Zakazane noce z 

wampirzycą

 

Kerrelyn Sparks

 

 

 

 

 

 

 

 
Mojej matce Charty.
Huragan Ike zniszczył Twój dom, 
ale nie zdołał złamać Twojego ducha.

1

Rozdział 1

- Spóźniłaś się. - Connor przywitał ją pełnym dezaprobaty zmarszczeniem czoła.

- I co z tego? - Vanda Barkowski odwzajemniła ponurą minę Szkota, wchodząc do holu 

Romatech Industries.

- Nie jestem już dziewczyną z haremu. Nie muszę pędzić na złamanie karku, kiedy tylko 

Wielki Mistrz pstryknie palcami.

Connor uniósł brwi.

-   Dostałaś   oficjalne   wezwanie,   w   którym   było   wyraźnie   napisane,   że   zebranie   Klanu 

Wschodniego Wybrzeża zacznie się dziś wieczorem o dziesiątej. - Zamknął za nią drzwi 

na zamek i wstukał kilka cyfr na panelu alarmu.

Czyżby miała kłopoty? To oficjalne wezwanie martwiło ją przez cały tydzień, chociaż 

nikomu o tym nie powiedziała. Zjawiłaby się wcześniej, gdyby pozwolono jej skorzystać z 

wampirycznej zdolności teleportacji, ale w wezwaniu ostrzeżono ją, by nie teleportowała 

się   do   Romatechu.   Taka   akcja   uruchomiłaby   alarm,   przerwałaby   zebranie   i   Vanda 

musiałaby  zapłacić  słoną  grzywnę.  Wyjechała   więc samochodem  ze swojego  klubu w 

dzielnicy Hell's Kitchen, zahaczając najpierw o Queens, skąd miała odebrać kilka uszytych 

na zamówienie kostiumów. Przez całą drogę do White Plains grzęzła w koszmarnych 

korkach, które kosztowały ją zdecydowanie za dużo nerwów Do diabła, nie chciała tutaj 

być.

Wzięła   głęboki   oddech   i   poprawiła   swoje   nastroszone,   ufarbowane   na   jasnofioletowo 

włosy.

- Wielka mi rzecz. Spóźniłam się parę minut.

- Czterdzieści pięć minut.

- I co? Co to jest czterdzieści pięć minut dla takiego starego capa jak ty?

- To w dalszym ciągu aż czterdzieści pięć minut.

Czyżby w jego oczach błyskało rozbawienie? Zirytowała się na myśl, że mogła zostać 

uznana za zabawną. Była twarda, do diabła. A on powinien się obrazić, że nazwała go 

starym capem. Connor Buchanan wyglądał najwyżej na trzydziestkę. Uważałaby go za 

bardzo przystojnego, gdyby nie był taki marudny przez te wszystkie lata.

Poprawiła czarny, pleciony bicz, który nosiła zawiązany wokół pasa.

-   Posłuchaj.   Teraz   jestem   bizneswoman.   Spóźniłam   się,   bo   musiałam   otworzyć   klub  i 

załatwić parę spraw. I niedługo muszę wracać do pracy. - Na jedenastą trzydzieści miała 

umówione spotkanie ze wszystkimi tancerzami, by rozdać im nowe kostiumy na sierpień. 

Connor nie wydawał się szczególnie przejęty.

-   Roman   wciąż   jest   mistrzem   twojego   klanu   i   kiedy   życzy   sobie,   żebyś   była   obecna, 

powinnaś się zjawiać na czas.

- Tak, tak, już trzęsę moimi opiętymi portkami.

Connor odwrócił się do stołu, aż kilt w kratę czerwono-zieloną zawirował mu wokół 

kolan.

- Muszę przeszukać twoją torbę. 

Vanda skrzywiła się w duchu.

- Naprawdę mamy na to czas? Już i tak jestem spóźniona.

- Sprawdzam każdą wniesioną torbę.

Zawsze był strasznym służbistą. Ileż to razy beształ ją za flirtowanie ze strażnikami w 

domu Romana? No z jednym strażnikiem. Ze śmiertelnym dziennym strażnikiem, który 

2

pracował   dla   firmy   MacKay,   Usługi   Ochroniarskie   i   Detektywistyczne.   Smakowicie 

przystojnym dziennym strażnikiem.

Connor też pracował dla MacKay, więc wiedział, że strażnikom nie wolno spoufalać się z 

podopiecznymi. Zdaniem Vandy ten stary przepis powinien zostać zniesiony. Ian związał 

się ze swoją strażniczką Toni i miłość do niego jakoś jej nie osłabiła. Wręcz przeciwnie, 

dodała   jej   siły   i   pozwoliła   zabić   Jędrka   Janowa,   choć   Malkontent   próbował   ją 

powstrzymać, kontrolując jej umysł.

Ale jeśli chodziło o ochronę Romatech Industries, Connor miał dobre powody, by trzymać 

się swoich  ukochanych  przepisów.  Jako  że  wredni  Malkontenci  nienawidzili  dobrych, 

praworządnych wampirów pijących krew z butelek, nienawidzili też Romatechu, gdzie 

butelkowana syntetyczna krew była produkowana. W przeszłości już trzy razy udało im 

się przeprowadzić zamach bombowy na zakład.

Vanda westchnęła.

- Nie przyniosłam bomby. Myślisz, że chciałabym się wysadzić w powietrze? Wyglądam 

na wariatkę?

W oczach Connora błysnęła wesoła iskra.

- Zdaje się, że to zostanie stwierdzone na zebraniu klanu. 

Do diabła. Więc jednak miała kłopoty.

- Okej. - Rzuciła swoją workowatą torebkę na stół. - Baw się dobrze.

Gorący rumieniec zaczął skradać się po jej szyi, kiedy strażnik grzebał w torbie. Boże, nie 

cierpiała się wstydzić. Czuła się wtedy słaba, mała i bezbronna, a przysięgła sobie, że już 

nigdy na to nie pozwoli. Wysunęła podbródek i spojrzała zaczepnie na mężczyznę.

- Co to jest? - Wyciągnął skrawek materiału, który wyglądał jak wypchana żółta skarpetka 

z dużą mosiężną dyszą na końcu.

- To kostium do tańca. Dla Strażaka Sama. To jego osobisty wąż gaśniczy.

Connor upuścił majtki, jakby się paliły, i wrócił do przeszukiwania torebki. Tym razem 

wyjął   z   niej   błyszczące   cieliste   stringi   ze   sztucznym   bluszczem   oplecionym   wokół 

miniaturowego trójkąta.

- Aż się boję zapytać...

- Nasz temat na sierpień to „gorączka dżungli”. Terrance Tłok chce zatańczyć hołd dla 

Tarzana. Rozbierając się, przeleci nad sceną na lianie.

Connor rzucił cudo na stół i szukał dalej.

- Rzeczywiście masz tu jakąś cholerną dżunglę. - Wyciągnął długą lianę z dużymi liśćmi.

-  Gorączka  dżungli jest bardzo  zaraźliwa -  powiedziała  Vanda  zmysłowym głosem.  - 

Jestem pewna, że znaleźlibyśmy listek figowy w twoim rozmiarze.

Spojrzał na nią groźnie.

- No dobra, liść bananowca.

Connor parsknął i wyłowił z kłębowiska lian kluczyki do jej samochodu. Wrzucił je sobie 

do sporranu.

- Hej - zaprotestowała Wanda. - Potrzebuję ich, żeby wrócić do domu.

- Dostaniesz je z powrotem po zebraniu. - Upchnął kostiumy z powrotem do torby. - To 

wstyd, że wampiryczni mężczyźni ubierają się, czy raczej rozbierają, publicznie.

- Chłopcy to lubią. Oj, przestań, Connor. Nigdy nie miałeś ochoty zrzucić ciuchów na 

oczach ładnych dziewczyn?

- Nie. Jestem zbyt zajęty pilnowaniem, żeby Roman i jego rodzina pozostali przy życiu. 

Nie wiem, czy zauważyłaś, ale wojna z Malkontentami wisi na włosku. A gdybyś nie 

słyszała, to ich przywódca, Casimir, jest gdzieś w Ameryce.

3

Vanda opanowała dreszcz.

-   Wiem.   Mój   klub   został   zaatakowany   w   grudniu   zeszłego   roku.   -   Paru   jej   bliskich 

przyjaciół omal nie zginęło tamtej nocy. Starała się o tym nie myśleć. Bo kiedy myślała, te 

myśli rozrastały się w o wiele starsze i straszniejsze wspomnienia.

A ona nie miała zamiaru przeżywać ich na nowo. Życie było łatwe i przyjemne w nocnym 

klubie Horny Devils, gdzie przystojni faceci tańczyli w skąpych kostiumach, gdzie po 

paru kuflach bleera nawet najzimniejszemu wampirowi robiło się cieplutko i przyjemnie. 

Każda   noc   mogła   mijać   bez   bólu,   pod   warunkiem   że   Vanda   skupiała   się   na   pracy   i 

trzymała przeszłość starannie zamkniętą w mentalnej trumnie. Dni były jeszcze łatwiejsze, 

bo śmiertelny sen był bezbolesny i wolny od koszmarów. Mogła tak żyć setki lat, byleby 

tylko wszyscy dali jej święty spokój.

Connor spojrzał na nią ze współczuciem.

- Ian opowiadał mi o tym ataku. Powiedział, że dzielnie walczyłaś. 

Powstrzymała się przed zgrzytnięciem zębami. To nie było dobre dla kłów. Chwyciła 

torbę i zawiesiła ją sobie na ramieniu.

- To o to właściwie chodzi? Co mi grozi?

- Dowiesz się. - Strażnik wskazał dwuskrzydłowe drzwi po prawej. - Zaprowadzę cię do 

sali zgromadzeń.

- Nie, dziękuję. Znam drogę. - Vanda przeszła przez drzwi i ruszyła korytarzem, stukając 

szpilkami po nieskazitelnie czystej podłodze z błyszczącego marmuru.

Nieprzyjemny zapach środków dezynfekcyjnych nie był w stanie całkowicie zamaskować 

przepysznego   aromatu   krwi.   Śmiertelni   pracownicy   Romatechu   przez   cały   dzień 

produkowali tu syntetyczną krew. Ta krew była oficjalnie rozsyłana do szpitali i banków 

krwi, i nieoficjalnie do wampirów.

Roman Draganesti wynalazł syntetyczną krew w 1987 roku, a w ostatnich latach wpadł na 

pomysł   wampirycznej   Kuchni   Fusion.   Nocami   w   Romatechu   pracowali   wampiryczni 

robotnicy, wytwarzając cudowne drinki, takie jak chocolood, bleer, blissky, i blood lite dla 

tych, którzy przesadzili z poprzednimi. W powietrzu unosiła się mieszanina zapachów 

tych   wszystkich   napojów.   Vanda   z   zadowoleniem   wciągnęła   głęboki   wdech,   żeby 

uspokoić zszargane nerwy.

Jej wyostrzony wampiryczny słuch wyłowił odgłos trzasków z głośnika. Obejrzała się i 

zobaczyła Connora, stojącego przy dwuskrzydłowych drzwiach. Obserwował ją z walkie-

talkie w dłoni. Czyżby podejrzewał, że spróbuje uciec? To było bardzo kuszące - miała 

ogromną ochotę teleportować się na parking i zwiać swoją czarną corvettą. Nic dziwnego, 

że Connor zabrał jej kluczyki. Owszem, mogła też teleportować się prosto do domu, ale 

oni   przecież   wiedzieli,   gdzie   mieszka   i   gdzie   pracuje.   Przed   klanowym   wymiarem 

sprawiedliwości nie było ucieczki.

Oczywiście tylko wampiry pijące syntetyczną krew uznawały w Romanie Draganestim 

Mistrza   Klanu   Wampirów   Wschodniego   Wybrzeża.   Zbliżając   się   do   sali   zgromadzeń, 

Vanda zwolniła kroku. Jeśli Roman miał jej coś do zarzucenia, dlaczego nie załatwił tego 

prywatnie? Dlaczego chciał ją upokorzyć na oczach innych ważniaków z klanu?

Miękko akcentowane słowa Connora poniosły się po długim korytarzu:

- Phil się zjawił? Świetnie. Daj mi z nim porozmawiać.

Phil? Vanda zachwiała się na obcasach. Phil Jones wrócił do Nowego Jorku? Z tego, co 

słyszała, ostatnio mieszkał w Teksasie. Nie żeby ją to obchodziło. Był tylko śmiertelnikiem. 

Ale niesamowicie przystojnym i interesującym śmiertelnikiem.

Przez pięć lat był jednym z dziennych strażników w nowojorskim domu Romana, kiedy 

4

mieszkała tam z resztą haremu. Większość śmiertelnych ochroniarzy uważała harem za 

bandę   bezimiennych   nieumarłych   kobiet,   związanych   z   ich   prawdziwym   pracodawcą 

Romanem Draganestim. W ich oczach harem był mniej ważny niż bezcenne dzieła sztuki i 

antyki Romana.

Phil Jones był inny. Zapamiętał imiona dziewczyn i traktował je jak prawdziwych ludzi. 

Vanda próbowała z nim flirtować, ale Connor, ten stary zrzęda, zawsze to ucinał. Phil 

przestrzegał zasady, by się nie spoufalać, i zachowywał dystans - co nie było trudne, skoro 

zwykle był w wieczorowej szkole albo spał, kiedy ona nie spała, a w ciągu dnia, kiedy on 

funkcjonował, ona była martwa.

Mimo to podejrzewała, że go do niej ciągnie. A może tylko chciała, żeby tak było. Życie w 

haremie było tak upiornie nudne, a Phil wydawał się taki intrygujący.

Ale na pewno tylko jej się zdawało. Już od trzech lat była wolna i przez cały ten czas Phil 

nigdy nie wpadł na to, żeby ją odwiedzić.

Zatrzymała   się,   by   posłuchać   głosu   mężczyzny,   rozlegającego   się   z   walkie-talkie.   Nie 

rozróżniała słów, ale sam dźwięk przeszył ją elektryzującym dreszczem. Już zapomniała, 

jak seksowny jest jego głos. Do licha z nim; myślała, że był jej przyjacielem. Ale ona była 

dla   niego   tylko   kimś   z   pracy.   Z   łatwością   o   niej   zapomniał,   kiedy   zajął   się   nowym 

zadaniem.

Dotarła do drzwi sali zgromadzeń, kiedy te otworzyły się gwałtownie. Odskoczyła do 

tyłu, by nie dać się rozdeptać biuściastej kobiecie i operatorowi kamery. Natychmiast ją 

rozpoznała.   Corky   Courrant   prowadziła   plotkarski   program   o  celebrytach   w   telewizji 

Digital Vampire Network, Na żywo wśród nieumarłych.

- Nie zgadzam się z tym wyrokiem! - wrzasnęła Corky, odwracając się, by złapać drzwi, 

zanim się zamknęły.

- Pójdę z tym do Najwyższego Sądu Klanowego!

- Moja decyzja jest ostateczna. - Głos Romana był stanowczy, ale i znudzony.

- Usłyszycie o tym w moim programie! - Dziennikarka dopiero teraz zauważyła Vandę. - 

Ty! Co ty tu robisz?

Wampirzyca skrzywiła się, kiedy operator skierował na nią kamerę. Do diabła. Znowu 

wyląduje w programie Corky.

Uśmiechnęła się niepewnie do obiektywu.

- Cześć, wampiry. Idę na zebranie klanu. Zawsze chodzę na zebrania klanu. To nasz 

obywatelski obowiązek.

- Nie chrzań! - warknęła Corky. - Przyszłaś tu, żeby triumfować. Ale ja nie wycofam 

pozwu przeciwko tobie, nieważne, co mówi mistrz klanu.

Vanda uśmiechnęła się na użytek kamery.

- Czy nie możemy wszyscy po prostu żyć w zgodzie?

- Trzeba było o tym pomyśleć, zanim mnie napadłaś! - zaskrzeczała Corky.

A, no tak. Ten incydent w grudniu, w klubie. Vanda skoczyła przez stół i próbowała 

udusić Corky Courrant. Przy zamieszaniu, które nastąpiło później, ten drobny wypadek 

wydawał się tak nieważny. Zapomniała o nim - ot kolejna nieistotna sprzeczka. Vandzie 

przydarzyło się przez lata całe mnóstwo nieistotnych sprzeczek.

Zwróciła się do kamery ze smutnym wyrazem twarzy.

-   To  było   bardzo   niefortunne  wydarzenie,   ale  wszyscy   możemy   być   wdzięczni   przez 

wieki, że nasza droga Corky nie ucierpiała w jego wyniku. Jej głos jest tak samo głośny i 

przenikliwy jak zawsze.

Dziennikarka prychnęła i wykonała gest podcinania gardła, sygnalizując operatorowi, by 

5

przestał nagrywać.

Pochyliła się do Vandy, ściszając głos:

-   To   jeszcze  nie  koniec  między   nami,   suko.   Mam   wielkie  wpływy   w   wampirycznym 

świecie i doprowadzę cię do ruiny. - Ruszyła korytarzem wściekłym krokiem; operator 

potruchtał za nią.

- Miłego dnia! - zawołała Vanda. Odwróciła się, by wejść do sali zgromadzeń, i zauważyła, 

że panuje w niej kompletna cisza. Wszyscy gapili się na nią. Cudownie. Byli świadkami 

scenki z Corky.

Zaczęli szeptać. Vanda wojowniczo wysunęła podbródek. Oceniła, że w sali jest około 

trzydziestu wampirów, głównie mężczyzn. Archaiczny wampiryczny świat wciąż niemal 

całkowicie   pozostawał   pod   kontrolą   facetów.   Aroganckich,   upartych   staruchów.   Nie 

aprobowali jej klubu, w którym striptiz robiły wampiry, a nie wampirzyce.

Zauważyła ich kwaśne miny. Najwyraźniej nie spodobał im się też jej liliowy kombinezon 

ze spandeksu i sterczące fioletowe włosy. Z tłumu wyłowiła tylko jedną przyjazną twarz. 

Gregori. Niestety, siedział w pierwszym rzędzie.  Zacisnęła mocniej  bicz  wokół pasa i 

ruszyła przejściem pośrodku.

Roman Draganesti  siedział  w wielkim  krześle mistrza  na podwyższeniu.  W  dawnych 

czasach mistrz klanu siadywał sam, ale czasy się zmieniły. Obok krzesła Romana stały 

dwa   mniejsze;  po  jego  lewej   siedziała  jego  żona  Shanna,  a  po  prawej   ojciec Andrew. 

Najwyraźniej byli jego doradcami. I oboje byli śmiertelni.

Co   to   się   porobiło   z   wampirycznym   światem?   Dlaczego   Roman   dał   tej   dwójce 

śmiertelników   taką   władzę   w   społeczności,   do   której   nie   należeli?   Vanda   sapnęła   z 

niesmakiem i usiadła obok Gregoriego.

Roman   przywitał   ją   królewskim   skinieniem   głowy.   Vanda   odpowiedziała   równie 

poważną miną.

Siedzący przy stole obok podwyższenia Laszlo Veszto skrobał notatki wiecznym piórem 

na pergaminie wyglądającym na antyk. Laszlo był chemikiem w Romatechu, ale piastował 

też prestiżowe stanowisko sekretarza klanu. Vanda przewróciła oczami. Równie dobrze 

mógł używać gęsiego pióra i inkaustu. Albo zwoju papirusu i trzcinowego patyczka.

- Rany, kupcie temu biedakowi laptop - mruknęła do Gregoriego.

- Ma laptop - odszepnął wampir - ale oni na tych zebraniach wolą się trzymać tradycji.

- Te zebrania to farsa - burknęła Vanda. Podejrzewała, że Laszlo wciąż jeszcze zapisuje 

decyzję, która tak zdenerwowała Corky Courrant. - Co się stało Corky?

- Dobre wieści dla ciebie - rzucił cicho Gregori. - Roman odrzucił jej pozew przeciwko 

tobie.

- Najwyższy czas. Przecież to widać i słychać, że nie uszkodziłam jej gardła.

- Potem Corky uparła się, że sprawiedliwie będzie, jeśli Roman odrzuci pozew przeciwko 

niej, ale Roman odmówił.

- Jaki pozew? - zaciekawiła się Vanda.

-   Nie   słyszałaś?   Pozwała   ją   ta   sławna   modelka,   Simone.   Pamiętasz,   jak   zatrudniłem 

Simone,   żeby   nagrała  Zębastykę,  DVD   z   ćwiczeniami   na   kondycję   kłów?   Corky 

powiedziała w swoim programie, że Simone używała sztucznych zębów.

Vanda wybuchnęła śmiechem, który rozległ się głośno w milczącej sali. Z tuzin wampirów 

syknęło, żeby ją uciszyć. Laszlo upuścił pióro i posłał jej spłoszone spojrzenie. Potem 

zerknął na Romana.

Vanda umilkła i odchrząknęła. Do licha. Te stare wampiry powinny sobie wyciągnąć kołki 

z tyłków. Otworzyła usta, żeby to powiedzieć, ale Gregori dotknął jej ramienia.

6

- Nie - szepnął. - Nie mów do niego, dopóki on się do ciebie nie odezwie.

- Laszlo - zaczął cicho Roman.

- Tak, sir? - Sekretarz klanu zaczął się bawić guzikiem swojego laboratoryjnego kitla.

-   Jako   że   Vanda   Barkowski   nareszcie   się   zjawiła,   przejdźmy   do   kolejnych   pozwów 

przeciwko niej.

Kolejnych pozwów? Liczba mnoga? Vanda rozejrzała się nerwowo. Żona Romana posłała 

jej współczujący uśmiech.

W sercu Vandy rozpaliła się iskra gniewu; zacisnęła pięści. Nie potrzebowała niczyjego 

współczucia. Była twarda, do diabła.

Laszlo nerwowo przegrzebał plik dokumentów. Wyciągnął jedną kartkę. Potem kolejną. I 

kolejną. Trzy kartki? Gniew Vandy zapłonął gorącym płomieniem.

Chemik zerknął na nią z lekkim przestrachem i kontynuował:

-   Przeciwko   Vandzie   Barkowski   wysunięto   trzy   zarzuty.   Zarzut   pierwszy: 

nieusprawiedliwione zerwanie umowy o pracę, skutkujące utratą zarobków i stratami 

moralnymi. Zarzut drugi: lekkomyślne narażenie zdrowia pracownika w miejscu pracy, 

skutkujące niewielkim urazem fizycznym i stratami moralnymi. Zarzut trzeci: napaść z 

użyciem niebezpiecznego narzędzia, skutkująca urazem fizycznym i stratami moralnymi.

Vanda zerwała się z miejsca.

- To jakieś bzdury! Kto mnie pozywa?! - Z płonącą twarzą rozejrzała się po sali. - Gdzie 

jesteście, dupki? Już ja wam pokażę straty moralne!

- Proszę usiąść - powiedział cicho Roman.

-   Mam   prawo   spojrzeć   w   twarz   moim   oskarżycielom.   -   Dostrzegła   trzech   byłych 

pracowników, przygarbionych w ostatnim rzędzie. - Tam jesteście, dranie!

- Vanda, siadaj! - rozkazał Roman.

Odwróciła się na pięcie, by stanąć przodem do niego. Do diabła, znał ją od 1950 roku i 

wierzył   w   bzdury   opowiadane   przez   tych   jęczących   pieniaczy?   Wycelowała   w   niego 

palec.

- A ty...

Zachłysnęła się z oburzeniem, kiedy Gregori chwycił ją za rękę i brutalnie pociągnął na 

krzesło. Spojrzał na nią ostrzegawczo.

Odetchnęła głęboko. Okej. Musiała się uspokoić.

- Czy przyznaje się pani do winy, pani Barkowski? - spytał Roman. Splotła palce obu 

dłoni, aż zbielały jej kostki.

- Nie.

- Nie zerwała pani umowy o pracę z pierwszym powodem? - Roman spojrzał na Laszla. - 

Jego nazwisko?

Laszlo przebiegł wzrokiem pierwszą kartkę, po czym pociągnął nerwowo za guzik kitla.

- Życzy sobie, by używać jego pseudonimu scenicznego, Jem Twardziel. 

W sali rozległy się śmiechy, ale uciszyło je chrząknięcie Romana.

- Pani Barkowski, czy zwolniła pani pana... Twardziela?

- Owszem, zwolniłam, ale miałam słuszny powód.

- Właśnie że nie! - zawołał nadąsany głos z tyłu sali - Byłem najlepszym tancerzem, jakiego 

kiedykolwiek zatrudniałaś. Nie miałaś powodu mnie zwalniać!

Vanda spojrzała na Jema.

- Próbowałeś sprzedawać swoje usługi. Ja prowadzę dyskotekę, a nie burdel.

- Panie o mnie błagały - upierał się Jem.

- I pan brał od nich pieniądze? - odezwał się Roman.

7

- Oczywiście, że brałem - obruszył się powód. - Jestem tego wart! Jestem najlepszy w 

branży.

Roman nie wyglądał na przekonanego.

- Odrzucam pierwszy pozew.

- Co? - pisnął Twardziel. - Ale ja potrzebuję mojej posady. Jak będę zarabiał na życie?

Mistrz klanu wzruszył ramionami.

- Wygląda na to, że rozpoczął pan już nową karierę. Może pan wyjść. 

Jem, mrucząc pod nosem przekleństwa, ruszył do drzwi.

Vanda   poczuła   odrobinę   ulgi.   Jeden   oskarżyciel   z   głowy,   do   załatwienia   jest   jeszcze 

dwóch.

- Drugi pozew? - zapytał Roman Laszla.

- Tak jest, sir. - Sekretarz pogrzebał w dokumentach. - Lekkomyślne narażenie zdrowia 

pracownika   w   miejscu   pracy.   Ten   powód   również   życzy   sobie   być   nazywany 

pseudonimem   scenicznym.   -   Laszlo   zakręcił   guzikiem   kitla.   -   Piotr   Wielki,   Książę 

Klejnotów. - Guzik odpadł i poturlał się po stole.

Żona Romana zakryła usta. Po sali poniosły się chichoty. Nawet ksiądz się uśmiechał.

Gregori pochylił się do Vandy i szepnął:

- Książę klejnotów kupił królowej Karolinie korale koloru koralowego. 

Vanda parsknęła i dźgnęła go łokciem w żebra.

Roman uniósł oczy do góry, jakby pytał: „Boże, dlaczego ja?” Opanował wyraz twarzy i z 

powagą spojrzał na zgromadzonych.

- Czy pan... Książę jest na sali?

- Jeft! - W tylnym rzędzie wstał smukły mężczyzna. Przerzucił przez ramię długie, jasne 

włosy. - Ja jeftem Kfiążę Klejnotów!

- Został pan ranny w pracy? - podjął Roman.

- Owhem - odparł Piotr, sepleniąc. - Tańfyłem i poflihnąłem fię w kałuwy wody.

- On sam chciał tej wody - przerwała mu Vanda. - Piotr życzył sobie, żeby chlusnęło na 

niego trzydzieści litrów wody, kiedy pociągnie za łańcuch.

- Pan prosił o tę wodę? - zapytał Roman.

- Tak. Ach, te fhystkie kropelki wody lfniły na mojej nagiej fkórze. Byłem niefamowicie 

piękny.

- Wierzę panu na słowo - mruknął Roman. - I poślizgnął się pan?

- Tak! To był kofmar. Upadłem na nof i złamałem go.

- Co pan złamał? - zapytał Roman.

- Nos - wyjaśniła Vanda. - Ale nastawiliśmy go i teraz jest zupełnie normalny.

- Nie jeft! - Piotr położył dłoń na biodrze. - Teraz mój głof bwmi okropnie nofowo i 

whyscy fię ze mnie fmieją.

Salę wypełniły śmiechy.

- O, profę. - Piotr otarł załzawione oczy. - Fmieją fię ze mnie. Ponofę ftraty moralne. 

Roman westchnął.

-   Panie   Książę,   pański   wypadek   był   doprawdy   godny   pożałowania,   ale   nie   bardzo 

rozumiem, jak może pan obwiniać o niego panią Barkowski, skoro pan sam poprosił o 

wodę.

Piotr założył ręce na piersi i zrobił nadąsaną minę.

- Powinna była mnie chronif.

- Nastawiłam ci nos i dałam wolne na resztę wieczoru - powiedziała  Vanda.  - To ty 

rzuciłeś pracę.

8

Piotr wydął wargi.

- Chsę ją f powrotem.

- Zgadza się pani? - spytał Roman Wandę.

- Tak. Zawsze byłam zadowolona z pracy Piotra.

- Świetnie. - Roman kiwnął głową. - Pani go zatrudni z powrotem, a my oddalamy drugi 

pozew. Laszlo, ostatni pozew, poproszę.

-   Tak,   sir.   -   Sekretarz   przełożył   swoje   papiery.   -   Napaść   z   użyciem   niebezpiecznego 

narzędzia. Powód posługuje się pseudonimem scenicznym Max Megamaczuga. - Laszlo 

zaczął skubać kolejny guzik kitla.

Roman rozejrzał się po sali.

- Panie... Megamaczuga? Zechce pan opisać ów rzekomy incydent?

-   Rzekomy,   jeszcze   czego.   -   Max   zerwał   się   z   siedzenia.   -   Zrobiła   mi   w   piersi 

ośmiocentymetrową dziurę. Gdyby trafiła w serce, zginąłbym na miejscu!

- Mój błąd - mruknęła Vanda. - Źle wycelowałam.

- Więc przyznaje się pani, że zraniła tego mężczyznę? - spytał Roman.

- Obrzucał mnie wyzwiskami przy moich pracownikach - wytłumaczyła oskarżona. - Nie 

mogłam mu tego puścić płazem.

Roman zmarszczył brwi.

-   Wydaje   mi   się,   że   zwolnienie   go   byłoby   bardziej   rozsądnym   działaniem   niż 

sztyletowanie.

- Przecież mnie zwolniła! - wykrzyknął Max. - Ta suka powiedziała, że jestem marnym 

tancerzem, a to kompletna bzdura.

- Kiedy ty jesteś marnym tancerzem! - Vanda odwróciła się do Romana. - Wykonał taniec z 

czterometrowym   pytonem,   który   mu   się   wyślizgnął   i   oplótł   jedną   z   moich   klientek. 

Musiała   się   teleportować,   zanim   zdążył   ją   zmiażdżyć.   Powiedziałam   Maxowi,   żeby 

zabierał węża i spadał.

Roman kiwnął głową.

- Logiczna decyzja.

- Ale ta suka mnie zaatakowała! - huknął Max.

- Dopiero kiedy zacząłeś mnie lżyć! - krzyknęła Vanda.

- Czym go pani zaatakowała? - spytał Roman.

-   Nie   zamierzałam   się   do   niego   zbliżać,   dopóki   trzymał   tego   przeklętego   gada,   więc 

zdjęłam but i rzuciłam w niego. - Vanda wzruszyła ramionami. - Chyba dość mocno, bo 

szpilka, ehm, utkwiła mu w piersi.

- O mało mnie nie zabiła! - wrzasnął Max.

- A pański wąż o mało nie zabił klientki - przypomniał mu Roman. - Czy pańska rana 

zagoiła się podczas śmiertelnego snu?

- No tak, ale to nie znaczy, że ona mogła mnie atakować. 

Roman zabębnił palcami w poręcz krzesła.

- Nie mogę mieć pretensji do kobiety, która broniła się przed niestosownym zachowaniem 

mężczyzny.

- Ha! - parsknęła Vanda.

- Jeszcze nie skończyłem. - Roman spojrzał na nią surowo. - Pani metoda była nie na 

miejscu.   Z   pewnością   ma   pani   jakąś   ochronę,   która   mogła   usunąć   pana   Maxa 

Megamaczugę z klubu.

Vanda wzruszyła ramionami. Rzeczywiście miała potężnego wykidajłę.

- Już trzeci raz od otwarcia klubu jest pani tu wzywana z powodu nieodpowiedniego i 

9

gwałtownego zachowania - ciągnął mistrz klanu. - Mówiąc krótko, pani Barkowski, ma 

pani problem z kontrolowaniem gniewu.

- Właśnie! - krzyknął Max. - Ta suka to wariatka!

- Dość - rzucił ostrzegawczo Roman pod adresem byłego tancerza. - Oddalam zarzut, pod 

warunkiem że pani Barkowski podda się terapii panowania nad gniewem.

Vanda się skrzywiła. No nie, znowu.

- To jakaś bzdura - podsumował Megamaczuga. - Ta suka jest mi coś winna! Żądam 

rekompensaty za straty moralne.

- Już ja ci dam rekompensatę! - Vanda potrząsnęła pięścią w jego kierunku. - Spotkajmy się 

na parkingu...

-   Vanda,   dość!   -   Roman   spojrzał   na   nią   gniewnie.   Odpowiedziała   mu   takim   samym 

spojrzeniem.

- Wykazuje pani poważny brak kontroli nad sobą - odezwał się cicho. - Najwyraźniej jedna 

seria spotkań terapeutycznych nie wystarczyła.

- No właśnie, nie zaliczyła terapii! - Max zachichotał. - Tylko poczekaj, suko. Już ja ci dam 

powód do gniewu.

-   A   pana   od   tej   chwili   obowiązuje   oficjalny   zakaz   zbliżania   się   do   pani   Barkowski   - 

powiedział Roman do byłego tancerza. - Będzie się pan trzymał od niej z daleka albo 

obciążę pana grzywną w wysokości pięciu tysięcy dolarów.

- Co? - Max zrobił przerażoną minę. - Co ja takiego zrobiłem?

- Laszlo, wezwij ochronę i każ usunąć pana Megamaczugę - polecił Roman.

- Tak, sir. - Laszlo wcisnął przycisk na biurku.

- Dobra, dobra, wychodzę. - Max wyszedł z sali.

- Trzeci pozew odrzucony - oznajmił Roman - a pani Barkowski zgodziła się wziąć udział 

w drugiej serii terapii panowania nad gniewem.

Vanda zacisnęła zęby, gdy rozbawione wampiry zaczęły szeptać.

- Nie przypominam sobie, żebym się na cokolwiek zgadzała.

- Poddasz się terapii. - Roman spojrzał na nią surowo. - Ojciec Andrew zaofiarował się, że 

znów będzie cię prowadził.

Vanda jęknęła w duchu. Śmiertelny ksiądz był miłym staruszkiem, ale nie miał pojęcia, 

przez co przeszła w swoim długim życiu. A naprawdę nie chciała mu tego mówić. Ani 

jemu, ani nikomu.

Duchowny uśmiechnął się do niej.

- Nie mogę się doczekać, żeby poznać cię lepiej, moje dziecko. 

Vanda założyła ręce.

- Trudno.

- Potrzebuję ochotnika, który zechce zostać jej opiekunem i sponsorować terapię - ciągnął 

ojciec Andrew.

Pomruki w sali ucichły nagle. Zaległa absolutna cisza.

Cudownie. Vanda ze swoimi nadnaturalnymi zmysłami słyszała cykanie świerszczy za 

murami Romatechu.

Poczuła, że zaczyna się rumienić. Nikt nie chciał jej pomóc.

- Nie potrzebuję sponsora.

- Jestem przekonany, że potrzebujesz - upierał się ojciec Andrew. Ciągle cisza.

Vanda spojrzała na Gregoriego.

- No - syknęła.

- Ja byłem twoim sponsorem ostatnim razem - odszepnął Gregori. - Najwyraźniej nie 

10

byłem w tym najlepszy.

- Laszlo? - rzuciła Vanda.

Niewysoki sekretarz podskoczył na siedzeniu i kolejny guzik odpadł od jego kitla. Vanda 

zagotowała się z gniewu. Zwróciła się do Romana:

- Nie znajdziesz tu nikogo, kto zechce być moim sponsorem. To banda tchórzy - Poprawiła 

bicz wokół pasa. - I mają rację! Powinni się mnie bać. Jeśli ktokolwiek ośmieli się mnie 

zbesztać, urwę mu głowę.

W sali rozległ się zbiorowy pomruk przerażenia. Roman popatrzył na nią ze smutkiem.

- Nie wydaje mi się, żebyś podchodziła do tej terapii z właściwym nastawieniem.

Wysunęła podbródek.

- Wręcz przeciwnie, mam doskonałe nastawienie. 

Mistrz klanu westchnął.

- Czy nie ma tu nikogo...

- Ja zostanę sponsorem - zaproponowała Shanna.

Vanda drgnęła. Żona Romana? Nie mogła wyznać swoich potwornych grzechów słodkiej 

dobrej wróżce, Shannie Draganesti.

Roman   odwrócił   się,   żeby   cicho   porozmawiać   z   żoną.   Supersłuch   Vandy   wychwycił 

większość rozmowy. Shanna miała dwuletniego synka i dziewięciotygodniową córeczkę, 

którymi musiała się zajmować. Nadzorowanie Vandy byłoby zbyt wielkim dodatkowym 

obciążeniem.

Gniew Vandy przybrał na sile. Do diabła, nie potrzebowała niańki. A już z pewnością nie 

potrzebowała litości Shanny.

- Daj sobie spokój! Nie znajdziesz nikogo, kto zechciałby mnie sponsorować. Żaden z tych 

facetów nie ma dość ikry, żeby wziąć mnie sobie na głowę.

- Ja to zrobię - zabrzmiał głęboki głos z tyłu sali.

Vanda   aż   się   zachłysnęła.   Natychmiast  rozpoznała   ten   głos,   ale   mimo   to   musiała   się 

odwrócić,   by   się   upewnić,   że   to   naprawdę   on.   Och,   do   licha,   wyglądał   lepiej   niż 

kiedykolwiek. Zawsze był wysoki, ale jego ramiona były szersze, niż je zapamiętała. Jego 

gęste, kasztanowe włosy połyskiwały rudymi i złotymi pasemkami. A jego oczy... jego 

oczy zawsze zapierały jej dech. Jasny lodowaty błękit w którym, choć wydawało się to 

niemożliwe, tlił się żar.

- Ja będę jej sponsorem. - Phil ruszył przejściem pośrodku.

Boże, nie. Nie mogła obnażyć duszy przed Philem. Sporo wyznała Gregoriemu, kiedy ją 

nadzorował, ale on był dla niej jak młodszy brat. Phil nigdy nie mógłby być bratem.

- Nie! Poproś Iana. Ian się zgodzi. 

Roman zmarszczył brwi.

- Ian i jego żona ciągle są w podróży poślubnej.

No tak. Ian mówił jej, że nie będzie ich przez trzy miesiące. Więc on i Toni wrócą dopiero 

w połowie sierpnia.

- Więc poproś Pamelę albo Corę Lee. 

Roman spojrzał na nią z powątpiewaniem.

- Nie wyobrażam sobie, żeby któraś z nich zdołała nad tobą zapanować. 

Do diabła, miała dość tych upokorzeń.

- Nikt nade mną nie zapanuje! Nie potrzebuję żadnego cholernego sponsora. 

Roman zignorował ją i zwrócił się do Phila:

- Dziękuję, że się zgłosiłeś.

- Nie zgadzam się na niego! - krzyknęła Vanda. Phil spojrzał na nią wyzywająco.

11

- Wolisz kogoś z pozostałych ochotników? - zapytał. Spojrzała na niego gniewnie.

- Uprzykrzę ci życie - warknęła.

- To dla mnie nic nowego. Czym mnie zaskoczysz?

Zamrugała.   Uprzykrzała   mu   życie?   Jak?   Zawsze   była   dla   niego   miła.   Zauważyła 

rozbawione spojrzenia publiczności. Do licha. Świetnie się bawili. Mistrz klanu chrząknął.

- Phil, rozumiesz, jaka odpowiedzialność wiąże się ze sponsoringiem?

- Tak - odparł. - Dam radę.

- No dobrze. - Roman uśmiechnął się do niego z wdzięcznością. - Stanowisko jest twoje. 

Dziękuję. Laszlo, odnotuj to.

- Tak, sir. - Sekretarz zaczął skrobać na swoim pergaminie.

- Chwileczkę. - Vanda pomaszerowała w stronę Phila. - Nie możesz tego zrobić.  Nie 

zgodziłam się na to.

- Chodź. - Ruchem głowy wskazał jej drzwi, po czym ruszył przejściem i wyszedł z sali.

Vandzie opadła szczęka. Co on sobie wyobrażał, żeby wydawać jej rozkazy? Ale patrząc 

za nim, musiała przyznać, że od tyłu wyglądał świetnie. Rozejrzała się i stwierdziła, że 

pozostałe wampiry przyglądają jej się z ciekawością. No cóż, może Phil miał rację i nie 

powinni omawiać tej katastrofy na oczach publiczności.

Wyszła za drzwi i zobaczyła go po drugiej stronie korytarza. Stał pod ścianą z założonymi 

rękami. Zawsze miał spore bicepsy jak na śmiertelnika.

- Posłuchaj, to jest pomyłka. Jesteś śmiertelnikiem. Nie poradzisz sobie z wampirzycą.

- Skłoniłem cię, żebyś wyszła z sali, prawda? 

Jej gniew wybuchł z nową siłą.

- Tylko dlatego, że nie chciałam ci narobić wstydu przy innych, kiedy skopię ci tyłek!

Uśmiechnął się.

- Spróbuj. 

Podeszła bliżej do niego.

- Takich śmiertelników jak ty jadałam na śniadanie. 

Jego uśmiech się poszerzył.

- Szczęściarze - skwitował. Odsunęła się, sapiąc z irytacji.

- Phil, to jakieś szaleństwo! Nie możesz tak... narzucać mi się siłą.

Gorąca iskra błysnęła w jego oczach. Leniwym spojrzeniem zlustrował ją od stóp do głów.

- Skarbie, nie będzie potrzebna żadna siła.

Z trudem przełknęła ślinę. Czy on sobie wyobrażał, że ją uwiedzie? Owszem, flirtowała z 

nim   w   przeszłości,   ale   to   była   tylko   nieszkodliwa   zabawa.   Nie   mogła   tak   naprawdę 

zbliżyć się do Phila. Nie mogła otworzyć przed nim swojej trumny koszmarów. Do diabła, 

nie otwierała jej nawet przed sobą.

Zrobiła jeszcze krok w tył.

- Nie.

W jego oczach błysnęło współczucie, nim znów stwardniały w błękitny lód.

- Każdy ma swoją wewnętrzną bestię, Vando. Pora, żebyś stawiła czoło twojej.

- Nigdy - szepnęła i teleportowała się błyskawicznie.

Rozdział 2

Tak... nieźle poszło.

Phil ze zmarszczonymi brwiami wpatrywał się w miejsce, w którym przed chwilą była 

12

Vanda.   Jej   zapach   pozostał   w   powietrzu   -   coś   słodkiego   i   kwiatowego,   jak   jaśmin. 

Podejrzewał, że to zapach żelu, na który stawiała włosy. Możliwe, że nigdy nie zbliży się 

do niej wystarczająco, żeby to sprawdzić. Była drapieżna jak dzika kotka i pokazywała 

pazury, jeśli ktokolwiek podszedł za blisko. Już samo to sprawiało, że była intrygująca. 

Dodać  do   tego   chmurne   szare   oczy,   słodkie  usta,   porcelanową   skórę,   a   efektem   była 

kobieta, która potrafiła unicestwić mężczyznę, nie tykając go palcem ani kłem.

Zachęcić,   a   potem   odepchnąć.   Robiła   to   przez   pięć   długich   lat,   kiedy   pracował   jako 

członek  ochrony w  nowojorskim  domu Romana. Nazywała to nieszkodliwym  flirtem, 

ilekroć jego szef, Connor, beształ ją za to. Ale to nie było nieszkodliwe. Dla Phila to była 

tortura.

Zawsze   zachowywał   się   z   honorową   powściągliwością.   Honorową,   pomyślał   z 

pogardliwym parsknięciem. To oznaczało tylko, że pożądał jej w tajemnicy.

Kiedy   trzy   lata   temu   opuściła   dom   Romana,   Phil   próbował   o   niej   zapomnieć   i   żyć 

własnym życiem. Niestety, dzisiaj jej widok uwolnił całe lata więzionej w jego umyśle 

nieodwzajemnionej   żądzy.   Wszystkie   wspomnienia   zalały   go   jak   przypływ   -   te   jej 

wyzywające spojrzenia, zalotne słówka, lekkie dotknięcia jego ramion i torsu. Boże, on 

ciągle jej pragnął. Pragnął jej potwornie.

Tym razem będzie inaczej. Nie był już jej strażnikiem. Niech teraz spróbuje z nim tego 

„nieszkodliwego flirtu”. Kilka zadrapań jej ostrych pazurków go nie spłoszy. Zamknął 

oczy, wyobrażając sobie jej miękkie nagie ciało pod swoim torsem, jej dzikie, wybuchowe 

emocje   eksplodujące   w   gorączce   namiętności.   Tak,   to   była   najlepsza   kuracja   na   jej 

problemy   z   gniewem.   Przemieni   rozszalałą   tygrysicę   w   przymilną   kotkę.   Będzie  taka 

dzika i taka słodka...

Phil usłyszał cichy odgłos zamykanych drzwi i gwałtownie otworzył oczy. Cholera. Z 

rozmysłem powstrzymał od spojrzenia na wypukłość swoich spodni.

- Ojciec Andrew. Miło ojca znów zobaczyć.

- Pan Jones. - Ksiądz wyciągnął rękę.

- Proszę mi mówić Phil.

- A więc, Phil. Dziękuję, że zgodziłeś się sponsorować Vandę.

-  Cieszę się,  że  mogłem  pomóc.   -  Jak  mógł  jej  odmówić?  Wyglądała   tak  zadziornie  i 

buntowniczo, kiedy nikt nie zgłosił się jako jej sponsor. Czy tylko on jeden widział, jak 

rozpaczliwie starała się ukryć ból odrzucenia?

- Próbowałem jej pomóc już wcześniej - powiedział ojciec Andrew - ale jak widać, nie 

zdołałem się przebić przez tę jej grubą zbroję. Mam nadzieję, że ty będziesz miał więcej 

szczęścia.

- Zrobię, co w mojej mocy. - Natychmiast stanęła mu przed oczami wizja zbroi spadającej z 

Vandy, odsłaniającej gładką nagą skórę pod spodem, ale szybko przepędził ten obrazek. 

Nie mógł sobie pozwolić, żeby jego spodnie z przodu napięły się jeszcze bardziej.

- Wydaje mi się, że jej gniew skrywa ogromny emocjonalny ból - ciągnął duchowny. - Ta 

biedna dziewczyna bardzo potrzebuje dobroci i współczucia.

Phil poczuł się jak pies. Co nie było bardzo dalekie od prawdy.

- Chciałbym dowiedzieć się trochę więcej o tobie, jeśli nie masz nic przeciwko temu. - 

Ojciec   Andrew   patrzył   na   niego   z   ciekawością.   -   Od   jak   dawna   pracujesz   dla   firmy 

MacKay?

- Osiem lat. Zatrudniłem się na drugim roku studiów na Uniwersytecie Nowojorskim. 

Stacjonowałem w domu Romana.

- Co skończyłeś?

13

- Psychologię. Zwierząt.

- Ach. Chciałeś mieć lepszy wgląd w naturę własnego gatunku? 

Phil spojrzał ostro na księdza.

- Ojciec wie o mnie?

- Że jesteś człekowilkiem? Tak. 

Phil się skrzywił.

- Poprawny termin to wilkołak. Albo likantrop.

- Wybacz. Twoje plemię jest fascynujące, naturalnie.

- Naturalnie - powtórzył kwaśno Phil. I właśnie dlatego jego plemię wolało zachować 

swoje   istnienie   w   tajemnicy.   Ciekawscy,   jak   ojciec   Andrew,   dręczyliby   o   pytaniami. 

Wściekli chcieliby go zabić. Naukowcy chcieliby go badać i kroić, a rząd próbowałby go 

wykorzystać jako broń. Koszt bycia fascynującym był stanowczo zbyt wysoki.

Ojciec Andrew wyjął z kieszeni marynarki okulary do czytania i założył je na nos.

- Moim zdaniem twoja wyjątkowa, dwoista natura szczególnie predysponuje cię do tego, 

żebyś pomógł Vandzie kontrolować gwałtowne emocje.

- Bo jestem zwierzęciem? - Phila zaczynała irytować ta rozmowa.

- Dokładnie. Wierzę, że wszyscy mamy w sobie... pierwotne cechy, z którymi walczymy. 

A ponieważ twoja walka jest bardziej bezpośrednia, zapewne wypracowałeś praktyczne 

metody kontrolowania...

- Chodzi ojcu o to, że umiem poskromić bestię. 

Ksiądz spojrzał na niego znad okularów.

- A umiesz?

Phil odwzajemnił jego spojrzenie bez zmrużenia oka. Owszem, kontrolował siedzące w 

nim zwierzę, ale to nie był niczyj zafajdany interes. Nagle zrozumiał, co ten przebiegły 

ksiądz próbuje zrobić.

- Ojciec mnie testuje, tak? Żeby się upewnić, że sam umiem panować nad gniewem, zanim 

zajmę się Vandą.

Ojciec Andrew miał dość przyzwoitości, żeby zrobić zawstydzoną minę.

- Wybacz mi, synu. Ale musiałem to sprawdzić. Obawiam się, że Vanda przetestuje twoją 

samokontrolę do granic wytrzymałości. Będzie się opierała na każdym kroku.

- Poradzę sobie z nią. - Ten ksiądz coraz bardziej ciekawił Phila. - Dlaczego ojca obchodzi 

jej   los?   Czy   los   jakiegokolwiek   innego   wampira?   Dlaczego   jest   ojciec   duszpasterzem 

nieumarłych?

Twarz duchownego oblał rumieniec aż do granicy siwych włosów nad czołem.

- Cenię wszystkie istoty, które zostały powołane przez Stwórcę.

- Ale oni z pewnością robili rzeczy, od których cierpnie skóra.

- Jezus łamał się chlebem z poborcą podatków i ladacznicą. A ja mam to szczęście, że 

mogę iść za jego przykładem.

Usta Phila drgnęły.

- Inaczej mówiąc, w wampirach znalazł ojciec grzeszników doskonałych. Pewnie jest ojciec 

zachwycony.

- Wszyscy powinni wiedzieć, że są dziećmi bożymi. To dotyczy też Zmiennokształtnych, 

mógłbym   dodać.   -   Wyjął   z   kieszeni   mały   terminarz.   -   Chciałbym   zaplanować   sesję 

terapeutyczną z tobą i Vandą. Być może będę potrzebował twojej pomocy, żeby mieć 

pewność, że się stawi.

- To nie będzie problem. - To z pewnością będzie problem. Phil wiedział ze swoich zajęć z 

psychologii, że terapii nie da się nikomu narzucić siłą. Pacjent nie może się zmienić, chyba 

14

że sam tego naprawdę chce, a Vanda tego nie chciała.

- No dobrze. - Ojciec Andrew wysunął długopis z pochewki w grzbiecie terminarza. - 

Zobaczmy.   Jutro   wieczorem   mam   spotkanie   modlitewne.   W   czwartek   konsultacje.   W 

piątek wieczór jest przyjęcie zaręczynowe Jacka i Lary tutaj, w Romatechu.

- Zróbmy to wtedy. 

Ksiądz spojrzał na niego.

- Podczas przyjęcia?

-   Dlaczego   nie?   Moglibyśmy   się   wymknąć   do   sali   konferencyjnej   na   jakieś   piętnaście 

minut.   To   najlepszy   osób,   żeby   zapewnić   sobie   współpracę   Vandy.   Będą   tu   prawie 

wszyscy, więc wątpię, żeby chciała urządzić scenę na ich oczach. Jej duma jest jeszcze 

większa niż jej gniew.

- Może po prostu odmówić przyjścia na przyjęcie - stwierdził duchowny. Phil wzruszył 

ramionami.

- Więc nie powiemy jej, co zamierzamy zrobić.

- Synu, zwykle nie prowadzę interesów w ten sposób.

- Vanda nie jest zwyczajną klientką ojca. 

Ojciec Andrew skrzywił się lekko.

- To prawda. Ale poradnictwo psychologiczne powinno być oparte na zaufaniu. A jak ona 

ma nam zaufać, jeśli będziemy urządzać zasadzki?

- Jeśli grzecznie poprosimy, odmówi. Proszę to uznać za coś w rodzaju interwencji. 

Ksiądz zastanowił się nad tym ze zmarszczonymi brwiami. W końcu z westchnieniem 

zrobił notatkę w terminarzu.

- No dobrze, spróbujemy po twojemu. Ale nie powiem, żebym dobrze się czuł z tym 

podstępem. A co będzie, jeśli to wywoła niepohamowany wybuch gniewu?

- Wtedy pomożemy jej nad nim zapanować. Przecież o to chodzi, prawda? 

Ojciec Andrew powoli kiwnął głową.

- Widzę, że nie boisz się jej wściekłości. Może to i dobrze. - Wsunął terminarz do kieszeni 

marynarki. - Być może właśnie to był błąd, jaki Gregori i ja popełniliśmy za pierwszym 

razem.   Ja   uczyłem   ją   ćwiczeń   relaksacyjnych,   a   Gregori   starał   się,   żeby   wszystko 

przebiegało jak najspokojniej.

Phil pokręcił głową.

- Żeby ujarzmić bestię, trzeba jej spojrzeć w oczy. Niech mi ojciec wierzy, znam się na tym.

- Rozumiem, co masz na myśli. - Ojciec Andrew wyciągnął rękę. - Dziękuję, Phil.

Phil uścisnął dłoń księdza.

- Nie ma za co.

Duchowny ruszył z powrotem do sali zgromadzeń, ale zatrzymał się przed drzwiami.

- Jest jeszcze jedna sprawa. Ja... waham się, czy w ogóle o tym wspomnieć. Zapewne jesteś 

świadom   zasad   dotyczących   sponsoringu,   a   biorąc   pod   uwagę,   że   jesteście   różnych 

gatunków...

- Co ojciec chce powiedzieć? - spytał Phil. Ksiądz zdjął okulary i schował do kieszeni.

- Z pewnością nie muszę ci tego mówić, ale sponsor nie powinien się zanadto... zbliżać do 

podopiecznego.

Cholera. Phil bardzo uważał, żeby nie okazywać emocji, chociaż w środku wszystko w 

nim wyło. Plan A właśnie spłynął w toalecie. Mógł zapomnieć o przekierowaniu gniewu 

Vandy w cudowną eksplozję pożądania. Trzeba będzie zastosować plan B.

Nie było planu B. Jego myśli nigdy nie wykroczyły poza próg sypialni. Ksiądz miał rację. 

Był zwierzęciem.

15

Ojciec Andrew uśmiechnął się przepraszająco.

-   Jestem   pewien,   że   to   nie   będzie   dla   ciebie   problem.   Już   pokazałeś,   że   potrafisz 

przestrzegać   tej   zasady,   kiedy   byłeś   strażnikiem   Vandy.   Do   zobaczenia   w   piątek.   - 

Wślizgnął się z powrotem do sali zgromadzeń.

Phil zapatrzył się w zamknięte drzwi. Cholera jasna. Znów pożądał pięknej wampirzycy. I 

znów była dla niego zakazana.

Zacisnął   dłonie   w   pięści.   Był   teraz   wilkiem   alfa,   jednym   z   najpotężniejszych 

nadnaturalnych   stworzeń   na   ziemi.   Jeśli   pragnął   kobiety,   to   żaden   ksiądz   go   nie 

powstrzyma. Nie powstrzymają go żadne śmiechu warte zasady.

Zawsze czuł, że coś łączy go z Vandą. Tak naprawdę nigdy nie pasowała do haremu 

Romana, tak jak on nigdy nie pasował do watahy swojego ojca. Kiedy inne dziewczyny 

dwoiły   się   i   troiły,   próbując   bezskutecznie  zdobyć  uwagę  i   łaskę  Romana,   Vanda   od 

początku dawała jasno do zrozumienia, że nikomu nie podlega. Była samotnikiem, jak on.

Z westchnieniem ruszył korytarzem. Ojciec Andrew miał rację. Ona potrzebowała jego 

zrozumienia i współczucia. Niestety, w tej chwili na myśl o niej ogarniały go przede 

wszystkim pożądanie i gniew.

Kiedy Connor go zatrudnił, Phil był głodującym dziewiętnastoletnim studentem, który 

wszelkimi   sposobami   usiłował   zarobić   na   college.   Zniósłby   wszystko,   byle   utrzymać 

pracę, która była dobrze płatna, zapewniała mu darmowe mieszkanie oraz wyżywienie i 

pozwalała mu skończyć szkołę. Znosił bardzo wiele. I wszystko ze strony Vandy. Przez 

pięć długich lat zadawała mu tortury swoim „nieszkodliwym flirtowaniem”.

Robił, co w jego mocy, żeby to ignorować. Nieumarli byli jego przyjaciółmi - a właściwie 

bardziej rodziną - od czasu, kiedy ojciec go wydziedziczył w wieku osiemnastu lat. Nie 

było powrotu. A z czasem Phil przekonał się, jak cenny jest dla wampirów w ich walce z 

Malkontentami. Chronił nie tylko swoich wampirycznych przyjaciół, ale i cały świat.

Przeciągnął kartę identyfikacyjną przez czytnik koło drzwi biura ochrony i przycisnął 

dłoń do czujnika. Te nowe środki bezpieczeństwa przypominały mu, jak bardzo problem 

z Malkontentami nasilił się przez ostatnie lata. Dioda czujnika zmieniła się na zieloną, 

drzwi otworzyły się i wszedł do biura.

Howard Barr, szef dziennej ochrony, siedział za biurkiem, obserwując ścianę monitorów 

połączonych z kamerami nadzoru. Ze względu na zebranie klanu pracował dziś dłużej. 

Przy drugim biurku siedział Phineas McKinney, młody czarnoskóry wampir z Bronxu. 

Phil nie widział się z nim zaraz po przyjeździe, bo Phineas był wtedy na obchodzie.

- Co tam, wilczy brachu? - Phineas wstał i uniósł rękę, żeby przybić piątkę. - Daj no tu 

swoją kudłatą łapę.

Phil plasnął go w dłoń.

- Jak leci, Doktorze Kieł?

- Nie narzekam - odparł kumpel.

- Chcesz ciastko? - Howard podsunął do niego po biurku pudełko.

- Nie, dzięki. - Phil pokręcił głową z uśmiechem.

Howard Barr zawsze miał pod ręką pudełko ciastek i jakoś nigdy nie przybierał na wadze. 

To musiało mieć coś wspólnego z metabolizmem niedźwiedzia. Phineas usadowił się na 

swoim krześle.

- To co, teraz stacjonujesz tutaj?

- Tak. - Phil cieszył się z powrotu do Nowego Jorku, gdzie mógł być bardziej przydatny w 

wojnie   przeciwko   Malkontentom.   Na   początku   lata   wpadł   tutaj,   by   pomóc   innemu 

pracownikowi   MacKay,   Jackowi,   odbić   narzeczoną,   która   została   porwana   przez 

16

Malkontentów.

Przez ostatni rok Phil oficjalnie pełnił służbę w Teksasie, w drużynie strażników pilnującej 

mistrza klanu i sławnego projektanta mody Jeana-Luca Echarpe'a.

- Musiałem wrócić na parę dni do Jeana-Luca, żeby załatwić pewien problem.

- Jaki problem? - zagadnął Phineas. - Miałeś pchły, stary? Wiesz, są na to specjalne obroże.

Howard wybuchnął śmiechem. Phil spojrzał na nich obojętnie.

- Nie chodziło o pchły. Chodziło o Billy'ego.

- Billy'ego? - Howard wybrał sobie ciastko niedźwiedzi pazur z pudełka. - Czy to nie jest 

nowy dzienny Strażnik Jeana-Luca?

- Tak. Był miejscowym szeryfem - wyjaśnił Phil - ale zrezygnował ze stanowiska, żeby 

móc pracować dla MacKay - Miałem trochę problemów z wyszkoleniem go. Był na mnie, 

powiedzmy, trochę zły.

Phineas parsknął.

- No wiesz, ugryzłeś go - przypomniał.

- On mnie najpierw postrzelił - mruknął Phil. Młody wampir wyszczerzył zęby.

- Bo dziwnie na niego spojrzałeś.

- Więc jaki jest problem z Billym? - Howard ugryzł swój niedźwiedzi pazur. - Nie podoba 

mu się życie wilkołaka?

- Z początku był w szoku - zaczął Phil.

-   Nie   wątpię.   -   Howard   upchnął   resztkę   ciastka   do   ust.   -   Tym,   którzy   zostali 

zmiennokształtnymi w dorosłym wieku, czasem ciężko się przyzwyczaić. O wiele łatwiej 

jest nam, urodzonym w rodzinach „-łaków”.

Phineas zachichotał.

- Więc miałeś mamę misia i papę misia? Czy twoja owsianka była za gorąca czy za zimna?

- Była w sam raz. - Howard z uśmiechem zlizał cukier z czubków palców. - Więc jak to 

było z Billym?

-   Kiedy   go   zabrałem   na   pierwsze   polowanie,   wyglądało   na   to,   że   wszystko   jest   w 

porządku   -   ciągnął   -   Był   zachwycony   supersiłą,   wyostrzonymi   zmysłami,   dłuższym 

życiem. Wszystko było dobrze, aż jakieś dwa tygodnie temu rzuciła go dziewczyna i Billy 

uznał, że jego życie jest skończone.

- Hej, pamiętam jego dziewczynę. Była niezła! - Phineas wyprostował się na krześle. - 

Masz jej numer? Może potrzebuje trochę pociechy od Doktora Kła, kapujesz.

Phil parsknął.

- Jeśli odrzuciła wilkołaka, to pewnie odrzuciłaby też wampira. Osobiście sądzę, że nie 

zostałaby z Billym nawet gdyby nie robił się kudłaty podczas pełni. Była sławną modelką 

w Nowym Jorku i w Paryżu. Życie w małym miasteczku w Teksasie nigdy by jej nie 

odpowiadało.   Powiedziałem   to   Billy'emu,   ale   on   był   przekonany,   że   już   nic   mu   nie 

zostało.

- I co zrobiłeś? - spytał Howard.

Phil   próbował   przemówić   Billy'emu   do   rozsądku,   ale   nowy   wilkołak   pogrążył   się   w 

depresji, do której nie sięgała logika.

- Zabrałem go do Nowego Meksyku. Mam tam starego przyjaciela w rezerwacie Navajo. 

Bardzo starego. I mądrego. Wcześniej pomógł mnie, więc pomyślałem, że zdoła pomóc 

Billy'emu. I pomógł.

- A co takiego zrobił dla ciebie? - zainteresował się Phineas.

- Jakieś pół roku temu pomógł mi odbyć... duchową podróż. Trudno to wyjaśnić. 

Phineas szeroko otworzył brązowe oczy.

17

- Naćpałeś się, tak? Co paliłeś, koleś? 

Phil splótł ręce na piersi.

- Wolałbym o tym nie rozmawiać. 

Phineas parsknął.

- Zjadłeś te ich grzybki, hm...? Śniło ci się, że jesteś wielką iguaną? 

Howard wyszczerzył zęby i z zaciekawieniem zerknął na Phila.

- Zdaje się, że to wtedy stał się alfą.

- Super - szepnął Phineas. - Ciągle trzymasz tę historię z alfą w tajemnicy?

- Tak - Phil wziął głęboki oddech. - A gdzie się podział Connor?

- Och, gładko ci to wyszło, koleś. W życiu byśmy nie zauważyli, że zmieniłeś temat. - 

Phineas wskazał monitory - Connor robi obchód.

Phil spojrzał na ekrany i zauważył jakiś ruch między drzewami, po zachodniej stronie 

parkingu. Connor poruszał się z wampiryczną prędkością.

- Szybki jest.

- Jak błyskawica, koleś. - Phineas przekrzywił głowę - Zdaje się, że zwalnia. Musiał coś 

zauważyć.

-   Tam.   -   Howard   wskazał   inny   monitor.   -   Ktoś   właśnie   się   teleportował   na   teren 

Romatechu.

Wszyscy trzej sprężyli się, gotowi ruszyć do akcji. Phil rozluźnił się i poinformował:

- To Jack.

Phineas usiadł z powrotem na krześle.

- Zdaje się, że właśnie wrócił z Wenecji - rzucił. Howard wziął kolejne ciastko.

- Wybieracie się na jego przyjęcie zaręczynowe w piątek?

- Ja tak. - Phil patrzył na monitory Connor spotkał się z Jackiem w lesie.

- Ja też - dodał Phineas. - Stary, zauważyłeś, ilu chłopakom się poszczęściło? Roman, 

Angus, Jean-Luc, Ian, a teraz Jack. Wszyscy spiknęli się z seksownymi laseczkami.

Phil   wszedł   za   biurko,   żeby   nalać   sobie  kawy   z   ekspresu,   który   Howard  trzymał   na 

kredensie.

- Cieszę się z ich szczęścia.

- Ja też, ale, do licha, gdzie jest moja seksowna laseczka? - Phineas wstał i położył pięści na 

biodrach. - To ja jestem Doktor Kieł, specjalista od miłości. Panienki powinny się do mnie 

ustawiać w kolejce.

Howard pchnął niewielki pojemnik w stronę Phila - Słodzisz?

Phil pokręcił głową.

- Oj,  dawno mi nikt nie osłodził życia. - Phineas zaczął  chodzić po pokoju.  - Minęły 

miesiące, od kiedy schrupałem jakiegoś cukiereczka.

Howard zaproponował Philowi pojemnik ze śmietanką w proszku. Phil pokręcił głową.

- Lubię czarną.

- Ja też lubię czarne. - Phineas zatrzymał się nagle. - Ale nie mam uprzedzeń, wiecie. Kolor 

skóry czy wyznanie nigdy mnie nie powstrzymały, żeby się zabawić z panienką. Doktor 

Kieł nigdy nie odmawia damie.

-   To   bardzo   sportowo   z   twojej   strony,   Phineas.   -   Phil   wypił   łyk   kawy.   Zauważył   na 

monitorze, że Jack i Connor są już przy bocznym wejściu. Connor przeciągnął kartę przez 

czytnik i aktywował czujnik linii papilarnych.

Phineas przygarbił się nieco.

- Po prostu tego nie kumam.

- Czego nie kumasz? - Howard nalał sobie kubek kawy i wsypał do niej ogromną ilość 

18

cukru.

-   Wszyscy   ci   żonaci   wampiryczni   kolesie   wyglądają   na   autentycznie   szczęśliwych.   - 

Phineas znów zaczął chodzić. - Z jedną kobietą. Jak można się zadowolić jedną, kiedy na 

świecie jest tyle ślicznotek?

- Ta jedna musi być naprawdę wyjątkowa. - A ze wszystkich kobiet, które Phil poznał 

przez dwadzieścia siedem lat swojego życia, tylko Vanda przychodziła mu na myśl. Nie 

nosiła maski obojętnej wyniosłości jak większość wampirzyc. Była pełna pasji i szczera do 

bólu. Waliła prosto z mostu. Intrygowała go od początku.

- Zdaje się, że to się nazywa miłość - powiedział Howard.

- Ja bym tego tak nie nazwał - żachnął się Phil. - Raczej zauroczenie. 

Howard spojrzał na niego z niedowierzaniem.

- Nie uważasz, że Jack kocha Larę? Albo Roman Shannę?

- Och, tak. - Phil zorientował się, że stracił wątek rozmowy - To z całą pewnością miłość. 

Ja... ja miałem na myśli... kogoś innego.

Howard przyjrzał mu się z zaciekawieniem.

- Czyli kogo?

Phila   uratował   brzęczyk   przy   drzwiach.   Connor   dezaktywował   zabezpieczenia   na 

zewnątrz,   otwierając   zamek.   Wszedł   z   Jackiem.   Jack   z   uśmiechem   uścisnął   dłonie 

obecnym.

- Wszyscy przyjdziecie na przyjęcie zaręczynowe, prawda? Chcę, żeby Lara poczuła się 

mile widziana w wampirycznym świecie.

- Przyjdziemy - obiecał Howard.

- A gdzie jest Lara? - spytał Phil.

- W swoim mieszkaniu - wyjaśnił Jack. - Teleportowałem ją tam, żeby mogła się trochę 

przespać. Jest wykończona po całym dniu zwiedzania Wenecji.

- Dobrze, że już wróciłeś. - Connor stanął przy biurku i założył ręce na piersi. - Phil też 

dopiero przyjechał, więc chciałbym wprowadzić was w bieżącą sytuację.

- Okej. - Jack przysiadł na dalszym narożniku biurka.

Howard   usiadł   za   biurkiem,   a   Phineas   i   Phil   zajęli   krzesła   naprzeciw   niego.   Kiedy 

wszyscy skupili się na Connorze, ten zaczął:

- Najnowsze informacje, jakie mamy, wskazują, że Casimir przeniósł się do Stanów. Nie 

mamy   pojęcia,   gdzie   założył   swoją   bazę,   ale   wiemy,   że   lubił   odwiedzać   swojego 

przyjaciela Apolla w Maine. Zakładamy, że nie wie, że Apollo i Atena zostali zabici.

Phil napił się kawy. Na początku lipca pomagał Jackowi odbić jego narzeczoną Larę, która 

była więziona w ośrodku Malkontenta Apolla. Jack zabił Apolla, a Phil do spółki z Larą 

wykończyli Atenę.

- Ośrodek został pusty. Większości śmiertelników wykasowaliśmy pamięć i odesłaliśmy 

ich do domów.

- A co się stało z tą dziewczyną, która chciała zachować wspomnienia? - spytał Jack.

-   Jest   w   szkole   Shanny   -   odparł   Connor.   -   Będzie   tam   nauczycielką.   A   Carlos   został 

strażnikiem. Ale zmierzam do tego, że w ośrodku nie pozostał nikt, kto mógłby ostrzec 

Casimira, żeby się tam nie zjawiał. Według Angusa jest duża szansa, że Casimir może 

wrócić.

- I zastawiamy pułapkę?

- Tak. - Connor się uśmiechnął. - Angus zainstalował się tam dwa tygodnie temu, żeby się 

zaczaić.   Ma   ze   sobą   siedmioosobowy   zespół.   To   powinno   wystarczyć   do   schwytania 

Casimira.

19

Phil poczuł ukłucie zazdrości. Chętnie wziąłby udział w tej akcji.

- A jakie my mamy rozkazy? - zapytał.

- Mamy zostać tutaj - oznajmił Connor. - Romatech wciąż jest głównym celem ataku. Jeśli 

Casimir   postanowi   pomścić   masakrę   w   DVN,   to   wie,   że   zawsze   znajdzie   tutaj   paru 

wrogów.

- Będziemy musieli zachować szczególną ostrożność w noc przyjęcia - powiedział Jack.

- To prawda. Wszyscy będziemy tej nocy na służbie. Jakieś pytania? - Kiedy nikt się nie 

odezwał,   Connor   mówił   dalej:   -   Dobrze.   Przy   odrobinie   szczęścia   Casimir   zostanie 

niedługo unicestwiony i unikniemy kolejnej wojny wampirów.

Jack  spojrzał  na  monitor,  na  którym  widać  było,  ze  zebranie  klanu dobiegło  końca. - 

Muszę porozmawiać z Shanną o przyjęciu. Do zobaczenia później. - Pospiesznie wyszedł z 

biura.

- Phineas, dopilnujesz, żeby wszyscy biorący udział zebraniu opuścili budynek? - poprosił 

szef. - Nie chcemy, żeby ktoś tu się kręcił.

- Jasne. - Phineas wyszedł.

- Howard, sprawdź, czy Shanna i dzieci potrzebują transportu do domu - polecił Connor.

- Tak jest. - Niedźwiedziołak ciężkim krokiem wyszedł z pomieszczenia.

- Phil, ty masz wolne na resztę wieczoru. - Connor usiadł za biurkiem i zaczął przeglądać 

jakieś papiery. - Cieszę się, że wróciłeś, chłopcze.

-   Ja   też.   -   Phil   dopił   kawę   i   odstawił   pusty   kubek   do   szafki.   Jako   dzienny   strażnik 

powinien spać w nocy, żeby móc pełnić służbę w ciągu dnia. Zwykle sypiał w domu 

Romana na Upper East Side. Phineas i Jack mieli się tam zjawić chwilę przed świtem, by 

zapaść w śmiertelny sen.

- Dobranoc. - Phil ruszył do drzwi.

-   Dobranoc.   A,   tak   się   zastanawiałem.   -   Connor   zerknął   na   niego   z   ciekawością.   - 

Widziałem wcześniej na monitorze, że rozmawiałeś z Vandą i że się teleportowała.

Phil zatrzymał się z ręką na gałce drzwi.

- Była trochę zdenerwowana.

- Oczywiście, że była zdenerwowana. Trzej byli tancerze oskarżyli ją o uszkodzenia ciała i 

straty moralne.

- Wiesz, co zdecydował Roman?

- Nalegał, żeby poddała się kolejnej terapii panowania nad gniewem. 

Connor parsknął.

- Jasne, to na pewno pomoże. Vanda jest wściekła, od kiedy ją znam.

- A od kiedy ją znasz? - chciał wiedzieć Phil.

- Od 1950 roku, kiedy Roman został mistrzem klanu i odziedziczył harem.

- Więc ona już była w haremie? Musiała do niego dołączyć, kiedy u władzy był jeszcze 

poprzedni mistrz.

- Owszem. - Szef kiwnął głową. - Dlaczego tak cię to interesuje?

- Zgodziłem się zostać jej sponsorem.

- Dlaczego? - spytał Connor z uniesionymi brwiami Phil wzruszył ramionami.

- Ktoś musiał to zrobić - mruknął.

Szef przyglądał mu się przez chwilę, po czym przeniósł spojrzenie na monitory.

- Zostawiła samochód.

Phil spojrzał na monitor, ukazujący parking od frontu.

- Który jest jej?

- Ta czarna corvetta. Mam kluczyki.

20

Serce Phila podskoczyło w piersi. Mógł jeszcze raz ją dzisiaj zobaczyć.

- Chętnie jej go zwrócę.

- Jeśli będzie go chciała, może się po niego teleportować. Ty jesteś już po służbie.

- Ale mogę go jej podrzucić w drodze do domu Romana - nalegał Phil. - Naprawdę nie 

mam nic przeciwko temu.

Connor wyjął kluczyki ze sporranu.

- Pewnie jest w swoim klubie - stwierdził.

- Wiem, gdzie to jest. 

Connor podał mu kluczyki.

- Uważaj, chłopcze. 

Phil parsknął.

- Umiem prowadzić.

- Nie mówiłem o samochodzie.

- Wiem, co robię.

Starszy przyjaciel spojrzał na niego, marszcząc brwi.

- Oni wszyscy tak mówią - skwitował.

Rozdział 3

Choć Phil wiedział o klubie Vandy, nigdy wcześniej nim nie był. Wejście do Horny Devils 

było   schowane   na   końcu   ciemnego   ślepego   zaułka,   by   niczego   niepodejrzewający 

śmiertelnicy nie trafiali tu przypadkiem.

Pod ciemnoczerwonymi drzwiami stał na straży wielki bramkarz. Jego nozdrza poruszały 

się,   kiedy   wąchając,   wciągnął   powietrze.   Phil   wiedział,   że   nie   pachnie   jak   zwykły 

śmiertelnik,   ale   ponieważ   większość   wampirów   nie   wiedziała   o   istnieniu 

zmiennokształtnych, nie wiedziała też, co oznacza ów inny zapach. W ich przekonaniu był 

po prostu dziwnie pachnącym śmiertelnikiem.

- Zamknięte - burknął wykidajło. - Spadaj.

- Przyszedłem się zobaczyć z Vandą Barkowski.

- Znasz Vandę? - Bramkarz niuchnął jeszcze raz i zmrużył małe oczka. - Jakiś dziwny 

jesteś.

- Może i dziwny, ale swój. - Phil pokazał mu legitymację firmy MacKay, wiedząc, że 

wampir zobaczy ją mimo ciemności. - Odprowadziłem samochód Vandy. Zostawiła go w 

Romatechu.

Ochroniarz wciąż przyglądał mu się podejrzliwie.

- Muszę cię obszukać.

-  Okej.   -  Phil  uniósł  ręce na  wysokość barków,  żeby  bramkarz  mógł  go  poklepać  po 

granatowej koszulce polo i spodniach w kolorze khaki, czyli mundurze tych strażników 

MacKay, którzy nie nosili kiltów.

- Co to jest? - Mężczyzna poklepał go po kieszeni spodni.

- Łańcuch. Srebrny.

Wampir natychmiast zabrał rękę. Zawahał się, po czym spytał:

- Nie zamierzasz go na nikogo użyć?

- Nie. - Phil uśmiechnął się, rozumiejąc, w jak trudnym położeniu znalazł się bramkarz. 

Wampir nie mógł skonfiskować łańcucha, bo dotkliwie by się poparzył. Na szczęście dla 

Phila w jego przypadku srebro zadawało ból tylko po zaaplikowaniu wewnętrznie, na 

21

przykład w postaci kul. - Jeśli chcesz mnie sprawdzić, możesz zadzwonić do Connora 

Buchanana w Romatechu.

Wykidajło wzruszył masywnymi ramionami.

- Wystarczy, że będę miał na ciebie oko. - Otworzył drzwi. - Wchodź.

Phila natychmiast zaczęły bombardować głośna, łomocząca muzyka i czerwono-niebieskie 

laserowe   światła,   śmigające   po   odnowionym   magazynie.   Kiedy   oczy   mu   przywykły, 

stwierdził, że scena jest pusta. Widocznie tancerze mieli przerwę.

Grupka wampirzyc wiła się na parkiecie. Kilka wampirów płci męskiej siedziało przy 

stolikach, popijając ze szklanek bleer z różową pianą i obserwując tańczące kobiety. Na 

jego widok zmrużyły oczy. Konkurencja.

Rozejrzał się po wielkiej sali, ale nie zobaczył Vandy. Bramkarz stał tuż za drzwiami i 

obserwował  go.   Phil  rozpoznał  kobietę  za  barem,   Corę  Lee  Primrose,   byłą   członkinię 

haremu  Romana   Draganestiego.  Tyle  że  zamieniła   krynoliny  piękności  z   Południa   na 

bardziej nowoczesną kreację - obcisłe biodrówki i błyszczący top z gorsetem.

Zerknęła   na   niego,   odwróciła   wzrok,   po   czym   spojrzała   jeszcze   raz,   kiedy   usiadł   na 

barowym stołku.

- Phil? To ty?! - wrzasnęła, przekrzykując głośną muzykę. - Na psa urok, wieki cię nie 

widziałam!

- Cześć, Cora Lee. Świetnie wyglądasz.

- Och, pięknie dziękuję. - Chichocząc, przerzucić przez ramię długie jasne włosy. - Chcesz 

się czegoś napić? Mamy parę drinków dla śmiertelników, na przykład piwo.

- To poproszę. - Wstał, żeby móc wyciągnąć portfel z tylnej kieszeni.

- Nie ma mowy. Na koszt firmy. - Posłała mu zalotne spojrzenie, napełniając szklankę. - O 

psiakrew, ładnie się rozrosłeś przez te parę lat.

- Dziękuję. - Usiadł z powrotem na stołku. - Jest może Vanda? 

Cora Lee z westchnieniem postawiła przed nim piwo.

- Powinnam była się domyślić, że przyszedłeś do niej Co ona o tobie opowiadała! Boże 

święty, aż się czerwieniłyśmy ze wstydu.

Pierwszy łyk piwa z trudem przeszedł Philowi przez gardło.

- Dlaczego? Co takiego mówiła?

- Chyba czego nie mówiła? Tyle ci powiem, że opisywała każdą część twojego męskiego 

ciała od czubka głowy aż po palce stóp. - Cora Lee uśmiechnęła się przebiegle. - Bardzo 

poetycko rozwodziła się o twoich pośladkach.

Phil przełknął więcej piwa.

Cora Lee wytarła kontuar, wciąż się uśmiechając.

- Zawsze twierdziła, że się w niej podkochiwałeś. 

Jego dłoń zacisnęła się na szklance.

- Serio?

- Mówi, że na jej rozkaz zrobisz, co tylko zechce, jak tresowany piesek. 

Wychylił resztę piwa i trzasnął szklanką o blat.

- Gdzie ona jest? - szczeknął.

Cora Lee wskazała rząd drzwi w tylnej ścianie.

- Pierwsze drzwi to jej biuro.

- Dzięki. - Phil zsunął się ze stołka.

- Nie zapomnij zapukać - ostrzegła go Cora Lee. - Są u niej tancerze. Może być niezręcznie, 

jeśli tak po prostu wejdziesz.

Zesztywniał.

22

- Dlaczego? Co ona tam z nimi robi? 

Cora Lee wzruszyła ramionami.

- To co zwykle. Musi osobiście sprawdzić kostiumy i układy taneczne, zanim chłopcy 

wyjdą na scenę. No wiesz, kontrola jakości.

Phil zacisnął szczęki.

- Co ty powiesz?

- Och, wiem, co mówię. Kiedyś weszłam tam, a Terrance paradował całkiem goły. - Cora 

Lee zachichotała. - Vanda kazała mu założyć na to skarpetkę.

- Rozumiem - warknął Phil. Kiedy ruszył w stronę biura Vandy, muzyka akurat ucichła. 

Jego nadnaturalny słuch wychwycił słowa Vandy przez drzwi:

- Do licha, Piotrze, jest ogromny!

- Nie bez powodu nazywają mnie Kfięciem Klejnotów - rzucił dumnie męski głos.

- Nie możesz go wypuścić na scenę z czymś takim - zaprotestował inny mężczyzna. - Przy 

nim będziemy wyglądać na mikrusów.

- Bo jefteście mniejfi ode mnie - upierał się Piotr.

- Nie jesteśmy! - krzyknął trzeci tancerz.

- Uspokójcie się! - Komenda Vandy zabrzmiała ostro jak świst bicza. - Piotrze, cieszę się, że 

wróciłeś tańczyć u nas, ale to... to jest przesada. Musisz stracić parę centymetrów.

- Nie! - wrzasnął Piotr. - Nie pozwolę ci go tknątf!

- Nie mów mi, co mi wolno! - ryknęła Vanda. - Gdzie moje nożyczki? 

Piotr pisnął. Jak dziewczyna. Którą za chwilę zostanie!

Phil szarpnął drzwi i wpadł do biura.

- Vanda, przestań! Nie możesz odciąć temu facetowi... - Zatrzymał się, osłupiały, na widok 

wampirzycy   która   stała   za   biurkiem   z   ostrzami   nożyczek   na   brokatowej   czerwonej 

pochewce.

To nie był wacek. To był pokrowiec na wacka, wypchany jak kiełbasa. Vandę zatkało.

- Phil, co ty tu robisz?

Rozejrzał   się   po   biurze,   zauważył,   że   trzej   smukli   mężczyźni   są   kompletnie   ubrani   i 

przyglądają mu się z ciekawością.

- A co ty robisz, Vanda? - odgryzł się. Policzki jej poróżowiały. Odłożyła stringi na biurko.

- Prowadzę spotkanie biznesowe.

- Vando - szepnął jeden z tancerzy. - Przedstawisz nam swojego przystojnego, młodego 

przyjaciela?

- Jasne, Terrance - syknęła Vanda przez zaciśnięte zęby. - To jest Phil Jones. - Wskazała 

tancerzy. - Terrance Tłok, Strażak Sam i Piotr Wielki.

- Pamiętam tfię z zebrania - odezwał się Piotr. - Powiedziałef, że pomożef Vandzie z jej 

problemem z gniewem.

- Nie mam żadnego problemu z gniewem! - Vanda wycelowała nożyczki w Piotra, a 

potem w Phila. - I nie potrzebuję twojej pomocy.

Phil uniósł brew.

- Jako twój sponsor sugeruję, żebyś odłożyła nożyczki. 

Trzasnęła nimi o biurko.

- Nie jesteś moim sponsorem. 

Terrance uśmiechnął się do niego.

- Możesz być moim sponsorem. Vanda jęknęła.

-   Phil,   my   tu   próbujemy   rozmawiać   o   kostiumach.   -   Podała   Samowi   stringi,   które 

wyglądały   jak   wąż   strażacki   z   sikawką,   a   Terrance'owi   trójkątną   szmatkę   obszytą 

23

bluszczem.

Terrance pomachał swoimi stringami przed nosem Phila.

- Czy nie są bajeczne? Zatańczę hołd dla Tarzana. 

- Cudownie - wymamrotał Phil. Piotr złapał błyszczące czerwone majtki.

- Nie! - Vanda wyrwała mu je z ręki. - Nie będziesz tańczył w tym potworze. Ja projektuję 

kostiumy i ja decyduję, co włożysz.

- To niesprawiedliwe - jęknął Piotr. - Kazałem to ufyć na zamówienie, żeby na mnie 

pafowało.

- W życiu - burknął Sam. - Musiałbyś to wypchać.

- Nigdy niczego nie wypycham - obruszył się Piotr.

- Tym razem byś musiał. Na świecie nie ma mężczyzny, który zdołałby to wypełnić.

- Nie jestem tego taki pewien. - Terrance zerknął na Phila i puścił oczko. Phil uznał, że 

więcej nie zniesie.

- Koniec zebrania. - Spojrzał ostrzegawczo na tancerzy i wskazał im drzwi. - Wyjdźcie.

- Co? - Oczy Vandy błysnęły gniewem. - Nie możesz tego robić! To jest moje... - urwała, 

kiedy Piotr i Sam umknęli z pomieszczenia - ... biuro.

Terrance zatrzymał się w progu i wyszczerzył do niej zęby.

- Bądź grzeczna, dziewczynko. Tego warto potrzymać dłużej.

- Sio - warknął Phil.

- Uuuch. - Terrance zadygotał. - Ja Tarzan, ty Phil. - Wybiegł z biura. Phil zatrzasnął 

drzwi.

- Teraz możemy porozmawiać. 

Vanda spojrzała na niego wściekle.

- Nie rozmawiam z tobą. Zachowujesz się jak jaskiniowiec.

- Zapewne wolisz tych żałosnych chłopaczków, których łatwo kontrolować. Łatwiej niż 

twój gniew...

- Mój gniew ma się doskonale! - Chwyciła z biurka kostium Piotra i rzuciła nim w Phila. - 

Wynoś się!

Chwycił stringi jedną ręką i przyjrzał im się z zainteresowaniem.

- Dziękuję. W sam raz mój rozmiar. 

Wampirzyca parsknęła.

- Mężczyzna musiałby być podniecony, żeby to wypełnić. 

Uniósł wzrok i spojrzał jej w oczy.

- Nie ma problemu.

Jej spojrzenie powędrowało w dół, na jego spodnie, po czym umknęło błyskawicznie.

- Co... Po co tu przyszedłeś? 

Zbliżył się do niej.

- Zniknęłaś z Romatechu w pośpiechu. Byliśmy w środku rozmowy. 

Jej oczy pociemniały, przybierając odcień burzowej szarości.

- Rozmowa została skończona.

- Zostawiłaś samochód.

- Nie miałam wyboru! Ten przeklęty Connor skonfiskował mi kluczyki. - Zamrugała, 

kiedy Phil pomachał kluczykami.

- Przy... przyprowadziłeś moje auto?

- Tak. Stoi zaparkowane po drugiej stronie ulicy.

- Dziękuję. - Obeszła biurko i zbliżyła się do Phila - To bardzo miło z twojej strony - 

burknęła.

24

- Nie ma za co. - Upuścił kluczyki w jej wyciągniętą dłoń - A teraz, jeśli chodzi o mój 

sponsoring...

Jej pięść zacisnęła się wokół kluczyków.

- Nie ma żadnego sponsoringu. Nie możecie mnie zmusić, żebym się poddała terapii.

-   Zdaje   się,   że   możemy.   To   była   decyzja   sądu.   Jeśli   chcesz,   żeby   odrzucono   pozwy 

przeciwko tobie, musisz się podporządkować.

Rzuciła kluczyki na biurko.

- Czy ja wyglądam na osobę, która się podporządkowuje? Podporządkowują się tylko 

tchórze i tresowane małpy. Ja jestem wolnym duchem. Nikt nie będzie mi mówił, co mam 

robić.

Phil nie mógł powstrzymać uśmiechu. Słowa Vandy były niemal identyczne z mówką, 

którą on palnął swojemu ojcu dziewięć lat temu, zanim wyniósł się z Montany.

- Więc jak zamierzasz rozwiązać swój problem z gniewem?

- Nie mam żadnego problemu z gniewem! - wrzasnęła. Z jękiem przycisnęła dłoń do 

czoła. - Dlaczego wszyscy ciągle próbują mnie zmuszać, żebym robiła coś wbrew swojej 

woli?

-   Uwierz   mi,   rozumiem   cię.   -   Ojciec   próbował   zmusić   Phila   do   prowadzenia   z   góry 

zaplanowanego życia. W wieku osiemnastu lat Phil nie był jeszcze dość dojrzały i silny, 

żeby móc walczyć z ojcem. Więc po prostu odszedł. A potem ojciec oficjalnie wygnał go z 

watahy. - Sprawy nie zawsze toczą się tak, jak tego chcemy. I to jest bardzo frustrujące, 

kiedy nie da się zrobić nic, żeby to zmienić.

Vanda popatrzyła na niego ze zmarszczonymi brwiami.

- Czy ty udajesz zrozumienie, żebym tylko zgodziła się na terapię?

- Mówię, że jeśli chcesz porozmawiać, to cię wysłucham. 

Wampirzyca zbladła i nerwowym ruchem ściągnęła bicz w pasie.

- Dlaczego mam uwierzyć, że cię to obchodzi? Nie raczyłeś mnie odwiedzić przez trzy 

lata.

Liczyła lata? Phil z trudem przełknął ślinę. A jeśli źle zinterpretował sytuację? Był pewien, 

że Vanda uważała go najwyżej za swoją maskotkę, za lekarstwo na nudę. Dobry Boże, a 

jeśli jej naprawdę na nim zależało? Nie, to musiało być coś więcej niż zabawa i głupie 

gierki.

- Nie wiedziałem, że chciałaś mnie zobaczyć. 

Zmrużyła oczy.

- A co, potrzebne ci grawerowane zaproszenie?

- Vando, otworzyłaś klub z męskim striptizem. Każdej nocy otaczają cię chętni mężczyźni, 

prawie   nadzy   wampiryczni   mężczyźni.   -   Rzucił   kostium   na   biurko.   -   Naprawdę   nie 

sądziłem, że brak ci towarzystwa.

Wysunęła podbródek.

- Mam tyle towarzystwa, ile potrzebuję. 

Phil zacisnął zęby.

- I dobrze - rzucił.

-   Wybacz,   myślałam,   że   może   zechcesz   utrzymać   kontakt.   Myślałam,   że   byliśmy 

przyjaciółmi.

- Nigdy nie byliśmy przyjaciółmi - warknął. Gwałtownie wciągnęła powietrze.

- Jak możesz tak mówić? Przecież... rozmawialiśmy.

- Drwiłaś sobie ze mnie.

- Byłam dla ciebie miła. 

25

Zrobił krok w jej stronę.

- Nudziło ci się i dręczyłaś mnie wyłącznie dla zabawy.

- Co ty opowiadasz? To był tylko nieszkodliwy flirt.

- To była tortura. - Zrobił kolejny krok. - Nienawidziłem tego. Za każdym razem, kiedy 

mnie dotykałaś, miałem ochotę zerwać z ciebie ten koci kombinezon i sprawić, żebyś 

zaczęła mruczeć.

Otworzyła usta, a potem zamknęła je szybko. Policzki jej zapłonęły.

- Więc dlaczego tego nie zrobiłeś? Dlaczego pozwoliłeś, żeby powstrzymały cię jakieś 

głupie zasady? Iana nic nie powstrzymało, kiedy startował do Toni.

Phil chwycił Vandę za ramiona tak gwałtownie, że aż krzyknęła cicho.

- Wziąłbym cię w sekundę, gdybym myślał, że naprawdę tego chcesz. 

Jej policzki poczerwieniały jeszcze mocniej.

- Skąd możesz wiedzieć, czego naprawdę chcę? 

Pochylił się nad nią.

-   Od   początku   cię   wyczułem.   Jesteś   podpuszczałska.   Lubisz   doprowadzać   faceta   do 

wzwodu i zostawiać go z wywieszonym językiem. Miałaś frajdę z patrzenia, jak cierpię.

- To nieprawda. Ja... ja cię naprawdę lubiłam. - Skrzywiła się, jakby przyznała się do 

czegoś więcej, niż chciała.

Musnął nosem jej policzek i wyszeptał do ucha:

- Udowodnij.

Zadrżała w jego rękach. Czuł na skórze jej przyspieszony oddech. Przysunął usta bliżej do 

jej ust.

- Pokaż mi to.

Z jękiem odwróciła od niego głowę.

Cholera. Przez cały czas miał rację. Był dla niej tylko zabawką. Zdjął ręce z jej ramion.

-   Przyznaj   to.   Flirtowałaś   ze   mną,   bo   się   nudziłaś,   a   ja   byłem   bezpieczny.   Bardzo 

potrzebowałem   tej   pracy,   więc   wiedziałaś,   że   będę   przestrzegał   zasad,   choćbyś   mnie 

torturowała do upadłego.

Przycisnęła rękę do czoła.

- Ja... ja nie chciałam...

- Doprowadzić mnie do tego, żebym cię tak boleśnie pożądał? Powiedz, Vando, czy ty w 

ogóle cokolwiek  czułaś? Naprawdę ci  na mnie zależało czy byłaś tylko zimnokrwistą 

suką?

Zachłysnęła się z oburzenia i zdzieliła go w twarz.

- Wynoś się!

Potarł szczękę i się uśmiechnął.

- Chyba nie jesteś aż taka zimnokrwista. 

Wskazała mu drzwi.

- Wyjdź!

Zastanawiał się, czy nie podroczyć się z nią jeszcze trochę. Bóg świadkiem, że zasłużyła 

sobie na to po tym, jak torturowała go przez pięć długich lat. Ale zauważył, że ręce jej się 

trzęsą, a w oczach błyszczą powstrzymywane łzy.

Znowu   poczuł   się   jak   pies.   Chciał   tylko   odwrócić   sytuację   i   dać   jej   posmakować   jej 

„nieszkodliwego flirtu”. Nie chciał jej zranić.

Ruszył do drzwi, ale zatrzymał się z dłonią na klamce.

-   Zawsze   mnie   intrygowałaś,   Vando.   Od   chwili,   kiedy   cię   poznałem.   Nie   mogłem 

zrozumieć, dlaczego taki wolny duch zamknął się w haremie. Przed czym się chowałaś? I 

26

dlaczego buntownicza, piękna kobieta flirtowała z jedynym mężczyzną, którego uznała za 

nieszkodliwego?

Założyła ręce i spojrzała na niego cierpko.

- Więc teraz będziesz się bawił w psychoanalizę, doktorze Phil? 

Uśmiechnął się powoli.

-   Chcę   się   z   tobą   pobawić   w   wiele   rzeczy,   Vando.   Bo   widzisz,   w   moim   przypadku 

popełniłaś jedną poważną pomyłkę. Ja nigdy nie byłem nieszkodliwy.

Vanda stała sama w swoim biurze, mruganiem odpędzając łzy. Do diabła, nie rozpłacze 

się teraz. Jest twarda. Sprawiła, że Phil cierpiał przez nią. To nigdy nie było jej intencją. 

Jakim cudem z odrobiny niewinnego flirtu mogło wyjść coś tak paskudnego?

Obeszła   biurko   i   kłapnęła   na   krzesło.   Przejrzał   ją.   Wiedział,   że   nudziła   się   nie   do 

wytrzymania. Kiedy dołączyła do haremu w 1948 roku, cieszył ją święty spokój.

Ale z czasem przyszła nuda i Vanda rozpaczliwie szukała jakiejś rozrywki.

Biedny Phil wydawał się bezpieczny. Przepisy nie pozwalały mu się z nią spoufalać. Od 

początku dał jasno do zrozumienia, że zamierza ich przestrzegać.

A ona go torturowała.

Pochyliła głowę i oparła ją na dłoniach. Trumna ukryta w ciemnym kącie jej umysłu 

otworzyła się powoli, ze skrzypieniem. Wyfrunęły z niej wspomnienia.

Śmierć mamy w 1935 roku, kiedy Vanda miała osiemnaście lat.

Śmierć  Fridy,   jej   najmłodszej   siostry,   która   umarła   cztery   lata   później,   kiedy   uciekały 

przed nazistami. Fridy z kasztanowymi lokami i wielkimi niebieskimi oczami.

Józef, jej mały brat, jako dwunastolatek uparł się, że razem z ojcem i trzema starszymi 

braćmi pójdzie walczyć z niemiecką inwazją. Oczy zapiekły Vandę od łez. Józef, z jego 

czarnymi   lokami   i   roześmianymi   niebieskimi   oczami.   Tak   dumnie   pomaszerował   na 

wojnę.

I nigdy więcej go nie zobaczyła. Łza popłynęła jej po policzku. Ian zawsze przypominał jej 

Józefa. Nie chciała się do niego przywiązywać, ale Ian z czasem zaczął symbolizować 

wszystkich braci, których straciła. A tak niewiele brakowało, by straciła Iana zeszłego 

grudnia. Od czasu bitwy w DVN miała nerwy w strzępach.

Z  trumny  wypłynęły  kolejne obrazy.  Papa  i  trzej  pozostali  bracia  -  Bazyli, Krystian  i 

Stefan. Rozmazani i niewyraźni.

Wyrwał jej się szloch. Boże, nie pamiętała ich twarzy. Zatrzęsły się jej ramiona. Jak mogła 

zapomnieć? Po śmierci mamy ona zajmowała się rodzeństwem. Byli jej całym życiem. Jak 

mogła zapomnieć?

Zacisnęła powieki. Nie! Nie będzie tego robić. Nie musiała się karać tylko dlatego, że 

miała poczucie winy z powodu Phila. Upchnęła wszystkie wspomnienia z powrotem do 

trumny i zatrzasnęła wieko.

Nie   mogła   pozwolić   sobie   na   myślenie   o   przeszłości.   O   tym,   jak   straciła   wszystkich, 

których kochała. Rodziców, braci, siostrę. Nawet Karla, swoją pierwszą miłość, przywódcę 

podziemnego ruchu oporu.

Wszyscy odeszli.

Odetchnęła głęboko i wytarła łzy z twarzy. Nie powinna była flirtować z Philem. Był 

śmiertelnikiem, miał przed sobą krótkie życie. Gdyby się w nim zakochała, straciłaby i 

jego.

To nie miało znaczenia, że ją intrygował i podniecał. To nie miało znaczenia, że chciała, by 

otoczył   ją   ramionami,   pocieszył.   Nie   miało   znaczenia,   że   podziwiała   jego   siłę   oraz 

inteligencję. I że była tak zmęczona samotnością.

27

W sali klubowej rozległy się krzyki, ściągając ją z powrotem do rzeczywistości. Co znowu?

- Vanda! - Terrance gwałtownie otworzył drzwi. - Max Megamaczuga właśnie się do nas 

teleportował. Mówi, że cię zabije!

Rozdział 4

Vanda wyszła do sali z biczem w dłoni. Kiedy jej oczy zwykły do słabego oświetlenia, 

zobaczyła,   że   pozostała   tylko   garstka   klientów.   Inni   widocznie   się   teleportowali   na 

pierwszy  sygnał  zagrożenia.  Ci,   którzy   zostali,   zbici   w  grupkę  plotkowali  ściszonymi 

głosami.

- Ależ on jest silny - szepnęła jedna z wampirzyc do koleżanki.

- I taki przystojny - dodała koleżanka.

Vanda prychnęła. Gusta bywają różne. Jej bramkarz Hugo był niemal tak szeroki, jak 

wysoki. Jego wielka głowa wyrastała z potężnych ramion. Vanda często się zastanawiała, 

jakim cudem został przemieniony w wampira, skoro nie miał szyi, którą można by ugryźć.

- Przepraszam. - Odsunęła z drogi dwie plotkujące dziewczyny.

- Vanda. - Za jej plecami rozległ się basowy, chropowaty głos. Odwróciła się spłoszona i 

zobaczyła Hugona.

- Co? Więc kto...

Położył mięsistą łapę na jej ramieniu.

- Muszę z tobą porozmawiać.

-   Nie   teraz!   -   Odsunęła   się   od   niego   i   przepchnęła   przez   tłumek.   Zatrzymała   się   ze 

zduszonym okrzykiem.

Max leżał na plecach, a na nim siedział Phil. Jego pięści spoczywały po obu stronach 

tułowia   Maxa,   trzymając   srebrny   łańcuch,   spoczywający   w   poprzek   piersi   wampira. 

Łańcuch nie tylko przygważdżał go do podłogi, ale też nie pozwalał mu się teleportować.

Vanda gapiła się na nich przez kilka sekund. Nic dziwnego, że goście szeptali zdumieni. 

Właściwie nikt nie słyszał o śmiertelniku, który byłby dość szybki, by złapać wampira, i 

dość silny, żeby go przytrzymać.

Na podłodze, u jej stóp, w słabym świetle połyskiwał długi sztylet. Dobry Boże. Dreszcz 

przebiegi Vandzie po plecach. Gdyby Max dźgnął ją w serce, teraz byłaby kupką prochu. 

Phil jakimś cudem zdołał go rozbroić. Uratował jej życie. I nawet się nie zasapał.

Spojrzał na nią i się uśmiechnął.

A jej zmiękły kolana.

Dziewczyny za jej plecami westchnęły.

- Ale śliczne oczy - szepnęła jedna z nich.

Vanda mocniej ścisnęła bicz i pohamowała chętkę, żeby warknąć na dziewczyny. Bo i co 

mogła im powiedzieć? „Łapy przy sobie, on jest mój?” Nie miała do niego żadnych praw.

Odwróciła oczy, zirytowana na samą siebie za tę zazdrość i za to, że tak łatwo oczarowały 

ją śliczne błękitne oczy i uśmiech mężczyzny. Jej frustracja przemieniła się w gniew, kiedy 

dostrzegła trzech tancerzy, obserwujących tę scenę zza baru. Co za tchórze bez jaj!

Bramkarz chwycił ją za ramię i odciągnął od grupy gości.

- Vanda, musimy porozmawiać. Chodzi o tego śmiertelnika.

- Wiem - odparła przez zaciśnięte zęby. - Jest niesamowicie silny i przystojny. Chcesz 

dołączyć do fanklubu?

Hugo zrobił zdezorientowaną minę.

28

- Nie. Ale jest jakiś dziwny. Za szybko się rusza.

- Co ty powiesz? Złapał psychopatę i uchronił mnie od pewnej śmierci, co, zdaje się, jest 

twoim   zadaniem.   -   Spojrzała   ze   złością   na   wykidajłę.   -   Jeśli   jesteś   wolniejszy   od 

śmiertelnika, to może zatrudniłam niewłaściwego ochroniarza.

- Nie, nie! Zajmę się Maxem. Ale po prostu chciałem cię ostrzec przed...

- Co zamierzasz z nim zrobić? - Vandę nagle ogarnął niepokój. Nie chciała już mieć więcej 

śmierci na sumieniu.

- Planowałem teleportować go gdzieś daleko i ostrzec, żeby trzymał się od ciebie z daleka 

- burknął - I może dać mu pięścią w bebech, jeśli nie masz nic przeciwko.

- Ach. Chyba to jakoś przeżyję. - Przepchnęła się z powrotem między gośćmi. Kiedy Hugo 

ruszył za nią, wszyscy się cofnęli.

Phil wciąż trzymał szamoczącego się wampira, jakby przytrzymywał małe dziecko na 

szkolnej przerwie. Maxa chyba nic nie bolało, jako że srebrny łańcuch dotykał tylko jego 

ubrania. Gdyby wszedł w kontakt ze skórą, nie obeszłoby się bez paskudnego swądu 

skwierczącego ciała.

Phil spojrzał na Vandę.

- Co chcesz z nim zrobić?

- Hugo się nim zajmie.

Bramkarz, jak na sygnał, warknął basowo. Goście odskoczyli do tyłu. Max zachłysnął się 

ze strachu, kiedy Hugo zbliżył się do niego niczym wielki niedźwiedź.

- Nie! Puśćcie mnie. Zostawię Vandę w spokoju. Przyrzekam.

- Już na zebraniu klanu kazano ci zostawić ją w spokoju. - Phil spojrzał na niego gniewnie. 

- Najwyraźniej nie można ci ufać.

- Złamałeś zakaz zbliżania się. - Vanda owinęła i zawiązała bicz wokół pasa. - Zdaje się, że 

jesteś winien sądowi pięć tysięcy dolarów.

Max splunął na jej buty.

- Ty suko! To ty mnie jesteś winna pieniądze!

- Dość. - Hugo schylił się i chwycił Maxa za szyję.

- Mam go - powiedział do Phila. - Możesz puścić.

Kiedy tylko Phil zerwał się na nogi i zabrał łańcuch, Hugo teleportował się z Maxem. Phil 

schował łańcuch do kieszeni spodni i wampirzyce w klubie natychmiast ruszyły w jego 

stronę.

- Byłeś niesamowity. - Jedna z dziewczyn przycisnęła się do niego.

- Jak mi Bóg miły. - Cora Lee wzięła go pod rękę. - Nigdy nie widziałam popisu takiej 

męskości i wigoru.

- Koniec przedstawienia - burknęła Vanda.

W oczach Phila błyszczało rozbawienie, kiedy schylał się żeby podnieść sztylet Maxa.

- Może lepiej się odsuńcie, drogie panie. To jest niebezpieczna broń. 

Kobiety cofnęły się z westchnieniem.

Phil spojrzał na Vandę.

- Mogę z tobą porozmawiać na osobności?

- Chyba... chyba tak. - Odwróciła się sztywno i ruszyła przodem do swojego biura. Spięła 

się   cała   na   myśl,   że   znów   będzie   z   nim   sam   na   sam.   Ale   potrzebowała   to   zrobić. 

Potrzebowała przeprosić, że w przeszłości przysporzyła mu tyle cierpienia.

Spojrzała na niego przelotnie, kiedy wszedł do biura, i zamknęła drzwi.

- Dziękuję, że nas ochroniłeś.

- Nie ma za co. - Położył sztylet na jej biurku. - Może ci się to przydać.

29

Vanda opanowała dreszcz. Nie potrzebowała przypomnienia, jak fatalnie wszystko mogło 

się potoczyć.

- Dobrze, że przynajmniej Max nie zabrał ze sobą tego przeklętego węża. 

Phil odwrócił się przodem do niej.

- Węża?

- Czterometrowego pytona. Max z nim tańczy. A przynajmniej próbował. Wąż miał inne 

plany. - Odetchnęła głęboko. Chwała Bogu, że Phil nie był wampirem i nie mógł słyszeć 

łomotu   jej   serca.   Facet   miał   coś   w   sobie   i   najwyraźniej   nie   tylko   ona   to   wyczuwała. 

Wszystkie kobiety na niego reagowały. A ona czuła się przez to dziwnie zaborcza.

Od początku na nią działał. W wieku dziewiętnastu lat chudy i żylasty, ale mimo to aż 

buchał pierwotną seksualnością, która do niej przemawiała. Teraz, w wieku dwudziestu 

siedmiu lat, nabrał muskułów i zyskał aurę męskiej siły. Wszystkie zakończenia nerwowe 

w jej skórze czuły go, pragnęły, płonęły przez niego.

Chyba zwariowała. Czy nie dość już wycierpiała w życiu? Postanowiła, że przeprosi i 

pozwoli mu odejść. Wzięła głęboki oddech i spojrzała w jego spokojne oczy.

Zrobił krok w jej stronę.

- Muszę cię przeprosić.

Zamrugała. Wykradł jej te słowa prosto z ust.

- Ale...

Uniósł rękę, żeby ją uciszyć.

- Muszę to powiedzieć. Czekałem już na chodniku na taksówkę, kiedy dotarło do mnie, że 

jestem hipokrytą.  Zgłosiłem się, żeby pomóc ci poradzić sobie z gniewem,  a sam nie 

radziłem sobie ze swoim. Byłem chamski...

- Ale miałeś wszelkie prawo złościć się na mnie. Dręczyłam cię. Uprzykrzyłam ci życie. 

Nie powinnam była cię tak traktować.

Jego spojrzenie zmiękło.

- Znam gorsze udręki niż zaloty pięknej kobiety.

Błękit  jego   oczu  sprawił,   że  Vandzie  zabrakło  tchu,   zupełnie  jakby   zaczerpnęła   haust 

lodowatego powietrza.

- Jesteś bardzo miły, ale nie zasłużyłam na to. Miałeś rację. Nudziłam się, a ty wydawałeś 

się bezpieczną rozrywką. Bardzo cię przepraszam.

- Ja też przepraszam. Właśnie wracałem do klubu, żeby ci to powiedzieć, kiedy zjawił się 

Max.

Przypomniała sobie dziwne ostrzeżenie ochroniarza.

- Słyszałam, że zareagowałeś bardzo szybko.

- Od dawna pracuję w MacKay, więc nauczyłem się paru sztuczek. - Dotknął kieszeni. - 

Na przykład noszenia przy sobie srebrnego łańcucha. To jedyny sposób, żeby zapobiec 

ucieczce wampira. - Przekrzywił głowę. - A ty masz jakąś ochronę?

- Oczywiście. Mam Hugona.

- A poza klubem? Kto cię pilnuje, kiedy śpisz? 

Wzruszyła ramionami.

- Pamela, Cora Lee i ja mamy wspólne mieszkanie, w budynku jest bardzo dobra ochrona. 

Za   dnia   nigdy   nie   dopuszczają   nikogo   w   pobliże   naszego   lokum.   Wyraźnie 

zaznaczyłyśmy, że sypiamy w ciągu dnia.

Phil pokręcił głową.

- To za mało. Może powinnaś na jakiś czas przenieść się do domu Romana...

- Nie. - Vanda uniosła obie ręce, jakby chciała się opędzić od złego ducha. - Nie zrezygnuję 

30

z niezależności, już raz to zrobiłam i potrzebowałam ponad pięćdziesięciu lat, żeby ją 

odzyskać.

Zmrużył oczy.

- Dlaczego dołączyłaś do haremu? 

Do diabła. Powiedziała za dużo.

- To stara historia. Zapomnij o tym.

Jego mina mówiła wyraźnie, że o niczym nie miał zamiaru zapomnieć.

- Wydaje mi się, że jeszcze nie pozbyłaś się Maxa.

- Nie może mi zaszkodzić, kiedy śpię. W ciągu dnia jest równie martwy jak ja. 

Phil zmarszczył brwi.

- Nie podoba mi się, że będziesz sama.

- Nie jestem sama! - powiedziała głośniej, niż to było konieczne, i się skrzywiła. - Mam 

przyjaciół. I mam ten klub. Moje życie to jedna wielka impreza.

Phil podszedł bliżej i przyjrzał się jej twarzy.

- Płakałaś - zauważył.

- Nic mi nie jest. A teraz, jeśli pozwolisz... - Drgnęła kiedy dotknął jej policzka.

-   Wampiryczne   łzy.   -   Jego   palec   przesunął   się   w   dół   po   jej   policzku.   -   Zostawiają 

bladoróżową smugę.

Odsunęła się.

- Dobranoc, Phil. Jeszcze raz dziękuję, że nas obroniłeś.

Wciąż patrzył na nią. Uciekła wzrokiem; pod spojrzeniem tych jego jasnobłękitnych oczu 

jej serce biło nierówno.

- A może podrzuciłabyś mnie do domu? - zaproponował.

Z trudem przełknęła ślinę. Czy nie dość już dzisiaj przeszła? Ale jak mogła odmówić? 

Przyprowadził   jej   samochód.   Uratował   ją  przed  Maxem.   Ale  myśl,   że  miałaby   z  nim 

spędzić więcej czasu sam na sam, wytrącała ją z równowagi. Nerwy miała w strzępach. Jej 

emocje były jak splątany kłąb. Chciała dotknąć Phila. Chciała poczuć wokół siebie jego 

mocne ramiona. A jednocześnie chciała, żeby wyjechał jak najdalej i nigdy nie wracał.

Przycisnęła dłoń do czoła.

- Jestem... bardzo zajęta.

- Teleportowanie mnie zabierze ci ledwie kilka sekund. Ale z drugiej strony, musiałabyś 

pozwolić, żebym cię mocno objął. Jeśli za bardzo się boisz...

-   Nie   boję   się!   -   Zacisnęła   zęby,   kiedy   uśmiechnął   się   powoli.   Niech   go   szlag. 

Wmanipulował ją w to. - Ciągle się na mnie odgrywasz, co?

-   Szczerze   mówiąc,   powoli   pozbywam   się   negatywnych   emocji.   Nie   mam   już   wizji 

zadawania ci cierpień.

- Och, to bardzo wielkodusznie z twojej strony - mruknęła. Kąciki jego usta drgnęły.

- Szczerze mówiąc, teraz mam inne wizje.

Jej spojrzenie zjechało w dół i umknęło błyskawicznie. Do pioruna, ależ był wielki! Jak to 

możliwe, że by taki podniecony? Tylko dotknął lekko jej policzka. Skóra zaczęła ją mrowić 

i ogarnęło ją nagłe pragnienie, żeby dotykał jej wszędzie.

Chwycił ją za ramiona.

-   Zamiast   zadawać   ci   cierpienia,   wolałbym   dawać   przyjemność   na   wszelkie   możliwe 

sposoby.

Kretynko, tylko się nie rozpłyń w jego rękach, pomyślała Zablokowała roztrzęsione kolana 

i położyła dłonie na jego torsie, bardziej żeby się oprzeć, niż żeby go odepchnąć. Phil 

otoczył ją ramionami i przyciągnął do siebie.

31

Gwałtownie zaczerpnęła powietrza, kiedy poczuła na brzuchu napór jego twardego...

- Nie tak blisko. Muszę się skupić, żeby się teleportować. Chyba nie chcesz się zjawić w 

domu bez którejś z kończyn, i nie mam na myśli nogi.

Odsunął się z drwiącym uśmieszkiem.

- Tak... w tej chwili łatwo by go było pomylić z nogą. 

Vanda jęknęła.

-   Jaskiniowiec.   -   Zamknęła   oczy,   żeby   skupić   się   na   domu   Romana.   Jej   ciało   zaczęło 

migotać, ale wiedząc, że z ciałem Phila nic się nie dzieje, przerwała.

- Coś jest nie tak. Nie odlatujesz ze mną.

- Za krótka gra wstępna, kotku. 

Pacnęła go w ramię.

- Chodzi mi o to, że twoje ciało się nie teleportuje.

- Ach. - Puścił ją i wygrzebał z kieszeni srebrny łańcuch. - Pewnie w tym problem. - Rzucił 

łańcuch na biurko. - No więc, na czym skończyliśmy?

Jej serce podskoczyło, kiedy znów chwycił ją w ramiona. Oparła dłonie na piersi Phila i 

poczuła silne bicie jego serca. Zacisnęła powieki, próbując zapomnieć o mrowieniu całego 

ciała i wreszcie porządnie się skupić.

Miał   bardzo  silne ramiona.  Jego  oddech  poruszał   włosy  na  czubku  jej  głowy.  A  jego 

zapach - czysty, ale przesycony samczą siłą - uderzał jej do głowy i sprawiał, że pragnęła 

niemożliwego.

Bo to było niemożliwe. Choćby nie wiadomo jak ją kusił, nie mogła sobie pozwolić na 

prawdziwe uczucia do niego. Przeżyła już cały ból, jaki jeden człowiek jest w stanie znieść 

w swoim życiu. Po prostu teleportuje go do domu i zaraz wróci. Sama.

Poczuła, jak jej świadomość zapada się w czarną dziurę. Zamigotała, zabierając Phila ze 

sobą, i wszystko zrobiło się czarne.

Phil nigdy nie przepadał, kiedy przenosiły go wampiry. Stawiało go to w nieprzyjemnej 

pozycji osoby zależnej od czyjejś pomocy, co kłóciło się z jego instynktowną potrzebą 

dominacji.   Godził   się   na   to,   wiedząc,   że   wojna   z   Malkontentami   jest   ważniejsza   niż 

czyjekolwiek ego.

Ale jeśli chodziło o teleportację z Vandą, po prostu chciał mieć pretekst, żeby ją mocno 

objąć.

Wylądowali w holu domu Romana i Vanda natychmiast wysunęła się z jego ramion. 

Skrzywiła się i zakryła uszy.

- Co to za okropny dźwięk?

- Uruchomiliśmy alarm. - Phil podszedł do panelu kontrolnego przy drzwiach frontowych 

i wstukał kod, by uciszyć piskliwe wycie. Podobno słyszały je tylko wampiry i psy, więc 

widocznie   bardziej   przypominał   psa,   niż   sam   chciał   to   przyznać.   -   Chłopcy   zwykle 

teleportują   się   na   ganek   od  tyłu,   żeby   móc  wyłączyć   alarm,   zanim   wejdą   -   Och,   nie 

wiedziałam o tym. - Vanda rozejrzała się dokoła. - Nic się tu nie zmieniło.

- To prawda, chociaż teraz dom jest praktycznie pusty. - Phil wcisnął kolejne guziki, żeby 

na nowo aktywować alarm. - Musieliśmy zaostrzyć ochronę. Nie możemy dopuścić, żeby 

Malkontenci teleportowali się tutaj i zaatakowali nas bez ostrzeżenia.

Vanda kiwnęła głową.

- A mogę się teraz teleportować z powrotem?

- Chwileczkę. - Wyjął z kieszeni telefon i zadzwonił do Romatechu. Z pewnością dostali 

ostrzeżenie, że ktoś zjawił się w domu. - Hej, Connor. Fałszywy alarm. Wszystko jest w 

porządku. - Rozłączył się.

32

Vanda niecierpliwie przestąpiła z nogi na nogę.

- Mogę już iść?

Phil ruszył w jej stronę, wrzucając telefon do kieszeni.

- Nie musisz się tak spieszyć. 

Zmrużyła oczy.

- Nic z tego nie będzie, Phil.

- Z czego? 

Założyła ręce.

- Z tego, o czym myślisz - mruknęła. Zatrzymał się przed nią.

- Myślę o wielu rzeczach. Mogłabyś mówić konkretniej? 

Zgromiła go spojrzeniem.

- Biorąc pod uwagę, jaki z ciebie neandertalczyk, zakładam, że wszystkie twoje myśli 

sprowadzają się do jednego.

- Hm, zobaczmy. Chodziło mi po głowie całowanie twoich słodkich ust. Dość intensywnie 

myślałem   o   ściągnięciu   z   ciebie   tego   kombinezonu.   A   potem,   oczywiście,   musiałbym 

pocałować każdy centymetr twojego ciała. - Wyszczerzył zęby. - Zdaje się, że masz rację, 

Vando.

Parsknęła śmiechem, ale zauważył, że na twarz powoli wypływa jej rumieniec. Chwycił ją 

lekko za ramiona.

- Usiądź ze mną na chwilę. 

Pokręciła głową.

- Nie mogę, ja... chcę, żebyś o mnie zapomniał. 

Puścił ją tak gwałtownie, jakby go spoliczkowała.

-   Zapomniał   o   tobie?   Vando,   pragnę   cię   od   ośmiu   lat.   Nigdy   nie   mógłbym   o   tobie 

zapomnieć. I, do diabła nie chcę czekać ani jednej nocy więcej!

W jej oczach zabłysły łzy.

- Przykro mi, Phil. Nie mogę. - Jej ciało zamigotało i zniknęło.

- Czego ty się boisz?! - krzyknął za jej blednącą postacią. Dlaczego uciekała?

Bo wiedziała, że chciał z nią iść do łóżka. Było w nim zbyt wiele przyczajonego pożądania, 

żeby zadowoliło go kilka pocałunków. Nie wątpił, że Vanda dobrze o tym wiedziała. Był 

właściwie pewny, że ją pociągał. To z nim ochoczo flirtowała przed laty. A jeśli można 

było wierzyć Corze Lee, Vanda nadal często o nim mówiła. Jego słuch nie był tak dobry 

jak słuch wampira, ale i tak słyszał przyspieszone bicie jej serca, ilekroć był przy niej. Więc 

dlaczego bała się z nim związać?

Poszedł do kuchni, żeby przekąsić coś przed snem, a potem ruszył na dół, do pokoju 

strażników w piwnicy. Dormitorium wyglądało dziwnie bez ani jednej trumny. Starsze, 

szkockie   wampiry   wolały   sypiać   w   trumnach   wyłożonych   tartanem   w   klanowych 

barwach, ale wszystkie zostały przeniesione albo ożeniły się, jak Ian.

Phineas McKinney, młody czarnoskóry wampir z Bronxu, sypiał na podwójnym łóżku z 

czerwoną satynową pościelą. Na nocnej szafce stały zdjęcia jego rodziny.

Drugie podwójne łóżko zostało posłane dla Phila. Wcześniej zostawił koło niego walizkę. 

Teraz szybko rozpakował się, wieszając uniformy na zmianę w garderobie, która była 

dziwnie   pusta   bez   wiszących   w   niej   kiltów.   Bywały   czasy,   kiedy   dom   był   gwarnym 

miejscem zamieszkanym przez Romana, wampiry odwiedzające, harem dziesięciu kobiet i 

pełny kontyngent strażników, zarówno wampirycznych, jak i śmiertelnych.

Teraz Roman miał żonę oraz dzieci i mieszkał w White Plains, z Connorem i Howardem 

jako strażnikami.

33

Phil wziął prysznic i nastawił budzik koło łóżka. Musiał wstać przynajmniej pół godziny 

wcześniej, zanim Phineas i Jack zapadną w śmiertelny sen. Mimo to przewracał się z boku 

na  bok.  Z początku  myślał,  że  w spaniu  przeszkadza mu nadmiar nierozładowanego 

pożądania, ale w miarę upływu nocy zdał sobie sprawę, że chodzi raczej o niepokój niż o 

żądzę. Martwił się o Vandę, samą i bez ochrony.

Uklepał sobie poduszkę i położył się z powrotem. Vanda nie była sama. Chronił ją Hugo.

Kiedy rozdzwonił się budzik, Phil zerwał się gwałtownie i sprawdził czas. Na dworze 

ciągle panowała ciemność, ale słońce miało wzejść za pół godziny. Wampiry na całym 

Wschodnim Wybrzeżu zaczną szukać schronienia. Zaraz zjawią się Phineas i Jack. Vanda 

uda się do swojego mieszkania, które dzieliła z dwiema byłymi członkiniami haremu. Do 

mieszkania z niedostateczną ochroną.

A Max postara się znaleźć każdą lukę, żeby dostać się do Vandy i ją zabić.

Phil ubrał się w uniform i pobiegł do zbrojowni, jednocześnie dzwoniąc z komórki do 

Romatechu. Odebrał Jack.

Szybko wyjaśnił sytuację, wybierając sobie broń w postaci paru noży i automatycznego 

pistoletu załadowanego srebrnymi kulami.

- Chyba słusznie się niepokoisz - powiedział Jack. - Jedź, zajrzyj do niej. Ja poproszę Larę, 

żeby cię zastąpiła w domu Romana.

Dwadzieścia minut później Phil wjechał na parking niedaleko apartamentowca Vandy. 

Pobiegł w stronę budynku, kiedy słońce dotknęło horyzontu. Cholera. Spóźnił się.

Wpadł do holu i zatrzymał się przy biurku ochroniarza. Umundurowany strażnik zwisał 

na krześle, bezwładny, z zamkniętymi oczami.

Phil sprawdził mu puls. Strażnik był żywy. Nie było śladów urazu. Wyglądał, jakby spał. 

To mógł być efekt wampirycznej kontroli umysłu. Czyli Max zjawił się tu pierwszy.

Phil chodził niespokojnie po windzie, która powoli wjeżdżała na dziesiąte piętro. Jak mógł 

być   tak   beztroski?   Nie   powinien   zasnąć   w   domu   Romana.   Powinien   warować   pod 

drzwiami Vandy. Nie powinien był odstępować jej na krok.

Pozwolił, żeby ją spłoszyło jego pożądanie. Ależ z niego idiota. Gdyby chodziło tylko o 

pociąg fizyczny, nie byłby teraz tak spanikowany. Mocno zacisnął pięści. Jeśli ten wampir 

zrobił jej krzywdę...

Drzwi windy otworzyły się i Phil pognał korytarzem do mieszkania Vandy. Drzwi były 

zamknięte na klucz, ale to nie przeszkodziłoby Maxowi w teleportowaniu się do środka. 

Wybił   drzwi   kopniakiem.   W   mieszkaniu   panowały   kompletne   ciemności,   okna   były 

zasłonięte grubymi aluminiowymi żaluzjami. Phil zapalił światło, niemal spodziewając się 

zobaczyć plamy krwi i kupki pyłu z martwych wampirów.

Pokój był bez skazy. Nienaruszony. Ale jeszcze za wcześnie było na ulgę.

Otworzył kolejne drzwi i zapalił światło. Cora Lee i Pamela Smythe-Worthing leżały na 

bliźniaczych łóżkach, nieruchome, zmożone śmiertelnym snem. Nie było śladów walki. 

Kobiety   leżały   schludnie   przykryte,   ze   złożonymi   na   piersi   rękami,   ze   spokojnymi 

twarzami. Widocznie zasnęły, nie wiedząc, że Max zakradł się do środka.

Phil   wrócił   do   salonu.   Na   dywanie   widać   było   dziwny   wijący   się   ślad,   jakby   ktoś 

przeciągnął tędy sznur od odkurzacza. Ścieżka prowadziła prosto do kolejnych drzwi, 

które były lekko uchylone.

Max nie przyszedł sam.

Phil wyciągnął nóż z pochwy przypiętej do łydki i powoli pchnął drzwi szerzej. Światło z 

salonu wlało się do sypialni i padło na łóżko Vandy. Skóra mu ścierpła.

Czterometrowy pyton Megamaczugi powoli oplatał się wokół nieruchomego ciała Vandy.

34

Rozdział 5

Tego wieczoru po zachodzie słońca serce Vandy drgnęło w piersi, przywracając ją do 

życia. Jasne światło nad głową zaatakowało jej oczy, serce drgnęło drugi raz, ze strachu. 

Nie zostawiła zapalonego światła w swoim pokoju. I co to za ciężar, który czuła w pasie?

Spojrzała w bok i wydała z siebie zduszony pisk.

Phil drgnął i momentalnie się obudził.

- Co się dzieje? - W sekundę klęczał obok niej, z nożem w dłoni.

- Phil! - Vanda odsunęła się na brzeg łóżka. - Co ty tu robisz?

- Przepraszam. Nie chciałem cię przestraszyć. - wsunął nóż do pochwy pod nogawką 

spodni.   Był   ubrany   w   zwykły   uniform   MacKay,   tyle   że   bez   butów.   -   Widocznie   się 

zdrzemnąłem.

- W moim łóżku? - Złapała kołdrę, by podciągnąć ją jest pod brodę. Puściła ją, kiedy 

zauważyła, że powłoczka jest biała. Co jest, do licha? Kiedy się kładła, jej pościel była 

liliowa. I dlaczego jej ciało było dziwnie obolałe jakby ktoś brutalnie stłukł ją pięściami? - 

Co... co się tu dzieje? Jak wszedłeś do mieszkania?

-   Ehm...   wyłamałem   drzwi.   -   Uniósł   ręce,   kiedy   zaczerpnęła   tchu,   żeby   na   niego 

nawrzeszczeć. - Wszystko w porządku! Kazałem je naprawić. Wszystko jest dobrze.

- Nie ściemniaj! - Z przerażeniem stwierdziła, że ma na sobie zielony top i szorty, a nie 

fioletowy   strój   w   którym   się   kładła.   Boże   święty,   czy   naprawdę   Phil   był   aż   tak 

zdesperowany? - Włamałeś się do mojego mieszkania, żeby się ze mną przespać?

Parsknął.

- Robiłem o wiele więcej, niż tylko spałem.

- Psiakrew! - Wyskoczyła z łóżka.

- Och, przestań. - Phil wstał z urażoną miną. - Myślisz, że uprawiałbym z tobą seks, kiedy 

spałaś?

- Ja byłam martwa, Phil. I to jest dopiero obleśne. 

Patrzył na nią, jakby uszom nie wierzył.

- Jak możesz myśleć, że zrobiłbym coś takiego? 

Skubnęła swoją koszulkę.

- Przebrałeś mnie.

- No, owszem. Ale starałem się nie patrzeć. - Jego spojrzenie powędrowało w dół i na 

ustach pojawił się uśmiech.

Może i się starał, ale ewidentnie mu się nie udało. Pomachała ręką, żeby wyrwać go z tego 

rozmarzonego transu.

- Hej! Zboczeńcu!

To wreszcie poskutkowało. Spiął się, a w jego oczach zapłonął gniew.

- Nie molestowałem cię.

- Zmieniłeś mi pościel. - Wskazała łóżko.

- Musiałem. Była upaprana. 

Vanda znów wrzasnęła.

- Nie przeze mnie - warknął. - A teraz usiądź i posłuchaj.

Stała patrząc na niego z wściekłością. Zakładając ręce na piersi, skrzywiła się z bólu. 

Irytacja na twarzy Phila zmieniła się w troskę.

- Nic ci nie jest? Sprawdziłem, czy nie masz połamanych kości, i wydawało mi się, że 

wszystko jest w porządku, ale martwiłem się, że możesz mieć pęknięte żebra.

35

Vanda dostała gęsiej skorki.

- Co się tu... - Ból głodu uderzył ją jak pięść w żołądek, niemal zgięła się wpół. Pokój 

zawirował.

- Trzymaj się. - Phil przełazi przez łóżko i chwycił ją za ramiona.

- Nie. - Odsunęła się od niego i potknęła; o mało nie upadła. Pachniał zbyt smakowicie, 

czuła jego krew szybko krążącą w żyłach. Zaczęły ją mrowić dziąsła. - Muszę zjeść.

Jej głód zawsze był najsilniejszy zaraz po przebudzeniu.

Chwiejnie ruszyła w stronę stóp łóżka i nagle poczuła zapach krwi. Dziwnej krwi, nie 

ludzkiej.

-   Vando.   -   Phil   chwycił   ją   za   ramię.   -   Jesteś   zbyt   słaba.   Połóż   się,   a   ja   ci   przyniosę 

śniadanie.

Kolejny skurcz głodu przeszył bólem jej ciało, wyrwała się z uścisku.

- Do diabła, Phil. Odsuń się albo ty będziesz moim śniadaniem. - Skoczyła za łóżko. - Aaa! 

- Zatoczyła się z powrotem.

Phil podtrzymał ją od tyłu, chwytając za ramiona.

Na podłodze leżała jej liliowa pościel. A na jej środku leżała krwawa sterta pociętego na 

kawałki węża.

Fioletowa piżama leżała na tym wszystkim, śliska od gadzich flaków i krwi. Vanda z 

trudem chwyciła oddech. Zaczęła się trząść.

- Spokojnie - powiedział Phil zza jej pleców. - Już nie może ci zrobić krzywdy. 

Poczuła, że wszystko wokół niej zawirowało - pokój pełny wnętrzności węża i okropnych 

obrazów. Kolana się pod nią ugięły i Phil porwał ją na ręce.

-   Vando?  -   Drzwi   sypialni   otworzyły   się,   ukazując   Corę  Lee  w   bladoróżowej   koszuli 

nocnej,   ze   szklanką   syntetycznej   krwi   w   dłoni.   -   Och,   nie   wiedziałam,   że   masz 

towarzysss... - Jej spojrzenie padło na zmasakrowanego węża. - O ble! - Szklanka poleciała 

na podłogę rozlewając krew.

- Na litość boską, dlaczego wszyscy krzyczą? - Pamela wpadła do sypialni. - Aaa! - Jej 

filiżanka też brzęknęła o podłogę.

Vanda zakrywała usta, bo żołądek jej się wywracał. Nigdy nie doświadczyła tak okropnej 

mieszanki głodu i mdłości.

-   Wracajcie   do   salonu   -   polecił   Phil   jej   przyjaciółkom,   niosąc   ją   do   drzwi.   -   Możecie 

przygotować Vandzie jakieś śniadanie? Jest bardzo słaba.

- Oczywiście. - Pamela pobiegła do kuchni, szeleszcząc długą, niebieską koszulą nocną. 

Cora Lee popędziła tuż za nią.

Kiedy podgrzewały syntetyczną krew w mikrofalówce, Phil posadził Vandę na skórzanej 

kanapie.

- Dobrze się czujesz? - Usiadł obok niej.

Pokręciła przecząco głową. Zamknęła oczy, ale wciąż widziała obraz pociętego na plastry 

węża.

- Proszę, kochana. - Pamela wcisnęła w jej drżące dłonie ciepły kubek. - Zaraz będziesz 

najedzona po dziurki w nosie.

Vanda   wypiła   łyczek   nijakiej   w   smaku   krwi   grupy   zero.   Kiedy   poczuła,   że   płyn   nie 

podchodzi jej z powrotem do gardła, wypiła kolejny łyk.

Cora Lee usiadała naprzeciw nich na niebieskim fotelu i napiła się krwi z nowej szklanki.

- No więc, do licha, cóż tu się dzieje? - zapytała.

Vanda zadrżała.  Nie była pewna,  czy sama chce to wiedzieć. Phil  wyciągnął rękę na 

oparciu kanapy i pogłaskał ją po ramieniu.

36

- W rzeczy samej. Proszę nas niezwłocznie zaznajomić z sytuacją. - Pamela z gracją usiadła 

na drugim niebieskim fotelu. Jako wampirzyca pochodząca z Anglii z czasów Regencji, 

wolała pić krew z wykwintnej filiżanki. Upiła łyczek i odstawiła filiżankę na spodek z 

cichym brzękiem. - I przygotujmy się na najgorsze, drogie panie, bo obawiam się, że 

wydarzyło się tu jakieś okropieństwo. Doprawdy, okropieństwo.

Cora Lee zadrżała.

- To jest wąż Maxa Megamaczugi, zgadza się?

- Tak - potwierdził cicho Phil.

Vanda przekręciła się na kanapie przodem do niego.

- Max próbował mnie zabić? - Phil spojrzał na nią i jej serce rozpłynęło się na widok 

czułego  wyrazu  jego  błękitnych  oczu.   Nie  wątpiła,  że  uratował  jej   życie.   Znowu.   Był 

dzielny i szlachetny jak bohaterowie z bajek, które czytała w dzieciństwie. I nie sądziła, że 

tacy bohaterowie istnieją jeszcze w prawdziwym świecie.

Z uśmiechem poczochrał jej krótkie włosy i spojrzał na jej przyjaciółki.

- Kiedy obudziłem się rano, zdałem sobie sprawę, że przyjdziecie tutaj spać i że Max 

będzie miał okazję zrobić Vandzie krzywdę. Dotarłem tuż po wschodzie słońca. Strażnik 

w holu spał głęboko, uśpiony wampiryczną kontrolą umysłu. Zrozumiałem, że Max tu 

był.

Vanda zadrżała; Phil uścisnął jej ramię.

- Ale myśmy go nie widziały - zaprotestowała stanowczo Cora Lee.

- Sądzę, że schował się ze swoim pupilem w szafie na płaszcze. - Phil wskazał szafę przy 

drzwiach   wejściowych.   -   Kiedy   wróciłyście   i   usłyszał,   że   poszłyście   już   do   pokojów, 

wypuścił węża, uchylił drzwi sypialni Vandy i teleportował się do siebie.

- Zostawiając tę okropną gadzinę, żeby dokonała za niego upragnionej krwawej zemsty - 

dodała dramatycznie Pamela. Ręka jej się trzęsła, filiżanka klekotała na spodeczku.

- Wielkie nieba - szepnęła Cora Lee. Phil spojrzał na Vandę i pogłaskał jej ramię.

- Znalazłem węża owijającego się wokół twojego ciała.

- O rany. - Zakryła usta, bo znów ogarnęła ją fala mdłości.

- Najpierw odciąłem łeb, ale reszta gada wciąż cię ściskała, więc poszatkowałem go na 

kawałki tak szybko, jak mogłem. - Posłał jej przepraszające spojrzenie. - Starałem się ciebie 

nie skaleczyć, ale... spieszyłem się, a wąż był tak ciasno owinięty, że drasnąłem cię parę 

razy. No i do tego to całe...

- Nie musisz wyjaśniać - przerwała mu Vanda, marszcząc nos. - Widziała stertę krwawych 

flaków. Widziała, jak strasznie wyglądała piżama. Czuła, że wąż ściskał ją o wiele za 

mocno. Mimo uzdrawiającej mocy śmiertelnego snu jej ciało wciąż było obolałe.

- Nie chciałem cię tak zostawić, żebyś leżała w tym ohydztwie - ciągnął Phil. - Postarałem 

się ciebie oczyścić. Łóżko też.

Vanda kiwnęła głową.

- Rozumiem.

- Wziąłem zasłonkę prysznicową z twojej łazienki i całe paskudztwo ułożyłem na niej - 

powiedział. - potem wyczyściłem wykładzinę i ściany...

- Ściany? - zdziwiła się Pamela. Phil się skrzywił.

- Odrzucałem kawałki węża tak szybko, jak mogłem.

- Panie, zmiłuj się - szepnęła Cora Lee.

Vanda próbowała odpędzić straszne obrazy, które przelatywały jej przed oczami, ale nie 

potrafiła.

-   Byłem   bardzo...   zdenerwowany   -   przyznał   Phil   ze   zmarszczonymi   brwiami   -   więc 

37

wziąłem łeb węża i poszedłem szukać Maxa.

Vanda głośno przełknęła ślinę.

- I znalazłeś go?

- Był w swoim mieszkaniu, pogrążony w śmiertelnym śnie - Phil z ponurą miną zapatrzył 

się w przestrzeń.

Cora Lee pochyliła się do przodu z szeroko otwartymi oczami.

- Co mu zrobiłeś? 

Phil oddychał głęboko.

- Zostawiłem łeb węża na poduszce obok Maxa i odwróciłem jego głowę tak, żeby była to 

pierwsza rzecz, jaką zobaczy po przebudzeniu. Potem napisałem krótki list, że jeśli jeszcze 

kiedykolwiek zbliży się do Vandy, to go zabiję.

Cora Lee oklapła.

- Tylko tyle? - sapnęła zawiedziona.

- Przyszpiliłem list do jego uda... nożem. 

Cora Lee poweselała.

- No, to już mi się bardziej podoba.

- W rzeczy samej. - Pamela napiła się z filiżanki. - Stara, dobra szkoła. 

Phil parsknął śmiechem.

- Cieszę się, że to aprobujecie. Potem wpadłem do i domu Romana żeby wziąć prysznic i 

zmienić ubranie i zdałem raport. Roman pewnie niedługo się o tym dowie i będzie mógł 

podjąć decyzję, co zrobić z Maxem.

- Powinni go zlinczować - stwierdziła Cora Le z oczami błyszczącymi z podniecenia. - 

Powinniśmy   sobie   urządzić   wieszanie,   jak   za   starych   dobrych   czasów   -   I   owszem.   - 

Pamela wypiła kolejny łyczek. - To dopiero była rozrywka.

Vanda pokręciła głową i dopiła krew z kubka, zanim zrobiła się zimna. Zimna jak krew 

węża. Zadrżała.

- Kazałem naprawić drzwi i zostawiłem trzy nowe klucze na szafce. - Phil kiwnął ręką w 

stronę kuchni. - Zatrzymałem jeden dla siebie, żeby nie musieć znowu wywalać wam 

drzwi.

-   Oczywiście.   -   Pamela   skłoniła   głowę.   -   Jesteśmy   niezmiernie   wdzięczne   za   twoją 

dzielność i rycerskość.

- No jasne - dodała Cora Lee. - Przecież gdyby Phil się nie zjawił w odpowiedniej chwili, 

ten wąż zmiażdżyły biedną Vandę na mielonkę. Wyobraźcie sobie, że się budzicie i każda 

kość w waszym ciele jest złamana, nie wspominając już o tych wszystkich paskudnych 

obrażeniach wewnętrznych. A gdyby ten wąż spróbował ją zjeść?

- Dosyć! - Vanda spojrzała groźnie. - Nie chcę o tym więcej słuchać.

-   Ja   chcę   tylko   powiedzieć,   że   pewnie   w   tej   chwili   umierałabyś   w   straszliwych 

męczarniach, gdyby Phil nie przyszedł ci na ratunek - obruszyła się Cora Lee.

Vanda zacisnęła zęby.

- Zdaję sobie z tego sprawę. Nie mogę poruszyć bez bólu żadną częścią ciała. 

Pamela cmoknęła z troską.

- Biedactwo. Mam nadzieję, że po kolejnym dniu śmiertelnego snu znów poczujesz się tip-

top.

Cora Lee kiwnęła głową.

- A dzisiaj lepiej się oszczędzaj. Nie martw się o klub. Pamela i ja damy sobie radę.

- Doskonale nadaję się do pracy - zaprotestowała Vanda. Wiedziała, że jeśli przez całą noc 

nie znajdzie do roboty, wciąż będzie sobie wyobrażać tego okropnego węża oplatającego 

38

jej ciało, bezbronne, zmożone śmiertelnym snem.

Cora Lee miała rację. Gdyby Phil jej nie uratował, ten potwór mógł pozostać owinięty 

wokół niej przez całą noc nie pozwalając jej ciału na samoleczenie. Mogła się obudzić ze 

zmiażdżonymi wszystkimi kośćmi. Albo jeszcze gorzej.

Żołądek jej się wywrócił, więc szybko odepchnęła od siebie koszmarne wizje. Skupiła 

wzrok  na  dłoniach  leżących  na kolanach  i zaczęła głęboko oddychać.  Tego  ćwiczenia 

nauczył ją ojciec Andrew, twierdząc, że pomoże jej ono opanować gniew. Miała nadzieję, 

że opanuje też przerażenie.

- A co zrobimy z wężem? - spytała Cora Lee.

- Zapakuję go w duży worek na śmieci - odparł Phil. - I poproszę któregoś z wampirów, 

żeby   go   stąd   teleportował.   Wyniósłbym   go   sam,   ale   nie   chciałem   wyglądać,   jakbym 

taszczył trupa z budynku. Gdyby ochrona spytała, co jest w środku, trudno byłoby się 

wytłumaczyć.

- Tak, lepiej po prostu go teleportować. - Pamela odniosła pustą filiżankę do kuchni. 

Zadzwoniła komórka, przerywając Vandzie ćwiczenie oddechowe.

Phil wyjął telefon z kieszeni spodni.

- Halo... tak, wygląda na to, że nic jej nie jest. - Spojrzał na Vandę i szepnął: - To Connor.

Nadludzki   słuch   wampirzycy   wychwycił   większość   z   tego   co   mówił   Connor.   Jack   i 

Phineas   teleportowali   się   do   mieszkania   Maxa,   żeby   go   aresztować,   ale   tancerza   nie 

można było znaleźć. Wcale jej to nie zdziwiło. Kiedy Max obudził się z listem przybitym 

nożem do uda, nawet on, ze swoim mikroskopijnym mózgiem zapewne się domyślił, że 

wróży mu to kłopoty.

Connor wysłał biuletyn do wszystkich pomniejszych mistrzów pod jurysdykcją Romana, 

by rozglądali się za Maxem - był teraz uciekinierem przed wampirycznym wymiarem 

sprawiedliwości.

- Zapytam ją. - Phil rozłączył się i odwrócił do Vandy.

- Jako że jesteś ofiarą, Roman chce wiedzieć, jaka kara by cię usatysfakcjonowała, kiedy 

Max zostanie schwytany.

- Zostawić go przybitego kołkiem na dworze, żeby się usmażył, kiedy wzejdzie słońce - 

zaproponowała Cora Lee, podnosząc upuszczone szklankę i filiżankę w sypialni Vandy, 

by odnieść je do kuchni.

- Uciąć mu głowę - podsunęła Pamela, która myła naczynia. - Najlepiej tępą siekierą.

- Wygnanie wystarczy - powiedziała cicho Vanda.

- Żartujesz? - Cora Lee podeszła do kanapy z miną pełną niedowierzania. - Ten drań 

próbował cię zabić. Nie jesteś wściekła?

- W rzeczy samej! - zawołała Pamela, przekrzykując szum płynącej wody. - Gdzie się 

podział twój niesławny gniew?

- Wygnanie utrzyma go z daleka ode mnie - wymamrotała Vanda. Wiedziała, że Max nie 

będzie mógł pokazać twarzy ani znaleźć pracy nigdzie w całych Wschodnich Stanach, 

które podlegały Romanowi. Nie będzie miał innego wyjścia, jak wyprowadzić się gdzieś 

daleko.

Phil przyjrzał jej się z ciekawością.

- Jesteś pewna? 

Pokiwała głową.

- Nie chcę mieć na sumieniu kolejnych śmierci. 

Otworzył szeroko oczy ze zdumienia.

- Jakich śmierci?

39

Skrzywiła się w duchu. Znowu powiedziała za dużo.

- Nie chcę o tym mówić. - Zaczęta wstawać, żeby odnieść swój kubek do kuchni, ale ostry 

ból przeszył jej żebra. - Auć.

- Siedź. - Phil wziął kubek z jej dłoni i podał go Corze Lee.

Vanda przycisnęła dłoń do klatki piersiowej. Ten przeklęty wąż wyrządził więcej szkód, 

niż   jej   ciało   było   w   stanie   zregenerować   w   jeden   dzień.   Phil   obserwował   ją   ze 

zmarszczonymi brwiami.

- Chcę, żebyście wszystkie trzy przeprowadziły się do domu Romana. 

Spiorunowała go wzrokiem.

- Nie ma mowy.

- Tutaj nie jesteście bezpieczne, dopóki Max jest na wolności i obwinia cię o wszystkie 

swoje   problemy   -   argumentował.   -   Nie   mogę   jednocześnie   pilnować   was   tutaj   i 

wykonywać pracy strażnika u Romana.

- On ma rację. - Pamela wytarła ręce w swoją ulubioną ściereczkę z Londynu.

- Lepiej dmuchać na zimne - dodała Cora Lee. Vanda jęknęła.

Phil poklepał ją po nodze.

- Tak będzie lepiej. Jeśli panie zechcą się spakować, zawiozę was tam.

- Oczywiście. - Pamela ruszyła do swojej sypialni; jej współlokatorka podreptała za nią.

- Coro Lee, będziesz tak miła i spakujesz torbę dla Vandy? - poprosił Phil, kładąc Vandzie 

dłoń na ramieniu, żeby nie wstawała.

- Jasne - Cora Lee uśmiechnęła się do niej krzywo. - Hm, ciekawe, co ja ci mam spakować? 

Może czarny kombinezon? I fioletowy kombinezon? I co jeszcze? - Zamyślona postukała 

się w podbródek. - Och, wiem! Ten drugi czarny kombinezon.

- Bardzo zabawne - mruknęła Vanda.

- Cóż za okropny brak różnorodności - powiedziała Pamela, znikając w sypialni.

- Święta racja. - Cora Lee weszła za nią.

Drzwi się zamknęły i Vanda została sam na sam z Philem.

- One są po prostu zazdrosne - szepnął.

- O co?

- O to, że tak niesamowicie wyglądasz w obcisłych kombinezonach. Niewiele kobiet może 

sobie na to pozwolić.

Poczuła rumieniec rozgrzewający jej policzki.

- No, już lepiej. - Dotknął jej twarzy. - Byłaś tak śmiertelnie blada. 

I nie bez powodu. O mało nie zginęła okropną śmiercią.

- Chciałabym... chciałabym ci podziękować za uratowanie mi życia. Po raz drugi. - Jej 

rumieniec pogłębił się; zacisnęła dłonie na kolanach. - To musiało być dla ciebie okropne 

przeżycie. Czuję się... tak głupio, że leżałam bezradna, kiedy ty musiałeś walczyć z tym 

obrzydliwym...

- Nie trzeba. Walczyłbym z każdym potworem, żeby cię chronić. - Położył dłoń na jej 

dłoni. - Jesteś tego warta.

Łzy bez ostrzeżenia napłynęły jej do oczu. Zabrała od niego drżącą rękę i zakryła twarz.

- Nie mów tak. - Była tego warta? Czy powiedziałby to samo, gdyby znał prawdę o niej?

- Vando - szepnął. - Ja mówię tylko to, co naprawdę czuję. A teraz, kiedy jesteśmy sami, 

muszę ci powiedzieć jeszcze coś.

Boże, nie. Jej obawy się sprawdziły i Phil zabił Maxa. To dlatego nikt nie znalazł tancerza. 

Phil przemienił w kupkę prochu i rozrzucił szczątki. Czy jej życie już będzie skażone 

morderstwem? A teraz na dodatek wciągnęła Phila w swój naznaczony śmiercią los.

40

- Nie ma potrzeby o tym mówić. Rozumiem wściekłość która jest w stanie doprowadzić 

do... do odebrania komuś życia.

Phil przekrzywił głowę i przyjrzał się jej.

- O czym ty mówisz?

-   O   Maxie   -   szepnęła.   -   Ty...   -   Zauważyła   skołowaną   minę   Phila.   Te   przejrzyste 

jasnoniebieskie oczy niewinnego człowieka. - Ty go nie zabiłeś?

- Nie. Uwierz mi, strasznie mnie kusiło, ale...

- Phil. - Dotknęła jego twarzy. W jej sercu wezbrała ulga. - Dziękuję.

- Nie ma za co. - Znów ujął jej dłoń. - A chciałem powiedzieć to, że dziś rano przez kilka 

minut sądziłem, że się spóźniłem i nie zdołam cię uratować. Byłem przerażony. To dlatego 

wyważyłem   drzwi.   Mogłem   otworzyć   zamek   wytrychem,   ale   nawet   o   tym   nie 

pomyślałem. Wpadłem w panikę.

- Nic się nie stało. Zapłacę za nowy zamek.

- Nie, nie zapłacisz. A ja próbuję ci coś powiedzieć. - Uścisnął jej rękę. - Byłem przerażony, 

że cię stracę. Wpadłem w szał. Rzucałem tym wężem po całym pokoju.

Skrzywiła się.

- Błagam...

- I skaleczyłem cię parę razy, bo ręce mi się trzęsły. Nagle dotarło do mnie, że to, co do 

ciebie czuję, to coś więcej niż fizyczny pociąg.

Łzy powróciły, zamazując jej wzrok.

- Phil, ja... - Nie wiedziała, co powiedzieć. „Zapomnij o mnie?” „To beznadziejne?”

- Chcę być przy tobie. Na zawsze.

Vanda pokręciła głową, łzy wymknęły się jej spod powiek.

- To nie będzie na zawsze. Jesteś... śmiertelny. 

- Pozwól, że ja się będę martwił o własną śmiertelność. - Otarł jej łzy. - Pragnę tylko ciebie.

- Jestem wampirzycą.

- Wiem. - Pocałował ją w czoło.

- Mogłabym stracić panowanie nad sobą i cię ugryźć.

- Nie boję się twoich zębów. - Pocałował czubek jej nosa.

- Mam paskudny, wybuchowy charakter.

- Jesteś piękna. - Lekko dotknął jej ust wargami. I jeszcze raz, trochę mocniej.

To był tak słodki i delikatny pocałunek, że Vandę zabolało serce. Gdyby rzucił się na nią z 

wygłodniałym pożądaniem, mogłaby odpłacić mu pięknym za nadobne. A potem uznać 

cały incydent za zwykłe fizyczne rozładowanie szoku, który właśnie przeżyła.

Ale to było takie słodkie. Przed tym nie umiała się obronić. Na jej zbroi pokazała się 

maleńka rysa. Oplotła ramionami jego szyję i wsunęła palce w jego miękkie, gęste włosy.

Phil   jęknął   chrapliwie   i   pogłębił   pocałunek.   A   ona   nie   pamiętała   już   powodów,   dla 

których powinna go odrzucić. Nie pamiętała o niczym. Nie mogła myśleć. Mogła tylko 

topnieć w jego ramionach.

Otworzyła   usta,   a   on   wtargnął   w   nie   językiem.   Phil.   Jej   przystojny,   silny,   odważny 

bohater. Nie bał się jej kłów. Nie odstręczał go smak krwi, który pozostał w jej ustach. I - 

na psa urok - ależ potrafił całować. Czy mężczyzna mógł być bardziej idealny?

- Ups - usłyszeli szept Cory Lee. Pamela odchrząknęła.

Vanda   przerwała   pocałunek.   Wiedziała,   że   teraz   to   się   dopiero   nasłucha.   Wszystko 

mieniło się różowo, oznaczało, że jej oczy świeciły czerwonym blaskiem - co było jasnym 

dowodem   pożądania.   Odwróciła   spojrzenie   w   nadziei,   że   Phil   tego   nie   zauważył. 

Zobaczyła, jak jej przyjaciółki ustawiają walizy na kółkach przy drzwiach.

41

- Wybaczcie, że przeszkodziłyśmy. - Cora Lee ruszyła do sypialni Vandy. - Spakujemy 

teraz twoją torbę.

- Tak, nie zważajcie na nas. Kontynuujcie. - Pamela trąciła Corę Lee łokciem i mruknęła: - 

Wibratora nie trzeba jej pakować.

Cora Lee wybuchnęła chichotem. Pobiegły do sypialni i zamknęły za sobą drzwi.

-   Nie   mam   żadnego   wibratora!  -   wrzasnęła   za   nimi   Vanda   i   zerknęła   na   Phila.   -   To 

masażer do pleców. 

Ukazał zęby w uśmiechu.

- Nie będzie ci potrzebny.

Jęknęła. W co ona się pakowała? Jak będzie mogła mieszkać z tym mężczyzną pod jednym 

dachem?   Był   zbyt   wielką   pokusą.   A   cokolwiek   by   zrobiła,   będzie   tego   żałować.   Jeśli 

odrzuci Phila i nigdy więcej go nie zobaczy, będzie bolało. Jak diabli. Jeśli się z nim zwiąże 

i on umrze, jak każdy inny śmiertelnik, będzie bolało. Jak diabli.

Westchnęła.

- Phil, nie możemy...

- Skarbie, zanosiło się na to od dawna.

- Nie dam się tak łatwo.

- To nie problem. - Kąciki jego ust uniosły się. - Lubię polowanie.

Rozdział 6

Unikała go. A przynajmniej, według Phila, na to wyglądało. Do czwartkowego wieczoru 

Vanda zamieniła z nim ledwie dwa słowa. Ale musiał przyznać uczciwie, że to nie do 

końca jej wina, dobrze o tym wiedział. Nic nie mogła poradzić na to, że w ciągu dnia nie 

była zbyt komunikatywna.

Kiedy   zjawili   się   w   domu   Romana   w   środę   w   nocy,   dał   paniom   trochę   czasu,   żeby 

rozgościły się w swoich dawnych pokojach na piętrze. Zadzwonił do Phineasa i poprosił 

go, żeby teleportował węża z mieszkania Vandy. Poprosił go też, by w ciągu nocy wpadł 

parę razy do klubu i upewnił się, że dziewczyny są bezpieczne. Kumpel zgodził się na to z 

radością, gdy usłyszał, że w Horny Devils jest mnóstwo gorących laseczek.

Kiedy Phil wrócił na górę, żeby zajrzeć do dziewczyn, już ich nie było - teleportowały się 

do klubu. Pamela zostawiła mu liścik z informacją, że wrócą o wpół do szóstej rano. Od 

Vandy nie było nic.

Nastawił sobie budzik na piątą, żeby zdążyć wziąć prysznic, ogolić się i ubrać przed ich 

powrotem. Zjawiły się pod tylnym wejściem tuż przed Phineasem i Jackiem. Wszyscy 

postanowili przekąsić coś przed udaniem się do swoich pokojów na dzienny spoczynek, 

więc Phil nie mógł flirtować z Vandą przy chłopakach. Znów utknął w roli jej ochroniarza. 

A na dodatek był jej sponsorem w terapii panowania nad gniewem. To sprawiało, że była 

podwójnie zakazana.

Ale   on   był   podwójnie   zdeterminowany.   W   czwartek   wieczorem,   o   zachodzie   słońca, 

czekał w kuchni, aż wampirzyce zejdą na śniadanie. Cora Lee i Pamela zjawiły się bez 

Vandy. Poprosiła je, żeby przyniosły jej butelkę krwi do pokoju. Wymieniły rozbawione 

spojrzenia, kiedy Phil zaproponował, że sam to zrobi.

Wziął   ciepłą   butelkę  i   zapukał   do   drzwi   jej   sypialni.   Krzyknęła,   że   nie  jest   ubrana,   i 

poprosiła, żeby postawił butelkę pod drzwiami i wrócił za dziesięć minut. Wrócił za pięć, 

ale ona już teleportowała się do pracy.

42

Z całą pewnością go unikała. Wyładował swoją frustrację, urządzając sobie długi jogging 

po Central Parku. Po drodze kupił pizzę i wrócił do rezydencji. Usadowił się w salonie 

przed panoramicznym telewizorem, żeby zjeść. Digital Vampire Network już nadawała i 

właśnie zaczynało się Na żywo wśród nieumarłych.

Corky Courrant miała na sobie czerwony, obcisły sweter, który podkreślał jej sztuczne 

piersi;   jedno   z   drugim   idealnie   pasowało   do   czerwonej   szminki   na   jej   sztucznym 

uśmiechu. Zaczęła swoje plotki o celebrytach od ataku na jeden z ulubionych celów - 

sławną   modelkę   Simone.   Otóż   Simone   spotykała   się   z   bogatym   wampirycznym 

playboyem z Monaco, który rzucił ją dla innej modelki, Ingi. Corky udało się zdobyć 

nagranie, na którym Simone i Inga szarpią się za kłaki na jachcie playboya.

Phil z westchnieniem sięgnął po pilota. Nagle zamarł z kciukiem na wyłączniku. Corky 

właśnie pokazała nowy obrazek. To był on, przyciskający Maxa do podłogi w nocnym 

klubie Vandy. Ktoś z gapiów w tłumie musiał zrobić zdjęcie i przesłać je dziennikarce.

- Znów przemoc wybucha w znanym nocnym klubie Horny Devils w Nowym Jorku - 

oznajmiła Corky ze złośliwym uśmiechem. - Moje źródła donoszą, że były tancerz, nad 

którym właścicielka klubu, Vanda Barkowski, znęcała się fizycznie, pojawił się w lokalu 

we wtorkową noc, uzbrojony w nóż. To cud, że nikt nie zginął, i to nie pierwszy taki cud.

Zdjęcie Phila zniknęło z ekranu i kamera zrobiła zbliżenie twarzy Corky. Prezenterka 

przybrała tragiczną, bolesną minę.

-   Drodzy   widzowie,   to   ten   sam   klub,   w   którym   grudniu   zostałam   tak   brutalnie 

zaatakowana przez rzeczoną Vandę Barkowski. Wciąż miewam koszmary związane z tą 

okropną napaścią!

Phil parsknął. Wampiry nie miewały koszmarów podczas śmiertelnego snu. Były martwe.

-   Na  wypadek   gdybyście  zapomnieli   o  tym   strasznym   wydarzeniu,   pokazuję  je  wam 

jeszcze raz. - Corki machnęła ręką i pół ekranu zajęło nagranie Vandy rzucającej się z 

wrzaskiem przez stół, żeby udusić Corky. Nim filmik dobiegł do końca, dziennikarka 

zadrżała teatralnie i osunęła się zemdlona na swoje biurko.

Kiedy nagranie się skończyło, Corky usiadła prosto pełna wigoru jak gdyby nigdy nic.

-   Muszę   was   prosić,   drodzy   przyjaciele,   o   bojkot  tej   spelunki   spod  ciemnej   gwiazdy. 

Powtarzam: nie chodźcie do Horny Devils. To złe, pełne przemocy miejsce i możemy tylko 

mieć   nadzieję,   że   wkrótce   zostanie   wymierzona   sprawiedliwość   i   lokal   ten   zniknie   z 

powierzchni planety. Vanda Barkowski musi zapłacić za swoje zbrodnie!

- Cholera. - Phil wyłączył telewizor.

Zszedł do piwnicy, żeby poćwiczyć z hantlami. Może powinien wpaść do klubu Vandy i 

sprawdzić, czy wszystko z nią w porządku. Ciekawe, czy słyszała już o wezwaniu do 

bojkotowania   jej   klubu.   Jako   jej   sponsor  powinien   dopilnować,   by   nie  zrobiła   czegoś, 

czego później będzie żałować.

Parsknął z niesmakiem i zaczął kolejną serię ćwiczeń na bicepsy. To było oczywiste, że 

rozpaczliwie szukał jakiegokolwiek pretekstu, żeby się zobaczyć z Vandą.

Równie oczywiste było, że ona nie chce się z nim widzieć.

Dlaczego go unikała? Tak dobrze zareagowała na ich pierwszy pocałunek. Poddała się 

pożądaniu, drżała i tuliła się do niego. Odwzajemniła pocałunek z pasją od której jego 

serce poszybowało pod niebo. A jej piękne szare oczy zrobiły się czerwone. Wiedział, że to 

oznaka gwałtownego pożądania.

Odłożył hantle. Stracił już rachubę, ile zrobił powtórzeń. Trudno było się skupić, kiedy 

wizje nagiego ciała Vandy błyskały mu przed oczami. Starał  się nie patrzeć,  kiedy ją 

przebierał i mył. Przez jakieś dwie sekundy. Potem zauważył siniaki, których narobił jej 

43

ten przeklęty wąż, i miał ochotę rozerwać Maxa gołymi rękami.

A Vanda chciała go tylko wygnać. Żadnych więcej śmierci na jej sumieniu, powiedziała. I 

myślała, że zabił Maxa. Jak ona to powiedziała?

„Rozumiem wściekłość, która jest w stanie doprowadzić do odebrania komuś życia”.

Co ją spotkało w przeszłości? Wiedział, że pochodziła z Polski. Czy II wojna światowa 

była dla niej taką traumą, że poszukała schronienia w haremie, by dojść do siebie?

Wziął prysznic, nie przestając rozmyślać. Connor mówił, że Vanda była wściekła od czasu, 

kiedy   ją   poznał   w   1950   roku.   Miała   w   sobie   ponad   pięćdziesiąt   lat   nawarstwionego, 

nierozładowanego gniewu i był pewien, że to sięgało jeszcze głębiej, jakiegoś strasznego 

przeżycia z Polski. Było spore prawdopodobieństwo, że to coś, co wywoływało jej gniew, 

sprawiało też, że bała się z nim związać.

Czy to była kwestia zaufania? Czy ktoś, kogo kiedyś kochała, zdradził ją?

Potrzebował odpowiedzi, a było jasne, że Vanda mu ich nie udzieli. Jak każdy wojownik 

planujący oblężenie, musiał dokładnie przestudiować cel ataku i znaleźć słabe punkty, 

które   pozwolą   rozłupać   jej   zbroję.   Uśmiechnął   się   ponuro.   Vanda   jeszcze   o   tym   nie 

wiedziała, ale polowanie trwało.

Kiedy była w haremie, jej najlepszymi przyjaciółkami były Darcy i Maggie. Darcy i jej mąż 

służyli w tej chwili jako dzienni strażnicy Angusa i jego ekipy w ośrodku Apolla. Jako że 

cała operacja miała być zasadzką, nie był to najlepszy moment, żeby do niej dzwonić.

Ale   Maggie   była   osiągalna.   Słońce   pewnie   zaszło   już   w   Teksasie,   gdzie   mieszkała   z 

mężem, Pierce'em O'Callahanem, znanym dawniej jako gwiazdor opery mydlanej DVN, 

Don Orlando de Corazon. Phil odszukał jej dane kontaktowe w bazie MacKay.

Maggie odebrała telefon.

- Phil! Jak się masz? Jesteś ciągle w Teksasie?

- Nie, wróciłem do Nowego Jorku. - Wyjaśnił, że wyrok sądu klanowego zobowiązał 

Vandę do przejścia terapii panowania nad gniewem. Potem opowiedział jej o incydencie z 

wężem.

- Święta Mario i Józefie! - wykrzyknęła Maggie. - Powinnam być przy niej. Masz coś 

przeciwko, żebym się teleportowała do ciebie? Chcę cię zobaczyć.

- Nie, ależ skąd. - Podszedł do panelu przy frontowych drzwiach, żeby wyłączyć alarm.

Tymczasem   Maggie   poinformowała   rodzinę   o   swojej   nieplanowanej   wycieczce   do 

Nowego Jorku. Po kilku minutach pojawiła się w holu.

- Phil! - Ukazała zęby w uśmiechu. - Coś takiego. Jesteś chyba jeszcze przystojniejszy niż 

kiedykolwiek.

Uśmiechnął się do niej i na nowo włączył alarm.

- A ty jesteś jeszcze bardziej teksańska.

Maggie zamieniła swoje krótkie spódniczki, ciężkie gotyckie buty i obcisłe sweterki na 

parę   dżinsów,   kowbojki   i   haftowaną   dżinsową   koszulę.   Na   ramieniu   miała   skórzaną 

torebkę z frędzlami.

- Tak się dzieje, kiedy prowadzi się wykwintne życie ranczerki. - Uściskała go i nagle 

odsunęła się z cichym okrzykiem. - Ty jesteś zmiennokształtnymi.

Phil był tak zaskoczony, że przez chwilę tylko gapił się na nią.

- Wiesz o zmiennokształtnych?

- Tak. Wujek Pierce'a jest kojotołakiem, a jego siostra zającołakiem. - Maggie skrzywiła się 

lekko. - Możesz sobie wyobrazić, jak napięta atmosfera robi się w domu podczas pełni 

księżyca. Nikt nie chce, żeby wujek Bob schrupał swoją siostrzenicę.

Phil zmarszczył nos.

44

- To rzeczywiście niezręczna sytuacja. Domyślam się, że zostali pogryzieni? - W innym 

przypadku członkowie tej samej rodziny nie przeobrażaliby się w dwa różne zwierzęta.

- Tak. - Maggie spojrzała na niego ze współczuciem.

- Ciebie też to spotkało? Też zostałeś pogryziony w Teksasie?

- Nie, ja się taki urodziłem. 

Wybałuszyła oczy.

- Naprawdę? - Przeczesała dłonią czarne włosy, które wciąż nosiła obcięte w krótki bob. - 

Nie zdawałam sobie z tego sprawy, pewnie dlatego, że zanim przeprowadziłam się do 

Teksasu, nie wiedziałam o istnieniu zmiennokształtnych. Teraz rozpoznaję zapach.

- Wiele wampirów o nas nie wie. I wolelibyśmy, żeby  tak zostało, jeśli nie masz nic 

przeciwko temu.

- Oczywiście. - Maggie pokazała ręką, że zamyka usta na suwak. - A teraz opowiadaj 

wszystkie najnowsze plotki o dziewczynach z haremu.

Phil   poprowadził   ją   do   kuchni;   Maggie   podgrzała   sobie   w   mikrofalówce   butelkę 

chocolood, a on wyjaśnił jej, dlaczego szuka informacji o przeszłości Vandy.

- Widzisz, wydaje mi się, że ona ma jakieś sprawy, z którymi nie doszła do ładu i których 

unika od lat. Jeśli zmusimy ją do konfrontacji z własnymi problemami, może uda nam się 

zlikwidować również problem z jej gniewem.

- Bardzo interesujące - mruknęła wampirzyca, nalewając sobie chocolood do filiżanki.

- No cóż, intensywnie studiowałem psychologię, więc wydaje mi się, że moja teoria ma 

sens.

- Nie mówiłam o twojej teorii. - Maggie postawiła sobie spodek i filiżankę na kuchennym 

stole i usiadła na krześle. - Interesujące jest, że spytałam cię o plotki o dziewczynach z 

haremu, a ty mówisz tylko o Vandzie.

Phil wzruszył ramionami.

- Martwię się głównie o nią. To naturalne, skoro zgodziłem się zostać jej sponsorem.

Maggie napiła się chocolood.

- A dlaczego się zgodziłeś?

-   Ktoś   musiał   to   zrobić.   Nikt   inny   się   nie   palił,   a   ja   mam   trochę   doświadczenia   w 

psychologii. - Widząc, że Maggie tylko patrzy na niego znacząco, uniósł ręce w geście 

kapitulacji.   -   No   dobra,   przyznaję   się.   Jestem   nią   beznadziejnie   zauroczony.   Zawsze 

byłem.

Wampirzyca wyszczerzyła zęby.

- Zawsze wiedziałam, że między wami coś jest. Ale dlaczego mówisz, że to beznadziejne?

Wyjął sobie puszkę piwa z lodówki i otworzył ją.

- Z początku nie mogłem się z nią związać, bo byłem strażnikiem i szczerze mówiąc, 

sądziłem, że tylko bawi się mną z nudów.

Kiwnęła głową.

- Owszem, nudziła się, ale myślę, że naprawdę się jej podobałeś.

- Całkiem niedawno zdałem sobie z tego sprawę - Przypomniał sobie ich pocałunek i to, 

jak namiętnie mu się poddała. A potem przypomniał sobie lata, które zmarnował, choć już 

dawno mógł starać się o nią. Jękną w duchu i napił się piwa.

- Teraz to już nie powinno być beznadziejne - Powiedziała Maggie. Usiadł przy stole 

naprzeciw niej.

- Teraz jestem jej sponsorem, więc nie powinienem się z nią zadawać w romantycznym 

sensie. I znów jestem jej strażnikiem. Z formalnego punktu widzenia znowu jest zakazana.

- Z formalnego punktu widzenia? 

45

Wzruszył ramionami i wypił więcej piwa.

- Nie jestem zbytnim formalistą.

Kąciki  ust  Maggie drgnęły   -  Niepokorny  facet,   hm?  Być  może  właśnie  kogoś  takiego 

potrzeba Vandzie. 

Odstawił puszkę na stół.

- Ona mnie unika. Wydaje mi się, że się... boi.

- Ach. - Maggie obwiodła palcem brzeg swojej filiżanki.

- Zawsze była bardzo ostrożna, jeśli chodzi o nawiązywanie nowych relacji. Znała mnie 

ponad dziesięć lat, zanim w ogóle przyznała, że jesteśmy przyjaciółkami. Ale kiedy już 

nazwie kogoś przyjacielem, będzie walczyć jak tygrysica w jego obronie. Wiesz, że kiedyś 

groziła mojemu mężowi, że się z nim policzy, jeśli nie będzie mnie dobrze traktował?

Phil się uśmiechnął.

- Cała Vanda. Iana też próbowała bronić, w grudniu zeszłego roku. 

Maggie skinęła głową.

- Powiedziała mi kiedyś, że Ian jest bardzo podobny do jej najmłodszego brata. Ale kiedy 

zapytałam ją o rodzinę, odmówiła rozmowy na ich temat.

- Wiesz, co się stało?

-   Nie,   zupełnie   nie.   Kiedy   przyszła   do   haremu,   była   jak   ranne   zwierzę.   Z   nikim   nie 

rozmawiała. Nie patrzyła nam w twarze - To było takie smutne. - Maggie umilkła, ze 

zmarszczonym czołem wspominając dawne czasy.

- Powiedz mi coś więcej - rzucił miękko Phil 

-   Bałam   się,   że   zagłodzi   się   na   śmierć.   Były   noce,   kiedy   nie   chciała   wychodzić   po... 

jedzenie. - Wampirzyca spojrzała na niego przepraszająco. - To było przed wynalezieniem 

syntetycznej krwi.

- Rozumiem. I Vanda nie chciała polować? Czy to było dla niej bolesne?

- Och, tak. Strasznie. Błagałam ją, żeby chodziła ze mną polować. Ale nawet kiedy się 

zgadzała, odbierała ledwie tyle krwi, żeby utrzymać się przy życiu. Zawsze miałam to 

straszne poczucie, że ona się za coś karze.

- Dlaczego miałaby sama zadawać sobie cierpienie?

- Pytałam ją, ale nigdy nie powiedziała. - Maggie dopiła chocolood i zaniosła filiżankę do 

zlewu,   żeby   ją   wypłukać.   -   Przypominała   mi   wróbla   z   połamanymi   skrzydłami. 

Brązowego  i sponiewieranego. Nosiła taką  starą,  brązową  sukienkę  i włosy  też  miała 

brązowe.   Śliczne,   kasztanowe,   z   ciemnorudymi   pasemkami,   ale   ściągała   je   mocno   i 

wiązała w kok. Zupełnie jakby miała ochotę ukryć się w najgłębszej dziurze, żeby już 

nigdy nie latać.

Phil siedział w milczeniu. To nie była Vanda, jaką znał. O ile potrafił stwierdzić, cierpiała 

na szok pourazowy i depresję. Być może wciąż borykała się ze skutkami. Przeszła z jednej 

skrajności w drugą - od sponiewieranego wróbla do dzikiej kocicy z fioletowymi włosami, 

wymachującej biczem, ze skłonnością do wybuchów furii - prawdziwa Vanda - ta, którą 

bała się być - znajdowała się gdzieś pośrodku.

Dopił piwo.

- Nigdy się nikomu nie zwierzała?

- Nie. - Maggie wstawiła filiżankę i spodek do zmywarki. - Przez pierwszy rok w haremie 

prawie   w   ogóle   się   nie   odzywała.   George,   ówczesny   mistrz   klanu,   wypłacał   nam 

niewielkie miesięczne kieszonkowe. Cora Lee, Pamela i ja chodziłyśmy na zakupy albo do 

kina. Vanda wydawała swoje pieniądze na przybory malarskie.

Phil usiadł prosto, zaskoczony.

46

- Przybory malarskie?

-   Tak.   Malowała.   Co   noc.   Całymi   nocami.   -   Maggie   krzywiła   się   lekko.   -   Koszmarne 

obrazy. Wszędzie czerwona farba. Krew, trupy, swastyki, drut kolczasty, wilki...

- Wilki?

- Tak. - Maggie zadrżała. - Malowała je z takimi wielkimi, krwiożerczymi zębami. 

Phil z trudem przełknął ślinę. Co, do diabła, wilki miały wspólnego z wojną? I z Vandą?

- Aż którejś nocy jej odbiło - ciągnęła Maggie ściszonym głosem. - Ułożyła wszystkie 

obrazy w stos w ogrodzie i podpaliła. Spaliła też swoje przybory i nigdy więcej nic nie 

namalowała.

Phil zgniótł pustą puszkę w dłoni.

- Powiedziała kiedykolwiek, dlaczego przestała malować?

-   Tylko   tyle,   że   nie   chce   już   pamiętać.   -   Maggie   westchnęła.   -   Ale   oczywiście   ciągle 

pamięta. Wszyscy pamiętamy bolesne sprawy z przeszłości.

Jego bolesne wspomnienia wymknęły się z ukrycia, wywabione słowami Maggie. Minęło 

dziewięć lat, od kiedy ojciec go wygnał. Dziewięć lat, od kiedy widział swoją rodzinę. 

Przez   kilka   pierwszych   lat   dostawał   listy   od   siostry.   Nie   wiedziała,   gdzie   jest,   więc 

zostawiała je w jego myśliwskiej chacie w Wyoming, w nadziei, że on je znajdzie.

Nie był w chacie od czterech lat. Bo i po co? Nie mógł wrócić do watahy ojca. Ten rozdział 

jego życia był zamknięty.

Maggie nagle poweselała.

-   Wiem,   co   mogłoby   pomóc.   Parę   lat   temu   Darcy   robiła   wywiad   z   dziewczynami   z 

haremu, do jednego reality show. Może jest tu gdzieś kopia.

Wypadła z kuchni do salonu.

- Fuj! - Zmarszczyła nos na widok resztek pizzy leżących na stoliku.

- Już to zabieram. - Phil zamknął pudełko i upchnął je do lodówki. Kiedy wrócił, Maggie 

wsuwała już płytę do odtwarzacza.

- Znalazłam! - Pokazała mu okładkę z tytułem Najseksowniejszy mężczyzna na ziemi.

- Pamiętam ten show. - Phil usadowił się na kanapie. - To wtedy dziewczyny wygrały 

pieniądze na sfinansowanie nocnego klubu.

-   A   Darcy   wygrała   Najseksowniejszego   Mężczyznę   -   dodała   Maggie   ze   śmiechem. 

Znalazła wywiad z Vandą w menu i usiadła na kanapie obok Phila.

Vanda pojawiła się na ekranie. Uśmiechała się do kamery, jej piękne szare oczy błyszczały, 

cudowne wargi były słodkie jak cukierki. Suwak jej kombinezonu byt odsunięty na tyle, 

by pokazać spory kawałek dekoltu.

Phil przyłapał się na uśmiechu.

Maggie zachichotała.

- Naprawdę cię wzięło.

Uciszył ją, kiedy rozległ się głos Darcy, proszący Vandę, żeby opowiedziała widzom o 

sobie.

Vanda zaczęła; mówiła dźwięcznie, z ledwie słyszalnym akcentem. Urodziła się w 1917 

roku w małej wiosce na południu Polski. Jej matka zmarła, kiedy Vanda miała osiemnaście 

lat, i jako najstarsza córka przejęła opiekę nad całą dużą rodziną - ojcem, czterema braćmi i 

dwiema siostrami.

Uśmiech na jej twarzy zaczął gasnąć, kiedy mówiła o śmierci matki. Opowiadając dalej o 

tym, jak Niemcy i Rosjanie najechali Polskę w 1939 roku i ojciec oraz bracia poszli na 

wojnę, marszczyła już brwi.

Zbladła wyraźnie, przechodząc do następnych wydarzeń.

47

- Ojciec kazał mi uciekać z dwiema młodszymi siostrami - Zabrałam trochę jedzenia i 

uciekłyśmy na południe, w Karpaty. Byłam tam wcześniej i wiedziałam, że są tam jaskinie, 

w których można się ukryć. Nigdy... nigdy więcej nie widziałam ojca i braci.

- Straszne - szepnęła Maggie.

Vanda   ciągnęła   dalej,   opisując   długą   wędrówkę   w   góry.   Najmłodsza   siostra, 

trzynastoletnia Frida, rozchorowała się, i zanim znalazły płytką jaskinię, ledwie mogła już 

chodzić. Vanda została z nią i posłała drugą siostrę, Martę, żeby napełniła bukłaki wodą.

Marta nie wróciła. Następnego ranka Vanda ułożyła chorą siostrę najwygodniej, jak się 

dało, i sama poszła po wodę. Wieczorem nie mogła już usiedzieć z niepokoju.

Marta zniknęła, a stan Fridy szybko się pogarszał. Poszła szukać siostry i krzyknęła z 

radości,   kiedy   Marta   stanęła   na   jej   ścieżce.   Ale   Marta   zaatakowała   ją,   ugryzła,   i   z 

nadludzką siłą zaniosła do jakiejś jaskini.

Był tam wampir, który przemienił Martę; przemienił też Vandę, która była zbyt słaba z 

głodu i utraty krwi, by walczyć z dwójką napastników.

- Następnego wieczoru - powiedziała Vanda - wciąż byłam półprzytomna i w szoku po 

tym, co się stało. Ale pobiegłam do mojej małej siostry, sprawdzić, jak się miewa - Umarła. 

Całkiem sama.

Vanda zakryła twarz i Phil domyślił się, że wycięto kawałek nagrania. Kamera przez 

chwilę pokazywała Darcy, a kiedy wróciła do Vandy, ta panowała już nad sobą.

Wyjaśniła pokrótce, że po tak trudnych przeżyciach związanych z wojną, dołączyła do 

haremu, by znaleźć trochę spokoju i odpocząć. Potem uśmiechnęła się i powiedziała, że 

jest bardzo szczęśliwa, mogąc wziąć udział w programie. Wywiad dobiegł końca.

- Biedna Vanda. - Maggie pociągnęła nosem. - Straciła wszystkich.

- Niezupełnie. - Phil wyłączył pilotem telewizor - Ma jeszcze jedną siostrę, która być może 

ciągle żyje.

- Martę? - Wampirzyca się skrzywiła. - Marta powinna była jej pomóc ratować ich młodszą 

siostrę.

Phil kiwnął głową.

- Vanda może mieć poczucie, że jedyna żyjąca krewna ją zdradziła. 

Maggie westchnęła głęboko.

- No cóż, teraz przynajmniej wiesz, skąd w niej tyle gniewu.

- Wciąż nie powiedziała wszystkiego. Została przemieniona w 1939 roku.

- Och, masz rację. - Maggie się wyprostowała. - A tutaj zjawiła się dopiero w 1948 roku. To 

dziewięć lat, o których nic nie wiemy.

- W wywiadzie nazwała je po prostu „trudnym przeżyciem”. Mam przeczucie, że przeszła 

piekło.

Jej oczy napełniły się łzami.

- Oczywiście, że tak. To było w jej obrazach. Trupy, swastyki, drut kolczasty, krew.

I wilki. Phil przełknął ślinę. Jakim cudem ma zdobyć zaufanie Vandy, jeśli ona boi się 

wilków?

Maggie dotknęła jego ramienia.

- Chcę się z nią zobaczyć. Nawet jeśli mogę ją tylko uściskać.

- Oczywiście. Na pewno jest w Horny Devils.

- Już  się tam kiedyś teleportowałam, więc doskonale znam drogę.  - Maggie wstała. - 

Chcesz się ze zabrać?

- Tak - Objął ramieniem barki wampirzycy. Teraz Vanda nie będzie mogła go unikać. - 

Byłbym wdzięczny, gdybyś jej nie wspominała, że jestem zmiennokształtnym.

48

Maggi spojrzała na niego, marszcząc czoło.

- Będziesz musiał jej powiedzieć, jeśli chcesz planować z nią przyszłość.

- Powiem. - Ale nie teraz. Ona i tak już szukała pretekstu, żeby od niego uciec.

Phil i Maggie przeciskali się przez tłum w Horny Devils. Kiedy Maggie zauważyła Pamelę 

za barem, pisnęła i dwie kobiety ściskały się i śmiały przez pięć minut. Phil ledwie je 

słyszał w hałasie.

Uniósł rękę na powitanie.

- Macie dziś niezły ruch.

Pamela pokazała zęby i podała mu piwo.

- Czyż to nie cudowne? Ta okropna Corky powiedziała wszystkim, żeby nie przychodzili, 

bo jesteśmy takie złe i spod ciemnej gwiazdy. - Roześmiała się. - I oczywiście wszyscy 

musieli to zobaczyć na własne oczy.

- Czy Vanda wie o bojkocie? - spytał.

- Nie, dzięki Bogu, i postaramy się, żeby tak zostało. Mogłaby wpaść w szał, a nie stać nas 

na kolejne procesy. - Pamela zauważyła Corę Lee i pomachała do niej. - Zobacz, kto tu jest!

Cora Lee podbiegła do Maggie, piski i uściski zaczęły się od nowa. Potem Maggie wyjęła z 

torebki plik zdjęć rodzinnych i panie zaczęły się rozpływać nad jej śliczną córeczką. Phil 

był ciekaw, jakim cudem urodziła dziecko, ale powstrzymał się od pytania, bo wyjaśnienia 

mogłyby zająć dużo czasu, a on chciał zobaczyć Vandę jak najszybciej.

-   Hej,   koleś!   -   Phineas   podszedł   do   niego   z   dwiema   wampirzycami   uwieszonymi   na 

ramionach. - Wpadłem, jak prosiłeś. I miałeś rację z tymi laseczkami.

- Jakiś ślad po Maxie?! - krzyknął Phil w hałasie.

- Nie. - Phineas posłał swoim przyjaciółkom przepraszające spojrzenie. - Przykro mi to 

mówić, moje panie, ale muszę wracać do pracy.

- Och, nie, Doktorze Kieł. - Brunetka na jego lewym ramieniu zrobiła nadąsana minę. - Jak 

możesz na zostawiać?

- Obowiązek wzywa, cukiereczku. - Phineas poklepał ją po dłoni. - Ale będę wracał co 

parę godzin, żeby sprawdzić, czy jesteście bezpieczne.

- Och, Doktorze Kieł, jesteś taki odważny. - Blondynka na prawym ramieniu łasiła się do 

niego.

- Gdzie pracujesz? - zagadnęła brunetka, próbując odciągnąć jego uwagę od blondynki.

- Nie mogę powiedzieć, kochana - odparł Phineas. - Ściśle tajne sprawy, wiesz.

- Oooch. - Blondynka zadrżała. - Jesteś szpiegiem?

-   Mogę   powiedzieć   tylko   tyle,   że   kiedy   w   ciemnościach   czai   się   niebezpieczeństwo, 

wzywają   Doktora   Kła.   -   Phineas   cofnął   się   o   krok   i   powiedział   niskim   głosem:   - 

Astalavista, cukiereczku.

- Będę na ciebie czekać! - krzyknęła brunetka, kiedy znikał. Blondynka podsunęła się do 

Phila.

- Ty też jesteś szpiegiem, jak Doktor Kieł?

- My... pracujemy razem. - Phil zauważył, że Maggie Cora Lee i Pamela idą do biura 

Vandy. Ruszył za nimi, ale dwie wampiryczne cizie uczepiły się jego ramion.

Brunetka pogłaskała jego biceps.

- Jesteś bardzo silny jak na śmiertelnika.

- I przystojny, w taki pierwotny sposób - dodała blondynka.

- Szczerze mówiąc, daleko mi do Doktora Kła. - Phil uwolnił się z ich uścisku. - On jest o 

wiele silniejszy.

- I trochę niebezpieczny. Chyba powinniście się trzymać z daleka od niego, jeśli nie chcecie 

49

się narażać.

Brunetce zabłysły oczy.

- On jest taki fascynujący.

- No cóż, w końcu nazywają go specjalistą od miłości - przyznał Phil. Blondynka odsunęła 

się nieco.

- Nie obraź się, przystojniaczku, ale ja poczekam na Doktora Kła.

Brunetka odwróciła się do niej energicznie.

- Nie, nie poczekasz. Ja go zobaczyłam pierwsza.

Kiedy dwie wampirzyce kłóciły się o Phineasa, Phil pospiesznie ruszył do biura Vandy. 

Maggie zauważyła go, kiedy po cichu zamykał drzwi.

- Vando, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, ale przyprowadziłam ze sobą 

Phila.

Vanda zesztywniała i odwróciła się do drzwi. Uśmiech zniknął z jej twarzy, za to powoli 

wypłynął na nią rumieniec.

Phil został przy drzwiach.

- Cześć, Vando. 

Rumieniec zrobił się intensywny.

- Cześć.

Pamela i Cora Lee przywitały go znaczącymi uśmieszkami. Kiwnął im głową i znów 

spojrzał na Vandę.

- Jak się miewasz?

- No właśnie, kochana, jak się miewasz? - spytała Maggie, kiedy Vanda się nie odezwała. - 

Phil opowiedział mi o tym okropnym wężu i musiałam się upewnić, czy wszystko u ciebie 

w porządku.

- Tak... wszystko w porządku - odparła cicho Vanda.

To było naprawdę miłe ze strony Phila, że do ciebie zadzwonił - zwróciła się Cora Lee do 

Maggie.

- I cudownie cię znowu zobaczyć - dodała Pamela.

- Ja też się bardzo cieszę, że tu jestem - powiedziała Maggie z uśmiechem. - Zdaje się, że 

klub ma powodzenie. W życiu nie widziałam takich tłumów.

- Tak, to będzie nauczka dla tej Corky Courrant - mruknęła Cora Lee. Pamela skrzywiła się 

i pokręciła głową.

Cora Lee gwałtownie chwyciła powietrze i zakryła usta dłonią. Vanda spojrzała na nie, 

marszcząc brwi.

- O co chodzi?

- O nic - odparły chórem Pamela i Cora Lee. Vanda posłała Corze Lee gniewne spojrzenie.

- No, wyduś to wreszcie.

- To nic takiego! - odparła Cora Lee i spojrzała na Pamelę, szukając pomocy. - To w 

zasadzie nic, prawda? Mamy tłumy gości. Wszyscy przyszli sprawdzić, dlaczego Corky 

nazwala nasz klub spelunką spod ciemnej gwiazdy.

- Co?! - wrzasnęła Vanda. Phil podszedł do niej.

- Nic się takiego nie stało. Corky w swoim programie ogłosiła bojkot waszego klubu, ale 

jak widać, jej plan dał wręcz odwrotny skutek.

W oczach wampirzycy zapłonął gniew.

- Ona próbuje mnie zniszczyć.

- Klubowi nic nie grozi - powiedział miękko Phil.

- Grozi, dopóki ta suka chodzi po świecie - syknęła Vanda i zniknęła.

50

- Nie! - Phil próbował ją złapać, ale jej już nie było.

- Boże kochany - szepnęła Cora Lee. - Dokąd ona pognała?

- A jak sądzisz, paplo? - wypaliła Pamela - Do DVN. Corky się wreszcie doigrała.

- Święta Mario i Józefie - szepnęła Maggie - musimy ją powstrzymać.

Rozdział 7

- Ochronę mają tu do niczego - powiedział Phil, idąc za Maggie korytarzem w siedzibie 

DVN.   Nie   włączył   się   żaden,   alarm,   kiedy   teleportowali   się   prosto   do   magazynu 

kostiumów. - Można by sądzić, że po tym incydencie w grudniu będą ostrożniejsi.

Wampirzyca pochyliła się do niego i szepnęła:

- Oni nie do końca żyją w rzeczywistości.

- Rozumiem, co masz na myśli - mruknął Phil. Właśnie minęli grupkę aktorów; jeden z 

nich, przebrany za wielką kurę, trenował gdakanie.

- O tak! - powiedział inny. - A teraz zrób to jeszcze raz, tylko z większą pasją. 

Kolejny aktor, przebrany za pirata, wtrącił swoje:

- Aj, mój kamracie. Musisz uwierzyć, żeś kura. 

Phil parsknął. Kura z kłami!

- To tu. - Maggie zatrzymała się pod drzwiami ozdobionymi wielką złotą gwiazdą. Na 

gwieździe jaskrawoczerwoną kursywą wypisano Corky Courrant.

Nadstawiła ucha.

- Nie słyszę w środku żadnej kłótni.

- To dobry znak - odparł Phil.

- Chyba że Corky jest już martwa - szepnęła Maggie.

Phil otworzył drzwi i wszedł do środka. Corky była bez wapienia żywa, siedziała za 

swoim biurkiem i oglądała zdjęcia. Jakiś mały, łysy wampir w kącie, z kamerą, krzyknął 

cicho i zniknął. Vandy ani śladu. Corky uniosła głowę.

- Jak śmiesz tak tu wpadać?! - Zebrała zdjęcia i upchnęła je do szuflady biurka. - Kim ty w 

ogóle jesteś?

- Nie wiesz? - spytał Phil. - Dzisiaj wieczorem pokazałaś na antenie moje zdjęcie. 

Corky fuknęła i machnęła lekceważąco ręką. Jej wielkie pierścionki z drogimi kamieniami 

zamigotały w jarzeniowym świetle.

- Nie obchodzi mnie tożsamość śmiertelnika. Wynoś się z mojego gabinetu.

- To ja przyciskałem do podłogi tancerza w klubie Horny Devils. Skąd wytrzasnęłaś to 

zdjęcie?

- Jestem dziennikarką. Nie zdradzam swoich źródeł. - Spojrzała do kąta, gdzie jeszcze 

przed chwilą był niewysoki operator. Jej biust zafalował, kiedy odetchnęła z ulgą.

- Cześć, Corky. - Maggie weszła do środka, stukając kowbojkami po podłodze. Corky 

odchyliła się na krześle.

- Toż to Maggie, znana z krótkich nóg i równie krótkiej kariery marnej aktorki. Co cię 

sprowadza do Nowego Jorku? - Z pogardą przyjrzała się ubraniu nowo przybyłej. - Małe 

zakupy, mam nadzieję?

Maggie podeszła do biurka.

- Właśnie miło spędziłam czas w Horny Devils. Dzięki tobie to najpopularniejszy nocny 

klub w wampirycznym świecie.

Oczy Corky zwęziły się z wściekłości.

51

-   Teraz   sobie   przypominam.   Jesteś   jedną   z   przyjaciółek   Vandy   Barkowski.   Możesz 

przekazać tej zwariowanej suce wiadomość ode mnie. - Wstała zza biurka. - Zniszczę ją. I 

jej klub.

- Tylko spróbuj - powiedział cicho Phil - a pożałujesz. 

Dziennikarka fuknęła gniewnie.

- Mam się trząść ze strachu przed zwykłym śmiertelnikiem i... miniaturową kowbojką? - 

Spojrzała złością na Maggie. - Nie myśl, że zapomniałam, ukradłaś mi Don Orlanda.

Maggie odpowiedziała jej równie gniewnym spojrzeniem - Sama go straciłaś. Traktowałaś 

go jak niewolnika.

- Ha! Zrobiłam z niego gwiazdę! Dałam mu sławę. A co ty dla niego zrobiłaś? 

Maggie uśmiechnęła się z satysfakcją.

- Ja go uszczęśliwiłam. - Odwróciła się na pięcie i wymaszerowała z gabinetu. Corky 

zagotowała się ze złości.

- Mogłam was zrujnować. Was i wasze ranczo. Ale jesteście tak pospolici, że mi się nie 

chciało!

Phil, wychodząc, zatrzymał się przy drzwiach.

- Zostaw Vandę w spokoju.

- A ty co - rzuciła szyderczo Corky - jesteś jej psem stróżującym?

- Blisko. - Wziął głęboki oddech i zaczerpnął mocy ze swojego wilka alfa. Wiedział, że jego 

błękitne oczy zaczną dzięki temu świecić. Jego ciało zaczęło migotać, rozmazywać się na 

brzegach. Mógł się przeobrazić w jednej chwili, gdyby chciał, albo pozostać w ludzkiej 

postaci, zachowując całą moc alfy.

Corky zatoczyła się do tyłu ze źrenicami rozszerzonymi z przerażenia.

- Kim... czym ty jesteś?

Niech się zastanawia, pomyślał Phil. Zatrzasnął jej drzwi przed nosem i wziął swoją moc 

w karby. W mgnieniu oka wrócił do zwykłej postaci.

- Okej, jak sądzisz, gdzie jest Vanda? - rzucił. Maggie gapiła się na niego z otwartymi 

ustami.

- Co to było?

- Moc mojego wewnętrznego... zwierzęcia. - Ruszył korytarzem. Wampirzyca została na 

miejscu, z oczami szeroko otwartymi z szoku.

- Nie potrzebujesz pełni księżyca?

- Nie. Więc gdzie może być Vanda?

-   Nie...   nie   wiem.   -   Maggie   podbiegła,   żeby   dogonić.   -   Nigdy   nie   słyszałam   o 

zmiennokształtnym, który nie byłby zależny od pełni księżyca.

- Mogę się przemienić, kiedy chcę. - Dotarli do końca korytarza, gdzie przechodziło się w 

kolejny, biegnący prostopadle.

- To niesamowite - szepnęła Maggie. - Jakim jesteś zwierzęciem? 

Zignorował pytanie, rozglądając się po nowym korytarzu.

Ani śladu Vandy.

- Rozdzielmy się. Ty idź w prawo, jak pójdę w lewo.

- No dobrze. - Ruszyła w prawo, ale zaraz cofnęła się za róg z grymasem na twarzy.

- Co się stało? - Phil zajrzał w korytarz po prawej.

Jakaś blondynka rozmawiała z aktorem przebranym za pirata.

- To Tiffany. - Maggie uniosła oczy do sufitu, jakby się modliła. - Czy ja muszę dzisiaj 

spotkać każdą kobietę, która kiedyś spała z moim mężem?

Phil   przypomniał   sobie,   że   aktor   Don   Orlando   de   Corazon   był   uznawany   za 

52

najwspanialszego kochanka w wampirycznym świecie.

- Jestem pewien, że nawet nie spojrzał na inną, od kiedy cię poznał. 

Maggie prychnęła i się uśmiechnęła.

- Pewnie masz rację. Dzięki. Więc jesteś potężnym zmiennokształtnym, który dokładnie 

wie, co powiedzieć kobiecie? Vanda już jest twoja.

- Mam nadzieję, że masz rację. Ale teraz musimy ją znaleźć. Więc może ja pójdę w prawo, 

a ty w lewo?

- Okej. - Maggie pospiesznie ruszyła korytarzem z lewej, oddalając się od Tiffany. Phil 

poszedł w kierunku blondynki i pirata. Zajrzał w pierwsze drzwi. Składzik.

- Ale biuściasta z ciebie dziewka. - Pirat poprawił przepaskę na oku. - Nadobny widok dla 

moich starych ślepiów. Nie zeszłabyś ze mną pod pokład?

-   Niby   do   piwnicy?   -   Tiffany   zachichotała.   -   Jasne.   Uwielbiam   twój   akcent.   Jest   taki 

wykwintny. Mówisz jak książę - poprowadziła go do drzwi na końcu korytarza.

Phil uśmiechnął się do siebie. Tiffany z pewnością nie opłakiwała straty Don Orlanda. 

Zauważył drzwi z plakietką „Garderoba Corky”. Zapowiadało się obiecująco. Otworzył je 

po cichutku.

Vanda siedziała przy toaletce. Nad toaletką nie było lustra, tylko monitor połączony z 

kamerą cyfrową. Jako wampirzyca Corky tylko w ten sposób mogła się zobaczyć, żeby 

nałożyć makijaż. Teraz kamera była wyłączona, a Vanda całkowicie skupiła się na swoim 

zadaniu - nacinaniu części garderoby małymi nożyczkami.

Kiedy Phil zamknął drzwi z cichym kliknięciem, podskoczyła na siedzeniu.

- Phil! Co ty tu robisz?

- To ja pytam, co ty tu robisz, Vando?

- Jestem zajęta. - Na powrót skupiła uwagę na czarnym biustonoszu i zrobiła małe nacięcie 

na ramiączku.

Podszedł do niej.

- Jako twój sponsor sugeruję, żebyś odłożyła te nożyczki.

- Nie jesteś moim... - Urwała z kwaśną miną. - Mam déjà vu. 

Roześmiał się.

- Co właściwie robisz?

-   Nic.   -   Majstrowała   czubkiem   nożyczek   między   potężnymi   miseczkami   biustonosza. 

Przyjrzał się stercie garderoby na toaletce.

- Mścisz się, niszcząc Corky bieliznę?

-   Nie   jest   zniszczona.   -   Vanda   schludnie   poskładała   kilka   par   koronkowych   majtek   i 

włożyła je do szuflady. - Jest tylko odrobinę zmodyfikowana. Corky nawet nie zauważy. - 

Zamknęła szufladę z szelmowskim uśmiechem. - Dopóki nie będzie za późno.

Phil westchnął.

- Vando, nie na tym polega panowanie nad gniewem. 

Złożyła biustonosz i schowała go do innej szuflady.

- Nie potrzebuję żadnej terapii. Potwornie mnie kusiło, żeby rzucić się na tę sukę w jej 

gabinecie, ale pomyślałam o wszystkich wyrwanych włosach, podbitych oczach i pozwach 

do sądu. Zadałam sobie pytanie: czy naprawdę warto.

Nie mógł się nie uśmiechnąć.

- Myślisz, zanim zadziałasz. 

To postęp.

-   Dziękuję.   -   Wzięła   ostatni   biustonosz   i   pokazała   Philowi   gigantyczne   miseczki.   - 

Widziałeś kiedyś coś takiego? Jakby to napełnić ryżem, można by tydzień żywić głodującą 

53

rodzinę.   -   Poskładała   biustonosz   i   schowała   do   szuflady.   -   Czy   mężczyźni   naprawdę 

uważają takie wielkie piersi za atrakcyjne?

- Tak. Niektórzy.

Posłała mu złe spojrzenie i zatrzasnęła szufladę.

- Ale nie ja. - Podszedł bliżej do jej krzesła. - Ja widziałem ideał, więc nie mógłbym się 

zadowolić niczym, co mu ustępuje.

Przyjrzała mu się nieufnie.

- Nikt nie jest idealny.

- Ty jesteś. Dla mnie.

Zerwała się błyskawicznie, odgradzając się od niego krzesłem.

- Muszę już lecieć. Corky może przyjść w każdej chwili.

- Unikałaś mnie.

- Byłam bardzo zajęta. - Mocniej zacisnęła bicz w talii. - I wydaje mi się, że chyba nie 

mamy o czym rozmawiać.

Powoli obszedł krzesło.

- Myślałaś o naszym pocałunku?

-  Nie.  -  Wysunęła  podbródek.  -  Kompletnie  o  nim  zapomniałam. Uznałam,  że  to był 

wypadek i nie powinniśmy więcej do czegoś takiego dopuścić.

- Doszłaś do takiego wniosku już po tym, jak o nim zapomniałaś? Spojrzała na niego 

ponuro.

-   Okej.   Pamiętam   go   całkiem   dobrze.   Ale   to,   że   był   kręcący,   nie   znaczy   jeszcze,   że 

powinniśmy to powtarzać.

Uśmiechnął się do niej.

- Był kręcący, prawda?

Jej spojrzenie zsunęło się na jego usta.

- Nie... nie pamiętam.

- Dziwne, jak pamięć ci szwankuje, a potem się poprawia. 

Oblizała wargi.

- O niektórych rzeczach lepiej zapomnieć. 

Phil objął ją ramieniem.

- Zapomniałaś, jak sprawiłem, że serce ci waliło? - Teraz też słyszał jego przyspieszone 

bicie.

Położyła dłonie na jego piersi.

- Zdaje się, że coś sobie przypominam. 

Musnął ustami jej szyję.

- Zapomniałaś, jak drżysz pod moim dotykiem? Zadrżała.

- Phil... - Jej palce chciwie chwyciły jego koszulę. - Ja nie chcę się w tobie zakochać.

- Ale się zakochujesz. - Zauważył czerwony błysk w oczach. - Wiem, że mnie pragniesz.

- Nie. - Wbiła palce w jego włosy i ścisnęła je w garści, jakby nigdy nie chciała go puścić. - 

Nie pragnę ani trochę.

- A to szkoda. - Pocałował ją w czoło. - Bo ja pragnę ciebie.

- Nie powinieneś. - Ściągnęła jego głowę na dół żeby móc pocałować go w usta.

- Skarbie, wysyłasz sprzeczne sygnały. 

- Wiem. - Przycisnęła się do jego ciała. - Muszę przestać. Ale, na Boga, nie mogę... przestać.

Przywarł do niej, całując ją z całą namiętnością która tliła się w nim przez osiem długich 

lat. Jej słodkie wargi rozchyliły się, kapitulując. Ale to nie była pasywna kapitulacja, o nie, 

to by nie pasowało do jego zadziornej Vandy. Zaczęła pieścić jego język, a potem ssać go 

54

tak chciwie, że w Philu krew się zagotowała. Nabrzmiał od razu, przycisnął ją mocno do 

siebie.   Zawarczał   gardłowo,   kiedy   odkrył,   jak   idealnie   jej   kombinezon   ze   spandeksu 

przylega do jej ciała, od kuszących pośladków po zagłębienie u dołu pleców.

Zaczęła ocierać się o niego; poczuł pulsowanie w dole.

Rozpiął kombinezon na tyle, by móc wsunąć pod niego ręce i chwycić jej piersi.

-   Jesteś   taka   piękna,   taka   doskonała.   -   Zaczął   muskać   językiem   jej   sutek;   koniuszek 

stwardniał.

Zachłysnęła się.

- Phil... - Drapała lekko w górę i w dół po jego plecach.

- Vando, chcę się z tobą kochać. 

Jej dłonie znieruchomiały.

- Nie. - Odsunęła się, wyrywając się z jego objęć. - Nie mogę... cię kochać.

- To ci nie zrobi krzywdy, Vando. Możesz mi zaufać. 

Pokręciła głową.

- Nie mogę - Zasunęła kombinezon. Jej czerwone oczy się zaszkliły.

-   Rozumiem,   dlaczego   się   boisz.   Straciłaś   wszystkich   członków   rodziny   Z   wyjątkiem 

Marty, przez którą pewnie czujesz się zdradzona.

- Co? - Vanda cofnęła się o krok, blednąc. - Skąd... Skąd to...?

- Z wywiadu, którego udzieliłaś parę lat temu do reality show. Maggie odnalazła go w 

domu Romana. Obejrzałem go razem z nią.

Vanda zesztywniała z oburzoną miną.

- Maggie pomogła ci mnie szpiegować?

-   Nie   szpiegowaliśmy   cię.   Próbowaliśmy   ci   pomóc.   Jeśli   znajdziemy   sposób,   żebyś 

poradziła sobie z nierozwiązanymi sprawami z przeszłości...

- Moja przeszłość to nie jest twój interes! - rzuciła ostro.

- Właśnie że jest. Mam ci pomóc nauczyć się, jak panować nad gniewem. Możemy to 

zrobić, jeśli skonfrontujesz się z traumą, którą...

-   Nie!   Nie   jestem   psychologicznym   eksperymentem.   I   muszę   kwestionować   twoją 

motywację, doktorze Phil. Próbujesz mi pomóc z dobroci serca czy po prostu chcesz mnie 

przelecieć?

Phil opanował narastający gniew.

- Chcę, żebyś prowadziła szczęśliwe, satysfakcjonujące życie. Teraz to strach każe ci mnie 

obrażać Możemy pozbyć się tego strachu, badając uraz...

- Zostaw mój uraz w spokoju, do cholery! - Poprawiła bicz w pasie. - Ja się niczego nie 

boję.

Uniósł ręce błagalnym gestem.

- To normalne, że masz opory przed przeżywaniem na nowo tych bolesnych wspomnień.

Nacisnęła zęby.

- Nie traktuj mnie protekcjonalnie. Niczego nie przeżywam.

- Więc chcesz się dalej bać? Chcesz żyć przez wieki bojąc się kogokolwiek pokochać?

Drgnęła, jakby ją uderzył.

- Vando, przepraszam. - Zrobił krok w jej stronę. 

-  Nie.  -  Uniosła  rękę,   żeby   go  powstrzymać.  -  Czy  ty  wiesz,  ilu bliskich  straciłam?  - 

Różowa łza popłynęła po jej policzku. - Matkę i ojca. Młodszą siostrę. Wszystkich braci. 

Karla.

- Kto to jest Karl? - Phil nie przypominał sobie tego imienia z telewizyjnego wywiadu.

Wyciągnięta dłoń Vandy zacisnęła się w pięść.

55

- Wilki go dopadły. - Głos jej zadrżał. Phil znieruchomiał.

Ręka Vandy opadła, czoło zmarszczyło się z żalu.

-   Był   moją   pierwszą   miłością.   Śmiertelnikiem.   Śmiertelnicy   zawsze   umierają.   -   Otarła 

twarz. - Nie rozumiesz? Nie mogę znów przez to przechodzić.

Cholera. To byłby doskonały moment, by jej powiedzieć, że jest zmiennokształtnym, który 

spokojnie   przeżyje   czterysta,   pięćset   lat.   Ale   ona   będzie   chciała   wiedzieć,   w   co   się 

przemienia.

- Vando, nikt z nas nie jest nieśmiertelny. Ty sama przedwczoraj o mało nie zginęłaś. Czy 

to ci nie mówi, że powinniśmy chwytać chwilę i przeżywać każdą noc, jakby była naszą 

ostatnią?

- Ale to nie potrwa długo. A ja nie mogę znieść bólu. Przykro mi.

- Vando, my...

Zniknęła, zostawiając jego wyciągniętą dłoń obok miejsca, w którym przed momentem 

znajdowała się twarz.

Opuścił   rękę.   Biedna   Vanda.   Toczyła   się   w   niej   zacięta   walka   między   pożądaniem   a 

strachem.   Pragnęła   go   bardzo   mocno.   To   pożądanie   sprawiło,   że   jej   oczy   zapłonęły 

czerwienią. Sprawiło, że tuliła go z taką pasją. Ale dzisiaj walkę wygrał strach.

- Nie zrezygnuję z ciebie - szepnął.

Rozdział 8

- Ale tłumy - powiedziała Maggie, kiedy Vanda powolutku jechała corvettą w stronę 

bramy Romatechu.

Vanda   zerknęła   we   wsteczne   lusterko.   Nie   widziała   samej   siebie,   ale   widziała   sporo 

samochodów  w  kolejce  za  sobą.  Dwa  były  przed  nią.  Wyglądało  na  to,  że wszystkie 

miejscowe wampiry zjawiły się na przyjęcie zaręczynowe Jacka.

- Nie cierpię przyjęć.

- Dobrze ci to zrobi - rzuciła drwiąco Maggie. - Za ciężko pracujesz.

- W piątkową noc w klubie zawsze jest mnóstwo gości. Powinnam tam być.

- Nie będzie cię tylko parę godzin. Cora Lee i Pamela bardzo chętnie się wszystkim zajęły - 

stwierdziła Maggie. - A poza tym potrzebujesz przerwy. Miałaś ciężki tydzień.

Strażnik wpuścił za bramę kolejne auto, więc Vanda podjechała corvettą bliżej. Maggie 

przygładziła dół swojej sukienki z czerwonej tafty.

- Czy to nie fajnie, wystroić się czasem dla odmiany? Gdybym była dzisiaj w domu, 

pomagałabym mężowi szuflować nietoperzowe guano.

- To chyba lepsze niż ten cyrk - burknęła Vanda.

- Nie bądź taką zrzędą. Wyglądasz ślicznie w sukience.

Vanda   jęknęła.   Nie   powinna   się   była   zgadzać   na   pożyczenie   jednej   z   kiecek   Pameli. 

Maggie, Pamela i Cora Lee napadły ją do spółki i uparły się, żeby ją włożyła. Ale Vanda 

była wyższa od Pameli, więc sukienka ze srebrnej satyny była za krótka, sięgała ledwie do 

połowy uda Stanik był za niski. Vanda pociągnęła za cienkie ramiączko.

- Ta kiecka odsłania za dużo ciała. 

Maggie parsknęła.

- A twoje kombinezony nie?

- Przynajmniej są wygodne. I lubię mieć pod ręką mój bicz.

- Nie potrzebujesz bicza  na przyjęciu. - Przyjaciółka spojrzała na nią przebiegle.  - Po 

56

prostu się boisz, że Phil zobaczy cię w takim ładnym, kobiecym stroju.

- Nie boję się. - Wczoraj w nocy Phil zarzucił jej, że się boi, a teraz Maggie robiła to samo. - 

Będę paradować po tym przyjęciu z gołym tyłkiem, jeśli zechcę. Ja się niczego nie boję.

- Więc pewnie będziesz miała dość odwagi, żeby mi powiedzieć, co zaszło wczoraj w 

DVN.

Vanda ścisnęła kierownicę.

- Nic nie zaszło.

- Dziwne. Phil powiedział to samo.

- Naprawdę? - Vanda poczuła ulgę, że nie gadał o ich spotkaniu. Nie mogła uwierzyć, że 

znów znalazła się w jego ramionach i całowała go, jakby zależało od tego jej życie. I była 

przerażająco bliska całkowitego poddania się. Ten facet był zbyt pociągający. I stanowczo 

za bardzo wścibski, jeśli chodziło o jej przeszłość.

Kolejny samochód przejechał przez bramę. Vanda podturlała się corvettą pod stanowisko 

ochrony.  Opuściła  szybę  i  podała  strażnikowi  zaproszeni.  Schylił  się,   żeby   zajrzeć  do 

kabiny.

- Nazwiska pań?

- Jestem Vanda Barkowski, a to jest mój gość, Maggie O'Callahan. 

Spojrzał na swoją listę i oddał jej zaproszenie.

- Mogą Panie wjechać.

Vanda zasunęła szybę i ruszyła długim podjazdem do Romantechu.

- Domyślam się, że teleportowałaś wczoraj Phila do domu Romana?

- Tak proponowałam, że zabiorę go do klubu, ale powiedział, że pewnie nie będziesz 

chciała nikogo widzieć. - Maggie spojrzała na nią z troską. - Mam wrażenie, że on bardzo 

dobrze cię rozumie.

- Nie chcę o tym rozmawiać.  - Vanda  wjechała na parking i zaczęła szukać wolnego 

miejsca. - Nie mogę uwierzyć, że pokazałaś mu ten wywiad z reality show.

- To ogólnodostępne nagranie. Poza tym Phil uważa, że musisz rozpracować problemy z 

przeszłości.

- Znam jego przeklętą teorię. To bzdura. - Zauważyła puste miejsce w następnym rzędzie i 

przycisnęła   gaz,   żeby   dotrzeć   tam   przed   innymi.   -   Nie   chcę,   żeby   grzebał   w   mojej 

przeszłości. Do diabła, to nie jego interes!

- On tylko chce ci pomóc rozwiązać twój problem z gniewem.

-   Ja   nie   mam   problemu   z   gniewem!   -   Vanda   wdepnęła   hamulec,   kiedy   spomiędzy 

samochodów wyszła jakaś para. Kobieta wrzasnęła, gdy corvetta zatrzymała się z piskiem 

kilka centymetrów przed nimi.

Mężczyzna huknął dłonią w maskę auta.

- Przestań szaleć na parkingu!

- Tak? - Vanda opuściła szybę. - A wy uważajcie, jak łazicie, głupki! - Pokazała im palec.

Para odeszła oburzona.

Vanda wzięła głęboki oddech. Mało brakowało.

- Nie masz problemu z gniewem? - mruknęła kpiąco Maggie.

-   Sami   się   prosili.   -   Vanda   wreszcie   zaparkowała.   Schowała   kluczyki   do   srebrnej 

wieczorowej torebki którą Pamela wcisnęła jej siłą.

Wysiadła z samochodu i obejrzała swoją sukience. Ten przeklęty stanik był wycięty tak 

głęboko,   że   widać   było   fioletowego   nietoperza,   wytatuowanego   na   jej   prawej   piersi. 

Westchnęła. Dziesięć lat temu wydawało jej się to dobrym pomysłem. Podobało jej się 

szokowanie tych nadętych starych wampirów na dorocznym wielkim balu. Ale po paru 

57

latach nietoperz się opatrzył.

Potem ścięła włosy i ufarbowała je na liliowo. To działało całkiem nieźle. Zszokowane 

osoby zwykle trzymały się na dystans. Potem zaczęła nosić bicz przewiązany wokół pasa. 

Groźny gadżet trzymał na dystans prawie wszystkich.

Z wyjątkiem Phila. On nigdy się jej nie bał.

- Co wiesz o narzeczonej Jacka? - spytała Maggie, kiedy szły do wejścia do Romatechu.

- Ma na imię Lara. - Vanda założyła pasek torebki na ramię. - Słyszałam, że pochodzi z 

Luizjany i że jest policjantką.

- Więc to Śmiertelniczka?

- Chyba tak.

- Interesujące. - Maggie posłała jej znaczące spojrzenie. - Czy to nie wspaniałe, że tyle 

wampirów znajduje prawdziwą miłość i szczęście wśród niewampirów?

- To jest śmieszne.

- Moim zdaniem romantyczne. 

Vanda prychnęła.

- Ty wyszłaś za wampira - zauważyła.

- Wyszłam za moją miłość - nie dawała za wygraną przyjaciółka. - Gdyby mój mąż był 

śmiertelnikiem, nie wahałabym się ani sekundy. Nie ma nic piękniejszego niż prawdziwa 

miłość.

- Potrzebuję drinka. 

Maggie rzuciła drwiąco:

- Wyparcie nic ci nie pomoże, kiedy strzała Kupidyna trafia w cel.

- Jeśli zobaczę Kupidyna gdzieś w pobliżu, powyrywam mu te pulchne rączki. - Vanda 

szarpnęła drzwi do Romatechu.

W holu było kilka wampirów. Za stołem stał Connor, ubrany w czarno-biały kilt i czarną 

marynarkę.   Skończył   sprawdzanie   zawartości   czyjejś   torebki   i   oddał   ją   właścicielce. 

Maggie podeszła do niego z uśmiechem.

- Cześć, Connor.

- Maggie, ślicznotko. - Connor pochylił się nad stołem, żeby ją uścisnąć. - Miło cię znów 

zobaczyć.

Vanda założyła ręce na piersi. Jej Connor nigdy nie nazwał ślicznotką.

- Muszę sprawdzić twoją torebkę, Maggie - powiedział.

- Chcesz zobaczyć moje zdjęcia? - Wampirzyca otworzyła torebkę i wyjęła niewielki plik 

fotek.

Connor przeszukiwał jej torebkę, a tymczasem ona przeglądała zdjęcia.

-  To jest Pierce  z naszą  córeczką  Lucy  - Podetknęła  zdjęcie Connorowi. -  A  to  jest  z 

ostatniego Halloween, kiedy Lucy była księżniczką. Sama uszyłam kostium.

- Śliczna dziewuszka. - Strażnik oddał Maggie wieczorową torebkę. - Adoptowaliście ją?

- Tylko ja - zaczęła pospiesznie wyjaśniać Maggie. - Jej matką była kapłanka wudu z 

Nowego Orleanu, która podsunęła Pierce'owi eliksir miłosny, żeby go uwieść. Potem, 

kiedy już zaszła w ciążę, wykasowała mu pamięć i go porzuciła. Został przemieniony w 

wampira, ale miał amnezję i nie pamiętał, kim jest ani że ma dziecko. Wtedy odnalazła go 

Corky   Courrant   i   przywiozła   do   Nowego   Jorku.   Został   Don   Orlandem   de   Corazon, 

gwiazdą mydlanej opery Moda na krew. Wtedy go poznałam, a Ian pomógł mi odkryć jego 

prawdziwą tożsamość... To wcale nie jest tak skomplikowane, jak się wydaje - dodała.

Po minie Connora było widać, że stracił wątek gdzieś w połowie opowieści Maggie.

- Rozumiem.

58

- No wiesz, stara historia z amnezją i tajemnicą o dziecku na dokładkę - rzuciła kwaśno 

Vanda. - Takie rzeczy zdarzają się bez przerwy.

Maggie posłała jej zirytowane spojrzenie i upchnęła zdjęcia z powrotem do torebki.

- Mnie się zdarzyła, i jesteśmy bardzo szczęśliwi.

- W takim razie i ja jestem szczęśliwy, że jesteś szczęśliwa. - Connor zwrócił się do Vandy: 

- Twoją torebkę też muszę przeszukać.

- Już myślałam, że nigdy nie poprosisz. - Vanda rzuciła torebkę na stół. Tym razem była 

przygotowana.

Otworzył   jej   srebrną,   wieczorową   kopertówkę.   A   potem   otworzył   szeroko   oczy   ze 

zdumienia.

Była z siebie bardzo dumna, że zdołała wcisnąć do tak małej torebki kajdanki, opaskę na 

oczy, swój masażer do pleców i fiolkę viagry. Uśmiechnęła się słodko.

- Coś nie tak, Connor?

- Widzę, że przyszłaś zaopatrzona. - Spojrzał na nią cierpko i zwrócił jej własność. - Miłego 

wieczoru.

- Na pewno będzie miły. - Vanda ruszyła w stronę sali bankietowej. Maggie podsunęła się 

do niej i spytała szeptem:

- Co tam masz?

Vanda   z   uśmiechem   podała   jej   kopertówkę.   Przyjaciółka   otworzyła   ją   i   wybuchnęła 

śmiechem.

- Boże, tęskniłam za tobą, dziewczyno. - Oddała jej torebkę, zerkając na Vandę przebiegle. 

- Widzę, że planujesz uprawiać z kimś seks. Ciekawe, kto to może być?

-   To   był   żart,   Maggie.   Nie   wymyślaj   sobie   żadnych   teorii   -   Vanda   weszła   do   sali 

bankietowej.

Na podwyższeniu stał zespół Wysokie Napięcie i grał That's Amore. Po parkiecie kręciły się 

pary, radośnie kołysząc się w rytm muzyki. Vanda jęknęła.

Do Jacka i Lary ustawił się długi sznur osób, które chciały pogratulować Jackowi i poznać 

jego narzeczoną.

- Och, jest śliczna - powiedziała Maggie. - I wygląda na taką szczęśliwą. Chodź, stańmy w 

kolejce.

Vanda rozejrzała się po sali, kiedy wolnym krokiem szły w stronę końca kolejki. Ani śladu 

Phila.  Wzięła  wysoki kieliszek  z tacy  mijającego ich  kelnera.  Był  pełen  bubbly  blood, 

mieszanki szampana i syntetycznej krwi.

Wychyliła zawartość trzema łykami.

Maggie spojrzała na nią, marszcząc brwi.

- Dobrze się czujesz?

- Jasne. - Vanda wymieniła pusty kieliszek na pełny u kolejnego kelnera. - Po prostu 

jestem głodna.

- A moim zdaniem jesteś zdenerwowana.

- Dlaczego wszyscy chcą mi robić psychoanalizę?

- Nie wiem. Może to ma coś wspólnego z siedmioma sądowymi pozwami, które dostałaś 

w ciągu ostatniego roku - mruknęła Maggie ironicznym tonem. - To może być znak, że nie 

najlepiej radzisz sobie w relacjach z innymi.

- Wszystko byłoby w porządku, gdyby wszyscy dali mi święty spokój. 

Maggie westchnęła.

- Masz przyjaciół, Vando. Czy ci się to podoba, czy nie, są na świecie osoby, które się o 

ciebie troszczą.

59

Vandę zapiekły oczy; niewiele jej brakowało, się rozpłakać.

- Nie bądź dla mnie taka miła. Nie umiem... sobie z tym poradzić. - Przełknęła więcej 

bubbly blood.

Przyjaciółka   przyglądała   jej   się   smutnym   wzrokiem   -   Kochanie,   nie   możesz   wiecznie 

cierpieć. Potrzebujesz pomocy. 

Vanda wzięła głęboki oddech i mruganiem odpędziła łzy.

- Nic mi nie jest. - Była twarda, do diabła. Sięgnęła do pasa, żeby poprawić bicz, ale 

przypomniała sobie, że go nie ma. - Niech to szlag, czuję się jak w koszuli nocnej.

- Wyglądasz pięknie. Przy srebrnej satynie twoja skóra jest wręcz świetlista, a oczy są 

oszałamiające. Phil wygląda, jakby go piorun strzelił.

- Co? - Vanda szybko rozejrzała się dookoła. - Gdzie on jest?

-   Właśnie   wszedł   z   patio.   -   Maggie   wskazała   szklaną   tylną   ścianę   sali   bankietowej, 

wychodzącą na ogród. - Och, teraz idzie w naszą stronę.

Vanda   przełknęła   ślinę.   Był   niesamowicie   przystojny   w   czarnym   smokingu, 

dopasowanym do jego szerokich ramion i wąskich bioder. Blond i rude kosmyki w jego 

włosach połyskiwały w świetle, a jego piękne oczy były skupione na niej.

- Psiakrew.

Maggie uśmiechnęła się pod nosem.

- Ot i strzała Kupidyna. Trafiony, zatopiony. 

Vanda chwyciła Maggie za ramię.

- Zajmij go czymś. Ja muszę stąd iść.

- Tchórz - syknęła Maggie, kiedy Vanda oddaliła się pospiesznie.

Obeszła salę bokiem, chowając się za grupą wampirów, żeby Phil jej nie zobaczył. To nie 

był strach. To była panika. Miała zszarpane nerwy, od kiedy Phil na nowo pojawił się w jej 

życiu.

W   odległym   ciemnym   kącie   znalazła   rząd   krzeseł,   częściowo   osłoniętych   dużymi 

roślinami w donicach i rzeźbą lodową na pobliskim stole. Przewróciła oczami.

Rzeźba przedstawiała gigantycznego Kupidyna. Vanda zauważyła, że stół jest zastawiony 

potrawami   dla   śmiertelników.   Nic  dziwnego,   że   ten   kąt  był   taki   pusty.   Gośćmi   były 

głównie wampiry, które nie interesowały się śmiertelnym jedzeniem, chyba że chodziło na 

dwóch nogach.

Dopiła   swoją   bubbly   blood   i   postawiła   kieliszek   obok   tacy   gotowanych   krewetek.   Jej 

wzrok   przyciągnęła   butelka   czerwonego   płynu.   W   pierwszej   chwili   pomyślała,   że   to 

któryś z wynalazków wampirycznej kuchni Fusion Romana, bo ciecz była czerwona jak 

krew. Przeczytała etykietkę: Ostry sos luizjański. Może postawili go tutaj dla narzeczonej 

Jacka.

Podeszła do rzędu krzeseł, powiesiła torebkę na oparciu jednego z nich i usiadła. Nigdzie 

nie   było   widać   Phila.   W   jej   kącie   nie   było   nikogo   innego.   Odetchnęła   głęboko. 

Postanowiła,  że  spróbuje  zachować  spokój,   choć  kłębiły   się  w   niej   sprzeczne  uczucia. 

Bardzo boleśnie znosiła samotność, a mimo to tutaj, na hucznym przyjęciu, usiłowała być 

jak zwykle sama. Choć tęskniła do ramion Phila, znowu się przed nim ukrywała.

Był   po   prostu   za   bardzo   kuszący.   Tak   cudownie   czuła   się   w   jego   objęciach:   piękna, 

pożądana,   doceniana.   A   minęło   już   tyle   czasu,   od   kiedy   czuła,   że   jest   dla   kogoś 

wyjątkowa.

„Zaufaj   mi”,   powiedział.   Chciała   mu   zaufać,   ale   jak   mogła   zaufać   miłości?   Zawsze 

powtarzała   innym,   że  nie  ma   nic  bardziej   świętego   niż   miłość.   Wierzyła   w   to   całym 

sercem, ale w głębi duszy była przekonana, że to uczucie jest dla innych, nie dla niej. 

60

Miłość zawiodła ją wiele razy, zawsze sprowadzała ból i cierpienie. „Chcesz żyć przez 

wieki, bojąc się kogokolwiek pokochać?” Te słowa Phila wciąż ją dręczyły. 

- Hej, Vando. Jak leci?

Wyrwała się ze swoich ponurych rozmyślań i zobaczyła nadchodzącą Shannę.

- Cześć.

Śliczna   żona   Romana   Draganestiego   niosła   swoją   małą   córeczkę,   owiniętą   w   różowy 

kocyk. Zdjęła z ramienia torbę z pieluchami, rzuciła ją na krzesło i wróciła do stołu z 

przekąskami. Z dzieckiem na jednej ręce, wolną ręką nałożyła sobie jedzenie na talerz.

- Przysięgam, muszę karmić piersią co godzinę. Bez przerwy jestem od tego głodna.

- Tak. - Vanda poczuła ukłucie żalu. Po śmierci mamy uwielbiała matkować swojemu 

młodszemu rodzeństwu. Ale sama jako wampirzyca nie mogła mieć dzieci; jej jajeczka 

były martwe.

- Dobrze się czujesz? - Shanna spojrzała na nią z troską, dokładając sobie winogron na 

talerz.

Vanda zacisnęła zęby.

- Doskonale.

- Świetnie. W takim razie, jeśli nie masz nic przeciwko... - Shanna podeszła do niej i 

ułożyła dziecko w jej ramionach. - Bardzo dziękuję.

Vanda zesztywniała.

- Ale...

- Strasznie mi ciężko z dwójką małych dzieci. - Shanna popędziła z powrotem do stołu i 

nalała sobie ponczu. Dałam Radince wolny wieczór, bo jest wykończona. A Roman jest 

zajęty jakimiś oficjalnymi sprawami klanowymi - wskazała parkiet taneczny. - Zostawiłam 

Tina podskakującego przy muzyce. Mam nadzieję, że go to zmęczy.

Wypiła szklankę ponczu i nalała sobie następni - Potrzebuję dużo płynów. No ale co tam, 

dobrze się bawisz na przyjęciu?

-   Jasne   -   wymamrotała   Vanda.   Spuściła   wzrok,   z   ociąganiem   spoglądając   na   małą. 

Dziewczynka miała zaskakująco silne małe ciałko w różowej sukience różanymi pączkami 

wyhaftowanymi   na   kołnierzykiem.   Pulchne,   rumiane   policzki.   Różowe   usta,   które 

otwierały się i zamykały jak u rybki. Wielkie niebieskie oczy.

Vanda z trudem przełknęła ślinę. Oczy Fridy miały ten sam odcień błękitu, z odrobiną 

zieleni, niemal turkusowy.

- Jak... - musiała odchrząknąć - jak jej na imię?

- Sofia. - Shanna wrzuciła sobie winogrono do ust. - Po matce Romana, która umarła, 

kiedy był bardzo mały.

Vandę zapiekły oczy. Ona nigdy nie będzie mogła uczcić pamięci swojej matki, nadając 

dziecku jej imię. Drżącymi palcami odsunęła kocyk z główki Sofii. Czarne włosy. Jak u 

Józefa. Stara rana w jej sercu pękła na nowo; Vanda mruganiem odpędziła łzy. Nie dawała 

rady. Musiała oddać dziecko.

Spojrzała na Shannę.

- Ja...

- Podobasz jej się - powiedziała Shanna z uśmiechem. - Zwykle zaczyna wrzeszczeć, kiedy 

nie rozpoznaje osoby, która ją trzyma.

- Ale... - Vando spojrzała na dziecko. Jak mogę się podobać? Jestem martwa w środku, 

pomyślała.

Sofia pomachała małą piąstką i poruszyła ustami, jakby próbowała mówić.

- A, jesteś, Vando. - Maggie wyjrzała zza wielkiej rzeźby. - Wszędzie cię szukałam. 

61

Serce wampirzycy podskoczyło, ale uspokoiło się, gdy zobaczyła, że Maggie jest sama. 

Nie przyprowadziła ze sobą Phila.

- Gdzie on jest?

- Hm, ciekawe, o kim mówisz. - Maggie obeszła stół. - Cześć, Shanno.

- Maggie, jak się masz? - Żona Romana ją uściskała.

- Świetnie. A to pewnie twoja mała córeczka - Maggie podbiegła do Vandy, żeby spojrzeć 

na dziecko. - Święta Mario i Józefie, jaka śliczna dziewczynka.

- Dziękuję. - Shanna podeszła ze swoim talerzem. 

- Gdzie jest Phil? - Vanda szepnęła do Maggie.

- Teraz jest na służbie. Powiedział, że dołączy do ciebie później. - Jej kąciki ust drgnęły. - 

Nie wiedziałam że tak dobrze sobie radzisz z dziećmi.

Vanda zacisnęła mocno zęby.

- Nie radzę sobie. 

Shanna chrupnęła krakersa. - Sofia bardzo polubiła Vandę.

- Bo jest za mała, żeby znać się na ludziach - mruknęła Vanda. Shanna się roześmiała.

- Prawdę mówiąc, ma doskonałą intuicję, jeśli chodzi o ludzi. Zawsze pluje na Gregoriego 

i Radinka twierdzi, że to dlatego, że jest łobuzem i kobieciarzem. Mała o tym wie.

- Tak się cieszę, że na ciebie wpadłam, Shanno. - Maggie wyjęła zdjęcie z wieczorowej 

torebki. - Chciałam z tobą porozmawiać o mojej córce, Lucy. Ma już siedem lat. I jest 

śmiertelniczką, bo Pierce spłodził ją, zanim został przemieniony.

- Rozumiem. - Shanna przyjrzała się fotografii - Jest urocza.

-   Problem   w   tym,   że   Lucy   chodzi   teraz   do   szkoły.   -   ciągnęła   Maggie.   -   Trudno   jest 

wszystkim wyjaśnić dlaczego jej rodzice nigdy nie są osiągalni w dzień. Martwimy się, że 

mogłoby jej się wymknąć, że jej rodzice są wampirami, a cioteczny dziadek i ciocia są 

zmiennokształtnymi. 

Vanda drgnęła, a dziecko zaczęło kwilić.

Shanna schyliła się, by wyszeptać do córeczki parę uspokajających słów.

-   Och,   przepraszam,   Vando   -   powiedziała   Maggie   -   pewnie   cię   zszokowałam.   Wiele 

wampirów nie wie o zmiennokształtnych.

Vanda zadrżała.

- Ja o nich wiem. - Mięśnie jej stężały, krew w żyłach ścięła panika. Z trudem chwytała 

powietrze.

- Dobrze się czujesz? - Shanna odstawiła talerz na najbliższe krzesło. - Mam wziąć małą?

- Chyba... - Vanda spojrzała w niebieskie oczy dziecka i zamarła. Czas zwolnił, a w nią 

zaczęło się wlewać miękkie ukojenie, sączące się złotą, słodką strużką, jak miód. Atak 

paniki minął. - Nic mi nie jest.

- No dobrze. - Shanna z uśmiechem oddała Maggie zdjęcie Lucy. - Twoja córka jest idealną 

kandydatką do szkoły, którą otwieramy na jesieni. Mamy tam kilkoro śmiertelnych dzieci, 

które wiedzą za dużo, jak Bethany, córka Jeana-Luca i Heather.

- Brzmi wspaniale. - Maggie wsunęła zdjęcie z powrotem do torebki.

- Zajęcia będą wieczorem, żeby wampiryczni rodzice mogli teleportować dzieci do szkoły. 

- Shanna wzięła z powrotem swój talerz i nagle znieruchomiała, z kawałkiem sera w 

połowie drogi do ust. - O rany, właśnie wpadłam na genialny pomysł. Byłaś aktorką w 

DVN. Mogłabyś uczyć aktorstwa naszych starszych podopiecznych! 

Maggie otworzyła usta.

- Ja? Uczyć?

- Tak! - Shanna ukazała zęby w uśmiechu. - Mogłabyś teleportować Lucy do szkoły, a 

62

potem zostawać na lekcjach. Co ty na to?

- No cóż, to chyba lepsza rozrywka niż szuflowanie co wieczór nietoperzowego guana - 

mruknęła Maggie.

- No widzisz - powiedziała Shanna z entuzjastyczną miną. - I twój mąż też będzie mógł 

uczyć.

Wampirzyca powoli kiwnęła głową.

- Przydałyby nam się dodatkowe pieniądze.

- Świetnie! - W takim razie chodźmy po dwa podania dla was i formularz rejestracyjny dla 

Lucy. Mam je w gabinecie. - Shanna odstawiła talerz na stół i spojrzała na Vandę. - Możesz 

przez parę minut popilnować Sofii? Dzięki!

- Ale... - Vanda patrzyła z przerażeniem, jak Shanna i Maggie oddalają się szybko. - Niech 

to szlag. - Zerknęła na dziecko. - Udawaj, że tego nie słyszałaś.

Dziewczynka popatrzyła na nią szeroko otwartymi, pełnymi ciekawości oczami. Vanda 

westchnęła.

- Zdaje się, że jesteś na mnie skazana. 

Sofia siorbnęła. Vanda chwyciła ją wygodniej i czekała. I czekała. Dotknęła policzka małej. 

Skóra była miękka i świeża. Ostatni raz trzymała na rękach niemowlę w 1927 roku, kiedy 

urodził się Józef. Zawsze myślała o nim jak o swoim dziecku. Miał ledwie dwanaście lat, 

kiedy poszedł z ojcem i braćmi walczyć przeciwko inwazji nazistów.

Oczy jej zwilgotniały. Błagała go wtedy, żeby nie szedł. Błagała go, żeby uciekał z nią i 

siostrami. Ale on chciał udowodnić, że nie jest dzieckiem, że jest już całkiem dorosły.

Umarł tak młodo.

- Cześć - przywitał ją dziecięcy głos.

Vanda zamrugała, żeby osuszyć oczy. Koło stołu z przekąskami stał chłopiec z jasnymi 

lokami i niebieskimi oczami. Był ubrany w mały, granatowy garnitur, ale poła koszuli 

wyszła mu ze spodni, a krawat był przekrzywiony.

- Jestem Tino. - Wziął sobie ciastko ze stołu i ugryzł.

Vanda widziała już wcześniej małego Constantine'a Draganestiego, ale nigdy z nim nie 

rozmawiała.

- Ja jestem Vanda.

Dojadł ciastko i wziął sobie następne.

- Wiesz, że masz fioletowe włosy?

- Tak - Najwidoczniej dzieci nie wiedziały, że należy się trzymać z daleka od osób z 

fioletowymi włosami.

- Widziałaś moją mamusię? - Tino schrupał drugie ciastko. - Kazała mi tu przyjść, jak się 

zmęczę tańczeniem.

- Shanna musiała na chwilę pójść do gabinetu. Zaraz wróci. 

Tino podszedł do Vandy, przyglądając jej się z ciekawością.

- Co robisz z moją małą siostrą?

- Nie mam pojęcia.

Przechylił się, żeby zajrzeć Sofii w twarz.

- Ona cię chyba lubi. Jak kogoś nie lubi, to wrzeszczy. - Dumnie wypiął pierś. - Nikt nie 

umie wrzeszczeć tak głośno jak moja siostra.

Jeszcze nie słyszałeś mnie, pomyślała Vanda.

- Chcesz zobaczyć, co umiem zrobić? - spytał Tino i zniknął. - Ta-da! - Pojawił się, stojąc na 

krześle obok niej.

- Rany. - Vanda wybałuszyła oczy. Słyszała plotki, że syn Romana jest wyjątkowy, ale nie 

63

zdawała sobie sprawy, że umie się teleportować. - To niesamowite.

- Wiem. - Uśmiechnął się z zadowoleniem. - Moja siostra tego nie umie.

- No cóż, ty pewnie jesteś całkiem dorosły. - stwierdziła ponuro Vanda, przypominając 

sobie, jak bardzo Józef chciał dorosnąć.

- Jestem. Mam więcej mocy niż Sofia.

- Mocy?

Malec kiwnął głową.

- Ona chce ci pomóc, ale nie ma dość siły. Chcesz żebym ja spróbował? 

Vanda przyjrzała mu się nieufnie.

- Czego spróbował?

Tino położył małą rączkę na jej przedramieniu. Zmarszczył nos i zrobił śmieszną minę.

- Bardzo cię boli.

- Jestem wampirem. Ja nie choruję.

- To jest... stary ból - szepnął. - W sercu.

Poczuła mrowienie w ręce, w miejscu, gdzie dotykał jej chłopiec.

- Co ty robisz? - I skąd, u diabła, wiedział o jej bólu? Tino się skrzywił.

- Próbuję wyleczyć twój ból, ale jest strasznie głęboko.

- Nie! - Vanda odsunęła się o krzesło dalej, przerywając kontakt. - Potrzebuję mojego bólu. 

Sama nim jestem. - Do licha, tak długo z nim żyła, że nie potrafiła sobie wyobrazić siebie 

bez niego. - On... on mnie chroni.

- Przed czym?

- Przed... przed nowym bólem. 

Tino zrobił skołowaną minę.

- Nie rozumiem.

- To jest jak... jak ze złamaną nogą. Ból mi przypomina, żebym była ostrożna i nie złamała 

sobie drugiej. Gdybyś miał złamaną nogę, nie chciałbyś złamać drugiej, prawda?

Chłopiec pociągnął za przekrzywiony krawat.

- Ja nie chcę mieć żadnej złamanej nogi. 

Vanda uśmiechnęła się do niego smutno.

- Jesteś bardzo miły, że chcesz pomóc, ale... ja się połamałam bardzo dawno temu. I nie 

wiem, jak wyzdrowieć.

-   Musisz   chcieć   wyzdrowieć   -   rozległ   się   zza   donicy   z   rośliną   głęboki   głos.   Vanda 

krzyknęła cicho, kiedy zobaczyła Phila.

- Nie powinieneś tak szpiegować ludzi. - Jej serce biło jak szalone. Jak dużo usłyszał? 

Naprawdę myślał, że ona nie chce się poczuć lepiej? Do licha, nie była masochistką. Ona 

tylko próbowała się chronić.

- Właśnie przeprowadzałem inspekcję terenu. - Jego spojrzenie powędrowało w dół po jej 

ciele, a potem z powrotem w górę, po nogach, minęło dziecko na kolanach i zatrzymało 

się na tatuażu nietoperza na jej piersi. Usta wygięły mu się w uśmiechu.

Vanda zignorowała gęsią skórkę, która pojawiła się na jej rękach, i posłała mu cierpkie 

spojrzenie.

- I co, wszystko jest jak trzeba?

- O tak. - Oczy mu błysnęły. - Wszystko wygląda doskonale. - Uśmiechnął się do chłopca. - 

Cześć, Tino.

-   Cześć,   Phil.   -  Synek  Romana  zsunął   się  z  krzesła.   -  Chcesz  ciastko?  Są  z   wiórkami 

czekoladowymi.

Phil nałożył na talerz trochę krakersów i sera i podał go chłopcu.

64

- A ja wiem, że ty masz chęć na to! 

Tino wziął talerz, marszcząc brwi.

- Ale ja chciałem...

- Tino! - zawołała do niego Shanna, która podeszła właśnie z Maggie. - Mam nadzieję, że 

jesz coś innego oprócz ciastek.

- Jem! Widzisz? - Synek pokazał jej talerz i wpakował sobie krakersa do ust.

- Moje kochanie - Shanna pocałowała go w czubek głowy i podeszła do Vandy. - Dziękuję 

za popilnowanie Sofii - Wzięła na ręce małą, która już mocno spała. - Nie miałam pojęcia, 

że tak dobrze sobie radzisz z dziećmi. Powinnaś jakieś adoptować, jak Maggie.

- Cudowny pomysł! - Maggie złożyła ręce szczerząc się radośnie.

- Nie ma mowy - zaprotestowała Vanda. Skrzywiła się, widząc ubawioną minę Phila. - 

Prowadzę klub ze striptizem, pamiętasz?

- A co to takiego? - spytał Tino z pełną buzią. 

- I nie panuję nad gniewem - ciągnęła Vanda. - Nie wspominając już o fakcie, że przez pół 

doby   jestem   martwa.   -   Spojrzała   na   chłopca.   Miała   nadzieję,   że   go   nie   zszokowała, 

przyznając się, że jest nieumarłą. Przecież musiał wiedzieć, że jego ojciec jest martwy za 

dnia.

Była ciekawa, czy malec bywa niegrzeczny, wiedząc że ojciec nie może zareagować. Już 

sobie wyobrażała, jak Shanna mówi: „Poczekaj tylko, aż twój ojciec wstanie z martwych. 

Będziesz miał wielkie kłopoty”.

Powoli dotarło do niej, że wszyscy w milczeniu gapią się na nią.

- Co? - Spojrzała na swoją sukienkę, by sprawdzić, czy mała jej nie zaśliniła.

- Właśnie przyznałaś, że nie panujesz nad gniewem - powiedział Phil; jego błękitne oczy 

błyszczały wesoło. - To pierwszy krok do poprawy.

-   No   właśnie.   -   Shanna   kiwnęła   głową.   -  Nie  można   naprawić  problemu,   dopóki  nie 

przyzna się, że istnieje.

- Aha, świetnie. - Vanda wstała i zawiesiła torebkę na ramieniu. - Dość się już zabawiłam 

jak na jeden wieczór. Pójdziemy, Maggie?

- Jeszcze nie poznałyśmy Lary - przypomniała jej Maggie.

- I nie porozmawiałaś ze mną - dodał Phil.

- Wcale nie... - zaczęła Vanda.

- Doskonale! - przerwała jej Shanna. - Powiem Romanowi, że wypełniasz wyrok sądu i 

masz spotkanie ze swoim sponsorem. Będzie pod wrażeniem.

Do   licha.   Vanda   nie   wiedziała,   jak   się   z   tego   wykręcić.   Ale   ostatnią   rzeczą,   jakiej 

potrzebowała, było kolejne spotkanie sam na sam z Philem. Nie panowała nad sobą przy 

nim.

- Chodź, Tino. Poszukamy taty. - Shanna wzięła torbę z pieluchami i spojrzała na Maggie. 

- Zadzwonię do ciebie. - Odeszła z córeczką na rękach. Constantine pomachał im na do 

widzenia i pobiegł za matką.

- Muszę skończyć obchód - powiedział Phil. - Spotkamy się tutaj za piętnaście minut. - 

Uściskał Maggie, uśmiechnął się do Vandy i ruszył do swoich obowiązków.

Vanda podziwiała, jak spodnie opinają jego umięśnione pośladki, kiedy szedł przez salę, i 

zastanawiała się, czemu uściskał Maggie, a jej nie.

Oczywiście! Był jej strażnikiem w domu Romana i sponsorem w terapii panowania nad 

gniewem. Nie wolno było mu się z nią wiązać i większość obecnych wampirów o tym 

wiedziała. Więc dopóki był w sali bankietowej, w otoczeniu nieumarłych, musiał trzymać 

łapy przy sobie.

65

Tu będzie bezpieczna przed jego uwodzicielskimi podchodami. I przed własną słabością. 

Vanda uśmiechnęła się do siebie. Nagle przyjęcie przestało jej się wydawać tak męczące.

Rozdział 9

- Czym właściwie pachnie bomba? - spytał Phineas.

- Kłopotami - Phil szedł przez parking pod zakładem, obwąchując każdy samochód, by się 

upewnić, że malkontenci nie zgotowali wampirom jakiejś niespodzianki.

- Gdzie się nauczyłeś to robić? - Phineas szedł za nim. - Trenowałeś z psią jednostką w 

Nowojorskiej Policji?

- Bardzo zabawne. - Phil popchnął młodego czarnoskórego wampira. - Parking jest czysty. 

Wracajmy do środka.

Ruszyli do frontowych drzwi. Z powodu przyjęcia nie były zamknięte i każdy mógł wejść 

do budynku. Goście dostali zalecenie, by przyjechać do Romatechu samochodami, żeby 

strażnicy   przy   bramie   mogli   zweryfikować   ich   tożsamość.   Potem   Connor   sprawdzał 

wszystkich   w   holu.   Howard   Barr   siedział   w   biurze   ochrony   i   obserwował   monitory, 

pilnując, czy nikt nie teleportował się na teren zakładu.

Phil i Phineas na zmianę robili obchody terenu i samego budynku. Jak na razie wszystko 

szło gładko.

Phil zarezerwował salę konferencyjną niedaleko sali bankietowej. Wcześniej  tego dnia 

zadzwonił do księdza i wyłuszczył mu swoją teorię na temat przeszłości Vandy. Ojciec 

Andrew   chciał   zobaczyć   nagranie   jej   wywiadu.   Teraz   właśnie   siedział   w   sali 

konferencyjnej i je oglądał.

Phil wszedł do holu.

- Teren czysty - zaraportował Connorowi.

- Dobrze - odparł Szkot. - Możesz sobie zrobić przerwę. - Spojrzał surowo na Phineasa. - 

Nie pij za dużo, chłopcze.

- Tak jest, kapitanie Connor. - Phineas zasalutował mu i poszedł do sali bankietowej. Phil 

też wszedł do gwarnej sali i spojrzał w najdalszy kąt, w którym przedtem znalazł Vandę. 

Uśmiechnął się do siebie na wspomnienie, jak piękna była w srebrnej sukience, jak słodko 

wyglądała z dzieckiem w ramionach.

Miała w sobie tyle miłości, którą mogła dać, gdyby tylko przezwyciężyła ból z przeszłości.

- Cześć, Phil - przywitał go radosny głos.

- Lara. - Uściskał narzeczoną Jacka. - Jak się miewasz?

- Jestem wykończona. - Przerzuciła złotorude włosy przez ramię. - Poznawanie wszystkich 

trwało chyba z godzinę. Szczęka mnie boli od uśmiechania się, a teraz już nie pamiętam 

połowy nazwisk tych wszystkich wampirów.

Phil kiwnął głową.

- Z czasem zapamiętasz.

- Jack powiedział, że gdzieś tu jest prawdziwe jedzenie.

- Tam. - Phil wskazał kąt.

- Świetnie. Wrzucę coś na ząb, póki Jack tańczy z LaToyą. Poznałeś moją współlokatorkę?

- Jeszcze nie. Byłem na służbie. 

Lara zerknęła nerwowo na parkiet.

- LaToya nie chciała być moją pierwszą druhną, dopóki nie pozna prawdy o Jacku, więc 

powiedzieliśmy jej wczoraj wieczorem. Jack wolał przy tym być, na wypadek gdyby jej 

66

totalnie odbiło i trzeba by było wykasować jej pamięć.

Phil zauważył na parkiecie Jacka z młodą czarnoskórą kobietą w czerwonej sukience.

- I jak to przyjęła?

- Jest...  trochę przerażona. Zawsze wiedziała, że Jack jest dziwny. Ale sądziła, że jest 

superbohaterem,   więc   teraz   jest   zawiedziona.   Oczywiście   dla   mnie   on   jest 

superbohaterem.

- Oczywiście.

Lara pochyliła się bliżej.

- O twoim sekrecie jej nie powiedziałam.

- Dziękuję.

- No dobrze, lepiej pójdę coś zjeść. - Pospieszyła w stronę stołu, po drodze do Phineasa, 

który wrócił ze szklanką pełną po brzegi blissky.

Pociągnął długi łyk mieszanki syntetycznej krwi z whisky i się skrzywił.

- Kurczę, naprawdę niezłe. 

Phil pokręcił z uśmiechem głową.

- Connor pozna.

-   Nie,   jeśli   potem   zjem   to.   -   Phineas   pokazał   tutkę   vamposów   i   wsunął   miętówki   z 

powrotem do tylnej kieszeni spodni.

Phil wiedział, że wampiryczna poobiednia miętówka likwiduje krwisty oddech, ale nie 

był pewien, czy jest w stanie zamaskować zapach whisky. Tak czy inaczej to nie jego 

problem. Spojrzał w stronę kąta, w którym miał się za pięć minut spotkać z Vandą.

- Są jakieś wieści na temat Maxa Minimaczugi? 

Phineas parsknął.

- Przemianowałeś tego drania. Podoba mi się. Ale jak na razie nikt o nim nie słyszał. - 

Wypił więcej blissky.

- Ja bardzo chętnie będę dalej zaglądał do Horny Devils, żeby pilnować bezpieczeństwa 

pań.

- Takich jak te dwie wczoraj?

- Co ja mam powiedzieć? Dziewczyny uwielbiają towarzystwo Doktora Kła. - Phineas 

poprawił   muszkę.   -   Wyglądam   w   tym   smokingu   jak   James   Bond,   nie   sądzisz?   Będę 

kozacko   prezentował   się   na   mojej   dzisiejszej   randce   z   Lisą.   Ona   myśli,   że   jestem 

superszpiegiem.

- Która to była Lisa? Blondynka?

Phineas zmarszczył brwi, zastanawiając się chwilę.

- Tak myślę. Ale może brunetka. - Wzruszył ramionami. - To nie ma znaczenia. Doktor 

Kieł jest magnesem na wszystkie laseczki jednakowo, a jedna gorąca laseczka jest równie 

smakowita jak inna.

Phil parsknął śmiechem.

- Któregoś dnia odszczekasz te słowa. - Oczami duszy zobaczył Vandę. - Któregoś dnia 

spotkasz wyjątkowego, kogoś, kto rzuci cię na kolana jednym uśmiechem. Kogoś, kto 

zniewoli twoją duszę jednym spojrzeniem pięknych oczu. Nagle kula ziemska przechyli 

się   na   swojej   osi   i   wskaże   właśnie   na   nią.   I   będziesz   wiedział   że   spotkałeś   swoje 

przeznaczenie.

Trach.

Phil odskoczył do tyłu, kiedy szklanka Phineas roztrzaskała się na podłodze; odłamki 

błysnęły   w  kałuży   blissky.  Dłoń  młodego   wampira   wisiała  nieruchomo   w  powietrzu. 

Wyglądał, jakby go piorun strzelił.

67

- Phineas? - Phil dotknął jego ramienia. - Nic ci nie jest?

Phineas pozostał sztywny, z szeroko otwartymi oczami, nawet nie mrugając.

-   Phineas.   -   Phil   potrząsnął   nim,   ale   bez   efektu.   Przyjaciel   wydawał   się   kompletnie 

sparaliżowany.

Nightshade? Przez jedną pełną przerażenia sekundę Phil zastanawiał się, czy ktoś wsypał 

Phineasowi do drinka paraliżujący narkotyk. Czy pośród nich czaił się Malkontent? Ale 

nie, to nie mógł być nightshade. Po tym wampir padłby na podłogę, zanim przyszedłby 

paraliż.

- Kto? - szepnął Phineas tak cicho, że Phil nie był pewien, czy to usłyszał. Ale to był dobry 

znak. Gdyby Phineasowi podano nightshade, nie byłby w stanie mówić. - Kto... kto to jest? 

- wymamrotał Phineas.

Phil podążył wzrokiem za jego spojrzeniem. Na parkiet.

Było tam kilka par. Shanna tańczyła z mężem. Jean-Luc tańczył z Heather. Gregori tańczył 

z modelką Ingą. Jack tańczył z ...

- LaToya? Dziewczyna w czerwonej sukience?

- La... LaToya? - Phineas gapił się na nią.

- Jest współlokatorką Lary.

- Jest boginią.

- Jest pierwszą druhną.

- Jest aniołem - wypalił Phineas.

- Jest policjantką.

Phineas   zamrugał.   Wstrząsnął   nim   widoczny   dreszcz   kiedy   zwrócił   się   do   Phila   z 

przerażoną miną.

- Ja... ja nie najlepiej się dogaduję z glinami. Mam na karku nakaz aresztowania. 

Phil się skrzywił.

- To może być problem.

Spojrzenie Phineasa podryfowało z powrotem w kierunku LaToyi i jego brązowe oczy 

otworzyły się szerzej z zachwytu. Wyprostował ramiona.

- Nic mnie nie powstrzyma. - Ruszył przed siebie.

Kiedy pod jego butem chrupnęło szkło, Phil pociągnął go do tyłu.

- Czekaj chwilę. - Kiwnął na kelnera, żeby posprzątał bałagan. Phineas zesztywniał nagle i 

chwycił Phila za łokieć.

- Widziałeś to? Spojrzała na mnie!

Phil zerknął na parkiet i rzeczywiście, LaToya lustrowała właśnie od stóp do głów jego 

kumpla.

- Zakochałem się - szepnął Phineas. Szybko mu poszło. Phil stłumił uśmiech.

- A co z twoja randką z Lisą?

- Z kim?

-   Z   Lisa.   Z   tą   blondynką...   albo   brunetką.   Obie   są   nieumarłymi,   jak   ty.   LaToya   jest 

śmiertelniczką.   -   wiele   wampirów   zakochiwało   się   w   śmiertelnych   kobietach,   Phil 

wiedział,   że   jego   przyjaciele   bardzo   żałowali,   że   w   którymś   momencie   będą   musieli 

przemienić żony w wampirzyce albo czas im je zabierze.

Phineas westchnął.

- LaToya to La-jedyna. La-anioł.

- No dobrze, panie Francuz, ale jeszcze jej nawet nie poznałeś.

Phineas cofnął się o parę kroków, kiedy dwóch kelnerów podeszło do nich ze zmiotką, 

wiadrem i mopem.

68

- Zaraz ją poznam. - Wrzucił do ust vamposa i wepchnął rolkę miętówek do kieszeni 

spodni.   -   Muszę   działać   na   chłodno,   koleś.   Podkręcić   bajer.   Zrobić   na   niej   wrażenie 

dobrymi   manierami   i  swobodnym  urokiem.   -  Rozpiął   marynarkę  smokingu,   ukazując 

czerwoną szarfę. - Doktor Kieł w akcji. Chodź, bracie. Możesz być moim asystentem. 

Powychwalaj mnie trochę.

- Zrobię, co w mojej mocy. - Phil ruszył z czarnoskórym wampirem na parkiet. Phineas 

przycisnął dłoń do szarfy i nagle zaczął iść krokiem Johna Wayne'a.

- Co ty robisz? - szepnął Phil.

- To mój krok alfonsa. Panie nie mogą mu się oprzeć.

- Jesteś pewien, że to właściwy sposób startowania do policjantki?

- O tak. - Phineas uśmiechnął się pod nosem. - To działa, bracie. Nie może oderwać ode 

mnie oczu.

- Nie jestem pewien, czy to dobrze - mruknął Phil. Muzyka umilkła i Jack ich zauważył.

- Phil. Phineas, co u was słychać? Znacie już przyjaciółkę Lary, LaToyę? 

Phil uścisnął jej dłoń.

- Miło mi cię poznać. Pozwól, że ci przedstawię Phineasa, cenionego członka zespołu Mac-

Kay UOD.

- I szefa specjalnej Antymalkontenckiej Grupy Zadaniowej, ale o tym nie mogę rozmawiać. 

- Phineas machnął lekceważąco ręką. - Wiesz, ściśle tajne.

Jack spojrzał na niego cierpko.

- To naprawdę jest ściśle strzeżony sekret. 

LaToya zmarszczyła brwi.

- Ty się wygłupiasz?

- Ależ skąd. - Phineas wziął dziewczynę za rękę. - Nie martw się, cukiereczku. Nie będę 

cię przerażał krwawymi szczegółami moich misji jako superszpiega kryptonim Doktor 

Kieł.

- Kieł? - Wyrwała mu dłoń i pochyliła się do Jacka. - On jest wampirem?

- Dobrym wampirem - odszepnął. - Tak jak ja.

- A to się jeszcze okaże - mruknęła LaToya. Jack westchnął.

- I ma doskonały słuch.

Policjantka odwróciła się z powrotem do Phineasa i fuknęła ze złością, kiedy przyłapała 

go na gapieniu się.

- Nie patrz na moją szyję, pijawko.

-   On   pije  syntetyczną   krew,   jak   my   wszyscy   -   powiedział   Jack.   Phineas   skłonił   się  z 

galanterią.

- Mógłbym pić twoją majestatyczną urodę przez wieczność.

- Niczego mi nie będziesz pił - oświadczyła LaToya i zwróciła się do Jacka: - Widziałam te 

dziury na szyi Lary, kiedy wróciła z tajnej misji. Wtedy nie wiedziałam, co to znaczy, ale 

jeśli jeszcze kiedykolwiek to zrobisz...

- Nie było innej rady - przerwał jej Jack. - Udawałem Malkontenta, więc musiałem się 

zachowywać jak Malkontent.

-   Ja   cię   tylko   ostrzegam.   -   LaToya   pomachała   mu   palcem.   -   Jeśli   zobaczę   na   mojej 

przyjaciółce jeszcze jakieś ślady ugryzień, to rzucę się na ciebie jak aligator na zdechłego 

kurczaka. A ty... - Odwróciła się do Phineasa. - Niech ci się nie wydaje, że mnie oczarujesz 

swoimi bajerami. Jak dla mnie jesteś tylko jeszcze jednym trupem upchniętym w fikuśny 

smoking.

- Jestem Doktor Kieł, cukiereczku. Wyleczę cię ze wszystkich smutków.

69

- Jesteś Doktor Trup. Nie obchodzi mnie, jaki jesteś przystojny. Nie jestem zainteresowana! 

- LaToya oddaliła się wściekła.

Jack się skrzywił.

- I przykro mi, stary. W tej chwili jest trochę przewrażliwiona na punkcie wampirów. 

Phil poklepał Phineasa po plecach.

- Może z czasem trochę ochłonie. 

Kumpel   uśmiechnął   się   lekko.   -   Powiedziała,   że   jestem   przystojny.   Słyszeliście   to?   - 

Przygładził krótkie włosy. - Doktor Kieł reaktywacja. Polowanie rozpoczęte.

- Nie powinieneś się spieszyć - ostrzegł go Phil, ale Doktor Kieł, specjalista od miłości, 

ruszył już za ślicznotką.

Phil westchnął. Nie potrafił nawet posłuchać własnej rady. Kiedy wiedział, że Vanda coś 

do niego czuje, zamierzał prowadzić ofensywę tak szybko, jak się dało.

Pogratulował Jackowi i pospiesznie ruszył do sali konferencyjnej, sprawdzić, czy ojciec 

Andrew jest gotowy.

A potem, jakimś cudem, zamierzał ściągnąć swoją podopieczną na sesję terapeutyczną.

Jak się okazało, Vanda nie musiała ustawiać się w kolejce, żeby poznać narzeczoną Jacka. 

Kiedy ona i Maggie wzięły sobie po jeszcze jednym kieliszku bubly blood, wróciły do kąta 

za stołem z przekąskami dla śmiertelników i zastały tam Larę.

Lara   zapoznała   je   z   weselnymi   planami,   potem   Maggie   zaczęła   pokazywać   zdjęcia   i 

opisywać swoje ranczo w Teksasie. Vanda siedziała, popijając bubbly blood czekając na 

powrót Phila. Nie żeby jej się jakoś szczególnie spieszyło do jego powrotu. Ciągle była 

wściekła, że szperał w jej przeszłości.

Wrócił Constantine i znów chciał jeść ciastka, więc Maggie zajęła go zdjęciami rancza.

- Mogę tam pojechać? - spytał Tino. - Chciałbym pojeździć na koniu.

- Byłoby wspaniale, gdybyś nas odwiedził. - Maggie go uściskała. - Zapytam o to twoją 

mamę.

Lara nałożyła sobie gotowanych krewetek i pokropiła je ostrym sosem.

- Powiedz mi, Vando, czym się zajmujesz?

- Prowadzę... - Spojrzała na chłopca. - Klub taneczny.

- Mogę tam pójść? - spytał Tino.

- Nie - odparły chórem Vanda i Maggie.

- Ale ja lubię tańczyć. - Malec w podskokach podbiegł do stołu, żeby wziąć sobie ciastko.

- To jest tylko dla dorosłych - wyjaśniła Maggie i nagle otworzyła szeroko oczy - Laro, to 

byłby świetny lokal na twój wieczór panieński.

Lara uniosła brwi.

- Ach, to tego rodzaju klub?

- Dokładnie - odparła Vanda. - Tyle że to faceci w nim... tańczą.

- Ja chcę potańczyć - powiedział Tino. Lara westchnęła.

- Brzmi interesująco, ale nie wiem, czy moja druhna się zgodzi. Jest trochę...

- Mówiłam ci, żebyś się ode mnie odczepił! - Przerwał jej podniesiony głos. - Jeśli znów za 

mną  pójdziesz, to  tak  ci  przywalę,  że  ockniesz  się  w przyszłym  tygodniu.  Dotarło?  - 

Młoda czarnoskóra kobieta w czerwonej sukience weszła do zasłoniętego stołem kąta. - 

Lara, ten Drakula za mną łazi.

-   Kto,   Phineas?   -   Lara   machnęła   na   wampira,   wskazując  mu  -   żeby   się   nie  zbliżał.   - 

LaToya, to jest miły gość. Moim zdaniem wygląda jak Denzel.

Policjantka fuknęła, zakładając ręce na piersi.

- Trup Denzela.

70

- To jeden z wampirów, które uratowały mnie z ośrodka Apolla - ciągnęła Lara. - Pomógł 

uratować wszystkie dziewczyny. Jest dzielny i lojalny...

- Nie obchodzi mnie to - burknęła LaToya. - Mimo wszystko to jeden z nich. Nie wiem, jak 

ty możesz znieść ich towarzystwo.

Lara się skrzywiła.

- LaToya, to są Constantine, Maggie i Vanda. 

LaToya uśmiechnęła się do nich.

-  Hej.   -  Pogłaskała  Tina  po  głowie.  -  Ale jesteś  śliczny.  Przyszedłeś  tu  z  mamusią?  - 

Spojrzała jeszcze raz na Vandę i Maggie, jakby próbowała zgadnąć, która z nich jest jego 

mamą.

- Tak - odparł Tino. - Chcesz ciastko?

- A, bardzo chętnie. - LaToya wzięła sobie talerz i zaczęła okrążać stół z przekąskami, 

nakładając sobie jedzenie. - Chwała Bogu znalazłam miejsce, gdzie siedzą sami normalni 

ludzie.

Vanda odstawiła pusty kieliszek na podłogę pod krzesłem.

- A co masz przeciwko wampirom?

- Och, to co wszyscy. Są martwe i oślizłe, pewnie pierdzą za dnia...

- To nie jest miłe. - Constantine zmarszczył brwi, biorąc sobie ostatnie ciastko.

- LaToya, przyhamuj - szepnęła Lara. - Ja jestem zakochana w wampirze.

- Wiem - LaToya się skrzywiła. Wrzuciła sobie parę krewetek na talerz. - Chcesz odejść z 

policji i pracować w tej głupiej wampirzej firmie.

- MacKay, Usługi Ochroniarskie i Detektywistyczne. - powiedziała Lara. - Będę mogła 

pracować z Jackiem.

- Lubię Jacka. - Tino stał przy stole i obserwował kłótnię kobiet.

- Niech ci będzie. - LaToya skropiła krewetki ostrym sosem. - Ja wiem tylko tyle, że 

przyjechałam   do   Nowe   Jorku,   żeby   być   policjantką,   z   tobą,   a   ty   odchodzisz.   Równie 

dobrze mogę jechać do domu. Tam przynajmniej nie będę musiała się zadawać z bandą 

upiornych wampirów. 

- A gdzie jest twój dom? - spytała Maggie.

- W Nowym Orleanie. - LaToya wetknęła sobie krewetkę do ust.

Maggie zasłoniła usta, żeby ukryć uśmiech, ale Vanda nie była tak powściągliwa.

- I niby w Nowym Orleanie nie ma wampirów? - wypaliła z wyraźną kpiną.

- Niech to szlag. - LaToya odstawiła talerz. - Nie ma ucieczki przed tymi potworami, co?

- To nie są potwory - burknął Tino.

- Oczywiście, skarbie. - Lara poczochrała loki chłopca.

- To prawdziwi ludzie. I mają prawdziwe uczucia. - Posłała LaToyi surowe spojrzenie. - 

Ranisz uczucia Phineasa. Nie zasłużył sobie na to.

-   No   dobra.   Zaraz   powiem   Drakuli,   jak   bardzo   mi   przykro.   -   LaToya   odeszła.   Lara 

popatrzyła za nią, po czym odwróciła się do Vandy i Maggie ze zdezorientowaną miną.

- Trochę za łatwo to poszło. Zwykle jest bardziej uparta.

- Może sumienie ją ruszyło. - Maggie wstała, z rozejrzeć się wśród gości. - Gdzie ona jest?

- Tam. - Lara wskazała bar. - Właśnie wzięła wampirzego drinka.

- Może chce go zanieść Phineasowi - zasugerowała Maggie. - To byłby miły gest. 

Vanda podeszła do stołu, żeby lepiej się przyjrzeć.

- Nie wydaje mi się, żeby chciała zawrzeć z nim pokój. Ostry sos zniknął.

- To czerwone? - spytał Tino. - Widziałem, jak go bierze. 

Lara zachłysnęła się z przerażenia.

71

- Muszę ją powstrzymać. - Pobiegła za swoją współlokatorką.

- Powinnyśmy ostrzec Phineasa. - Maggie rozglądała się po tłumie. - Widzisz go? 

Vanda zaczęła przepatrywać salę; zerknęła w dół, kiedy coś pociągnęło ją za sukienkę. 

Constantine ściskał w garści jej spódnicę; jego wielkie oczy były pełne niepokoju.

- Stanie się coś złego? Dlaczego ta pani nie lubi Phineasa?

- Po prostu go nie zna - wyjaśniła Vanda. - Kiedy już go pozna, na pewno go polubi.

- Widzę go. - Maggie wskazała parkiet. - Jest tam, koło muzyków. Vanda szybko nalała 

kubek ponczu i wcisnęła go w ręce chłopca.

- Możesz to zanieść swojej mamie? Na pewno bardzo chce jej się pić.

-   Okej.   -   Tino   wrócił   na   parkiet,   ostrożnie   niosąc   kubek   w   obu   dłoniach.   Maggie 

otaksowała Vandę wzrokiem.

- Naprawdę nieźle ci idzie z dziećmi. 

Vanda wzruszyła ramionami.

- Chodź. Złapmy Phineasa, zanim zrobi to LaToya.

Obeszły stół, ale zatrzymały się jak wryte, kiedy Corky Courrant wykonała wielkie entree 

do sali bankietowej. Za nią wszedł operator z kamerą na ramieniu, nagrywając całą scenę.

- Och, cudownie - mruknęła Vanda. - A tę kto zaprosił?

- Robi reportaże ze wszystkich większych przyjęć... - Maggie wciągnęła Vandę za donicę. - 

Jeśli cię zobaczy, zacznie na ciebie wrzeszczeć.

-   Co   z   tego?   Nie   boję   się.   -   Vanda   wyszła   zza   donic.   Przyjaciółka   pociągnęła   ją   z 

powrotem.

- Będzie próbowała sprowokować cię do kłótni. Chce, żeby wszyscy myśleli, że jesteś 

niebezpieczna.

- Ja jestem niebezpieczna. - Vanda wyszła na widok.

-   Przecież   nie   chcesz   robić   sceny.   -   Maggie   szarpnęła   ją   za   rękę.   -   To   zepsuje   Larze 

przyjęcie zaręczynowe.

Vanda zauważyła LaToyę na parkiecie; dziewczyna właśnie podawała Phineasowi drinka.

- Wygląda na to, że ktoś inny zepsuje je pierwszy. Ale nie musiała się martwić, że Corky ją 

zobaczy.

Wokół reporterki zebrała się grupka dobrze ubranych wampirów, zapewne w nadziei, że 

pojawią się w jej kolejnym programie.

-   Nie   tłoczcie   się   tak   -   syknęła   Corky.   Była   ubrana   w   błyszczącą   czarną   sukienkę   z 

głębokim dekoltem, który eksponował jej ulepszony biust. Migocząca czarna spódnica 

sięgała tuż za kolana.

Vanda przypomniała sobie, że jeden z biustonoszy, na których dokonała sabotażu, był 

czarny. „Zmodyfikowała” też kilka par czarnych fig. Posłała Maggie szelmowski uśmiech.

- Być może występ Corky będzie bardziej efektowny, niż planowała. 

Maggie zmarszczyła brwi.

- Co masz na myśli?

Corky   upozowała   się   przed   kamerą   i   zaczęła   mówić   do   mikrofonu;   jej   głos   niemal 

zagłuszał cichy pomruk rozmów.

- Tu Corky Courrant, w Na żywo wśród nieumarłych. Dziś zdaję wam relację z eleganckiego 

przyjęcia zaręczynowego Giacoma di Venezia, zwanego Jackiem przez bliskich przyjaciół, 

jak moi. Ostatnio wypłynęły na światło dzienne pewne plotki. Ja oczywiście znam prawdę 

więc potwierdzam, że Jack naprawdę jest synem słynnego libertyna, Giacoma Casanovy.

Corky przybrała tragiczną minę.

-   Obawiam   się,   że   inne   plotki   również   są   prawdziwe.   Mówię   wam   to   z   prawdziwą 

72

przykrością, ale Jack rzeczywiście jest nieślubnym dzieckiem. Nie tylko jest bękartem, ale 

na dodatek zakochał się w pospolitej śmiertelniczce. I tak oto kolejny bogaty, nieżonaty 

mężczyzna przynosi wstyd wampirycznej społeczności, popełniając potworny mezalians.

- Dość tego! - Jack przepchnął się przez tłumek, by stanąć przed reporterką. - Nie pozwolę 

obrażać mojej przyszłej żony.

- Jack! - Corky uśmiechnęła się złośliwie. - Jak miło, że zgodziłeś się udzielić wy... 

Nagle rozległ się chrapliwy okrzyk. Szkło roztrzaskało się na podłodze.

Tłum   odwrócił   się,   żeby   zobaczyć,   co   się   dzieje.   Phineas   padł   na   parkiet,   kurczowo 

ściskając się za  gardło  i  wijąc  z  bólu.   Lara   klęczała   przy  nim,  a  LaToya  oddalała  się 

pospiesznie w stronę wyjścia, bokiem okrążając gości.

- Został otruty! - zawołał któryś z gapiów.

Jack przepchnął się między gośćmi i dotarł do Phineasa. Jean-Luc i Roman już przy nim 

byli. Lara zaczęła coś do nich szeptać, a tymczasem pogłoska o truciźnie rozchodziła się 

szybko po sali.

- Jesteśmy atakowani! - krzyknął jakiś wampir. - Włączyć alarm!

- To Malkontenci! - ryknął inny. - Otrują nas wszystkich!

Kieliszki posypały się na podłogę w całej sali, dźwięk tłuczonego szkła wtórował piskom 

przerażenia. Spanikowane wampiry ruszyły biegiem w stronę holu. Connor zablokował 

drzwi, stając w nich z obnażonym mieczem.

- Nikt nie opuści budynku, dopóki nie znajdziemy winnego.

Goście zaczęli na niego wrzeszczeć, domagając się, żeby ich wypuścił. Inni zbili się w 

grupki, hałasując i rozglądając się w panice dookoła.

Vanda pokręciła głową. Co za banda tchórzy! Zastanawiała się, czy podejść do Connora i 

wyjaśnić mu, co się stało, ale zauważyła, że Jack już idzie w jego stronę.

Corky   ustawiła   się   niedaleko   grupki   zawodzących   wampirów   i   uśmiechnęła   z 

zadowoleniem do kamery.

-   Rozpętało   się   piekło!   Nigdy   w   życiu   nie   widziałam   tak   katastrofalnego   przyjęcia!   - 

Zamachnęła rękami w powietrzu, wskazując scenę za sobą.

- Rany - szepnęła Maggie. - Corky będzie o tym gadać tygodniami.

Reporterka wskazała Phineasa, który wił się z bólu na podłodze.

- Czy ten biedny wampir umrze? Nie wyłączajcie telewizorów, dowiecie się po reklamach 

mojego sponsora, producenta vamposów!

- Mogę się tu z tobą schować? - szepnął ktoś za plecami Vandy. Vanda odwróciła się i 

ujrzała LaToyę, kucającą za donicą.

- Wstydź się - zbeształa ją Maggie. - Phineas bardzo cierpi.

-  Nie wiedziałam,  że  to  będzie  aż tak  bolało  - LaToya  odstawiła  butelkę  z sosem  na 

najbliższe krzesło. - Chciałam tylko, żeby dał mi spokój. A teraz ten Szkot zablokował 

wyjście i nie mogę się wydostać.

- Powinnaś powiedzieć Connorowi, co zrobiłaś - stwierdziła Maggie. - Wszyscy myślą, że 

zaatakowali nas Malkontenci.

-   Zdaje   się,   że   Connor   już   wie.   -   Vanda   wskazała   Connora   i   Larę,   rozmawiających 

szeptem.

- Szlag - Policjantka patrzyła ze zmarszczonym czołem na Phineasa, który wciąż leżał na 

podłodze. - Nie sądziłam, że to mu aż tak zaszkodzi. Przecież i tak nie żyje. Jak może mu 

być jeszcze gorzej?

-  Jesteśmy  bardziej  wrażliwi,   niż  się  ludziom  wydaje -  powiedziała   Maggie.  -  Biedna 

Vanda o mało nie zginęła parę dni temu, kiedy zaatakował ją wąż.

73

LaToyi opadła szczęka.

- Znaczy, wy dwie jesteście...?

Vanda uśmiechnęła się do niej szeroko, ukazując kły.

- O cholera. - LaToya potarła czoło. - No to sobie nagrabiłam.

- I wracamy na antenę! - Głos Corky wypełnił salę, kiedy znów przemówiła do mikrofonu. 

- Jak widzicie, otruty wampir nie umarł... jeszcze. Ale nadzieja jest wieczna.

- Panno Courrant. - Jack podszedł do niej i operator odwrócił się, żeby móc go filmować. - 

Za pani pozwoleniem ogłaszam, że to nie jest atak Malkontentów. Jeden z naszych gości 

przypadkowo   połknął   trochę   ostrego   sosu.   Nic   poza   tym.   Spodziewamy   się,   że   lada 

chwila dojdzie do siebie.

Corky przyjrzała się Jackowi z powątpiewaniem.

- A gdyby to był atak Malkontentów, przyznałby się pan? Proszę mi powiedzieć prawdę. 

Czy   pańskie   katastrofalne   przyjęcie   zaręczynowe   wróży   równie   katastrofalne 

małżeństwo?

Jack zesztywniał.

- Oczywiście, że nie!

Corky uśmiechnęła się złośliwie.

- Dowód jest widoczny jak na dłoni. Pańskie małżeństwo jest skazane na porażkę! Pstryk!

Corky   podskoczyła,   kiedy   jedno   z   ramiączek   biustonosza   wystrzeliło   jej   z   dekoltu. 

Spojrzała w dół w chwili kiedy drugie ramiączko puściło i strzeliło ją w twarz jej ciężkie 

piersi opadły w dół.

- Aaa!

Goście, którzy jeszcze przed chwilą kulili się ze strachu, teraz wybuchnęli śmiechem.

-   Przestańcie!   Zniszczę   was   wszystkich!   -   Corky   usiłowała   zakryć   piersi,   spoglądając 

wściekle na operatora. - Cięcie!

Maggie zakryła usta i zwróciła się do Vandy:

- Co zrobiłaś? 

Vanda się uśmiechnęła.

- Powiedzmy, że zrobiłam jej mały kawał. - Podeszła do przodu, żeby lepiej widzieć. - A 

jeśli będziemy mieli szczęście...

- Aaaa! - Czarne majtki Corky opadły jej do kostek. Z twarzą czerwoną z wściekłości 

reporterka rozejrzała się po chichoczącej publice. - To był sabotaż! Znajdę cię i zapłacisz 

mi za to!

Silne ramię chwyciło Vandę i pociągnęło do tyłu. Potknęła się.

- Phil! Co tu robisz?

-   A   co   ty   robisz,   Vando?   -   Spojrzał   na   Corky,   która   miotała   obelgi   pod   adresem 

poszczególnych gości - Nie pokazuj się jej. Domyśli się, że to ty. - Pociągnął ją.

- Nie boję się. Dokąd mnie zabierasz?

- Za sceną jest wyjście ewakuacyjne.

Vanda spróbowała zaprzeć się o podłogę, ale jej szpilki tylko się zachwiały.

- Nigdzie z tobą nie idę. 

Spojrzał na nią rozbawiony.

- Boisz się mnie?

- Nie psiakrew. - Tak, psiakrew. Ilekroć była z nim sam na sam, traciła panowanie nad 

sobą, lądowała w jego ramionach i całowała się z nim.

Wyciągi za wahadłowe drzwi do pustego korytarza.

- Tędy.

74

- Nawet nie próbuj znów mnie pocałować. To zakazane. Mogę na ciebie donieść i będziesz 

miał poważne kłopoty.

- Albo cię tak przelecę, że będziesz błagać o więcej.

- Ha! Ja nigdy o nic nie błagam.

Zatrzymał się gwałtownie i pociągnął ją w ramiona tak szybko, że uderzyła ciałem o jego 

twardą pierś. Powietrze uciekło jej z płuc, a tętno przyspieszyło do najwyższych obrotów.

Pochylił się nad nią, aż poczuła jego gorący oddech na czole.

- Nigdy nie mów nigdy, skarbie. Lubisz się ze mną całować.

-   Nie  lubię.   -   Boże,   ależ   to   było   przyjemne.   Jego   wargi   prześlizgnęły   się  po   jej   kości 

policzkowej.

- Byłaś zakazana parę lat temu i przestrzegałem zasad. Byłem młody i głupi. Ale już nie 

jestem. - Musnął ustami jej szyję.

- Phil - szepnęła i przywarła do niego. Był taki silny i ciepły.

- Nie potrzebujemy zasad. Jesteśmy buntownikami. - Zaczął ssać płatek jej ucha.

- Tak. - Oplotła ramionami jego szyję. - Pocałuj. 

Odchylił się do tyłu; na jego ustach igrał uśmiech.

- Błagasz?

- Nie. - Spojrzała na niego ze złością. - To ty będziesz błagał. 

Roześmiał się.

- Myślałem, że to robię. Ale najpierw mamy sprawę do załatwienia. - Pociągnął ją dalej 

korytarzem.

- Jaką sprawę?

Otworzył drzwi i wprowadził ją do środka.

- Twoją pierwszą sesję terapii panowania nad gniewem.

- Moje co?! - Zachłysnęła się, kiedy zobaczyła stopklatkę na ekranie telewizora.

- Dobry wieczór, moje dziecko. - Obok stołu konferencyjnego stał ojciec Andrew. Phil 

pokazał jej wywiad księdzu? Jak on mógł to zrobić? Ogarnęła ją furia. Podniosła krzesło.

- Chcesz zobaczyć gniew? Już ja ci pokażę gniew! Spróbuj nad nim zapanować!

Rozdział 10

-   Padnij!   -   krzyknął   Phil   do   księdza,   kiedy   Vanda   cisnęła   krzesłem   nad   stołem 

konferencyjnym.

Krzesło grzmotnęło o ścianę, wybijając dołek w gipsowej okładzinie dwa metry od ojca 

Andrew,   który   kucnął   pod   stołem.   Z   wampiryczną   prędkością   Vanda   złapała   drugie 

krzesło, ale Phil wyrwał jej pocisk i chwycił ją za nadgarstki.

- Puszczaj! - Kopnęła go w goleń.

Nie była tak silna jak wampir płci męskiej, ale kiedy była rozjuszona na całego, niewiele jej 

brakowało.  Phil   z   trudem   ją  przytrzymywał.  Mógłby  uwolnić  swojego   wewnętrznego 

wilka i pokonać ją w mgnieniu oka, ale się powstrzymał. Już i tak była wystarczająco 

wzburzona.

Pchnął ją na ścianę i przygwoździł jej nadgarstki po obu stronach głowy.

- Jako twój sponsor muszę powiedzieć...

- Nie jesteś moim sponsorem. - Spróbowała kopnąć go kolanem między nogi. Przekręcił 

się i przyjął kopniaka na biodro.

- Muszę powiedzieć, że nie masz zbyt konstruktywnego podejścia do swojego gniewu.

75

- Puszczaj mnie, ty zdrajco!

- Uspokój się, to cię puszczę.

Spojrzała na niego oczami szarymi jak burzowe chmury. Zniżyła głos do najcichszego 

szeptu:

- Powiem mu.

No więc groziła, że powie księdzu, że pozwalał sobie na zakazane pocałunki ze swoją 

podopieczną. Pochylił się do przodu i szepnął jej do ucha:

- Zrób to. Wtedy mnie zwolni i będę mógł wziąć cię do łóżka choćby dziś w nocy. 

Syknęła tuż przy jego policzku.

- Niech cię szlag. - Podniosła głos: - Już w porządku! Możesz mnie puścić. 

Odchylił się do tyłu.

- Nie będziesz więcej rzucać krzesłami?

- Tylko jeśli ty będziesz na którymś siedział.

Puścił ją. - Wiem, że jesteś zdenerwowana, ale my chcemy ci tylko pomóc. 

Odsunęła się od niego, rozcierając nadgarstki.

- To nazywasz pomocą? Kiedy tak namawiacie się mnie we dwóch? Nie cierpię tej całej 

głupiej terapii, to jakaś bzdura. Chcecie oglądać moje stare rany, dłubać w nich, aż zaczną 

krwawić. Jaki to ma sens? To nie sprawi, że tamte rzeczy znikną.

- Nie znikną też, jeśli będziesz je ignorować.

-   Powiedziałam   ci,   żebyś   zostawił   moją   przeszłość   w   spokoju.   -   Spojrzała   na   niego 

gniewnie. - Ufałam ci.

- Zdrada zaufania - mruknął ojciec Andrew, wyciągając jakieś papiery z teczki i kładąc je 

na stole. - To chyba będzie dobry punkt zaczepienia na początek. - Popatrzył na Vandę. - 

Przepraszam za ten... niekonwencjonalny wstęp do naszego pierwszego spotkania, ale 

obawialiśmy się, że inaczej nie zechcesz przyjść.

- Ma ojciec cholerną rację, na pewno bym nie przyszła - burknęła Vanda. - Nie potrzebuję 

żadnej terapii.

Ksiądz spojrzał na popękaną ścianę w miejscu, gdzie uderzyło krzesło.

-   Mam   inne   zdanie.   Usiądź,   proszę.   -   Sam   usiadł   i   założył   okulary   do   czytania. 

Wampirzyca podeszła do szczytu stołu, ale nie siadła. Phil czuł buchające z niej napięcie. 

Była jak dziki kot chodzący po zamkniętej klatce.

Ojciec Andrew zrobił jakąś notatkę na pierwszej kartce swojego pliku papierów.

- Zauważyłem, że nazwałaś Phila zdrajcą. 

Spojrzała na niego ponuro.

- Bo nim jest.

-   Po   obejrzeniu   twojego   wywiadu   rozumiem,   dlaczego   zdrada   może   być   dla   ciebie 

drażliwą kwestią - ciągnął ksiądz. - Myślisz, że Marta, twoja siostra, zdradziła cię?

- W ogóle nie myślę na jej temat. - Vanda podeszła do telewizora i go wyłączyła. - Jest dla 

mnie martwa, tak jak reszta mojej rodziny.

- Przemieniła cię w wampira - powiedział Phil.

- Nie! - Vanda odwróciła się na pięcie przodem niego. - Przemienił mnie Sigismund. Marta 

tylko mnie ugryzła i piła ze mnie, aż zrobiłam się zbyt słaba, żeby z nią walczyć. I podała 

mnie swojemu nowemu chłopakowi jak przystawkę.

- Z całą pewnością nosisz w sobie gniew na nią - zauważył ojciec Andrew. 

- A dlaczego miałabym się na nią gniewać? - Vanda wyjęła DVD z odtwarzacza. - Marta 

nie zrobiła nic. Ona tylko stała i patrzyła, kiedy jej chłopak mnie przemieniał, a tymczasem 

nasza mała siostra leżała umierająca w pobliskiej jaskini. Ona nie zrobiła nic!

76

- Mnie to wygląda na zdradę - stwierdził Phil.

- Nie chcę o tym rozmawiać! - Vanda złamała płytkę na pół i rzuciła kawałkami w Phila. - 

Daj mi spokój.

Uchylił się przed lecącymi kawałkami.

- Nie dam. - Ruszył w jej stronę.

Warknęła i chwyciła kolejne krzesło. Phil złapał je i przytrzymał, a kiedy oboje pochylili 

się naprzód, spojrzał jej w oczy i wciągnął ją w bitwę na spojrzenia. Vanda nie spuściła 

wzroku.

Ksiądz odchrząknął.

- Szczerze ci współczuję, moje dziecko, że straciłaś wszystkich członków rodziny. Wiesz, 

czy Marta jeszcze żyje? Czy raczej „nie nie żyje”, powinienem powiedzieć.

Vanda puściła krzesło i odwróciła się od Phila.

- Nie wiem. Kogo to obchodzi?

- Może być twoją jedyną krewną - ciągnął ksiądz. - Myślę, że powinnaś się z nią spotkać.

- Nie ma mowy.

Ojciec Andrew pstryknął długopisem i zanotował coś na jednej ze swoich kartek.

- Mam dobrego przyjaciela w Polsce. Księdza, który przed laty był ze mną w seminarium. 

Poproszę go, żeby odszukał twoją siostrę.

- Nie chcę jej widzieć!

Duchowny popatrzył surowo na Vandę znad oprawek okularów i oznajmił:

-   Mam   dla   ciebie   zadanie   domowe.   Chcę,   żebyś   poważnie   się   zastanowiła   nad 

wybaczeniem Marcie.

- Co? - Vanda spojrzała na księdza, jakby nagle wyrosła mu druga głowa.

- Ile lat miała Marta, kiedy uciekłyście w góry? - spytał Phil. Vanda zacisnęła zęby.

- Piętnaście, ale...

- Była dzieckiem - powiedział ojciec Andrew.

- A Sigismund prawdopodobnie kontrolował jej umysł - dodał Phil.

- Nie obchodzi mnie to! - krzyknęła Vanda. - Pozwoliła umrzeć Fridzie! Nie wybaczę jej. 

Nie mogę.

Ojciec Andrew zdjął okulary.

- Wybaczenie nie oznacza, że akceptujesz jej czyny. Nie wybaczasz jej dla niej. Robisz to 

dla siebie, żeby móc położyć cały ten ból na wieczny spoczynek i zacząć żyć na nowo.

- Dlaczego miałabym żyć, kiedy oni wszyscy nie żyją? Wszyscy, których kochałam, nie 

żyją! Jeszcze chwila i każecie mi wybaczać cholernym nazistom. - Vanda podbiegła do 

drzwi i otworzyła je szarpnięciem. - Dajcie mi spokój, do diabła! - Pobiegła korytarzem.

Phil stanął w drzwiach, patrząc za nią.

- Powinienem sprawdzić, czy wszystko z nią w porządku. 

Ksiądz westchnął, zbierając papiery z powrotem do swojej teczki.

-   Może   za   mocno   naciskamy.   -   Wstał   i   schowa   okulary   do   kieszeni.   -   Trochę   się 

zaniepokoiłem, kiedy wybuchła, ale wygląda na to, że całkiem dobrze nad nią panujesz.

Niestety, panowanie nad Vandą, choć w całkiem innych okolicznościach, było ostatnio 

głównym tematem rozmyślań Phila.

- Ojciec dał jej do myślenia. Niech to trochę przetrawi. 

Duchowny kiwnął głową i pozbierał swoje rzeczy.

- Więc będziemy w kontakcie. Dziękuję za pomoc, - poklepał Phila po ramieniu i poszedł 

w stronę sali bankietowej.

Phil   ruszył   w   przeciwnym   kierunku,   by   poszukać   Vandy.   Swoim   supersłuchem 

77

wychwycił cichy stukot jej obcasów na marmurowej posadzce.

Stukot ucichł. Widocznie opuściła korytarz i weszła do pokoju z wykładziną. Ale którego? 

Na   szczęście   mógł   polegać   też   na   swoim   wyczulonym   węchu.   Poszedł   za   słodkim 

jaśminowym   zapachem   żelu   do   włosów   i   wytropił   ją   na   końcu   korytarza,   gdzie 

znajdowała się kaplica.

Jutro wieczorem ojciec Andrew miał odprawiać mszę w Romatechu. Zwykle brało w niej 

udział około dwudziestu wampirów - więcej, jeśli przychodzili na darmową syntetyczną 

krew, którą częstowano po mszy w sali zgromadzeń.

Phil zatrzymał się przed dwuskrzydłowymi drzwiami, prowadzącymi do sali. Zapach 

Vandy wisiał w powietrzu, jakby stała tu przez kilka minut, zastanawiając się, co robić. 

Spojrzał na szczelinę pod drzwiami. Ciemno. Wampirzyca ze swoim doskonałym nocnym 

widzeniem me potrzebowała zapalać światła.

Cicho otworzył drzwi i wślizgnął się do środka. On też świetnie widział w ciemności - na 

środku sali zobaczył kilka pustych stołów na przekąski i rzędy krzeseł pod ścianami. 

Rozejrzał się po suficie. Nie było tu kamer ochrony. Cokolwiek by się tu stało, pozostanie 

ich tajemnicą.

Vanda stała po drugiej stronie sali, pod oknem, i patrzyła na gwiazdy. Drzwi kliknęły 

cicho, kiedy je zamknął.

Zesztywniała, ale się nie odwróciła.

- Idź sobie.

Skrzywił się, słysząc ból w jej głosie. Albo płakała albo była bliska łez. Powoli ruszył w jej 

stronę.

- Martwiłem się o ciebie.

- Ty nigdy nie słuchasz, co się do ciebie mówi, co? Powiedziałam, idź sobie. - Odwróciła 

się gwałtownie i posłała mu złe spojrzenie. - Powiedziałam ci też, żebyś nie węszył w 

mojej   przeszłości,   ale   ty   z   rozmysłem   postąpiłeś   wbrew   moim   życzeniom.   A   nawet 

wciągnąłeś w to księdza. Jak mogłeś? Nie sądzisz, że mam już wystarczająco przerąbane? 

Musisz odsłaniać moje stare rany przed całym światem?

Zatrzymał się przy stole.

- Twoje rany są głębokie. Nawet Constantine to dostrzegł, chociaż jest małym dzieckiem.

Oczy jej pociemniały, w ich szarych głębinach zaczęła się zbierać burza.

- Och, tak, pomóżmy tej biednej kobiecie, zanim do reszty jej odbije. Ja nie chcę twojej 

litości, Phil!

Energia jej silnych emocji poruszyła jego wilka, obudziła przypływ mocy w jego wnętrzu. 

Dobry Boże, chciał rzucić ją na ten stół i pokazać jej, jaka jest piękna. Zacisnął pięści, żeby 

zachować kontrolę.

- Mam dla ciebie wiele uczuć, ale żadne z nich nie jest litością. 

Zmrużyła oczy.

- To o to naprawdę chodzi, tak? O osiem lat nierozładowanego pożądania. Chcesz, żebym 

była zdrowa psychicznie, bo wtedy będziesz mógł mnie przelecieć.

Zacisnął pięści mocniej. Zwierzęcy instynkt ponaglał go, żeby się na nią rzucić, ale był alfą 

i panował nad drzemiącą w nim bestią.

- Nie obrażaj mnie, Vando. Chcę, żebyś była szczęśliwa. Chcę, żebyś była na tyle zdrowa, 

by móc kształtować swoją przyszłość, zamiast rozczulać się nad bolesną przeszłością.

- To wszystko? - rzuciła drwiąco i ruszyła w jego stronę - To mam dla ciebie nowinę. 

Doskonale   potrafię   kształtować   swoją   przyszłość.   Mam   wystarczająco   dużo   pewności 

siebie i ikry - Zatrzymała się przed nim z buntowniczo wysuniętym podbródkiem.

78

- Udawana brawura - mruknął. Bezczelnie położyła dłoń na jego kroczu.

- To też jest udawana brawura?

Przełknął ślinę. Jej błądzące palce szybko zlokalizowały jego członek. Nietrudno było to 

zrobić przy tym, jak szybko nabrzmiał.

- To tego chcesz, prawda? - Zaczęła pocierać nasadą dłoni całą jego długość. - Chciałeś 

tego od lat.

Wciągnął z sykiem oddech.

- Wiem, co robisz. Unikasz sedna sprawy.

- Sedno mam tutaj. - Ścisnęła.

Jęknął z zadowoleniem. Ale wiedział, że ona posługuje się seksem, by rozładować własną 

frustrację i zbić go z tematu. To było nie fair. To było cudowne. Chciał więcej. Rozpięła mu 

pasek spodni.

- Robisz się taki wielki.. - Rozsunęła zamek. - Ależ z ciebie zwierzę.

Nawet nie miała pojęcia, jak bliska jest prawdy. Jego wewnętrzna bestia napierała, by 

uwolnić się spod jego psychicznej kontroli. Jak mógł wykorzystać Vandę, kiedy było jasne, 

że jest zdesperowana? Co takiego spotkało przeszłości, że wolała się na niego rzucić niż o 

tym porozmawiać?

- Myślę, że powinnaś przestać.

- Zmuś mnie. - Zahaczyła palce o gumkę jego bokserek i ściągnęła je na dół. Wewnętrzna 

bestia zawyła: Weź ją! Bierz ją teraz!

- O rany. - Otoczyła dłonią twardy trzon. - Jesteś wspaniały.

Jęknął, kiedy jej kciuk zaczął pieścić gładki czubek, jej palce prześlizgiwały się szybko w 

tył i w przód. Do diabła z honorowym zachowaniem. Zachowywał się honorowo przez 

osiem   lat   i   miał   z   tego   tylko   nieustanne   wzwody   i   zimne   prysznice.   I   co   z   tego,   że 

próbowała nim manipulować za pomocą seksu? To się na niej zemści, kiedy i ona poczuje 

się z nim związana emocjonalnie. On mógł posłużyć się seksem równie dobrze jak ona. 

Nie był już tym chudym młodzieńcem zakochanym szczeniakiem. Był wilkiem alfa, który 

wybrał sobie samicę. Nic nie mogło go powstrzymać przed wzięciem jej sobie.

- Hm, na pewno jesteś pyszny. - Pochyliła się.

- Stop. - Wyprostował ją i wbił spojrzenie w jej oczy. - Chcesz, żebym szczytował, w 

porządku. Ale zrobię to głęboko w tobie.

Jej źrenice się rozszerzyły, a serce biło głośno i szybko, potwierdzając jego podejrzenia. 

Sprawdził jej blef i podbił stawkę. Sądziła, że te erotyczne sztuczki wystarczą, żeby go 

rozkojarzyć. Chciała go zaspokoić fizycznie, a nie wiązać się z nim emocjonalnie. Nie 

planowała angażować w to własnego ciała.

Nie mogła przerwać brawurowej gry, którą sama zaczęła; Vanda wysunęła wojowniczo 

podbródek.

- Dlaczego nie? To tylko seks.

To nie był tylko seks. To była walka o dominację i władzę. Wilk brał w posiadanie swoją 

samicę.

Ścisnął mocniej jej ramiona.

- Uczciwie cię ostrzegam, Vando. Kiedy już wezmę twoje ciało, zdobędę i serce.

Uśmiechnęła się drwiąco.

- Uczciwie cię ostrzegam, Phil. Dostaniesz tylko ciało. A teraz połóż się i przyjmij to jak 

mężczyzna.

- Nie położę się - Chwycił ją w pasie i posadził na stole.

Zdjął jej sandały na obcasach i rzucił na podłogę, a potem chwycił ją za kostki i uniósł nogi 

79

tak, że stopy oparły się na jego piersi.

- Patrz na mnie. 

Nieufnie spojrzała w górę.

Wciąż trzymając ją za kostki, rozsunął nagle jej nogi. Gwałtownie nabrała powietrza.

- Spokojnie. - Oparł jej stopy na swoich ramionach. - Jak powiedziałaś, to tylko seks.

Zmrużyła oczy.

- Dokładnie.

Przesunął dłońmi po jej skórze od kostek do kolan.

- Chcę zobaczyć, jak twoje oczy robią się czerwone. Chcę, żeby zapłonęły. - Sięgnął pod jej 

kolana i połaskotał delikatną skórę.

Jej nogi zadrżały, przymknęła powieki.

- Połóż się. - Przeciągnął rękoma po tylnej stronie jej ud. - Patrz na mnie.

Otworzyła oczy i spojrzała wściekle.

- Przestań mi wydawać rozkazy. - Chociaż na niego warknęła, namiętność zabarwiła jej 

tęczówki na czerwono.

Uśmiechnął się.

- Kotku, jeśli to nie jest zbytnia nachalność z mojej strony byłbym ci dozgonnie wdzięczny, 

gdybyś zachowała pozycję poziomą, żebym mógł cię przelecieć jak stąd do Chin.

- No, od razu lepiej. - Jej oczy pałały jaskrawą czerwienią, buntowniczo. - Zmuś mnie.

- Z rozkoszą. - Wsunął dłonie pod jej pośladki i uniósł jej biodra tak nagle, że padła do tyłu 

z głośnym sapnięciem. Jednym szybkim ruchem zerwał jej figi i ściągnął do kostek. Kiedy 

przeciągał   czarne   majteczki   przez   jej   stopy,   czuł,   jakie   są   wilgotne.   Nozdrza   mu 

załopotały, wdychając zapach jej podniecenia. Jego erekcja pulsowała. Rzucił figi na stół, a 

potem szybko spuści do kolan swoje spodnie i bokserki.

- Jesteś na mnie gotowa, co? Śliska i gorąca.

Jej stopy naparły na jego ramiona, kiedy usiłowała przysunąć biodra bliżej do jego bioder.

- Zrób to. Teraz.

Nie ma mowy, nie zamierzał się z tym spieszyć, po ośmiu długich latach nareszcie była na 

jego łasce. Miał zamiar wyrywać z niej krzyki rozkoszy, jeden po drugim.

Powoli podsunął jej sukienkę powyżej bioder, aż zwinęła się w talii. Musnął palcami jej 

nagi brzuch, wywołując drobny skurcz mięśni.

- Zrób to. - Zaczynała już dyszeć.

Przeciągnął palcami po jej włosach łonowych. Brązowe kędziorki lśniły od wilgoci.

- No, rusz się wreszcie. - Zaczęła się wić.

- Wyluzuj. Jak powiedziałaś, to tylko seks. 

Zacisnęła zęby.

- Przestań mi przypominać... Aach! - Drgnęła gwałtownie, kiedy jego palce wsunęły się 

między wilgotne fałdki.

Eksplorował ją, obserwując z zachwytem jej reakcje, drżała, uchylonymi ustami ciężko 

chwytała powietrze. Już teraz była bliska szczytu. Nabrzmiał boleśnie i potrzebował całej 

siły woli, żeby się w nią nie wbić.

Zamiast tego wsunął dwa palce i zaczął pieścić ją w środku. Jęknęła i uniosła biodra. 

Wewnętrzne mięśnie ścisnęły jego palce. Już prawie. Zaczął delikatnie muskać łechtaczkę. 

Krzyknęła. Poczuł, że zrobiła się mokra, jej ciałem wstrząsnęły skurcze. Pieścił ją dalej, 

wyciskając kolejne krzyki, wywołując kolejne spazmy rozkoszy. Jeszcze parę chwil leżała 

oszołomiona.

- Boże. To był... to był... - wymamrotała, unosząc rękę do czoła. 

80

- Tylko seks? 

Spojrzała na niego z irytacją. - Właśnie.

- Świetnie. Ile potrzebujesz czasu, żeby dojść do siebie?

- Wcale. Nic mi nie jest.

-   Jeszcze   lepiej.   -   Ściągnął   w   dół   stanik   sukienki,   żeby   odsłonić   piersi.   -   Nie   masz 

biustonosza? Mój szczęśliwy dzień. - Zauważył, że koniuszki jej różowych sutków są 

twarde.

- Nie miałam takiego, który nadawałby się do tej sukienki - mruknęła. Obwiódł palcem jej 

fioletowy tatuaż.

-   Masz   tu   tego   nietoperzyka,   żeby   odstraszał   wszystkich   od   twojego   serca.   Mnie   nie 

odstraszy. - Schylił się i pocałował tatuaż. - Zawsze chciałem to zrobić. I to. - Wessał sutek 

do ust.

Vanda krzyknęła cicho i zacisnęła nogi wokół jego pasa. Przez chwilę całował jedną pierś, 

potem drugą.

- Muszę cię posmakować. - Uniósł jej biodra i przeciągnął językiem po jej najwrażliwszym 

miejscu.

- Phil... - Zadrżała.

Smakował ją dalej. Jej kobiecy zapach wypełnił mu nozdrza. Nic nie podniecało jego wilka 

tak, jak zapach. Wilk orał pazurami swoją mentalną klatkę, grożąc, że pokona jego wolę. 

Phil nie mógł sobie teraz pozwolić, żeby stać się alfą. Mógł zachować ludzką postać, 

uwalniając moc wilka, ale to by za bardzo przeraziło Vandę.

Dotarł do kresu wytrzymałości. Wszedł w nią, warcząc jak zwierzę. Doszła natychmiast - 

zaczęła krzyczeć, a jej mięśnie ściskały go mocno. Chwycił jej biodra i przyciągał ją do 

siebie, wbijając się w nią raz po raz. Jej piersi się zaróżowiły, z trudem oddychał.

Ich ciała klaskały o siebie. Odrzucił głowę do tyłu i rozkoszował się każdym pchnięciem. 

Oto jego kobieta. Nigdy z niej nie zrezygnuje. Ukryty w nim wilk zawył i puścił się 

pędem. Phil, jęcząc głośno, przyśpieszył gwałtownie.

Vanda krzyknęła i znów zaczęła szczytować. Jej wewnętrzne mięśnie skurczyły się, a on 

wylał się w nią. Trzymał ją mocno przy swoich biodrach, aż ostatnie spazmy ustały.

Ciemną salę wypełniał odgłos ich oddechów. Oboje powoli przytomnieli. Wewnętrzny 

wilk   szczerzył   się   z   satysfakcją,   upojony   zwycięstwem.   Mężczyzna   na   zewnątrz 

zastanawiał się, czy nie przesadził. Chciał przywiązać ją do siebie. A jeśli poddając się 

żądzy, tylko spłoszył na zawsze swoją miłość?

Vanda   przycisnęła   dłoń   do   piersi   i   zamknęła   oczy,   oddychając   powoli   i   głęboko. 

Wydawała się spokojna, ale on wciąż słyszał przyspieszony stukot jej serca.

Odsunął się i wyślizgnął z jej ciała.

- Wszystko w porządku? 

Otworzyła oczy, ale spojrzała w bok.

- Jasne. 

Dotknął jej policzka.

- Śniłem o tym od ośmiu lat. Było jeszcze lepiej, niż sobie wyobrażałem.

- To dobrze. - Usiadła, podpierając się z trudem, bo ręce jej się trzęsły.

- Pomóc ci?

- Nie. Nic mi nie jest. - Sięgnęła po figi.

Więc zamierzała grać wyniosłą. Mógł sobie z tym poradzić. Podciągnął bokserki i spodnie.

- Dzięki. Vanda. Świetnie się bzykasz. 

Wysunęła podbródek, jej tęczówki zapłonęły.

81

- Nie waż się mówić do mnie, jakbym była... - Zmrużyła oczy. - Próbujesz mnie rozzłościć, 

co? Co z ciebie za opiekun?

- Ten sam, który uprawia zakazany seks. Kiedy możemy to powtórzyć?

- Nie ma potrzeby - zadrwiła. - Dostałeś, co chciałeś.

- Też tego chciałaś. Krzyczałaś przynajmniej trzy razy. 

Palce jej drżały, kiedy starała się naciągnąć figi.

- To był... tylko seks.

- To było o wiele więcej, psiakrew, i dobrze o tym wiesz. 

Spojrzała na niego nieufnie, zsuwając się ze stołu.

-   Muszę   wracać   do   klubu.   W   piątek   w   nocy   zawsze   mamy   ruch.   -   Poprawiła   stanik 

sukienki i przygładziła spódnicę.

Do licha, przed chwilą uprawiali obłędny seks, a ona zachowywała się, jakby to nie było 

nic wielkiego.

- Nie chcesz, żebym cię przez chwilę poprzytulał? Myślałem, że kobiety to lubią.

- Nie, dzięki. - Podniosła sandały i siadła na krześle, żeby je włożyć. - Wyświadcz sobie 

przysługę i nie łudź się więcej. Już nigdy nie będę kochać.

Za późno! - miał ochotę krzyknąć do niej. Już była jego. Tylko jeszcze nie zdawała sobie z 

tego sprawy.

Skończyła wkładać buty.

- Karl był moją pierwszą miłością, i ostatnią.

Phil skrzywił się w duchu. Z całą pewnością wiedziała, jak zadać celny cios. Ogarnęła go 

fala zazdrości. Wspominała już wcześniej o tym Karlu. Logicznie rzecz biorąc, wiedział, że 

Vanda ma prawie sto lat, więc nie było w tym nic zaskakującego, że była wcześniej w 

jakichś związkach. Mimo to czuł niechęć do tego mężczyzny który przywłaszczył sobie jej 

serce przed nim.

- Co w nim było takiego wyjątkowego? 

Wzruszyła ramionami.

- Kochał mnie, chociaż byłam nieumarłą i przepełniała mnie wściekłość.

Phil   otworzył   usta,   by   jej   powiedzieć,   że   on   też   ją   kocha   taką,   jaka   jest,   ale   się 

powstrzymał.   Nie   chciał,   żeby   to   wyglądało   tak,   jakby   konkurował   z   martwym 

mężczyzną Czy też jakimkolwiek mężczyzną, ogólnie rzecz biorąc.

- Karl nie żyje.

Spojrzała na niego z wściekłością.

- Dzięki, że mi przypomniałeś. - Odwróciła głowę, żeby wyjrzeć za okno. - Naziści posłali 

za mną swoje wilki, żeby mnie wytropiły i zabiły. Karl próbował mnie bronić, ale wilki... 

one... - Skrzywiła się boleśnie i opuściła głowę na dłonie.

Niech to szlag jasny trafi. Vanda była świadkiem, jak wilki rozrywały jej ukochanego na 

kawałki?   Bogu   dzięki,   że   Karl   zdołał   ją   obronić,   ale,   psiakrew   -   jak   on   jej   po   tym 

wszystkim powie, że jest zmiennokształtnym?

- Vando, tak mi przykro. - Usiadł obok niej i objął ją ramieniem. - Z tego, co mówisz, Karl 

był dzielnym człowiekiem.

Oparła się o niego i położyła głowę na jego ramieniu.

- To prawda. Był dowódcą podziemnego ruchu oporu na południu Polski. Kiedy zginął, 

nie chciałam już nigdy nikogo kochać. Potem poznałam Iana i bardzo go polubiłam. Tak 

bardzo przypominał mi Józefa, czułam się, jakbym znów miała młodszego brata. Ale w 

grudniu Ian o mało nie zginął i wszystko wróciło. Ten strach, ból. Dlatego nie mogę już 

nigdy kochać. Szczególnie śmiertelnika. Śmiertelnicy zawsze przy mnie umierają.

82

Phil potarł podbródkiem jej czoło. Gdyby tylko mógł jej powiedzieć, że jest wilkołakiem, 

że może żyć setki lat. 

Zesztywniała.

- Coś wibruje w twoich spodniach. Albo nauczyłeś się jakiejś seksualnej sztuczki, albo...

- To moje walkie-talkie. - Wstał, żeby wyjąć małą krótkofalówkę z kieszeni. - Tu Phil.

-   Przyjdź   do   biura   ochrony.   -   Głos   Connora   brzmiał   nagląco.   -   Właśnie   dostaliśmy 

wiadomość od Angusa. Casimir i dwaj jego ludzie zjawili się w ośrodku Apolla. Doszło do 

bitwy, ale Casimir uciekł. Musimy przedyskutować kolejny ruch.

- Zaraz tam będę. - Phil wrzucił walkie-talkie z powrotem do kieszeni. - Przepraszam, 

Vando...

- Rozumiem. Szkoda, że nie zabili Casimira. 

Phil wpuścił koszulę w spodnie.

- Znasz go?

- Nigdy go nie poznałam, ale Sigismund wyrażał się o nim z wielkim szacunkiem. Chciał 

być jego najlepszym przyjacielem, ale ten zaszczyt należał do Ivana Petrowskiego i Jędrka 

Janowa.

Phil przypominał sobie, że Ivan był mistrzem Rosyjsko-Amerykańskiego Klanu, dopóki 

nie zamordowały go dwie kobiety z jego haremu.

- Jędrek to był ten gość, który zaatakował DVN? 

Vanda kiwnęła głową.

- Był zagorzałym zwolennikiem nazistów. Ścigał mnie jeszcze przez rok po śmierci Karla. 

Żyłam w wiecznym strachu, wiecznie bałam się, że wilki rozedrą mnie na strzępy, kiedy 

będę leżała bezbronna w śmiertelnym śnie. - Zadrżała.

-   Vanda,   skarbie.   -   Phil   pogłaskał   ją   po   policzku.   -   Teraz  jesteś   bezpieczna.   Mam   cię 

odprowadzić do Maggie?

Odetchnęła głęboko.

- Nic mi nie będzie. Idź, ja wyjdę za jakieś pięć minut. Byłoby kiepsko, gdyby wszyscy 

zobaczyli, że razem wracamy na przyjęcie.

Zawahał się; nie chciał jej zostawiać.

- Przykro mi patrzeć, jak cierpisz.

- Dam sobie radę. Zabiorę Maggie do klubu. Tam zawsze jestem szczęśliwa. Tam czuję, że 

mam nad wszystkim kontrolę.

- W takim razie do zobaczenia przed świtem w domu Romana. - Pochylił się, żeby ją 

pocałować, ale odwróciła głowę.

- Dobranoc, Phil.

Rozdział 11

To tylko seks. Vanda zgięła się wpół na krześle i oparła głowę na dłoniach. Łzy zaraz 

wymkną się spod powiek. Ależ była głupia.

To nie był tylko seks. To był cudowny seks. Najlepszy, jaki zdarzył jej się w życiu. Jej całe 

ciało buzowało energią, która po nim pozostała. I chciała więcej. Można by pomyśleć, że 

trzy kolejne orgazmy, od których zatrzęsła się ziemia, to już dość - ale nie. Zupełnie jakby 

Phil obudził w niej pożądliwą bestię. Była uśpiona od ponad pięćdziesięciu lat, a teraz 

domagała się satysfakcji. Domagała się Phila.

Vanda   ścisnęła   uda,   rozkoszując   się   naciskiem   na   uwrażliwioną,   wciąż   podnieconą 

83

kobiecość. O Boże, Phil był w niej. Dotykał jej i smakował ją. Doprowadzi ją do krzyku.

To   powinien   być   tylko   seks.   Myślała,   że   fizyczny   kontakt   będzie   przyjemnym 

rozładowaniem frustracji i gniewu, które dręczyły ją przez cały zeszły tydzień. W tamtym 

momencie to wyglądało na dobry pomysł. Odwrócić uwagę Phila od jego obowiązków 

sponsora i od jej przeszłości, a przy okazji trochę się zabawić. Ostatecznie to był tylko seks.

Wyprostowała się i spojrzała na stół, na którym jeszcze przed paroma minutami wiła się i 

krzyczała. Stało się. I się nie odstanie.

Do diabła z nim. Dokładnie wiedział, co jej robi. Chciała utrzymać to na czysto fizycznym 

i bezosobowym poziomie, ale on żądał, żeby na niego patrzyła. A za każdym razem, kiedy 

to robiła, jej serce po brzegi przepełniały emocje. Mogła sobie udawać, że to pożądanie, 

podziw czy zwykła sympatia, ale kogo ona chciała oszukać?

Łzy popłynęły po jej policzkach. Wszystkie jej próby utrzymania świata na bezpieczną 

odległość spełzły na niczym. Phil na nowo wtargnął jak huragan w jej życie i zaledwie w 

kilka dni kompletnie nią zawładnął.

Było w nim coś innego. Owszem, jego wysokie ciało nabrało więcej mięśni i był bardziej 

przystojny   niż   kiedykolwiek   wcześniej,   ale   było   jeszcze   coś,   coś   głębszego   i   bardziej 

subtelnego. Teraz biła od niego niesamowita pewność siebie, moc. Pierwotna energia i 

męska siła gotowały się tuż pod powierzchnią jego skóry i wołały do niej. Przyciągała ją, a 

ona była wobec niej zupełnie bezbronna.

Wytarła twarz. Okej, fizyczne przyciąganie między nimi aż parzyło. A jej serce szybko 

topniało. Ale wciąż miała jeszcze uparty umysł i siłę woli. Trumna pełna koszmarów 

schowana w głębiach jej umysłu wciąż była zamknięta. W ostatnich dniach było parę 

przecieków, ale ona da radę je powstrzymać. Po prostu nie będzie więcej mówiła nic o 

sobie. Jej przeszłość będzie poza zasięgiem. Jej serce będzie poza zasięgiem. A na wszelki 

wypadek, żeby mogła łatwiej chronić serce, jej ciało też będzie poza zasięgiem.

Żaden mężczyzna jej nie zdobędzie. Nawet Phil.

Zamierzał zdobyć serce Vandy, choćby nie wiadomo jak mocno się opierała. Phil wiedział, 

że   go   pragnęła.   Odpowiedziała   na   jego   fizyczną   miłość   ze   słodkim   zapałem.   I   choć 

irytowało go, że teraz zachowywała się tak wyniośle, było też dla niego jasne, że to tylko 

gra. Próbowała się chronić. Bała się zakochać, bała się narazić na jeszcze więcej bólu. Ale 

miłość to nie jest coś, co można zatamować jak krew z drobnej rany. To się działo, czy 

chciała się do tego przyznać, czy nie.

Biuro ochrony było po drugiej stronie Romatechu, więc po drodze Phil wszedł do łazienki, 

żeby zmyć z siebie jej zapach. Wampiry miały doskonały węch, niemal tak dobry jak 

wilkołaki, a on chciał utrzymać swój romans z Vandą w tajemnicy.

Wszedł  do sali bankietowej. Muzycy  już sobie poszli, podobnie jak Corky Courrant i 

większość gości.

- Phil. - Maggie podeszła do niego, trzymając w rękach torebki swoją i Vandy. - Gdzie jest 

Vanda? Myślałam, że z tobą.

- Była. Zabrałem ją na sesję terapeutyczną z ojcem Andrew, a potem... rozmawialiśmy. 

Chciała pobyć przez chwilę sama, żeby przemyśleć pewne sprawy.

- Rozmawialiście? - Maggie spojrzała na niego z powątpiewaniem, po czym pochyliła się 

do niego i szepnęła: - Masz rozpięte spodnie.

Cholera. Phil odwrócił się do ściany i szybko zapiął zamek. Maggie dyskretnie odwróciła 

wzrok.

- Wszystko z nią w porządku?

84

- Tak.

- Wiem, że ona zgrywa twardą, ale jest naprawdę wrażliwa. Będę strasznie wkurzona, jeśli 

zrobisz jej krzywdę.

- Nie zrobię jej krzywdy. Kocham ją. 

Maggie odwróciła się do niego.

- Powiedziałeś jej to?

- Nie. Uznałem, że w tej chwili sobie z tym nie poradzi. 

Maggie powoli skinęła głową.

- Pewnie masz rację. - Rozejrzała się po prawie pustej sali i podeszła bliżej do niego. - 

Muszę ci coś powiedzieć. Wcześniej, kiedy rozmawiałam z Shanna, niechcący wymknęło 

mi się przy Vandzie, że niektórzy moi krewni są zmiennokształtnymi.

Gwałtownie chwycił powietrze.

- I jak to przyjęła?

- Zbladła jak ściana i pomyślałam, że to z szoku, ale potem powiedziała, że wie o istnieniu 

zmiennokształtnych. Uznałam, że powinieneś wiedzieć.

Jego wcześniejszy optymizm sflaczał jak przekłuty balon. Zdobycie serca Vandy mogło 

zająć mu więcej czasu, niż się spodziewał.

- Gdzie ona jest? - spytała.

- W sali koło kaplicy, na końcu korytarza. - Wskazał dwuskrzydłowe wahadłowe drzwi za 

podium dla orkiestry. - Powiedziała, że zaraz tu przyjdzie, ale może lepiej by było, żebyś 

do niej zajrzała.

- Tak zrobię. - Maggie oddaliła się pospiesznie.

Phil   wyszedł   do   holu,   zastanawiając   się,   ile   Vanda   wie   o   zmiennokształtnych.   Przez 

frontowe drzwi wpadł z wampiryczną prędką Phineas i dołączył do niego.

-   Właśnie   kończyłem   obchód,   kiedy   zadzwonił   Connor   -   odezwał   się   zachrypniętym 

głosem.

- Jak się czujesz? - zagadnął Phil.

- Lepiej. Roman dał mi blissky z lodem i to pomogło na pieczenie gardła. - Phineas położył 

dłoń na sercu. - Ale ból zdrady... Jak moja słodka, anielska LaToya może być tak okrutna?

- Daj jej czas. - Phil ruszył z nim korytarzem. - Po prostu musi cię poznać. 

Phineas się skrzywił.

- Właśnie tego się boję. A jeśli znajdzie moją kartotekę? Będę miał szczęście, jeśli nie 

spróbuje mnie aresztować. Jak miłość może być tak okrutna?

- Wiem, co masz na myśli. Kobieta, którą ja kocham, śmiertelnie boi się wilków. Jak mam 

jej powiedzieć, kim jestem?

Phineas westchnął.

-   Los   potrafi   być   bezlitosny.   -   Zerknął   zaciekawiony   na   Phila.   -   A   w   kim   ty   jesteś 

zakochany?

- To... skomplikowane. 

Młody wampir zachichotał.

- Mówisz o niej „to”?

- Ona jest wampirzycą. Zdaje się, że wy poniekąd uważacie się za ludzi. 

Phineas się obruszył.

- Więc w czym problem, koleś? Czy wy, wielkie, straszne wilki, nie żyjecie dość długo?

- Ona jest... zakazana.

- Kurde, koleś, takie są najlepsze. 

Phil się uśmiechnął.

85

-   Ale   przynajmniej   wie   już   o   istnieniu   zmiennokształtnych.   Nie   będzie   dla   niej 

kompletnym szokiem, kiedy jej powiem.

- Ale o kim mówimy? - Phineas ściszył głos. - Chyba nie o Vandzie, co? 

Phil się zatrzymał. - To jest aż takie oczywiste?

- Tylko dla Doktora Kła. Ja jestem nastrojony na słodkie,  miłosne wibracje.  - Phineas 

pokręcił głową i się krzywił - Ale muszę ci coś powiedzieć, stary. Byłem w klubie Vandy, 

kiedy zaatakował Jędrek i Carlos zmienił się w czarną panterę. No wiesz, prawdziwą 

czarną panterę. Zdenerwowała się, kazała mu wyjść z klubu. Zdaje mi się, że ona w ogóle 

nie lubi zmiennokształtnych.

Phil z trudem przełknął ślinę.

- Dzięki za ostrzeżenie.

-   Nie   ma   sprawy,   koleś.   -   Phineas   westchnął.   -   Mamy   przerąbane.   Vanda   nie   cierpi 

zmiennokształtnych. LaToya nie cierpi wampirów. Jak życie może być tak...

- Okrutne? - Phil dokończył pytanie za niego. Chciałby znać odpowiedź. Życie z całą 

pewnością wymierzyło Vandzie wiele okrutnych ciosów. Ale ona należała do tych, którzy 

potrafią przetrwać wszystko, a on nie zamierzał rezygnować z nadziei. Przeciągnął kartę 

przez czytnik i aktywował czujnik dłoni, żeby otworzyć drzwi biura ochrony.

W środku nie było już miejsc siedzących. Phila zdziwiła liczba obecnych, i to nie tylko 

strażników.   Byli   tu   Roman,   Jean-Luc   i   ich   żony.   Widocznie   wszyscy   chcieli   poznać 

najnowsze wieści.

Connor kiwnął głową Philowi i Phineasowi.

- Właśnie wprowadzałem wszystkich w bieżącą sytuację. Jakieś trzydzieści minut temu 

Casimir i dwaj jego zespół teleportowali się do głównej świątyni w ośrodku Apolla w 

Maine.   Angus   i   jego   zespół   wzięli   ich   z   zaskoczenia,   wywiązała   się   bitwa.   Casimir 

rozkazał swoim ludziom, żeby go bronili, i teleportował się, zostawiając ich walczących o 

życie.

- Typowe dla tego drania - mruknął Jean-Luc.

-   To   prawda.   -   Connor   kiwnął   głową.   -   Jeden   z   nich   zdołał   uciec,   ale   drugi   został 

schwytany.   Wiemy   o   nim   tylko   tyle,   że   posługiwał   się   imieniem   Hermes.   Nie   chce 

zdradzić żadnych więcej informacji.

Jack prychnął.

- Jestem pewien, że Angus zdoła go namówić do zmiany zdania. 

Connor uśmiechnął się ponuro.

-   Związali   Hermesa   srebrnymi   łańcuchami,   żeby   się  nie   teleportował.   Angus   chce  go 

przetransportować tutaj, do srebrnego pokoju w Romatechu, gdzie mamy lepszą ochronę, 

ale oczywiście nie mogą go teleportować z tym całym srebrem. Więc go tu wiozą.

Phil oceniał, że jazda z Maine to jakieś osiemset kilometrów.

- Chyba nie zdążą przed świtem.

- Nie, i dlatego furgonetkę poprowadzą Austin i Darcy - wyjaśnił Connor. - Będą mieli 

Hermesa na pace, skutego i w skrzyni, żeby nie uciekł i żeby nie poparzyło go słońce. 

Angus i reszta zespołu zostaną w ośrodku, na wypadek gdyby Casimir wrócił z większą 

ekipą i próbował odbić więźnia.

- Ile wampirów ma przy sobie Angus? - spytał Jack.

- Trzy - odparł Connor. - Emmę, Dougala i Zoltana.

- A nie chce więcej? - odezwał się Jean-Luc. - Mogę tam lecieć.

- Ja też - powiedział Jack. Connor się uśmiechnął.

- Jeśli chcecie, Angus wam nie odmówi. Ale to raczej nie jest konieczne. Casimir nie jest 

86

znany z ratowania swoich ludzi.

- To prawda - przyznał Jack. - Traktuje ich jak mięso armatnie. Mimo to chciałbym tam 

lecieć, na wszelki wypadek.

Lara pochyliła się do niego z zaniepokojoną ml - Mam lecieć z tobą?

- Jesteś zmęczona. Odpocznij trochę. - Jack pocałował ją w czoło - Poczekaj na mnie w 

domu Romana. Wrócę przed Świtem.

Jean-Luc pocałował żonę, a potem razem z Jackiem przeszedł do zbrojowni na tyłach 

biura, żeby zaopatrzyć się w broń.

- Jo - Phineas uniósł rękę. - Ja też chcę lecieć. 

Connor spojrzał na młodego czarnoskórego wampira.

- Doceniam to, ale dla ciebie mamy zadanie specjalne. 

Phineas wyszczerzył zęby.

- Świetnie! Będzie akcja, co?

- Ja poprosiłem o twoją pomoc. - Roman zbliżył się do niego. - O ile wiem, zaopatrywałeś 

kiedyś Malkontentów w składniki do produkcji nightshade?

Uśmiech Phineasa zniknął.

- Tak, dlatego mnie przemienili. Chcieli mieć dilera. - Założył ręce na piersi i zmarszczył 

brwi. - Już się w to nie bawię. Jestem teraz przyzwoitym gościem.

- Wiem - odparł Roman. - Ale gdybyśmy mieli nightshade, moglibyśmy teleportować 

takich   więźniów   jak   Hermes.   Kiedy   dwa   lata   temu   Malkontenci   porwali   Angusa, 

sparaliżowali go narkotykiem i nie potrzebowali srebrnych łańcuchów. Dzięki temu mogli 

go teleportować.

- Wiem. - Phineas przestąpił z nogi na nogę. - Czuję naprawdę fatalnie, że im pomagałem, 

ale oni grozili, że wykończą moją rodzinę...

- Nie mamy do ciebie pretensji, chłopcze - powiedział Connor.

- Bardzo by nam pomogło, gdybyśmy mieli trochę nightshade. - powiedział Roman. - 

Niestety, nie wiem, jak się go robi.

- No to możemy się ugryźć - mruknął Phineas.

- Właśnie - ciągnął Roman. - Ale myślę, że odgadlibyśmy skład chemiczny, gdybyśmy 

mieli właściwe składniki. Pamiętasz je? Możesz mi je załatwić?

- Tak, pamiętam. - Phineas się skrzywił. - Mówimy o naprawdę mocnym, nielegalnym 

gównie.

Connor spojrzał na niego cierpko.

- Pokładamy w tobie pełną ufność.

- Tak. Dzięki. - Phineas pochylił się bliżej Phila i mruknął: - Jeśli LaToya się o tym dowie, 

to dopiero będzie wkurzona.

- Nikt nie musi wiedzieć - wtrącił Connor, który go usłyszał. - Kiedy już będziesz miał te 

narkotyki, możesz wymazać śmiertelnikom pamięć.

- Spójrz na to w ten sposób - odezwał się do niego Phil - że będziesz usuwał niebezpieczny 

towar z ulicy.

Oczy młodego wampira błysnęły weselej.

- Masz rację. Wyświadczę światu przysługę. 

Roman się uśmiechnął.

- Dziękuję. To może być cenna broń w naszej wojnie przeciwko Malkontentom.

- Doktor Kieł do waszych usług - rzucił dumnie Phineas.

- No to leć. - Connor spojrzał na niego znacząco.

- Dobra. - Phineas kiwnął głową. - Ale najpierw będę musiał wpaść do domu, żeby się 

87

przebrać. Nie mogę iść na miasto w takich ciuchach. - Teleportował się.

Connor kiwnął na Phila.

- Możesz zawieźć Heather i Larę do domu Romana.

- Jasne. - Phil zmarszczył brwi. - Ale wolałbym lecieć z Jackiem i być tam, gdzie się coś 

dzieje.

- Nie wydaje mi się, żeby dzisiaj w Maine jesz się cokolwiek działo - szepnął Connor. - A 

kiedy Austin i Darcy dowiozą więźnia tutaj, to tu dopiero się będzie działo. Liczę na twoją 

pomoc z więźniem, więc odpoczywaj, póki możesz.

Było niemal jak za starych czasów, kiedy do pilnowania był pełny dom. Phil odwiózł Larę 

Boucher, Heather Echarpe i jej córkę Bethany do miejskiej rezydencji. Potem przeprosił 

wszystkich i zszedł do piwnicy, żeby złapać parę godzin snu. Musiał być przytomny za 

dnia, kiedy pilnował wampirów.

Wstał chwilę przed świtem. Vanda, Cora Lee i Pamela teleportowały się już do domu z 

klubu. Jack i Jean-Luc wrócili z ośrodka Apolla w Maine z informacją, że nic więcej się nie 

wydarzyło. Angus i reszta jego zespołu postanowili jeszcze tam zostać. Phineas wrócił do 

domu   z   dobrymi   wieściami.   Udało   mu   się   znaleźć   wszystkie   narkotyki,   których 

potrzebował Roman, żeby opracować skład nightshade.

W   domu   zapanowała   cisza,   kiedy   wampiry   porozchodziły   się   do   swoich   pokojów   i 

zapadły   w   śmiertelny   sen.   Około   jedenastej   przed   południem   do   domu   dowlekli   się 

Austin i Darcy.

Darcy, była członkini haremu Romana, poznała Austina Ericksona, kiedy pracował dla 

komórki CIA o nazwie Trumna. Teraz byli małżeństwem i jako śmiertelnicy stanowili 

dwójkę niezwykle cennych pracowników firmy MacKay UOD. Zanim zjawili się w domu, 

dostarczyli więźnia  do srebrnego pokoju w Romatechu.  Wykończeni poszli prosto do 

sypialni.

Około   szóstej   wieczorem   zadzwonił   Howard   Barr,   Prosząc   Phila   i   Austina,   żeby 

przyjechali   do   Romatechu   Przygotowali   więźnia   do   przesłuchania.   Jako   że   wampiry 

jeszcze spały, Darcy i Lara przejęły straż. Phil żałował, że nie zobaczy się z Vandą. Nie 

miał okazji z nią porozmawiać, od kiedy kochali. Mogła to sobie nazywać „tylko seksem” 

jeśli chciała, ale dla niego to było kochanie.

W Romatechu on i Austin poszli prosto do zabezpieczonego pokoju w piwnicach. Angus 

zaprojektował ten pokój, całkowicie otoczonego srebrem, żeby żaden wampir nie mógł się 

teleportować do jego wnętrza czy na zewnątrz. Na podłodze leżała drewniana skrzynia z 

Hermesem w środku.

Phil   zauważył,   że   wieko   jest   zabite   gwoździami   i   ma   zrobionych   kilka   otworów 

zapewniających dopływ powietrza. Część podróży z Maine przypadała na noc i przez ten 

czas Malkontent żył i oddychał.

Austin zostawił wcześniej w pokoju łom i teraz podważył wieko na kilka centymetrów. 

Phil chwycił je i oderwał do reszty. Śpiący wampir leżał owinięty w srebrne łańcuchy. 

Wyglądał   na   jakieś   trzydzieści   pięć   lat,   był   wysoki   i   chudy.   Jego   blada,   poznaczona 

dziurami po ospie twarz miała głęboko osadzone oczy, zapadnięte policzki; kasztanowe 

włosy   były   mocno   przerzedzone.   Raczej   nie   był   okazem   zdrowia,   kiedy   został 

przemieniony, i teraz na wieki był skazany na chorowity wygląd. Ale jego ziemista skóra i 

wątłe ciało były zwodnicze. Jako wampir dysponował nadludzką siłą i szybkością.

Phil rozejrzał się po pokoju.

- Gdzie go chcesz posadzić?

- Łóżko i fotele są chyba zbyt wygodne. - Austin wziął krzesło z aneksu kuchennego i 

88

postawił je na środku pokoju. - To wystarczy.

Phil pomógł Austinowi dźwignąć wampira ze skrzyni.

- Trochę zesztywniał.

Oparli ciało o krzesło; stopy Hermesa spoczywały na podłodze, a jego barki na oparciu 

krzesła. Ciało nie zgięło się, żeby usiąść, ale pozostało sztywne jak deska. Austin parsknął 

śmiechem.

- Alleluja, rigor mortis.

Phil też się roześmiał.

- Może powinniśmy go położyć na kuchennym stole. Moglibyśmy go przykuć.

Już   po   chwili   Hermes   był   przykuty   do   drewnianego   stołu,   ustawionego   w   pionie  na 

węższym końcu.

- Moglibyśmy poćwiczyć rzucanie nożami - zasugerował Austin. - Wiesz, jak w cyrku.

- Dobry pomysł - odparł z uśmiechem Phil. - Ale to chyba byłoby bardziej skuteczne, 

kiedy się obudzi. - Spojrzał na zegarek. - Czyli za jakieś dziesięć minut.

- Poszukajmy czegoś do jedzenia. - Austin przeszedł do części kuchennej i zaczął grzebać 

w szafkach. Znalazł bochenek chleba i chipsy.

Phil zajrzał do lodówki. Była załadowana syntetyczną krwią, ale znalazł też butelkowaną 

wodę i mięso na zimno.

Usiedli w fotelach i zjedli kolację, czekając, aż Hermes się obudzi.

Austin opowiedział Philowi o paru przygodach, jakie przeżył, służąc w komórce Trumna.

-   Któregoś   razu   napakowałem   Malkontenta   srebrnymi   kulami,   a   on   i   tak   zdołał   się 

teleportować.

- Naprawdę? - Phil ugryzł kanapkę. - To ciekawe. 

Austin przełknął kęs swojej kanapki.

- Pytałem o to Angusa. Powiedział, że srebro musi być na zewnątrz, żeby powstrzymać 

wampira przed teleportacją. Działa jak granica, której nie mogą przekroczyć. Ale srebro 

wewnątrz wampira boli jak diabli i w końcu go zabije. Domyślam się, że srebrne kule 

zabiłyby też twój gatunek?

- Tak. Srebro we mnie jest jak trucizna. Ale zewnętrznie nie stanowi problemu. Mogę go 

dotykać i się nie poparzę.

- Roman też może dotykać srebra, ale to jedyny wampir jakiego znam, który to potrafi. - 

Austin ugryzł koleiny kęs kanapki.

- Zauważyłem, że starsze wampiry mogą robić rzeczy, których nie potrafią młodsze - 

odezwał się Phil. - Widziałem kiedyś, jak Angus teleportował dwóch śmiertelników naraz. 

A Jack i Ian byli w stanie teleportować się ze mną, kiedy miałem przy sobie srebrne kule. - 

przypomniał sobie, że Vanda nie mogła go przenieść ze sobą, gdy miał w kieszeni srebrny 

łańcuch.

- Tak, im są starsi, tym są potężniejsi. Ciekawe jak stary jest ten tutaj. - Austin wskazał 

więźnia. - O, patrz, budzi się.

Więzień drgnął. Jego pierś poruszyła się, kiedy zaczerpnął powietrza. Otworzył oczy i 

wbił wzrok w Phila i Austina. Zaczął się szarpać w łańcuchach trzęsąc stołem.

- Wiesz co - Austin wziął sobie garść chipsów z torby - wydaje mi się, że on chce nas 

ugryźć.

Phil napił się wody.

- Zauważyłem, że są strasznie głodne, kiedy się budzą.

- Tak - przyznał mu rację Austin. - Słyszałem, że to może być bardzo bolesne. 

Hermes patrzył na nich wściekłym wzrokiem.

89

- Jesteście poślednimi stworzeniami - zawarczał. Mówił z silnym akcentem. - Myślicie, że 

zdołacie mnie zatrzymać? Dokąd mnie zabraliście?

Austin posłał Philowi zdziwione spojrzenie.

- On zadaje pytania?

- Na to wygląda. - Phil dojadł swoją kanapkę - Może jeszcze się nie zorientował, że jest 

więźniem i to my zadajemy pytania.

Austin kiwnął głową.

- One potrafią być czasem zdumiewająco głupie. Można by pomyśleć, że przez wieki 

nabywają mądrości, ale nie...

- Milcz, śmiertelniku! - warknął Hermes.

Fala zimnego powietrza naparła na czoło Phila. Więzień próbował zastosować na nich 

wampiryczną kontrolę umysłu.

Wypuścicie mnie natychmiast.
Phil szybko zaczerpnął z mocy wewnętrznego wilka, chronić umysł. Spojrzał na Austina, 

by   się   upewnić,   że   kolega   nie   uległ   wampirowi.   Słyszał,   że   Austin   ma   zdolności 

parapsychiczne, ale nie był pewien, jak silne.

- Dobrze się czujesz?

- Doskonale. - Austin uniósł rękę; butelka wody przefrunęła z kuchennego blatu i znalazła 

się w jego dłoni. Phil gwizdnął z podziwem.

- Posługujesz się telekinezą? No to masz większą moc niż wampiry.

- Aha. - Austin odkręcił kapsel butelki. - Strasznie się wkurzają, kiedy stwierdzają, że nie 

mogą mnie kontrolować.

- Nie dam się ignorować! - huknął Hermes. - Usłuchasz mnie. - Zasyczał na nich, jego kły 

się wysunęły.

- To było paskudne. - Austin napił się wody.

- Rzeczywiście. - Phil wziął trochę chipsów. - Ktoś powinien im powiedzieć o paskach do 

wybielania zębów.

Kolejna fala zimnego powietrza przeleciała wokół pokoju. Podejdź tu, śmiertelniku. Muszę 
się pożywić. 

Austin spojrzał kwaśno na Phila.

- Czy ja wyglądam jak śniadanie? 

Phil przyjrzał się więźniowi.

- Zdaje się, że dopada go głód. Poci się.

- I nogi mu się trzęsą - dodał Austin - Chybaby się przewrócił, gdybyśmy go nie przykuli.

Hermes   znowu   na   nich   zasyczał.   Jego   ramiona   mocowały   się   z   łańcuchem,   dłonie 

zacisnęły się w pięści.

- Gdyby nie był taki źle wychowany, mógłbym mu dać łyczek syntetycznej krwi. - Phil 

podał   chipsy   z   powrotem   Austinowi.   -   Mamy   tego   mnóstwo   w   lodówce.   Ale   nie 

powiedział nam nawet swojego prawdziwego imienia.

- Nie wyciągniecie ode mnie informacji - warknął Hermes. - Wolę umrzeć, niż pić te 

syntetyczne siki.

- Wygląda na to, że chce umrzeć. - Austin odniósł chipsy do aneksu kuchennego.

- Cóż, technicznie rzecz biorąc, raz już umarł - powiedział Phil. - Teraz już pewnie ma 

wprawę.

Drzwi srebrnego pokoju otworzyły się i do środka wszedł Phineas.

- Co tam słychać?

Więzień spojrzał na niego wściekle.

- Wiem, kim jesteś. Zdrajcą. Twój czas nadejdzie. 

90

Phineas przyjrzał mu się z cierpką miną.

- Och tak, strasznie się boję.

- Chcesz śniadanko? - Phil podszedł do lodówki. - Mamy grupę 0, A, AB, co lubisz.

- Poproszę AB minus. Dzięki. - Phineas usiadł na jednym z foteli. - Możesz mi ją podgrzać, 

koleś?

- Jasne. - Phil wstawił butelkę do mikrofalówki.

Zapach krwi wypełnił pomieszczenie. Ciałem Hermesa wstrząsnął dreszcz. Jego twarz 

błyszczała od potu.

-   Proszę.   -   Phil   podał   Phineasowi   szklankę   pełną   po   brzegi   podgrzanej   krwi.   Młody 

wampir wyżłopał ją do połowy i się oblizał.

- Do licha, dobre.

- A gdzie Connor? - Austin usiadł na fotelu obok Phineasa.

- Jest w biurze ochrony z Jackiem. Obserwują nas. - Phineas wskazał kamerę nad łóżkiem. 

- Connor przeszukuje malkontencką bazę danych, żeby się dowiedzieć, kim jest ten cały 

Hermes.

- Skończyłem - oznajmił Connor, wchodząc do pokoju. Spojrzał wyzywająco na więźnia i 

rzucił okiem na podkładkę do pisania w ręce. - Hermes jest Polakiem, ma jakieś czterysta 

lat i walczył po niewłaściwej stronie w Wojnie Wampirów w 1710 roku.

- Pieprz się - warknął więzień. 

Szkot uniósł brew.

- Jak słyszycie, jego angielski jest dość ubogi.

- Jak ma na imię? - spytał Phil.

- Sigismund.

Rozdział 12

Phil   zawarczał   gardłowo,   uwalniając   swoją   moc   alfy.   Miał   jasnoniebieskie   oczy,   więc 

wszystko   dookoła   nabrało   świetlistego   niebieskiego   zabarwienia.   Jego   wzrok   się 

wyostrzył - teraz widział każdą żyłę na szyi zdobyczy. Czuł bijący od niej zapach strachu. 

Słyszał jej serce, łomoczące jak u przestraszonego królika.

Jego   postać   zafalowała,   o   włos   od   natychmiastowego   przeobrażenia.   Na   razie   je 

kontrolował, idąc w stronę ofiary.

Sigismund przycisnął się plecami do stołu.

- Czym... czym ty jesteś?

Phil pozwolił swojej twarzy na przemianę. Jego nos i szczęki zatrzeszczały, wydłużając 

się. Wilcze kły wyszły z dziąseł. Zawarczał.

- Nie! - Sigismund gorączkowo szamotał się w więzach. Spojrzał w panice na Connora - 

Odwołaj swojego wilka!

Szkot wzruszył ramionami.

- To nie jest mój wilk.

Phil zatrzymał się tuż przed więźniem. Ogarnęła go pierwotna chęć zabijania, silniejsza 

niż kiedykolwiek wcześniej. W przeszłości, będąc w wilczej postaci, zabijał zwierzęta. 

Wilkołaki zawsze lubiły dobre polowanie przy pełni księżyca. Zabijał też Malkontentów, 

biorąc udział w bitwach. Ale nigdy nie kusiło go, by popełnić morderstwo - aż do teraz.

Sigismund   wysunął   kły,   żeby   się   bronić.   Phil   wiedział,   że   jeśli   za   bardzo   się   zbliży, 

wampir   spróbuje   ugryźć.   Ale   ogarnęła   go   mordercza   wściekłość,   która   przesłaniała 

91

wszelkie zagrożenie. Jego ciało wibrowało od pierwotnej mocy. Z szybkością błyskawicy 

chwycił więźnia dłonią za szyję. Zaczął ściskać z nadludzką siłą.

Sigismund wykręcał szyję, na próżno usiłując go ukąsić.

Phil  wysłał  falę mocy  alfa  do  swojej   ręki,  która  natychmiast  się  przeobraziła.  Porosła 

futrem, paznokcie wydłużyły się, zagięły w ostre pazury.

Sigismund wybałuszał oczy z przerażeniem.

-   Odwołaj   go!   Odwo...   -   Udławił   się,   kiedy   pazury   Phila   przebiły   jego   skórę.   Austin 

podszedł bliżej, żeby lepiej widzieć.

- Niezłe przeobrażenie, Phil! Tylko niektóre części się zmieniły. A nawet nie ma pełni 

księżyca. Jak ty to robisz?

Phil zawarczał. W obecnym stanie miał wyostrzone zmysły, ale z przeobrażoną głową nie 

mógł mowić.

- Jest alfą - odparł Connor za niego. - Ma moc, o jakiej inni Zmiennokształtni mogą tylko 

pomarzyć.

- Do licha - mruknął Austin. - Cieszę się, że jest po naszej stronie.

- O tak! - Phineas walnął powietrze pięścią. - Jest wielki! Jest zły! I domek zdmuchnie ci, 

frajerze.

Wilk zawarczał, kiedy zapach posoki dotarł do jego wydłużonego nosa. Krew płynęła po 

szyi więźnia spod wbitych pazurów. Connor podszedł bliżej.

- Phil, możesz się odrobinkę pohamować? Więzień nie będzie mógł odpowiadać na nasze 

pytania, jeśli będzie nieprzytomny.

Przez niebieską mgłę dotarło do Phila, ze oczy więźnia zrobiły się mętne. Cofnął pazury, 

okiełznał moc alfy i z ostatnim migotliwym błyskiem jego ciało powróciło do ludzkiej 

postaci. Puścił Malkontenta i się odsunął.

Sigismund z trudem chwytał powietrze, wisząc w łańcuchach.

- Nie... nie pozwólcie, żeby mi zrobił krzywdę. Powiem... powiem wam wszystko, co 

wiem.

- Bardzo dobrze. - Connor kiwnął Philowi głową ze wzrokiem pełnym aprobaty. - Świetna 

robota, chłopcze.

- Rządzisz, koleś. - Phineas stuknął się z nim pięścią. - Pół człowiek, pół wilk i do tego 

sukinsyn.

Phil parsknął śmiechem. W zasadzie wszystkie wilkołaki płci męskiej były synami suk. 

Przeszedł do aneksu, żeby wziąć butelkę wody z lodówki. Był boleśnie świadom pełnych 

podziwu spojrzeń, które wciąż rzucali mu Austin i Phineas. On osobiście był zażenowany. 

A nawet zawstydzony.

Ciężko pracował w rezerwacie Navajo w Nowym Meksyku, żeby uzyskać status alfy. Jego 

stary  przyjaciel  i  mentor,   szaman  Joe,  często  podkreślał,  jak  wielka  odpowiedzialność 

wiąże się z mocą alfy. Phil zaprzysiągł wiernie służyć szlachetnemu wizerunkowi wilka i 

używać swoich mocy do chronienia tych, którzy byli od niego zależni. Miał szlifować 

umiejętności, żeby zawsze wychodzić zwycięsko z bitwy. Każdym postępkiem miał czcić 

honor wilka.

Nie   wolno   mu   było   używać   mocy   dla   prywatnych   korzyści   czy   dla   zemsty.   Był 

wybrańcem, przeznaczone mu było przewodzić swojemu ludowi.

A   teraz   z   wściekłości   o   mało   nie   zamordował   wampira.   Przypomniał   sobie,   co 

powiedziała Vanda, kiedy myślała, że zabił Maxa Megamaczugę.

„Rozumiem wściekłość, która jest w stanie doprowadzić do odebrania czyjegoś życia”.

Czy właśnie to ukrywała? Czy okrucieństwo wojny doprowadziło ją do takiego stanu, że 

92

przekroczyła tę granicę? Wspomniała, że Karl był przywódcą podziemne go ruchu oporu, 

więc logiczne było założenie, że Vanda brała udział w niebezpiecznych akcjach. Naziści 

posłali wilki, żeby ją zabiły, więc ewidentnie ich wkurzyła. Przypomniały mu się jej inne 

słowa:

„Nie chcę mieć więcej śmierci na sumieniu”.

- Gdzie się ukrywa Casimir? - spytał Connor, ściągając Phila do rzeczywistości.

- Przemieszcza się, co noc jest w innym miejscu - wychrypiał Sigismund. - Potrzebuję 

krwi.

- A ja potrzebuję prawdziwych informacji - odparł Szkot. - Phineas, czy w kuchni jest 

blissky?

- Sprawdzę. - Phineas przeszukał szafki.

- Nie będę pił tych syntetycznych sików - warknął Sigismund.

- Nie masz wyboru. - Connor usiadł na kuchennym krześle niedaleko więźnia.

-   Znalazłem!   -   Phineas   otworzył   butelkę   blissky   i   zaciągnął   się   zapachem.   -   Lepiej 

sprawdzę, czy jest dobra. - Wypił łyk. - O tak, teraz to całkiem inna rozmowa. - Napełnił 

szklankę po brzegi.

Phil   znalazł   słomkę   i   wetknął   ją   w   bursztynowy   płyn.   Lodówka   była   pełna   czystej 

syntetycznej krwi, ale Connor miał nadzieję, że blissky rozwiąże przesłuchiwanemu język. 

Było wielce wątpliwe, czy pił alkohol przez ostatnie czterysta lat, więc powinien się upić 

w mgnieniu oka.

- Casimir chce osiągnąć tu, w Ameryce? - spytał Connor. Malkontent prychnął.

- A jak sądzisz? Przyjechał tutaj, żeby się z wami zaprzyjaźnić?

- Panowanie nad światem - mruknął Phineas, podchodząc do więźnia ze szklanką blissky. 

- Wy, czarne charaktery, jesteście tacy przewidywalni. Nie nudzicie się sami sobą?

Sigismund uśmiechnął się drwiąco.

-   Czerpiemy   wielką   przyjemność   z   uśmiercania   was   po   kolei.   -   Odwrócił   głowę   od 

smakołyku, który podsunął mu Phineas. - Przyprowadźcie mi śmiertelnika.

- Nie wiesz, co tracisz, stary. - Phineas zakręcił szklanką pod nosem więźnia. - Naprawdę 

nieźle pachnie, co? A smakuje niebiańsko.

Nozdrza Sigismunda załopotały, kły mu się wysunęły.

- Ciężko zapanować nad odruchami, co? - Phineas wetknął mu słomkę do ust. Więzień 

wysiorbał całą blissky w parę sekund. Rozkaszlał się z załzawionymi oczami.

Kły mu się cofnęły. Phineas wybuchnął śmiechem.

- Dobry towar, co?

- Nie tak dobry jak śmiertelnik. - Sigismund zerknął na pustą szklankę. - Dajcie jeszcze.

Phineas parsknął. - Po prostu nie chcesz przyznać, że to dobre. -- Wrócił do kuchni żeby 

nalać kolejnego drinka.

Phil zauważył, że na twarz starego wampira wróciły kolory.

- Jak dużą armię ma Casimir?

- Dość dużą, żeby was zniszczyć. A niedługo będzie jeszcze większa. - Sigismund się 

uśmiechnął - Casimir wie, jak wykorzystać wasze słabości.

- Na przykład jakie? - spytał Connor.

Phineas przyniósł następną szklankę blissky. Sigismund wypił i oblizał wargi.

- Twierdzicie, że jesteście dobrzy, bo pijecie sztuczną krew. Ale jeśli stracicie zaopatrzenie, 

natychmiast z powrotem zaczniecie gryźć śmiertelników. Wtedy setki wampirów zdadzą 

sobie sprawę, jak bardzo lubią kąsać i już nigdy nie będą chciały wrócić do syntetyków. 

Dołączą do nas. Będzie nas tak wielu, że nie będziecie mieli szans.

93

Connor wstał.

- Planujecie zaatakować nasze dostawy? 

Sigismund parsknął śmiechem i czknął. - Nie damy wam nawet produkować tego gówna.

Wszystkie fabryki Romatechu były zagrożone. Phil wiedział, że w Stanach jest ich kilka. 

Ta   w   White   Plains   zaopatrywała   Wschodnie   Wybrzeże,   ale   były   też   inne,   w   Ohio, 

Teksasie, Kolorado i w Kalifornii.

-  Muszę ostrzec Angusa  -  powiedział   Connor.   Wychodząc  z  pokoju,  krzyknął  jeszcze 

przez ramię: - Przyślę tu Jacka! Niech więzień nie przestaje mówić!

- Jasne. - Phil podszedł do Sigismunda. - Często bywałeś w ośrodku Apolla?

- O tak. Tam było wspaniale. Stado głupich dziewek, które same błagały, żebyśmy je 

gryźli i pieprzyli.

Phil zacisnął pięści, żeby go nie walnąć.

- Już po imprezie. Uwolniliśmy dziewczyny i zabiliśmy Apolla i Atenę. 

Sigismund zmierzył go wściekłym wzrokiem. - Ich śmierć będzie pomszczona. 

Phil parsknął. - Myślisz, że Casimir przejmuje się swoimi tak zwanymi przyjaciółmi? Wie, 

że zostałeś schwytany wczoraj w nocy, ale jakoś nie wrócił, żeby cię odbić.

-   Jego   przyjaciele   zostają   pomszczeni   -   upierał   się   Sigismund   -   Ma   listę   celów   do 

wyeliminowania. Za tydzień wszyscy z listy będą martwi.

- Kto jest na tej liście? - spytał Austin.

- Ci, którzy byli odpowiedzialni za masakrę w DVN. Za zamordowanie Jędrka Janowa. - 

Malkontent   uśmiechnął   złośliwie.   -   Na   pierwszym   miejscu   są   Ian   MacPhie   i   ta   jego 

śmiertelna suka Toni.

- Żona - poprawił go Phil. - Wzięli ślub. - I dopóki nie wracali z podróży poślubnej, 

powinni być bezpieczni. Mimo to trzeba było ich ostrzec.

-   Następni   są   ci   przeklęci   mordercy,   Giacomo   di   Venezia   i   Zoltan   Czakvar   -   ciągnął 

Sigismund. - Potem Dougal Kincaid i ten zdrajca, Phineas McKinney.

- Cool - powiedział Phineas. - Czułbym się pominięty, gdybyście o mnie zapomnieli.

- Jeszcze ktoś? - rzucił Phil. Wiedział, że Carlos Panterra, Howard Barr i Gregori też byli 

tamtej nocy w DVN, ale Casimir mógł nie wiedzieć, że brali w tym udział.

- Jest jeszcze ktoś. Ta wariatka, ta polska suka, Vanda Barkowski. 

Serce podeszło Philowi do gardła.

- To nie fair. Ona nikogo nie zabiła.

- Ale była tam i rozrabiała, jak zawsze - warknął - Nie myśl, że jest niewinna. Jędrek od 

dawna próbował ją wykończyć. Casimir po prostu chce zakończyć sprawę raz na zawsze.

Phil z trudem przełknął ślinę.

- To się zacznie za tydzień? - Musiał ją ukryć gdzieś, gdzie nikt jej nie znajdzie.

- Za tydzień wszyscy już będą martwi - syknął ze śmiechem Sigismund. - A zaczyna się 

dzisiaj.

Phil chwycił Phineasa za ramię.

- Teleportuj mnie do klubu, już! - Wyciął kumpla na korytarz; w tej samej chwili Jack 

wyszedł z windy. - Lecimy do Horny Devils. Austin wprowadzi cię w sytuację.

- Dobra. - Jack szybko wszedł do srebrnego pokoju.

- Lecimy! - Phil słyszał drwiący śmiech Malkontenta kiedy świat poczerniał mu przed 

oczami.

Vanda popatrzyła na gładką, bezwłosą klatkę piersiową Terrance'a Tłoka i stwierdziła, że 

życie jest niesprawiedliwe. Uprawiała seks z Philem i nawet nie wiedziała, jak wygląda 

94

jego pierś. Ale ten sukinsyn, i owszem, poznał najdrobniejszy szczegół jej ciała.

Terrance zakręcił biodrami przy akompaniamencie bębnów bongo.

- Podoba ci się muzyka, którą wybrałem?

- Bardzo skoczna. - Pamela zaczęła stukać stopą w podłogę.

Vanda westchnęła. Co miesiąc tancerze pokazywali jej fragmenty tańców na cały miesiąc, 

do zatwierdzenia. Cora Lee i Pamela uwielbiały tę część swojej pracy. Ona kiedyś też to 

uwielbiała, ale teraz przyłapała się na tym, że każdego mężczyznę porównuje z Philem. I 

żaden się z nim nie równał.

Terrance, kręcąc biodrami, zerwał rzep, który przytrzymywał sztuczną lamparcią skórę, 

zwisającą na szyi. Odrzucił pelerynę, która wylądowała na głowie Cory Lee. Barmanka z 

chichotem ściągnęła ją na kolana.

Vanda widziała teraz nagie ramiona tancerza, nie wyglądały na tak szerokie i muskularne 

jak ramiona Phila. Oczywiście trudno było jej to stwierdzić na pewno, bo nie widziała 

ramion Phila. Psiakrew, powinna była się uprzeć, żeby zdjął ten smoking.

Terrence paradował teraz po biurze w błyszczącej spódniczce a la Tarzan.

- Słyszycie tę trąbkę? Kiedy zagra, przelecę nad sceną na lianie. 

Pamela klasnęła w dłonie. - Wspaniały pomysł.

- Potem muzyka narasta, a ja zrywam spódniczkę! - Terrance rzucił spódniczką przez 

pokój, odsłaniając cieliste stringi udekorowane liśćmi bluszczu.

Pamela zaczęła klaskać.

- Wybornie!

-   Jiii-ha!   -   zapiszczała   Cora   Lee.   Vanda   przyjrzała   się   stringom   Terrance'a.   Z   całą 

pewnością nie był w tej samej lidze, co Phil, przynajmniej tego była pewna. To był jedyny 

element   anatomii   Phila,   który   dobrze   obejrzała...   i   którego   dotykała.   Naprawdę   był 

wspaniały, ogromny. Niesamowicie twardy, ale pokryty najmiększą skórą. Tak cudownie 

było mieć go w sobie. Wypełniał ją całą.

Zacisnęła uda, kiedy poczuła we wnętrzu nagłe, bolesne pragnienie. Do licha. Jak ona 

miała mu się oprzeć? Z westchnieniem zdała sobie sprawę, że nie da rady. Pragnęła go. 

Raz to było za mało. Sto razy byłoby za mało. Zakochiwała się w nim. Gdyby miała choć 

odrobinę silnej woli, więcej by się z nim nie zobaczyła.

Drzwi otworzyły się gwałtownie i do biura wmaszerował Phil.

To by było na tyle, jeśli chodzi o silną wolę. Jęknęła w duchu i wyłączyła odtwarzacz CD. 

Muzyka dżungli ucichła.

- Phil! Jak miło, że wpadłeś. - Terrance przyjął seksowną pozę. - Jak ci się podoba mój 

kostium?

Phil zerknął przelotnie na tancerza.

- Ładna rzeźba. Pilnuj drzwi. Nie wpuszczaj nikogo.

- Och, oczywiście. Dla ciebie wszystko, Phil - Terrance wybiegł za drzwi.

- Ktoś tu się zakochał - zaśpiewała cicho Cora Lee.

- Dość - mruknęła Vanda. - Co ty tu robisz Phil? - I dlaczego tak uważnie się rozglądał?

Obszedł jej biurko.

- Phineas  i Hugo sprawdzają  salę klubową. Widziałaś tu dzisiaj jakichś podejrzanych 

gości?

Wampirzyca wzruszyła ramionami.

- Większość naszych klientów wygląda trochę dziwnie. Co się dzieje? 

Nachylił   się   nad   szafką,   na   której   stały   drukarka   i   faks   -   Jesteś   w   poważnym 

niebezpieczeństwie. 

95

Czy on obwąchiwał jej sprzęt biurowy?

- Co mi zagraża? Za drogie kartridże z tuszem?

- To na pewno Max Megamaczuga - szepnęła dramatycznie Pamela. - Przyszedł dokonać 

ostatecznej zemsty.

- Ostatecznej? - spytała kwaśno Vanda. - Już próbował mnie zabić. Co może być bardziej 

ostatecznego?

- Zabije cię w wyjątkowo makabryczny sposób - wyjaśniła Pamela. - Doprawdy, trudno 

przebić pomysł z pytonem, ale jestem pewna, że on będzie w stanie wykoncypować coś 

absolutnie koszmarnego.

- Dzięki za tę wizję. - Vanda nie przestawała obserwować Phila. Teraz węszył wokół jej 

szafek na dokumenty.

- A może to Corky Courrant - zasugerowała Cora Lee. - Przysięgła, że cię zniszczy.

- Dzięki, że mi przypomniałaś. - Vanda wstała i podeszła bliżej do Phila. - Powiesz mi 

wreszcie, kto...

Zesztywniał nagle.

- Cora Lee, Pamela, idźcie powiedzieć gościom, mają się natychmiast teleportować.

- Co? - Vanda wzięła się pod boki. - Czy ty też chcesz mi zrujnować interesy?

- W twojej szafce na akta jest bomba - powiedział cicho Phil. Cora Lee i Pamela krzyknęły, 

zrywając się na równe nogi. Serce Vandy zamarło na chwilę w piersi. Spojrzała na szafkę.

- Jesteś pewien? Nawet me zajrzałeś do środka. 

Uniósł rękę, żeby ją powstrzymać.

- Nie zaglądaj. To może uruchomić zapalnik. Ale nie mamy pewności. Jeśli to zapalnik 

czasowy, może wybuchnąć w każdej chwili. Spróbujcie zachować spokój...

- Aaaa! - Cora Lee wybiegła z krzykiem z biura. Odepchnęła Terrance'a na bok. - Tu jest 

bomba!

W głównej sali wybuchły wrzaski. Pamela popędziła do drzwi, mamrocząc:

- Dopilnuję, żeby wszyscy się ewakuowali. Spotkamy się w domu Romana.

- Nie! - krzyknął Phil. - Dom może nie być bezpieczny. 

Wampirzyca obejrzała się spanikowana.

- No to w mieszkaniu!

- Ale... - Phil zaczął mówić, że mieszkanie też nie jest bezpieczne, ale Pamela pognała już 

do sali klubowej.

Wrzasnęła na tłum:

- Teleportować się! Natychmiast uciekać!

Vanda pozostała nieruchoma; ogarnęła ją lodowata mgła przerażenia. Bomba. Jej klub 

zostanie zniszczony. Nie mogła na to pozwolić.

- Chodź. - Phil złapał ją za ramię. - Teleportuj nas stąd, szybko. 

Ona wciąż gapiła się na szafkę.

- Skąd wiesz, że tam jest bomba?

- Jestem ekspertem od ich wykrywania. Chodź. Znikamy.

- Jesteś ekspertem? Więc ją rozbrój!

- To nie jest takie proste. - Pociągnął ją do drzwi. - Już samo otwarcie szuflady może ją 

odpalić Muszę cię umieścić w bezpiecznym miejscu.

-   Ale...   ale...   -   Rozejrzała   się,   kiedy   weszli   do   cichej   hali   magazynowej.   Wszyscy   się 

teleportowali. Lasery wciąż błyskały, rozświetlając pusty parkiet, scenę, bar. Jak mogła 

stąd uciec? Kochała to miejsce. Było dla niej wszystkim.

Phil przerzucił ją sobie przez ramię i pobiegł do wyjścia. Jego determinacja przeniknęła 

96

przez zimną mgłę która spowalniała jej myślenie. Ktoś chciał ją zabić. I ten ktoś chciał tego 

tak   bardzo,   że  nie  zawahał   się  przed  zabiciem   setki   czy  więcej   przypadkowych   osób 

razem z nią.

Znowu była zwierzyną.

Phil przebiegł zaułkiem i skręcił na ulicę.

Kurczowo ścisnęła jego koszulę. Musiała ich teleportować gdzieś dalej.

Bum! - ogłuszyła ją potężna eksplozja. Vanda wrzasnęła.

Cegły poleciały w powietrze, płomienie strzeliły w kierunku jej twarzy.

Wzdrygnęła   się,   kiedy   liznął   ją   żar.   Ich   ciała   zostały   wyrzucone   wysoko   do   góry. 

Kurczowo chwyciła się Phila i wszystko dookoła poczerniało.

Rozdział 13

- Uuf. - Vanda wylądowała na podłodze swojego mieszkania z Philem rozciągniętym obok 

niej.

Uniósł się na kolana.

- Jesteś cała?

- Tak - A może i nie. Twarz piekła ją jak diabli. Ale przynajmniej nie spalili się na skwarki.

- Jesteście! Bogu dzięki! - Pamela podbiegła do nich i pomogła Vandzie wstać.

- Bałyśmy się, ze nie przeżyliście. - Cora Lee szeroko otworzyła oczy - Chryste. 

Vanda dotknęła poparzonego policzka.

- Aż tak źle?

- Nie, nie - zapewniły ją szybko obie naraz i spojrzały na siebie.

Cudownie.   Vanda   przeciągnęła   dłonią   po   włosach   i   poczuła   przypalone   końcówki. 

Chociaż raz cieszyła się, że nie może zobaczyć się w lustrze. Ale to było żenujące, że Phil 

widzi ją w takim stanie. Na szczęście nie patrzył na nią. Pobiegł prosto do wielkiego okna 

i zaczął odsuwać aluminiowe żaluzje.

Vanda   dołączyła   do   niego   i   zobaczyła   dym   buchający   z   klubu,   oddalonego   o   dwa 

kwartały. Jej klub. W oddali rozległy się syreny. Wóz strażacki przemknął ulicą pod nimi, 

mrugając kogutami i rycząc klaksonem.

Straciła swój klub. Wszystkie jej marzenia o niezależnym życiu poszły z dymem.

- Bardzo boli? - spytał cicho Phil. Gardło miała ściśnięte, obolałe.

- Tak.

- Skóra zagoi się podczas snu. 

Wzrok zamazał jej się od łez. - Ale nie serce. 

Dotknął jej ramienia. - Nie powinnaś stać przy oknie.

- Muszę to widzieć. - Mogła przynajmniej być blisko z swojego klubu, kiedy zmieniał się w 

zgliszcza. Razem z jej marzeniami.

- Vando, nie możesz się pokazywać. - Odciągnął ją od okna. - I nie powinniśmy tu długo 

siedzieć. Jeśli oni się zorientują, że nie zginęłaś w wybuchu, przyjdą cię tu szukać. Ale na 

razie pewnie zakładają, że nie żyjesz.

- Oni, czyli kto? - Jeszcze raz zerknęła na słup dymu, zanim Phil zasunął żaluzje.

- Ja obstawiam Corky. - Cora Lee wyjęła z mikrofalówki dużą butelkę podgrzanej krwi.

- A ja myślę, że to Max Megamaczuga. - Pamela wystawiła trzy filiżanki i trzy spodeczki 

na kuchenny blat. - Ale to może być którakolwiek z setek osób, które zdążyłaś wkurzyć 

97

przez lata.

- Nie wkurzyłam setek osób. - Vanda cofnęła się myślami, by się upewnić, że to prawda.

- Zaraz wyjaśnię - zaczął Phil. - Wydobyliśmy pewne informacje od więźnia, którego 

schwytał wczoraj Angus.

- Ach, no tak. - Cora Lee nalała chocolood do filiżanek i podała jedną Vandzie. - Darcy 

nam o tym mówiła. Ona i Austin przywieźli go do Romatechu.

Vanda   usadowiła   się   na   kanapie   i   napiła   gorącej   mieszanki   krwi   z   czekoladą.   Jej 

przyjaciółki usiadły naprzeciwko w fotelach. Phil zaczął chodzić po pokoju.

- Więzień powiedział nam, że Casimir ma listę ofiar, wampirów, które brały udział w tym, 

co   Malkontenci   nazywają   masakrą   w   DVN.   Chce   pomścić  śmierć   swojego   przyjaciela 

Jędrka Janowa.

Vanda   się   skrzywiła.   Jędrka   zabili   jej   przyjaciele.   Ian   i   Toni.   Odstawiła   filiżankę   na 

spodeczku na stoliku.

- Czy Ian i Toni są na tej liście?

-   Na   pierwszych   miejscach   -   przyznał   Phil   -   dopóki   spędzają   miesiąc   miodowy   w 

sekretnym miejscu,  powinni być bezpieczni.

Cora Lee napiła się chocolood.

- Kto jeszcze jest na tej liście?

- Jack, Zoltan, Dougal, Phineas. - Phil spojrzał na Vandę. - Ty. 

Przełknęła ślinę.

- Casimir chce mnie zabić? Dlaczego? Nie zrobiłam nikomu krzywdy w DVN. Nawet nie 

wchodziłam do środka.

-   To   prawda   -   przytaknęła   Pamela.   -   Vanda   była   przed   budynkiem,   żeby   udzielić 

moralnego wsparcia.

- Wygląda na to, że Casimir wie o usiłowaniach Jędrka, który próbował zabić Vandę w 

przeszłości - powiedział Phil. - Próbuje dokończyć dzieła, może po to, żeby uczcić pamięć 

przyjaciela.

Vanda   kurczowo   splotła   palce.   Casimir   miał   tysiące   wiernych   wampirów.   Tysiące 

wampirów,   które   z   ochotą   spełniały   jego   rozkazy.   Zaczęła   w   niej   wzbierać   panika; 

narastała, grożąc, że całkowicie ją pochłonie. Już kiedyś była ścigana. Jędrek i jego wilki 

ścigali ją przez ponad rok. To było przerażające, ale ich przynajmniej było tylko pół tuzina. 

Teraz mogło ich być tysiące... a ona nie miała dokąd uciec. Nie miała się gdzie ukryć.

Podskoczyła, kiedy Phil dotknął jej ramienia.

- Jest dobrze. - Pogłaskał ją. - Oni myślą, że zginęłaś w wybuchu. Po prostu przetrzymamy 

cię w ukryciu...

- Nie mogę się ukrywać przez setki lat! - Vanda trwała się z kanapy i zaczęła chodzić po 

salonie.

- O rety. - Pamela wstała i wyjęła telefon z kieszeni spodni. - To jest okropne, po prostu 

okropne.

- Dzwonisz po pomoc? - spytała Cora Lee.

-   Sprawdzam,   czy   księżniczka   Joanna   w   Londynie   jeszcze   nie   śpi.   -   Pamela   wybrała 

numer. - Trochę zatęskniłam za starą, wesołą Anglią.

Vanda podeszła do niej.

- Uciekasz ode mnie?

- Nie obraź się, moja droga, ale przebywanie tu nie jest zbyt bezpieczne... Och, Joanna! Jak 

się miewasz? Czy bardzo byś się pogniewała, gdybym wpadła z wizytą?

- Ja też chcę lecieć. - Cora Lee podniosła się z fotela. - Zawsze mi się marzyło, żeby 

98

zobaczyć Anglię.

- Słyszałaś to, Joanno? - spytała Pamela. - Tak, będzie nas dwie... Och, masz absolutną 

rację. To będą urocze wakacje.

- Nie do wiary, że mnie opuszczacie! - krzyknęła Vanda.

- Chwileczkę. - Pamela przycisnęła telefon do piersi. - Vando, wiesz, że cię kochamy, ale 

po   prostu   nie   ma   sensu,   żebyśmy   zostały.   Będziemy   tylko   przeszkadzać   -   Szczerze 

mówiąc, to prawda - wtrącił Phil. - Łatwiej mi będzie chronić jedną zamiast trzech. A ty 

nie chciałabyś, żeby twoje przyjaciółki były narażone na niebezpieczeństwo.

Vanda spojrzała na niego ze złością. Psiakrew, miał rację. Nie chciała, żeby Pamela i Cora 

Lee były w niebezpieczeństwie. Ale to bolało. Spodziewała się po przyjaciółkach trochę 

więcej lojalności.

- Klub też przepadł - dodała Cora Lee. - Nie potrzebujesz nas teraz.

Serce ścisnęło się w piersi Vandy. Tak, jej klub przepadł, a Cora Lee mówiła o tym takim 

tonem, jakby chodziło o stłuczony talerz. Czy one nie zdawały sobie sprawy, że to było jej 

życie? To było jej wielkie osiągnięcie. To były jej wolność, jej niezależność, jej poczucie 

wartości, jej bezpieczeństwo. A ona to straciła.

- No to proszę, lećcie! Kto was potrzebuje? 

Pamela się skrzywiła.

- Obawiam się, że nie jesteśmy takie odważne jak ty. 

Corze Lee zadrżała dolna warga.

- Zawsze chciałam być odważna, ale za bardzo się boję.

Vanda odwróciła się, żeby nie zobaczyły łez w jej oczach. Straciła swój klub. Teraz traciła 

przyjaciółki.

- Phil - szepnęła Pamela. - Obiecaj, że się nią zaopiekujesz.

- Zaopiekuję się. Macie moje słowo.

- Bóg z tobą, Vando - powiedziała Pamela.

Vanda obejrzała się w samą porę, by zobaczyć jeszcze, jak Pamela i Cora Lee pochylają się 

obie do telefonu, żeby wsłuchać się w głos Joanny. I już ich nie było.

Klapnęła   na   kanapę.   Klub   zniknął.   Przyjaciółki   zniknęły.   Znów   powrócił   koszmar. 

Koszmar, w którym traciła wszystkich, których kocha, ktoś zły ją ścigał i chciał zabić.

Jej ponure myśli przerwał brzęczący klekot - Phil zabrał filiżanki na spodkach do kuchni. I 

nagle dotarło do niej: nie była sama. Był z nią Phil. Przysiągł, że będzie ją chronił. Jej serce 

wezbrało czułością i ciepłem.

Ale równie nagle dotarło do niej coś innego i serce jej się ścisnęło. Karl też jej bronił, 

kosztowało go to życie.

Nie mogła tego zrobić Philowi. Aż zwinęła się z bólu, kiedy wreszcie dotarło do niej, że go 

kocha. Nie mogła pozwolić, żeby cokolwiek mu się stało.

- Nie... - odchrząknęła - nie musisz po nas sprzątać.

- Tak się składa, że muszę. - Wstawił opłukane naczynia do zmywarki. - Nie możemy 

zostawić   żadnych   śladów,   że   tu   byłaś.   I   musimy   zaraz   stąd   znikać.   Jeśli   postanowią 

sprawdzić, czy na pewno zginęłaś, w pierwej kolejności przyjdą tutaj.

Potrzebowała   się   ukryć.   Ale   gdzie?   Przez   większość   czasu,   jaki   spędziła   w   Stanach, 

siedziała   bezpiecznie   zamknięta   w   nowojorskim   haremie.   Nie   mogła   się   ukryć   w 

Londynie, z przyjaciółkami z haremu, bo naraziłaby je na ryzyko. Nie mogła się ukryć w 

Teksasie, u Maggie, bo byłaby zagrożeniem dla niej i jej rodziny.

- Twoim zdaniem miejska rezydencja Romana nie jest bezpieczna?

- Nie. - Phil podszedł do niej. - Malkontenci o niej wiedzą. Ma dobry system alarmowy, ale 

99

to nie powstrzyma ich przed wtargnięciem do środka.

- Romatech?

- Wszystkie fabryki są zagrożone. - Phil wyjął kieszeni komórkę. - Howard ma chatę w 

górach   Adirondacks.   Byłem   tam   parę   razy   na...   polowaniach.   Zadzwonię   i   odbierze 

automatyczna   sekretarka.   Będziesz   mogła   się   skupić   na   wiadomości   nagranej   przez 

Howarda i teleportować nas tam. Okej?

- Nie.

- Co? - Phil znieruchomiał z palcem na klawiaturze telefonu. Vanda wstała.

- Nie lecę z tobą - oznajmiła. Jego oczy się zwęziły.

- Ja ci nie daję żadnego wyboru. 

Wysunęła podbródek.

- To ja się teleportuję. Mogę lecieć, dokąd mi się podoba. Sama. 

Podszedł do niej.

- Czyli dokąd? 

Wzruszyła ramionami.

- Znam... znam bardzo dobrze Karpaty.

- Zamierzasz się ukrywać w jaskiniach? Bardzo przytulnie.

- Kiedy jestem pogrążona w śmiertelnym śnie, nie robi mi żadnej różnicy, czy leżę na 

ziemi, czy na materacu.

Podszedł bliżej.

- A kto cię będzie strzegł w ciągu dnia?

- Nikt. - Zacisnęła bicz wokół pasa. - Już tak kiedyś przetrwałam. Mogę to zrobić znowu.

Phil zacisnął szczękę tak mocno, że aż zgrzytnął zębami.

- Kiedyś byłaś sama. Teraz nie jesteś.

- Byłam sama, bo Karl zginął, chroniąc mnie. Nie chcę, żeby ciebie też to spotkało.

- Nie spotka. Jestem o wiele twardszy niż Karl.

- Nic o nim nie wiesz...

- Wiem dość! I nie pozwolę, żebyś przechodziła przez to sama.

- Nie masz wyboru. - Przejrzała swą wampiryczną pamięć, szukając jaskini w Karpatach.

Pochwycił ją za ramiona.

- Nie rób tego. Tam może być dzień.

Psiakrew. Mógł mieć rację. Teleportowanie się na wschód było bardzo ryzykowne.

- W jaskini będzie ciemno.

- Jak dawno tam byłaś? Ponad pięćdziesiąt lat temu? Jaskinia mogła się zmienić. Możesz 

się niechcący teleportować w litą skałę.

Przełknęła z trudem ślinę.

- Teleportujesz się do chaty i bierzesz mnie ze sobą. - Wystukał numer. - Koniec dyskusji.

Posłała mu wściekłe spojrzenie.

- Zawsze jesteś taki apodyktyczny?

- Kiedy chodzi o twoje bezpieczeństwo, tak. - Objął ją mocno i przysunął telefon do jej 

ucha. - No już.

Skupiła   się   na   nagraniu   i   po   kilku   sekundach   zmaterializowali   się   w   ciemnym 

pomieszczeniu. Phil puścił ją i schował telefon. Vanda dostrzegła brązowe ściany z bali i 

szary kamień wielkiego kominka. Światło księżyca wpadało przez okna i błyszczało w... 

kilku parach oczu.

Vanda zachłysnęła się ze strachu i odwróciła na pięcie, szukając Phila. Szedł przez kuchnię 

do tylnych drzwi.

100

- Phil?

- Jestem tutaj. - Zapalił światło.

Odwróciła się z powrotem do tych oczu. Na ścianie zamontowana była głowa jelenia. Nad 

kominkiem wisiała głowa łosia. A nad regałem z książkami - łeb jakiejś dzikiej świni z 

szablami.

- Na ścianach są martwe zwierzęta.

- To chata myśliwska. 

Vanda zadrżała.

- One na mnie patrzą. - I mówią: „Będziesz następna”, pomyślała. - Dziwne, że nie masz 

niedźwiedziej skóry na podłodze.

Skrzywił się.

- Howard by nie chciał czegoś takiego. A poza tym one na ciebie nie patrzą. Te oczy są ze 

szkła. - Otworzył lodówkę i zajrzał do środka.

- Domyślam się, że zabiliście je ty i Howard?

- Tak. - Wystawił na blat butelkę piwa i odkręcił kapsel. - Jesteśmy... myśliwymi. 

Vanda objęła się w talii ramionami. Ona też kiedyś była myśliwym. Zaczęła używać swojej 

zdolności teleportacji do szukania ojca i braci w obozach jenieckich. Ale tam zobaczyła 

koszmarne okrucieństwo, i coś w niej pękło. Zamiast szukać tych, których kochała, zaczęła 

polować   na   tych,   których   nienawidziła.   Obozowych   strażników,   nazistów.   Jako 

wampirzyca i tak musiała się pożywiać każdej nocy, więc dlaczego przy okazji nie miała 

usuwać potworów z tego świata?

Ale Jędrek Janów odkrył jej działalność, i to ona stała się zwierzyną.

Przysiadła na poręczy brązowej skórzanej kanapy.

- Jestem trochę przewrażliwiona na punkcie polowań. Szczególnie na mnie.

- Tu jesteś bezpieczna. - Phil napił się piwa. - Tylko Howard, Connor i ja wiemy o tym 

miejscu.

- To dobrze. - Rozejrzała się po chacie.

Przez oparcie kanapy przewieszony był ręcznie tkany koc w indiańskie motywy. Kanapa 

stała przodem do kominka, obok stolik do kawy, odrapany i pełen kółek po szklankach. 

Przy biblioteczce stały stary fotel i wysoka lampa.

Schody   prowadziły   na   stryszek.   Zobaczyła   tam   kilka   łóżek   nakrytych   kolorowymi 

kołdrami.

Phil wciąż był w części kuchennej i popijał piwo. Widocznie żar eksplozji wywołał u niego 

pragnienie.

Niedaleko kuchennych szafek znajdowały się drewniany stół i kilka krzeseł na plecionym 

chodniku.

Wzięła   głęboki   oddech   i   spróbowała   przekonać   samą   siebie,   że   naprawdę   jest   tu 

bezpieczna.

- Czy w lodówce jest jakaś syntetyczna krew?

- Nie. Jesteś głodna?

- Teraz nie, ale zwykle jadam przed świtem, a kiedy się obudzę, będę bardzo głodna.

- Zorganizuję dostawę, kiedy zdam raport Connorowi. Muszę sprawdzić, czy Phineas 

dotarł cały i zdrowy do Romatechu.

Zastanawiała się, czy Phil nie będzie miał kłopotów za to, że uciekł z nią, zamiast zostać w 

Romatechu.

- Gdzie mogę spać? Jest tu jakaś piwnica?

- Jest, ale z oknami. - Otworzył drzwi pod schodami. - Kiedy jest tu Connor, sypia w 

101

schowku.

- Och. Okej.

Phil uśmiechnął się i wrócił do kuchni. Wyjął z szafki latarkę.

- Sprawdzę teren. A ty się rozgość. - Wyszedł tylnymi drzwiami. Vanda z jękiem spojrzała 

na martwego jelenia.

- Życie to jedna wielka masakra, co?

Sprawdziła zasuwę na frontowych drzwiach. Malkontent mógł się po prostu teleportować 

do   środka,   żeby   ją   zabić,   ale   zaryglowane   drzwi   przynajmniej   powstrzymają 

pobratymców tego jelenia czy łosia, gdyby chcieli się mścić.

Schowek pod schodami był zaskakująco przestronny. Było w nim pusto, nie licząc rzędu 

półek w jednym końcu. Zdjęła z półki koc i kołdrę i rozłożyła na drewnianej podłodze. 

Potem zaczęła chodzić po małej kuchni. Na suszarce bębnowej leżało trochę czystych 

ubrań. Flanelowe spodnie od piżamy, koszulki, granatowy frotowy szlafrok.

Drzwi obok kuchni prowadziły do małej łazienki. Vanda wzięła szlafrok i zamknęła się w 

niej. Spojrzała w lustro nad umywalką. Nic. Widziała tylko starą wannę na lwich łapach, 

stojącą za jej plecami. Zdjęta buty. Boże, nienawidziła luster. Przez nie czuła się jak nic. 

Mała i bez znaczenia.

Myślę, więc jestem, przypomniała sobie. Miała uczucia, nadzieje i marzenia, jak żywy 

człowiek.

Ale jej marzenia właśnie zostały zrujnowane. Oczy zaszły jej mgłą od niewylanych łez.

Rozwiązała bicz i zsunęła z siebie kombinezon. Kiedy wanna napełniała się gorącą wodą, 

przeprała figi i biustonosz w umywalce. Rozwiesiła je do suszenia na drążku na ręczniki.

Kiedy usiadła w głębokiej wannie, gorąca woda zaczęła rozkosznie grzać jej zmarznięte 

kości. Zamknęła oczy, mając nadzieję, że się zrelaksuje, ale jej głowę wypełniały obrazy 

dymu i ognia.

Kochała   ten   klub.   Zaprojektowała   go,   wyposażyła,   urządziła.   Prowadziła   castingi   na 

tancerzy, zatrudniała kelnerów. To było jej schronienie przed okrutnym światem. Miejsce, 

w którym kontrolowała wszystko i gdzie wszyscy słuchali jej poleceń. To była bezpieczna 

przystań, w której nigdy nie czuła się mała i w której nie musi znosić bólu przeszłości.

Łzy popłynęły po jej policzkach. I co ona teraz zrobi? Spędzi resztę wieczności, ukrywając 

się,   trzęsąc   się   ze   strachu,   nie   mając   do   roboty   nic   poza   przeżywaniem   na   nowo 

koszmarów z tamtych lat?

Wymyła   szamponem   przepalone  włosy   i   zanurzyła   się   pod   wodę,   żeby   je  wypłukać. 

Twarz ją piekła. To była jej wina. Niepotrzebnie czekała tak długo, powinna była jak 

najszybciej teleportować siebie i Phila w bezpieczne miejsce. Ale nie do końca uwierzyła w 

jego słowa. Psiakrew, skąd wiedział, że w jej szafce na dokumenty jest bomba?

Wyszła z wanny, wytarła się i włożyła frotowy szlafrok. Było oczywiste, że to męski 

rozmiar.   Ramiona   zwisały   jej   niemal   do   łokci,   rękawy   sięgały   daleko   poza   palce. 

Podwinęła   mankiety,   mocno   związała   szlafrok   w   pasie.   Szlafrok   był   skrojony   dla 

szerokiej, męskiej piersi, więc podwinęła klapy kołnierza do środka, żeby lepiej zakryć 

dekolt.

Wzięła swój bicz i boso wyszła do kuchni. Światło było zgaszone, a na kominku buzował 

wielki ogień. Rzuciła bicz na stolik. Czy Phil usiłował zrobić romantyczny nastrój? Na 

półce kominka migotały świece. A łoś, który wisiał powyżej, zniknął. Obróciła się. Jelenia i 

dzikiej świni też nie było.

Usłyszała skrzypnięcie otwieranych drzwi i zobaczyła Phila na górnym podeście schodów 

prowadzących do piwnicy. Zgasił światło i wszedł do głównego pokoju.

102

Uśmiechnął się; jego błękitne oczy błysnęły, kiedy obejrzał ją od stóp do głów.

Kolana   jej   zmiękły,   ale   zamaskowała   to,   siadając   gwałtownie   na   kanapie.   Przeczesała 

dłonią krótkie, mokre włosy.

- Co się stało z głowami zwierząt?

- Wyniosłem je do piwnicy. Pomyślałem, że nie będziesz miała nic przeciwko temu.

- Nie - Podwinęła nogi pod siebie na kanapie i poprawiła szlafrok, by mieć pewność, że 

jest szczelnie zakryta.

Phil podszedł bliżej, wciąż patrząc na nią z uśmiechem.

-   Sprawdziłem   pobliże   chaty.   Zagrażają   nam   wrogie   szopy   pracze   mieszkające   pod 

taczkami - spojrzenie padło na stolik. - Chwała Bogu, że masz bicz.

Wiedziała, że próbował żartować, ale te kilka łez, które uroniła w wannie, to był tylko 

wierzchołek gigantycznej góry lodowej w jej piersi. Odwróciła głowę, żeby nie zobaczył jej 

mokrych oczu.

-   Zadzwoniłem   do   Connora   i   powiedziałem   mu,   że   tu   jesteśmy.   Odetchnął,   że   jesteś 

bezpieczna.

Chciała rzucić jakąś złośliwą uwagę na temat Connora, ale była zbyt zmęczona, żeby 

cokolwiek wymyślić - Phineas zjawi się przed świtem z zapasem krwi dla ciebie - ciągnął 

Phil. - Więc nie będziesz jednak musiała mnie gryźć.

Kiwnęła głową. Ogarnęła ją ulga, grożąc powodzią łez. Gdyby chociaż Phil zrobił coś 

strasznego, mogłaby wrzeszczeć, wpaść w szał. Skrzywiła się w duchu. Czy właśnie to 

robiła   przez   lata?   Uciekała   w   gniew,   żeby   nie   musieć   stawiać   czoła   prawdziwym 

uczuciom?

- Vando. - Poczekał, aż ukradkiem zerknęła w jego stronę. - Skarbie, wszystko będzie 

dobrze.

Łzy zapiekły ją pod powiekami, więc szybko odwróciła głowę.

- Pójdę się umyć.

Usłyszała, jak drzwi łazienki skrzypią i się zatrzaskują. Do diabła. Nie miała zamiaru 

płakać. Bo po co. Wstała i zaczęła chodzić między kanapą a kuchennym stołem. Nie miała 

nic, co oderwałoby jej myśli o potów. Nie było telewizora ani komputera.

Zatrzymała   się  przed  biblioteczką.  Jak  wypatroszyć   rybę   w   pięciu   łatwych   krokach.  Obok 
Taksyderrtia   dla   tępaków.  

Wyjęła   książkę   w   miękkiej   oprawie   i   przyjrzała   się   półnagiej 

parze, obejmującej się na okładce. Romansidło? Uśmiechnęła się do siebie, zastanawiając 

się, kto przyniósł tę książkę do chaty. Howard, Phil czy Connor? Może czytali sceny 

erotyczne, żeby nauczyć się paru sztuczek. Chociaż Phil nie potrzebował w tym względzie 

żadnej pomocy.

Był niesamowity. Taki namiętny. Taki seksowny, potrafił ją rozgrzać, kiedy...

- Nie za gorąco ci? - usłyszała jego głos.

Podskoczyła i odwróciła się do niego. Właśnie wyszedł z łazienki. Z nagą klatą. Książka 

wypadła jej z rąk.

Wskazał ruchem głowy kominek.

- Chciałem, żeby było przytulnie, ale ogień to może przesada jak na lipiec.

- Jest... jest dobrze. - Podniosła książkę z podłogi i odstawiła ją na niższą półkę, ukradkiem 

jeszcze raz zerkając na tors bohatera na okładce. Nie było porównania. Model wyglądał na 

sztucznego. Upozowanego. Wywoskowanego.

Jej spojrzenie znów pobiegło w stronę Phila. No, to była klata. Szeroka, zwężała się w 

pasie. Kasztanowe kędziory na piersi, wciąż błyszczące od wody po kąpieli, zwijały się, 

wysychając. Cienka ścieżka włosów bieliła sześciopak na pół i znikała pod kraciastymi 

103

flanelowymi spodniami piżamy, wiszącymi nisko na jego biodrach.

Podszedł do niej, ściskając w dłoni jakiś podłużny przedmiot.

- Znalazłem w łazience coś, od czego może poczujesz się lepiej. 

Czy to coś na baterie?

- Co to takiego?

Pokazał jej przejrzystą buteleczkę z zielonkawym płynem.

- Aloes. Dobry na oparzenia.

- Och. - Dotknęła twarzy. - Wszystko się zagoi podczas snu.

- Czyli dopiero za jakieś siedem godzin. - Usiadł kanapie i poklepał poduchę obok siebie.

Przysiadła na brzegu i wyciągnęła rękę, żeby wziąć butelkę. Ku jej zaskoczeniu nie podał 

jej balsamu. Wycisnął trochę na dłoń i odstawił butelkę na stolik, obok jej bicza.

- Nie ruszaj się. - Przysunął się bliżej i palcem nałożył trochę specyfiku na jej podbródek.

- Mogę to zrobić sama.

-   Nie  widzisz,   gdzie  są   poparzenia.   -   Rozsmarował   jej   trochę  na   czole.   Rzeczywiście, 

balsam był cudownie chłodny.

- Pewnie wyglądam okropnie.

- Dla mnie zawsze jesteś piękna. - Posmarował jej policzki. - Płakałaś.

Już na samą wzmiankę o płaczu jej oczy znów napełniły się tymi przeklętymi łzami.

- Straciłam wszystko. Klub. Przyjaciółki.

-  Twoje  przyjaciółki  wciąż  się o  ciebie troszczą.  Nie straciłaś  ich.  -  Upaćkał  odrobiną 

balsamu jej nos.

Westchnęła cicho.

- Ale straciłam klub. Był dla mnie wszystkim.

Potarł dłonie, żeby pokryć je balsamem, a potem przeciągnął nimi po jej szyi.

- Nie był wszystkim.

-   Był.   Sama   go   zaprojektowałam.   Sama   podejmowałam   wszystkie   decyzje.   Był   moim 

dziełem, doskonały. - Jego dłonie też były doskonałe.

- Dzięki niemu czułaś, że wiele osiągnęłaś.

- Tak. Dokładnie. - Tak się cieszyła, że rozumiał. - Byłam tam szczęśliwa. Czułam się tam... 

bezpieczna.

Phil oparł się o poduszki kanapy.

- To były tylko cegły i zaprawa. Drewno i cement. Nic więcej. 

Zesztywniała. Wcale nie rozumiał.

- Słuchałeś w ogóle tego, co powiedziałam?

- Słuchałem. Dawał ci poczucie, że coś osiągnęłaś. Czułaś się bezpieczna i chroniona. I te 

uczucia były związane z twoim klubem.

- Tak. - Łza popłynęła po jej policzku.

- Vando, ale te uczucia nie mieszkały w klubie. Uczucia mieszkają w sercu. - Otarł jej łzę. - 

I nic, ani Malkontent, ani wybuch, ani pożar, nie może ci tych uczuć odebrać.

Góra lodowa w jej piersi roztopiła się, po twarzy Vandy popłynęło jeszcze więcej łez.

- Czy ty wiesz, co widzę, kiedy na ciebie patrzę? - spytał.

- Zwariowaną nieumarłą z fioletowymi włosami i paskudnym charakterem? 

Uśmiechnął się i przeciągnął palcami po jej wilgotnych włosach.

- Widzę piękną młodą kobietę, która jest inteligentna, odważna i może osiągnąć wszystko, 

co sobie postanowi.

- Myślisz, że mogę być szczęśliwa?

- Wiem, że możesz - zapewnił.

104

- Mówisz urocze rzeczy, Phil. - Popłynęły kolejne łzy. Scałował je z jej twarzy.

- I szczerze mówiąc, wolę raczej działać, niż mówić. 

Już sobie wyobrażała, jakie działania miał na myśli.

- Phil, to mnie zabije, jeśli cokolwiek ci się stanie.

- Nic mi nie będzie. - Pocałował ją w czoło ufaj mi.

-   Dlatego   chciałam   odmówić   przyjęcia   twojej   pomocy.   Nie   chodzi   o   to,   że   jestem 

niewdzięczna czy uparta. Tylko o to, że... że...

Pocałował ją w czubek nosa.

- Że mnie trochę polubiłaś?

- Tak. - Twarz znów zaczęła ją palić. - Odrobinę. 

- To dobrze. - Wziął indiański koc z oparcia kanapy i rozłożył go na podłodze przed 

kominkiem. - Bo ja też odrobinę cię lubię.

Jej spojrzenie spoczęło na wypukłości pod jego flanelowymi spodniami.

- Ale objawy tej sympatii są dość pokaźne. 

Wyszczerzył zęby.

-   Chodź   tutaj.   Chcę   pocałować   jakąś   część   ciebie,   która   nie   smakuje   aloesem.   -   Jego 

błękitne oczy pałały żarem. - Jestem pewien, że znajdę odpowiednie miejsce.

Wiedziała, że znajdzie. Obeszła stolik i stanęła przed nim. Dotknął jej policzka.

- Vando, kocham cię.

Jej serce pękło i otworzyło się przed nim.

- Phil. - Zarzuciła mu ręce na szyję. - Co ja bym bez ciebie zrobiła?

Zakochała się. Nie chciała tego. Ale nie była w stanie mu się oprzeć. Był taki słodki. I 

seksowny.

- Będziesz się ze mną kochał? Teraz?

- Już myślałem, że nigdy nie poprosisz. - Pochylił ku niej twarz.

Rozdział 14

Vanda   oparła   się   o   Phila,   kiedy   ją   całował.   To   był   powolny,   leniwy   pocałunek.   Bez 

wątpienia zamierzał się kochać równie powoli i starannie. Ale rytmiczne pieszczoty jego 

języka, dotyk jego miękkiej skóry pod jej błądzącymi dłońmi i pierwotny męski zapach 

wypełniający jej nozdrza - to wszystko sprawiło, że kości jej miękły, serce biło jak szalone, 

a pożądanie narastało w niekontrolowany sposób.

Wbiła  palce w  jego plecy, wygięła  się  i  naparła  na niego. Przycisnęła  biodra  do  jego 

bioder, zaczęła się ocierać o jego twardą męskość. Między nogami czuła bolesną pustkę, 

która stawała się nieznośnie gorąca.

Do diabła z leniwym kochaniem się. Mogli się tak kochać za drugim razem. Albo za 

trzecim. Przerwała pocałunek.

-   Bierzmy   się   do   rzeczy.   -   Zaczęła   się   szarpać   z   paskiem   szlafroka.   Wszystko   było 

zabarwione na czerwono, więc wiedziała, że oczy jej płoną.

- Skarbie, twój zapał jest cudowny, ale najpierw musimy porozmawiać.

- Chyba żartujesz. - Zdarła z siebie szlafrok i rzuciła go na podłogę. Phil gwałtownie 

chwycił powietrze.

- Boże, ależ jesteś piękna.

- Dziękuję. - Zobaczyła, że jego przyrodzenie jest jeszcze większe. - Dość pogaduszek. - 

Chwyciła gumkę flanelowych spodni.

105

Złapał ją za nadgarstki, żeby ją powstrzymać.

- Naprawdę musimy porozmawiać.

- Dlaczego? - Wyrwała mu ręce i spojrzała na niego ze złością. - Rzucasz mnie?

- Nie! Kocham cię. Chcę spędzić z tobą życie. 

Jej serce wezbrało uczuciem. - Naprawdę?

- Tak, naprawdę.

- Więc w czym problem? Przecież wpadka nam nie grozi. Nie jestem na nic chora. Twoje 

boskie   ciało   nie   dozna   żadnej   krzywdy.   -   Złapała   bicz   ze   stolika   -   Chyba,   że   mnie 

wkurzysz.

Roześmiał się. Sapnęła, obruszona.

- To cię miało wystraszyć, żebyś mi uległ. Bicz albo posłuszeństwo. Co wybierasz? Chcesz 

być moim osobistym seksualnym niewolnikiem?

Jego oczy błysnęły wesoło.

- Nie musisz się uciekać do gróźb. Chętnie zostanę twoim niewolnikiem z własnej woli.

Rzuciła bicz na stół.

- W takim razie przestań gadać i pocałuj mnie. Zmuś mnie do krzyku. To rozkaz.

Przestąpił z nogi na nogę.

- Najpierw muszę ci coś powiedzieć.

Vanda jęknęła, sfrustrowana. Powinna użyć tego cholernego bicza.

- Pamiętasz, jak mówiłaś, że naziści nasłali na ciebie wilki?

Zdrętwiała. Jej ciało pokryło się gęsią skórką, mimo ognia huczącego tuż obok.

-   Nie   chcę   o   tym   rozmawiać.   -   Nie   mogła   powiedzieć   o   tym   Philowi.   Już   nigdy   nie 

spojrzałby na nią w ten sam sposób. - Przeszłość minęła. Nie ma sensu o niej rozmawiać.

- Nie! Kochasz mnie, tak? 

- Łzy znów zamgliły jej spojrzenie. - Podobno miłość zwycięża wszystko.

Spojrzał jej badawczo w oczy.

- Mam nadzieję - szepnął.

- Tak jest. - Otoczyła go ramionami. - Proszę cię. Kochaj mnie. Weź mnie taką, jaka jestem.

- Kocham cię. Ponad wszystko.

- No i dobrze. - Ściągnęła mu spodnie. - To do dzieła.

- Mamy całą noc. Nie poganiaj mnie. 

Ale ona była gotowa. Jak nigdy przedtem.

- Pragnę cię.

Wyciągnęła rękę, żeby go dotknąć.

- Poczekaj chwilę. - Położył ją na podłodze; natychmiast objęła go nogami w pasie.

- Niewolniku. - Uniosła biodra i zaczęła ocierać się o niego. - Bierz mnie, teraz. 

Pchnął ją lekko na podłogę.

- Nie teraz.

- Tak, teraz. Czy słowo „niewolnik” jest dla ciebie niezrozumiałe? 

Roześmiał się.

- To ja pierwszy wyznałem ci miłość. Więc ja rządzę pierwszy.

- To będziemy się zmieniać?

- Tak. Ale teraz moja kolej.

Stłumiła uśmiech. Jak na seksualnego niewolnika był bardzo dominujący. Ale nawet te ich 

małe bitwy o dominację ją podniecały.

- Myślisz, że ty tu rządzisz?

- Nie myślę, tylko wiem. - Wyplątał frotowy pasek z jej szlafroka.

106

- Może ja tylko pozwalam ci tak myśleć. - Zmarszczyła brwi, kiedy związał jej paskiem 

nadgarstki. - Co ty robisz?

- Zamierzam bardzo dokładnie eksplorować twoje ciało. A nie mogę tego zrobić, kiedy 

mnie poganiasz. - Podciągnął jej ręce nad głowę i przywiązał pasek do nogi stolika.

Szarpnęła pasek i się uśmiechnęła. Związał ją tak luźno, że mogła uwolnić dłonie, kiedy 

tylko chciała.

- A kto cię zrobił szefem?

- Sam się zrobiłem. Jeśli chcesz, możesz złożyć zażalenie.

- I złożę. Jesteś... jesteś... - Chwyciła gwałt wdech, kiedy połaskotał ją językiem w szyję. - 

despotyczny.

- Mhm. - Wylizał ścieżkę od szyi do piersi.

- Jesteś jaskiniowcem. - Zadrżała, kiedy język okrążył jej sutek. - Bezczelnym i kompletnie 

ob... ob...

Wziął sutek do ust.

- Obrzydliwym!

Pociągnął   stwardniały   koniuszek,   aż   jęknęła.   Pragnienie   między   nogami   stało   się 

nieznośnie bolesne.

- Phil, proszę cię.

- Czyżbyś błagała? Co? - Skubnął zębami jej brzuch.

- Nigdy.

- To dobrze, bo to mnie nie rozproszy. To ciągle jest moja kolej, a jeszcze z tobą nie 

skończyłem. - Wsunął w nią dwa palce.

Drgnęła.

- Jesteś taka mokra. - Poruszył nimi. - Taka piękna.

Zaczęła dyszeć, z trudem chwytając powietrze. Do licha, ależ to było przyjemne. Jej nogi 

się  sprężyły,  biodra  uniosły.  A  jego  palce  się  wycofały.  Narastający  orgazm  zgasł  jak 

niewypał.

- Ach! - Nigdy w życiu nie była tak zdesperowana. - Co ty robisz?

- Zaufaj mi. - Zanurkował między jej nogi.

Pisnęła, czując dotyk jego języka. Łaskotał i drażnił, ssał i skubał.

Napięcie zwaliło się na nią ze zdwojoną siłą, zapierając jej dech. Psiakrew, jeśli on tak 

wykorzystywał swoją kolejkę, to mógł to robić całą noc. Całe dwa tygodnie. Wzrok jej się 

zmącił. Huczało jej w uszach. Wszystkie odczucia, wszystkie myśli skupiły się na jego 

bezczelnych ustach.

Krzyknęła, kiedy potężny spazm szarpnął jej ciałem. Wiła się nieświadoma niczego oprócz 

tych cudownych dreszczy.

Zachłysnęła się, kiedy nagle w nią wszedł.

- Phil. - Uwolniła dłonie z paska. - Próbujesz mnie zabić? 

Uśmiechnął się i pocałował ją w czoło.

- Trzymaj się, skarbie. To ciągłe moja kolej.

Kilka godzin później Phil leżał na plecach, zaspokojony i półprzytomny.

- Phil... - Vanda szepnęła mu do ucha.

Jęknął. Znowu była jego kolej? Stracił rachubę. Po ostatniej kolejce myślał już, że jest 

całkiem wykończony. Prawie spał, kiedy zaczęła go masować ciepłą, mokrą myjką. Była 

tak delikatna, że odpłynął w stan sennego półpodniecenia.

Ale potem wzięła go do ust. W mgnieniu oka był całkiem przytomny i stał na baczność. 

Torturowała go, aż zaczął błagać o litość, więc go dosiadła. Nie wiedział, co jest bardziej 

107

podniecające: jej gorący dotyk, gdy ślizgała się po nim w górę i w dół, czy widok Vandy 

kochającej z nim. Uwielbiał patrzeć na wyraz jej twarzy, zacienioną skórę, podskakujące 

piersi. Rozkoszował się słuchaniem  miękkich jęków i ochrypłych krzyków. Nigdy nie 

doświadczył czegoś tak pięknego i erotycznego.

O mało go nie zabiła.

- Phil - szepnęła znów. Jęknął.

- Zasnąłeś. Jest czwarta rano.

- To miło. - Z trudem otworzył powieki, ale opadły. - Sypiam w nocy. Czuwam w dzień.

- Wiem. Ale po tej całej gimnastyce nabrałam apetytu.

- To miło. - Znów odpłynął.

- Phil.

- Mmm.

- Jestem głodna. - Przeciągnęła palcem po jego tętnicy szyjnej. Otworzył oczy.

Vanda wyszczerzyła się w uśmiechu.

- Tak też myślałam, że to cię otrzeźwi. Chciałam zadzwonić do Connora, ale pomyślałam, 

że   cię   uprzedzę,   na   wypadek   gdyby   któryś   z   chłopaków   teleportował   się   tutaj   z 

syntetyczną krwią i zobaczył cię gołego, rozciągniętego na podłodze.

Usiadł.

- Rozumiem, co masz na myśli. - Byłoby oczywiste, że on i Vanda oddawali się zakazanym 

rozrywkom. Zamrugał i dopiero teraz zauważył, że Vanda ma na sobie flanelowe spodnie 

i męską koszulkę. - Jesteś ubrana.

- Tak. Znalazłam te rzeczy w suszarce. I wzięłam jeszcze jedną kąpiel. Wampiry mają 

bardzo wyczulony węch.

Wilkołaki też miały, a zapach Vandy był na całym jego ciele.

- Lepiej się umyję. - Pospieszył do łazienki, żeby się wyszorować do czysta.

Kiedy wyszedł w ręczniku owiniętym wokół bioder odkrył, że wpakowała do pralki koc i 

wszystko inne, co pachniało seksem. Chodziła po pokoju.

-   Chyba   wszystko   zebrałam.  Nie  chcę  cię  stracić,   jako   mojego   strażnika.   Jeśli   Connor 

domyśli się, co wyprawiamy, może cię przydzielić gdzieś indziej.

- Wtedy odejdę z pracy. - Phil znalazł w suszarce ostatnią koszulkę i parę flanelowych 

spodni. - Nie zostawię cię.

-   Phil  -   Popatrzyła   na  niego  z   taką  miłością   w  łagodnych  szarych   oczach.   I  nagle  jej 

spojrzenie zsunęło się na jego szyję. Oczy jej zabłysły. Odwróciła się. - Zadzwoń, proszę - 

ponagliła go.

- Już. - Nie bał się kłów Vandy, ale wiedział, że gdyby go ugryzła, zorientowałaby się, że 

nie smakuje jak normalny śmiertelnik. Nie chciał, żeby dowiedziała się prawdy w taki 

sposób. Próbował jej to powiedzieć wcześniej, ale nie chciała słuchać.

Był  już  w połowie drogi  do łazienki po  komórkę,  którą  zostawił  w spodniach, kiedy 

przypomniał sobie, że w tej chacie nigdy nie było dobrego sygnału. Byłoby niebezpiecznie, 

gdyby wampir teleportował się tu, używając niestabilnego punktu odniesienia. Podszedł 

do telefonu na kuchennej szafce i wybrał numer biura ochrony w Romatechu.

Odebrał Connor.

- I jak tam u was?

- Spokój. Vanda jest głodna, więc przydałaby się dostawa.

- Przyślę Phineasa. Spodziewaj się jego telefonu za parę minut. - Connor się rozłączył.

Phil zmarszczył brwi, odkładając słuchawkę.

- Coś się stało? - spytała Vanda.

108

- Connor był jakiś bardziej... zwięzły niż zwykle. Coś się musi dziać. Dowiemy się, kiedy 

zjawi się Phineas.

Vanda   kiwnęła   głową   i  podeszła   do  kominka.   Ogień  zgasł,  pozostawiając  tylko   kilka 

żarzących się węgli w kupie popiołu.

Zadzwonił telefon; Phil złapał słuchawkę - Hej, Phineas. Cieszę się, że wydostałeś się z 

klubu.

Po echu w słuchawce poznał, że jest przełączony na głośnik. Nie przestawał mówić, żeby 

jego głos mógł doprowadzić Phineasa we właściwe miejsce. Kiedy wampir się pojawił z 

wielkim tekturowym pudłem w rękach, Phil się rozłączył.

- Hej, koleś. - Phineas postawił pudło na kuchennej szafce i odwrócił się, żeby przywitać 

się z Vandą - Uu, dziewczyno. Trochę się przysmażyłaś.

Spojrzała na niego z irytacją.

- Wielkie dzięki. - Wyraz jej twarzy zmiękł, kiedy podeszła do kuchni. - Właściwie to chcę 

ci   podziękować  Nie   tylko   za   to,   że   przyniosłeś   jedzenie,   ale   że   pomogłeś   wszystkim 

wydostać się z klubu.

- Nie ma sprawy - odparł młody wampir. - Bardzo mi przykro, że wyleciał w powietrze. 

Twój ochroniarz był wściekły. Uparł się, że teleportuje się ze mną do Romatechu i zgłosi 

do walki z Malkontentami. Angus bardzo chętnie go zatrudnił.

- Angus jest teraz w Romatechu? - spytał Phil.

- O tak. - Phineas wyjął z pudła plastikową kasetkę i położył ją przed Philem. - Tu masz 

trochę broni od Connora.

- Świetnie. - Phil otworzył kasetkę i znalazł dwa pistolety oraz kilka magazynków.

- Szkoda, że nie mogłem ci przynieść srebrnych kul - powiedział Phineas - ale nie dałbym 

rady się z nimi teleportować.

- Rozumiem. - Phil wsunął magazynek do pistoletu.

- A co z moim jedzeniem? - Vanda zajrzała do pudła.

- Już się robi, Panno Grzanko. - Phineas zaczął wypakowywać butelki syntetycznej krwi i 

ustawiać je na blacie.

Vanda złapała jedną, zerwała kapsel i duszkiem wypiła zawartość.

- Oj, mała - Phineas z rozbawieniem zerknął na Phila - Ciekawe, czemu jest taka głodna?

Phil zignorował go. Schował resztę butelek do lodówki. Phineas spoglądał to na Phila, to 

na Vandę.

- Oboje przebraliście się za drwali. Bardzo... interesująco. 

Vanda trzasnęła pustą butelką o blat.

- Przymknij się, Doktorze Kieł, zanim wymyślę jakieś ciekawe zastosowanie dla tej butelki.

- Uuch, świntuszymy. - Phineas wyszczerzył zęby. - Podoba mi się. 

Phil załadował drugi pistolet, zabezpieczył go i wręczył Vandzie.

- Używałaś kiedyś czegoś takiego?

- Nie. - Przyjrzała się nieufnie broni, po czym posiała Phineasowi ironiczne spojrzenie. - 

Ale wiem, w co celować, żeby poćwiczyć.

- Ooch, świństwa i przemoc. - Czarnoskóry wampir puścił do niej oczko.

- Spoważniejesz wreszcie? - burknął Phil. Jeszcze raz podsunął pistolet Vandzie. - Będziesz 

tego potrzebować.

Wzięła go z niechęcią.

- Wolę mój bicz. 

Phineas parsknął śmiechem.

- Założę się.

109

- Mam ci wybić kły? - warknął Phil.

- No dobra, dobra. - Phineas uniósł ręce w geście kapitulacji. - Doktor Kieł tylko sobie 

żartuje. W Romantechu jest dość... ponuro. W tym waszym miłosnym gniazdku jest o 

wiele przyjemniej.

- To jest chata myśliwska - poprawił go Phil.

- Phil i Howard są myśliwymi. - Vanda podeszła stolika i położyła pistolet obok bicza. - 

Phil wyniósł je do piwnicy, bo mi się nie podobały, ale na ścianach były myśliwskie trofea.

-  Tak,  już ja  wiem,  co upolowałeś -  mruknął  Phineas.  Kiedy  Phil dźgnął  go łokciem, 

szepnął: Nikomu nie powiem.

- Ale to jest dziwne. - Vanda obróciła się wokół własnej osi, rozglądając się po chacie. - 

Właśnie zauważyłam, że tu nie ma żadnej broni myśliwskiej. czym zabiliście te zwierzęta?

Phil skrzywił się w duchu. Nie potrzebowali żadnej broni. Przeobrażony niedźwiedź i 

wilk potrafiły zabijać tradycyjnym sposobem.

Phineas   wypuścił   powolny,   świszczący   oddech   i   spojrzał   znacząco   na   kumpla.   Phil 

odchrząknął.

- Howard nigdy nie trzyma tu strzelb. Ktoś mógłby się włamać i je ukraść.

- Rozumiem. - Vanda przysiadła na poręczy kanapy, najwyraźniej usatysfakcjonowana tą 

odpowiedzią.

- Więc co się dzieje w Romatechu? - Phil zmienił temat. Phineas zestawił puste pudło na 

podłogę.

- Angus zjawił się parę godzin temu.  W sali konferencyjnej naprzeciw  biura  ochrony 

urządził salę sztabową.

- Sztabową? - spytała Vanda, szeroko otwierając oczy.

- Jest bardzo prawdopodobne, że dojdzie do wojny - wyjaśnił Phil. - Szczególnie teraz, 

kiedy Casimir jest w Stanach.

Vanda skrzywiła się lekko.

- Dlaczego nie mógł zostać w Europie Wschodniej. To tam siedzą wszystkie paskudne 

wampiry.

Phil zmarszczył nos. Musiał jej powiedzieć, że paskudny wampir Sigismund też jest tutaj.

- To logiczne, że przeniósł się do Ameryki. Chce zniszczyć wszystkie nowoczesne, pijące z 

butelek wampiry, a tu mieszka większość z nich. Tu jest ośrodek władzy.

Phineas kiwnął głową.

- Angus mówił to samo.

- Hm, przywódcy może i są tutaj, ale ich poddani... - Vanda jęknęła. - Widzieliście tych 

gości   na   przyjęciu   wczoraj   wieczorem?  Kiedy   myśleli,   że   Phineas   został   otruty   przez 

Malkontentów, wszyscy spanikowali i chcieli uciekać. Nasza strona 1:0 banda mięczaków!

Doktor Kieł zesztywniał.

- Ja nie jestem mięczakiem.

- I ja też nie jestem. Mamy mnóstwo doskonałych wojowników - dodał Phil. Ale wiedział, 

że Vanda ma sporo racji. Wampiry, które wybierały picie z butelek, robiły to, bo nie lubiły 

atakować   śmiertelników.   Z   natury   były   pokojowo   nastawionymi,   praworządnymi 

istotami.

A   poddani   Casimira   byli   agresywni   i   brutalni.   Jako   śmiertelnicy   byli   mordercami   i 

zbójami, a kiedy stali się wampirami, ich okrucieństwo jeszcze przybrało na sile. Dać 

przestępcy   superszybkość,   supersiłę   i   zdolność   kontroli   umysłów,   a   wyjdzie   z   tego 

bezwzględny potwór, przekonany o swojej wyższości i niezniszczalności. W jaki sposób 

dobre   wampiry   miały   ich   pokonać?   Jeśli   tego   nie   zrobią,   już   nikt   nie   powstrzyma 

110

Malkontentów przed sterroryzowaniem całego świata. Dobre wampiry musiały walczyć, 

czy im się to podobało, czy nie, nie o własne przetrwanie, ale i w obronie śmiertelnego 

świata.

Phil podszedł do tylnych drzwi i włożył kalosze.

- Dość dawno nie sprawdzałem terenu. Chcesz iść - Spojrzał znacząco na Phineasa.

- Jasne, koleś.

Phil uśmiechnął się do Vandy.

- To nam zajmie tylko parę minut. 

Założyła ręce i zmarszczyła brwi.

- Rozumiem. Chcecie porozmawiać o krwawych wojennych sprawach, nie strasząc słabej 

damy. Ale wiecie, ja już przeżyłam wojnę. Jestem twarda, do diabła.

Nie   tak   twarda,   jak   udawała.   Phil   miał   ochotę   wziąć   ją   w   ramiona   i   scałować   tę 

zmarszczkę z jej czoła, ale nie mógł tego zrobić przy świadku.

- Zaraz wracamy. - Wymknął się z Phineasem na dwór.

Odczekał kilka sekund na tylnym ganku, aż jego oczy przywykły do ciemności, a potem 

zszedł po schodkach na żwirową ścieżkę. Księżyc, któremu już niewiele brakowało do 

pełni, wisiał nisko nad ciemnym zarysem drzew. Wiatr szeleścił w gałęziach, wypełniając 

powietrze zapachem sosen.

Phil ruszył ścieżką, chrzęszcząc żwirem pod kaloszami. Phineas szedł obok niego, patrząc 

w ciemny las.

- Tędy. - Phil skręcił, zamierzając obejść chatę zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Ich 

kroki   ucichły   na   trawie.   Nasłuchiwał   uważnie.   Słyszał   ptaki,   szelest   małych   łapek   w 

podszyciu.

- Jest bardzo źle? - spytał. Młody wampir kopnął szyszkę.

- Rosyjscy Malkontenci zaatakowali dom Romana. Nikogo tam nie było, ale w Romatechu 

rozległ się alarm. Niestety, zanim tam dotarliśmy, wszyscy już uciekli.

- Tchórze - burknął Phil.

- Będziemy mieszkać w Romatechu, dopóki się nie uspokoi. - Phineas westchnął. - Jeśli się 

kiedykolwiek uspokoi. Z tego, co mówił ten Sigismund, wszystkie fabryki Romatechu są 

w   niebezpieczeństwie.   Angus   postał   Mikhaila,   Zoltana,   Jacka   i   Dougala   do   innych 

zakładów, żeby wzmocnili ochronę.

Phil spojrzał na frontowy ganek chaty, który właśnie mijali.

- Byłbym wdzięczny, gdybyś nie wspominał o Sigimundzie przy Vandzie. Chcę jej sam o 

tym powiedzieć.

- Ona go zna?

- To on przemienił ją i jej siostrę. 

Phineas gwizdnął.

- O kurczę, koleś. Nie dziwię się, że o mało nie urwałeś mu łba. Ale to było naprawdę 

niezłe, kiedy twoja ręka zamieniła się w łapę.

- Wolałbym, żebyś o tym też nie wspominał. 

Phineas się zatrzymał.

- Jeszcze jej nie powiedziałeś?

- Nie. Próbowałem, ale... - Jęknął w duchu. Powinien był próbować bardziej skutecznie. 

Vanda tak się upierała, że nie chce rozmawiać. Co próbowała przed nim ukryć?

Phineas ruszył dalej.

- Connor kazał ci przekazać wiadomość. Masz trzymać kudłate łapy przy sobie, dopóki 

pilnujesz Vandy.

111

Phil spojrzał w mroczny las i nie odezwał się słowem.

- Najwyraźniej ostrzeżenie Connora przyszło za późno - mruknął Phineas.

- Nie będę o tym rozmawiał. - Phil obszedł narożnik domu i ruszył w stronę tylnego 

ganku.

- Nie musisz, bracie. Doktor Kieł wyczuwa takie rzeczy. Poza tym jesteś zwierzęciem. I 

będziesz się zachowywał jak zwierzę. - Zawył jak wilk.

- Dość - warknął Phil. - To nie ma nic wspólnego moją zwierzęcą naturą. Kocham Vandę. I 

myślę, że ona kocha mnie.

- Stary, ona cię nawet nie zna. I nie pozna, dopóki nie powiesz jej prawdy. 

Phil się skrzywił.

- Okej. Masz rację. - Mógł tylko mieć nadzieję, że jego natura Zmiennokształtnego niczego 

nie   zmieni.   Vanda   twierdziła,   że   miłość   zwycięża   wszystko.   Ale   nienawidziła 

zmiennokształtnych. I panicznie bała się wilków.

Kiedy zbliżyli się do tylnego wejścia, usłyszał dzwoniący w domu telefon.

- Szybko. - Podbiegł, żeby otworzyć drzwi. - Wolałbym, żeby Vanda nie odbierała. 

Phineas śmignął do środka z wampiryczną prędkością i znalazł się przy telefonie przed 

Vandą.

- Halo?

Phil, zamykając drzwi na klucz, zauważył szok na twarzy czarnoskórego wampira.

- Jak... jak to się stało? - wymamrotał Phineas. Skrzywił się, słuchając odpowiedzi. Vanda 

cofnęła się do kominka z zaniepokojoną miną. Założyła ręce na piersi i przygarbiła się 

nieco.

-   Dobrze   -   powiedział   cicho   Phineas.   -   Zaraz   tam   będziemy.   -   Delikatnie   odłożył 

słuchawkę i powoli odwrócił się przodem do nich. Wciąż miał oszołomioną minę.

- Co się stało? - spytał Phil. Phineas głośno przełknął ślinę.

- Zakłady Romatechu w Teksasie i Kolorado zostały wysadzone w powietrze. Nie żyje 

czternaście wampirów. Rannych jest jeszcze więcej.

Vanda gwałtownie zaczerpnęła powietrza i przycisnęła dłoń do ust.

Phil   poczuł   ściskanie   w   klatce   piersiowej.   W   wszystkie   ostatnie   lata   między 

Malkontentami   i   dobrymi   wampirami   panowało   napięcie.   Było   nawet  kilka   drobnych 

potyczek. Jednak nic na taką skalę.

Spojrzał przez pokój na Vandę. Jakimś cudem musiał jej zapewnić bezpieczeństwo. Ale 

powinien też stanąć do walki.

- Zaczęła się wojna.

Rozdział 15

Vanda zadrżała. Koszmar wrócił z całą mocą. W wieku dwudziestu dwóch lat straciła 

dom, rodzinę i śmiertelność. Wojna rozdarła jej życie na strzępy - została sama, ścigana, 

ukrywająca się po jaskiniach.

A teraz, wiele lat później, straciła swój klub i przyjaciółki. Znów się ukrywała, ścigana 

przez Malkontentów. I znów wojna rujnowała jej świat.

Poczuła przypływ gniewu. Jak to mogło znów się dziać? Czyżby była przeklęta? Zacisnęła 

pięści. Miała ochotę w coś walnąć. Rzucić czymś. Wrzeszczeć.

Chwyciła bicz ze stolika. Niech któryś z tych Malkontentów ją znajdzie. Zedrze mu skórę 

z twarzy. Zabije tego cholernego... Bicz poleciał na podłogę.

112

Boże, nie chciała znów zabijać. Co ona wyprawiała? Już kiedyś pozwoliła, żeby potwory 

się do niej dobrały. Pozwoliła, żeby i ją zmieniły w potwora. Nie. Łzy zapiekły ją pod 

powiekami. Nigdy więcej.

- Vando? - Phil podszedł do niej z zaniepokojoną miną - Dobrze się czujesz?

Ależ z niej samolubna idiotka. O mało nie dostała ataku szału z żalu nad samą sobą, kiedy 

inne   wampiry   straciły   dzisiaj   życie.   Czternaście   ofiar   śmiertelnych.   Gdzieś   tam   były 

wampiry w żałobie. Ranni. Tym gniewem nie pomagała ani im, ani sobie.

Odetchnęła głęboko.

- Już dobrze. Przez chwilę byłam potwornie wściekła, ale...

- Zapanowałaś nad tym. - W oczach Phila lśniły miłość i czułość.

Serce Vandy przepełniło ciepło. Ten koszmar był inny niż poprzedni. Tym razem miała 

Phila. I nie ścigały jej wilki. Phineas odchrząknął.

- Przykro mi przerywać ten czuły moment, ale Phil i ja dostaliśmy rozkaz, żeby wrócić na 

naradę strategiczną.

Phil zesztywniał.

- Nie zostawię Vandy samej.

- Może z nami iść, jeśli chce. - Phineas zwrócił się do Vandy. - Wiesz, jak się dostać do 

Romatechu, prawda?

- Nie, dzięki - odparła Vanda. - Lećcie beze mnie.

- Jesteś pewna? - spytał Phil. Rzuciła drwiąco:

- Hm, mam się teleportować do Romatechu, kiedy czarne charaktery wysadzają fabryki w 

powietrze? Trudne pytanie. Jednak zostanę tutaj.

- Wrócę przed świtem - zapewnił ją Phil.

- Więc lepiej się pospiesz i znikaj. - Spojrzała na zegar nad kuchennym zlewem. - Już jest 

wpół do piątej.

Kiwnął głową.

- Chwileczkę, Phineas. Muszę włożyć uniform. - Pobiegł do łazienki.

Vanda przeszła do kuchni i wyjęła dwie butelki krwi z lodówki. Podała jedną Phineasowi.

- Dzięki. - Odkręcił kapsel i się napił.

-  Dziękuję,  że to przyniosłeś.  - Zniżyła  szeptu,  żeby  Phil jej  nie usłyszał. -  Wiem,  że 

podejrzewasz, że Phil i ja jesteśmy... ze sobą, ale proszę cię nie mów nikomu.

- Cukiereczku - odszepnął Phineas - jeśli chodzi o Phila, sekrety już mi nosem wychodzą. 

Ale będę milczał jak grób.

- Dziękuję. - Vanda stuknęła butelką o jego butelkę. Odwróciła się na dźwięk otwieranych 

drzwi łazienki.

Wyszedł z nich Phil ubrany w spodnie khaki i grabową koszulkę polo.

- Okej, Phineas. Lecimy.

Dodała Philowi otuchy uśmiechem, kiedy teleportował się z czarnoskórym wampirem. I 

natychmiast poczuła się samotna bez niego. Tak szybko i bez reszty zawładnął jej sercem i 

życiem.

Wypiła łyk krwi, zastanawiając się, jakich to sekretów strzegł Phineas. Przecież nie mógł 

znać   jej   najbardziej   ponurych   tajemnic.   Nigdy   ich   nikomu   nie   wyznała.   Więc   musiał 

mówić o Philu. Czy było coś, czego o nim nie wiedziała?

Cofnęła   się   myślą   do   dnia,   kiedy   go   poznała.   Był   wysokim,   dziewiętnastoletnim 

studentem o pięknych oczach, bystrym umyśle i czarującym uśmiechu. Nawet wtedy biła 

od niego pierwotna seksualność, zapowiedź, jakim stanie się mężczyzną, i ciągnęło ją do 

niego od pierwszej chwili.

113

Teraz, jako dwudziestosiedmioletni mężczyzna, był o niebo bardziej męski niż wtedy. 

Emanował samczą siłą i pewnością siebie. Doprowadzał ją do szału pożądania, budził w 

niej zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. Ale jak dobrze go znała tak naprawdę?

Przemknęło   jej   przez   głowę   kilka   wspomnień.   Phil   odkrywający   bombę   w   jej   szafce, 

chociaż nie widział jej na oczy. Phil chwytający Maxa w jej klubie; jakim cudem miał dość 

siły, by przygwoździć wampira do podłogi? Nawet jej ochroniarz twierdził, że poruszał 

się za szybko.

Odepchnęła   od  siebie   te   myśli.   Phil   był   pełnym   uroku,   cudownym   człowiekiem.   Nie 

powinna w niego wątpić. Powinna być wdzięczna, że jest taki silny i szybki. Gdyby nie 

odkrył tej bomby, nie żyłaby. Gdyby nie zabił węża, nie żyłaby.

Jego miłość do niej była autentyczna i piękna. I ona też się w nim zakochiwała. Tylko to się 

liczyło.

Atmosfera w sztabie była ponura. Phil usiadł przy stole konferencyjnym obok Connora. 

Skinął głową innym, siedzącym wokół długiego stołu: Jackowi i Larze, Austinowi i Darcy, 

Howardowi,   Phineasowi,   Emmie   Laszlowi,   Gregoriemu   i   Carlosowi,   brazylijskiemu 

panterołakowi. Pod ścianami stało kilka dodatkowych krzeseł, przyniesionych do sali. 

Hugo,   były   wykidajło   z   klubu   Vandy,   siedział   obok   Robby'ego   i   Jeana-Luca,   który 

teleportował się z Teksasu. Angus chodził wokół stołu, głęboko pogrążony w myślach.

W kącie sali, sam, siedział Sean Whelan. Jako pracownik CIA i szef komórki Trumna miał 

za   zadanie   identyfikować  i   eliminować   wampiry.   Ta   misja   trochę   się   skomplikowała, 

kiedy  jego córka, Shanna, wyszła za Romana Draganestiego, a jeszcze bardziej,  kiedy 

członkowie jego zespołu, Austin i Emma, przeszli na stronę „wroga”. Spojrzenie Seana 

biegało nerwowo po sali.

Phil rozejrzał się jeszcze raz i dotarło do niego, ze Roman i Shanna są nieobecni. Pochylił 

się do Connora i szepnął:

- Czy Angus wysłał Draganestich do kryjówki?

- Nie - odparł Szkot. - Chciał, ale uparli się, ze zostaną. Dougal i Zoltan teleportują ranne 

wampiry tutaj. Roman z Shanna są w przychodni i opatrują im rany.

- Jakim sposobem Malkontenci zdołali dostać się zakładów? - rzucił Phil. - Myślałem, że 

Angus wzmocnił ochronę.

- Wzmocniłem - burknął Angus, który to usłyszał. - Podwoiliśmy naziemną ochronę, ale 

oni zaatakowali z powietrza. Rakiety wystrzelone ze śmigłowców.

- Wojskowych śmigłowców? - spytał Phil.

- Tak sądzimy - powiedział Angus, nie przestając krążyć. - Musieli użyć kontroli umysłów 

i infiltrowali pobliskie bazy wojskowe.

- Zaalarmuję wojsko - postanowił Sean Whelan.

Kiedy dwanaście głów odwróciło się z niepokojem w jego stronę, uniósł ręce.

- Nie martwcie się, nie powiem im o wampirach. Powiem po prostu, że w kraju działa 

radykalna grupa parapsychicznych terrorystów i stosuje kontrolę umysłów do infiltracji 

baz. Zarekomenduję zamknięcie baz, żadnych odwiedzających po zmroku. Każdy obcy 

zostanie z miejsca zastrzelony. Miejmy nadzieję, że to pomoże.

- Dziękuję, Whelan. - Angus przeszedł wzdłuż stołu. - W takim razie zaczynajmy. Jak 

wszyscy wiecie, dwa z naszych zakładów zostały dzisiaj zniszczone. Jednym z naszych 

priorytetów jest jak najszybsze przywrócenie produkcji w Teksasie i Kolorado. Gregori 

nad tym pracuje.

Gregori skinął głową.

114

- Oglądamy już parę nieruchomości do dzierżawy. Wciąż mamy wszystkich dziennych, 

śmiertelnych   pracowników,   więc   mamy   nadzieję,   że   za   dwa   tygodnie   przywrócimy 

produkcję.

- Dobrze. Kolejną sprawą jest ochrona pozostałych trzech zakładów. Dlatego poprosiliśmy 

o pomoc ojca Shanny. - Angus wskazał Seana Whelana. - Oddaję ci głos, Sean.

- Dziękuję. - Oficer CIA wstał i rozejrzał się nieufnie po sali - Chociaż bardzo niechętnie 

sprzymierzam się z waszym gatunkiem, jestem przekonany, że sojusz z wami leży w 

najlepszym interesie żywych Amerykanów.

- Dziękujemy, Sean. - Emma uśmiechnęła się do niego. Skrzywił się, patrząc na swoją byłą 

podwładną.

-   Skontaktowałem   się   z   armią   i   wojskowi   postarają   się   zapewnić   dodatkową   ochronę 

waszym   zakładom   tutaj,   w   Ohio   oraz   w   Kalifornii.   Dostarczą   też   wyrzutnie 

przeciwlotnicze,   radary   i   personel   niezbędny   do   obsługi   tego   sprzętu.   Zaczną   się 

instalować jutro.

- Jak to wyjaśniłeś wojskowym? - spytał Connor.

- Powiedziałem, że to rutynowe ćwiczenia w zwalczaniu krajowego terroryzmu - wyjaśnił 

Sean. - co w mojej opinii, jest prawdą. Te cholerne wampiry to najgorsi terroryści, z jakimi 

musiał zmierzyć się nasz kraj Jeśli mogę zrobić jeszcze coś, żeby zetrzeć nieumarłych z 

powierzchni planety, dajcie znać.

W sali zapanowała niespokojna cisza.

- No cóż, jesteśmy ci bardzo wdzięczni za pomoc, Sean. - Angus uścisnął mu dłoń. - A 

teraz może chcesz odwiedzić swoje wnuki? Są z Radinka w pokoju dziecięcym po drugiej 

stronie korytarza.

Sean spojrzał na niego cierpko.

- Wolałbym zostać tutaj i posłuchać, jakie macie plany.

W oczach Angusa błysnęła irytacja, ale wskazał Seanowi krzesło.

- Oczywiście. Siadaj.

Wampir znów zaczął chodzić wokół stołu.

- Roman jest zajęty rannymi, więc nie może wam opowiedzieć o swoim najnowszym 

projekcie. Chce rozpracować wzór chemiczny nightshade. Laszlo, wiesz, czy zrobił jakieś 

postępy?

Niski chemik wyprostował się na krześle.

- Tak jest, sir. Stworzył dwie substancje do przetestowania. Problemem jest oczywiście 

znalezienie   królika   doświadczalnego.   W   najlepszym   wypadku   narkotyk   sparaliżuje 

wampira. W najgorszym... - Chwycił guzik kitla i zaczął nim kręcić. - Może się okazać 

zabójczy.

Connor odchylił się do tyłu na krześle.

- Och na szczęście mamy ochotnika. Czeka w srebrnym pokoju.

- Więzień? - Laszlo pociągnął za guzik. - To... to chyba trochę nieludzkie.

- On nie jest człowiekiem - syknął Sean Whelan. - To potwór. 

Angus westchnął.

- Tym razem przypadkiem się z tobą zgadzam, Whelan.

- Piekło właśnie zamarza - mruknął Connor i podniósł głos. - Niech nam się ten więzień 

jeszcze na coś przyda! Wygląda na to, że nie ma dla nas więcej informacji.

- Słyszałem, że pracujesz nad czymś jeszcze, Laszlo? - powiedział Angus.

-   A,   tak.   -   Chemik   szarpnął   za   guzik.   -   Otóż   rozmawiałem   na   przyjęciu   z   Jackiem. 

Powiedział mi o urządzeniu namierzającym, które FBI umieściło w sztucznym kosmyku 

115

włosów Lary, żeby móc ją zlokalizować. Niestety, Jack słyszał to urządzenie i musiał je 

usunąć. Ale potem Malkontenci porwali Larę i szukał jej wiele dni.

- Tak, wiemy - burknął niecierpliwie Angus. - Do rzeczy. 

Guzik poleciał na stół. Laszlo chwycił go i schował do kieszeni.

- Dzisiaj zacząłem pracować nad nadajnikiem, który byłby całkowicie niewykrywalny dla 

wampirów i zmiennokształtnych. Wtedy moglibyśmy wszyscy się oznakować i gdyby 

ktoś został porwany, można by go szybko odbić.

- To świetny pomysł, kolego. - Gregori pokazał kciuki w górę mikremu chemikowi. Laszlo 

się zaczerwienił.

- No cóż, ja sam raz byłem porwany, więc wiem, jakie to przerażające.

- A jak konkretnie by wyglądało to znakowanie - zainteresował się Connor.

-   Urządzenie   najprawdopodobniej   byłoby   wszczepiane   pod   skórą.   -   Laszlo   zaczął   się 

bawić się kolejnym guzikiem. - Nacięcie goiłoby się podczas śmiertelnego snu, więc nie 

pozostawałby żaden ślad po implancie.

- Jak zaawansowane są prace? - spytał Angus.

- Dopiero... dopiero dzisiaj zacząłem. Potrzebuj paru nocy. Może tygodnia.

- Dobrze. Więc powodzenia. - Angus wskazał drzwi. Laszlo zamrugał.

- Och. Oczywiście. Dziękuję. - Wyszedł pospiesznie.

- No dobrze, musimy omówić strategię - powiedział Angus. Phil uniósł rękę.

- Coś mi właśnie przyszło do głowy. Moglibyśmy wziąć nadajnik Laszla, wszczepić do 

Sigismundowi, kiedy będzie spał, tak żeby nie wiedział, że go ma, a potem udać, że go 

przenosimy i niby niechcący pozwolić mu uciec...

- Niech mnie kule biją! - wykrzyknął Angus. - Może nas doprowadzić prosto do Casimira.

Podniecone pomruki obiegły salę. Shean Whelan zerwał się na nogi.

- Jeśli odkryjemy, gdzie się ukrywa, mógłbym wysłać specjalny zespół zadaniowy, żeby 

przebili Casimira i jego ludzi kołkami podczas snu!

Pomruki ucichły. Phil skrzywił się, widząc przerażone miny wampirów w sali. Jeśli Sean 

uważał, że dopuszczalne jest mordowanie Malkontentów we śnie, to co go powstrzyma 

przed zrobieniem któregoś dnia samego z dobrymi wampirami?

Angus odchrząknął.

- Doceniamy twoją pomoc w kwestiach bezpieczeństwa Whelan. Ale jeśli chodzi o zabicie 

Casimira, wolelibyśmy to zrobić honorowo. Twarzą w twarz, na polu bitwy.

Sean prychnął.

- Myślicie, że te potwory w ogóle rozumieją pojęcie honoru?

- Być może nie, ale my rozumiemy. - Angus zwrócił się do Phila: - Wpadłeś na naprawdę 

świetny pomysł, chłopcze.

- Tak, ale minie jakiś tydzień, zanim Laszlo będzie miał gotowy nadajnik - powiedział 

Connor. - Nie możemy tu czekać, kręcąc młynka palcami, kiedy Casimir kontynuuje swój 

atak.

Angus kiwnął głową i znów zaczął spacerować.

- Musimy działać.

- Jeśli my nie możemy znaleźć Casimira, to niech on znajdzie nas - podsunął Jack.

- Zasadzka - mruknął Angus. - Mów dalej.

- Powinniśmy zastawić pułapkę gdzieś z daleka od pozostałych zakładów Romatechu - 

zasugerowała Emma. - Odciągnąć od nich jego uwagę.

Phil kiwnął głową.

- Wtedy przejmiemy kontrolę nad sytuacją.

116

- Bardzo dobrze - ocenił Angus. - Potrzebujemy jeszcze tylko przynęty. Czy Sigismund nie 

podał nam listy wampirów, które Casimir chce zabić?

Phil zacisnął pod stołem pięści. Nie mógł im pozwolić, żeby użyli Vandy jako przynęty.

- Mam tu listę. - Connor wyjął z teczki kartkę. - Ian i Toni. Podejmą się tego.

- Ale oni są jeszcze w podróży poślubnej - zaprotestowała Emma. - Nie ma nikogo innego?

- Zoltan i Dougal - odczytał Connor z listy. - Byli w zakładach,  które zostały dzisiaj 

ostrzelane. Mają trochę poparzeń i zadrapań, ale dojdą do siebie podczas snu.

- Dobrze - rzekł Angus. - To mamy dwóch.

- Jestem na liście. - Jack uniósł rękę. - Ja to zrobię. 

Jego narzeczona Lara skrzywiła się z niechęcią.

- W takim razie ja też powinnam w tym wziąć udział. Będziecie potrzebować dziennego 

strażnika.

- Szczerze mówiąc, Jack, dla ciebie mamy inne zadanie - oświadczył Angus. - Chcę, żeby 

Roman i jego rodzina udali się jutro wieczorem do kryjówki. Zwykle pilnują ich Connor i 

Howard, ale wydaje mi się, że miałoby większy sens, gdybyście zastąpili ich ty i Lara.

Jack zesztywniał.

- Ale stracę całą akcję. Jestem waszym najlepszym szermierzem. Bez urazy, Jean-Luc.

Francuski wampir machnął ręką.

- Wy dwoje jesteście najlepszymi kandydatami - wyjaśnił Connor. - Ty możesz pilnować w 

nocy, a Lara za dnia. I będziecie żywi w dniu swojego ślubu.

Lara miała minę, jakby jej ulżyło, ale Jack zaciskał zęby. Connor spojrzał na niego ze 

współczuciem.

-   Wiem,   jak   się   czujesz,   chłopcze.   Sam   to   przeżywałem.   Ale   zapewnienie   Romanowi 

bezpieczeństwa jest bardzo ważne. Jeśli uda mu się zrobić nightshade, to może być nasza 

najpotężniejsza broń w walce z Malkontentami.

Jack westchnął z rezygnacją.

- No dobrze. Zrobimy to. 

Lara uścisnęła jego dłoń.

- Kto jeszcze jest na liście? - spytał Angus.

- Ja. - Phineas dumnie podniósł rękę. - Doktor Kieł do waszych usług. 

Angus się uśmiechnął.

- W porządku, chłopcze.

- Ja też tam polecę - oznajmił Robby. - Powinni mieć wsparcie, kogoś, kogo Casimir się nie 

spodziewa.

- Coś jak tajna broń. - Angus kiwnął głową. - Dobry pomysł.

- Posłuchajcie, chłopaki - odezwał się Gregori. - Nie jestem wojownikiem, ale znam się na 

marketingu i reklamie. Wy z tej listy możecie sobie siedzieć na otwartym polu choćby i 

tydzień,   ale   jeśli   Casimir   nie   będzie   o   tym   wiedział,   to   się   nie   pokaże.   Musicie   to 

zaaranżować   i   rozreklamować,   ale   tak,   żeby   nie   wyglądało   na   zaaranżowane   i 

rozreklamowane.

Angus założył ręce.

- Co proponujesz?

- Wiarygodny scenariusz. - Gregori potarł podbródek, zastanawiając się intensywnie. - 

Zoltan i Dougal uniknęli dzisiaj śmierci, więc to logiczne, że zechcą wyjść to uczcić. Pójdą 

do   klubu   dla   wampirów.   Najbardziej   popularny   jest   klub   Vandy,   ale   wczoraj   został 

zniszczony. Nic jej nie jest?

- Wszystko z nią w porządku - odparł cicho Phil.

117

- Dobrze. - Gregori uśmiechnął się do niego, ale natychmiast znów spoważniał. - Jeśli 

chodzi   o   wampiryczne   kluby,   byłem   w   większości   z   nich.   Potrzebujemy   ciemnego, 

obskurnego lokalu, idealnego na zasadzkę. - Pstryknął palcami. - Mam. Krwisty Blues w 

Nowym Orleanie.

-   Podoba   mi   się  -  stwierdził   Angus.  -   A  tamtejszy   mistrz   klanu  jest  naszym   dobrym 

przyjacielem. Colbert nam pomoże.

Gregori stukał się w podbródek, ciągle myśląc.

- Teraz potrzebujemy reklamy.

- Może Corky Courrant? - zasugerowała Emma. - Jej program to plotki o celebrytach.

- Tak, ale spójrzmy prawdzie w oczy - powiedział Gregori. - Dougal i Phineas nie są 

celebrytami. Corky nie będzie obchodziło, co robią.

Phil poczuł ciężar w sercu. Był jeden pewny sposób, żeby zapewnić sprawie nieświadomy 

udział Corky. Spojrzał na Connora; Szkot patrzył na niego przepraszającym wzrokiem.

Connor odchrząknął.

- Na liście jest jeszcze jedno nazwisko. Casimir chce uśmiercić Vandę Barkowski. A Corky 

serdecznie jej nienawidzi.

Serce Phila ścisnęło się boleśnie. Do diabła. Nie wiedział, jak ją z tego wykręcić. Gregori 

się skrzywił.

- Musi być jakiś inny sposób. Vanda straciła dzisiaj klub. Już dość wycierpiała.

- Ale to przecież dziewczyna z charakterem, nie? - rzucił Angus. - Może chcieć się zemścić.

-   Rzeczywiście,   ma   problemy   z   gniewem   -   przyznał   Gregori.   -   Ale   próbowaliśmy   jej 

pomóc je przezwyciężyć.

- Jej gniew może być dokładnie tym, czego potrzebujemy - ocenił Connor. - Zabierzemy ją 

do klubu, niby przypadkiem damy znać Corky, że ona tam będzie, i pozwolimy Vandzie 

na jej słynny wybuch wściekłości. Corky pokaże to na antenie, a kiedy Casimir zorientuje 

się, że Vanda ciągle żyje, na pewno zjawi się w klubie, żeby ją zabić. Wtedy my zabijemy 

jego.

Gregori kiwnął głową.

- To zadziała, ale musimy mieć pewność, że Vanda będzie bezpieczna.

- Ja z nią polecę - odezwał się cicho Phil.

- Zdołasz ją przekonać, żeby to zrobiła? - spytał Connor. Phil westchnął. A miał inne 

wyjście?

Rozdział 16

Świt był już niedaleko, kiedy Phil wrócił do chaty. Phineas teleportował się z powrotem 

do   Romatechu,   stawiając   go   samego   z   Vandą.   Składała   pranie   na   kuchennym   stole. 

Zobaczył stosik czystych ręczników i ubrań, łącznie z jej fioletowym kombinezonem.

Kiedy tylko Phineas zniknął, zarzuciła Philowi ręce na szyję i go uściskała.

- Tęskniłam za tobą.

Przytulił ją mocno i potarł podbródkiem o jej włosy. Connor sugerował, żeby po prostu 

zaprosić ją do Nowego Orleanu na wakacje i nie wtajemniczać jej w prawdziwy plan. 

Mogła nie zechcieć być przynętą, a oni byli zbyt zdesperowani, żeby podjąć takie ryzyko. 

To była wojna, a trudne czasy wymagały trudnych decyzji.

Phil nie dyskutował z nim, chociaż wątpił, czy zdoła z rozmysłem oszukać Vandę. Teraz, 

kiedy miał ją w ramionach, był już pewien, że nie zdoła.

118

- Jest bardzo źle? - spytała.

- Dosyć. - Wziął ją za rękę i poprowadził do kanapy. - Malkontenci z pomocą kontroli 

umysłów   przejęli   kilka   wojskowych   śmigłowców.   Zbombardowali   te   dwa   zakłady   z 

powietrza.

- O nie. - Vanda usiadła obok niego na kanapie. - Co zamierza zrobić Angus?

Phil opisał jej, w jaki sposób Sean Whelan zamierza pomóc wampirom. Potem wprowadził 

ją   w   plan   Romana   produkowania   nightshade   i   plan   Laszla   stworzenia   urządzeń 

namierzających.  Vanda  kiwała  głową,  słuchając uważnie,   mimo  że  co  chwila  ziewała. 

Zamrugała sennie.

- Bardzo się cieszę, że mam bezpieczną kryjówkę, ale mam trochę wyrzutów sumienia, że 

nie pomagam w żaden sposób. - Westchnęła. - Co ja mówię? Podczas ostatniej wojny 

walczyłam w ruchu oporu, i to było przerażające jak diabli.

Phil zawahał się, nie bardzo wiedząc, jak kontynuować.

- Mistrz klanu z Nowego Orleanu zaprosił nas, żebyśmy pobyli u nich przez parę nocy.

Vanda ziewnęła.

- W Nowym Orleanie?

- Zaraz zaśniesz na stojąco - zauważył. - Chodźmy do schowka. - Podciągnął ją na nogi.

Idąc, opierała się o niego.

- Zawsze chciałam zobaczyć Nowy Orlean.

- Gregori powiedział mi o jednym klubie, który nazywa się Krwisty Blues. Myślę, że ci się 

tam spodoba.

Spojrzała na niego zdezorientowana.

- To klub dla wampirów? Myślałam, że mam się ukrywać. 

W schowku usiadł na kocu i pociągnął ją do siebie, na podłogę.

- Vando, muszę być z tobą szczery. Angus chce za wszelką cenę wywabić Casimira z 

kryjówki. Jeśli teraz zdołamy go zabić, może uda się uniknąć wojny. Pomyśl, ile istnień 

można by uratować.

Zmrużyła oczy.

- Co jest grane?

- Chcą, żebyś pokazała się w tym klubie publicznie. Jesteś na liście Casimira, więc są spore 

szanse, że gdy tylko się zorientuje, że tam jesteś, pojawi się, żeby cię wykończyć. Będzie 

tam mnóstwo wampirów, które będą cię chronić. Phineas, Zoltan, Dougal, Robby. No i ja.

- O Boże. - Vanda przycisnęła dłoń do piersi - użyjecie mnie jako przynęty.

- Nie chcieliśmy. Chłopcy chcieli to zrobić bez ciebie. Niektórzy z nich też są na liście, ale 

doszliśmy do wniosku, że naprawdę cię potrzebujemy.

- Dlaczego? Co ja mogę zrobić?

- Jeśli tam będziesz, podpuścimy Corky, żeby pokazała to w swoim programie.

- Bo mnie nienawidzi. - Vanda z jękiem padła na koc - Ależ ze mnie szczęściara.

- Nie będę miał ci za złe, jeśli się rozgniewasz. 

Ziewnęła.

- Jestem za bardzo senna, żeby się rozgniewać. 

Odgarnął jej włosy z czoła.

- Naprawdę bardzo cię przepraszam. Nie chciałem, żebyś musiała to robić. Ale jeśli to 

powstrzyma Casimira przed zabiciem kolejnych wampirów, to chyba warto. Przysięgam 

ci, że cię obronię. Nie pozwolę, żeby ktokolwiek zrobił ci krzywdę.

- Tak. - Powieki jej opadły. - Jutro zaraz po przebudzeniu skopię ci tyłek.

Phil się uśmiechnął.

119

- To jesteśmy umówieni. - Jego piękna Vanda, taka mądra i dzielna. Odetchnęła głęboko i 

odpłynęła.

Phila ogarnęła nagła panika. Właśnie patrzył, jak Vanda umiera. Jeśli on ją zawiedzie, 

może umrzeć... na zawsze.

W   południe   Phil   był   już   tak   nakręcony,   że   chodził   po   chacie   jak   zwierzę   po   klatce. 

Wyszedł na dwór, ale las nie uspokoił go jak zwykle. Wilk w jego wnętrzu wył. Wreszcie 

zdobył miłość Vandy, a teraz mógł ją stracić.

Connor   zapewniał   go,   że   plan   jest   pewny.   W   klubie   w   Nowym   Orleanie   będzie 

przynajmniej   dwunastu   wampirycznych   wojowników.   Kiedy   Casimir   się   pojawi, 

wampiry zaatakują i Vanda będzie bezpieczna.

Ale   Phil   wiedział,   że   plany   nie   zawsze   wypalają.   Nie   mógł   narazić   Vandy   na   to 

niebezpieczeństwo bez jakiegoś planu awaryjnego. Potrzebował bezpiecznego miejsca, w 

które mógłby ją zabrać. Mogli wrócić ale jeśli bitwa w Nowym Orleanie wywiąże się tuż 

przed świtem? Tutaj będzie już dzień. Bezpieczniej było udać się na zachód.

A on miał myśliwską chatę w Wyoming. A przynajmniej sądził, że ją jeszcze ma. Nie był 

tam   od   ponad   czterech   lat.   Dom   mógł   się   spalić.   Nie   było   tam   telefonu,   więc 

automatyczna sekretarka nie mogła odebrać i dać Vandzie namiaru do teleportacji.

Ta chata była jego prezentem na osiemnaste urodziny, przekupstwem, które miało go 

uczynić bardziej uległym wobec ojca. Podziałało na jakieś trzy miesiące. Phil próbował się 

wyrwać spod kontroli, a ojciec, w napadzie wściekłości, wygnał go na całe życie.

Phil wyniósł się do chaty, ale po kilku miesiącach uznał, że ukrywanie się przed życiem to 

nie  jest życie.   Odszedł   stamtąd,  spragniony  zupełnie innego  otoczenia,  i  znalazł  je  w 

Nowym Jorku.

Przez   kilka  pierwszych  lat  wracał   do  chaty   na  wakacje.   To  wtedy   odkrył  listy,  które 

zostawiała mu jego siostra Brynley. Z początku błagała go, żeby wrócił do domu. Zostawił 

dla   niej   list,   w   którym   napisał,   że   nie   może   wrócić,   nigdy.   Potem   błagała   go,   żeby 

przynajmniej   był   z   nią   w   kontakcie.   Zapisał   jej   numer   w   komórce,   ale   nigdy   nie 

zadzwonił. Jakieś cztery lata temu przestał zaglądać do chaty.

Wybrał jej numer. Nie było sygnału. Przeniósł się do telefonu w kuchni. Serce tłukło mu 

się w piersi - nie słyszał głosu Brynley od dziewięciu lat. Czy ona w ogóle zechce mu 

wyświadczyć przysługę? Czy w ogóle zechce z nim rozmawiać?

- Halo?

Jego serce na chwilę zamarto. Głos Brynley nabrał lekko ochrypłego brzmienia dojrzałej 

samicy wilkołaka. Zalały go wspomnienia. Kiedy dorastali, zawsze była po jego stronie. 

Szczenięta   wilkołaków   zwykle   rodziły   się   parami,   więc   była   jego   bliźniaczką,   razem 

przeżyli swoje pierwsze przeobrażenie, swoje pierwsze polowanie. Razem zabili swoją 

pierwszą ofiarę. Zlizywała mu krew z pyska, a potem wyli z radości do księżyca.

- Hej, słyszę, jak oddychasz, zboczeńcu. - Rozłączyła się.

Zagapił się na słuchawkę. No, świetnie mu poszło. Zaczął znów wybierać numer, kiedy 

telefon zadzwonił mu w ręce.

- Halo?

- Namierzyłam twój numer, zboku. Doniosę na ciebie na...

- Brynley, to ja... Phil.

Chwila ciszy. Niemal spodziewał się, że ona znów się rozłączy.

- Philip?

Sprawdzała go. Większość ludzi zakładała, że miał na imię Philip.

- Nie. Philupus. 

120

Zachłysnęła się.

- O mój Boże, to naprawdę ty! - Pisnęła i wybuchnęła - echem. - Phil! Bogu dzięki! Od 

wieków czekałam, aż zadzwonisz. Co u ciebie?

- Hm... okej. A u ciebie?

- Cudownie! Teraz, skoro wróciłeś. Bo wróciłeś, Prawda? 

Skrzywił się.

- Nie. Nie wróciłem.

- Phil, ty musisz wrócić. To przeznaczenie dzwoniłeś właśnie teraz. Chciałam już wynająć 

detektywa, żeby cię odnalazł.

Skóra mu ścierpła.

- Dlaczego? Co się dzieje? - Przecież staruszek na pewno był zdrowy. Wilkołak w dobrej 

kondycji mógł żyć do pięciuset lat, a jego ojciec nie miał jeszcze dwustu.

-   Wszystko   się   dzieje   -   burknęła   Brynley.   -   Howell   w   przyszłym   miesiącu   kończy 

dwadzieścia lat. Naciska ojca, żeby mianował go następcą.

Howell   miał   prawie   dwadzieścia   lat?   Phil   przywołał   swoje   ostatnie   wspomnienia 

młodszych brata i siostry. Howell i Glynis mieli ledwie po jedenaście lat, kiedy odszedł.

- Nie zdawałem sobie sprawy, że Howell dorósł.

-   Ba,   no   wiesz.   Nie   przestaliśmy   tu   żyć,   kiedy   odszedłeś.   Howell   poprosił   Radę   o 

pozwolenie na zostanie alfą.

- To bardzo młody wiek na zostanie alfą - mruknął Phil.

- Nawet mi nie mów. On jest potwornie ambitny. A jeśli uda mu się ten numer, wataha 

będzie pod takim wrażeniem, że będą go woleli od ciebie. Więc lepiej zabieraj kudłaty 

tyłek do Montany i zyskaj status alfy. Udowodnij, że jesteś prawowitym następcą.

Westchnął. Gdyby wataha wiedziała, że zdobył status alfy bez ich wsparcia, nigdy nie 

daliby mu spokoju.

- Ja mam własne życie, Bryn, i lubię je.

-   Czyś   ty   zwariował?   Phil,   jesteś   cholernym   księciem.   Możesz   mieć   wszystko,   czego 

zapragniesz.

Z wyjątkiem wolności. I Vandy. Wataha nigdy nie zaakceptowałaby wampirzycy w roli 

królowej.

- Brynley, czy moja chata w Wyoming jeszcze w dobrym stanie?

Chwila ciszy. - Tak.

-  Być  może  będę potrzebował  zjawić się  tam  na  parę  dni.  Mogłabyś  się  tam  ze mną 

spotkać?

- Byłoby cudownie cię zobaczyć. Tęskniłam za tobą.

- Ja za tobą też. Dasz radę dotrzeć tam dzisiaj wieczorem i zaopatrzyć lodówkę?

- Okej. Masz urlop? Nawet nie wiem, gdzie pracujesz.

- Wyjaśnię ci wszystko, kiedy już tam będę. - Umilkł chwilę. Wiedział, że to zabrzmi 

dziwnie, ale nie było innej rady. - Potrzebuję mieć w chacie parę butelek syntetycznej 

krwi.

- Chyba żartujesz. Po co? 

- Będzie ze mną ktoś, kto to pije.

- Wampir? Psiakrew, Phil. Tata dostanie kota.

- Nie mów mu, że tam będę. - Phil zacisnął zęby. - Ja mówię poważnie, Brynley. Nie mów 

mu.

- Ja też mówię poważnie. Tato będzie chciał się z tobą zobaczyć. Już nie jest na ciebie zły.

Phil   jęknął   w   duchu.   Oczywiście,   że   ojciec   ucieszy   się   na   jego   widok.   Powita   go   z 

121

powrotem jak syna marnotrawnego. Wbije w niego pazury i nigdy nie puści.

- Brynley, porozmawiamy o tym później. Na razie musisz pojechać do chaty, zabrać ze 

sobą butelkowaną krew i czekać na mój telefon. Jeśli zadzwonię, to tylko w nocy.

- Jeśli zadzwonisz?

-  Tak,  i jeśli  zadzwonię,   to  dlatego,  że będę  w  poważnym  niebezpieczeństwie i  będę 

potrzebował bezpiecznej kryjówki. Ta osoba, z którą będę, wykorzysta twój głos, żeby nas 

tam teleportować.

- O kurczę. Słyszeliśmy plotki, że pracujesz dla wampirów. Nie chciałam w to wierzyć.

- Możesz to zrobić, Bryn? 

Westchnęła.

- Jasne. Ale jutro w nocy zaczyna się pełnia. Tata będzie się dziwił, dlaczego nie ma mnie 

na łowach.

Ach tak, łowy. Największa atrakcja w życiu wilczej watahy. Co miesiąc, w pierwszą noc 

pełni księżyca wataha zbierała się na polowanie. Wataha ojca, obejmująca Montanę, Idaho 

i Wyoming, była teraz tak wielka, że co miesiąc tylko garść wilków była wybierana do 

polowania,   z   najwyższym   wodzem.   Inni   członkowie   watahy   i   pomniejsi   wodzowie 

zbierali się lokalnie na comiesięczne polowanie. Zaproszenie na łowy z ojcem Phila to był 

wielki zaszczyt, wilczy równoważnik audiencji u królowej czy króla w ludzkim świecie.

Phil wychował się, patrząc, jak inne wilkołaki kłaniają się przed jego ojcem i nazywają go 

najwyższym wodzem. Jego ojciec był najpotężniejszym wilkiem alfa w Stanach. W wieku 

dwunastu lat Phil rozumiał już, że jego ojciec pożądał władzy ponad wszystko. Zawsze 

chciał   mieć   większą   władzę   i   większą   kontrolę   nad   swoimi   poddanymi,   łącznie   z 

własnymi synami. A Phil, przeklęty tymi samymi genami, nie był wilkiem, który byłby w 

stanie się podporządkować.

Wziął głęboki oddech.

- To jest naprawdę ważne.

- Tak, domyśliłam się. Inaczej nigdy nie raczyłbyś zadzwonić. 

Skrzywił się, słysząc urazę w jej głosie.

- Dziękuję ci, że chcesz mi pomóc. Miło będzie cię zobaczyć.

- Och, Phil. - Jej głos drżał z emocji. - Zrobiłabym dla ciebie wszystko, przecież wiesz. Będę 

czeka twój telefon. Uważaj na siebie.

- Dzięki. - Rozłączył się.

Ogarnęły go złe przeczucia, od których ścisnął mu się żołądek. Chata w Wyoming była 

idealną kryjówką dla Vandy. Nikt z wampirycznego świata nie wiedział o jej istnieniu. 

Ale koszt skorzystania z tej kryjówki mógł być o wiele za wysoki.

Vanda zmarszczyła nos.

- Tu pachnie kawą.

- Bo przez sto lat to był magazyn kawy - wyjaśnił Robby - Wcześniej klan mieszkał w 

starej piwnicy na wina,  ale została zniszczona przez huragan Katrina.

Vanda rozejrzała się po wielkim, prostokątnym pomieszczeniu. Ściany były poznaczone 

plamami, pokazującymi, jak wysoko sięgała tu woda. Teraz budynek był suchy i pusty, 

jeśli nie liczyć niewielkiego aneksu wypoczynkowego, składającego się z kanapy oraz 

kilku foteli.

Robby, Zoltan i Dougal odwiedzali już wcześniej nowoorleański klan, więc magazyn był 

osadzony  w ich  parapsychicznej  pamięci.  Po  prostu  złapali Vandę,  Phineasa  i Phila  i 

teleportowali ich tutaj.

122

Vanda zacisnęła bicz wokół pasa.

- Gdzie są wszyscy? Myślałam, że na nas czekają. 

Phil wskazał kamerę ochrony nad głównym wejściem.

- Prawdopodobnie już wiedzą, że tu jesteśmy.

-  Bonsoir, mes amis,  dobry wieczór przyjaciele. - Po magazynie rozległ się echem głęboki 

męski głos. - Witajcie w naszym domu.

Vanda rozejrzała się dookoła, potem spojrzała w górę. Przez cały magazyn ciągnęła się 

galeria. Z drzwi, w połowie jej długości, wyłoniła się para wampirów. Mężczyzna był 

przystojny, ubrany całkowicie na czarno, a kobieta u jego boku miała na sobie mieniącą się 

bladozłotą wieczorową suknię w tym samym odcieniu, co jej włosy.

- Żadnych schodów czy drabin - mruknął Phil. - Dobry sposób zabezpieczenia się.

Z   pomieszczenia   na   górze   wyszło   więcej   wampirów.   Elegancko   ubrane,   ustawiły   się 

wzdłuż   balustrady.   Vanda   zrozumiała,   że   klan   tak   naprawdę   mieszka   na   piętrze, 

dostępnym   wyłącznie   za   pomocą   lewitacji,   co   zapewniało   im   bezpieczeństwo   przed 

śmiertelnymi intruzami.

Mężczyzna w czerni zszedł z galerii i spłynął na dół, jego czarna marynarka trzepotała 

lekko wokół niego, dopóki z gracją nie wylądował na parterze. Ukłonił się.

- Jestem Colbert GrandPied, do usług.

- Vanda Barkowski. - Wyciągnęła rękę. Pochylił się, żeby ją ucałować.

- Enchante.
Kiedy Colbert witał się z resztą jej towarzyszy, Vanda patrzyła, jak kolejne wystrojone 

wampiry sfruwają z galerii.

-   Jestem   Giselle.   -   Blondynka   w   złotej   sukni   ucałowała   Vandę  w   policzki.   -   Jesteśmy 

zaszczyceni, że możemy cię gościć.

Zaszczyceni? Vanda nie widziała żadnego zaszczytu w byciu przynętą. A te eleganckie 

wampiry wyglądały, jakby wybierały się raczej do opery, a nie na wojnę z Casimirem.

- Ehm, zdajecie sobie sprawę, że może dojść do bitwy? 

Giselle przekrzywiła głowę.

- O ile zrozumiałam, bitwa ma się odbyć w Krwistym Bluesie. Taki jest plan, non? 

Vanda westchnęła.

- Tak, ale...

- Nie martw się,  cherie.  - Giselle poklepała ją po ramieniu. - Nasi najlepsi szermierze 
wybierają   się   z   wami   do   klubu.   Wielu   z   nich   straciło   bliskich   w   wielkiej   Wojnie 

Wampirów w 1710 roku. Bardzo chcą się zemścić.

- Świetnie. - Vanda uśmiechnęła się cierpko. - Więc są zadowoleni. - Spojrzała na Phila. 

Cały   wieczór   chodził   z   ponurą   miną,   strzelał   oczami   dookoła,   jakby   spodziewał   się 

niebezpieczeństwa za każdym rogiem.

Colbert objął ręką smukłą talię Giselle.

-   A   gdzie   są   Scarlett   i   Tootsie?   Myślałem,   że   one   pierwsze   będą   na   dole.   -   Giselle 

uśmiechnęła się do Vandy - Są twoimi największymi fankami.

- Fankami? - Vanda zamrugała, kiedy jakaś postać wybiegła z pokoju na piętrze na galerię. 

- Rany. - Srebrna suknia była całkowicie pokryta cekinami i migotała jak kula disco. Vanda 

potrzebowała chwili, żeby przyzwyczaić wzrok.

- To jest Scarlett - szepnął Colbert.

Vandę zamurowało. Figura Scarlett całkiem nieźle wypełniała sukienkę... jak na faceta.

- Ożesz - mruknął Phineas. Scarlett spojrzał na Vandę i pisnął.

- O mój Boże! Już jest! Tootsie, pospiesz się. Już jest! - Zatrzepotał dłońmi przed twarzą. - 

123

O mój Boże, nie mogę oddychać.

- Gdzie ona jest? - Kolejna postać wypadła na galerię. Wściekle różowe dzwony i gorset, 

od   góry   do   dołu   obszyty   cekinami.   Tootsie   miał   do   tego   żarówiastą   różową   perukę, 

zwieńczoną błyszczącym różowym toczkiem.

- Et voilà. - Colbert wskazał galerię. - Tootsie. 

Tootsie przycisnął dłoń do piersi, gapiąc się na Vandę.

- To naprawdę ona! Och jej, ma fioletowy kombinezon. I fioletowe włosy. - Chwycił dłoń 

Scarlett. - To takie ekscytujące!

Razem zeskoczyli z galerii i wylądowali na parterze.

Scarlett zachwiał się lekko na swoich piętnastocentymetrowych czerwonych szpilkach i 

podbiegł do Vandy.

- Tak się cieszę, że mogę cię poznać. Jestem twoją największą fanką!

- Nie, ja jestem twoją największą fanką. - Tootsie przepchnął się do przodu. - Jestem o cały 

rozmiar większa od Scarlett. - Zachichotał.

- Nie byłabyś, gdybyś odstawiła chocolood - odparł złośliwie Scarlett. - Och, Vando... 

mogę ci mówić Vanda? Proszę?

- Chyba. Tak mam na imię. 

Scarlett zachichotał.

- Jesteś taka bystra. I odważna! Strasznie nam się podobało, jak przewodziłaś zamieszkom 

pod DVN, kiedy Ian miał kłopoty.

- Widziałyście to? - Vanda przypomniała sobie wydarzenia ostatniego grudnia. Gregori 

przyniósł kamerę na parking, na którym zebrała grupę kobiet, żeby wesprzeć Iana. Ale 

wtedy o wiele bardziej przejmowała się bezpieczeństwem Iana niż tym, że pokażą ją w 

telewizji.

- Uwielbiamy Iana - wyjaśnił Tootsie. - To taki słodki chłopak.

- I ma taki sexy kilt - dodał Scarlett, ale Tootsie pacnął go po ręce.

- Zachowuj się. I to było cudowne, jak pomagałaś Ianowi znaleźć jego prawdziwą miłość. - 

Tootsie przycisnął dłoń do ust. - To było takie romantyczne. Chyba się rozpłaczę.

- Nie waż się - zbeształ go Scarlett. - Tusz ci spłynie. Vando. - Chwycił ją za rękę. - 

Byłyśmy zachwycone, kiedy rzuciłaś się na Corky Courrant. Wszyscy byliśmy, prawda?

Wśród obecnych rozległy się potakujące pomruki.

- Mamy to wszystko nagrane, - wyjaśnił Tootsie - tę okropną scenę, kiedy Corky obrażała 

Iana, i tę cudowną scenę, jak przeleciałaś przez stół, żeby udusić tę sukę.

- Oglądałyśmy to sto razy! - wykrzyknął Scarlett.

- Cudownie - mruknęła Vanda. - Pokazałam się wtedy z najlepszej strony.

-   Po   prostu   cię   uwielbiamy   -   powtarzał   Tootsie.   -   I   uwielbiamy   ten   twój   paskudny 

charakter.

- O tak - Scarlett zadrżał. - Jesteś taka żywiołowa - Czy ty... - Tootsie przycisnął dłoń do 

wściekle różowych warg. - Och, nie chcę się narzucać, ale czy mogłabyś z łaski swojej 

zaprezentować nam jeden z tych twoich cudownych napadów wściekłości?

- Och tak, prosimy. - Scarlett klasnął w dłonie. - To będzie taki zaszczyt, widzieć, jak się 

wkurzasz!

Vanda zacisnęła zęby.

- Właśnie nad tym pracuję.

- No dobra - przerwał im Robby. - Dość tej paplaniny. Musimy zająć się naszym planem.

- O rety. - Tootsie obejrzał Robby'ego. - Kolejny milusi kilt. 

Robby uniósł brew.

124

- Jeśli pójdziecie z nami do Krwistego Bluesa, musicie być przygotowane na walkę o życie.

Scarlett i Tootsie zachłysnęli się z przerażenia.

- No to bawcie się dobrze. - Scarlett odsunął się, machając na pożegnanie.

- Nie pozwólcie, żeby cokolwiek się stało Vandzie - dodał Tootsie.

- Nie pozwolimy - burknął Phil.

- Proszę z nami. - Colbert i sześciu jego ludzi ruszyli drzwi magazynu.

Na   zewnątrz   wszyscy   wpakowali   się   do   dwóch   czarnych   limuzyn.   Najwyższa   pora 

zastawić pułapkę i przekonać się, czy Casimir chwyci przynętę.

Rozdział 17

Phil poprowadził Vandę do stolika na środku. Krwisty Blues ewidentnie nastawiał się na 

inną klientelę niż jej klub. Nie było tu jaskrawych świateł ani głośnej tanecznej muzyki. 

Nie było podskakujących dziewczyn domagających się wrzaskiem kolejnego tancerza na 

scenie.   Krwisty   Blues   był   ciemnym,   ponurym   miejscem,   cuchnącym   rozlaną   blissky. 

Wampiryczne kelnerki, ubrane w czarne satynowe szorty i kamizelki, przemykały wokół 

odrapanych   stolików.   Telewizor   nad   barem   włączony   był   na   DVN.   Stone   Cauffyn 

prowadził właśnie Nocne wiadomości, ale dźwięk był wyciszony.

W   kącie   koło   baru   niewielki   jazzband   grał   powolną,   smętną   melodię;   jakaś   para   na 

parkiecie kiwała się w rytm muzyki.

Vanda usiadła zniesmaczona.

- Co za dołujące miejsce.

- Masz być zdołowana. - Phil usiadł obok niej. - Właśnie straciłaś klub.

- Nie przypominaj mi. - Obejrzała się przez ramię. - Gdzie reszta chłopaków? Mieli mnie 

chronić.

- I będą. - Phil zauważył, jak doskonale Colbert i jego przyjaciele wtopili się w ciemne 

wnęki ze stolikami w tylnej części sali. Robby MacKay, w swoim błękitno-zielonym kilcie, 

był bardziej zauważalny. Siedział przy stoliku przodem do nich, żeby nie było widać 

miecza na jego plecach.

- Pierwsza część planu polega na tym, że ma cię pokazać w swoim programie - wyjaśnił - 

Ale nie chcemy, żeby na ekranie było widać naszą armię.

-   No   tak   -   mruknęła   Vanda.   -   Nie   tylko   jestem   tutaj,   ale   mam   jeszcze   wyglądać   na 

kompletnie bezbronną, niegroźną przynętę.

- Dokładnie. - Phil kiwnął na kelnerkę. - Jeśli Casimir zobaczy, jak dobrze jesteś chroniona, 

zorientuje się, że to pułapka. Ale jeśli będzie myślał, że jesteś bez ochrony jest bardziej 

prawdopodobne, że weźmie ze sobą tylko paru ludzi.

Vanda westchnęła.

- Okej. Bierzmy się do roboty.

Kelnerka stanęła przy ich stoliku i obejrzała Phila od stóp do głów. Z uśmiechem schyliła 

się, żeby pokazać dekolt.

- Czym mogę służyć?

- Zakryj sobie te piegi - burknęła Vanda.

Dziewczyna wyprostowała się i posłała jej zirytowane spojrzenie.

- Ja poproszę piwo - powiedział Phil. - A moja narzeczona napije się blissky. 

Kelnerka odwróciła się, obruszona, i odeszła.

Vanda zagapiła się na Phila.

125

- Co to było?

- Wiem, że niewiele pijesz, ale musisz wyglądać na wstawioną - wyjaśnił.

- Mam na myśli tę „narzeczoną”. Czyżby coś mi umknęło? 

Uśmiechnął się.

- Pomyślałem, że dzięki temu kelnerka nie będzie mnie podrywać. Wybacz, że tak cię 

wykorzystałem.

Kąciki jej ust drgnęły.

- Kotku, możesz mnie wykorzystywać, jak tylko chcesz. - Przeciągnęła czubkiem buta po 

jego nodze.

Dyskretnie wskazał inne wampiry. Vanda przewróciła oczami.

- Te bzdurne zakazy są dla frajerów. Powinnam prawo bzyknąć mojego ochroniarza, jeśli 

mam ochotę - Uśmiechnęła się. - A mam ochotę.

Odpowiedział uśmiechem.

- Ja też. Ale teraz nie możemy się rozpraszać.

Błysk flesza ściągnął uwagę Phila. Kolejne błyski. Trzy wampiry z Japonii robiły zdjęcia 

kelnerce, która pozowała dla nich z uśmiechem.

Turyści, domyślił się. Każdy miał aparat cyfrowy zawieszony na szyi. Usiedli przy stoliku 

obok.

Kelnerka przyniosła drinki Vandzie i Philowi i odwróciła się do Japończyków.

- Czego sobie panowie życzą?

- Chcemy blissky! Ja jestem Kyo i ja płacić. 

Kelnerka skinęła głową.

- Trzy razy blissky, już się robi. - Kiedy szła do baru, Kyo zrobił zdjęcie jej tyłka.

- Kyo! - Jeden z jego kolegów się zaśmiał. - Jesteś niegrzeczny. 

Vanda upiła łyk blissky i się skrzywiła.

- Uch.

- Przepraszam - mruknął Phil. - Ale masz wyglądać, jakbyś zalewała robaka. 

Phineas podszedł do nich, rozmawiając przez komórkę.

- Tak. Okej, koleś. Brawo. - Zamknął telefon i usiadł z nimi przy stoliku. - To był Gregori. 

Jest w DVN i udaje, że załatwia nowy spot reklamowy wampirycznej linii Fusion. Parę 

razy wspomniał niby przypadkiem, że Vanda jest tutaj i użala się nad sobą.

- Nie użalam się - obruszyła się wampirzyca.

-   To   tylko   element   przedstawienia,   cukiereczku   -   szepnął   Phineas.   -   Lada   sekunda 

wiadomość dotrze do Corky.

- I będzie chciała pokazać moje użalanie się w swoim programie - burknęła Vanda. Wypiła 

kolejny łyk blissky i skrzywiła się.

Phineas zmarszczył brwi.

- Cukiereczku, nie wyglądasz na specjalnie pijaną.

- Bo nie jestem. A jeśli jeszcze raz nazwiesz mnie cukiereczkiem, wepchnę ci bicz do 

gardła.

Phineas uniósł pojednawczo ręce.

-   Dziewczyno,   ja   tylko   mówię,   że   mam   trochę   doświadczenia   w   kwestii   skrajnego 

upojenia. Po pierwsze, musisz wyglądać tak, jakby ci ta blissky smakowała. Pokażę ci. - 

Złapał jej szklankę i wyżłopał pół zawartości.

Trzasnął szklanką o stół i huknął pięścią.

- Do diabła, ależ to dobre! Po drugie, musisz wyglądać na odurzoną. Zwieś się bezwładnie 

na krześle i miej otwarte usta.

126

Vanda spojrzała na niego.

Phil zauważył, że barman odbiera telefon. Pojawił się niski, łysy wampir z kamerą. Szpieg 

Corky, ten sam, którego widział w jej gabinecie parę nocy temu. Facet szybko podreptał 

do najbliższej wnęki ze stolikiem.

- Przedstawienie czas zacząć - szepnął Phil. - Jest tu szpieg Corky.

- Gdzie? - Vanda odwróciła głowę.

- Nie patrz - warknął.

Spojrzała na niego oczami pełnymi niepokoju.

- Co teraz?

- Odstaw swój popisowy numer z gniewem - podpowiedział Phineas. Kiedy Vanda nic nie 

zrobiła, dodał: - Cukiereczku.

Spojrzała na niego, marszcząc czoło.

- Założę się, że nie było ci miło patrzeć, jak twój lokal zamienia się w zgliszcza - ciągnął 

Phineas. - Założę się, że to cię porządnie wściekło.

Wypiła jeszcze jeden łyk blissky. Czarnoskóry wampir pochylił się bliżej.

- Założę się, że obudziło to w tobie niekontrolowaną wściekłość. 

Spojrzała na niego obojętnie.

- Wiem, że mnie podpuszczasz - mruknęła. Phineas fuknął zirytowany.

- Zrób coś, Phil. Obraź ją. Rozzłość. 

Phil wzruszył ramionami.

- Nic mi nie przychodzi na myśl. Moim zdaniem jest... doskonała. 

Vanda posłała mu anielski uśmiech.

- Dziękuję.

- Och, dajcie spokój. - Phineas spojrzał na nich ze złością. - Nie możecie sobie urządzić 

kłótni kochanków? Czy kamera jest skierowana na nas?

Phil zerknął do wnęki, w której siedział łysy operator. Jego kamera była wycelowana 

prosto w nich.

- Owszem.

Phineas uśmiechnął się złośliwie do Vandy.

- Wiesz co, naprawdę nie powinnaś nosić tych kombinezonów. Kamera dodaje pięć kilo.

Popatrzyła na niego z irytacją.

- Namówiliście mnie, żebym siedziała tutaj jak kaczka na strzelnicy, ale nie zgodziłam się 

robić za tresowaną małpę.

- Do diabła, kobieto - warknął Phineas. - Wszyscy wiedzą, że jesteś wariatką. Więc zacznij 

się zachowywać jak wariatka!

Vanda wzruszyła ramionami.

- Mam to gdzieś.

Phineas niemal zabił Phila wzrokiem.

- Co z ciebie za sponsor od panowania nad gniewem?

- Skuteczny, jak widać.

- Psiakrew. - Phineas jęknął. Spojrzał na japońskich turystów i oczy mu zabłysły. Wsadził 

ręce pod stół i rzucił nim na Japończyków.

Stół poleciał na turystów, zalewając ich blissky i bleerem. Zerwali się z krzeseł, wrzeszcząc 

z szoku i oburzenia.

Phineas skoczył na równe nogi, patrząc z udawanym przerażeniem na wampirzycę.

- Vanda! Dlaczego to zrobiłaś?

- Coś takiego?! - Wstała. Phineas plasnął się dłonią w czoło.

127

- Nie możesz napadać na tych ludzi tylko dlatego, że nienawidzisz Naruta!

- Kogo? - spytała Vanda.

- Ona nienawidzić Naruta? - Turysta o imieniu Kyo spojrzał z wściekłością na Vandę. 

Twarz mu poczerwieniała.

- Zniszczyłaś moja koszula! - Drugi turysta zaczął wycierać plamy z blissky ze swojej 

czerwonej jedwabnej koszuli. Posłał Vandzie gniewne spojrzenie. - Ty zła kobieta.

- Hej,  wyświadczyła  ci przysługę! - włączył się Phineas. - Ta bluzka to babski ciuch. 

Turysta krzyknął z oburzeniem.

- Obraziła twój honor, Yoshi - oznajmił Kyo. - I obraża honor Naruta.

- Hai! - Wszyscy trzej Japończycy przybrali pozę ataku. 

- Co jest, do diabła? - Vanda odskoczyła do tyłu i szybko odwiązała bicz z talii. Phil 

spojrzał   na   kamerzystę   Corky.   Wciąż   nagrywał.   Będą   musieli   walczyć.   Japończycy 

zaatakowali imponującymi serią pchnięć i obrotów. Yoshi wymierzył kopniaka Vandzie 

ale zdążyła się uchylić. Cofnął się, kiedy trzasnęła na biczem.

Kyo rzucił się na Phila, ale Phil wystarczająco długo trenował sztuki walki, by zablokować 

wszystkie kontry i ciosy. Szybko odkrył, że kopniak wycelowany w drogi cyfrowy aparat 

Kyo powoduje, że turysta odskakuje do tyłu.

Ale wiedział, że muszą urządzić przedstawienie na użytek Corky. Rzucił w Kyo krzesłem, 

celowo nie trafiając. Roztrzaskało się na stole. Część klientów z wrzaskiem wybiegła z 

budynku. Inni zostali i zaczęli obstawiać zakłady.

Wreszcie operator zniknął. Phil domyślał się, że musiał dostarczyć nagranie na czas, żeby 

Corky zdążyła pokazać je w programie. Na żywo wśród nieumarłych miało się zacząć za 

piętnaście minut.

- No dobra! - krzyknął Phil. - Koniec przedstawienia.

Phineas i Vanda przerwali bójkę. Japończycy stanęli jak wryci, zasapani, ze skołowanymi 

minami.

- Gratulacje! - Phineas uśmiechnął się do nich szeroko. - Trafiliście do ukrytej kamery. 

Będziecie w telewizji.

- Co? - Kyo spojrzał na telewizor, w którym wciąż leciały Nocne wiadomości. - My teraz 

amerykańskie gwiazdy filmowe?

- Telewizyjne - poprawił go Phineas. - Będziecie sławni. No i, chłopaki, my kochamy 

Naruta.

- Kto to jest Naruto? - szepnęła Vanda.

- Pozwólcie, że postawię wam kolejkę - zaproponował Phil.

Dziesięć minut później Phil, Vanda i Phineas siedzieli przy jednym stoliku z nowymi 

przyjaciółmi - Yoshim i Yukim. Robby, Zoltan oraz Dougal przyszli się przedstawić i 

pogratulować im świetnych umiejętności walki. Colbert i jego ludzie też się przedstawili i 

obsypali kolejnymi  komplementami. Colbert  zapłacił  kierownikowi klubu  za szkody  i 

postawił wszystkim kolejkę blisski.

Kiedy zaczął się program Corky Courrant, barman podkręcił dźwięk. Jazzband i wszyscy 

goście zasiedli zgodnie, by oglądać Na żywo wśród nieumarłych.
- Witajcie, drodzy widzowie. - Corky uśmiechnęła się ponuro do kamery. - Mamy dziś dla 

was   szokujące   nowiny.   Jak   wiecie,   wczoraj   w   nocy   pokazywaliśmy   wam   całkowite 

zniszczenie znanego nocnego klubu Vandy Barkowski, tu, w Nowym Jorku.

Pół ekranu ukazało zwęglone zgliszcza klubu Vandy.

Phil poklepał ją współczująco po nodze, oczywiście pod stołem.

- To żadna tajemnica, że kiedy wczoraj klub Vandy płonął, ja świętowałam - ciągnęła 

128

Corky. - Ale muszę wyznać, że nie miałam z tym nic wspólnego. To była po prostu 

kwestia boskiej sprawiedliwości. Wszyscy sądziliśmy, że Vanda zginęła straszną śmiercią 

w wybuchu. Wszyscy mieliśmy nadzieję i modliliśmy się, żeby zginęła, ale dziś mamy 

sensacyjną   wiadomość   z   ostatniej   chwili   i   możemy   potwierdzić,   że   Vanda   Barkowski 

ciągle żyje!

Na ekranie pojawiła się Vanda.

- Aa, Vanda. - Japończycy ukłonili się jej. - Ty jesteś sławna gwiazda. 

Jęknęła i pokręciła głową.

- Otóż, drodzy przyjaciele - ciągnęła Corky - mam na wyłączność nagranie, które dowodzi, 

że Vanda wciąż jest wśród nas. I nie tylko ciągle oddycha, ale też nie porzuciła swoich 

obrzydliwych, brutalnych obyczajów! Dosłownie przed chwilą mój tajny agent sfilmował 

tę   scenką   w   klubie  Krwisty   Blues   w   Nowym   Orleanie.   Była   tam   Vanda,   tak   pijana   i 

agresywna, że zaatakowała Bogu ducha winnych turystów z Japonii!

Puszczono nagranie. Japończycy zaczęli wiwatować.

- Jesteśmy sławni! - krzyknął Yuki.

- Brissky dla wszystkich! - wrzasnął Kyo. Phil wstał.

- Koledzy, niechętnie psuję wam zabawę, ale musimy was poprosić, żebyście stąd wyszli. 

Lada chwila spodziewamy się kłopotów.

- Kłopotów? - spytał Kyo. - Jakich kłopotów? 

Yuki wysunął podbródek.

- My nie uciekamy przed kłopoty.

- Chłopaki, Malkontenci się tu wybierają - wyjaśnił Phineas. - Chcą zabić Vandę. 

Kyo zerwał się na równe nogi.

- Nikt nie zabija Vandy.

- Będziemy walczyć! - Yoshi pogroził pięścią.

- Oni będą mieli miecze - ostrzegł nowych przyjaciół Phil.

- My się nie boimy - oznajmił Yuki. - My walczymy.

Colbert i reszta jego wampirów zebrali się wokół stołu z obnażonymi mieczami, gotowi do 

walki. Pozostali klienci uciekli z budynku. Dwie godziny później wciąż czekali. Vanda 

westchnęła.

- Parę godzin temu śmiertelnie się bałam, a teraz chcę już tylko mieć to z głowy.

- Czemu im tak długo schodzi? - spytał Phineas. Phil pokręcił głową.

- Nie wiem. Może zwęszyli zasadzkę.

- Albo byli zajęci czymś innym. - Robby zadzwonił do Angusa, po czym poinformował 

wszystkich,   że   nie   było   kolejnych   zamachów   bombowych.   Wyglądało   na   to,   że 

Malkontenci zrobili sobie wolną noc.

- Oni coś kombinują - mruknął Zoltan.

Ale  trzy  godziny   później   wyglądało  na   to,   że  jednak   nie.   Phil   zaczął   pić  kawę,   żeby 

zachować przytomność.

- Może przegapili program Corky - zasugerował Phineas.

- Gdzieś jakiś Malkontent musiał go widzieć - powiedział Robby. - Może problemem jest 

przekazanie wiadomości Casimirowi. Może ukrywać się tak skutecznie, że jego ludzie nie 

wiedzą, gdzie jest.

- To może być to - zgodził się Colbert. - Moim zdaniem powinniśmy tu wrócić jutro w 

nocy. Może dopiero jutro Casimir będzie szukał Vandy. 

Japończycy wstali i się ukłonili.

- W takim razie będziemy tu jutro, żeby walczyć. 

129

Ruszyli do drzwi, ale Phil zatrzymał ich, zanim wyszli.

- Mówicie poważnie, że chcecie pomóc Vandzie?

- Oczywiście - odparł Kyo. - Ona sławna amerykańska gwiazda. 

Phil wyjął telefon i dodał numer Kyo do swojej listy kontaktów.

- Dziękuję. Jeśli będę kiedyś potrzebował waszej pomocy, zadzwonię.

- To będzie dla nas honor. - Kyo ukłonił się i wyszedł z przyjaciółmi.

Vanda   siedziała   na   przydzielonej   pryczy   na   piętrze   magazynu   kawy,   gdzie   mieszkał 

nowoorleański klan.

Odwiązała bicz i położyła go na łóżku; na sąsiednim łóżku siedzieli Scarlett i Tootsie i 

zabawiali ją opowieściami o swoich zwariowanych wybrykach.

Spojrzała na drugą stronę dormitorium, na Phila, który leżał na swojej pryczy. Biedak był 

tak wykończony, że spał mimo hałaśliwych rozmów wampirów dookoła.

Ale nie wszystkie wampiry rozmawiały. Vanda zauważyła kilka prywatnych pokojów za 

kuchnią.   Colbert   i   Giselle   poszli   do   swojej   sypialni.   Vandę   kusiło   żeby   poprosić   o 

prywatny pokój dla siebie i Phila, ale było tu zbyt wielu pracowników MacKay UOD. Nie 

mogła się przed nimi zdradzić, że ma zakazany romans ze strażnikiem.

Scarlett wstał.

- Idę się napić ciepłej chocolood przed snem Ty tej chcesz, Vando?

- Tak, poproszę. - Vanda schyliła się, żeby rozpiąć kozaki.

- Intruz! - krzyknął mężczyzna przy monitorach ochrony. - Alarm! Intruz!

W parę sekund wampiry, z mieczami w dłoniach pędziły do drzwi. Vanda podbiegła do 

monitorów, żeby zobaczyć, co się dzieje. W wielkiej sali na parterze pojawił się tuzin 

mężczyzn z mieczami.

Colbert wbiegł do dormitorium, boso, w rozpiętej koszuli, ale z mieczem w dłoni. Za nim 

biegła Giselle owinięta w szlafrok. Kobiety z klanu zebrały się wokół niej.

- Boże kochany! - Scarlett złapała Tootsie. - Co mamy robić? 

Colbert spojrzał na dwie drag-queen, wybiegając za drzwi.

- Pilnujcie kobiet!

Tootsie zachłysnął się oburzony.

- Przecież my jesteśmy kobietami. 

Phil usiadł i przetarł zaspane oczy.

- Co się dzieje? - Złapał buty i włożył je szybko. Vanda podbiegła do niego.

- Malkontenci tu są.

- Szlag. - Przypiął szelki z kaburą i wsunął pistolet. - Zostań tutaj. - Porwał miecz ze stosu 

przy monitorach i pognał do drzwi.

-   Phil!   -   Vanda   pobiegła   za   nim.   Ta   cholerna   galeria   na   wysokości   drugiego   piętra. 

Wcześniej musiała go tu wnieść, lewitując z nim. - Czekaj! - Dotarła na galerię w samą 

porę, by zobaczyć, jak skacze. Pisnęła. Boże święty, on się zabije.

Wyjrzała za krawędź i krzyknęła cicho. Phil wylądował zręcznie i już nacierał z mieczem 

na Malkontenta. Jak na Boga, dał radę skoczyć z takiej wysokości?

Drgnęła, kiedy ostrze miecza minęło go o włos. Serce podeszło jej do gardła. Jakim cudem 

był   w   stanie   dotrzymać   pola   wampirowi?   Boże,   Hugo   miał   rację.   Phil   poruszał   się 

niesamowicie szybko.

Krew ścięła jej się w żyłach, kiedy rozejrzała się po sali. Wampiry walczyły z wampirami. 

Szczękały miecze. Słychać było krzyki zwycięzców i wrzaski pokonanych - wyli z bólu i 

zamieniali się w kupki pyłu.

130

-  Zemsta! -  krzyknął  ktoś  pośród hałasu.  Zobaczyła  krzyczącego.  Był  z  każdej  strony 

otoczony uzbrojonymi Malkontentami. Walczyli osłaniając go, a on stał bezpieczny, jak w 

kokonie. W jednej ręce trzymał miecz, drugą przyciskał do piersi pod dziwnym kątem.

- Casimir - szepnęła.

Poderwał ją wrzask. Jeden z ludzi Colberta został przeszyty mieczem. Obrócił się w pył. 

Czyjeś ręce chwyciły Vandę za ramiona; podskoczyła przestraszona.

- Wracaj do środka. - Giselle odciągnęła ją od krawędzi galerii. - Nie pozwól, żeby cię 

zobaczyli.

- Ale ja muszę wiedzieć... - Vanda rozejrzała się wśród wymachujących rąk, błyskających 

mieczy, szukając Phila. Ciągle był cały. Teraz miał innego przeciwnika. Widocznie zabił 

pierwszego.

Zauważyła Malkontenta ukrytego w ciemnym kącie, z komórką przy uchu. Wokół niego 

pojawiło się dwunastu następnych.

- Patrz!

Giselle wydala zduszony okrzyk.

- Jest ich zbyt wielu!

-   Musimy   wezwać   wsparcie.   -   Vanda   złapała   Giselle   za   łokieć.   -   Daj   mi   telefon. 

Zadzwonimy   po   Angusa   -   Na   Wschodnim   Wybrzeżu   już   jest   dzień.   -   Oczy   Giselle 

napełniły się łzami. - Nie mogą przylecieć.

Do diabła. Pewnie dlatego Malkontenci czekali tak długo z atakiem. Vanda skrzywiła się, 

kiedy do sali teleportowała się kolejna grupa Malkontentów. Dobry Boże, było ich chyba 

ze dwudziestu.

Casimir wybuchnął chrapliwym śmiechem.

- Zemsta za masakrę w DVN! 

Giselle rozpłakała się głośno.

- Boże, dopomóż nam wszystkim. To naprawdę jest masakra.

Vanda stała znieruchomiała na galerii, bojąc się patrzeć i bojąc się nie patrzeć. Serce tłukło 

jej się w piersi, krew huczała w uszach. Gdyby tylko mogła coś zrobić. Ale nigdy nie 

trenowała szermierki. Byłoby samobójstwem skoczyć w ten młyn.

Zauważyła, że Robby i Phil przebijają się przez grupę nowych Malkontentów. Robby 

przeszył mieczem tego z telefonem. Malkontent zmienił się w proch, komórka spadła na 

podłogę. Phil rozdeptał ją.

Uwagę   Vandy   przyciągnął   błysk   kasztanowych   włosów.   Jeden   z   nowo   przybyłych 

Malkontentów   odwróci   się,   żeby   odeprzeć   atak.   Długi   kasztanowy   kucyk   śmigną   w 

powietrzu. Kobieta.

Vanda podeszła bliżej do krawędzi galerii. W ruchać tej kobiety było coś znajomego. 

Znów się odwróci i serce ścisnęło się w piersi Vandy.

Marta.

Jakby usłyszała myśli Vandy, Marta spojrzała na galerię. Zmrużyła oczy.

Vanda zatoczyła się do tyłu.

- Nie, nie.

- Dobrze się czujesz? - Giselle zaciągnęła ją do dormitorium. Scarlett stał tuz za drzwiami.

- Wygadasz, jakbyś zobaczyła ducha.

- Bo zobaczyłam. - Vanda z trudem dotarła do pryczy. Bolało ją serce. Marta walczyła po 

stronie Malkontentów.

Nagle Tootsie wrzasnął.

Vanda   odwróciła   się   szybko.   Do   sali   wszedł   Malkontent.   Giselle   pobiegła   do   grupki 

131

zawodzących kobiet, skulonych z tyłu pomieszczenia. Intruz zauważył Vandę i uniósł 

miecz. Porwała swój bicz z łóżka. Malkontent, rycząc, zaatakował. Vanda wskoczyła na 

łóżko i trzasnęła w niego biczem. Scarlett rzucił w niego poduszką i pisnął, kiedy zły 

wampir ruszył w jego stronę. Scarlett przywarł do ściany, trzęsąc się jak galareta.

Tootsie   teleportował   się,   wylądował   za   plecami   napastnika   i   grzmotnął   go   w   głowę 

butelką blissky. Malkontent zwalił się na podłogę. Scarlett skoczył w ramiona Tootsie.

- Uratowałaś mnie!

Giselle i kobiety wrzasnęły. Do sali weszło dwóch kolejnych Malkontentów. Tuż za nimi 

wpadł Colbert, zabił jednego i zajął drugiego pojedynkiem.

- Ogłosiliśmy odwrót! - krzyknął. - Natychmiast teleportujcie się do naszego wiejskiego 

domu!

Kobiety zaczęły znikać.

-   Bóg   z   tobą.   -   Tootsie   uściskał   Vandę   i   teleportował   się   razem   ze   Scarlett.   Szybkim 

pchnięciem   w  serce  Colbert  obrócił  drugiego  Malkontenta   w   pył.   Zauważył   trzeciego 

leżącego na podłodze i tego też wykończył.

- Colbert! - Giselle padła w jego ramiona Uściskał ją i wyciągnął rękę do Vandy.

- Powinnaś uciekać z nami.

- Nie! - Phil wpadł do pokoju.

Vanda skrzywiła się, widząc plamy krwi na koszulce. Na szczęście był żywy. Ale nie 

miała pojęcia jak dostał się bez pomocy na piętro. Złapał telefon, który zostawił na pryczy.

- Leć, Colbert. Uciekaj, póki możesz. My też znikamy.

- Bóg z wami. - Colbert teleportował się, zabierając ze sobą Giselle. Phil otworzył telefon i 

wybrał numer.

- Musimy uciekać, Vando.

- Ale dokąd?! - krzyknęła. - Nie możemy lecieć na wschód. 

Przyłożył komórkę do ucha.

- Brynley? Nie przestawaj mówić. Zaraz tam będziemy. - Otoczył Vandę ramieniem i 

przycisnął jej telefon do ucha. - Zaufaj mi.

Vanda   usłyszała   w   słuchawce   głos   nieznajomej   kobiety.   Do   sali   wpadło   trzech 

Malkontentów. Krzyknęła i wszystko zrobiło się czarne.

Rozdział 18

Vanda zatoczyła się - nie mogła się porządnie skupić, więc lądowanie nie było najbardziej 

udane. Phil szybko odzyskał równowagę i podtrzymał ją.

- Wszystko dobrze? - Zamknął telefon i schował do kieszeni.

-   Ja...   -   Zamrugała.   Przez   sekundę   myślała,   że   są   z   powrotem   w   myśliwskiej   chacie 

Howarda w górach Adirondacks. Ale to nie mogło być to miejsce. W stanie Nowy Jork był 

już dzień.

- Phil! - Młoda kobieta podbiegła do niego z uśmiechem Odwrócił się i wyszczerzył zęby.

- Brynley!

Zatrzymała się i krzyknęła cicho.

- Ty krwawisz. Jesteś ranny.

Spojrzał w dół na swoją podartą i zakrwawioną koszulkę polo.

- To tylko parę draśnięć. Nic poważnego.

- Chyba żartujesz. - Kobieta zerknęła podejrzliwie na Vandę, po czym chwyciła Phila za 

132

rękę i pociągnęła za sobą. - Opatrzę cię. Boże święty, niech no cię obejrzę. - Dotknęła jego 

policzka. - Zrobiłeś się taki przystojny.

Dłoń Vandy zacisnęła się mocniej na rączce bicza. Kim, do diabła, była ta kobieta? Z 

takimi długimi, błyszczącymi włosami, w obcisłych dżinsach i koszulce na ramiączkach na 

pewno była zdzirą. Jak Phil mógł pozwolić, żeby go tak dotykała? 

Phil uścisnął jej dłoń. - Tęskniłem za tobą. 

Vanda odchrząknęła. Spojrzał na nią.

- Brynley, to jest Vanda.

Zauważyła, że tym razem nie nazwał jej swoją narzeczoną.

- Bardzo mi miło. - Zdziro. Patrzyła ze złością na Brynley. Co to w ogóle za durne imię?

Brynley odpowiedziała jej pięknym za nadobne.

- Więc to jest ten wampir, o którym mówiłeś? Jakoś wyobrażałam sobie, że to będzie 

mężczyzna.

Porywczy charakter Vandy dał o sobie znać.

- Kogo nazywasz „to”?

-   Brynley   -  powiedział   cicho  Phil.   -   Vanda   i  jej   przyjaciele  są   moimi  bardzo   bliskimi 

przyjaciółmi.

-   Przyjaciółmi?   -   Brynley   wskazała   jego   zakrwawioną   koszulkę.   -   W   jaką   awanturę 

wciągnęli cię ci twoi przyjaciele?

- Phil jest więcej niż przyjacielem. - Vanda zbliżyła się do zdziry. - Jest moim sponsorem w 

terapii panowania nad gniewem. Może ci powiedzieć, jaka jestem niebezpieczna, kiedy się 

wkurzę!

- Ach tak? - Brynley podeszła o krok.

- Dość. - Phil wyciągnął rękę, żeby ją powstrzymać. - Vando, to jest moja siostra. Więc nie 

opowiadaj bzdur.

Vanda   stanęła   zaskoczona.   Jego   siostra?   Spojrzała   uważniej,   pomijając  boskie   włosy   i 

idealną cerę, i zobaczyła błękitne oczy, dokładnie takie same jak Phila.

- Nie wiedziałam, że masz siostrę.

- Co? - Brynley zagapiła się na Phila. - Nie powiedziałeś o mnie swoim przyjaciołom? 

Jestem twoją bliźniaczką, do cholery!

- Bliźniaczką? - Vanda popatrzyła na nią, potem na niego. - Ty hipokryto! Wiecznie mi 

trujesz, żebym ci opowiadała o mojej przeszłości, a sam nie raczyłeś mi nawet powiedzieć, 

że masz bliźniaczkę?

Phil przestąpił z nogi na nogę, spoglądając to jedną, to na drugą kobietę.

- Ja... ja krwawię, wiecie. Może jednak zechcecie mnie opatrzyć? 

Brynley założyła ręce na piersi.

- Sam się opatrz.

- Dobra. - Phil przeszedł do aneksu kuchennego. Vanda stłumiła śmiech.

- I dobrze mu tak. 

Usta Brynley drgnęły.

- Właśnie.

Uśmieszek Vandy natychmiast zniknął, kiedy Phil zdjął koszulkę. Jego tułów znaczyły 

skaleczenia i głębsze cięcia.

- O nie. - Podbiegła do niego.

- Do licha, Phil. - Brynley podbiegła do zlewu i poruszyła dźwignią staroświeckiej pompy. 

- Czyste ręczniki są w tamtej szufladzie. - Wskazała głową.

Vanda odłożyła bicz na szafkę, wzięła sobie ręcznik z szuflady, drugi podała Brynley. 

133

Kiedy z pompy chlusnęła woda, zmoczyła ręcznik.

Phil krzywił się, kiedy wycierała krew z jego piersi.

- Jak to się stało? - Brynley przemywała paskudną ranę z boku jego torsu. Uniósł rękę, 

żeby spojrzeć na ranę.

-   Wybuchła   wojna   między   dobrymi   wampirami   i   Malkontentami,   czyli   tymi   złymi. 

Brynley prychnęła.

- Od kiedy to są na świecie dobre wampiry? - Spojrzała na Vandę. - Bez urazy. 

Vanda   ją   zignorowała.   Była   zbyt   zdenerwowana   widokiem   pięknej   skóry   Phila,   tak 

strasznie pociętej. Była zbyt zdenerwowana faktem, że jedną z tych ran mogła zadać jej 

siostra.

- Phil, nie możesz tego więcej robić. Wampiry są za szybkie i za silne dla śmiertelników. 

To cud, że w ogóle żyjesz.

- Śmiertelników? - Brynley zmrużyła oczy.

- Są tu jakieś opatrunki? - spytał Phil. - Muszę wracać do swoich spraw.

- Jakich spraw? - Jego siostra otworzyła i wyjęła pudełko plastrów w różnych rozmiarach. 

Podała kilka Vandzie.

- Pilnych spraw. - Phil wyjął z kieszeni komórkę. - Jak powiedziałem, trwa wojna.

- To jest wojna wampirów - oświadczyła Brynley. - Nie ma nic wspólnego z tobą. 

Vanda zesztywniała.

- Phil jest bardzo ważnym członkiem naszej społeczności. Nie poradzilibyśmy sobie bez 

niego. - Nakleiła plaster na jedno z jego skaleczeń.

- Wystarczy. - Odsunął się i wybrał numer.

- Ale ciągle krwawisz - zaprotestowała Vanda. - A ta długa rana na boku może wymagać 

szwów.

- To jest nic. - Jego oczy zalśniły. - To jest nic. Widziałem gorsze rzeczy. 

Vandzie ścierpła skóra. Czy ktoś z ich przyjaciół zginął?

- Co się stało? Kto?

- Dougal... - Phil się skrzywił. - Odcięli mu dłoń. 

Vandzie zabrakło tchu.

- Ale... ale mogą mu ją przyszyć, prawda? Wszystko się zagoi we śnie. 

Phil pokręcił głową.

- Została całkowicie odcięta. Zmieniła się w pył.

Vanda   zgięła   się   wpół,   kiedy   mdłości   zaatakowały   jej   żołądek.   Brynley   dotknęła   jej 

ramienia.

- Przykro mi. To bliski przyjaciel? 

Vanda wzięła kilka głębokich wdechów.

- Znam go od bardzo dawna. - Był strażnikiem w domu Romana przez ponad trzydzieści 

lat, był taki nieśmiały i cichy, nie licząc chwil, kiedy grał na dudach. Teraz już nigdy nie 

zagra.

- Howard? - powiedział Phil do telefonu. - Słyszałeś, co się stało?

Phil zaczął opisywać wydarzenia w Nowym Orleanie. Vanda widziała, że jego siostra 

uważnie słucha, bo co chwila wydawała okrzyki przerażenia.

Dopiero teraz Vanda rozejrzała się uważniej po chacie. Miała ściany z bali i kamienny 

kominek, jak chata Howarda, ale była mniejsza i bardziej prymitywna.

Wodę nad kuchennym zlewem trzeba było pompować. Nie było elektrycznej lodówki, 

tylko   duża   turystyczna.   O   ile   Vanda   mogła   się   zorientować,   w   ogóle   nie   było   tu 

elektryczności.   Pokój   oświetlały   kominek   i   kilka   lamp   naftowych.   Do   kuchenki 

134

podłączono   butlę   z   propanem.   W   oknach   nie   było   zasłon.   Żadnych   dywaników   na 

podłodze z szerokich desek. Nie było nawet schodów. Na stryszek prowadziła drabina.

- Gdzie my jesteśmy? - spytała cicho.

- W Wyoming - odparta Brynley. - To jest chata Phila.

- Nie wiedziałam, że ma chatę.

- Tak... Sporo rzeczy o nim nie wiesz. - Spojrzała na Phila ze zmarszczonymi brwiami. - 

Ale zdaje się, że to samo można powiedzieć o mnie. Nie miałam pojęcia, że zadaje się z 

wampirami.

- Jest dziennym strażnikiem - wyjaśniła Vanda. - W ciągu dnia, kiedy śpimy śmiertelnym 

snem, jesteśmy bezbronni.

Brynley przyjrzała jej się z ciekawością.

- A ty kim właściwie jesteś? 

Vanda wzruszyła ramionami.

- Nikim szczególnym.

- A jednak Phil ryzykuje życie, żeby cię chronić. Jesteś jakąś wampiryczną... księżniczką?

Vanda uśmiechnęła się drwiąco. - Daleko mi do tego.

Brynley podniosła bicz, który Vanda położyła na szafce.

- Walczysz w tej wojnie.

- Tylko dlatego, że muszę. Malkontenci chcą nas zetrzeć z powierzchni ziemi. 

Siostra Phila oddała jej bicz.

- Dlaczego? Co takiego zrobiliście?

-   Wynaleźliśmy   syntetyczną   krew,   żeby   nie   musieć   gryźć   śmiertelników.   Znaleźliśmy 

sobie posady, żeby nie musieć kraść. - Vanda owinęła bicz w pasie i związała go. - Po 

prostu chcemy się wtopić w tło i udawać że jesteśmy normalni. To pewnie brzmi dziwnie.

Brynley zmarszczyła brwi.

- Nie, wcale nie. - Podeszła do turystycznej lodówki. - Przywiozłam trochę butelkowanej 

krwi. Chcesz?

- Tak. - Vanda odetchnęła z ulgą. - Dziękuję. - Przyjęła butelkę i odkręciła kapsel. Krew 

była zimna, ale to i tak było lepsze niż gryzienie gospodarzy.

- No dobrze, Howard. - Phil skończył swoją relację. - Zadzwoń, jak się czegoś dowiesz. - 

Zamknął telefon i rozejrzał się wokół. - Całkiem nieźle to wygląda. Dbałaś o chatę, Bryn?

- Tak. - Jego siostra usadowiła się w starym, wytartym fotelu i oparła kowbojki na stoliku 

do kawy. - Przyjeżdżałam tu od czasu do czasu.

- Dzięki. Jestem twoim dłużnikiem. - Zaczął chodzić po pokoju.

Vanda usiadła na starej kanapie, popijając ze swojej butelki. Siostra Phila właściwie nie 

była taka zła. Było jasne, że nie lubi wampirów, ale była lojalna wobec brata. Vanda nie 

mogła tego powiedzieć o Marcie.

Do diabła. Potarła czoło. Jak jej siostra mogła zrobić?

- Ciekawe, dokąd się ewakuowali. - mruknął - I ciekawe, jak się trzyma Dougal. 

Vanda zadrżała.

- Pewnie jest w szoku. I strasznie cierpi. Nie wiesz, dokąd się teleportowali? 

Phil pokręcił głową.

- Nie bardzo mogli mi powiedzieć, kiedy wróg był wszędzie dookoła.

- No tak. - Vanda wypiła łyczek krwi. W Nowym Orleanie było już blisko świtu, ale tu, w 

Wyoming, miała jeszcze kawałek nocy. - Słyszałam, jak Colbert każe członkom swojego 

klanu teleportować się do domu na wsi.

-   To   ten   gość   z   Nowego   Orleanu?   -   spytała   Brynley   Całkiem   sporo   się   dowiedziała, 

135

słuchając rozmowy Phila z Howardem.

- Jest mistrzem Klanu Nowoorleańskiego - wyjaśniła wampirzyca.

- A kto jest twoim mistrzem klanu? - spytała Brynley.

-   Roman   Draganesti.   To   szef   całego   Wschodniego   Wybrzeża.   A   do   tego   genialny 

naukowiec, który wynalazł syntetyczną krew. - Vanda uniosła butelkę.

Brynley była pod wrażeniem.

- Wasza krew ratuje co roku tysiące ludzi.

- Musieli polecieć do Jeana-Luca. - Phil wcisnął guzik w komórce.

- Kto to jest Jean-Luc? - wypytywała Brynley.

- Jean-Luc Echarpe. Słynny projektant mody.

- Och, widziałam jego rzeczy. - Brynley kiwnęła Sową. - Bardzo ładne, ale bardzo drogie. 

To on nie mieszka w Paryżu?

- W Teksasie. - Vanda napiła się krwi. - Ukrywa się, by media się nie dowiedziały, że jest 

wampirem.

Brynley szeroko otworzyła oczy.

- Rany.

- Billy? - powiedział Phil do telefonu. - Czy chłopaki się tam zjawiły? - Słuchał, chodząc 

niespokojnie. - Świetnie. A jak Dougal? Wyjdzie z tego? - spojrzał na Vandę. - Są cali. 

Właśnie wzeszło u nich słońce.

Vanda skinęła głową. Jeśli Dougal spał, to już nie cierpiał. A rana się zagoi. Phil zatrzymał 

się jak wryty i zbladł.

Vanda się wyprostowała. Nigdy nie widziała, żeby miał tak przerażoną minę. Dreszcz 

strachu przeleciał jej po plecach, wywołując gęsią skórkę.

- Jesteś pewien? - szepnął Phil.

Vanda drżącą ręką odstawiła butelkę na stolik. Brynley zdjęła nogi na podłogę i usiadła 

prosto.

- Może teleportował się gdzie indziej - powiedział - Sprawdzaliście? 

Vanda wstała.

- Co się dzieje?

Phil głośno przełknął ślinę.

- Rozumiem. Jeszcze... jeszcze zadzwonię. - Powoli zamknął telefon. Spojrzał na Vandę 

oczami pełnymi bólu.

- Co się dzieje? - Podbiegła do niego.

- Robby... zaginął.

Vanda zatrzymała się, jakby ktoś ją uderzył w pierś.

- Może... może teleportował się gdzie indziej?

- Nie, sprawdzali. Zoltan i Phineas obdzwonili wszystkich mistrzów na zachodzie. Nikt go 

nie widział. A poza tym to osobisty strażnik Jeana-Luca. Mieszka w Teksasie. Poleciałby 

tam.

Mdłości podeszły Vandzie do gardła.

- Myślisz, że nie żyje? 

Phil pokręcił głową.

-  Wszyscy  pamiętają,  że  widzieli   go  żywego.  My   my...  myślimy,  że  został  wzięty   do 

niewoli.

Vanda przycisnęła dłoń do ust. Zimna krew, którą przed chwilą wypiła, wzburzyła jej się 

w żołądku. Boże, nie. Malkontenci będą go torturować.

- Jestem pewien, że Casimir uważa go za wspaniałą zdobycz - ciągnął Phil. - To jedyny 

136

żyjący krewny Angusa MacKaya, generała naszej armii.

Oczy Vandy napełniły się łzami. Miała ochotę w coś walnąć.

- Nienawidzę wojny! Nienawidzę! Nie chciałam tego znowu przeżywać. 

Phil pociągnął ją w ramiona i mocno przytulił.

- Będzie dobrze.

- Nie, nie będzie. - Oplotła rękami jego szyję.

- Tam był już prawie świt. Nie mogą... zrobić mu krzywdy, kiedy będą spać. - Pocałował ją 

w czoło. - Nie wolno nam tracić wiary.

Kiwnęła głową.

- Co możemy zrobić?

Phil odsunął się i wybrał kolejny numer w telefonie.

- Coś wymyślimy. 

Rozmawiał, chodząc po pokoju.

- Howard, wygląda na to, że Robby MacKay został wzięty do niewoli. 

Vanda się skrzywiła. Słyszała grzmiący, podniesiony głos Howarda.

- Howard, słuchaj - rzucił nagląco Phil. - Jak postępują prace Laszla nad urządzeniem 

namierzającym?...   To   za   mało.   Zadzwoń   do   Seana   Whelana.   Ściągnij   tam   jakichś 

wojskowych ekspertów i niech to dokończą. Potem wszczepcie nadajnik więźniowi, kiedy 

będzie spał.

Umilkł na chwilę i słuchał.

- Okej, zdaję sobie sprawę, że armia nie wie, czy nadajnik jest słyszalny przez wampiry. 

Sam   go   posłuchaj.   Jeśli   nie   będziesz   pewien,   to   niech   któryś   wampir  zażyje  budzący 

specyfik Romana, żeby nie spać w dzień, i przetestuje urządzenie. Musimy je mieć gotowe 

dzisiaj. A kiedy tylko zajdzie słońce, pozwolicie więźniowi uciec. Miejmy nadzieję, że 

teleportuje się prosto do Casimira i doprowadzi nas do Robby'ego. Informuj mnie na 

bieżąco.

Zatrzasnął komórkę i spojrzał na Vandę.

- Nie mamy żadnej pewności, ale moim zdaniem to nasza najlepsza szansa na znalezienie 

go.

Kiwnęła   głową.   Do   tej   pory   nie   zdawała   sobie   sprawy   jaki   władczy   jest   Phil.   Miał 

wrodzone   zdolności   przywódcze.   Był   niesamowity.   Silny   i   zdecydowany,   lojalny   i 

odważny. I taki piękny, nawet z piersią pokrytą ranami'

- Tak bardzo cię kocham. 

Jego błękitne oczy zmiękły.

- Ja ciebie też.

- Do licha! - szepnęła Brynley.

Godzinę później Vanda patrzyła ponuro na końską derkę na podłodze piwnicy. Sprawy 

miały się już wystarczająco fatalnie, kiedy Robby był w niewoli, Dougal ranny, a jej siostra 

Marta walczyła po stronie wroga. Ale teraz na dodatek siostra Phila traktowała ją, jakby 

nagle wyrosła jej druga głowa.

Brynley zaczęła się wydzierać na Phila, ale po prostu kazał jej się zamknąć. Powiedział, że 

później z nią porozmawia.

Brynley zignorowała to i wypaliła:

- Jak możesz ją kochać?

- Kocham i już - odparł Phil z surową miną. - I nie będziemy o tym teraz dyskutować. 

Jego siostra usiadła w fotelu, nadąsana, a Phil zabrał Vandę do piwnicy, żeby sprawdzić, 

czy   może   tu   bezpiecznie   spać.   Zabił   deskami   jedyne   okienko.   Potem   znalazł   derkę   i 

137

rozłożył na podłodze.

- Ona mnie nie lubi - szepnęła Vanda.

- Nie ona się z tobą żeni.

Vanda zagapiła się na niego z otwartymi ustami.

-   Och,   przepraszam.   -   Kąciki   jego   ust   drgnęły.   -   Chyba   zapomniałem   zapytać.   To   ci 

wystarczy? - Wskazał koc.

Kiwnęła głową. Phil naprawdę chciał się z nią ożenić? Dlaczego śmiertelnik miałby chcieć 

się żenić z wampirzycą? Wampiry żeniły się ze śmiertelnymi kobietami, ale te kobiety 

pewnie się kiedyś przemienia, a zanim to nastąpi, mogły dać swoim mężom dzieci. Ona 

nie   mogła   dać   Philowi   niczego.   Nie   była   bogata   i   czarująca   jak   tamci   faceci.   Była 

neurotyczną, bezpłodną wampirzycą, z fioletowymi włosami i paskudnym charakterem.

Poczuła pierwsze objawy senności; słońce zbliżało się do horyzontu.

- Jestem zmęczona.

- Więc dobranoc. - Pocałował ją w policzek. - Zajrzę do ciebie od czasu do czasu. 

Uściskała go mocno.

- Nigdzie się nie wybieram.

- Kocham cię, Vando.

„Jak możesz ją kochać?” Słowa jego siostry zabrzmiały w jej myślach.

- Dobranoc.

Patrzyła za nim, kiedy wchodził po drabinie i wspinał się przez klapę na poziom parteru. 

Podciągnął drabinę do góry i zamknął właz. W piwnicy zrobiło się kompletnie czarno.

Po chwili oczy Vandy przywykły do ciemności; spojrzała ponuro na szorstki koc. Jeśli Phil 

się z nią ożeni, nigdy nie będą ze sobą dzielić łóżka jak normalna para, chyba że będzie 

chciał sypiać koło trupa.

„Jak możesz ją kochać?”

Zaczęła chodzić po małej piwnicy. Nie miała wątpliwości, że Phil ją kocha. Na razie. Ale 

jeśli   odkryje   jej   mroczniejsze   sekrety?   Jeśli   dowie   się   o   jej   straszliwych   grzechach? 

Nienawidził Malkontentów, którzy karmili się śmiertelnikami, zabijając ich przy tym. Tak 

bardzo nienawidził Malkontentów, że ryzykował własne życie walcząc z nimi.

Ale ona robiła to samo, co Malkontenci. Dobry Boże, ją też znienawidzi.

Ogarnęła ją kolej na fala senności. Vanda podeszła do koca.

Nagle   usłyszała   nad   głową   Brynley;   była   zła,   mówiła   podniesionym   głosem.   Phil 

odpowiadał jej o wiele ciszej. To była prywatna rozmowa, nie jej interes.

Ale rozmawiali o niej, psiakrew. Stanęła pod klapą i, lewitując, uniosła się pod sam strop.

- Nie możesz się z nią ożenić - powiedziała Brynley zdesperowanym tonem. - Tato nigdy 

jej nie zaakceptuje.

- Nie obchodzi mnie, co on myśli - odparł Phil. - Ma ograniczony umysł i ograniczoną 

wizję świata.

- Ma wielką władzę.

- I do czego jej używa? - spytał gniewnie. - Hoduje bydło i owce. Kupuje więcej ziemi, 

żeby hodować jeszcze więcej bydła. Jeszcze więcej owiec. A jego główną rozrywką jest 

polowanie raz w miesiącu, żeby zabić bezbronne zwierzę.

- Bo tak wygląda nasze życie. Ty też lubisz polować.

- Ale to za mało! - krzyknął Phil. - Oprócz tego jest cały świat!

- Świat wampirów? - prychnęła szyderczo Brynley. - Dziękuję bardzo.

Vandę uderzyła fala senności; opadła nieco niżej. Otrząsnęła się i znów uniosła się pod 

klapę.

138

Phil wyjaśniał, jak ważne jest, żeby dobre wampiry pokonały Malkontentów.

- To jest wielka sprawa, Bryn. Jeśli Malkontenci wygrają, mogą opanować cały świat.

- Dobra - wypaliła Brynley. - Pomagaj twoim dobrym wampirom wygrać. Ale nie żeń się z 

wampirzycą! To jakieś szaleństwo, Phil. Jesteś cholernym księciem, na litość boską.

Księciem? Vanda pokręciła głową. Musiała się przesłyszeć.

- A co z Dianą? - ciągnęła siostra Phila. - Zostałeś z nią zaręczony wiele lat temu. 

Vanda stłumiła okrzyk. Jej koncentracja puściła; zwaliła się na podłogę.

- Auć. - Skrzywiła się, wstając. Chyba skręciła kostkę.

Pokuśtykała   do   koca.   Chociaż   tyle,   że   ta   głupia   kostka   wyleczy   się   podczas   snu. 

Wyciągnęła się na podłodze. Książę? Książę Philip? Zaręczony z Dianą? To jest Wyoming, 

a nie jakaś cholerna Wielka Brytania. To się nie mogło zgadzać.

Śmiertelny   sen   znów   się   o   nią   upomniał,   silniejszy   i   bardziej   nieodparty.   Ziewnęła   i 

zamknęła oczy. Obrazy zaczęły przelatywać pod jej powiekami. Phil przyciskający do 

podłogi Maxa Megamaczugę. Phil zeskakujący z galerii i lądujący zręcznie dwa piętra 

niżej.   Phil   walczący   z   Malkontentami   jak   równy   z   równym.   Taki   szybki.   Za   szybki. 

Przestała się opierać i poddała się śmierci.

Obudziła się gwałtownie. Zapatrzyła się w ciemność, Przez parę sekund nie wiedząc, 

gdzie   jest.   Ach,   tak.   Chata   Phila   w   Wyoming.   Po   omacku   znalazła   obok   siebie   bicz. 

Przygniotło ją przerażenie, tak ciężkie, że usiadła z niemałym trudem. Zaczęła się wojna. 

Robby był w niebezpieczeństwie. Marta znów ją zdradziła. Dougal był okaleczony na całe 

życie. A siostra Phila jej nienawidziła.

Wstała i stwierdziła, że kostka jest już w porządku. Przewiązała się biczem. Na górze było 

cicho. Na zewnątrz też. Vanda uniosła się do klapy w stropie i pchnęła. Właz uchylił się, 

skrzypiąc, na parę centymetrów.

- Och, już wstałaś. - Phil otworzył klapę do końca i uśmiechnął się do Vandy. - Domyślam 

się, że nie potrzebujesz drabiny?

- Nie. - Uniosła się przez dziurę w podłodze.

Wziął ją za rękę i pociągnął do siebie. Stanęła bezpiecznie na podłodze, ramionami objęła 

jego pierś.

- Wyglądasz jak kowboj. - Przeciągnęła dłonią po jego kraciastej koszuli.

- Brynley pojechała dzisiaj do miasta i przywiozła nam trochę ubrań. - Pocałował ją. - 

Chcesz wyglądać jak kowbojka?

Parsknęła śmiechem.

- Jak się czujesz? Rany ciągle cię bolą?

- Nic mi nie jest. Przespałem się trochę w ciągu dnia, kiedy była tu Brynley. 

Vanda rozejrzała się, ale chata była pusta.

- Gdzie teraz jest?

- Poszła... na wycieczkę po lesie.

- Po ciemku?

-   Jest  pełnia   księżyca.   Chcesz   śniadanie?   -   Poprowadził   ją   do   turystycznej   lodówki.   - 

Brynley przywiozła więcej lodu.

- To dobrze. - Vanda wzięła z lodówki butelkę krwi. Miała ochotę zapytać Phila, czy 

naprawdę   był   zaręczony   z   jakąś   lady   Dianą,   ale   nie   chciała   się   przyznać,   ze 

podsłuchiwała.

Wypiła porządny łyk.

- Masz jakieś nowe wiadomości? - spytała. Phil oparł się o kuchenny blat i zmarszczył 

brwi.

139

- Nie udało im się skończyć nadajnika przed zachodem słońca. Więc nie mamy pojęcia, 

gdzie jest przetrzymywany Robby.

- O Boże. Biedny Robby. - Odstawiła butelkę na blat. Nie miała ochoty pić, kiedy Robby 

prawdopodobnie był torturowany. - Co mu zrobią?

- Na początek go przegłodzą. Słyszałem, że to bardzo bolesne.

- To prawda.

Phil przekrzywił głowę i przyjrzał się jej.

- Maggie powiedziała mi, że obchodziłaś się bez krwi. Zadawałaś sobie ból. Dlaczego?

- Ja... nie chcę o tym rozmawiać. - Vanda przeszła przez pokój. - Jest tu jakaś łazienka?

- Jest wygódka za stajnią. 

Uśmiechnęła się drwiąco.

- Masz stajnię, ale nie masz łazienki? 

Wzruszył ramionami.

- Stajnia jest pusta. A łazienki nie potrzebowałem. Nie byłem tu od ponad czterech lat.

- Dlaczego? 

Spojrzał na nią cierpko.

- Nie chcę o tym rozmawiać - warknął. 

- Ależ z nas tajemnicza parka, co?

- To prawda. Myślę, że pora, żebyśmy sobie porozmawiali. - Wskazał kanapę, ale w tej 

chwili zadzwoniła komórka. - Halo?... Tak, Howard. Angus na pewno wychodzi z siebie. 

Są jakieś postępy z nadajnikiem?

Kiedy   Phil   rozmawiał,   Vanda   chodziła   niespokojnie   tam   i   z   powrotem.   Bardzo 

potrzebowała do toalety. Śmiertelnicy zwykle się nad tym nie zastanawiali, ale wampiry 

potrzebowały do przeżycia tylko czerwonych krwinek. Pozostałe frakcje krwi stawały się 

produktami ubocznymi, razem ze wszystkimi dodanymi do nich składnikami, jak whisky 

w blissky.

Mogła znaleźć wygódkę sama. Wyszła na dwór, na szeroką werandę od frontu. Owiał ją 

chłodny wiatr, od którego bujany fotel kiwał się, poskrzypując.

Przed chatą rozpościerała się niewielka polana. Księżyc w pełni oświetlał ziemię, malując 

trawę srebrem. W oddali drzewa wysokiego lasu sięgały ku czystemu, rozgwieżdżonemu 

niebu. Powietrze było świeże i chłodne.

Vanda   obeszła   chatę   i   zobaczyła   stajnię.   Była   niemal   tak   duża,   jak   dom.   Minęła   ją   i 

znalazła drewnianą budkę. Jak za dawnych czasów w Polsce. Wzięła głęboki wdech i 

załatwiła   swoje   sprawy   tak   szybko,   jak   się   dało.   Rolka   papieru   toaletowego   była 

nasadzona na coś, co wyglądało jak koniec starego kija od miotły.

Vanda wyszła z kibelka i ruszyła obok stajni, poprawiając bicz w pasie. Nagle wokół niej 

rozległo się niesamowite wycie. Przełknęła ślinę. Okej. Przecież w lesie mógł być jakiś wilk 

czy kojot. To chyba normalne w Wyoming, nie? Pospiesznie obeszła dom i znalazła się od 

frontu.

Czy coś się poruszało, tam, między drzewami? Bardzo ostrożnie cofnęła się w stronę 

schodków werandy.

Kolejny ruch przyciągnął jej wzrok. I kolejny. Zwierzęta. Może z tuzin. Wyszły z czarnego 

cienia drzewna oświetloną księżycem polanę. Vanda zdrętwiała.

Wilki.

Księżyc lśnił na ich szarych futrach. Powoli skradały się w jej stronę. Ich oczy błyszczały. 

Zęby były obnażone. Basowy warkot przetaczał się po polanie, mrożąc jej krew w żyłach.

Na werandzie rozlała się plama światła. Phil otworzył drzwi.

140

- Vando, wejdź do środka - powiedział cicho.

Zaklinała   swoje  stopy,   żeby   się   poruszyły,   ale  pozostały   jak   przymarznięte   do   ziemi. 

Koszmar wrócił. Znów była zwierzyną. I wilki przyszły ją zabić.

Krok za krokiem podchodziły bliżej. Serce jej stanęło. To koniec. Teraz ją zabiją.

- Do licha. - Phil zszedł po schodkach werandy na polanę. - Wejdź do środka, Vando. 

Ocknęła się ze strachu, który ją paraliżował. Boże, nie. Phil będzie próbował ją obronić, tak 

jak zrobił to Karl. Wilki zabiją i jego.

Podbiegła do niego i złapała go za rękę.

- Chodź ze mną. Szybko. 

Odczepił jej dłoń od swojej.

-   Poradzę   sobie.   Zaufaj   mi.   A   teraz   idź   do   środka.   -   Delikatnie   pchnął   ją   w   stronę 

schodków.

Wbiegła na werandę. Wilki zawyły. Odwróciła się z drżeniem i patrzyła, co się stanie.

Phil zdjął koszulę. Wszystkie skaleczenia na jego torsie się zagoiły. Jak mu się to udało? 

Jego ciało zaczęło migotać.

Zachłysnęła się, osłupiała. Co on robił?

Wilki ruszyły do ataku. Phil szeroko rozłożył ręce, odrzucił głowę do tyłu i zawył. Vanda 

zatoczyła się do tyłu i wpadła na ścianę. Blask z otwartych drzwi oświetlał Phila. Z jego 

pleców i barków wyrosła sierść, zaczęła się rozłazić w dół po jego rękach. Dłonie zmieniły 

się w łapy z długimi, ostrymi pazurami. Jego głowa zatrzeszczała, szczęki wydłużyły się 

w pysk.

Wilki zatrzymały się jak wryte i skuliły przy ziemi. Bały się, zrozumiała Vanda. Ale nie 

były tak przerażone, jak ona.

Phil był wilkołakiem.

Rozdział 19

Czas zatrzymał się z piskiem. Vanda nie mogła oddychać. Nie potrafiła myśleć. Stała jak 

przyklejona do ściany chaty, nie będąc w stanie się ruszyć.

Wilkołak. Jej piękny Phil był wilkołakiem.

Zaczęła się trząść. Panika zawirowała jej w żołądku wykipiała do góry i wystrzeliła z ust 

zduszonym krzyk.

Wilkołak odwrócił się do niej. Ileż razy widziała te złowrogie oczy i kłapiące szczęki? 

Wiecznie ją ścigały. Polowały na nią bez wytchnienia.

Wpadła do chaty i zatrzasnęła drzwi. Drżącymi rękami zamknęła zasuwę. Cofnęła się na 

miękkich   nogach   Jej   spojrzenie   pomknęło   do   okien.   Mógł   tu   wpaść   przez   okno, 

roztrzaskać szyby. To tak wilkołaki dostały się do domu, w którym schroniła się z Karlem. 

Wilki rozerwały go na strzępy.

Na schodkach werandy zadudniły kroki. Vanda odsunęła się od drzwi. Serce jej łomotało, 

krew huczała w uszach.

Gałka się obróciła. Drzwi się zatrzęsły Przycisnęła dłoń do ust, z których wyrwał się 

przerażony szloch.

- Vando. - Jego głos brzmiał łagodnie. - Pozwól mi wejść.

Odsunęła się jeszcze dalej. Myśli kłębiły jej się w głowie. Nigdy nie widziała wilkołaka, 

który by mówił. Czy obracał gałkę drzwi. On musiał być człowiekiem.

Ale widziała, jak się przeobrażał. Czy raczej jak przeobraziła się połowa jego ciała. Z całą 

141

pewnością miał głowę wilka. I zęby.

Do diabła, jak on mógł jej to zrobić? Zalała ją wściekłość, dodając jej siły i przynosząc 

pożądaną ulgę od paraliżującego przerażenia.

- Idź sobie! - wrzasnęła. Drzwi znów się zatrzęsły.

- Musimy porozmawiać.

- Idź do diabła. - Niech to szlag. Kochała się z nim. Oddała mu swoje ciało. Dopuściła go 

do swojego serca. Poczucie zdrady skręciło jej wnętrzności. Najpierw siostra, a teraz Phil. 

Miała   ochotę   czymś   rzucić.   Rozerwać   coś.   Zauważyła   drewnianą   drabinę,   opartą   o 

krawędź stryszku, tę samą, którą spuścił przez właz, żeby zejść do piwnicy. Roztrzaskała 

kopniakiem kilka drewnianych szczebli, po czym chwyciła drabinę i złamała ją na pół.

- Vando.

Obróciła się w stronę jego głosu. Otworzył okno i patrzył na nią. Jak on śmiał wyglądać 

tak normalnie? Nabrał ją bez reszty.

- Jako twój sponsor, muszę powiedzieć...

- Daj mi spokój! - Rzuciła w niego ostrym kawałkiem drewna. Uchylił się przed pociskiem, 

który wyfrunął przez okno. Znów zajrzał do środka.

- Porozmawiamy. Nie uciekniesz przed tym.

Nie ucieknie? Otworzyła właz i sfrunęła do piwnicy. Zaczęła chodzić w tę i z powrotem. 

Mogła   się  teleportować,   ale   dokąd?   Jej   mieszkanie   nie   było   bezpieczne.   W   Karpatach 

prawdopodobnie   był   dzień.   W   Londynie   zapewne   też,   więc   Pamela   i   Cora   Lee   nie 

wchodziły w rachubę. Nie miała pojęcia, gdzie są Ian i Toni. A Maggie?

Vanda   się   skrzywiła.   Wciąż   była   na   liście   Casimira.   Nie   mogła   narażać   Maggie   i   jej 

rodziny.   Ale   czy   na   terenie   ich   rancza   nie   było   jaskini?   Mogłaby   się   tam   ukryć.   Na 

nieszczęście nigdy nie była na ranczu Maggie, więc nie znała drogi. Musiała zadzwonić. 

Potrzebowała komórki Phila.

- Vando, wracaj.

Spojrzała na właz. Stał nad nim Phil. Rozejrzała się po piwnicy i zobaczyła łopatę. To 

powinno go utrzymać na dystans. Utrzymać jego łapy z dla od niej. Chwyciła trzonek.

Skoczył. Serce jej zamarło, kiedy na to patrzyła. Wylądował; jego kowbojki głucho łupnęły 

o drewnianą podłogę, kolana ugięły się, żeby zaabsorbować energię.

Wyprostował się powoli. Dżinsy wisiały mu na biodrach. Na nagim torsie prężyły się 

mięśnie. Boże, jak ona uwielbiała tę jego twardą klatę i szerokie bary. Nie było na nich 

nawet śladu ran, które odniósł wczoraj w nocy. Jego gęste kasztanowe włosy błyszczały w 

świetle   sączącym   się   przez   otwarty   właz.   Połyskiwały   złotymi   i   rudymi   pasemkami. 

Błękitne oczy  obserwowały  ją,  świetliste,   pełne  emocji.   Był  taki  piękny.  Jak  mógł  być 

wilkołakiem?   I  jak   mógł   być  w   tej   chwili   człowiekiem?   Wilkołaka   w   ludzkiej   postaci 

widziała tylko raz, kiedy Karl zabił jednego. O ile wiedziała, kiedy wilkołak przeobrażał 

się w wilka, pozostawał nim przez całą noc. A już z pewnością nie widziała takiego, który 

mógł przeobrazić tylko połowę ciała.

Wycelowała w niego swoją broń.

- Czym ty jesteś?

Jego spojrzenie padło na łopatę, wargi się zacisnęły.

- Jestem Philem Jonesem, tym samym człowiekiem, którym byłem wczoraj. - Zrobił krok 

w jej stronę.

- Nie podchodź! - Uniosła łopatę. - Czym jesteś, pytałam.

Wysunął dumnie podbródek. - Wilkołakiem alfa. Mogę się przeobrażać całkowicie albo 

częściowo,   kiedy   zechcę,   w   dzień   czy   w   nocy.   Jestem   obdarzony   supersiłą   i 

142

superszybkością i mam wyostrzone zmysły. Jeśli jestem ranny, mogę się przemienić i 

wyleczyć rany w jednej chwili. Mogę przywołać moc wewnętrznego wilka, nie zmieniając 

postaci. I jeszcze jedno...

Skoczył do niej tak szybko, że ledwie miała czas dźgnąć w jego stronę łopatą. Chwycił 

trzonek i szarpnął ciągnąc ją do siebie. Jakby bawili się w przeciąganie liny. Vanda zaparła 

się   obcasami   o   podłogę   i   szarpnęła.   On   szarpnął   jeszcze   mocniej,   wytrącając   ją   z 

równowagi. Kiedy poleciała do przodu, odrzucił łopatę na bok, objął Vandę jedną ręką i 

przycisnął mocno do piersi.

- Jeszcze jedno - zawarczał. - Kocham cię. 

Pchnęła go w tors.

- Puszczaj mnie. Ty... ty... Okłamałeś mnie.

- Chciałem ci powiedzieć dzisiaj. Do diabła, próbowałem ci powiedzieć już przedwczoraj 

w   chacie   Howarda   ale   kiedy   wspomniałem   o   wilkach,   zaparłaś   się,   nie   będziesz 

rozmawiać.

Skrzywiła się. Tak jej zależało na zachowaniu w tajemnicy własnych sekretów, że nie 

pozwoliła Philowi wyspowiadać się ze swoich.

- Ale powinieneś był mi powiedzieć. - Zaczęła go tłuc pięściami w tors.

- Dlaczego? Żebyś miała pretekst, żeby się we mnie nie zakochiwać? - Chwycił jej ręce i 

unieruchomił za jej plecami. - A gdzie się podziało „miłość zwycięża wszystko”?

Oczy zapiekły ją od łez.

- Ale ja nienawidzę wilków. Nienawidzę Zmiennokształtnych.

- Tego jednego kochasz. 

Pokręciła głową.

- Nie... nie mogę. Boję się ciebie. 

Zacisnął usta.

- Czy nie uratowałem ci życia wystarczająco dużo razy, żebyś mi zaufała? Ja cię kocham, 

Vando. Zawsze możesz na mnie liczyć.

Wymknęła jej się łza i popłynęła po policzku. To była prawda. Uratował ją. Wiele razy. 

Powstrzymał   Maxa   Megamaczugę   w   klubie.   Zabił   węża.   Wykrył   bombę.   Pewnie   ją 

wywęszył   dzięki   swoim   wyostrzonym   wilkołaczym   zmysłom.   Ale   jak   ona   mogła 

przełknąć fakt, że był wilkołakiem?

Pokręciła głową.

- Za długo bałam się twojego gatunku. 

Ścisnął mocniej jej ręce.

- A dokładnie co cię tak przeraża? Moje zęby? Już cię nimi skubałem i nie zrobiłem ci 

krzywdy.

Zadrżała.

- Chodzi o pazury? - Puścił jej nadgarstki. Wciąż obejmując ją jedną ręką, pokazał jej 

drugą. Zamigotała niebieskawym światłem. Wyrosła na niej sierść, dłoń zmieniła się w 

łapę. Wysunęły się pazury, ostre i śmiercionośne.

Vanda drgnęła. Odwróciła głowę i zacisnęła powieki - Nie rób tego.

- Czego? Naprawdę sądzisz, że mógłbym cię skrzywdzić?

Podskoczyła, kiedy poczuła, że coś dotyka jej policzka. Futro. Miękkie i ciepłe. Pogłaskał ją 

po policzku, musnął jej szyję. Zerknęła ukradkiem i zobaczyła, że pieści ją grzbietem łapy.

- Całkowicie nad tym panuję - powiedział miękko. - Zaufaj mi.

Odwrócił łapę i wsunął jeden pazur pod suwak jej kombinezonu. Pociągnął go w dół i jak 

nożem przeciął jej biustonosz.

143

Krzyknęła cicho.

Łapa   zamigotała   i   na   powrót   zmieniła   się   w   dłoń.   Odsunął   do   tyłu   kombinezon   i 

biustonosz, odsłaniając piersi. Jej sutki stwardniały. Piersi zafalowały, kiedy z trudem 

chwytała oddech. Skóra mrowiła, boleśnie spragniona jego dotyku.

Pokręciła   głową.   Jak   mogła   go   teraz   pragnąć?   Ale   było   w   nim   było   coś   takiego... 

Zwierzęcy magnetyzm, obezwładniał jej zmysły. Był zmysłowy i potężny, mógł sprawić, 

że pragnęła go do bólu. Nawet strach jakimś cudem działał na nią podniecająco.

Chwycił jej piersi i ścisnął delikatnie. Jęknęła. Potarł kciukiem stwardniały sutek.

- Myślę, że z czasem nauczysz się doceniać moją dwoistą naturę. Mogę się kochać jak 

dżentelmen albo parzyć się jak bestia. 

Podrażnił jej sutek.

Drgnęła. Między nogami poczuła żar. Boże, ależ go pragnęła.

-   Kogo   wolisz   dzisiaj?   Dżentelmena   czy   bestię?   -   jego   usta   drgnęły.   -   Oczywiście   w 

ludzkiej postaci.

Przeciągnęła dłońmi po jego szerokich ramionach.

- Po razie z każdym. 

Uśmiechnął się powoli.

- Da się zrobić. - Pochylił się bliżej i szepnął do jej ucha: - Ale bestia chce pierwszą kolejkę.

Zanim zdążyła zareagować, odwiązał jej bicz, rzucił na podłogę i ściągnął kombinezon 

razem z bielizną aż do kostek.

- Rzeczywiście, jesteś superszybki.

- I supersilny. - Podniósł ją i położył na kocu. W następnej sekundzie zdjął jej kozaki i 

własne kowbojki.

Spojrzała na pokaźne wybrzuszenie w jego spodniach.

- Wygląda na to, że masz też superwymiary. 

Uśmiechnął się, kiedy jego dżinsy i bokserki spadły na podłogę.

- To zwierzę we mnie. - Kucnął u jej stóp. Nozdrza mu załopotały. - Czuje w tobie samicę.

Zacisnęła mocniej uda.

Uniósł jej stopę i otarł się policzkiem o podbicie. Polizał palce, zaczął je skubać zębami. 

Noga jej drgnęła.

- Czy ty... Czy jesteś pewien, że możesz mnie gryźć? - Sądziła, że w ten sposób dokonuje 

się przegna w wilkołaka.

Skubnął jej kostkę.

- Boisz się, że twoje ciało pokryje się futrem, skarbie?

- Myślę, że mam już wystarczająco dużo problemów będąc sobą. 

Roześmiał się.

- Kocham cię taką, jaka jesteś. - Wytyczył języki ścieżkę w górę jej łydki. - Musiałbym 

ugryźć bardzo mocno, przebić skórę, tak, żeby moja ślina dostała do krwioobiegu.

Połaskotał językiem miejsce pod jej kolanem - I musiałbym być w tym momencie w wilczej 

postaci. Więc logicznie rzecz biorąc, jesteś bezpieczna - Logicznie rzecz biorąc?

- Trudno wymagać logiki od bestii.

Serce stanęło jej na moment, kiedy zawarczał cicho i gardłowo. Na czworaka zaszedł ją z 

tyłu, łasząc się twarzą do jej nagiego ciała, pocierając nosem jej mrowiącą skórę, liżąc ją, 

smakując. Interesowało go każde miejsce. Jej uszy, kark, pachy.

Warknął jeszcze raz i rzucił się na jej piersi. Lizał je, ściskał, mocno ssał sutki. Zrobiły się 

czerwone, koniuszki były sterczące, niemal obolałe. Jęknęła, wyginając się w łuk, bliżej 

jego ust.

144

I nagłe, stanowczym pchnięciem od tyłu, przewrócił ją na brzuch. Jej nadwrażliwe piersi 

otarły się o szorstki koc. Vanda jęknęła, bliska orgazmu.

Zaczął się łasić do jej karku, łaskocząc drobne włoski na skórze, aż zaczęła drżeć. Potem 

wylizał ścieżkę w dół jej kręgosłupa. Ścisnął rękoma jej pośladki, lizał i skubał, aż zaczęła 

się wić.

Zamruczała cicho, kiedy przekręcił ją na bok i rozepchnął głową jej nogi. Oparłszy skroń 

na jej udzie jak na poduszce, zaczął chłeptać.

Pisnęła i ścisnęła jego głowę. Z warknięciem wcisnął twarz głębiej między jej uda. Jego 

język też poruszał się z superszybkością. Krzyknęła, gdy jej ciałem wstrząsnęła potężna 

konwulsja.

- Jesteś moja. - Skubnął zębami jej pośladek, a potem posadził ją sobie na kolanach.

- Czekaj - Nogi miała jak z galarety, wciąż lekko dygotała. Oparła czoło o koc, usiłując 

złapać dech.

- Mam cię. - Chwycił ją za biodra, podtrzymał rękami i wbił się w nią od tyłu. Krzyknęła 

głośno. Był niesamowity. Wypełniał ją całkowicie. Wysunął się powoli, przedłużając to 

odczucie, rozpalając ją jeszcze bardziej.

- P-Phil! - jęknęła.

Znów pchnął. Podtrzymał ją ramieniem, po czym pochylił się do przodu, by móc muskać 

ustami jej kark i trzymać ją za rękę. Zaczął poruszać się szybciej. Napięcie znów zaczęło 

narastać. Warknął jej do ucha, a potem wyprostował się na kolanach, unosząc ją ze sobą. 

Oparła się o jego tors. Jego dłonie prześlizgnęły się w górę po jej ciele i ścisnęły piersi.

- Jesteś moja - szepnął.

- Tak.

Sięgnął między jej nogi i zaczął ją pieścić palcami, jednocześnie wbijając się w nią od tyłu. 

Czując potężny orgazm, Vanda wydała ochrypły krzyk, dziwnie podobny do wycia wilka. 

Kiedy   razem   opadli   na   koc,   wiedziała,   że   jej   przyszłość   jest   już   przesądzona.   Bestia 

przywłaszczyła sobie swoją samicę.

- Wszystko dobrze? - spytał Phil, kiedy jej oddech wreszcie się uspokoił.

- Tak. - Wtuliła się w jego ciało. Leżał płasko na plecach, wciąż w piwnicy. Objął Vandę i 

pogłaskał ją po plecach. Czuł wielką ulgę, że znała jego tajemnicę, ale teraz miał nowy 

problem. Brynley widziała jego popis mocy alfy. To ona przewodziła tej przeklętej grupie, 

która   tak   bardzo   wystraszyła   Vandę.   Bez   wątpienia   to   było   jej   intencją   -   wypłoszyć 

wampirzycę z jego życia. Nie miał pojęcia, gdzie siostra znalazła resztę tych młodych 

wilczków.

Teraz prawdopodobnie byli w lesie i polowali na lisy czy króliki. Jako normalne wilkołaki 

mieli   pozostać  w   wilczej   postaci   przez   całą   noc  i   powrócić   do   ludzkiej   krótko   przed 

świtem.

Ostatnią rzeczą, jakiej chciał, było wtajemniczani Brynley w jego sekret. Zdobycie statusu 

alfy było ogromnym wydarzeniem w świecie likantropów. Wiedział, że jak najszybciej 

powiadomiłaby o tym ojca.

Jego pierworodny syn był alfą, dowiódł swojej zdolności do bycia następcą.

- Jak zostałeś wilkołakiem? - spytała szeptem Vanda. 

- Taki się już urodziłem.

- Więc w dzieciństwie byłeś małym wilczkiem? 

Parsknął śmiechem.

-   Dzieci   likantropów   zwykle   przechodzą   swoją   pierwszą   przemianę   w   okresie 

dojrzewania. Ja miałem trzynaście lat.

145

- To musiało być przerażające. I bolesne.

- Tak, trochę. Ale byliśmy na to przygotowani. Kiedy przez całe życie słyszy się opowieści 

o tym upojeniu wolnością, jakie czuje się, biegnąc przez las, o podnieceniu polowaniem i 

triumfie, gdy zabije się pierwszą zdobycz, to każdy z nas jest naprawdę szczęśliwy, kiedy 

to się wreszcie stanie.

Pieszczotliwie przeczesała palcami włosy na jego piersi.

- Skąd wzięły się wilkołaki? Czy jakiś dziwny, wściekły wilk pogryzł człowieka i tak to się 

zaczęło?

-   To   bardzo   stara   historia.   Pamiętam,   jak   siedziałem   przy   ogniu   i   słuchałem,   jak 

opowiadali ją rodzice, - głaskał ją po plecach. - Chcesz posłuchać?

- Tak. - Oparła głowę na jego piersi. - Opowiadaj.

- Moja rodzina to potomkowie starożytnej linii walijskiego rodu królewskiego. 

Uniosła głowę.

- Więc jesteś księciem?

- Nie nazwałbym tego aż tak szumnie. Ci przodkowie byli bardziej czarownikami niż 

królami. Mieli wiele dziwnych mocy, a jedną z nich była umiejętność przeobrażania się w 

dowolne zwierzę. Z czasem wyrobili sobie osobiste upodobania, w jakie zwierzę lubili się 

zmieniać. Ulubionymi były wilk, niedźwiedź, dziki kot i jastrząb.

- Drapieżniki - mruknęła Vanda.

- Owszem. Po co przeobrażać się w mysz, kiedy możesz być lwem? Przodkowie mojej 

rodziny woleli wilka. Wszystko było dobrze aż do najazdu Rzymian. Celtyckie plemiona 

ulegały   im   kolejno.   Moi   przodkowie   zrozumieli,   że   mogą   uciec   przed   rzymskim 

panowaniem, żyjąc jako wilki.

- Czy inni żyli jako niedźwiedzie, dzikie koty i jastrzębie? - spytała.

-   Tak.   -   Phil   zakładał,   że   takie   są   właśnie   korzenie   rodziny   Howarda   jako 

niedźwiedziołaków.   -   Moi   przodkowie,   będąc   w   wilczej   postaci,   łączyli   się   w   pary. 

Odkryli, że dzieci zrodzone z takich związków są już na zawsze związane z wilkiem. Nie 

mogły już wybierać, w jakie zwierzę chcą się przeobrażać.

- I rodziły się wilkołaki - szepnęła Vanda.

- Tak. Od czasu do czasu Rzymianie zabijali wilkołaka i ten przybierał z powrotem ludzką 

postać. Rzymianie byli przesądni i bali się jakiejś nadnaturalnej zemsty, jeśli nie zachowają 

naszej tajemnicy. Nazywali nasze plemię Philupus, czyli „Ci, co kochają wilki”. Imię było 

przekazywane w mojej rodzinie z pokolenia na pokolenie, setki lat. I ja też mam tak na 

imię.

Spojrzała na niego, uszom nie wierząc.

- Philupus?

- Teraz wiesz, dlaczego wolę Phila. Kiedy Rzymianie odeszli, moi przodkowie uznali, że 

można bezpiecznie wrócić do życia w ludzkiej postaci. Ale minęło już kilka pokoleń i nie 

umieli pozostawać ludźmi przez cały czas. Przeobrażali się w pierwszą noc pełni księżyca.

- I konieczność przemiany w wilki co miesiąc przez wieczność, stała się ich przekleństwem 

- szepnęła. 

-   Ja   bym   tego   nie   nazwał   przekleństwem.   Nigdy   nie   spotkałem   wilkołaka,   który   nie 

uwielbiałby tej wolności, tego kopa, jakiego czujemy co miesiąc, kiedy możemy odrzucić 

wszelkie ludzkie zasady oraz przekonania i zachowywać się jak... zwierzęta.

- To dla was wyzwalające.

- Tak. - Phil westchnął. - A przynajmniej powinno być. Wśród likantropów są tacy, którzy 

uważają,   że powinniśmy  kurczowo  trzymać się  naszych  tradycji.  Najwyżsi  wodzowie 

146

watah bywają bardzo potężni i próbują nagiąć wszystkich do swojej woli.

Vanda usiadła.

- Miałeś problemy z kimś takim? 

Kiwnął głową.

- Z własnym ojcem. 

Skrzywiła się.

- Przykro mi.

- Wszystko jest dobrze. - Pogłaskał ją po ręce.

- On by mnie nie zaakceptował. Twoja siostra też nie akceptuje. - Vanda spojrzała na klapę 

w suficie - Kiedy ona wraca? To jakaś wyjątkowo długa wycieczka?... och. - Plasnęła się 

dłonią w czoło. - Twoja siostra jest wilkołakiem.

- Była jednym z tych wilków, które cię nastraszyła. 

Vanda zrobiła gniewną minę.

- Ona mnie naprawdę nie lubi.

- Jeszcze cię nie zna. Nie przejmuj się Brynley. Porozmawiam sobie z nią.

- Te wszystkie wilki to były wilkołaki?

- Tak, ale nie będą cię więcej straszyć. Wiedzą, że jesteś pod moją ochroną. - Phil usiadł. - 

A dlaczego ty się tak boisz wilkołaków?

Drgnęła.

- Mó... mówiłam ci. Polowały na mnie.

- Nigdy nie powiedziałaś, dlaczego. 

Włożyła figi.

- Wiesz co, zniszczyłeś mi biustonosz. Mam nadzieję, że twoja siostra ma jakiś, który 

mogłabym pożyczyć.

- Kupiła nam trochę ubrań. No dobrze, Vando. Ja ci zdradziłem swoje tajemnice. Pora na 

rewanż.

- Znienawidzisz mnie. - Wstała i odeszła.

Rozdział 20

Vanda przecisnęła się przez właz i stanęła na podłodze chaty. Chłodny przeciąg owiał jej 

skórę, więc szybko zamknęła okno, które Phil zostawił otwarte.

Usłyszała za sobą jakiś dźwięk i się odwróciła. Phil już wydostał się z piwnicy.

- Umiesz podskoczyć tak wysoko? 

Kiwnął głową.

Więc to tak dostał się na piętro magazynu w Nowym Orleanie. Spojrzała nieufnie w 

okienka po bokach frontowych drzwi chaty. Żadnych okiennic. Żadnych zasłon. Witamy 

w Kinie Dla Dorosłych Wyoming. Zakryła piersi ręką.

- Ktoś może nas zobaczyć.

- Może jakaś wiewiórka farciara - zażartował Phil. - Sąsiedzi są wiele kilometrów stąd.

- Ale tam są wilkołaki. - Szybko przeszła do kuchennej części, w której nie było okien.

Phil poszedł za nią.

- Likantropy zawsze rozbierają się przed przemiany. Nagość to dla nas nic wielkiego. 

Jej spojrzenie przemknęło w dół po jego ciele. 

- Łatwo ci mówić z takim wyglądem. Ale wyobrażam sobie, że niektórzy panowie mogą 

się trochę krępować pokazując swoje... braki w wyposażeniu.

147

Roześmiał się.

- Likantropiczni mężczyźni nie mają braków w wyposażeniu.

- No tak. Jesteście tak wielcy jak wasze ego, które jest całkiem pokaźne. - Wyjęła z szuflady 

kuchenny ręcznik i chwyciła rączkę pompy.

-   Daj,  ja   to   zrobię.   -   Pomachał  rączką   i  woda   trysnęła   z  kranu  na  jej   ręcznik.   Vanda 

przetarła twarz i kark, krzywiąc się od lodowatej wody.

- Co działo się z tobą w Polsce po tym, jak zostałaś wampirzycą? - zagadnął. Z trudem 

przełknęła ślinę. Trumna koszmarów nabrała kształtu w jej myślach.

- Potrzebuję więcej wody. - Podetknęła ręcznik pod kran. Napompował jej więcej.

- Więc co się działo?

Umyła piersi i brzuch.

- Pochowałam moją młodszą siostrę. - Trumna klekotała, próbując się otworzyć. - Jeszcze.

Puścił jej jeszcze trochę wody.

- A potem? - pytał dalej. Przetarta ręce.

-   Pożyczyłam   łopatę   z   pobliskiego   gospodarstwa.   Odnosiłam   ją   właśnie   do   szopy   z 

narzędziami, kiedy gospodarz mnie nakrył. Natychmiast ogarnął mnie głód.

- Ugryzłaś go? 

Pochyliła się i umyła nogi.

-   Wybiegłam  na   dwór  i  ugryzłam   jego   krowę.   Przez   pierwszych   parę  tygodni  byłam 

kompletnie   oszołomiona.   Taka   głodna   i   taka   przerażona,   że   mogę   kogoś   zabić.   Nie 

wiedziałam, co robić. Ukrywałam się w jaskiniach i pożywiałam się zwierzętami. Sama 

czułam się jak zwierzę.

- Twój... stworzyciel nie pomógł ci się przystosować?

- Sigismund? - Prychnęła z obrzydzeniem. - Nie chciałam mieć nic wspólnego ani z nim, 

ani z Martą. Zostawiłam ich tej nocy, kiedy się obudziłam.

- Muszę ci coś powiedzieć. - Phil zmarszczył brwi. - Ten więzień w Romatechu, którego 

złapali w ośrodku Apolla... to był Sigismund.

Vandzie oddech utknął w piersi. Przeszył ją dreszcz.

- Jesteś... jesteś pewien? 

- Tak. Był jednym z Malkontentów, którzy przebierali się za bogów, by móc żywić się 

dziewczynami i... gwałcić je.

Westchnęła. To był kolejny powód, który kazał jej uciec od Sigismunda. Wiedziała, że 

będzie ją napastował. Była pewna, że napastował Martę, chociaż jej siostra chyba tego 

chciała.

- Wpadłam na niego parę razy, kiedy ukrywałam się jaskiniach. Zawsze śmiał się ze mnie i 

mówił,   że   mój   los   jest   przesądzony.   Nie   było   możliwości,   żebym   uciekła   przed 

wszechmocnym Casimirem. Więc teleportowałam się, zanim zdążył zawiadomić Jędrka 

Janowa. - Zadrżała - Sigismund to obleśna świnia. Mam nadzieję, że daliście mu w kość.

- Owszem - powiedział Phil. - Kiedy się dowiedziałem, kto to taki, o mało go nie zabiłem.

Ale nie zabił, pomyślała. Phil zabijał tylko w obronie. Był honorowy, nie tak, jak ona. 

Vanda wypłukała ręcznik.

- Marta jest w Stanach. Widziałam ją w magazynie w Nowym Orleanie. Walczyła po 

stronie Malkontentów.

Phil się skrzywił.

- To musiał być dla ciebie szok. - Wyjął jej ręcznik z rąk i umył plecy. Zamknęła oczy, 

rozkoszując się dotykiem jego dłoni - W jaki sposób związałaś się z ruchem oporu? - 

spytał. Otworzyła oczy. Boże święty, ten facet nigdy się nie poddawał.

148

- Wiesz, gdzie twoja siostra położyła te ubrania dla nas?

- Torba jest na kuchennym stole. - Odłożył ręcznik na blat. - Unikasz tematu.

- Żebyś wiedział. - Podeszła do stołu i wyjęła rzeczy z plastikowej reklamówki. Majtki i 

biustonosz, prawie w dobrym rozmiarze, dżinsy i kowbojską koszulę.

- Domyślam się, że to musi być bolesne.

- Przebieranie się za kowbojkę? - rzuciła kwaśno.

- Nie, mówienie o przeszłości.

- Och, tak sądzisz? A wyobrażasz sobie, jak to jest stracić ojca, siostrę i czterech braci na 

wojnie? Józef miał dopiero dwanaście lat! Nie byłam w stanie się dowiedzieć, czy zginęli 

w bitwie, czy zostali wzięci do niewoli. Miałam nadzieję, że są więźniami, że wyciągnę 

ich, ale kiedy zobaczyłam obozy koncentracyjne, prawie zaczęłam im życzyć, żeby byli 

martwi.

Wróciła do zlewu.

-   Teleportacji   nauczyłam   się  przypadkiem.   Kiedyś   w  nocy  stałam   pod  płotem   obozu, 

patrząc za drut kolczasty. Bardzo chciałam znaleźć jakiś sposób, żeby dostać się środka i 

sprawdzić, czy są tam moi bracia i ojciec. W następnej chwili zrobiło mi się czarno przed 

oczami i byłam w obozie.

Zdjęła bieliznę i przepłukała ją w zlewie.

-  Biegłam  przez   baraki,  szukając moich  krewnych,  ale  nie  było  ich  tam.  Nie  mogłam 

uwierzyć w to, co widzę. Tylu więźniów, stłoczonych w takiej ciasnocie.

Trumna zaskrzypiała i wieko się otwarło. Boże, nie, nie chciała tego wspominać.

-   Ci   wszyscy   więźniowie,   te   chude,   wynędzniałe   ciała,   te   znękane   oczy   pełne   bólu   i 

rozpaczy.

- I co się wtedy stało? - szepnął Phil.

- Złapał mnie strażnik. - Jej oczy zaszły łzami. - Byłam tak rozwścieczona widokiem tych 

więźniów, i taka głodna, że ugryzłam go. - Łzy popłynęły po jej policzkach. - Straciłam 

kontrolę i go zabiłam.

Przez łzy spojrzała na Phila, spodziewając się, że zobaczy w jego oczach obrzydzenie. Ale 

nie zobaczyła. To chyba niemożliwe. On nie pojmował ogromu jej grzechów.

- Musiałam się pożywiać każdej nocy. A po co dręczyć jakieś biedne, niewinne zwierzę, 

kiedy mogłam zabić nazistę? Więc zabijałam, co noc. Przyłączyłam się do ruchu oporu. 

Teleportowałam się do obozu, uwalniałam paru więźniów i zabijałam nazistę. Każdej 

nocy.

Phil nie mówił nic, tylko przyglądał jej się uważnie.

Odeszła od niego kilka kroków. Do diabła. Trumna była już całkowicie otwarta i wypełzły 

z niej wszystkie grzechy.

- Którejś nocy, kiedy już zabiłam strażnika, pojawił się przede mną wampir. Powiedział, 

że obserwuje mnie od kilku tygodni. Pogratulował mi, że jestem urodzoną morderczynią. 

Dał mi ultimatum: przyłączę się do Prawdziwych albo zabiją przywódcę ruchu oporu.

- Karla - powiedział cicho Phil. Kiwnęła głową.

- Tym wampirem był Jędrek Janów. Powiedział o Prawdziwych, których teraz nazywamy 

Malkontentami. Powiedział, że są w sojuszu z nazistami. A kiedy już Niemcy podbiją 

świat, Prawdziwi przejmą kontrolę nad nazistami. Mogłam brać w tym udział. Mogłam 

rządzić światem.

Potarła czoło.

-   Ale   ja   myślałam   tyko   o   ojcu   i   braciach,   którzy   prawdopodobnie   zginęli,   walcząc   z 

nazistami. Kazałam Jędrkowi iść do diabła. I wtedy powiedział, że naśle na mnie swoich 

149

pupilków, żeby mnie unicestwili. - Zadrżała. - Swoje wilki.

Wróciła do kuchni.

- Pobiegłam do Karla, żeby mu powiedzieć, co się stało. Trzy wilki przyszły tej nocy. 

Udało mi się uciec z Karlem dzięki teleportacji. Ale co miesiąc, kiedy księżyc był w pełni, 

ścigały nas. I było ich coraz więcej i więcej. Którejś nocy Karl zabił jednego i truchło wilka 

zmieniło się w ciało człowieka.

- I wtedy zdałaś sobie sprawę, że to wilkołaki? - spytał Phil.

- Tak. Potem Karl kupił dla nas trochę srebrnych kul.

- Widziałaś kiedyś te wilkołaki w ludzkiej postaci? - spytał Phil. - Nie licząc tego, którego 

zabiliście.

- Nie.

Pokiwał głową.

- To wszystko wyjaśnia.

- Co wyjaśnia?

- Dlaczego nie rozpoznałaś mojego zapachu. Zmiennokształtni nie pachną jak normalni 

ludzie.   Ale   charakterystyczny   zapach   mamy   tylko   wtedy,   kiedy   jesteśmy   w   ludzkiej 

postaci. Kiedy jesteśmy wilkami, pachniemy jak wilki.

Westchnęła.

-   Mówisz   o   tym   tak   rzeczowo,   ale   nic   nie   rozumiesz.   Byłam   przerażona.   Co   miesiąc 

znajdowaliśmy sobie nową kryjówkę, a wilki nas odnajdywały. Były nieubłagane.

- Zauważyłem, jaka przestraszona byłaś na dworze.

- Widziałam, jak rozdzierały Karla! Mnie też by dopadły, ale udało mi się teleportować. A 

potem zostałam całkiem sama, chowałam się jak szczur po jaskiniach. Szukałam ojca i 

braci, ale nigdy ich nie znalazłam, i każdej nocy żywiłam się nazistami. Za... zabiłam ich 

tak wielu. - Klapnęła na kuchenne krzesło i zakryła twarz, kiedy łzy popłynęły po jej 

policzkach. - Jestem potworem.

W chacie nie było słychać nic oprócz jej szlochu. Zrobiła to. Pozwoliła mu zajrzeć do 

swojej trumny koszmarów. Pozwoliła, żeby zobaczył ją taką, jaka była naprawdę. I teraz 

będzie patrzył na nią inaczej. Zamiast widzieć w jego pięknych błękitnych oczach miłość, 

będzie widziała tylko obrzydzenie.

- Vando... - Kucnął przy niej.

Uniosła dłonie do twarzy, żeby go nie widzieć.

-   Vando,   przeżyłaś   piekło,   jakiego   nikt   nie   powinien   przeżywać.   Straciłaś   rodzinę, 

ukochanego, swoją śmiertelność. W tych obozach widziałaś najgorsze okrucieństwo, jakie 

człowiek może wyrządzić drugiemu. Żyłaś w nieustannym strachu i rozpaczy.

Opuściła ręce.

- Zabijałam ich. Nie musiałam. Zachowywałam się jak Malkontent. Nie jestem lepsza od 

nich. Wiem, że ich nienawidzisz. Więc teraz wiem, że nienawidzisz mnie.

- Chodź. - Wziął ją za rękę, pociągnął z krzesła i poprowadził do zlewu. Napompował 

wody na ręcznik. - To była wojna, Vando. Wojna to ohydny potwór, zmusza ludzi do 

robienia strasznych rzeczy, których w normalnych okolicznościach nigdy by nie zrobili.

- To nie jest usprawiedliwienie.

- Owszem, jest. - Wycisnął szmatkę. - Kiedy napotykałaś strażników w obozach, byłaś 

intruzem. Zabili by cię, gdybyś ty nie zabiła ich pierwsza. To była samoobrona. - Otarł 

ręcznikiem łzy z jej twarzy.

Z jej oczu popłynęły nowe.

- Po... potrafisz mi wybaczyć?

150

- Oczywiście. Ja... - Przekrzywił głowę. - Och, już rozumiem.

- Co rozumiesz? - Że nie zasługiwała na miłość? Zmoczył ręcznik jeszcze raz.

- Rozumiem, skąd w tobie tyle gniewu i frustracji. Nie chodzi o to, że potrzebujesz mojego 

wybaczenia. Ja nie mam ci czego wybaczać. - Znów otarł jej twarz. - Vando, problem leży 

w tobie. To ty nie potrafisz sobie wybaczyć.

Zamrugała.

- Robiłam straszne rzeczy - szepnęła.

- To była wojna. A ty robiłaś to, co musiałaś robić, żeby przetrwać.

- Nie uważasz mnie za potwora?

- Nie. Uważam cię za niesamowicie dzielną i piękną kobietę.

Poczuła   ogromną   ulgę.   Ta   fala   przetaczała   się   przez   nią,   zmywając   grube   pokłady 

poczucia winy i wyrzutów sumienia.

- Tak się bałam, że mnie znienawidzisz. 

Uśmiechnął się.

- Ja cię kocham. I będę ci to powtarzać, aż mi uwierzysz.

Po raz pierwszy naprawdę wierzyła w to do głębi serca. Po raz pierwszy od lat czuła się 

warta miłości. Odpowiedziała uśmiechem.

- Wierzę ci. I też cię kocham.

Wciąż się uśmiechając, Phil kolejny raz zamoczył ręcznik w wodzie.

- Cieszę się, ze wreszcie powiedziałaś mi wszystko.

Vanda skinęła głową. Trumna w jej umyśle została szeroko otwarta. Wciąż tam była i 

zawsze będzie, ale nie wyglądała już przerażająco.

Krzyknęła cicho, kiedy mokry ręcznik nagle znalazł się między jej nogami.

- Co ty robisz? 

Zaczął ją pocierać.

- Zdaje się, że prosiłaś o dwie rundki seksu: jedną z bestią i jedną z dżentelmenem. - 

Wypłukał ręcznik i sam zaczął się myć. - Dżentelmen jest do twoich usług.

- Phil, obudź się. - Trąciła go. - Telefon do ciebie. Ocknął się gwałtownie i usiadł.

- To Connor. - Vanda podała mu telefon. Kiedy zaczął dzwonić, przeleciała po chacie z 

wampiryczną prędkością, szukając go. Był w jego dżinsach w piwnicy.

Odebrała, lewitując, a potem uniosła się jeszcze wyżej, aż do stryszku, gdzie ona i Phil 

kochali się parę godzin wcześniej.

- Hej, Connor. - Phil słuchał przez chwilę. Usiadł prosto. - To świetnie!

Vanda przysiadła na brzegu łóżka i nadstawiła ucha; z tego, co usłyszała, Laszlo skończył 

nadajnik. Na wschodnim Wybrzeżu za jakieś pięć minut miał się zacząć dzień. Kiedy tylko 

Sigismund   zaśnie,   urządzenie   zostanie   wszczepione   pod   jego   skórę.   Potem,   tuż   po 

zachodzie słońca, niechcący pozwolą mu uciec. Mieli nadzieję, że doprowadzi ich prosto 

do Robby'ego.

- Tak będę walczył - powiedział Phil. - Tylko przyślij po mnie.

Vanda przełknęła ślinę. Oczywiście, że Phil chce walczyć. Pewnie przyjaźnił się z Robbym. 

Obydwaj stacjonowali w domu Jeana-Luca w Teksasie.

Gdyby coś się stało Philowi - jak mogłaby to znieść? Straciła na wojnie tyle kochanych 

osób.

- Potrzebuję miecza - ciągnął Phil. - Mam tutaj tylko pistolet.

On nie zginie tak jak Karl, powiedziała sobie Vanda. Był nadludzko silny i nadludzko 

szybki.   Dopiero   teraz   dotarło   do   niej,   jaka   powinna   być   wdzięczna,   że   Phil   jest 

151

wilkołakiem. Zwykły śmiertelnik nie miałby szans - Tak. Będę gotów. - Phil się rozłączył.

- Więc bitwa będzie dzisiaj? - spytała Vanda.

- Mamy taką nadzieję. - Przyjrzał jej się uważnie. - Masz mokre włosy.

- Nudziłam się. Tu nie ma nic do roboty. A przynajmniej kiedy ty śpisz. - Trąciła palcem 

jego stopę. - Znalazłam jakiś szampon i umyłam włosy w zlewie. - Włożyła też kowbojskie 

ciuchy, które kupiła Brynley.

Wstała. - Jak wyglądam? 

Phil się uśmiechnął.

- Jesteś najładniejszą kowbojką z fioletowymi włosami, jaką widziałem wżyciu. 

Fuknęła na niego.

- Powinnam cię trzasnąć biczem.

- A ja powinienem z ciebie zedrzeć te dżinsy. 

Kąciki jej ust drgnęły.

- Myślisz tylko o jednym.

- Nic na to nie poradzę. Jestem zwierzęciem. 

Zachichotała, kiedy pociągnął ją na łóżko. Szarpnął połę jej koszuli, rozpinając zatrzaski.

- Czekaj. - Położyła dłoń na jego dłoni. - Mamy na to czas? Bardzo bym nie chciała, żeby 

twoja siostra nas nakryła.

- Sprawdzę. - Wstał z łóżka i wyjrzał przez okienko stryszku. On mógł sobie patrzeć na 

księżyc   w   pełni,   ale   Vanda   gapiła   się   na   jego   cudowne   ciało.   Silne   plecy,   wspaniale 

umięśnione pośladki. Skóra zaczęła ją mrowić. Boże święty, podniecało ją samo patrzenie 

na niego.

-   Mamy   prawie   godzinę.   -   Odwrócił   się   do   niej.   Gwałtownie   wciągnęła   powietrze, 

spoglądając w dół. Zauważyła, że jest już gotowy.

- Zacząłeś beze mnie.

Jego spojrzenie powędrowało w stronę jej dżinsów, nozdrza mu załopotały.

- Nieprawda.

Zaczęła się szamotać z guzikiem i suwakiem dżinsów, a tymczasem on podszedł do stóp 

łóżka i zdjął jej buty. Jego naga skóra nabrała różowego zabarwienia od czerwonego żaru 

w jej oczach.

Chwycił brzegi nogawek i ściągnął z niej spodnie.

- Masz pięć sekund na zdjęcie bielizny albo ją z ciebie zedrę. 

Zsunęła figi i udała, że się trzęsie.

- Uuch, ale się boję. Wielki zły wilk jest w mojej chatce. 

Z uśmiechem ruszył na nią na czworakach.

- Ależ masz apetyczne nogi. - Skubnął zębami jej udo.

-  Żeby  cię  nimi  lepiej  ściskać,  mój  drogi.  -  Usiadła,  żeby   zdjąć biustonosz.  Jego  oczy 

zaświeciły niebiesko.

- Ależ masz słodkie piersi.

- Żeby cię nimi lepiej podniecać.

Z warkotem pchnął ją na łóżko. Wziął sutek do ust Zaczął ssać. Jęknęła.

-   Ależ   ty   masz   wspaniały   język   -   wymruczała.   Spojrzał   na   nią   oczami,   w   których 

błyszczała wesołość.

- Żeby cię lepiej zjeść. - Skubnął jej brzuch.

I zaraz przesunął się niżej, żeby przekonać się, jaka jest smakowita. Po paru sekundach 

wiła się już i spała. Drażnił jej najwrażliwsze miejsce z bezwzględnością bestii. Pisnęła, 

kiedy przeszył ją orgazm. Phil patrzył na nią z wilczym uśmiechem.

152

- Gotowa? - Przesunął się między jej nogi.

- Czekaj. - Oparła dłonie na jego ramionach. - Przebrałam się za kowbojkę i teraz mam 

dziwną ochotę pojeździć konno.

Roześmiał się i padł na plecy.

- To na koń, skarbie.

Godzinę później Vanda siedziała na łóżku, zrelaksowana, popijając zimną krew z butelki. 

Rozciągnęła nogi i poczuła obolałe mięśnie. Nie pamiętała nawet, ile orgazmów miała tej 

nocy.   To   była   jedna,   długa,   cudowna   noc   zakazanego   seksu,   przeplatanego 

rozdzierającymi serce wyznaniami, po których miłość była jeszcze słodsza.

Poczuła pierwszą senność. Widocznie słońce podchodziło pod horyzont. Napiła się jeszcze 

krwi. Phil przyniósł jej butelkę na stryszek. Umył się przy zlewie i zszedł do piwnicy, żeby 

się ubrać.

Po stukaniu kowbojek i brzęczeniu garnków domyśliła się, że jest w kuchni. Zmarszczyła 

nos, czując zapach kawy.

Miała nadzieję, że poranek dotarł już tam, gdzie był Robby. Śmiertelny sen zmorzy nie 

tylko jego, ale i jego oprawców. Jego ciało dojdzie do siebie. Oby tak samo stało się z jego 

umysłem.

Z westchnieniem usiadła i zaczęła się ubierać. Właśnie kończyła zapinać dżinsy, kiedy 

usłyszała stukot butów przed drzwiami chaty.

- Phil! - zawołała Brynley. Drzwi się zatrzęsły. Zasuwa wciąż była na miejscu. Vanda 

usłyszała kroki Phila zbliżające się do drzwi. Vanda włożyła kowbojską koszulę i zapięła 

zatrzaski.

Drzwi skrzypnęły.

- Phil! - Głos Brynley był pełen ekscytacji. - Jesteś alfą! To niesamowite! Jak ci się to udało, 

na psa urok?

- Bryn, musimy porozmawiać.

- Przecież rozmawiamy. Nie uwierzysz, jacy podekscytowani są chłopcy. Rozmawialiśmy 

o tym przez całą drogę do chaty i wymyśliliśmy tylko tyle, że jakimś cudem osiągnąłeś 

status alfy sam. To prawda?

- Nie byłem sam, choć nie byłem też z watahą. 

Brynley zapiszczała.

- To fantastyczne! Nikt wcześniej tego nie dokonał. Tato będzie taki...

- Nie mów mu.

- Co?

- Mówię poważnie, Bryn. Nie mów mu. To nie jego sprawa.

- Oczywiście, że jego sprawa! Phil, każdy likantrop z naszego terytorium będzie cię chciał 

na   następnego   najwyższego   wodza.   Już   to   widzę.   Tato   wyda   ogromne   przyjęcie   na 

powitanie zaginionego księcia.

Księcia? Znowu to powiedziała. Vanda podeszła bliżej. Brynley znów była w dżinsach, 

koszulce i rozpiętej kraciastej koszuli, ale Vanda zauważyła parę liści w włosach i plamę 

krwi na jej rękawie, jakby wytarła nim usta.

Spojrzenie Brynley uniosło się w stronę stryszku. Zmrużyła oczy.

- Ona tu ciągle jest.

- Tak. - Phil założył ręce. - I jesteś jej winna przeprosiny. 

Brynley prychnęła.

- Za co? Za bycie sobą?

- Za to, że celowo próbowałaś ją wystraszyć - odparł. Siostra spojrzała na niego ponuro.

153

- To była przysługa. Musiała poznać prawdę o tobie. 

- To prawda, musiałam. - Vanda miała dość słuchania, jak rozmawiają o niej, jakby jej tu 

nie   było.   Wzięła   butelkę   z   syntetyczną   krwią   i   sfrunęła   na   parter.   -   Dziękuję,   że 

wystraszyłaś mnie do nieprzytomności.

- Zawsze do usług. - Brynley uśmiechnęła się złośliwie. - Więc dlaczego ciągle tu jesteś? 

Nie możesz sobie załatwić jakiejś fuchy w Hollywood? Słyszałam, że wampiry są na fali.

- Jest pod moją ochroną - powiedział Phil. - To jest mój dom i będzie schronieniem dla 

Vandy, kiedykolwiek będzie go potrzebować.

Brynley, fukając ze złości, przeszła do kuchni. Wzięła kubek z szafki i nalała sobie kawy.

Vanda usiadła przy kuchennym stole i popijała ze swojej butelki. Uderzyła ją kolejna fala 

senności.

Phil wszedł do kuchni.

- Co to za szczeniaki, z którymi byłaś wczoraj? 

Szczeniaki? Vandzie wydawało się, że to całkiem spore wilki. Brynley napiła się kawy.

- To moi przyjaciele.

- Są nieletni. - Phil usiadł przy stole koło Vandy - Podczas przeobrażenia powinni być ze 

swoją watahą.

Brynley parsknęła kpiąco.

- A od kiedy ty przestrzegasz zasad watahy? Ci chłopcy nie mogą się przemieniać z 

watahą. Nie mogą nawet mieszkać ze swoimi rodzinami. Ani chodzić do szkoły Zostali 

wygnani. Zdaje się, że wiesz, jak to jest.

Vanda spojrzała pytająco na Phila. Wzruszył ramionami.

- Zostałem wygnany jako osiemnastolatek. Po roku głodowania spotkałem Connora. Dał 

mi pracę i dach nad głową.

Vanda się skrzywiła. To było wtedy, kiedy pracował w domu Romana, a ona go dręczyła.

- Jak to, zostałeś wygnany? - spytała. - Jeśli naprawdę jesteś księciem, to kto miał dość 

władzy, żeby ci to zrobić?

Phil zacisnął usta.

- Mój ojciec.

Brynley machnęła lekceważąco ręką.

- On tylko chciał ci dać nauczkę. Spodziewał się, że wrócisz za miesiąc czy dwa.

- Z podkulonym ogonem - mruknął Phil. - Jaki by ze mnie był alfa i najwyższy wódz, 

gdybym dał się uwiązać na smyczy?

Brynley westchnęła.

- Wiem, że trudno się podporządkować wszystkim rozkazom i zachciankom taty. Właśnie 

przez coś takiego ci chłopcy narobili sobie kłopotów. Podważyli autorytet wodza swojej 

watahy. Wódz zwrócił się z tym do najwyższego wodza, a on ich wygnał.

- Wygląda na to, że kochany papcio się nie zmienił - mruknął Phil.

- To ledwie nastolatki - ciągnęła Brynley. - Nie mają gdzie pójść. Wiedziałam, że twoja 

chata jest pusta, więc pozwoliłam im zamieszkać tutaj.

Phil parsknął.

- To twoi zagubieni chłopcy? Jesteś pewna, że nie masz na imię Wendy? 

Zrobiła do niego minę.

- Szczerze mówiąc, przyczepili się do mnie jak rzep do psiego ogona. I mają wilczy apetyt. 

Są   tak   żarłoczne,   że   wykarmienie   ich   pochłania   pół   mojej   pensji.   I   straszne   z   nich 

rozrabiaki.

-   Nie  miałabyś   poważnych   kłopotów,   gdyby   Wasz   ojciec   się   dowiedział,   co   robisz?  - 

154

włączyła się Vanda.

Brynley zmrużyła oczy.

- Grozisz, że na mnie doniesiesz?

- Nie. Po prostu jestem ciekawa - odparta Vanda. - Wygląda mi na to, że buntujesz się 

przeciw ojcu tak samo jak Phil.

Brynley uśmiechnęła się drwiąco.

- Uwierz mi, kiedy tato mówi „skacz”, ja tylko pytam, jak wysoko. Ale... po prostu żal mi 

tych chłopaków. Nie mają dokąd pójść. - Oczy jej pojaśniały. - A teraz, kiedy Phil wrócił, 

wszystko się zmieni. Phil, oni chcą, żebyś był ich wodzem!

Zrobił osłupiałą minę.

- Ja... ja nie mogę.

- Oczywiście, że możesz - upierała się Brynley. - Nie możesz być alfą bez watahy.

- Mam inne rzeczy do roboty. Ważne rzeczy. Dzisiaj po zachodzie słońca może dojść do 

bitwy.

-   Bitwy   wampirów?   -   W   oczach   Brynley   błysnął   gniew.   -   Zamierzasz   im   pomagać, 

ignorując własne plemię?

- Zrobię co w mojej mocy, żeby pomóc tym chłopakom, ale nie mogę być ich wodzem.

Brynley warknęła sfrustrowana.

- Nawet nie raczyłeś ich poznać. Są tobą tacy zafascynowani, Phil. Jesteś pierwszą iskrą 

nadziei, jaką widzą od miesięcy.

Wstał.

- Gdzie oni są?

- W stajni. Nie zdziw się, jeśli zaczną wiwatować, gdy wejdziesz. Jesteś ich bohaterem.

- Cudownie. - Phil krzywo się uśmiechnął. - Jeszcze tego mi było trzeba. 

Odpowiedziała uśmiechem.

- Dla mnie też jesteś bohaterem. 

Schylił się i pocałował ją w czoło.

- Zaraz wracam.

Wyszedł   z   chaty.   Brynley   dolała   sobie   kawy,   po   czym   podeszła   do   stołu   i   usiadła 

naprzeciw Vandy.

- Nareszcie jesteśmy same. Musimy porozmawiać.

Rozdział 21

- W takim razie musisz się streszczać - powiedziała Vanda. - Za jakieś piętnaście minut 

padnę spać. 

Brynley kiwnęła głową.

- Ta bitwa, o której mówił Phil... Będzie bardzo krwawa?

Vanda była zaskoczona. Spodziewała się, że siostra Phila każe jej się wynosić.

- Mamy wojnę. Malkontenci chcą nas pozabijać.

- Słyszałam, że wampiry mają zdolność kontroli umysłu. Czy Phil jest pod ich wpływem, 

czy naprawdę chce brać w tym udział?

Vanda opanowała narastającą irytację.

- Wszyscy, których znam w wampirycznym świecie, mają dla Phila najwyższy szacunek i 

przyjaźń. Nigdy go nie kontrolowali. Uważają go za członka rodziny.

- On ma rodzinę tutaj.

155

- Ta rodzina go wygnała. 

Brynley napiła się kawy.

- Opowiadał ci o sobie?

- Opowiadał, jak wasi przodkowie stali się wilkołakami.

- Stara historia. - Brynley machnęła lekceważąco ręką. - Pytam, czy opowiadał o swoim 

życiu tutaj?

Vandę kusiło, żeby spytać: „O jakim życiu?”, ale była zbyt ciekawa, żeby zbywać Brynley.

- Naprawdę jest księciem? 

Brynley skinęła głową.

- Pochodzi w prostej linii dawnych walijskich książąt. Nasz ojciec przyjechał tu z Walii 

jakieś sto osiemdziesiąt lat temu i założył swoje pierwsze ranczo w Montanie. Niektórzy 

członkowie klanu przyjechali za nim. Z czasem klan się rozrósł, a tato miał coraz większą 

władzę.   Teraz   ma   ponad  pięćdziesiąt   rancz,   rozrzuconych   po   całej   Montanie,   Idaho   i 

Wyoming. Całe zachodnie terytorium, czyli ponad sześćdziesiąt watah, przysięgło mu 

wierność jako najwyższemu wodzowi. Nikt nie śmie mu się sprzeciwiać.

- Z wyjątkiem Phila. 

Brynley wzruszyła ramionami.

-   Komuś   takiemu   jak   Phil   trudno   się   podporządkować.   Tato   to   rozumie.   Uwierz   mi, 

będzie bardzo dumny, kiedy się dowie, że jego syn zyskał status alfy bez pomocy watahy. 

Nikt wcześniej tego nie zrobił. Phil jest niesamowity.

- Z tym się muszę zgodzić. - Vanda ziewnęła, coraz bardziej senna.

- A jako że Phil jest jednym z najpotężniejszych wilkołaków w kraju, jest oczywiste, że ma 

wielką przyszłość wśród nas.

Vanda potarła czoło.

- Chcesz, żeby wrócił do domu.

- Tak. - Brynley pochyliła się do przodu. - Jego miejsce jest z nami. Wiedziałaś, że jest po 

słowie z wilkołacką księżniczką?

Więc   księżniczka   Diana   była   wilkołakiem?   Przez   głowę   Vandy   przeleciał   obrazek 

wyliniałej wilczycy w brylantowej tiarze.

- Nigdy o tym nie wspominał.

- Miał dziesięć lat, kiedy tato zaaranżował jego zaręczyny z Dianą. Ona miała dwa lata.

- Jakie to romantyczne. 

Brynley prychnęła.

- Ojciec Diany jest wodzem watahy z Utah. I ma kilka rancz. Ona jest jedynaczką, co czyni 

ją bardzo potężną i bogatą dziedziczką.

- Szczęściara. 

Brynley zmrużyła oczy.

- Ona może mu dać dzieci. Królewska linia nie wygaśnie. 

Psiakrew. Vanda zamknęła oczy.

- Jestem pewna, że jesteś miłą osobą, Vando. Mojemu bratu nie zależałoby na tobie tak 

bardzo, gdybyś nie była. Ale spróbuj na to spojrzeć z otwartym umysłem. Jeśli Phil do nas 

wróci, będzie potężnym wodzem. Jeśli zostanie z tobą i twoim gatunkiem, jakie będzie 

miał życie? Zawsze będzie czyimś podwładnym, chłopcem na posyłki wampirów. Czego 

chciałabyś dla Phila: życia wodza, w którym będzie miał bogactwo, władzę i dzieci? Czy 

życia sługi, bezdzietnego i w wiecznym zagrożeniu?

Vanda z trudem przełknęła ślinę. Słońce było tuż pod horyzontem, ogarniał ją śmiertelny 

sen. Ale wiedziała, że ten ciężar w jej sercu to nie senność.

156

- Dość już się nasłuchałam. - Wstała i powlokła się w stronę włazu.

-   Zastanów   się   nad   tym,   proszę   -   powiedziała   Brynley.   -   Jeśli   go   kochasz,   powinnaś 

pozwolić mu odejść.

Kiedy Phil wracał do chaty, zauważył różowe i złote pasma rozjaśniające niebo. Słońce 

wstawało nad horyzont, więc Vanda pewnie już spała. Do licha. Noga za nogą wszedł po 

schodkach werandy. Chętnie przedyskutowałby z nią ten nowy problem.

Kiedy otworzył drzwi, Brynley powitała go promiennym uśmiechem.

- No i co, wiwatowali?

- Tak. - Spojrzał na klapę. - Vanda dotarła do piwnicy?

- Tak, wszystko w porządku. Porozmawiałyśmy sobie. 

Spojrzał na siostrę spod uniesionej brwi.

- Chyba nie próbowałaś jej przepłoszyć? 

Brynley parsknęła i podeszła do turystycznej lodówki.

- Chcesz śniadanie? Mogę usmażyć ze dwa tuziny jajek.

- Dwa tuziny?

Wyjęła z lodówki dwa pudełka.

- Mówiłam ci, że chłopcy są bardzo żarłoczni. Wczoraj w nocy upolowali łosia, ale założę 

się, że znowu są głodni.

Phil nalał sobie kawy do kubka.

- Jak sobie radzą, kiedy ciebie tu nie ma?

- Zostawiam im tyle niepsującego się jedzenia, ile się da. A poza tym mają strzelby. Jakoś 

dają radę.

Phil napił się kawy. Uciął sobie porządną pogawędkę z chłopakami. Było ich dziesięciu. 

Najmłodszy miał trzynaście lat. Najstarszy siedemnaście. Wszyscy patrzyli na niego z 

zachwytem, jakby był rozwiązaniem ich wszystkich problemów.

Ogarnął go gniew na ojca, który wygnał dzieci i skazał na radzenie sobie samodzielnie.

- Od jak dawna oni tu są? 

Brynley wybijała jajka do dużej miski.

- Najmłodszy, Gavin, zjawił się jakiś miesiąc temu. Najstarszy, Davy, jest tu dwa lata.

- Siedzi tutaj od dwóch lat?

Brynley odkręciła gaz i zapaliła palnik na kuchence.

- Davy miał piętnaście lat, kiedy tu przyszedł. Co innego miał ze sobą zrobić?

-   Mógł   chodzić   do   szkoły   na   początek.   Żaden   z   tych   chłopaków   nie   ma   świadectwa 

ukończenia szkoły.

Trzasnęła patelnią o kuchenkę.

- Nie mogłam ich zapisać do szkoły. Nie jestem ich prawnym opiekunem. Uczyłabym ich 

sama, ale mam kwalifikacje tylko do podstawówki.

- Masz dyplom nauczycielki? Nie sądziłem, że tato puści cię na studia. 

Westchnęła.

- Bał się, że zwiążę się z jakimś nielikantropem. Ale udało mi się skończyć miejski college. 

W którego radzie zasiadał tato.

- Nie masz dość, że on kontroluje każdy aspekt twojego życia?

-  Jestem  zadowolona z  mojego  życia.  No  i, jak  zauważyłeś, tato  wcale nie  kontroluje 

wszystkiego, co robię. Nie ma pojęcia, że pomagam tym dzieciakom przeżyć.

- Ty im nie pomagasz żyć. Ty im pozwalasz wegetować.

- Co? - Wylała jajka na patelnię. - Dałam im dom.

157

- Oni nic nie robią, Bryn. Powinni kończyć szkoły, szukać pracy.

- Jedyna praca w okolicy to praca na ranczach, które są własnością albo taty, albo kogoś, 

kogo on kontroluje. Ci chłopcy zawiśli w próżni.

- Dopóki tu zostają, tak. Muszą się stąd wynieść. 

Bryn zachłysnęła się z oburzenia.

- Wyrzucisz ich?

- Nie. - Upił łyk kawy. - Coś wymyślę.

-   Na   przykład   to,   że   będziesz   ich   wodzem?   -   Spojrzała   na   niego   z   nadzieją.   -   Oni 

potrzebują wzorca. Potrzebują ciebie.

Zaczął chodzić po chacie. Ostatnia rzecz, na jaką miał ochotę, to bawić się w ojca.

On też chciał iść na studia, ale jego ojciec nie widział sensu wyższego wykształcenia. 

Zaplanował   mu  życie   ze   wszystkimi   szczegółami   -   rancza,   którymi   będzie   zarządzał, 

samicę, którą poślubi, a w końcu awans na stanowisko najwyższego wodza, za jakieś 

trzysta lat. Całe to bogactwo i władza miały być jego, jeśli tylko przez parę stuleci będzie 

grzeczny i posłuszny.

Może   przyszła   pora   na   zmiany.   Roman   Draganesti   zrewolucjonizował   wampiryczny 

świat, kiedy wynalazł syntetyczną krew. Nowoczesne wampiry nie zmagały się już co noc 

z koniecznością szukania pożywienia i teraz robiły kariery w nauce, biznesie, rozrywce - 

cokolwiek im się zamarzyło.

Może w świecie likantropów przyszła pora na podobną rewolucję. On wyrwał się spod 

władzy watahy, spod władzy starych tradycji i ograniczeń. Może te młode wilczki też 

mogły to zrobić.

Phil spędził ten dzień, przygotowując się do nocnej bitwy. Pożyczył od Brynley samochód 

i pojechał do najbliższego miasta, gdzie kupił więcej ubrań, więcej butelkowanej krwi dla 

Vandy i więcej amunicji dla siebie. Przyszło mu do głowy, że Vanda może potrzebować 

do obrony czegoś lepszego niż bicza, więc kupił dla niej pistolet, a do tego nóż myśliwski 

z pochwą przypinaną do łydki. A gdyby cokolwiek mu się stało i zostałaby sama, będzie 

potrzebowała komórki, żeby móc się teleportować.

Jadąc do chaty, naładował swoją komórkę i tę nową, dla Vandy. Potem, już w chacie, 

przekopiował wszystkie swoje kontakty do pamięci jej telefonu.

Usłyszał na dworze chłopców i wyjrzał przez okno. Podzielili się na dwie drużyny i grali 

w futbol dotykowy na łące.

Wyszedł na werandę.

Brynley siedziała na bujanym fotelu, który poskrzypywał, gdy kiwała się powoli.

- Ty naprawdę chcesz dzisiaj walczyć w tej bitwie?

- Tak. Zostawiam Vandę tutaj. Byłbym bardzo wdzięczny, gdybyś pomogła mi ją chronić.

Bryn kiwnęła głową.

- Da się zrobić. 

Phil oparł się o słupek.

- Jak długo możesz zostać? Nie musisz wracać do pracy w szkole? 

Zmarszczyła brwi.

- Tato nie chciał, żebym pracowała. Uważa, że to poniżej mojej godności. 

Phil pokręcił głową.

- Znam szkołę, w której przyjęliby cię z otwartymi ramionami. Chłopcy też mogą tam 

chodzić i mieszkać w kampusie.

Otworzyła szeroko oczy.

- Gdzie?

158