdziłaś.

– Mówiłam prawdę – odparła Zoey.

– Sylvie, zwróć uwagę na czas przeszły – wtrąciła Olivia. To coś oznacza. W przeszłości

między nimi panowała nienawiść, a nasza dzisiejsza rozmowa zaczęła się od tematu miłości.

To interesujące – dodała ze śmiechem.

– Spałaś z nim? – zapytała Sylvie.

Zoey grała na zwłokę. PrzecieŜ pamiętnej nocy ani ona, mi Jonas nie spali wiele.

Zaprzeczenie nie byłoby właściwie kłamstwem, pomyślała. A poza tym co to właściwie

obchodziło Sylvie?

– No, mów, Zoey – ponagliła ją przyjaciółka. – Graj uczciwie. Livy opowiadała nam, co

robiła z Danielem pierwszej nocy, a ja o tym, jak przespałam się z Chase’em.

– Mówiłam o Danielu, bo sprowokowałyście mnie do tego – przypomniała Olivia. – A ty

opowiedziałaś o spotkaniu z Chase’em tylko dlatego, Ŝe zaszłaś w ciąŜę. Musiałaś się

przyznać. Od razu zaczęłybyśmy podejrzewać, gdyby brzuch zrobił ci się wielki jak balon.

– Tak, ale nie wiedziałybyście, kto jest ojcem dziecka, gdybym się nie przyznała – broniła

się Sylvie.

– A kiedy to zrobiłaś? – zapytała siostra. – Jeśli mnie pamięć nie myli, to dopiero na sali

porodowej.

– NiewaŜne, Livy. W kaŜdym razie mamy prawo wiedzieć, czy Zoey...

– Tak, przespałam się z nim – odruchowo przerwała jej przyjaciółka. Dopiero teraz

zorientowała się, Ŝe popełniła błąd. Zobaczyła wlepione w siebie dwie pary oczu.

– Tak?

– Tak. W piątek. Ale to był jedyny raz. Wcale niczego nie planowałam. Po prostu się

stało. Nie wiem, jak. Ja tylko...

– Hej, nie musisz się tłumaczyć – powiedziała Oli via.

– Pierwszy raz z Danielem było podobnie. Ale wszystko dobrze się skończyło. Od tamtej

pory jest idealnie.

– U nas teŜ – dodała Sylvie.

– Tak, ale twój pierwszy raz z Chase’em wcale nie był dziełem przypadku –

przypomniała siostra.

– Lecz podobnie jak u ciebie wszystko skończyło się dobrze.

– Obie wyszłyście za tych męŜczyzn. – Zoey powiedziała to takim tonem, jakby

małŜeństwo wykluczało szczęśliwe zakończenie miłosnej przygody.

– Jasne, Ŝe wyszłyśmy – potwierdziła Olivia. – Tak zwykle robią zakochani.

– Niekoniecznie – zaprotestowała Zoey. – Nie zawsze.

– Nie, jeśli dziewczyna jest głupia – podsumowała Sylvie.

– Nie, jeśli chcesz, Ŝeby umknęło ci sprzed nosa coś fantastycznego.

– A więc kiedy zakochałyście się w swoich męŜach? – po raz trzeci Zoey zadała to samo

pytanie.

– Gdy Daniel zabrał mnie do tego koszmarnego baru dla hippisów na motocyklach i

zagroził, Ŝe przeleci na bilardowym stole – oświadczyła Olivia.

– Gdy Chase zmuszał mnie do jedzenia brukselki – bez namysłu odparła Sylvie.

– Ogromnie mi pomogłyście – mruknęła pod nosem rozczarowana Zoey.

Olivia i Sylvie równocześnie poklepały ją po ramieniu.

– Zawsze moŜesz na nas liczyć – oznajmiła Olivia.

– Zawsze, kiedy dasz nam znać – dodała Sylvie.

We wtorek Jonas wrócił wcześniej z pracy. Towarzyszyła mu jakaś starsza kobieta.

Przedstawił ją jako panią Standard, nową nianię Juliany.

Zoey z wraŜenia aŜ zamurowało. Zmusiła się do uśmiechu.

– A więc znalazłeś opiekunkę do dziecka. To wspaniale. – Podała rękę siwej kobiecie. –

Miło mi poznać panią. – Zwróciła się do Jonasa: – Czy moŜesz ze mną porozmawiać?

– Oczywiście – odparł. Nie ruszył się z miejsca.

– Na osobności – dodała. – Przepraszam panią na chwilę.

– Poczekam w salonie – odparła starsza kobieta. Uśmiech miała ciepły, sympatyczny. Na

pierwszy rzut oka wydawała się miła i przyzwoita. Do diabła z nią, pomyślała ze złością.

Przestanę być potrzebna!

Kiedy pani Standard udała się do salonu, Zoey zapytała Jonasa:

– Jesteś pewny, Ŝe nadaje się do tej pracy?

– Tak. Wystarczy na nią spojrzeć. Wychowała pięcioro dzieci i cały tuzin wnuków.

– I ma wolny czas?

– Wraz z męŜem przybyła tu z Tennessee.

– W kaŜdej chwili moŜe wyjechać. Zostawi Julianę na pastwę losu, co odbije się na jej

psychicznym rozwoju.

– Nie, to się nie zdarzy. MąŜ pani Standard pochodzi stąd. Wrócili do rodzinnego domu

na Cherry Hill.

– A więc mają pieniądze. Odejdzie, gdy tylko się jej znudzi lub dojdzie do wniosku, Ŝe to

cięŜka praca.

– Jej mąŜ pracował całe Ŝycie na własny rachunek, nie ma emerytury. Dlatego to zajęcie

jest pani Standard bardzo potrzebne.

– Ma jakieś referencje?

– Doskonałe.

– A co z jej zdrowiem? – spytała Zoey. – Nie jest młoda. Pewnego dnia moŜe mieć atak

serca. Och, jeśli zobaczy to Mes, będzie...

– Pani Standard ma dopiero pięćdziesiąt osiem lat – przerwał jej Jonas. Zoey zauwaŜyła,

e zaczął tracić cierpliwość. – I nigdy nie chorowała.

– Skąd wiesz? Mogła mieć wiele chorób zakaźnych. śółtaczkę, cholerę, chorobę

legionistów. A czy słyszałeś, Ŝe znów ludzie chorują na tyfus? Z nim nie ma Ŝartów...

– Zoey, jestem lekarzem. Potrafię stwierdzić, czy ktoś jest chory. O co ci chodzi? Po co

ten cały szum? Sądziłem, Ŝe zaleŜy ci na tym, abym znalazł niańkę.

– Tak. Ale odpowiednią. Skąd wiesz, jaka jest? MoŜe pali?

– Nie.

– A moŜe naleŜy do partii komunistycznej?

– Zoey!

– Chodzi mi tylko o dobro Jules. Troszczę się o nią.

– JuŜ nie musisz.

A więc nie jestem potrzebna, pomyślała Zoey. Jonas wykreślił ją ze swego Ŝycia.

Zabolało ją to bardzo. Powinna być zadowolona, Ŝe znalazł właściwą opiekunkę do dziecka.

NaleŜy więc tylko zapytać, kiedy pani Standard rozpocznie pracę, i cieszyć się, Ŝe wreszcie

będzie wolna.

– Wracasz do szpitala? – zapytała.

– Nie – odparł. – Pobędę z panią Standard i Juliana. PokaŜę niani dom. Rozpocznie pracę

w poniedziałek. Bo ty musisz wrócić do normalnego Ŝycia. Bardzo mi pomogłaś. Nie wiem,

co zrobiłbym bez ciebie...

Gestem ręki Zoey wstrzymała potok jego słów.

– Skoro jesteś w domu, wyjdę wcześniej. Jules obudzi się lada chwila. Przygotowałam

dla niej jedzenie, starczy do rana. W suszarce jest pranie. Będzie gotowe za dwadzieścia

minut.

– Zoey...

– Znalazłeś juŜ chyba dla Jules nowego lekarza? Świetna jest doktor Kenner...

– Zoey! – Jonas podniósł głos. – Musimy porozmawiać.

O Julianie. I o nas. Jules cię uwielbia. Byłoby źle, gdyby cię straciła.

– Co masz na myśli?

– Chcę, Ŝebyś nadal w jej Ŝyciu odgrywała waŜną rolę.

I w moim.

– Dlaczego?

Dobre pytanie, pomyślał Jonas. Wymagało uczciwej odpowiedzi. Bał się jednak, Ŝe jeśli

powie prawdę, Zoey weźmie nogi za pas i ucieknie na zawsze. Podszedł bliŜej i powiedział

szeptem:

– Być moŜe jesteś w ciąŜy, nosisz moje dziecko. Jeśli myślisz, Ŝe dam ci spokój, to grubo

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Nadszedł piątkowy ranek. Jonas miał dziś okazję po raz pierwszy od miesięcy wziąć w

szpitalu wolny dzień, a ponadto zrealizować część planów dotyczących Zoey. Czekając, aŜ

zapuka do drzwi, trzykrotnie sprawdzał, czy ma to, co jest potrzebne do romantycznej randki,

którą starannie obmyślił. Wczoraj usiłował zachowywać się swobodnie, tak jakby wszystko

między nimi układało się dobrze. Zoey była obojętna. Musiał udawać, Ŝe tego nie zauwaŜa.

Spisał na kartce: „Koszyk na piknik. ŚwieŜe kwiaty. Świece i zapałki. Lekko schłodzone

chardonnay. Czyste pieluchy. Ulubiona grzechotka. Pełna butelka”.

Popatrzył na dziecko, które siedziało na leŜaczku stojącym w środku kuchni. Przyglądało

mu się uwaŜnie.

– Chyba mamy wszystko – oznajmił. – Prawda, Jules? Machała rączkami i gaworzyła

wesoło.

– Masz rację. Musimy jeszcze dołoŜyć kasety. Co powiesz na Edith Piaf? A moŜe przyda

się teŜ Tony Bennett? Dobra, dla ciebie dorzucimy Alvina Wiewiórkę.

Juliana cieszyła się ogromnie.

O siódmej trzydzieści odezwał się dzwonek. Jonas wyjął Julianę z leŜaczka i razem z nią

poszedł otworzyć drzwi. Na progu stała zziębnięta, zmęczona Zoey. Miała załzawione oczy i

okropnie czerwony nos. Wyglądało to dość dziwacznie, bo na dworze było ciepło.

– Dzień dobry – przywitał ją Jonas.

– Dobhy – mruknęła, mijając go w drzwiach. – Phephaham za spóźnienie. Był ok...

okhopny kohek od Chehy Hill aŜ do Haddonfield.

Biedaczka, pomyślał Jonas. Jąka się i bełkoce.

– Nie szkodzi. Jak się czujesz?

– Mam sthahny katah. – Na potwierdzenie tych słów kichnęła głośno. Cztery razy.

– Na zdrowie – machinalnie powiedział Jonas.

– Dziękuję.

– Wchodź dalej.

– Chyba nie powinnam dziś siedzieć z Jules. Jeśli ci się spiehy, poczekam, aŜ wezwieh

kogoś do pomocy. Na phykład panią Standahd.

– Dziś mam akurat wolny dzień.

– Dzięki Bogu. – Zoey odetchnęła z ulgą. – Wobec tego jadę do domu się wyspać.

Jonas skinął głową.

– Dobry pomysł. Poczekaj, aŜ oboje z Juliana weźmiemy okrycia. Wyjdziemy z tobą.

– To niepothebne. Nie chcę was zainfekować. Czuję się dobrze.

– Nie ma mowy – oznajmił Jonas. – Sama nie pojedziesz. Wyglądasz okropnie. Wraz z

Juliana zajmiemy się tobą.

Zoey chciała zaprotestować, lecz Jonas ją powstrzymał.

– Jedziemy moim samochodem. Swój weźmiesz później. Ja prowadzę.

Zanim zdołała zgłosić dalsze obiekcje, zniknął w kuchni. Nie mogła zachorować w

lepszej chwili, uznał zadowolony. Oczywiście, było mu przykro, Ŝe tak bardzo się zaziębiła,

ale nie zamierzał zaprzepaścić okazji. Zoey była chora. Wymagała opieki. A jedyną osobą,

która mogła jej pomóc, był on sam. Bądź co bądź lekarz. A do tego zakochany.

Udowodni Zoey parę rzeczy. śe nie jest takim męŜczyzną, za jakiego go uwaŜa. Przekona

ją, iŜ człowiek moŜe Ŝyć normalnie mimo tragicznych przeŜyć. Da jej teŜ, co najwaŜniejsze,

do zrozumienia, Ŝe oboje idealnie do siebie pasują i razem potrafią zdziałać cuda. JuŜ je

przecieŜ czynili.

– Nie chcę, Ŝeby Mes zahaziła się ode mnie – wysapała przez nos Zoey między jednym

kichnięciem a drugim, kiedy Jonas wrócił do salonu.

– Nic się nie stanie, pod warunkiem, Ŝe nie będziesz brała jej na ręce – oznajmił. – Jest

przecieŜ w idealnej formie.

Dziecko w jego ramionach śmiało się i rozkosznie gaworzyło.

– Widzisz – zwrócił się Jonas do Zoey – Ŝe mała nie pozwoli ci wrócić samej do domu.

– Dziękuję – wykrztusiła zaziębiona. Na widok koszyka piknikowego w ręku Jonasa

zapytała:

– Co to jest?

– Lekarstwo – odparł. – Na wiele rzeczy.

– Ale...

– Chodźmy, zanim padniesz z wyczerpania.

– Nie jestem wyczehpana. Ja...

– Sama widzisz. Jesteś tak chora, Ŝe zaczynasz gadać od rzeczy.

– Nie gadam od heczy. Ja... Dotknął czoła Zoey.

– Masz chyba lekką gorączkę. Im wcześniej znajdziesz się w łóŜku, tym lepiej.

Zoey postanowiła nie reagować na dwuznaczność słów Jonasa. MoŜe nie miał nic

zdroŜnego na myśli. Patrzył na nią tak, jakby między nimi nic nigdy się nie wydarzyło. Jakby

nie miał pojęcia, Ŝe ona zaczyna go kochać. Nie, to nie miłość, pomyślała. Jonas i Jules

wyzwolili w niej tylko jakieś dawno zapomniane ciągoty. W kaŜdym razie stało się źle. Nie

powinna przywiązywać się do tej dwójki. Teraz, patrząc, jak Jonas trzyma małą w ramionach,

ogarnęła ją fala ciepła. Zoey nie miała pojęcia, co robić dalej.

– Ruszamy? – spytał Jonas.

Jules śmiała się radośnie do Zoey. Miała na sobie róŜowy sweterek i białą czapeczkę.

– Ja... – znów zaczęła Zoey.

– Musisz iść do łóŜka – przerwał jej szybko. – Potrzebujesz kogoś, kto o ciebie zadba.

Wyszli przed dom.

– Ja prowadzę – oznajmiła Zoey. – Nie zostawię tu wozu.

– Zgoda – przystał.

Nie potrzebuję nikogo, kto o mnie zadba, pomyślała ponuro. Chciała zapewnić Jonasa, Ŝe

sama da sobie radę, tak jak to czyniła przez wiele lat.

Dziś jest ostatni dzień, który spędzi z Jonasem i Jules. Jutro wszystko będzie skończone.

Wizyta Jonasa i Jules u niej w domu była czymś bardziej krępującym niŜ wizyty w

Tavistock. Zoey stała w drzwiach malutkiej kuchni i patrzyła, jak Jonas, tylko w skarpetkach,

podgrzewa dla niej przywieziony rosół z kury.

W niebieskich dŜinsach i wymiętym szarym swetrze wyglądał jak zapobiegliwy ojciec i

mąŜ, krzątający się w kuchni. Widząc jego i Jules w swoim domu, Zoey zrobiło się ciepło na

sercu. Scena była sielankowa. Panowała niemal rodzinna atmosfera...

Nie powinnam poddawać się nastrojowi, skarciła się szybko. Kiedy dzień będzie się miał

ku końcowi, Jonas i Juliana wrócą razem do domu, a ona zostanie. Na tę myśl zrobiło się jej

przykro.

– JuŜ prawie gotowy – oznajmił Jonas, mieszając łyŜką gorący rosół.

Zanim Zoey zdołała mu podziękować, Juliana zagaworzyła głośno, śliniąc się okropnie.

Dorośli parsknęli śmiechem.

– Och, nie – odpowiedział Jonas dziecku, jakby zaskoczony jego słowami.

Usteczka małej wygięły się i utworzyły literę „o”. Jules zagdakała jak kurka.

– Nie wierzę w Ŝadne twoje słowo – przekomarzał się z nią Jonas. – To niemoŜliwe.

– Oooch – zapewniła go Juliana.

– Tak ci mówiła? Co ty na to? – ciągnął Jonas.

– Hiii – odparło dziecko.

– Powiedziałbym to samo.

– Nuuung.

– Rozumiem.

– Seksss...

– TeŜ chętnie bym skorzystał.

Właśnie wtedy dotarło do Zoey, Ŝe nie jest szczera wobec samej siebie. Zakochała się w

Jonasie i nie mogła dłuŜej udawać, Ŝe nic się nie stało. Zainteresowała się nim juŜ dawno.

Pewnie dlatego w jego obecności zawsze czuła się niezręcznie.

– Czy rzeczywiście mówiłaś Jules, Ŝe nie potrafisz mi się oprzeć? – zapytał Jonas,

przerywając rozwaŜania Zoey.

Zobaczyła, Ŝe się uśmiecha. Juliana energicznie wymachiwała rączkami. Ona teŜ była

uśmiechnięta. Zoey mogłaby przysiąc, Ŝe tych dwoje łączy jakiś sekret.

– Słucham? – spytała. Kiepsko słyszała, bo mimo zaŜytego leku huczało jej w głowie i

miała trochę zatkany nos. Nie była w stanie rozumować logicznie.

– Pytałem, czy naprawdę mówiłaś Jules, Ŝe jestem męŜ, czyŜną, któremu nie sposób się

oprzeć – powtórzył. – Ona twierdzi, Ŝe przez ostatnie dwa tygodnie bez przerwy opowiadałaś,

jak bardzo za mną szalejesz. Zoey takŜe się roześmiała.

– Jules ci to mówiła?

– Tak.

– Musisz wiedzieć, Ŝe ta dziewczyna wygaduje niestworzone rzeczy. Nie przypominam

sobie, Ŝebym kiedykolwiek wymieniła przy niej twoje imię. Ani razu o tobie nie

wspominałam. No, moŜe raz. Klęłam, na czym świat stoi, kiedy zapomniałeś kupić delicje.

– Jules twierdzi co innego.

– Co ona wie? Nigdy nie próbowała tych ciasteczek.

– I jeśli będę miał na nią wpływ, nigdy ich nie spróbuje.

– śyczę ci szczęścia na nowej drodze. Jako rodzic musisz się jeszcze wiele nauczyć.

– I dlatego nie moŜesz nas teraz opuścić.

Ton jego głosu sprawił, Ŝe Zoey poczuła się wzruszona. Jonas potrzebował jej.

– Przez ostatnie dwa tygodnie ty i Juliana przebyliście długą drogę – odparła łagodnie. –

Dobrze wam będzie beze mnie.

Jonas zaprzeczył energicznym ruchem głowy.

– Nie licz na to, Zoey, nie licz.

Odwrócił się znów do piecyka, tak Ŝe widziała tylko jego plecy. Pragnęła, Ŝeby ich

wzajemne stosunki ułoŜyły się inaczej. Gdyby tylko potrafiła wymazać z pamięci to, co

zdarzyło się kiedyś...

Nie, tego nie chciała. Jeśliby nie popełniła błędu w przeszłości, nie byłoby w ogóle

Eddie’ego! Mimo nieszczęścia, jakim stała się utrata dziecka, miała je jakiś czas dla siebie.

Poznała radość rodzenia. Przekonała się, jak zmienia się Ŝycie człowieka, gdy pojawia się w

nim maleńka istotka. Poznała, co to miłość matki do dziecka. Miłość, której nie wymaŜe z

pamięci nic.

Zoey popatrzyła na Julianę. Zobaczyła czyste, niebieskie oczki niemowlaka i nagie

dziąsełka. I nagle serce Zoey przeszył ból. Znów stanie się strzępkiem człowieka, jak po

mierci synka? Nie mogła do tego dopuścić.

Od jutra jej zobowiązania w stosunku do Jonasa i Juliany przestają istnieć, przypomniała

sobie. I tak musi pozostać. To, Ŝe się zakochała, wcale nie oznacza, iŜ Ŝycie dobrze się jej

ułoŜy. Miłość moŜe ją pogrąŜyć. Musi więc być silna, nie moŜe poddawać się marzeniom.

Była przecieŜ twarda i za taką ją uwaŜano. A twardzi ludzie ze wszystkim sobie poradzą.

Uporają się z kaŜdą przeciwnością losu.

Zoey pragnęła tylko, Ŝeby twardzi ludzie mogli takŜe wierzyć we wmawiane sobie

łgarstwa.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Jonas nie widzącym wzrokiem patrzył na zupę gotującą się w rondelku i usiłował

rozszyfrować minę Zoey, kiedy go zapewniała, Ŝe on i Juliana świetnie sobie sami poradzą.

Była smutna. Wyglądała na bardzo przygnębioną. Co powinien powiedzieć, Ŝeby poczuła się

lepiej? Zoey wniosła do jego Ŝycia nowe wartości. Wzbogaciła jego egzystencję. Dała mu

rozkosz. Wygodę. Spokój. Nie pamiętał, czy kiedykolwiek | czuł się tak wspaniale, zanim

wkroczyła w jego Ŝycie. W Ŝaden sposób nie chciał ryzykować utraty tego, co mu dawała.

Ponadto Zoey przeistoczyła małą Julianę w zupełnie inne dziecko. Zniknęła gdzieś

wrzeszcząca istota, którą pewnego pięknego dnia dostarczono mu do domu. Teraz Jules była

roześmianym, gaworzącym bez przerwy niemowlakiem, który sprawiał wraŜenie

szczęśliwego. Ta metamorfoza była wyłącznie zasługą Zoey. Pozostawiony samemu sobie źle

wychowałby dziecko. Mała mogłaby go znienawidzić, a potem nawet uciec z domu i błąkać

się po ulicach miasta.

Jonas ponosił pełną odpowiedzialność za wychowanie i dalsze losy bratanicy. Wiedział

wietnie, Ŝe będzie wiele przeszkód do pokonania i nie był pewny, czy sam sobie poradzi. Ale

to nie ze względu na Julianę chciał zatrzymać Zoey przy sobie. Pragnął tego ze względu na

siebie. Kierowało nim poŜądanie.

Nie tylko poŜądanie, skorygował sam siebie natychmiast. W Ŝyciu pragnął wielu kobiet.

Ale Ŝadnej z nich nie pokochał.

AŜ do tej chwili. Dopóty, dopóki nie poznał Zoey Holland. Ta zdumiewająca, twarda i

nieprzejednana dziewczyna do góry nogami przewróciła jego Ŝycie. Rezultaty tego

kataklizmu bardzo mu się podobały. Nie chciał wracać do uporządkowanej, nudnej, samotnej

egzystencji.

– Rosół gotowy – odezwał się spokojnie. Pragnął powiedzieć znacznie więcej. –

Powinnaś juŜ leŜeć.

– Nie chcę iść do łóŜka – zaprotestowała.

– Musisz. To polecenie lekarza.

Jonas ujął Zoey za ramiona, obrócił w stronę wyjścia z kuchni i gestem nakazał pójść do

sypialni. Nie dała się namówić na włoŜenie piŜamy. Naciągnęła na siebie stary szary dres.

Okropny strój, z workowatymi nogawkami i rękawami, nie zmniejszył uroku Zoey w oczach

Jonasa, który bez przerwy jej pragnął. Cały szkopuł polegał na tym, Ŝe ona go nie chciała.

– Głupio, prawda, Jules? – odezwał się do dziecka. – Twój staruszek jest zakochany po

uszy w kobiecie, która raczej wypiłaby truciznę, niŜ przyznała się, Ŝe czuje do niego pociąg.

Gaworząca Juliana powiedziała, Ŝe nie wie, o co mu chodzi.

– Jest dobrze – zapewnił ją Jonas. – Mam w zanadrzu jeszcze dwa atuty. – Uwolnił

dziecko z leŜaczka i wziął na rękę. W drugiej trzymał tacę z jedzeniem.

Powoli, ostroŜnie szedł przez hol w stronę sypialni. Podobało mu się mieszkanie Zoey.

Bezpretensjonalne, skromnie umeblowane. Wszędzie jednak widoczny był brak ręki

doświadczonej pani domu. Dom Zoey Holland był miejscem słuŜącym do tego, Ŝeby ona

sama czuła się w nim dobrze. Otoczyła się przedmiotami, które sprawiały jej przyjemność,

nie zwracając większej uwagi na to, czy do siebie pasują, i nie przejmując się tym, czy innym

spodobają się dekoratorskie zapędy pani domu. Był to jej azyl i to się czuło na kaŜdym kroku.

Jonas lubił swój dom, utrzymany w nieskazitelnej czystości przez dochodzącą

sprzątaczkę. Meble pasowały do siebie i stanowiły jedną całość. Nie mógł się jednak

przyzwyczaić do panującej w nim atmosfery. Był jakiś obcy. Brakowało mu ciepła i uroku

miejsca, w którym naprawdę się Ŝyje.

– Rosół podany – oznajmił, wchodząc do sypialni. – Ze słonymi paluszkami i sałatką z

tuńczykiem. Są to najbardziej popularne środki przeciwko zwykłemu przeziębieniu...

– Urwał, bo zobaczył, Ŝe Zoey nie reaguje na jego słowa. LeŜała zwinięta w kłębek,

plecami do Jonasa. Jej ramiona drgały lekko. Płakała.

Szybko odstawił tacę. PołoŜył Julianę w nogach łóŜka. Obszedł je i spojrzał na twarz

Zoey. Wytarła oczy.

– Dziękuję – szepnęła. – Nie jestem głodna. Oboje musicie juŜ iść. Zrobiło się późno.

– Jeszcze nie ma nawet drugiej – zaprotestował Jonas.

– Jules i ja nie musimy się odmeldowywać. Przyszliśmy do ciebie. Zoey, o co chodzi?

– O nic.

– Coś się stało. Płakałaś.

– Nie płakałam.

– Masz czerwone oczy.

– Od przeziębienia. Aha, nie jestem w ciąŜy. – Zoey starała się, Ŝeby to stwierdzenie

zabrzmiało nonszalancko.

ZauwaŜyła, Ŝe Jonas lekko się skrzywił.

– Nie jesteś? – W jego głosie wyczuła nutę rozczarowania.

– Nie jestem. Przed chwilą o tym się przekonałam, kiedy byłam w łazience. A więc

wszystko jest w porządku.

– W porządku – powtórzył. Nagle coś przyszło mu do głowy. – Dlatego płakałaś? –

zapytał spokojnie.

Poczuła nagły ból. Zrobiło się jej niedobrze.

– Oczywiście, Ŝe nie – zaprzeczyła słabym głosem. – Wcale nie płakałam. Jestem tylko

bardzo przeziębiona.

Zdecydowanym ruchem odstawił tacę i usiadł obok niej na łóŜku. Juliana zaczęła kwilić.

Wziął ją na ręce i połoŜył tuŜ obok Zoey.

Popatrzyła na dziecko. Zrozumiała, Ŝe Jonas wykonał ten manewr nie po to, Ŝeby je

uspokoić, lecz Ŝeby nadal nad nią się znęcać.

– Chcesz mieć znów dziecko? – zapytał.

– Nie – mruknęła.

Płakała tylko dlatego, Ŝe zaczął się okres. Zawsze wtedy płakała, jak wiele kobiet.

Spojrzała na Julianę. Mała wierzgała nóŜkami. Kiedy zobaczyła, Ŝe Zoey się jej

przygląda, zaczęła się rozkosznie śmiać.

Zoey znów poczuła łzy pod powiekami.

– Wcale nie chcę następnego dziecka – zaprzeczyła ponownie. – To jest ostatnia rzecz,

jakiej pragnę. – Oderwała wzrok od Juliany, lecz patrzenie na Jonasa przychodziło jej z

trudnością. Wyglądał jak chmura gradowa.

– Ty teŜ nie byłeś zachwycony taką perspektywą – ciągnęła – więc sobie pomyślałam, Ŝe

jeśli chcesz wiedzieć...

– Mylisz się – przerwał jej szybko. Reakcja Jonasa zaskoczyła Zoey.

– Słucham? – spytała.

– MoŜe fakt urodzenia mojego dziecka jest dla ciebie czymś nie do przyjęcia, ale od

chwili w której uzmysłowiłaś mi, Ŝe nie uŜyliśmy środka antykoncepcyjnego, sporo myślałem

na ten temat. I, szczerze mówiąc, bardzo bym sobie tego Ŝyczył.

– Co takiego? – Zoey musiała się chyba przesłyszeć. Pewnie tabletki na przeziębienie

zmąciły jej umysł.

– Słyszałaś, co powiedziałem.

– Nigdy nie twierdziłam, Ŝe urodzenie twojego dziecka byłoby dla mnie czymś przykrym

– zaczęła ostroŜnie Zoey.

– Coś mi się zdaje, Ŝe zaraz usłyszę „ale” – oznajmił Jonas. Przeciągnęła językiem po

zaschniętych wargach.

– Ale nic. Właśnie Ŝe...

– Właśnie co?

Wstała z łóŜka i popatrzyła na Jonasa. Usiłowała sobie przypomnieć, od kiedy stosunki

między nimi stały się tak bardzo złoŜone. Pragnęła, Ŝeby ją zrozumiał.

– Właśnie Ŝe... Właśnie... – Przesunęła drŜącymi palcami po włosach i zaczęła chodzić

nerwowo po pokoju. – Właśnie Ŝe nie mogę mieć drugiego dziecka – powiedziała, nie patrząc

na Jonasa. – To znaczy: nie chcę.

– Dlaczego?

Dalej chodziła po pokoju. Ale mniej nerwowo.

– To, co stało się z Eddie’em, prawie mnie zabiło. Przez wiele miesięcy po jego śmierci

byłam psychicznym wrakiem. Nie podnosiłam się z łóŜka. Nie myłam się. Nie jadłam. Bo nie

było po co. – Wreszcie przestała chodzić i spojrzała na Jonasa. – LeŜałam i pragnęłam

umrzeć. Nie chciałam Ŝyć. Gdybym miała więcej siły, moŜe nawet targnęłabym się na Ŝycie.

Dopiero po latach i wielu sesjach z psychoterapeutą wzięłam się w garść. Nie zniosłabym

utraty następnego dziecka. Nie zniosłabym.

– Zoey, wcale nie musiałabyś go stracić.

– Skąd wiesz?

Jonas spojrzał zdziwiony na Zoey. Zachowywała się jak fatalistka. Nie było Ŝadnego

powodu, Ŝeby po raz drugi musiała przeŜywać stratę tak dotkliwą jak ta, która przed laty

prawie ją unicestwiła. W duszy tej kobiety tkwiły nadal ból i strach.

– Słuchaj – zaczął Jonas – prawdopodobieństwo, Ŝe coś takiego się powtórzy, ...

– Jest małe – dokończyła Zoey. – Ale Eddie umarł. Wtedy teŜ szanse były takie same.

– Ale...

– Nie ma sensu, Ŝebyś mnie przekonywał, bo to nic nie da – dodała znuŜonym głosem.

– Co zrobić?

– Daj mi spokój, Jonasie.

– Nie dam. Gdybym nawet chciał, nie potrafię. Pokochałem ciebie. I ty mnie kochasz.

Wiem o tym. Czuję to.

Kiedy nie zaprzeczyła i nadal patrzyła w podłogę, on teŜ podniósł się z łóŜka i znalazł

obok niej. A gdy dalej stała bez ruchu, wziął ją w ramiona. Nie wyrywała się, lecz nie

odwzajemniła uścisku. Zachowywała się tak, jakby niczego nie odczuwała, jakby schroniła

się gdzieś daleko.

Stan Zoey przeraził Jonasa. Do tej pory zawsze jakoś reagowała na jego pieszczoty.

Wolałby teraz, Ŝeby wybuchnęła złością lub zaczęła krzyczeć. Przynajmniej by wiedział, Ŝe

nadal ma u niej jakieś szanse. Stała w jego ramionach blada, słaba i bezwolna. Całkowicie

pokonana.

Nigdy nie widział jej w takim stanie.

– Zoey? – Odsunął się na odległość ramienia. Nadal stała ze wzrokiem wbitym w

podłogę. Spróbował jeszcze raz.

– Zoey. Mówiłem, Ŝe cię kocham. Nie ma to dla ciebie Ŝadnego znaczenia?

Milczała.

– Nie powiesz, Ŝe teŜ mnie kochasz? Nadal brak było odpowiedzi.

– Proszę, wyjaw, co czujesz. – Przytrzymał ją za brodę, zmuszając, by na niego spojrzała.

Bez rezultatu. Spróbował innej taktyki. – MoŜesz uderzyć mnie kolanem. Będę wtedy

wiedział, na czym stoję. – Na ustach Zoey zobaczył nikły uśmiech. Ciągnął dalej: – A zresztą

lepiej mnie nie bij. Nie wiem, jak bym to zniósł.

– Daj spokój, Jonasie – odezwała się nagle.

– Czemu?

– Nie próbuj podtrzymywać mnie na duchu. To nic nie da.

– Podniosła twarz. Oczy znów miała mokre, zapuchnięte i czerwone. Z trudem

powstrzymywała łzy. – Nie kocham cię – wyszeptała. – Nie kocham. Tracisz ze mną czas.

Wszystko skończone. Przyrzekłam ci i Julianie tylko dwa tygodnie. Dotrzymałam słowa. Od

dziś sam musisz sobie radzić. Ja ci nie pomogę.

– Ale co będzie z... ? – Jonasowi załamał się głos.

Tak wiele chciał powiedzieć Zoey i poznać ją bliŜej. Jak ją przekonać, Ŝe się myli?

Zostawi takŜe Julianę?

– A co z Jules? – zapytał. – Co zrobi bez ciebie? Na twarzy Zoey odmalował się ból.

– Poradzi sobie beze mnie.

– Czy nie widzisz, Ŝe wszystko moŜe się zmienić? Wcale nie musi tak być.

– Musi być tak, jak chcesz? Wiem, Ŝe niektórzy lekarze uwaŜają, Ŝe są wszechmocni. Są

jednak rzeczy, jakich Ŝaden lekarz, nawet tak genialny jak ty, nie uleczy.

Ujął rękę Zoey. Podniósł do ust. Zaczął całować palce. Drgnęły jej powieki. Na policzki

wystąpiły rumieńce. W Ŝaden sposób nie mogła udowodnić Jonasowi, Ŝe jej na nim nie

zaleŜy.

– MoŜe masz rację – szepnął. – Ale nie całkiem. Potrafię, do licha, zrobić znacznie więcej

niŜ tylko przykleić plaster na palec. Pozwól mi spróbować.

Potrząsnęła głową, ale oczu nie otworzyła.

– To nie ma sensu – powiedziała cicho.

Pochylił się, Ŝeby ją pocałować, lecz zanim wargi Jonasa spoczęły na ustach Zoey, rozległ

się płacz Juliany. Zoey natychmiast cofnęła głowę.

– Mała cię potrzebuje – odezwał się Jonas, odchodząc aŜ pod ścianę. Spojrzał na Zoey, a

zaraz potem na niemowlę. – Jesteś jej niezbędna. Podobnie jak mnie.

Wzruszyła ramionami.

– Dacie sobie radę beze mnie.

Podszedł do łóŜka i wziął dziecko na ręce. Pogłaskał, utulił. Miał satysfakcję, Ŝe potrafił

zadowolić przynajmniej jedną istotę płci Ŝeńskiej, z dwóch najwaŜniejszych w jego Ŝyciu.

– Mów sobie, co chcesz – powiedział do Zoey, kiedy znów na nią spojrzał. – Ale bardzo

się mylisz. Będzie nam źle bez ciebie. I bez względu na to, co sobie myślisz, takŜe będzie ci

le bez nas. A mimo to nawet nie chcesz dać nam szansy.

Podniosła wzrok. Zagryzła wargi.

– Nigdy jej nie było – oznajmiła martwym głosem.

– Zoey, proszę...

– Idź do domu – poleciła ostro. – Idźcie oboje.

– Jedź z nami.

– Ja jestem w domu.

Jonas spojrzał przeciągle na Zoey i wyszedł z pokoju. Był juŜ za progiem, kiedy się

odwrócił.

– W domu? Jesteś tego pewna? – zapytał łagodnym tonem.

– Co masz na myśli?

– Dom to nie tylko wygodnie urządzone pomieszczenie. Kiedy po raz pierwszy wszedłem

do twego mieszkania, wydawało mi się przytulne, bo jest odbiciem ciebie. Przez chwilę nawet

sądziłem, Ŝe jest lepszym, prawdziwszym domem niŜ mój własny. Teraz nie jestem tego

pewny. Czegoś tu brakuje.

– Czego?

– Miłości – odparł wprost. – Brakowało jej w moim domu, dopóki nie zjawiłyście się w

nim z Juliana. Ale nie o to chodzi. Tutaj teŜ jej nie ma.

– Sam powiedziałeś, Ŝe moje mieszkanie jest takie, jak ja sama. Jest moim odbiciem.

Jonas odwrócił się i poszedł do kuchni pozbierać przywiezione rzeczy. I wtedy

przypomniał sobie, jak nieznośną osobą potrafi być Zoey Holland. Nigdy przecieŜ nie robiła

tego, czego się po niej spodziewano.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Zoey spała głębokim snem, kiedy obudził ją ostry dzwonek telefonu. Podniosła

słuchawkę.

– Halo.

– Zoey, to ja, Jeannette. Dzwonię ze szpitala.

– O nie, Jeannette, nie przyjadę i nie wezmę za ciebie dyŜuru – oznajmiła zaspanym

głosem.

– Nie po to dzwonię. Sądzisz, Ŝe telefonowałabym o drugiej w nocy, aby rozmawiać o

rozkładzie zajęć?

Och, ma rację, pomyślała Zoey. Jeszcze do reszty nie oprzytomniała. Był środek nocy!

– A więc o co chodzi? – spytała.

Jeannette zawahała się przez chwilę, a potem oznajmiła cicho, wprost do słuchawki:

– Przykro mi, Ŝe cię budzę. Ale to chyba jest waŜne. Doktor Tatę powiedział mi, Ŝebym

nie dzwoniła. Jestem jednak pewna, Ŝe chciałabyś wiedzieć...

– O czym?

– Godzinę temu poszłam do izby przyjęć pogadać z Cooperem, kiedy nagle wpadł z

córeczką na ręku.

– Cooper ma dziecko? Od kiedy?

– Nie, nie on. Doktor Tatę.

Zoey usiadła na łóŜku. Zsunęła nogi na podłogę.

– Chodzi o Julianę? Co się jej stało? Miała wypadek?

– Nie wiem dokładnie. Miała konwulsje wywołane wysoką gorączką. Była nieprzytomna,

kiedy się tu zjawili.

– Co takiego?!

Zoey rozbolała głowa. Ledwie słyszała głos Jeannette.

– W jakim jest teraz stanie? – spytała.

– Nie wiem. W izbie przyjęć panuje ogromny ruch. Nie udało mi się dowiedzieć.

Znalazłam chwilę, Ŝeby zadzwonić do ciebie.

– Dziękuję. JuŜ jadę. – OdłoŜyła słuchawkę.

Zoey nie wiedziała, w jaki sposób dotarła do szpitala. Wpadła do izby przyjęć. Biegnąc,

rozglądała się za Jonasem.

Znalazła go w pustym gabinecie lekarskim. Siedział na krześle z głową opartą na rękach.

Miał na sobie wymięte spodnie i rozpiętą koszulę. Był bez skarpetek. Zoey zauwaŜyła, Ŝe

włoŜył dwa róŜne buty, i do tego oba z lewej nogi.

Wyglądał jak śmiertelnie wystraszony ojciec, drŜący o bezpieczeństwo dziecka. Podobnie

musiała wyglądać ona sama, kiedy wiele lat temu zjawiła się w innym szpitalu z dzieckiem na

ręku.

– Jonasie – powiedziała cicho.

Podniósł głowę. Miał bladą twarz, pełną niepokoju i czerwone, załzawione oczy.

– Zoey.

– Przyjechałam natychmiast, kiedy się o wszystkim dowiedziałam. – Przeszła powoli

przez pokój i usiadła obok Jonasa. – Co z Juliana? – zapytała.

Popatrzył na jej złoŜone dłonie. Oparł na nich rękę i zacisnął palce.

– Nie wiem. Robią teraz jakieś badania. Sądzą, Ŝe to infekcja, ale nie są pewni. Dopóki

nie stwierdzą czegoś konkretnego, będą trzymali małą w izolatce. Nawet mnie nie pozwolili

jej zobaczyć. Co oni sobie właściwie myślą? Bądź co bądź jestem lekarzem.

– Jesteś takŜe ojcem – dodała Zoey.

Westchnął głęboko, odchylił się na krześle i popatrzył w sufit.

– Tak. Jestem.

Oparła głowę o ścianę i teŜ spojrzała w górę. Nie mogli niczego zrobić. Musieli czekać.

Przez długi czas nie odzywali się do siebie. Ze złączonymi rękoma siedzieli nieruchomo.

Pierwszy poruszył się Jonas. Podniósł rękę Zoey do ust.

– Dziękuję, Ŝe przyjechałaś – powiedział, spoglądając na nią. – Przy tobie czuję się lepiej.

Skinęła głową, lecz się nie odezwała. Nie była pewna, czy moŜe zaufać głosowi. Pragnęła

móc powiedzieć to samo. Ale nie mogła. Była przeraŜona. Z chwilą znalezienia się w izbie

przyjęć opadły ją potworne wspomnienia. Odczuwała strach i niepokój, tak jak podczas

choroby synka. Niosła wtedy na rękach jego bezwładne ciałko. Dobrze się stało, Ŝe nie

oglądała nieprzytomnej Juliany. Nie była pewna, czy by to zniosła.

– Musi cię wiele kosztować – odezwał się Jonas, jakby czytając jej myśli – tak siedzieć i

czekać na werdykt dotyczący chorego dziecka. – W milczeniu skinęła głową. – Najgorsze ze

wszystkiego jest poczucie bezsilności – mówił cicho, jakby do siebie. – Zdawanie sobie

sprawy z tego, Ŝe twoje dziecko, bezbronna istota, jest w straszliwym niebezpieczeństwie, a ty

nie moŜesz zrobić absolutnie nic, Ŝeby ją uratować. Myślisz sobie, Ŝe jesteś jedynym

człowiekiem, który moŜe właściwie zadbać o dziecko, a potem nagle oddajesz je w ręce

obcych i sam modlisz się o nie i o to, Ŝeby mu pomogli. Czuję się taki bezradny.

– Teraz wiesz, jak to jest być rodzicem – odezwała się Zoey ze słabym uśmiechem.

Spojrzał na nią uwaŜnie.

– Przepraszam, Ŝe cię w to wpakowałem – powiedział. – Znów przeŜywasz stres. Ale

wiem, Ŝe zaleŜy ci na Julianie. A być moŜe... być moŜe zaleŜy ci teŜ i na mnie.

– Myślmy na razie tylko o małej.

– Dobrze. – Westchnął głęboko. – Kiedy ten koszmar się skończy, wrócimy do naszych

spraw.

Dopiero przed świtem zjawił się lekarz Juliany.

Na jego widok wstali oboje. Nadal trzymali się za ręce. I półŜywi ze zdenerwowania

czekali na słowa doktora Haggarty’ego.

– Jonasie, masz chore dziecko – zaczaj. – Ale wyzdrowieje.

Pod Zoey ugięły się nogi. Usiadła. Ledwie słyszała rozmowę obu lekarzy. Mówili coś o

wirusie, który ostatnio atakował dorosłych i dzieci, o niezbyt groźnej infekcji, której objawy

wyglądają przeraŜająco. Julianie podano antybiotyki. Opanowano gorączkę, lecz

postanowiono ją zatrzymać w szpitalu jeszcze przez dwadzieścia cztery godziny na

obserwacji. Doktor Haggarty zaproponował Jonasowi, Ŝeby poszedł do domu i przespał się.

Weszli na oddział pediatrii. Zobaczyli Julianę. Spała. Wyglądała jak zdrowe dziecko.

I nagle Zoey ogarnęło wielkie szczęście. Poczuła się lepiej niŜ kiedykolwiek w Ŝyciu.

Jonas ziewnął.

– Musisz jechać do domu, Ŝeby odpocząć – poradziła.

– Nie zasnę. Jestem za bardzo zmęczony.

– No to przynajmniej weź w domu prysznic i napij się mocnej kawy. Zmień ubranie. Te

buty nie mogą być wygodne.

Jonas spuścił wzrok. Na jednej nodze miał sandał, a na drugiej kamasz. Oba lewe buty.

– Zawiozę cię do domu – zaproponowała. – Nie nadajesz się do siedzenia za kierownicą.

Nie chciał odejść od łóŜeczka Juliany.

– Poradzi sobie bez ciebie przez dwie godziny. Jutro ją sobie zabierzesz.

– Wiem.

– No to chodźmy.

Zoey zatrzymała się przy recepcji. Poprosiła Jeannette, Ŝeby przedłuŜyła swój dyŜur i

została, póki Zoey nie wróci od Jonasa.

Spał przez całą drogę. Zoey podjechała pod dom. Nie obudził się wcale. Wyłączyła silnik,

odpięła pas.

– Jonasie. – Dotknęła jego ramienia.

– Hmm – mruknął nieprzytomnie.

– Obudź się.

– Hmm.

Musiała pomóc mu wysiąść. Sięgnęła nad nim do drzwi od strony pasaŜera. Poczuła, jak

ręka Jonasa ociera się ojej pierś. Zoey popatrzyła na niego podejrzliwie. Spał.

Wysiadła, obeszła samochód i otworzyła szerzej drzwi. Odpięła mu pas bezpieczeństwa.

– Jonasie – powtórzyła.

– Hmm.

– Obudź się.

– Hmm.

ciągnęła go z siedzenia. Objęła wpół. To idiotyczne, pomyślała. śaden człowiek nie śpi

tak mocno, nawet całkiem wykończony.

Kopnięciem zatrzasnęła drzwiczki. Z cięŜarem na ramieniu i plecach powlokła się do

frontowego wejścia, gdzie napotkała następną przeszkodę. Drzwi były zamknięte. Musiała

zdobyć klucz. Popatrzyła na kieszenie w spodniach Jonasa. Trzeba się było do nich dostać.

Oparła Jonasa na sobie, jedną ręką objęła go w pasie, a drugą wsunęła do przedniej kieszeni

jego spodni.

Przez chwilę wydawało się Zoey, Ŝe się zaśmiał. Jak na człowieka, który twardo śpi,

drgnął zbyt mocno. A kiedy przesunęła palcami po czymś, co z pewnością nie było pękiem

kluczy, wydawało się jej, Ŝe zajęczał. Kiedy wreszcie znalazła klucze i wyciągnęła je z jego

kieszeni, uznała, iŜ musiała się przesłyszeć. W gałęziach drzew świstał wiatr.

Dostali się do domu. Zoey uznała, Ŝe nie da rady wtaszczyć Jonasa na piętro, do sypialni.

Zaciągnęła go więc do salonu i wraz z nim opadła na kanapę. Usiłowała nie pamiętać, Ŝe

dokładnie w tym miejscu rozpoczęła się przed miesiącem ich seksualna przygoda. Uwalniała

się z ramion Jonasa, odsuwała go, próbując umieścić śpiącego w pozycji poziomej. Ale im

bardziej natęŜała siły, by wyzwolić się spod cięŜkiego ciała, tym mocniej na nią napierało.

– Jonasie – powtórzyła Zoey.

– Hmm.

– Puść mnie.

– Wyzwól się sama.

Otworzył oko i uśmiechnął się szelmowsko. Zoey wiedziała, Ŝe nie spał od dawna. Ale

zamiast się rozzłościć, równieŜ się roześmiała. Na szczęście panowała nad sytuacją. Pchnęła

Jonasa na kanapę.

– Oszukiwałeś. Przez cały czas. JuŜ w samochodzie – stwierdziła, wstając. SkrzyŜowała

ręce na piersiach.

– Aha. – Uśmiechnął się promiennie. Wolałby, Ŝeby Zoey leŜała z nim na kanapie, a nie

stała obok. Przyciągnął ją do siebie, objął w pasie i posadził sobie na kolanach. Nie

próbowała uciekać.

– Dziękuję – szepnął.

– Za co?

– Za to, Ŝe odwiozłaś mnie do domu. Za przyjazd do szpitala. Za to, Ŝe zostałaś ze mną

przez całą noc i martwiłaś się o Julianę.

– Musiałam się zjawić – tłumaczyła. – Gdy usłyszałam, co się stało, od razu uznałam, Ŝe

moje miejsce jest w szpitalu, przy tobie. Sama nie wiem, dlaczego.

– A ja wiem.

Podniosła na niego wzrok, lecz Jonas nie kontynuował tematu.

– Juliana nie ma pojęcia – powiedział – jakie piekło dziś przez nią przeŜyliśmy.

– Dzieci nigdy nie zdają sobie z tego sprawy. Kiedyś jej o tym powiesz. Pierwszego

wieczoru, gdy pójdzie na randkę z chłopcem, którego nie aprobujesz, lub przed wyznaczoną

przez ciebie godziną policyjną nie wróci do domu.

– Będę chciał wywołać w niej poczucie winy i powiem, Ŝe matka i ja...

Za późno ugryzł się w język. Zoey juŜ odsunęła się od niego.

– Nie jestem jej matką – sprostowała ostro.

– Powinnaś nią być.

Musiał to powiedzieć. Zoey opuściła wzrok i w milczeniu patrzyła w podłogę, ani nie

potwierdzając słów Jonasa, ani nie zaprzeczając temu, co usłyszała. Jednym stanowczym

ruchem przyciągnął ją do siebie i pocałował.

Najpierw mimo woli zacisnęła pięści i zesztywniała. Chwilę potem jednak odwzajemniła

pieszczotę. Przysunęła się bliŜej, wsunęła palce we włosy Jonasa, przycisnęła wargi do jego

uchylonych ust i obdarzyła pocałunkiem tak głębokim, Ŝe aŜ sięgającym dna duszy.

Z uniesieniem oddawał pieszczoty. Rozpuścił rude włosy Zoey, tak Ŝe opadały jej teraz

na plecy, przez głowę ściągnął bluzę i rzucił ją beztrosko na podłogę. Los dresu podzieliła po

chwili bawełniana koszulka. Jonas aŜ jęknął z zachwytu, kiedy zobaczył, Ŝe Zoey nie ma na

sobie biustonosza.

Półnaga, objęła go nogami. Długie włosy opadające jej na ramiona tworzyły płaszcz

osłaniający nagie ciało. Oddychała nierówno.

Przez cały czas Jonas bał się, Ŝe Zoey zaraz oprzytomnieje i ucieknie. Schwyci ubranie i

w panice opuści dom. Ona jednak popatrzyła na niego. Dotknęła lekko podbródka i warg.

– Musimy porozmawiać – powiedziała łagodnym tonem. – Ale będziemy mieli na to

jeszcze czas.

Nachyliła się i zaczęła odpinać guziki u koszuli Jonasa. Potem połoŜyła dłoń na jego

piersi i wsunęła palce w owłosienie na torsie. Opuszkiem palców przeciągnęła po sutce, a w

chwilę potem objęła ją gorącymi wargami.

Jonas aŜ jęknął z wraŜenia. Tracił oddech. Obydwoma rękoma trzymał Zoey w pasie.

Przez długi czas nie odrywała warg od jego piersi. Kiedy wsunęła palce pod pasek od spodni,

zaczął tracić nad sobą kontrolę.

Po paru sekundach Zoey oderwała się od Jonasa. Objęła dłonią jego męskość. Usiłował

leŜeć bez ruchu i nie oszaleć. Wiedział, Ŝe najmniejszy nawet ruch wzmoŜe pieszczotę.

OstroŜnie połoŜył rękę na podbrzuszu Zoey. Wsunął palce pod pasek jej spodni. Mimo Ŝe

chronił ją gruby materiał, silnie odczuwała dotyk. Jonas odkrył, Ŝe jest podniecona.

W jednej chwili przyciągnął ją do siebie.

Piersi Zoey znalazły się w pobliŜu jego ust. Lekko uniósł głowę i zaczął je całować. Zoey

ułoŜyła się na Jonasie. Opierała się na łokciach.

Czekała spokojnie, aŜ skończy ją całować. Nie zamierzał jednak przerwać pieszczoty.

Językiem i dłonią nadal pieścił jej piersi. Drugą ręką odpiął dŜinsy Zoey. Zsunęła je z siebie

wraz z majteczkami.

Zaczął się teraz spieszyć. Nie zdejmując ubrania do końca, usiadł, trzymając Zoey na

kolanach, siedzącą twarzą do niego, i zaczął ją pieścić. Nagle znalazł się w niej. Objęła

nogami biodra Jonasa. Poddali się odwiecznemu rytmowi miłości.

Jesteśmy jednością, pomyślała Zoey. Stali sienią, kochając się po raz pierwszy, i

pozostaną na zawsze.

Chwilę potem Jonas wprowadził ją w świat, w którym jeszcze nigdy nie była. Kiedy

eksplodował w niej jak grom uderzający w wyschnięte drzewo, a ją porwały fale

wzburzonego oceanu, straciła wszelkie rozeznanie tego, co dzieje się poza nimi.

Było jej dobrze. Cudownie. Nic juŜ nie tłumiło radości i szczęścia. Pozbyła się zimnej

pustki w sercu. Oczyściła duszę. W jakiś tajemniczy sposób Jonas wygnał z niej wszystkie

lęki. Obdarzył miłością.

– Kocham cię.

Zoey zdała sobie sprawę z tego, Ŝe wyrzekła te słowa, kiedy usłyszała odpowiedź Jonasa:

– TeŜ cię kocham. – Zacieśnił chwyt wokół jej ramion. – Nareszcie to powiedziałaś.

Uśmiechnęła się lekko.

– Nareszcie nadszedł czas, Ŝebym zrobiła róŜne rzeczy. Pocałował ją w czoło.

– Jakie? – zapytał.

Zbyt trudno byłoby jej wszystko wyjaśniać, Zoey więc ograniczyła się do stwierdzenia:

– Muszę odłoŜyć przeszłość do lamusa i zacząć Ŝyć. Jonas westchnął. Nadszedł czas,

eby ją zapytać, pomyślał.

Powinien zrobić to właśnie teraz, kiedy była rozluźniona i radosna.

– Czy w nowym Ŝyciu znajdziesz trochę miejsca dla dwojga? – zapytał lekkim tonem.

cisnęła go mocno za rękę.

– MoŜe. Jeśli chodzi tylko o dwoje i jeśli jedno waŜy mniej niŜ pięć kilo.

Uśmiechnął się radośnie.

– MoŜe jest nas juŜ więcej niŜ dwoje. Znów o czymś chyba zapomnieliśmy.

Odwzajemniła uśmiech.

– Ty moŜe tak, ale ja nie.

– A więc z góry zaplanowałaś nasze... spotkanie i przedsięwzięłaś odpowiednie środki? –

zapytał, nie ukrywając rozŜalenia.

Uśmiech na twarzy Zoey stał się jeszcze promienniejszy.

– Nie miałam pojęcia, Ŝe tak skończy się nasze spotkanie. Rozmyślnie nie

przedsięwzięłam Ŝadnych środków.

– Chcesz więc mieć następne dziecko – stwierdził spokojnie.

– Chyba chciałam tego od dawna. Tylko się bałam. Wielu rzeczy.

– JuŜ się nie boisz?

– Nadal się lękam – odparła. – Zawsze chyba będę się obawiała. Ale nie jestem juŜ sama.

I samotnie nie będę musiała zwalczać wszystkich obaw. Mam rację?

Scałował łzę, która potoczyła się po policzku Zoey.

– Tak – odparł. – Nigdy juŜ nie będziesz sama.

– To dobrze. – Odetchnęła z ulgą.

– Jules i ja będziemy zawsze z tobą. Bez względu na to, co się stanie.

– Zawsze?

– Zawsze.

Czy moŜna w to wierzyć? W kaŜdym razie ogarnęła ją radość. Pełna i cudowna. Zoey

była szczęśliwa. Gdyby nawet jej nowe, szczęśliwe Ŝycie miało nie trwać długo, i tak było

lepsze niŜ dotychczasowe.

– Na zawsze, Zoey – z mocą powtórzył Jonas, tak jakby wiedział, o czym pomyślała. –

Obiecuję.

To było wszystko, co chciała usłyszeć.

EPILOG

Tego dnia, którego Zoey urodziła bliźniaki, Leo i Lucy, na oddziale połoŜniczym

panował oŜywiony ruch. Przez całą noc zdenerwowany Jonas, jak kaŜdy typowy ojciec,

długimi krokami przemierzał szpitalną poczekalnię. Trzyletnia Juliana zadawała mu mnóstwo

pytań. Koniecznie chciała się dowiedzieć, jak wygląda jej nowe rodzeństwo.

Do pokoju Zoey wpadała często Olivia podczas swego dyŜuru. Po skończonej pracy

pozostała w poczekalni, gdzie zebrali się Daniel z Simonem i dwuletnią Samanthą oraz Sylvie

z Chase’em i małą Genevieve. W ciągu krótkiego czasu trzy nierozłączne przyjaciółki

stworzyły rodzinę złoŜoną aŜ z dwunastu osób!

Pod koniec dnia panowie zabrali dzieci na dół do samoobsługowego baru, Ŝeby je napoić

i nakarmić hot dogami. Panie pozostały na górze. Znajdowały się przed salą noworodków i

przez szklaną ścianę przyglądały maluchom. W głębi serca kaŜda myślała o swoich dzieciach.

Mówiły jednak o nowo narodzonych. Maleńkim chłopczyku i tyciej dziewczynce, leŜących

obok siebie w podwójnym łóŜeczku z napisem: Tatę. Rozpostartymi dłońmi Sylvie oparła się

o szybę.

– Wiele przed nimi – powiedziała.

– Co masz na myśli? – spytała Zoey.

– Pomyśl tylko, co je czeka. Mają teraz po dwanaście godzin. Ich Ŝycie właśnie się

zaczyna, a przecieŜ nadejdzie taki moment, kiedy osiągną nasz wiek. I wyobraź sobie, co

przeŜyją do tego czasu.

Olivia skinęła głową.

– Wszystko dzieje się zbyt szybko. AŜ trudno uwierzyć, Ŝe Simon ma juŜ pięć lat, a

Samantha dwa. A przecieŜ od mojego ślubu z Danielem upłynęło tak niewiele czasu...

– Gennie ma trzy latka – dodała Sylvie. – TeŜ wydaje się to niemoŜliwe. Czasami zresztą

rzeczy niemoŜliwe stają się faktem.

– Co masz na myśli? – zapytały równocześnie Zoey i Olivia. W oczach Sylvie zapłonęły

złote iskierki. Za śmiechem oznajmiła:

– Chase i ja spodziewamy się drugiego dziecka. To juŜ czternasty tydzień ciąŜy.

– Cudownie! – wykrzyknęła Zoey. Wszystkie trzy były zachwycone. Olivia serdecznie

uściskała siostrę.

– Ale miałaś przecieŜ problemy. Lekarka twierdziła, Ŝe twoje biologiczne baterie są na

wyczerpaniu. Dlatego zdecydowałaś się mieć dziecko z Chase’em.

– Okazuje się, Ŝe lekarze nie wiedzą wszystkiego – odparła Sylvie.

Zoey i Olivia wybuchnęły radosnym śmiechem.

– To dobrze – oświadczyła Zoey.

– Fakt – podsumowała Olivia. Po chwili dodała: – Miałam jeszcze nic na razie nie mówić,

ale skoro Sylvie się przyznała, mogę zrobić to samo. Jestem w ciąŜy. Rodzę za osiem

miesięcy.

– śartujesz! – wykrzyknęła Sylvie.

– Mówię powaŜnie.

– Och, to wspaniale – entuzjazmowała się siostra Olivii. – Niemowlaki będą pojawiały się

jak grzyby po deszczu. Kto by pomyślał dziesięć lat temu, Ŝe nasza trójka da Ŝycie aŜ tylu

nowym obywatelom ziemskiego globu.

– Światowa Organizacja Zdrowia zacznie zasypywać nas paskudnymi listami, oskarŜając

o przeludnianie planety.

– A niech sobie protestują, nie przejmujcie się. – Olivia machnęła lekcewaŜąco ręką. –

Nasze dzieci są tak bystre, Ŝe kiedy urosną, rozwiąŜą wszystkie światowe problemy.

– Mów za siebie – mruknęła Sylvie. – Los moich dzieci jest juŜ przesądzony. Będą

wichrzycielami. Tak zdecydowałam.

– Wichrzycielami i saksofonistami – dorzucił Chase, stając za Ŝoną. Na ramieniu trzymał

Genevieve. Malutka wyciągnęła rączki do matki. Sylvie wzięła ją w objęcia.

– Tylko spójrzcie na te palce – dodał, dotykając drobniutkiej rączki. – To dłonie muzyka.

– Pianistki – uściśliła Sylvie. Chase potrząsnął głową.

– Nie. Saksofonistki tenorowej. Zapamiętaj dobrze moje słowa.

– Mój syn zostanie stolarzem, podobnie jak jego ojciec – oświadczył Daniel. Za jedną

rękę ściskał go Simon, drugą trzymała malutka Samantha. – A Sam? Nie wiem jeszcze, kim

ona będzie. JuŜ teraz wiadomo, Ŝe ma artystyczną duszę. Pewnie zostanie poetką.

– Będzie pisała teksty do piosenek komponowanych przez Gennie – prorokował Chase.

– A co z Jules oraz Lucy i Leo? – zapytała Zoey Jonasa, kiedy z Juliana dołączył do

reszty. – Pozostali ojcowie juŜ zaplanowali przyszłość swych dzieci. A ty?

Jonas popatrzył najpierw na malutką dziewczynkę, która trzymała się go kurczowo, a

potem – przez szybę – na śpiące spokojnie niemowlęta.

– Zostaną, kim zechcą – odparł. – Nigdy nie sądziłem, Ŝe uda mi się mieć tak wspaniałą

rodzinę. Jestem gotów na wszystko, co się stanie.

Zoey z aprobatą skinęła głową.

– Dobrze powiedziane – pochwaliła męŜa.

– Byłoby jednak miło mieć drugiego lekarza w rodzinie.

Lub prawnika. A nawet hydraulika. Nigdy nie moŜna ich znaleźć, gdy są potrzebni. Zoey

roześmiała się lekko.

– Niech będą, kim zechcą. Pod warunkiem, Ŝe nie przystaną do republikanów.

Jonas podszedł bliŜej i stanął obok Ŝony. Był zachwycony, Ŝe stał się ojcem bliźniaków.

Nigdy z pewnością juŜ nie powtórzy się taki moment pełnego szczęścia, jak ten, który

przeŜywali oboje z Zoey zaraz po urodzeniu się obojga dzieci. Spojrzał na Julianę. Z

przechyloną na bok główką krytycznym okiem przyglądała się braciszkowi i siostrzyczce.

Popatrzył na Lucy i Leo. Przeniósł wzrok na Zoey. Nikt na świecie, uznał, nie jest tak

szczęśliwy, jak on.

– Wykonałaś dobrą robotę – szepnął Ŝonie do ucha, ściskając jej rękę.

– Wykonaliśmy dobrą robotę – poprawiła go z uśmiechem. Pocałowała Jonasa w

policzek. Oparła się na jego ramieniu. Była wyczerpana, ale bezgranicznie szczęśliwa. I nadal

zaskoczona tym, co się stało.