ZASADY DUCHOWEGO WZROSTU

Miles J. Stanford

WIARA

elem tej książki jest staranne i jasne wyłożenie ważniejszych
zasad duchowego wzrostu; zasad, które dopomogłyby budować
na biblijnym fundamencie w Chrystusie. Innego fundamentu nie

ma, żadnego innego Bóg nie uznaje.
Duch  Święty  napisał  ręką  Pawła  do  każdego  z  nas:  „Siebie  samych
badajcie, czy trwacie w wierze . „ (2 Kor.13,5; BT). Zalecenie to nie
jest bez znaczenia na samym początku tej serii studiów. Musimy sobie
przede wszystkim przypomnieć, że „bez wiary nie można podobać się
Bogu”  (Hebr.11,6).  Więcej,  i  to  jest  najważniejsze,  prawdziwa  wiara
musi być mocno oparta na faktach z Pisma Świętego, dlatego że „wiara
rodzi  się  z  tego,  co  się  słyszy,  tym  zaś,  co  się  słyszy  jest  słowo
Chrystusa”  (Rzym.  10,17;  BT).  Jeśli  nasza  wiara  nie  opiera  się  na
faktach,  nie  jest  niczym  więcej  niż  domysłem,  przesądem,  spekulacją
lub  przypuszczeniem.  List  do  Hebrajczyków  11,1  nie  pozostawia
miejsca  wątpliwościom  w  tej  sprawie:  „A  wiara  jest  pewnością  tego,
czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy”.
Wiara  oparta  na  faktach  Słowa  Bożego  uzasadnia  i  dowodzi  tego,  co
niewidzialne.  Każdy  z  nas  zaś  wie,  że  dowód  musi  być  oparty  na
faktach.  Wszyscy  rozpoczęliśmy  od  tej  zasady  z  chwilą  nowego
narodzenia  —  nasza  wiara  stoi  bezpośrednio  na  fakcie  odkupieńczej
śmierci  i  zmartwychwstania  Pana  i  Zbawiciela  Jezusa  Chrystusa,  jak

Zasady duchowego wzrostu

napisano w 1 Liście do Koryntian 15,1—4

. To właśnie od wiary

zaczęliśmy i ona sama jest tym, w czym mamy „trwać” ( 1 Kor.16,13;
BT)

, „pielgrzymować” (2 Kor. 5,7)

, „żyć” (Gal. 2,20; BT)

. „Jak

więc  przyjęliście  Chrystusa  Jezusa,  Pana,  tak  w  Nim  chodźcie”  (Kol.
2,6).
Prawdziwa  wiara  zakotwiczona  jest  w  gruncie  biblijnych  faktów,
dlatego  jest  rzeczą  oczywistą,  że  nie  mamy  się  poddawać  odczuciom.
George  Muller  powiedział:  „Odczucia  nie  mają  dokładnie  nic
wspólnego  z  wiarą.  Wiara  związana  jest  ze  Słowem  Boga.  Nie
odczucia,  mocne  lub  słabe  są  źródłem  i  motorem  zmiany.  Mamy  do
czynienia ze Słowem zapisanym, nie z sobą czy naszymi odczuciami”.

Gdy dochodzi do doświadczenia wiary, pojawia się pokusa rozważania,
oceniania, czy to, o co prosimy, jest możliwe do spełnienia, czy też nie.
Oto częste, zbyt częste nastawienie: „Nie wydaje się prawdopodobne,
aby kiedykolwiek został on zbawiony”. „Gdy tak patrzę na to, jak mi
się wiedzie, to zastanawiam się, czy Pan naprawdę mnie kocha”.
Muller pisze: „Wielu ludzi gotowych jest wierzyć temu, co im wydaje
się możliwe. Wiara nie ma nic wspólnego z myśleniem w kategoriach
„możliwe—niemożliwe”. Kraina wiary zaczyna się tam, gdzie kończy
się  możliwości,  gdzie  wzrok  i  rozsądek  zawodzą:  „Możliwość—
niemożliwość  nie  może  być  brana  pod  uwagę;  trzeba  postawić  inne
pytanie: Czy Bóg powiedział to w Swoim Słowie”.
Aleksander  R.  Hay  dodaje  mówiąc  „Wiara  musi  być  oparta  na
pewności.  Musi  w  niej  być  wyraźna  znajomość  Bożego  celu  i  Bożej
woli. Bez tego nie ma prawdziwej wiary, wiara bowiem nie jest siłą, z
jakiej korzystamy, nie jest też usiłowaniem przekonania siebie, że coś
się  stanie  i  że  stanie  się  tak,  jak  myślimy,  jeśli  będziemy  przekonani

1 Kor.15,1-4: „A przypominam wam, bracia, ewangelię, którą wam zwiastowałem,

którą też przyjęliście i w której trwacie, i przez którą zbawieni jesteście, jeśli tylko ją
zachowujecie tak, jak wam ją zwiastowałem, chyba że nadaremnie uwierzyliście.
Najpierw bowiem podałem wam to, co i ja przyjąłem, że Chrystus umarł za grzechy
nasze według Pism, i że został pogrzebany, i że dnia trzeciego zmartwychwstał według
Pism...”

1 Kor.16,13; BT: „... trwajcie mocno w wierze...”

2 Kor. 5,7: „Gdyż w wierze, a nie w oglądaniu pielgrzymujemy”.

Gal. 2,20; BT: „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal

prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego,
który mnie umiłował i samego siebie wydał za mnie”.

Zasady duchowego wzrostu

wystarczająco mocno”. Owszem, będzie to pozytywny sposób myślenia,
ale na pewno nie biblijna wiara.
Evans  Hopkins  pisze:  „Wiara  potrzebuje  faktów,  na  których  mogłaby
spocząć. Przypuszczenie zadowoli się złudzeniem, nie potrzebuje faktu.
Bóg  w  Słowie  objawia  nam  fakty,  z  którymi  wiara  powinna
poprzestać”. Na tej właśnie podstawie J. B. Stoney może powiedzieć: „
Prawdziwa wiara wzrasta zawsze dzięki przeciwnościom, podczas gdy
fałszywa  ufność  doznaje  z  powodu  nich  szkody i zniechęca się”. Bez
niepodważalnych  faktów  nie  może  być  mowy  o  stałości.  Piotr  był
przekonany, że przez doświadczenia „wartość naszej wiary okaże się o
wiele  cenniejsze  od  zniszczalnego  złota,  które  przecież  próbuje  się  w
ogniu, na sławę, chwałę i cześć przy objawieniu się Jezusa Chrystusa”
(1 Ptr. 1,7; BT).
Jeśli  zaczynamy  liczyć  na  fakty, nasz Ojciec zaczyna budować nas w
wierze. Dzięki swej całkowicie prostej ufności ku Bogu, Muller był w
stanie  powiedzieć,  że  „  Bóg  pragnie  pomnażać  wiarę  swoich  dzieci.
Powinniśmy,  zamiast  pragnąć  życia  bez  prób  poprzedzających
zwycięstwo, życia bez ćwiczenia i cierpliwości, chętnie przyjmować je
z Bożej ręki jako środki służące osiągnięciu celu. Twierdzę i wiem co
mówię,  że  próby,  przeszkody,  trudności,  a  czasem  porażki  są
pokarmem  wiary”.  Na  ten  sam  temat  pisał  James  McConcey:  „Wiara
jest  jak  gdyby  pozostawaniem  na  całkowitym  utrzymaniu  Boga.  To
pozostawanie  na  całkowitym  utrzymaniu  Boga  zaczyna  się  dopiero
wtedy,  gdy  przestają  sam  się  utrzymywać.  Utrzymywanie  zaś samego
siebie  kończy  się  u  niektórych  z  nas  dopiero  wówczas,  gdy  smutek,
cierpienia,  nieszczęścia,  pokrzyżowane  plany,  niespełnione  nadzieje
stawiają  nas  w  pozycji  pokonanego  i  bezradnego.  Wtedy  dopiero  do
nas dociera, że przyswoiliśmy sobie lekcje wiary, odkrywamy, że nasza
niemoc  pcha  nas  ku  błogosławionemu  zwycięstwu  nad naszym „ego”,
ku  mocy  i  ku  służbie,  o  jakich  nawet  nie  śniliśmy  w  dniach  naszej
cielesnej siły i ufności zwróconej ku sobie samym”.
Zgadza się z tym J. B. Stoney, gdy mówi: „Wielka to rzecz uczyć się
wiary,  to  jest  po  prostu  zależność  od  Boga.  Niech  cię  pocieszy  ta
pewność,  że  Pan  uczy  cię  być  zależnym  od  Niego  Samego.  Wiara
potrzebna  jest  we  wszystkim  i  to  jest  godne  uwagi.  „Sprawiedliwy  z
wiary żyć będzie”  — nie tylko w warunkach twego życia, w każdych
warunkach.  Wierzę,  że  Pan  dozwala  wielu  rzeczom  wydarzyć  się  w
naszym  życiu  po  to,  byśmy  czuli  potrzebę i tęsknotę za Nim Samym.
Im  lepiej  Go  odnajdziesz  w  swoich  potrzebach  i  zmartwieniach,  tym

Zasady duchowego wzrostu

bardziej  będziesz  z  Nim  związany,  tym  wyżej  wzniesiesz  się  ponad
poziom twoich zmartwień ku Niemu, ku miejscu, gdzie On jest. „0 tym,
co w górze, myślcie, nie o tym, co na ziemi” (Ko1.3,2).
Nie możemy komuś ufać w większym stopniu, niż go znamy. Dlatego
musimy nie tylko uczyć się faktów Bożej rzeczywistości, ale w coraz
bardziej osobisty sposób poznawać Tego, który jest w nich Przyczyną,
i który je podtrzymuje. „A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie,
jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś” (Jan
17,3). „łaska i pokój niech się wam rozmnożą poprzez poznanie Boga i
Pana  naszego,  Jezusa  Chrystusa.  Boska  Jego  moc  obdarowała  nas;
wszystkich,  co  jest  potrzebne  do  życia  i  pobożności,  przez  poznanie
Tego,  który  nas  powołał  przez  własną  chwałą  i  cnotę,  przez  które
darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyśmy przez nie
stali  się  uczestnikami  Boskiej  natury,  uniknąwszy  skażenia,  jakie  na
tym świecie pociąga za sobą pożądliwość” (2 Ptr.1,2—4).

CZAS

ydaje  się,  że  większość  wierzących  ma  trudności  z
uświadomieniem  sobie  i  pogodzeniem  się  z  nieubłagalnym
faktem,  że  Bóg  nie  uznaje  pośpiechu  w  rozwijaniu  naszego

chrześcijańskiego  życia.  Jego  działanie  jest  działaniem  wiecznym;
działa On od wieczności i po wieczność! Wielu ma odczucie, że jeśli
nie  posuwają  się  do  przodu  szybko  i  nieprzerwanie,  to  nie  robią
żadnego  postępu.  Owszem,  prawdą  jest,  że  nowonawrócony  często
trwa  w  szybkim  biegu  w  pierwszym  okresie  swego  duchowego
rozwoju,  ale  jeśli  jego  wzrost  ma  być  wzrostem  zdrowym,
prowadzącym  ostatecznie  do  dojrzałości,  to  jego  tempo  nie  będzie
ciągle tak szybkie. Sam Bóg będzie je zmieniał. Ważne jest, aby o tym
wiedzieć, ponieważ w większości przypadków pozorne odchylenie od
stanu,  który  ogół  uważa  za  normę,  nie  jest,  jak  sądzi  wielu,  sprawą
ponownego upadku w grzech.
John  Darby  wyjaśnia  to  w  ten  sposób:  „To  Boża  metoda  odstawiać
ludzi  na  bok  po  ich  pierwszym  starcie  po  to,  aby  umarło  ich  zaufanie
we  własne  siły.  Mojżesz,  na  przykład,  miał  czterdzieści  lat,  kiedy  po
swym  pierwszym  starcie  musiał  uciekać.  Paweł  także  został
odstawiony na trzy lata, po swym pierwszym wejściu z2 świadectwem.
Dzieje  się  tak  nie  dlatego,  że  Bóg  nie  uznaje  pierwszego,  szczerego
świadectwa. To my musimy poznać samych siebie, musimy poznać, że
jesteśmy bezsilni. W ten sposób musimy się uczyć. Dopiero wówczas,
nauczeni  polegania  na  Panu,  możemy  bardziej  dojrzale,  z  większym
doświadczeniem troszczyć się o dusze”.

Zasady duchowego wzrostu

Życie chrześcijańskie dojrzewa i wydaje owoc raczej według zasady
wzrostu z 2 Listu Piotra 3,18

, niż dzięki gwałtownym wysiłkom i

„przeżyciom  religijnym”.  Właśnie  dlatego  proces  ten  wymaga  wiele
czasu.  Jeśli  nie  uświadomimy  sobie  tego  i  nie  pogodzimy  się  z  tym,
będziemy  ciągle  zawiedzeni,  nie  mówiąc  już  o  barierze,  na  jaką
napotyka  proces  rozwoju,  przez  który  chce  nas  przeprowadzić  nasz
Ojciec.  Oto  jak  ilustruje  to  dr  A.  H.  Strong:  „Jeden  ze  studentów
zapytał  dyrektora  swojej  szkoły,  czy  nie  mógłby  studiować  według
skróconego toku studiów.
„Owszem — odpowiedział dyrektor — możesz, to zależy od tego, kim
chcesz być. Jeśli Bóg chce stworzyć dąb, przeznacza na to sto lat, jeśli
dynię, wystarczy pół roku”. Strong w mądry sposób wykazuje także, że
„wzrost chrześcijanina, jak wzrost drzewa, nie jest czymś jednostajnym
i  równomiernym.  W  niektórych  miesiącach  roku  wzrost  drzewa  jest
szybszy  niż  w  pozostałych.  Jednakże  w  ciągu  tych  pozostałych
miesięcy  przyrośnięte  włókna  twardnieją.  Bez  tego  drzewo  jako
budulec byłoby bezużyteczne. Okres szybkiego wzrostu; kiedy włókna
drzewa  odkładają  się  między  korą  a  drewnem,  trwa  tylko  cztery  do
sześciu tygodni w maju, czerwcu i lipcu”.

Powiedzmy  sobie  to  raz  na  zawsze  —  do  prawdziwej  wielkości  nie
dochodzi  się  skrótami.  Droga  met2oru  jest  krótka.  świeci  on  pelnym
blaskiem,  ale  rychło  gaśnie.  Nie  tak  jest  z  gwiazdą,  na  które;  może
słabszym,  ale  pewnym  świetle  tak  często  polegają  żeglarze.  Jeśli  nie
uznamy  i  nie  przyjmiemy  całym  sercem  czynnika  czasu,  wciąż
zagrażać  nam  będzie  niebezpieczeństwo  zwrócenia  się  ku  złudnym
skrótom,

ścieżce

prowadzonej

przez

„przeżycia”

„błogosławieństwa”. Tam człowiek zostaje beznadziejnie wciągnięty w
wir wciąż zmieniających się uczuć, odciągnięty od pewnych przystani
faktów biblijnych i zdany na łaską wiatru i fal, bez steru.
George Goodman pisze na ten temat: „Niektórzy zostali uwiedzieni wy
znając doskonałość i pełne uwolnienie, ponieważ w czasie, gdy o tym
mówią,  są  szczęśliwi  i pełni ufności wobec Pana. Zapominają oni, że
nie  to,  co  jest  przeżyciem  chwili  owocuje  na  rzecz  dojrzałości,  ale
cierpliwe trwanie w czynieniu dobra. Kosztowanie Bożej laski to jedna
rzecz, a trwanie w niej, przejawianie jej w charakterze, w zachowaniu,
normalnym,  codziennym  życiu,  to  inna  rzecz.  Przeżycia  i

2 Ptr. 3,18: „Wzrastajcie raczej w łasce i w poznaniu Pana naszego i Zbawiciela

Jezusa, Chrystusa”.

Zasady duchowego wzrostu

błogosławieństwa,  będące  prawdziwym  nawiedzeniem  miłosierdzia
Pana, są niewystarczające same w sobie, aby oprzeć się na nich, i nie
one  mają  nas  wieść  do  chwały.  Nie  powinniśmy  traktować  ich  jako
magazynu  laski  na  dni  przyszłe  lub  jako  lekarstwa  na  wszystko.  Nie.
Owoc dojrzewa powoli, dni słoneczne i burze zaznaczają w tym swój
udział.  Błogosławieństwo  będzie  następowało  za  błogosławieństwem,
burza  za  burzą,  zanim  owoc  w  pełni  dorośnie,  zanim  osiągnie
dojrzałość”.
Taką metodę stosuje Bóg, nasz Gospodarz, kierując naszym duchowym
wzrostem.  Pozwala  nam  przeżywać  tak  ból,  jak  i  radość,  doznawać  i
cierpień  i  szczęścia,  zaliczać  niepowodzenia  i  sukcesy,  przechodzić
przez  okresy  nieaktywności  i  służby,  nosić  na  ciele  i  śmierć,  i  życie.
Pokuszenie  pójścia  skrótami  jest  szczególnie  mocne  wtedy,  gdy  nie
dostrzegamy  wartości,  nie  poddajemy  się  myśli  o  potrzebie  elementu
czasu  wartości  w  duchowym  wzroście.  W  prostej  ufności  musimy
spocząć w Bożych rekach „mając tg pewność, że Ten, który rozpoczął
w  nas  dobre  dzieło,  będzie  je  też  pełnił  aż  do  dnia  Chrystusa  Jezusa”
(Fil.1,6).  Zabierze  to  wiele  czasu!  Ale  Bóg  działa  po  wieczne  czasy,
dlaczego więc mamy martwić się o czas?

Potwierdza  to  Graham  Scroggie,  gdy  mówi:  „Duchowa  odnowa  jest
procesem  stopniowym.  Każdy  wzrost  jest  procesem  postępującym,  a
im doskonalszy organizm, tym proces ten jest dłuższy. Przechodzi on z
miary  w  miarę:  trzydziestokrotny,  sześćdziesięciokrotny,  stokrotny  (2
Kor. 4,10)

. Przebiega on etapami: najpierw źdźbło, potem kłos, potem

pełne ziarno w kłosie”

. Przebiega on dzień po dniu. Jakże różnią się

one między sobą! Są dni wielkie, dni decydujących bitw, są dni ognia i
miecza, dni triumfu w chrześcijańskiej służbie, dni, w których jest nad
nami  prawica  Boża.  Ale  są  także  dni  bezczynności,  dni  na  pozór
niepotrzebne,  dni,  w  których  nawet  modlitwa  i  święte  usługiwanie
wydają się być ciężarem. Czy i te dni są pod każdym względem dniami
naszej  odnowy?  Tak,  gdyż  każde  przeżycie,  które  czyni  nas  bardziej
świadomymi  naszej  potrzeby  Boga,  musi  się  przyczynić  do  naszego
duchowego  postępu,  jeśli  oczywiście  nie  odrzucamy  Pana,  który  nas
kupił”.  Moglibyśmy  wymieniać  znane  nazwiska  wierzących,  których

2 Kor. 4,10: „Zawsze śmierć Jezusa na ciele swoim noszący, aby i życie Jezusa na

ciele naszym się ujawniło”.

2 Kor. 4,28: „Bo ziemia sama z siebie owoc wydaje, najpierw trawa, potem kłos,

potem pełne zboże w kłosie”.

Zasady duchowego wzrostu

Bóg w oczywisty sposób doprowadził do dojrzałości i użyl dla swojej
chwały,  na  przykład  Pierson,  Chapman,  Tauler,  Moody,  Goforth,
Muller,  Taylor,  Watt,  Trumbull,  Meyer,  Murray,  Havergal,  Guyon,
Mabie,  Gordon,  Hyde,  Mantle,  McCheyne,  McConey,  Deck,  Paxson,
Stoliey, Saphir, Carmichael, Hopkins. Dopiero przeciętnie po piętnastu
latach  od  rozpoczęcia  dzieła  ich  życia  w  Chrystusie  zaczęli
rozpoznawać  Pana  Jezusa  jako  swoje  życie,  zaprzestali  starań,  by
pracować  dla  Niego,  zaczęli  natomiast  pozwalać  Jemu  działać  przez
nich.  Niech  to  nas  w  żaden  sposób  nie  zniechęca,  niech  nam  raczej
pomoże  utkwić  wzrok  w  wieczności,  przez  wiarę  dążyć  do  tego,  by
pochwycić,  jak  On,  Jezus  Chrystus  pochwycił  nas.  Zmierzajmy  do
celu, do nagrody w górze, do której zostaliśmy powołani przez Boga w
Chrystusie Jezusie (Fil. 3,12—14).
Nie  pomniejsza  to  oczywiście  wartości  przeżyć,  które  są  wynikiem
obecności Ducha, przeżyć błogosławieństw czy nawet kryzysu. Trzeba
jednak mieć do nich właściwe podejście: musimy pamiętać, że są one
częścią  składową  całego  i  posiadającego  wagę  najwyższą,  procesu
wzrostu. Trzeba czasu, by poznać samego siebie; trzeba czasu, a wręcz
wieczności,  aby  poznać  naszego  Pana  Jezusa  Chrystusa  —
Nieskończonego.  Dzisiaj  jest  dzień  stosowny  dla  przyłożenia  ręki  do
pługa,  dla  podjęcia  nieodwołalnej  decyzji  realizowania  celu,  jaki  On
ma  dla  naszego  życia,  to  znaczy:  „żeby  poznać  Go  i  doznać  mocy
zmartwychwstania Jego, stając się podobnym do Niego w Jego śmierci,
aby tym sposobem dostąpić zmartwychwstania” (Fil. 3,10—11; BT).
„Tak często w czasie bitwy — mówi Austin—Sparks — przychodzimy
do Pana, modlimy się, błagamy, wołamy o zwycięstwo, o panowanie, o
władzę  nad  siłami  zła  i  śmierci.  W  myślach  malujemy  obraz  Pana,
który  wkracza  do  walki  z  potężnym  objawieniem  Swojej  mocy  i
jednym  pociągnięciem  wznosi  nas  w  zwycięstwo  oraz  duchowe
panowanie. Musimy poprawić ten sposób myślenia. To, co Pan czyni,
służy rozwojowi naszemu i przygotowywaniu nas na przyjście czegoś.
On  wiedzie  nas  przez  różne  doświadczenia,  posyła  różne  doznania,
prowadzi  nas  drogą  duchowego  rozwoju,  drogą  ćwiczenia  naszego
wewnętrznego  życia,  dzięki  czemu  stajemy  się  w  sposób  naturalny
posiadaczami

większego dobra. „Nie wypędzę (Chiwwity,

Kananejczyka, Chetyty) sprzed ciebie w jednym roku, aby kraj nie stal
się pustkowiem i nie rozmnożył się w nim dziki zwierz na twoją
szkodę. Będę ich wypędzał sprzed ciebie stopniowo, aż się rozrośniesz
i będziesz mógł objąć kraj w posiadanie” (2 Mojż. 23,29—30; BT).

AKCEPTACJA

ażdy wierzący powinien postawić sobie dwa nastgpujące
pytania; im wcześniej to zrobi, tym lepiej. Pierwsze: Czy Bóg w
pełni mnie akceptuje? I drugie: Jeśli tak, to na jakiej podstawie

to czyni? Są to decydujące pvtania. Od odpoiedzi na nie zależy przelom
w  życiu  niejednego  czlowieka.  Brak  akceptacji,  nawet  w  stosunkach
migdzyludzkich,  poważnie  pustoszy  życie  ludzi  mlodych  i  starszych,
majętnych  i  ubogich,  zbawionych  i  niezbawionych.  A  jednak  wielu
wierzących,  zarówno  tych,  którzy  chcą  coś  w  sferze  ducha  osiągnąć,
jak i tych „wegetujących”, żyje bez świadomości faktu, który przynosi
odpocznienie,  stanowi  fundament  duchowego  życia  i  glosi,  że  On  „w
milości przeznaczył nas dla siebie do s nostwa przez Jezusa Chrystusa
wedlug upodobania woli swojej, ku uielbieniu chwalebnej łaski swojej,
którą nas obdarzyl w Umilowanym” (Ef.1,5.6).
Bóg  Ojciec  przyjmuje  każdego  z  nas  w  Chrystusie.  „Usprawiedliieni
tedy  z  wiary,  pokój  mamy  z  Bogiem  przez  Pana  naszego,  Jezusa
Chrystusa” (Rzym. 5,1).
Pokój  ten  wychodzi  ze  strony  Boga  ku  nam,  poprzez  umiłowanego
Jego  Syna  —  na  tym  fundamenţie  opierać  się  musi  nasz  pokój.  Nasz
Pan Jezus Chrystus sprawia, że migdzy nami, a Bogiem panuje pokój.
„On  przywrócil  go  przez  krew  krzyża  swego”  (Kol.  1,20).  Nigdy  nie
wolno  nam  zapominać,  że  pokój  ten  opiera  się  wyłącznie  na  dziele
krzyża,  zupelnie  niezależnie  od  czegokolwiek  w  nas  lub  z  nas,  gdyż
„Bóg  daje  dowód  swojej  milości  ku  nam  przez  to,  że  kiedy  byliśmy
jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarl” (Rzym. 5,8).
Jeśli  wiara  nasza  spocznie  na  tym  cudownym  fakcie,  wńwczas
okrzepnie  w  mocy,  stanie  się  niewzruszonym  stanowiskiem.  Ludzie

Zasady duchowego wzrostu

mogą ją uznać za bezwartościową i odrzucić — nie szkodzi. Przez
Boga jest ona wybrana i kosztowna (1 Ptr. 2,4)

. Tego uspokajającego

dzialania, które wyplywa z faktu Bożej akceptacji, potrzebuje
wigkszość wierzących obecnej doby.
Sto lat temu J. B. Stoney pisal: „Blogoslawiony Bóg nigdy nie zmienia,
nigdy nie uchyla swego postanowienia o przyjęciu nas dzigki śmierci i
zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa”.
Niestety! My rozmijamy się z Bożą rzeczywistością! Oto Bóg ma stale
twarz swoją zwróconą ku nam, jak napisano w Liście do Rzymian
5,1—11

. A jednak wielu wierzących, bgdąc pod wplywem poczucia

winy,  myśli,  że  Bóg  się  odwrócil,  że  muszą  na  nowo  blagać  Go  o
przyjęcie  ich.  Prawda  zaś  jest  taka:  Bóg  się  nie  zmienia.  Jego  oko
spoczywa  na  dziele  dokonanym  przez  Chrystusa  na  rzecz  każdego
wierzącego.  Jeśli  nie  chodzisz  w  Duchu,  pozostajesz  w  ciele;  to  ty
zawţróciłeś do starego życia, które zostalo ukrzyżowane (Rzym. 6,6)

ty  musisz  odnowić  spoleczność  z  Nim,  a  kiedy  już  to  uczynisz,
spotkasz  się  z  przyjgciem Boga, który się nie zmienil i który zmianie
nie podlega. Gdy w nasze życie wkradnie się grzech, pojawia się wraz
z nim obawa, że Bóg się zmienil. Ale to nie Bóg się zmienił, to ty się
zmieniłeś.Ty nie chodzisz w Duchu, ty pozostajesz w ciele, ty musisz
osądzić  siebie  samego  i  odnowić społeczność z Nim. „... to jest krew
moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie
grzechów”  (Mt.  26,28).  Krew  gładzi  wszelki  grzech.  Jest  to  jedyny
sposób  osiągnigcia  przebaczenia.  Jeśli  odrzucisz  ten  sposób,  nie
znajdziesz innego, lepszego. „Gdzie zaś jest odpuszczenie (grzechów),
tam już wigcej nie zachodzi potrzeba ofiary za grzechy” (Hebr.10,18;
BT). Bóg już pojednał nas z sobą. On zawsze pozostaje temu wierny.
Niestety!  My  rozmijamy  się  z  tym.  My  przejawiamy  tendencję  do
przypuszczania, że blogoslawiony Bóg zmienił się w stosunku do nas.
Oczywiście, osądzi On grzeszne cialo, jeśli my tego nie uczynimy, ale
nigdy nie odstąpi nd milości, którą okazal nam, marnotrawnym. Kiedy
rozwieją się chmury naszej cielesności, odkryjemy, że Jego milość  —

1 Ptr. 2,4; „Przystąpcie do Niego, do kamienia żywego przez ludzi wprawdzie

odrzuconego, lecz przez Boga wybranego jako kosztowny”.

Przeczytanie tekstu przyczyni się do lepszego zrozumienia rozdziału.

RZ. 6,6; „... nasz stary człowiek został wespół z Nim ukrzyżowariy, aby grzeszne

ciało zostało unicestwione, byśmyjuż nadal nie służyli grzechowi...”

Zasady duchowego wzrostu

blogoslawione niech bgdzie imig Jego — pozostala ta sama, że ona się
nigdy nie zmienia.

Musimy  pamiętać,  na  jakim  fundamencie  opiera  się  Boża  akceptacja.
Sami  musimy  się  na  nim  oprzeć.  Zresztą  jest  to  fundament  jedyny,
innego  nie  ma,  a  można  by  go  wyrazić  tak:  Bóg  akceptuje  nas  w
Umiłowanym (Ef.1,6)

. Dzielo Jezusa Chrystusa, Umilowanego Syna

Bożego,  dokonane  ze  względu  na  nas,  jest  dzielem  w  pełni
wystarczającym.  Bóg  je  uznaje,  nie  ma  przeto  podstawy,  abyśmy  nie
mieli go uznać. Przeeież nasze uznanie ma rację bytu tylko dzigki Jego
uznaniu.  To  Bóg,  nie  my,  deeyduje  o  tym,  jaka  ofiara  czyni  zadość
Jego  woli.  Bóg  wyznacza  ją  za  nas,  nie  my  wyznaczamy  ją  Bogu.
Bardzo  jasno  wyrazil  się  na  ten  temat  J.  N.  Darby:  „Duch  świgty
przekonuje człowieka nie w oparciu o to, kim człowiek jest dla Boga,
ale  w  oparciu  o  to,  kim  Bóg  jest  dla  czlowieka.  Wierzący  wnioskują
często o Bożym przyjgciu na podstawie tego, kim są sami w sobie. Jeśli
w taki sposób wnioskujesz, Bóg nie może cię przyjąć, szukasz bowiem
w

samym

sobie

argumentu

przemawiającego

twoim

usprawiedliwieniem,  myślisz,  że  On  cig  przyţjmie  na  podstawie  twej
własnej sprawiedliwości.
Myśląc w ten sposób nigdy nie osiągniesz pokoju.
Duch święty przekonuje zawsze w opareiu o to, kim jest Bóg. Sprawia
to w mojej duszy całkowitą zmiang. Rzecz nie polega bowiem na tym,
że nienawidzg moich grzechów — moje dotychczasowe postępowanie
moglo  być  całkiem  zadawalające  —  rzecz  polega  na  tyzn,  że
nienawidzę siebie. W ten sposób przekonuje Duch święty. Pokazuje On
nam, kim jesteśmy. Jest to też jeden z powodów, dla których często się
wydaje, że Bóg jest tak bardzo surowym względem nas. Jest to jeden z
powodów, dla których nie daje On pokoju naszym duszom; nie mamy
bowiem ulgi dopóty, dopóki z całego serca, przekonani do głgbi istoty,
nie przyjmiemy do swojej świadomości Bożej prawdy o nas samych.
Dopóki  ta  prawda  nie  dotrze  do  naszego  przekonania,  Bóg  nie  daje
pokoju  duszy  —  nie  może.  Byłoby  to  leczeniem  rany  po  wierzchu.
Dusza  musi  iść  naprzód,  aż  odkryje,  że nie ma dokładnie niczego, na

Ef.1,4-6; „... w miłości przeznaczył nas dla Siebie do synostwa przez Jezusa

Chrystusa według upodobania woli Swojej, ku uwielbieniu chwalebnej łaski Swojej,
którą nas obdarzył w Umiłowanym”.

Zasady duchowego wzrostu

czym  moglaby  się  oprzeć,  poza  Bogiem  samym,  poza  Jego  dobrocią.
Dopiero  wówczas  jest  w  stanie  powiedzieć  „Jeśli  Bóg  za  nami,  któż
przeciwko nam?” (Rzym. 8,31)”.
Smutny to fakt, że większość wierzących rozumuje dzisiaj wlaśnie na
odwrót:  pomijają  to,  co  Bóg  uczynił  dla  nich,  w  sobie  samych
natomiast szukają czegoś, co „zmusiłoby” Boga do uznania ich. Efekt
jest  taki,  że  gdy  wszystko  toczy  się  pomyślnie,  Bóg  wydaje  się
błogoslawić,  wówczas  czują,  że  On  ich  kocha,  przyjznuje,  akceptuje.
Ale kiedy się potykają, kiedy wszystko zdaje się suche i twarde, wtedy
przestają czuć Jego milość i akceptacjg.
Jak to możliwe?

Oto  w  nas  samych  nie  ma  nic,  co  mogłoby  nas  zalecić  Bogu.  To
Chrystus  jest  naszą  szansą  na  przyjście,  najwigkszy  zaś  i  najtrwalszy
wkład  w nasz duchowy rozwój wnoszą dni posuchy i trudu. On przyjął
nas, zaakceptował nas w Swoim Synu i dzięki Mu za to. Na tym fakcie
musimy

oprzeć

naszą

wiarę.

Akceptacja,

podobnie

jak

usprawiedliwienie, jest darem łaski. t ko łaski. Wm. R. Newell w swym
studium  „Romans,  Varse  by  Varse”  („List  do  Rzymian,  wiersz  po
wierszu”)  zawarł  pewne  głgbokie  myśli  odnośnie  tej  właśnie  łaski  (s.
245—247):
„W samym stworzeniu nie ma nie, co mogloby sprowadzić Bożą laskę,
stworzenie musi raz na zawsze skończyć ze staraniem się, by dać Bogu
powód okazania laski. Zostało ono przyjęte w Chrystusie. Chrystus jest
podstawą jego przyjęcia! Bóg nie przyjąl stworzenia na okres próbny”.
Jeśli  chodzi  o  jego  przeszłe  życie,  to  nie  istnieje  ono  przed  Bogiem,
umarło na krzyżu. Chrystus jest teraz jego życiem.
Łaska, raz okazana, jest nieodwołalna:
Bóg  znał  przedtem  całą  krytyczną  sytuację  człowieka,  który  na  Boże
działanie nie miał żadnego wpływu i niczym go nie spowodował.

Nastawienie człowieka pozostającego pod łaską:
— Wierzyć i zgadzać się być kochanym niezasłużenie.

Wielka to tajemnica.
— Odrzucić myśl o robieniu jakichś postanowień, o składaniu jakichś
ślubów, jest to bowiem pokladanie ufności w ciele.
— Spodziewać się blogoslawieństwa, pomimo coraz lepszego
uświadamiania sobie, że się na nie nie zasluguje...

Zasady duchowego wzrostu

—  Powierzyć  się w ręce Boga, który czgsto po ojcowsku wychowuje
dziecko, dowodząc w ten sposób swej laskawości i życzliwości...
Co odhrywajcţ dusze spolegajcţce na łasce:
—  „Mam  nadzieję,  że  bgdę  lepszy”  —  taka  postawa  jest  sprzeczna  z
widzeniem siebie skrytym w Chrystusie.
— Zawieść się na sobie to uwierzyć w siebie.
— Być zniechęconym to trwać w niewierze; w niewierze w Boży cel i
Boży plan względem naszego życia.
— Być dumnym to być ślepym! W nas samych nie ma bowiem nic, z
czym moglibyśmy stanąć przed Bogiem.
—  Brak  Bożego blogosławieństwa jest zatem wynikiem niewiary, nie
wy nikiem upadku pobożności.
—  Głoszenie  poświęcenia,  pobożności,  przede  wszystkim,  a
blogoslawieństwa  jako  ich  konsekweneji,  jest  odwracaniem  Bożego
porządku, jest głoszeniem zakonu, nie łaski.
To  zakon  uzależnial  blogoslawieństwo  od  pobożności;  laska  daruje
niezasłużone, niczym nie uwarunkowane błogosławieństwo. Pobożność
zaś, nie zawsze we właściwej mierze, podąża za nim.
Czy  byla  w  nas  kiedykolwiek  obawa  przed eałkowitym zawierzeniem
Bogu?  Czy  kiedykolwiek  obawialiśmy  się  pozwolić  innym  zawierzyć
Mu calkowicie? Otóż nie wolno nam nigdy zapominać, że „drogi Boże
nie zawsze są drogami czlowieka?” Otóż, dla niektórych ludzi jedyną
motywacją do dzialania jest ciągły strach.
Argumentem  tym  posluguje  się  wiele  religii,  wiele  systemów
psychologicznych,  które  poprzez  strach  utrzymują  swych  uczniów  w
posłuszeństwie.  Prawdą  jest,  że  strach  ma  także  miejsce  w
chrześcijaństwie,  ale  Bóg  ma  wyższe  i  bardziej  skuteczne  motywacje
niż  ta;  jedną  z  nich  jest  milość.  Strach  powoduje  odrętwienie, miłość
rozwija  miłość.  Obiecywać  czlowiekowi  szczęśliwy  los,  to  igrać  z
ogniem.  Tak  może  się  wydawać,  gdy  patrzymy  z  ludzkiego  punktu
widzenia,  gdy  usuwamy  Boga  poza  nawias  naszych  myśli.  Ci  jednak,
którzy  wlaściwie  ocenili  łaskę  i  uchwycili  się  laski,  nie  trwają  w
grzechu.  Więcej:  strach  wywoluje  posluszeństwo  wlaściwe
niewolnikom,  miłość  rodzi  posluszeństwo  właściwe  synom.  (J.  W.
Sanderson, junior).
„A gdyby trąba wydała glos niewyraźny, któż by się gotował do boju?”
(  1  Kor.  14,8).  Dopóki  chrześcijanin  nie  będzie  pewny  swego

CEL

asz  Ojciec  niebieski  kryształowo  jasno  określil  swój  cel
względem  każdego  z  nas.  Poznanie  tego  celu  jest  czymś
wspaniakym,  niesie  w  sobie  tyle  zachgty!  Czy  znasz  ten  cel?

Teraz jest czas, abyś na podstawie autorytetu Bożego wiecznego Słowa
upewnil się o Jego celu wzglgdem twojego osobistego życia.
„Potem rzekl Bóg: „Uczyńmy czlowieka na obraz nasz” ( 1 Mojż.1,26).
Pierwszy  Adam,  ojcieć  rodzaiu  ludzkiego,  został  stworzony  na
podobieństwo  Boga.  Boże  podobieństwo  dostrzegamy  w  sferze  jego
osobowości,  jego  umysłu,  uczuć,  woli  i  tak  dalej;  umożliwia  ono
nawiązanie  lączności  duchowej,  społeczności  i  wspólpracy  migdzy
Bogiem, a człowiekiem. W społeczności tej Bóg jest władzą, czlowiek
— sługą poddanym Jego woli, która jest doskonalą wolnością. Wiemy
jednak, że w swej wolności wyboru Adam wybrał inną drogę życia niż
ta, którą wyznaczył mu Bóg. Wybrał ją, gdyż polegal na sobie, ukochal
samego  siebie,  usunął  Boga  z  centrum  swego  życia,  sam  zajął  to
miejsce  —  stał  się  egocentryczny.  Umarl  wtedy  dla  Boga,  który  jest
źródlem wszelkiego życia, umarł w swych przestępstwach i grzechach.
W takich warunkach urodzil się Adamowi syn „podobny do niego jako
jego  (upadlego)  obraz  (  1  Mojż.  5,3;  BT)

. W ten sposób Adam

zrodzil i wychował grzeszne, bezbożne, egocentryczne plemię, umarle
na skutek występków i grzechów (Ef. 2,1; BT)

1 Mojż. 5,3; BT: „Gdy Adam miał sto trzydzieści lat, urndził mu się syn, podobny

do niego jako jego obraz, i dał mu na imię Set”.

Fil.1,6: „Mając tg pewność, że Ten, który rozpoczął w na.s dobre dzieło, będzie je

też pełnił do dnia Chrystusa Jezusa”.

Zasady duchowego wzrostu

„Bóg (...) w tych ostatnich dniach przemówil do nas przez Syna (...),
który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty” (Hbr.1,1—
3). I znowu, tym razem w osobie naszego Pana, Jezusa Chrystusa,
„ostatniego Adama” ( 1 Kor.15,45; BT)

podobieństwo Boga znalazlo

się na ziemi. Z natury swej narodziliśmy się jako czlonkowie upadłego,
grzesznego narodu, któremu początek dal „pierwszy Adam”. Nasze zaś
przejście  z  tego  rodu  do  nowego  Bożego,  znane  jest  jako  „nowe
narodzenie”.
Nowe narodzenie, do którego droga wiedzie przez „nawrócenie się do
Boga  i  dn  wiary  w  Pana  na.szego  Jezusa”  (Dz.  Ap.  20,21;  BT),  jest
zrodzeniem  z  Niego  —  On  staje  się  naszym  życiem  (zobacz  Kol.
3,3.4)

. Zostaleś odeięty od naturalnej dla ciebie dziczki oliwnej i

przeciw  naturze  wszczepiony  zostałeś  w  oliwkę  szlachetną  (Rzym.
11,24; BT).
„Albowiem  jak  przez  nieposłuszeństwo  jednego  człowieka  wszyscy
stali  się grzesznikami, tak przez posluszeństwo Jednego wszyscy stali
się sprawiedliwymi” (Rzym. 5,19; BT).
Nasz  Ojciec  Niebieski  ma  na  uwadze  wciąż  ten  sam  cel  —  chce
utworzyć  w  nas  swoje  podobiaństwo.  Ale  chociaż  Jego  cel  pozostaje
niezmienny, dla jego osiągnięcia nie posługuje się On już tym samym,
co  pierwotnie,  czlowiekiem.  Wszystko  skupione  jest  teraz  w  ostatnim
Adamie,  a  Panu  naszym,  Jezusie.  Zrodzeni  przez  wiarę  w  Niego,
staliśmy  się  „uczestnikami  Boskiej  natury”  (2  Ptr.1,4).  Kiedy
pozwolimy  Panu  Jezusowi  wyrażać  siebie  poprzez  naszą  osobowość,
biedny,  dotknięty  chorobą  grzechu  świat  zobaczy  „Chrystusa  w  nas,
nadzieję chwaly” (Kol. I,27). W Liście do Koryntian 15,49 Pawel daje
nam pokrzepiającą obietnicę:
„Przeto  jak  nosiliśmy  obraz  ziemskiego  człowieka  (Adama),  tak
będziemy też nosić obraz niebieskiego czlowieka (Chrystusa)”.
„A  wiemy,  że  Bóg  wspóldziala  we  wszystkim  ku  dobremu  z  tymi,
którzy Boga milują, to jest z tymi, którzy wedlug postanowienia jego są

1 Kor.15,45; BT: „Tak też jest napisane: Stał się pierwszy człowiek, Adam, duszą

żyjącą, a ostatni Adam duchem ożywiającym”.

Kol.3,3.4; „Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w

Bogu; Gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy okażecie
razem z nim w chwale”.

Zasady duchowego wzrostu

powołani.  Bo  tych,  których  przedtem  znał  przeznaczyl  wlaśnie,  aby
stali się podobni do obrazu Syna Jego...” (Rzym. 8,28.29).
Oto jest dobro, na rzecz którego Bóg wspóldziala we wszystkim: Jego
pierwotny cel — stworzenie nas na swoje podobieństwo, które zawarl i
wyrazil w swoim Synu, Chrystusie, w tym, który jest naszym życiem.
Ten zdecydowany kierunek Bożego dzialania zamknąl Pawel w slowie
do  nowonawrócoriych:  „Dzieci  moje,  oto  ponownie  w  bólach  was
rodzę,  aż  Chrystus  w  was  się  uksztaltuje”.  Kiedy  wiemy  już  o  tym
fakcie,  oprzyjmy  się  na  nim  mocno.  W  nim  bowiem  zawarta  jest
tajemnica  zdrowego  duchowego  wzrostu;  wyraża  to  w  Liście  do
Rzymian  8,28.29

. Taka postawa zapewni nam duchową dojrzałość!

Kiedy  uświadomimy  sobie,  że  wszystko  współdziała  ku  coraz
gełniejszernu  wykształtowaniu  w  nas  obrazu  Pana  Jezusa,  zniknie
rozczarowanie, podenerwowanie w obliczu rzeczy przykrych, trudnych
do  zrozumienia,  zawierających  czgsto  element  śmierci.  Bgdziemy
odpoczywać  w  Panu  naszym  Jezusie,  bgdziemy  w  stanie  powiedzieć
„Niech bgdzie, Ojcze, wola Twoja”. Podstawg naszej wiary najpełniej
wyrażają  tedy,  słowa:  „Choćby  mnie  zabił  Wszechmocny—  ufam...”
(Job.13,15).
„My  wszyscy  tedy,  z  odsłonigtym  obliczem,  oglądając  jak  ţN
zwierciadle  chwałg  Pana,  zostajemy  przemienieni  w  ten  sam  obraz,  z
(jednego stopnia) chwały w (drugi) chwałg, jak to sprawia Pan, który
jest Duchem” (2 Kor. 3;18). Ale trzeba powiedzieć, że znać Boży cel
dła  naszego  życia,  to  jedna  rzecz,  a  wiedzieć  jak  cel  ten  w  pełni
osiągnąć,  tu  i  teraz,  to  druga  rzecz.  Jednym  z  najskuteczniejszych
Bożych środków w procesie osiągania tego celu jest niepowodzenie.
Wielu wierzących popada w depresje, burzy się gmach ich wyobrażeń
o Bogu z powodu faktu, jakim są niepowodzerria w ich życiu. Starają
się  je  ukryć,  zignorować,  rozumowo  wyjaśnić,  posuwając  się  w  tym
czasem  bardzo  daleko.  Cały  czas  stawiają  przez  to  opór  głównemu
narzgdziu w rgku Ojca, narzgdziu, za pomocą którego kształtuje On w
nas podobieństwo Swego Syna!
Kto w swym chrześcijańskim życiu i służbie pozostawia swemu „ego”
miejsce,  tam  Bóg  dopuszcza  niepowodzenia,  czgsto  doprowadza  do

„A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga

miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani. Bo tych, których
powołał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna Jego, a On, żeby
był pierworodnym pośród wielu braci”.

Zasady duchowego wzrostu

nich po to, aby całkowicie odwrócić naszą uwagg od samych siebie, a
zwrócić  ją  na  Chrystusa  Jezusa,  który  według  Bożego  postannwienia
jest źródłem naszego życia i który jedyrzie nigdy nie zawodzi. Mamy
się radować z naszych potrzeb, z łaknienia serca, Bóg bowiem mówi:
„Błogosławieni,  którzy  łakną  i  pragną  sprawiedliwości,  albowiem  oni
bgdą  nasyceni”  (Mat.  5,6).  Jeśli  uświadomiwszy  sobie  swoją  nędzę,
konsekwentnie i z oddaniem patrzeć bgdziemy na naszego Pana Jezusa,
objawionego nam w Słowie, wtedy Duch świgty, cicho i bez wigkszego
trudu, przeniesie centrum i źródło życia z nas samych, z naszego „ego”,
na Chrystusa. W tym momencie dla każdego z nas zacznie się nie „ja”
lecz Chrystus” (Gal. 2,20).
Bóg posługuje się tu naturalnym prawem, które mówi, że kształtowani
jesteśmy na obraz tego, na czym skupiarny naszą uwagg, co kochamy.
Hawthorne  uwypuklił  ten  fakt  w  „The  Great  Stone  Face”  (Wielka
kamienna  twarz).  Pomyślmy  także  o  Niemczech  łat  trzydziestych,
Niemczech  pełnych  małych  Hitlerów,  a  wszystko  to  z  powodu
fanatycznego  zapatrzenia  w  teorię  o  wyższości  rasy!  U  nas  zaś,  w
Ameryce, radio, telewizja, film przyczynia się do powstania pokolenia
mlodych ludzi gorliwie naśladujących swych filmowych bohaterów. A
co o wierzących? Jeśli pociąga nas zły świat, stajemy się coraz bardziej
do niego podobni, coraz mocniej uwiklani w jego sprawy, ziemscy jeśli
poblażamy swemu „ego”, jeśli nim żyjemy, stajemy się coraz bardziej
egocentryczni.  Jeśli  jednak  patrzymy  na  Jezusa  Chrystusa,
upodabniamy się coraz bardziej do Niego.
Norman  Douty  pisze:  „Jeśli  mam  być  takim  jak  On,  to  Bóg  w  swej
lasce  musi  tego  dokonać.  Im  szybciej  uświadomię  to  sobie,  tym
szybciej  bgdę  uwolniony  od  innej  formy  niewoli,  od  niewoli  moich
wlasnych starań. Porzuć wszelkie wysilki i powiedz: Nie potrafię tego
dokonać, im bardziej się staram, tym mniej przypominam sobą Ciebie.
Cóż  pocznę?  O  —  mówi  Duch  święty  —  ty  nie  potrafisz,  wróć,
zaprzestań  starań.  Dotychczas  ty  byleś  na  scenie.  Ty  próbowaleś  i  ty
doznaleś  niepowodzenia.  Dosyć.  Usiądź,  zauważ  Jego,  popatrz  na
Niego.  Nie  staraj  się  być  podobnym  do  Niego,  popatrz  na  Niego,
skoncentruj  się  na  Nim.  Nie  staraj  się  być  jak  On,  a  zamiast  tego
pozwól Jemu wypelnić twoje myśli i twoje serce. Zauważ Go, patrz na
Niego objawionego w Slowie, przyjdź do Slowa w tym jednym celu, w
celu spotkania Pana. Slowo uczyń środkiem nie do osiągnięcia biblijnej
wiedzy, ale do przeżywania spoleczności z Chrystusem. Zauważ Pana”.

Mówisz: „Chcę byś mnie kształtował i Siebie sposobił”

Zasady duchowego wzrostu

Zamilknij więc i pozwól, bym uwagę zrobił:

O, duszo niespokojna, to ty mi przeszkadzasz,
Zbyt mocna wola twoja, o swój cel się zmagasz.
Popatrz tylko na słońce i kwiaty, że stale
W ciszy się przyglądają Jego wielkiej chwale;
Do Niego zaś należy, spokojne, pachnące,
Spelniając moją wolę darzyć je gorącem.
Podobnie ty patrz na Mnie, mój Umiłowany,
Dzieło zaś Ja wykonam, Ja spełnię swe plany”.

— G. Tersteegen

„Albowiem  Bóg  to  wedlug  upodobania  sprawia  w  was  i  chcenie  i
wykonanie”  (Fil.  2,13).  Co  jest  tym  Jego  „upodobaniem”,  ţţvedlug
którego dziala On w nas? Otóż we wszystkim dziala On w tym jednym
celu:  „aby  życie  Jezusa  objawilo  się  w  naszym śmiertelnym ciele” (2
Kor. 4,11; BT). A oto życie: „dla mnie bowiem życiem jest Chrystus”
(Fil.1,21). O— to slużba: „A wśród tych, byli też niektórzy Grecy. Oni
... przystąpili do Filipa... i prosili go...: „Panie, chcemy ujrzeć Jezusa”
(Jan 12,20.21).

PRZYSPOSABIANIE

iedy  już  znamy  wieczny  Boży  plan,  niezmienny  Jego  cel
względem  każdego  z  nas,  jeśli  wiemy,  w  jaki  sposób  Bóg
przysposabia  nas  do  osiągnięcia  tego  celu,  znajdujemy

odpocznienie i ufność.
Tak się dzieje, że podstawowym czynnikiem wzrostu, zgodnie z Bożą
logiką,  jest  potrzeba.  Bez  tego  czynnika do nikąd byśmy nie zaszli w
naszym  chrześcijańskim  życiu.  Nasz  Ojciec  tworzy  i  dopuszcza
potrzeby  po  to,  by  odwrócić  nas  od  wszystkiego,  co  jest  poza
Chrystusem  i  skoncentrować  nas  na  Nim  samym.  „Nie  ja,  lecz
Chrystus” (Gal.2,10).

Zrozumienie  tej  zasady  to  rzecz  najbardziej  podstawowa  tak  dla
naszego  wzrostu,  jak  i  służby.  J.  B.  Stoney  ujmuje  to  następująco:
„Dusza  nigdy  nie  wchłonie  w  siebie  prawdy  żywej  i  pelnej  mocy
inaczej niż przez domaganie się jej; domaganie, które wyplywa z glębi
jej  tęsknoty”.  Jeśli  chodzi  o  nasz  wzrost,  potrzeby  powodują,  że
sięgamy  i  przyjmujemy od naszego Pana Jezusa to, czego pragniemy.
W  każdej  sprawie,  czy  to  będzie  służba,  świadectwo,  czy  pomoc
innym, musimy czuwać i czekać na glód, na glęboką potrzebę serca —
wtedy dopiero owoc naszego dzialania będzie trwały.
I  znów  J.  B.  Stoney,  powiada:  „Prawdziwą  wartość  każdej  rzeczy
rozpoznajemy jedynie po tym, jak bardzo jest ona upragniona”. Darby
wyjaśnia  to  jeszcze  lepiej:  „Mądrość  i  filozofia  nigdy  nie  odkryły
Boga; On bowiem daje się nam poznać dzięki potrzebom; to potrzeba
znajduje  Go.  Mamy  poważne  wątpliwości,  czy  nauczyliśmy  się
czegokolwiek dobrze inaczej niż dzięki odczuwaniu glębokiej potrzeby
nauczenia się tego
W tym świetle potrzeba jest czymś bezcennym!

Zasady duchowego wzrostu

Musimy uświadomić sobie fakt, że bez duchowego glodu nie może być
mowy  o  pragnieniu  karmienia  się  Panem  Jezusem  Chrystusem.  Na
podstawie naszego osobistego doświadczenia stwierdzamy, że wiersz z
Ewangelii  Mateusza  5,6  zawiera  głęboką  dla  każdego  z  nas  prawdę:
„Blogoslaw,ieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni
będą nasyceni”.
Mlodych  duchowo  wierzących  zbyt  często  zachęca  się,  zbyt  często
przymusza  do  wzrostu,  zanim  pojawi  się  u  nich  świadomość  palącej
potrzeby, zanim pojawi się prawdziwy duchowy glód. Z drugiej strony
zaś, o czym przykro mówić, kiedy już pojawi się prawdziwy duchowy
glód,  w  większości  przypadków  oferuje  się  tak  malo  duchowego
pokarmu.  Jedną  z  glównych  przyczyn  nikłych  (lub  wręcz  żadnych)
rezultatów  wielu  wysilków  związanych  z  ewangelizacją  i  osobistym
świadectwem  jest  fakt,  że  prawdy  o  zbawieniu  są  jakby  „na  silę”
wtłaczane  osobie,  zanim  pojawi  się  u  niej  świadomość  zguby.  Tak,
wyniki naszej pracy zostaną sprowadzone do zera, jeśli przemożna siła
przekonania  o  grzechu  nie  popchnie  zgubionej  duszy  do  uchwycenia
się  Zbawiciela  aktem  osobistej  wiary,  zanim  nie  popchnie  jej  do
złożenia przed Nim wszystkich swoich potrzeb, którym On, Zbawiciel,
wyszedl na spotkanie. Jeden z mężńw Bożych, Watchman Nee, ustawia
te  rzeczy  we  wlaściwej  kolejności,  gdy  mówi:  „Bóg  nie  postawil  nas
tutaj po to przede wszystkim, byśmy glosili ewangelię lub wykonywali
dla Niego jakąkolwiek pracę. Postawil nas tu przede wszystkim pv to,
by poslużyć się nami do wytworzenia w innych glodu Jego Samego...
W  życiu  czlowieka  nie  rozpocznie  się  prawdziwa  praca,  zanim  nie
powstanie  w  jego  sercu  poważna  potrzeba...  Tego  duchowego  apetytu
nie  możemy  nikomu  zaszczepić  silą,  nie  możemy  zmusić  ludzi  do
odczuwania  glodu.  Glód  musi  być  wytworzony,  a  może  być
wytworzony tylko poprzez ludzi, którzy noszą w sobie odbicie Boga”.

Zanim w toku przygotow—ţ,vvania nas do osiągnięcia celu, w tym
procesie przysposabiania, nastąpi okres budowy, musi najpierw
nastąpić rozdarcie. „Chodźcie, zawróćmy do Pana! On nas rozszarpal,
On nas też uleczy, zranil i opatrzy nasze rany!” (Oz. 6,1).

Dotyczy  to  tak  wzrostu,  jak  i  slużby.  J.  C.  Metcalfe  pisze  z
przekonaniem:  „Jakże  pociesza  świadomość,  że  tylko  tych,  którzy
spenetrowali  glębokości  niepowodzenia,  Bóg  niezmiennie  używa  do
prowadzenia  i  karmienia  innych,  że  nie  jest  to  powolanie  dla
szczególnie obdarzonych, wysoko wyksztalconych i nienagannych jako

Zasady duchowego wzrostu

takich.  Bez  gorzkiego  doświadczenia  sţvej  wlasnej  nieudolności  i
nędzy  czlowţiek  jest  zupelnie  nieprzydatny  do  niesienia  ciężaru
duchowej slużby. Tylko czlowiek, który poznal wymiary swej wlasnej
slabości,  zniesie  w  cierpliwości  slabości  innych.  Posiada  on  też
najlepsze  poznanie  troskliwej  milości  Najwyższego  Pasterza,  Jego
mocy  uzdrawiającej  każdego,  kto  w  pokorze  ufa  Jemu  i  tylko  Jemu.
Dlatego nielatwo popada w rozpacz patrząc na innych, kieruje on swój
wzrok  ponad  ich  grzeţznością,  uporem,  glupotą,  na  moc  niezmiennej
miłości. Pan Jezus nie wklada zadania „paś owieczki Moje... owieczki
Moje”  na  Piotra  ufająceţ  własnym  siłom,  przyrzekającego  dozgonną
wierność; wklada je na Piotra, który calkowicie zawiódl w dotrzymaniu
obietnicy, który mial już za sobą gorzki placz na ulicach Jerozolimy”.
Tak, Boże przysposabianie nas będzie głębokie, dokladne i długie, jeśli
nasze  życie  ma  być  rzeczywiście  Chrystocentryczne,  nasze  chodzenie
kontrolowane  przez  Dueha  Swiętego,  jeśli  nasza  slużba  ma  przynosić
Bogu chwalę. Wcześniej czy później Duch święty uświadomi nam nasz
podstawtaowy  problem  jako  ludzi  wierzących:  ogromną  różnicę
pomiędzy naszym „ja”, a Chrystusem. Wśród robotników szukających
przebaczenia  i  usprawiedliwienia  są  jeszcze  inni,  są  robotnicy
szukający uświęcenia, osobistej świętości, uwolnienia od mocy starego
Adama.  Im  wszystkim,  zarówno  tym  pierwszym,  jak  i  tym  drugim,
Chrystus obiecuje swoje wielkie „Ja sprawię” (Mat.11,28—30)

„Człowiek,  który  znalazl  w  Chrystusie  odpocznienie  wynikające  z
usprawiedliwienia,  wejdzie  wkrótce  w  stan  głębokiej  potrzeby
odpocznienia  wynikającego  z  uświęcenia.  Myślę,  że  nie  popelnimy
zbyt  wielkiej  pomylki,  jeśli  powiemy,  że  jest  to  przeżycie  każdego
wierzącego, jaki kiedykolwiek żyl” (P. B. Power).
Oto  na  czym  polega  Boże  przysposobienie  nas  do  osiągnięcia  celu:
najpierw  dostrzegamy  nasze  „ja”,  takim  jakie  ono  jest,  następnie  zaś
usilujemy  uwolnić  się  od  jego  zlej  mocy,  od  jego  wplywu.  Nie  ma
bowiem  żadnej  nadziei  na  konsekwentne  trwanie  w  Panu  Jezusie,
dopóki  jesteśmy  pod  panowaniem  życia  dla  siebie,  życia

Mt. 11,28-30: „Pójdźcie do Mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a

Ja wam dam ukojenie. Weźcie na siebie Moje jarzmo i uczcie się ode mnie, że jestem
cichy i pokornego serca, a znajdziecie ,.zkojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo
moje jest miłe, a brzemię moje lekkie”.

Zasady duchowego wzrostu

egocentrycznego, w którym „nie mieszka dobro” (Rzym.7,18; BT)

To  nie  wtedy,  gdy  jesteśmy  niemowlętami  w  wierze,  możemy  stale
przebywać  w  Jego  obecności.  Nie  wtedy,  gdy  służyrr.y  Mu  w
przyplywach gorliwości, nasza dusza rośnie i kwitnie. Nie w chwilach
obojętności jesteśmy napełniani obecnością Pana. Dopiero wtedy, gdy
zostaniemy  podbici,  oczyszczeni  i  uszlachetnieni,  dopiero  wtedy,  gdy
odejdzie  umilowanie  siebie  i  świata,  uczymy  się  trwać  w  lączności  z
Nim o każdym czasie, na każdym miejscu, w każdym otoczeniu”.
Dostrzegamy  wigc  nasze  „ja”  takim,  jakie  jest,  a  następnie  usiłujemy
uwolnić  się  od  niego.  Otóż  trzeba  powiedzieć,  że  wartość  wysilków
zmierzających do uwolnienia się od życia starego Adama podobnie jak
wartość  równie  bezowocnych  usilowań  doświadczenia  życia  nowego
Adama, życia Chrystusa, tkwi w ostatecznym uświadomieniu sobie, że
są  one  całkowicie  daremne.  Osobiste  niepowodzenie,  które  w  każdej
fazie naszego chrześcjańskiego życia lamie nasze serce, jest powodem,
w jaki Ojciec przygotowuje nas do Swego sukcesu w naszym imieniu.
Ten Jego negatywny proces doprowadzi nas w końcu do Jego pozytyw
nej  obietnicy  z  Listu  do  Filipian  1,6:  „...  Mając  tę  pewność,  że  Ten,
który  rozpocząl  w  was  dobre  dzielo,  będzie  je  też  pelnil  aź  do  dnia
Chrystusa  Jezusa”.  Jego  „dobre  dzielo”  w  nas  rozpoczyna  się  od
niepowodzenia  dotykającego  najmocniejszych  stron  naszego  życia  i
prowadzi do sukcesu, który jest Jego, nie naszym dzielem. „Albowiem
Bóg to wedlug upodobania sprawia w was i chcenie i wykonanie” (Fil.
?,13).  Co  do  tych  prawd  nie  ma  żadnej  wątpliwości.  Obyśmy  tylko
zaczgli  w  łasce,  jedynie  w  lasce.  Musimy  trwać  i  kroczyć  naprzód
opierając  się  na  fundamencie  slów  z  Listu  do  Galacjan  5,1;  BT:  „Ku
wolności  wyswobodzil  nas  Chrystus.  A  zatem  trwajcie  w  niej  i  nie
poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli”.
Charles  Trumbull  powiedzial:  „Życie  bez  wysilków  (bierne)  nie
oznacza  życia  bez  woli.  Sily  naszej  woli  mamy  używać  tam,  gdzie
chodzi  o  uwierzenie,  o  przyjęcie,  nie  zaś  tam,  gdzie  chodzi  o
osiągnięcie  tego,  czego  Bóg  tylko  może  dokonać.  Nasza  nadzieja  na
zwycięstwo  nad  grzechem  to  nie  „Chrystus  plus  moje  wysilki”,  lecz
„Chrystus  plus  moje  przyjgcie”.  Otrzymać  zwycięstwo  z  Jego  rąk
znaczy uwierzyć Jego Slowu, uwierzyć, że jedynie przez laskę uwalnia

Rzym. 7,18; BT: „Jestem bowiem śwţiadom, że we mnie, to jest w moim ciele nie

miţ szka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć, co dobre, ale wykonać - nie”.

Zasady duchowego wzrostu

nas  On  spod  wladzy  grzechu.  Uwierzyć  Mu  w  ten  sposób  znaczy
uznać, że On robi dla nas to, czego nie możemy zrobić sami dla siebie”.
Poznaliśmy  tg  zasadę  w  momencie  naszego  duchowego  narodzenia,
wydaje się jednak, że większość z nas musi uczyć się wciąż na nowo.
Zasada  ta  bowiem  odnosi  się  również  do  naszego  chrześcijańskiego
wzrostu  i  służby.  Nie  bój  się,  drogi  przyjacielu.  Trzymaj  się  mocno
celu,  jaki  Bóg  ci wyznaczyl w Chrystusie. Twój Ojciec przeprowadzi
cię, krok po kroku, przez cały czas potrzebny na przysposobienie cię do
osiągnigcia  tego  celu.  On  tego  dokona.  Czy  jesteś  pewny  tego  celu?
Jeśli tak, to bądź calkowicie pewny, że On pomoże ci go osiągnąć. Po
prestu  pamiętaj,  że  List  do  Rzymian  8,28  i  List  do  Rzymian  8,29

trzeba brać razem i dzigkuj Mu za List do Filipian l,b

„Pan jest uwielbiony w ludziach prących do celu, którym jest Sam Bóg,
za wszelką ceng i bez wzglgdu na drogg. „Nie dbam o drogg”—
powiada czlowiek nastawiony na osiągnigcie celu.”

Droga  zaś  jest  bardzo  trudna,  trzeba  stoczyć  wiele  walk,  jednakże
gorące  pragnienie  osiągnigcia  celu  trzymać  go  bgdzie  w  niej
niewzruszenie.  Tylko  ten,  kto  nie  tgskni  za  Nim,  za  poznaniem  Go,
zawróci z tej drogi, a jest to droga, którą przebyl przed nami Czlowiek
Chrystus  Jezus.  On  pokonal  wszelkie  przeszkody.  Dokonal  tego  ze
vţzglgdu na nas. Nie musimy już wspinać się — przewiezie nas pociąg
Jego  tryumfu.  Każdy  nieprzyjaciel  czyhający  przy  drodze  zostal
zwycigżony,  każdy  wróg  pokonany.  Nie  ma  nic,  co  by  nie  zostalo
poddane pod Jego stopy, nie ma niczego we wszechświecie co byłoby
w stanie pokonać najmniejsze dziecko Boże, które uchwycilo się rgki
Pana  i  powiedzialo:  „Panie,  przeprowadź  mnie  do  miejsca,  gdzie  Ty
jesteś  ze  wzglgdu  na  wartość  krwi,  dzigki  której  już  zwycigżyleś”.
Cichy,  ufny  krok  w  dniach  niepowodzenia  i  strachu,  w  dniach  kiedy
wszystko trzgsie się i drży, przynosi Panu wielką chwalg” (G. P.).

Rzym. 8,28.29: „A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi,

którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani. Bo
tych których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu
Syna,lego, a On żeby był pierworodnym pośród braci wielu”.

Fil.1,6: „lVIając tę pewność, że Ten, który rozpoczął w was dobre dzieło, będzie je

pełnił aż do dnia Chrystusa Jezusa”.

PEŁNIA W NIM

ozważamy  nadal  zasady  fundamentalne,  drzewo  życia  bowiem
nie  może  być  lepsze  niż  jego  korzenie,  rzeka  lepsza  niż  jej
źródlo.  Mlodość  i  niedojrzalość  najpierw  dziala,  potem  myśli,

jeśli  w  ogóle  myśli.  Dojrzałość  umie  brać  pod  uwagę  czas  w  ocenie
faktów.  Nasz  cierpliwy  Gospodarz  gotów  jest  poświęcić  nam  czas  i
nauczyć  nas  wiecznych  Swoich  prawd,  bez  których  nie  możemy
osiągnąć  duchowej  dojrzalości.  Pan  Jezus  często  odwoluje  się  do
zjawisk  i  zdarzeń  z  naszej  ludzkiej  rzeczywistości,  aby  nauczyć  nas
najglębszych  prawd  duchowych.  Podobnie  w  tym  przypadku,  zanim
zdolamy  zrozumieć  i  właścivţţie  ocenić  nowe,  duchowe  życie
Chrystusa  w  nas,  uczy  On  nas  najpierw  o  naszym  naturalnym  życiu,
jakie jest naszym udziałem w naturze Adama. Życie Chrystusa w nas,
albo  życie  w  naturze  Chrystusa  wynika  z  zasad  „zrodził  syna  na
podobieństwo swoje” (1 Mojż. 5,5). Każdy wierzący uczy się najpierw,
że ma pelny udzial w naturze Adama, pochodzi od niego, jest jak on.
„Albowiem... przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali
się grzesznikami” (Rzym. 5,19; BT). „Jestein bowiem świadom, że we
mnie,  to  jest  w  moim  ciele,  nie  mieszka  dobro”  (Rzym.  7,18;  BT).
Kiedy  już,  dzięki  niepowodzeniom  i  zmaganiom,  Pan  nauczy  nas
prawdy duchowej o naszej naturze w Adamie, może uczyć nas prawdy
o  naszej  naturze  w  Chrystusie.  „...  Przez  posłuszeństţvo  Jednego
wszyscy  staną  się  sprawiedliwymi”  (Rzym.  5,19;  BT).  „Gdyż  w  Nim
mieszka cieleśnie cala pełnia Boskośei i macie pelnię w Nim...” (Kol.
2,9.10).

Ta podstawowa, fundamentalna zasada ma dwie strony. Po pierwsze:
Pan Jezus jest źródłem naszego chrześcijańskiego życia — zostaliśmy
zrodzeni w Niego, zrodzeni, aby mieć pełny udział w Jego naturze; Bóg

Zasady duchowego wzrostu

sprawił, że mamy pełnię w Nim. Taka jest prawda o każdym z nas; jej
mamy  się  trzymać  wiarą.  „Jeśli  ktoś  jest  w  Chrystusie,  nowyzn  jest
stworzeniem” (2 Kor. 5,17). Po drugie: Trzymanie się wiarą powyższej
prawdy  wprowadza  nas  w  praktyczną  jej  rzeczywistość,  w
rzeczywistość  codziennych  naszych  doświadczeń.  Kropla  po  kropli
otrzymujemy to, co już jest nasze. Ważne, by o tym wiedzieć, być tego
pewnym:  wszystko  jest  nasze,  mamy  pełnię  w  Nim  —  TERAZ.  Ten
fakt pomaga nam trwać w ciszy, gdy On cierpliwie pracuje nad naszym
charakterem,  nad  tym  naszym  życiem,  które  jest  wraz  z  Chrystusem
ukryte w Bogu.
„Rozwój jest tylko wzrostem duchowego poznania tego, co posiadamy
już  na  początku.  Przyrównać  go  można  do  wchodzenia  po  drabinie.
Drabiną  jest  łaska.  Pierwszy  szczebel:  wierzymy,  że  Pan  Jezus  zostal
posłany  przez  Boga;  drugi:  wierzymy,  że  dzięki  pelni  Jego  dziela
jesteśmy  usprawiedliwieni;  trzeci:  poznajemy  Go;  czwarty:  widzimy
Go  w  niebie  (jesteśmy  więc  zjednoczeni  z  N:m,  trwającym  tam  i
doświadczamy Jego mocy dzialającej tu); piąty: uczymy się tajemnicy,
poznajemy wielką prawdę, do korzystania z które; jesteśmy uprawnieni
jako  Jego  cialo;  szósty:  zasiadamy  w  okręgach  niebieskich  w
Chrystusie;  siódmy:  gubimy  się  w  podziwie,  uwielbieniu  i  poznaniu
Jego samego”. (J. B. Stoney).
Mamy pełnię w naszym Panu Jezusie. Dlatego powinniśmy zaprzestać
naszych  własnych usilowań, powinniśmy niczego już nie dodawać do
ukończonego  dziela  Jezusa  Chrystusa.  Nasze  życie  polega  teraz  na
chodzeniu  w  wierze,  otrzymywaniu  lub  czerpaniu  z  zawsze
obfitującego źródla. Walter Marshall mówi o tym następująco:
„Podobnie  jak  upadek  Adama  byl  naszym  upadkiem  w  śmierć
duchową,

tak

zmartwvchwstanie

Chrystusa

jest

naszym

zmartwychwstaniem  do życia w świętości. Nie my sami, jako pierwsi,
tworzymy  i  kształtujemy  naszą  nową,  świętą  naturę.  Jeśli  jesteśmy
tworami czegoś, to tworami naszego zepsucia. Nowa natura i świętość
zostały  dla  nas  uksztaltowane  i  przygotowane,  abyśmy  w  nich
uczestniczyli,  a  realizuje  się  to  przez  zjednoczenie  z  Chrystusem.  W
ten  sposób  stajemy  się  uczestnikami  duchowego  życia,  które  On
umożliwil  nam  przez  Swe  zmartwychwstanie;  zmartwychwstanie
uzdolnilo nas do wydawania owoców zmartwychwstania. Pismo święte
mówi o tym odwolując się do związku malżeńskiego: „Tak i wy, bracia
moi,  dzięki  cialu  Chrystusa  umarliśmy  dla  Prawa,  by  zlączyć  się  z
innym — z Tym, który powstal z martţţvych, byśmy zaczęli przynosić

Zasady duchowego wzrostu

owoce  Bogu”  (Rzym.  7,4;  BT).  Nie  do  nas  należy  tworzenie  nowego
życia.  Ono  już  jest stworzone. Mamy je przyjąć w Chrystusie. Wiąże
się  to,  po  pierwsze,  z  wiarą  w  Niego  i  Jego  celem  względem  nas  w
Chrystusie;  taka  wiara  ma  swoje  oparcie  w  Piśmie  świętym,
uzasadniają  ją  i  wyraźnie  określają  fakty.  Po  drugie  zaś,  z  cierpliwą
ufnością  w  czasie,  gdy Pan prowadzi nas przez potrzebny i konieczny
proces  przysposabiania.  Chociaż  każdy  wierzący  ma  pełnię  w
Chrystusie,  nie  było  jeszcze  takiego,  który  osiągnąlby  dojrzałość
natychmiast.
Duchowy  wzrost  wymaga  głębokiego  glodu  Pana  Jezusa,  pociąga,
oparte  na  pewności  biblijnych  faktów,  postanowienie  wzięcia  w
posiadanie  tego,  co  już  jest  nasze  w  Nim,  pociąga  wreszcie
konieczność  rozmyślania  nad  Słowem.  Nigdy  nie  dojdziemy  do
poznania  naszych  duchowych  bogactw  mając  tylko  powierzchowny
kontakt  ze  Slowem,  bo  i  na  jakiej  podstawie  możemy  spodziewać  się
zażylej społeczności z Kimś, kogo znamy tak malo?
Jeśli  chodzi  o  żywą  i  ścisłą  społeczność  ze  slowem,  dobrą  okazją  do
rozważania  tego  problemu  mogą  być  slowa  J.  T.  Beck  '  a:  „Chodzi o
takie  studium  Slowa,  o  takie  jego  rozważanie,  w  czasie  którego  Bóg
napelnia czlowieka wlaściwym sobie Duchem i ˝yciem jako zasadą, a
to  w tym celu, aby zostały one przez niego przyswojone, przyięte. W
objawieniu,  które  jest  niczym  innym  jak  przekazywaniem  tego,  co
Boże w osobiste życie jednostki. Bóg jako ˝ycie, chcąc stworzyć ludzi
Bożych,  musi  się  najpierw  wcielić  w  pojedynczego  czlowieka,  który
jest  cząstką  ludzkości.  Dlaczego  tak?  Rozważmy  coś  w  oczywisty
sposób  nowego,  coś,  co  dotychczas  nie  istnialo  na  ziemi,  np.  jakiś
nowy  gatunek  roślin.  Zanim  rozmnoży  się  on  w  wiele  okazówţ,  musi
najpierw calą pelnią wlaściwej sobie natury zawrzeć się w jednej żywej
jednostce. Podobnie dla stworzenia ludzi Bożych trzeba było kogoś, w
kim Boża natura mogła się ucieleśnić.

Byl Człowiek, w którym się to dokonalo, w którym ucieleśnila się cała
pelnia  Bożego  objawienia.  Czlowiekiem  tym  byl  Jezus  Chrystus,
Pośrednik,  tzn.  Ktoś,  za  pośrednictwem  kogo  nieznany  dotąd  Boży
organizm,  w  calej  swojej  pelni  Ducha  i  ˝ycia,  zradza  się  w  innych
ludziach. Z wejściem Jezusa Chrystusa w istotę człowieka rodzi się w
nas  życie  Boże.  Przestaje  ono  być  abstrakcją,  zaczyna  być  po  prostu
rzeczywistością  tak,  że  czlowiek  staje  się  istotą  nie  tylko  stworzoną
przez Boga, ale też istotą przez Niego zrodzoną.

Zasady duchowego wzrostu

W  miarę  jak  życie  jednostki  przekształca  się  w  życie  Chrystusa,
rozwija się i doskonali jej osobiste życie z Bogiem, w Bogu i dla Boga.
Rozwija  się  nie  tylko  w  stronę  doskonalości  moralnej,  nie  tylko  w
stronę  coraz  bardziej  zażylej  społeczności  z  Bogiem,  rozwija  się  ono
jako wspóluczestnictwo w jednej naturze!”
Ziarno  daje  początek  dokladnie  takiemu  życiu,  z  jakiego  samo
pochodzi.  ˝ycie  to  jest  doskonałym  odbiciem  życia  poprzedniego,  nic
dodać,  nic  ująć.  „...  odrodzeni  nie  z  nasienia  skazitelnego,  ale
nieskazitelnego”  (1  Ptr.  1,23).  „Nie  bgdziesz  obsiewal  pola  dwoma
rodzajami ziarna” (Kapł.19,19; BT).
Oto, co znaczy „nie ja, lecz Chrystus” (Gal. 2,20). Ziarno zostało już
zasiane  —  pozostaje  tylko  pytanie  o  wzrost  i  dojrzałość.  Otóż  ziarno
samo  przyniesie  owoc,  który  trwa.  „Rozwój  Bożego  życia  w
chrześcijaninie podoţny jest naturalnemu wzrostowi, jaki obserwujemy
w  świecie  roślin.  Nie  musimy  podejmować  specjalnych  wysilków,
zastosujemy  się  jedynie  do  warunków  korzystnych  dla  takiego
wzrostu”.

Ale  tylko  ci,  którzy  usiłowali  wzrastać  i  doznali  niepowodzenia,
potrafią  wlaściwie  ocenić  fakt,  że  to  Bóg  jest  przyczyną  wzrostu.
„Wszystkie  moce  Boga,  które  współdziałały  już  na  rzecz  objawienia
doskonalego obrazu Ojca w Czlowieku Chrystusie Jezusie, co stanowi
pierwszy etap na drodze do realizacji wiecznego Bożego celu, są w tym
samym  stopniu  zaangażowane  w  osiągnięciu  drugiego  etapu  —  w
ukształtowaniu obrazu Chrystusa Jezusa w każdym dziecku Bożym”.
Zgadza  się  z  tym  William  Law,  gdy  mówi:  „Korzeń  zasadzony  w
najlepszej  glebie,  w  najlepszym  klimacie,  blogoslawiony  slońcem,
deszczem  i  powietrzem,  nie  jest  tak  pewny  swego  wzrostu  ku
doskonalości,  jak  pewnym  może  być  każdy  czlowiek,  którego  duch
wzdycha za tym wszystkim, co Bóg gotów jest mu dać i co pragnie mu
dawać  w  nieskończoność.  Bo  slońce  nie  wychodzi  na  spotkanie
rozwijającemu  się  pączkowi,  który  się  ku  niemu  zwraca,  nawet  z
polową  tej  pewności  co  Bóg  —  źródlo  wszelkiego  dobra  —  objawia
siebie duszy, która tgskni za vţţspółuczestnictwem z Nim”.
Nie  tylko  nasze  życie  znajdţ,zje swą pelnię w Nim, w Nim jest także
calkowite  zwycięstwo  we  wszystkich  rozliczny—ch  potrzebach  tego
życia.  Kiedy  walczysz  aby  zwyciężyć,  to  już  na  samym  początku
przegrywasz  bitwę.  Przypuśćmy,  że  wróg  napada  cię  w  twoim  domu
lub  w  twojej  pracy.  Chce  on,  na  ile  to  możliwe,  stworzyć  sytuację,  w

Zasady duchowego wzrostu

której  byś  sobie  nie  poradzil.  Co  wtedy  robisz?  Twoim  pierwszym
odruchem  jest  przygotować  się  do  wielkiej  bitwy,  a  następnie  prosić
Boga,  aby  dal  ci  w  niej  zwycięstwo.  Ale  jeśli  tak  robisz,  klęska  jest
pewna  —  poddaleś  teren,  który  jest  twój  w  Chrystusie,  wyrzeklpś  się
zwycięstwa  na  rzecz  wroga  z  powodu  postawy,  jaką  przyjąłeś.  Co
powinieneś  robić,  gdy  on  atakuje?  Po  prostu  wznieś  oczy  i  uwielbiaj
Pana.  „Panie,  znalazłem  się  w  sytuacji,  z  którą  nie  mogę  sobie
poradzić.  Twój  wróg,  diabeł,  przygotował  już  wszystko,  by
spowodować  mój  upadek,  ale  uwielbiam  Cię,  że  Twoje  zwycigstwo
jest zwycięstwem nad wszystkim. Dotyczy to także tej sytuacji, dlatego
uwielbiam Cig, mam już pełne zwycięstwo” (W. N).
Nie  pędź  naprzód.  Bóg  nie  uznaje  pośpiechu.  „Japoński  artysta
Hokusai  powiedzial:  „Od  szóstego  roku  życia  mialem  manię
rysowania.  Do  pięćdziesiątego  roku  życia  wydałem  niezliczoną  ilość
szkiców,  ale  nic  z  tego,  co  widzialem  przed siedemdziesiątką nie jest
warte  wspominania”.  Hokusai  zmarl  w  wieku  osiemdziesięciu
dziewięciu  lat  oświadczając  przed  śmiercią,  że  gdyby  mial  jeszcze
tylko pigć lat życia, stalby się wielkim artystą.

PRZYJĘCIE NASZEJ

WŁASNOŚCI

emat to niemałej wagi, wiąże się on bowiem z wiarą i
praktycznym przyjgciern tego, co jest przedmiotem naszej
ufności.

Przyjęcie  naszej  wlasności  nie  oznacza  zdobycia  czegoś  nowego,
oznacza praktyczne, realne przyswojenie sobie tego, co należało do nas
już wcześniej, ale nie bylo przez nas używane.
Przyjęcie  naszej  wlasności  realizuje  się  po  spełnieniu  dwóch
podstawowych  warunków:  po  pierwsze, musimy wiedzieć, co już jest
nasze  w  Chrystusie;  po  drugie,  musimy  być  świadomi  potrzeby  tego.
Wystarczy sięgnąć niezachwianą wiarą i przyjąć to, co należy do nas w
Panu Jezusie Chrystusie.
Odnośnie pierwszej zasady — poznania tego, co nasze w Chrystusie —
William R. Newell tak pisze: „W pierwszych trzech rozdziałach Listu
do Efezjan Paweł niczego nie chce od świętych prócz tego, by słuchali
jego  wspanialej  mowy,  w  której  podaje  szereg  wielkich,  wiecznych
PRAWD  ich  dotyczących.  Niczego  im  nie  poleca,  dopóki,
wyczerpawszy do końca, nie zamknie tego katalogu realnych prawd. I
gdy  potem  otwiera  swój  apel  o  ich  godne  postępowanie,  gdy
wypowiada się na temat ich charakteru i przeznaczenia jako świętych,
wszystko  jest  już  oparte  na  objawieniu:  „A  zatem  zachęcam  was  ja,
więzień  w  Panu,  abyście  postępowali  w  sposób  godny  powołania,
jakim  zostaliście  wezwani...”  (Ef.  4,1;  BT).  Dajmy  sobie  spokój  ze
stawianiem  przed  świętymi  długiej  listy  „warunków”  wejścia  w
błogosławione  życie  w  Chrystusie.  Zamiast  tego,  jako  wstępne

Zasady duchowego wzrostu

przygotowanie  prowadzące  do  praktyki  takiego  życia,  pokażmy  im,
jaka  jest  ich  pozycja,  co  posiadają,  jakie  są  już  ich  przywileje  w
Chrystusie.  W  ten  sposób  będziemy  naprawdę  współpracować  z
Duchem  świętym,  w  ten  sposób  stanie  się  większy,  o  wiele  większy
owoc naszej pracy wśród ludu Bożego”.
Gdy  uświadomimy  sobie,  co  jest  naszą  własnością  w  Chrystusie
Jezusie, konkretna potrzeba pobudzi nas do przyjęcia tej własności, do
wyjścia naprzeciw potrzebie.
„Paweł posi.adał zasób Ducha Jezusa Chrystusa i dzięki temu Chrystus
mógł się okazywać wielkim w nim. Był to zasób zawsze dostępny, ale
tylko  wtedy  doceniany  i  wykorzystywany,  gdy  Apostol  uświadomil
sobie  jego  potrzebg.  ˝ycie  ma  nas  uczyć  odkrywania  naszej  potrzeby
Chrystusa,  a każde odkrycie otwiera drogę dopływowi nowej porcji z
zasobów.  Jest  to  wyjaśnienie  tego  poddawania  nas  coraz  to  nowej
próbie,  w  czasie  której  jedynie  świeża  „porcja”  Ducha  Jezusa
Chrystusa  zaspokaja  naszą  potrzebę.  I  wtedy,  gdy  nasza  wewnętrzna
potrzeba  zostanie  zaspokojona,  gdy  pozwolimy  by  zaspokoila  ją
obfitość  Chrystusa,  wtedy  (na  noţvo)  Jego  chwała  może  się  okazać
przez nas” (H. F).
Ta  rzeczywistość  dwóch  prawd,  widzenie  naszej  wlasności  i
odczuwanie potrzeby, wyprowadzi nas z krętych dziecinnych ścieżek i
wprowadzi  w  odpowiedzialne,  konkretne  choózenie  wiarą.  Przemieni
ona naszą postawę „pomóż mi”, w postawę, która dziękuje, przemieni
postawę blagania, w postawę przyjmowania naszej wlasności.
Zauważmy co ma do powiedzenia na ten temat L. L. Letgers, jeden z
fundatorów  Wicliffe  Bible  Translators,  opierając  się  na  Liście  do
Efezjan 1,3: „Blogoslawiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego
Jezusa  Chrystusa,  który  nas  ublogoslawil  w  Chrystusie  wszelkim
duchowym  blogoslawieństwem  niebios”:  „Jeśli  przebiegając  myślą
swoją pamięć, znajdziesz jedno jedyne błogoslawieństwo, którym Bóg
móglby blogoslawić nas dzisiaj, a którym jeszcze nas nie blogoslawil,
to slowa Pawła nie są w ogóle prawdziwe. Pawel powiedział bowiem
„Bóg  ubłogosławił”.  To  już  się  stało.  „Wykonalo  się”.  Bóg
ublogoslawil  nas  wszelkim  duchowym  blogoslawieństwem  niebios!
Jakaż szkoda, że pomimo tych slów nie przestajemy mówić: „O, Boże,
blogoslaw  nas,  blogoslaw  nas  w  tym,  blogoslaw  nas  w  tamtym...”
Przecież  to  już  się  stało.  On  ubłogosławił  nas  wszelkim  duchowym
błogoslawieństwem  niebios”.  C.  A.  Coates  mówi:  „To  wlaśnie
przyjmowaniem naszej własności jesteśmy doświadczani. Jakże często

Zasady duchowego wzrostu

poprzestajemy na zachwycie...” Oto jak dziala Duch Swięty: co pewien
czas  zwraca  On  naszą  uwagę  na  jakąś  zawartą  w  Piśmie  świętym
obietnicę.  Wiara  nasza  raduje  się  wów  czas  wiedząc,  że  obietnica  ta
dotyczy  nas  w  Chrystusie.  Niech  to  będzie,  na  przyklad,  prawda  z
Ewangelii  Mateusza  11,28:  „Pójdźcie  do  mnie  wszyscy,  którzy
jesteście  spracowani  i  obciążeni,  a  Ja  wam  dam  ukojţ  nie”.  Poza
zwyklymi  okolicznościami  życia,  niepewność,  konfilkty,  napięcia
wynikające  ze  stosunków  panujących  w  świecie,  wzbudzają  w  nas
potrzebę  odpocznienia  w  Jezusie.  Istnieje  więc  potrzeba,  istnieje  też
możliwość zaspokojenia jej w Nim! Cóż pozostaje? Pozostaje przyjęcie
tego, co jest nasze w Chrystusie!
Powróćmy  teraz  do  dwóch  warunków,  o  których  mówiliśmy  na
początku  rozdzialu:  Wierzący  widzi,  co  jest  jego  w  Chrystusie,
potrzeba zaś czyni go zdolnym do ufnego przyjęcia upragnionego celu.
(Podkreślić tu jednak należy konieczność biblijnego poznania tego, co
jest  nasze  w  Chrystusie  oraz  oparcia  naszej  ufności  dopiero  na  tyzn,
wynikającym z Pisma świętego, poznaniu. Nie mamy bowiem „prosić
od  rzeczy”).  Pozostaje  jeszcze  do  omówienia  jeden  punkt,  który
nazwać  by  można  punktem  krytycznym.  W  nim  tkwi  klucz  do
zrozumienia  wszystkiego.  Przypominam,  że  mamy  cţągle  na  uwadze
przyjęcie  naszej  własności.  Otóż  w  większości  przypadków  między
przyjęciem  naszej  wlasności,  a  praktycznym  doświadczeniem  jej  w
życiu  jest  czas  czekania,  trwający  często  lata.  Naszym  obowiązkiem
jest  cierpliwe  czekanie  na  Niego.  W  tym  potrzebnym  Bogu  czasie,
ksztaltizje On nasz charakter, nasze życie, dziala On na rzecz tego, co
posiedliśmy  już  w  Chrystusie,  czy  to  na  rzecz  odpocznienia,
wytrwałości,  pewności,  bezpieczeństwa  czy  czegokolwiek  innego  —
Izajasz  (64,3)

mówi o tym, co Bóg uczynił „dla tego, kto w Nim

ufność poklada” (BT).

T.  Austin—Sparks  dzieli  się  dwiema  cennymi  myślami  dotyczącymi
tego niezwykle ważnego problemu, tego „czasu pomiędzy” przyjęciem
naszej  wlasności,  a  praktycznym  doświadczeniem  jej  w  życiu,  czasu,
który  jest  zwykle  sprawą  lat:  „Każda  cząstka  prawdy,  jeśli  w  jej
szukanie  zaanga—.  żowana  jest  nasza  istota,  oznacza  konflikt,  w
konflikcie się rodzi. Będzie ona bez wartości, jeśli nie rozegra się o nią
bitwa. Zajmuj każdą pozycję, na jaką wzywa cię i an i jeśli już zająleś

„Ani ucho nic słyszało, ani oko nie widziało, żeby jakiś Bóg poza Tobą czynił tyle

dla tego, co w Nim pokłada ufność”.

Zasady duchowego wzrostu

ją w Nim, trwaj na niej, walcz o jej utrzymanie. Dzięki walce przydana
ci  będzie  cząstka  prawdy.  Bo  zajęcie  pozycji  nie  oznacza  jeszcze,  że
naprawdę ją posiadleś, że dowiedziona została prawdziwa jej wartość.
Nie  znasz  prawdziwego  jej  znaczenia,  jeśli  nie  potykaleś  się  o  nią  w
bolesnym konflikcie... Rezultatem dzieła Krzyża, ważnym następstwem
Chrystusowego zmartwychwstania, jest życie wieczne, które przyjmuje
się przez wiarę. Ale chociaż życie to samo w sobie jest zwycięskie, nie
podlegające  zepsuciu,  niezniszczalne,  wierzący  musi  dowieść  tego
przez  wiarę.  W  efokcie  wiary  prawa  tego  życia  i  jego  rzeczywistość
muszą  zadzialać  w  nim.  Innymi  slowy,  życie  to,  przyjęte  przez  wiarę
jest depozytem w wierzącym z calyrrţ swym zwycięstwem, z calą swą
mocą i chwalą, jest w nim jako potencjał — nie trzeba go poprawiać,
nie trzeba nic do niego dodawać.
W  praktyce  zaś  duchowe  życie  oznacza  odkryţ,vanie,  przyjmowanie,
doświadczanie pełni tego życia, które zostalo już zlożone i jest w nas”.
Dochodzi  więc  trzeci  element  zaangażowany  w  prnces  przyjmowania
naszej  własności.  Poznawszy  to,  co  jest  nasze  w  Chrystusie,
uświadomiwszy  sobie  potrzebę,  musimy  pozostawić  F3ogu  czas  na
wprowadzenie  tego,  co  już  należy  do  nas,  w  nasze  codzienne  życie.
Jeśli  pominiemy  ten  trzeei  element  i  szukać  bgdziemy  zaspokojenia
naszych  potrzeb  ezy  to  w  czasie  nastgpnej  rozmowy  duszpasterskiej,
czy  w  nastgpnej  książce poświeconej duchowemu życiu, czy w czasie
nastgpnej  serii  specjalnych  spotkań,  czy  też  w  następnym,
wyczekiwanym  z  nadzieją  „przebudzeniu”  —  to  rzeczywistość
zaspokojenia nie nastąpi nigdy.
W  tej  dziedzinie  chrześcijańskiego  rozwoju  nie  ma  skrótów,  nie  ma
szybkiej  i  latwej  drogi.  Chrześcijański  wzrost  wedlug  naszego
Niebieskiego  Gospodarza  —  ma  na  celu  budowanie  takiego
wierzącego, którym Bóg może się posługiwać na rzecz innych ludzi.
To  cn  wierzący  czyni,  to  co  wierzący  mówi,  musi  wypłyţvvać  z  tego
jakim  on  jest  —  na  tym  polega  slużenie  życiem.  „Ponieważ  upodobal
sobie  Bóg,  żeby  w  (Jezusie  Chrystusie)  zamieszkala  cala  pełnia
boskośei”  (Kol.1,19).  „  Jesteśmy  bowiem  uczestnikarni  Chrvstusa...”
(Hbr.  3,14;  BT)  „Abyście  zostali  napelnieni  calą  Pelnią  Bożą”  (Ef.
3,19; BT) „... Wasze życie ukryte jest z Chrystusem w Bogu” (Kol.3,3;
BT) „... Aby życie Jezusa objawilo się w naszym śmiertelnym ciele” (2
Kor.  4,11;  BT).  Jakże  często  tylko  podziwiamy,  tylko  mówimy  o
prawdach, które Duch święty objawia nam w Slowie, podczas gdy On
chce  nam  je  dać  i  w  tym  celu  powinniśmy  trzymać  się  tych  prawd

Zasady duchowego wzrostu

wiarą,  czekając  ufnie,  aż  On  uczyni  je  nierozerwalną  częścią
rzeczywistości naszego życia.
„Prorokiem  jest  ktoś,  kto  ma  historię,  kim  zajmowal  się  Bóg,  kto
doświadczył ksztaltującego działania Ducha. Czasem pytają nas, nawet
kaznodziejowie,  ile  dni  powinno  się  przygotowyţvać  kazanie.
Odpowiedź  brzmi:  Co  najmniej  dziesięć  lat,  a  prawdopodobnie okolo
dwudziestu! Kaznodzieja bowiem znaczy dla Boga co najmniej tyle, ile
zwiastowane slowo. Bóg wybiera na swoich proroków tych, w których
życiu  dokonal  już  tego,  co  zamierza  uczynić  Swym  poselstwem  dla
wspólczesnego czlowieka” (Watchman Nee).

UTOŻSAMIENIE

odążając  w  naszych  myślach  od  prawd  związanych  z  nowym
narodzeniem  ku  prawdom  dotyczącym  utożsamienia  się  z
Chrystusem,  rozważmy  co  o  utożsamieniu  —  myśli  zawartej  w

Liście  do  Rzymian  w  6  rozdziale  —  mówią  Boży,  uznani  przezeń
ludzie i przewodnicy duchowi zarazem.
Evan  H.  Hopkins:  „Problemem  wierzącego,  który  zna  Chrystusa  jako
swoje  usprawiedliwienie,  nie  jest  grzech  w  sensie  winy,  ale  grzech  w
sensie mocy, która rządzi. Innymi słowy, nie od grzechu jako ciężaru,
przewinienia,  szuka  on  wolności  —  gdyż  wie,  że  Bóg  odkupil  go
calkowicie od odpowiedzialności, od kary za grzech — ale od grzechu
jako pana. Chcąc poznać sposób, w jaki Bóg uwalnia od grzechu jako
pana,  musi  on  uchwycić  sens  prawdy  zawartej  w  szóstym  rozdziale
Listu  do  Rzymian.  Widzimy  tam,  czego  Bóg  dokonał  nie  z  naszymi
grzechami  —  to  pytanie  Apostol  rozważa  w  poprzedzających
rozdzialach  —  ale  z  nami,  narzędziami  i  niewolnikami  grzechu.  On
umieścil naszego staregc człowieka, naszą pierwotną naturę tam, gdzie
i nasze grzechy, a mianowicie na krzyżu z Chrystusem. „Wiedząc to, że
nasz stary człowiek został wespól z Nim ukrzyżowany...” (Rzym. 6,6).
Wierzący widzi w tym nie tylko Chrystusa, który umarl zamiast niego
—  w  zastępstwie  —  ale  siebie  ukrzyżowanego  z  Chrystusem  —
utożsamionego  z  Nim  („Thoughts  on  Life  and  Godliness”,  s.  50;
„Myśli o życiu i pobożności”).

Andrew Murray: „Podobnie jak Chrystus, wierzący także umarl dla
grzechu — wraz z Chrystusem, na podobieństwo Jego śmierci (Rz.
6,5). I jak wiedza, że Chrystus umarł jako przebłaganie za nasz grzech,
jest konieczna dla naszego usprawiedliwienia, tak wiedza, że Chrystus i
my wraz z Nim, na podobieństwo Jego śmierci, umarliśmy dla grzechu,

Zasady duchowego wzrostu

jest konieczna dla naszego uświęcenia” („Like Christ”; „Podobnie jak
Chrystus”, s.176).
J. Hudson Taylor: „Jakże szczęśliwym bylem! Chrystus zamieszkal w
moim  sercu  przez  wiarę!  Umarlem  i  zostałem  pogrzebany  z
Chrystusem  —  tak  —  i  wzbudzony  także!  I  teraz  „żyje  we  mnie
Chrystus,  a  obecne  życie  moje  w  ciele  jest  życiem  w  wierze  w  Syna
Bożego,  który  mnie  umiłowal  i  wydał  samego  siebie  za  mnie”  (Gal.
1,20).  Nie  powinniśmy  patrzeć  na  te  prawdy,  jako  na  dostępne  dla
niewielu. Są to prawa wynikające z urodzenia, przysługujące każdemu
dziecku Bożemu, nikt nie ma prawa udzielać ich jednym, a nie udzielać
drugim,  bez  obrazy  naszego  Pana”  („Spiritual  Secret”;  „Duchowa
tajemnica”,  s.116).  William  R.  Newell:  „Tym,  którzy  odrzucają  lub
lekceważą  prawdę  o  uznaniu  siebie  za  umarłych  dla  grzechu  —
zgodnie  z  tym,  co  Bóg  przykazuje  —  rzucamy  pytanie:  Na  jakiej
podstawie  wierzycie,  że  Chrystus  naprawdę  zapłacił  cenę  waszych
grzechów i że nie znajdą was one w dniu sądu? Przecież to Słowo Boże
mówi  wam,  że  Chrystus  poniósł  wasze  grzechy  w  swoim  ciele  na
drzewo krzyża. I to samo Słowo mówi wam, że wv, jako dział mający
w  Adamie,  umarliście  w  Chrystusie,  wespół  z  Nim  umarliście  dla
grzechu.  Wasz  obecny  stosunek  do  grzechu  ma  być  w  Chrystusie
następujący: uważajcie siebie za umarłych dla niego, a za żyjących dla
Boga”  („Romans  Verse  by  Verse”,  „List  do  Rzymian  wiersz  po
wierszu”; s. 227).
Lewis  Sperry  Chafer:  „Rozważany  temat  koncentruje  się  na  śmierci
Chrystusa  jako  odnoszącej  się  do  Bożego  osądu  grzesznej  natury
dziecka Bożego. Potrzebę takiego osądu i eudowne objawienie, że osąd
ten dokonał się już dla nas w pelni, znajdujemy rozwinięte w Liśeie do
Rzymian  6,1—10.  Fragment  ten  jest  fundamentem  „chodzenia  w
Duchu” i kluczem do otwarcia jego możliwości „He That is Spiritual”,
„Ten, który jest duchowy”; s.154).
Ruth  Paxson:  „Stare  „ja”,  w  tobie  i  we  mnie,  zostalo  słusznie
ukrzyżowane  z  Chrystusem.  Umarłeś,  a  twoja  śmierć  datuje  się  od
śmierci  Chrystusa.  „Stary  człowiek”,  stare  „ego”  zostalo,  w  Bożych
oczach,  wraz  z  Chrystusem  zabrane  na  krzyż,  ukrzyżowane,  wraz  z
Chrystusem  złożone  w  grobie  i  pochowane...  Pewność  bawienia  ze
sfery  ciała,  możliwość  detronizacji  „starego  człowieka”  leży  w
zrozumieniu i przyjęciu faktu tego wespół — ukrzyżowania” (Life on
the Highest Plane”
„Życie na najwyższym poziomie”, t. II; s. 78,79).

Zasady duchowego wzrostu

Watchman Nee: „Krew może zmyć moje grzechy, ale nie może zmyć
mojej  „starej  natury”.  Potrzebny  jest  krzyż  dla  ukrzyżowania  mnie...
grzesznika...  Nasze  grzechy  są  traktowane  krwią,  my  zaś  traktowani
jesteśmy  krzyżem.  Krew  wyjednuje  nam  przebaczenie;  ...  Krzyż  —
uwolnienie  od  tego,  kim  jesteśmy”.  („The  Normal  Christian  Life”,
„Normalne życie chrześcijańskie”; s. 31—32).
J. E. Maxwell: „Wierzący zostali zlączeni w Chrystusie i z Chrystusem
na  krzyżu,  zostali  zjednoczeni  z  Nim  w  śmierci  i  zmartwychwstaniu.
Umarliśmy z Chrystusem. On umarl za nas i my umarliśmy z Nim. Jest
to  wielki  fakt,  jest  to  prawda  o  wszystkich  wierzących”  („Christian
Viotory”, „Chrześcijańskie Zwycięstwo”; s.11).
Norman  B.  Harrison:  „Znak  szczególny  chrześcijanina  to
doświadczenie  krzyża.  Nie,  że  Chrystus  umarl  za  nas,  ale  że  my
umarliśmy z Nim.
„Widząc  to,  że  nasz  stary  człowiek  zostal  wespół  z  nim
ukrzyżowany...” (Rzym. 6,6) („His Side Versus Our Side”, „On a my”;
s. 40). F. J. Huegel: „Jeśli wielki Luter w swoim żywym poselstwie o
usprawiedliwieniu z wiary przemierzyl wraz z Pawlem drogg z piątego
rozdzialu  Listu  do  Rzymian  do  szóstego,  z  ich  zdumiewającymi
deklaracjami  dotyczącymi  identyfikacji  usprawiedliwionego  już
grzesznika  z  jego  ukrzyżowanym  Panem,  to  czyż  przygaszony
protestantyzm nie mógłby stać na wyższym poziomie? Czy nie mógłby
być wolny od swej owrzodzialej cielesności?” („The Cross of Christ”,
„Krzyż  Chrystusa”;  s.,84).  Aleksander  R.  Hay:  „Wierzący  zostal
zjednoczony  z  Chrystusem  w  Jego  śmierci.  W  tym  zjednoczeniu  z
Chrystusem grzeszne ciało (tzn., calkowicie upadle, zrujnowane przez
grzech jestestwo wraz z jego intelektem, wolą i pragnieniami) zostalo
osądzone  i  ukrzyżowane.  Przez  wiarg  wierzący  uznaje  siebie,  uważa
siebie, za „umarlego dla grzechu” (Rzym. 6,3—14)” („N. T. Order for
Church  Missionary”;  „Nowotestamentowy  porządek  dla  kościoła  i
misji”; s. 310).

T.  Austin—Sparks:  „Pierwsza  faza  chrześcijańskiego  życia  może  się
charakteryzować  wielką,  przepelniającą  serce  radością,  której
towarzyszy  poczucie  wyzwolenia.  Wierzący,  który  przeżywa  tg  fazę
wypowiada czţ sto przesadne rzeczy odnośnie calkowitego uwolnienia i
ostatecznego  zwycigstwa.  Potem  jednak  może  nastąpić  i  czgsto
nastgpuje  faza,  której  glówną  cechą  jest  wewnętrzny  konflikt.  Ma  to
wiele  wspólnego  ze  slowami  Listu  do  Rzymian  siódmego  rozdziału.
Faza, pod Bożym kierownictwem, prowadzi do pelniejszego poznania

Zasady duchowego wzrostu

znaczenia utożsamiania z Chrystusem, z Listu do Rzymian szóstego
rozdziału. Szczęśliwy czlowiek, który został pouczony o tym, na
początku” („What is Man”; „Kim jest czlowiek”; s. 61).

J.  Penn—Lewis:  „Jeśli  brak  zrozumienia,  przyjgcia  i  zastosowania
słów  „Chrystus  umarł  za  nas”  i  „my  umarliśmy  z  Nim”,  może  z  calą
pew nością powiedzieć, że „ego” jest wciąż czynnikiem dominującym
w naszym życiu” („Memoir”; „Pamiętniki”; s. 26).
William  Culbertson:  „Kto  umarł  na  krzyżu?  Oczywiście  nasz
blogosławiony  Pan.  Ale  kto  jeszcze tam umarl? „Wiedząc to, że nasz
stary  czlowiek  został  wespół  z  Nim  ukrzyżowany,  aby  grzeszne  ciało
zostało  unicestwione,  byśmy  już  nadal  nie  służyli  grzechowi,  kto
bowiem umarł, uwolniony jest od grzechu. Jeśli tedy umarliśmy z Chr
ystusem,  wierzymy,  że  też  z  Nim  żyć  będziemy”  (Rzym.  6,6—8)”
(God's  Provision  for  Holy  Liwing”;  „Boże  przygotowanie  świętego
życia”; s. 46).
Reginald Wallis: „Bóg właściwie mówi: Moje dziecig, jak dla twojego
zbawienia  oparłeś  się  na  fakcie  śmierci  Pana  Jezusa  Chrystusa  w
zastgpstwie  za  ciebie,  tak  teraz  postąp  o  krok  dalej  i  —  po  to,  by
codziennie odnosić zwycięstwo — oprzyj się na fakcie twojej śmierci z
Nim! Uwierzyłeś, że Pan Jezus umarł za twoje grzechy, ponieważ Bóg
tak  powiedział.  Dobrze.  Teraz  zrób  nastgpny  krok,  przyjmuj  wiarą
następny fakt: uwierz, że i ty umarłeś z Nim, to znaczy, że twój „stary
człowiek został wespół z Nim ukrzyżowany” (The New Life”, „Nowe
życie”;  s.  51).  James  R.  McConkey:  „On  umarł,  dlatego  śmierć  nad
Nim już nie panuje”. Z racji zaś naszego zjednoczenia z Nim „grzech
nad  tobą  panować  nie  będzie”,  nawet  jeśli  jest  w  tobie.  To,  że
„uważamy  siebie”  za  umarłych  dla  grzechu  w  Jezusie  Chrystusie,  nie
czyni  tej  śmierci  faktem  —  to  już  się  stało  faktem  przez  nasze
zjednoczenie  z  Nim.  Nasze zaś uznanie tej prawdy sprawia, że działa
ona  w  praktyce  codziennego  życia”.  (The  Way  of  Victory”;  „Droga
Zwycięstwa”; s.16).

POSWIFCENIE

obrze byloby podkreślić w tym miejscu kilka spraw:
l.  Żadnemu  wierzącemu  nie  bylo  jeszcze  dane  osiągnąć
zdrowej  duchowej  dojrzałości  dzięki  wywieraniu  na  nim
presji,  dzięki  ciąglemu  napominaniu  go  i  zachęcaniu.  Żaden

wierzący nie osiągnąl jeszcze duchowej dojrzalości, zanim nie
przygotowal go do tego Duch święty.
2. Zdrowy wzrost opiera się na zrozumieniu i przyswojeniu sobie w
Chrystusie prawd nim kierujących.

3. Praktyczna strona wszelkich prawd, a szczególnie tych tak zwanych
prawd  większych,  jest  dostępna  nie  wszystkim,  ale  tylko
potrzebującym  sercom.  Nie  będąc  świadomym  potrzeby  duchowego
wzrostu  wierzący  nigdy  nie  wzniesie  się  ponad  poziom  prawd
podstawowych,

praw

niemowlęctwa

w Chrystusie. „Dlatego

pominąwszy  początki  nauki  o  Chrystusie,  zwróćmy  się  ku  rzeczom
wyższym nie powracając ponownie do podstaw nauki o odwróceniu się
od martwych uczy,nków i o wierze w Boga” (Hebr. 6,1).
Wydaje  się,  że  problem  poświęcenia  jest  przez  bardzo  wielu
wierzących  niebezpiecznie  źle  rozumiany.  Wielu  wierzących,
szczególnie  zaś  tych,  którzy  są  dziećmi  w  Panu,  pada  ofiarą  czasu  i
jeszcze raz czasu, jeśli chodzi o sprawę poddania się czy poświęcenia.
Otóż najczęściej spoty kaną perswazją jest ta: „Pan Jezus poświęcil dla
ciebie  wszystko,  co  posiadal.  Teraz  ty  powinieneś  oddać  mu  co
najmniej  wszystko”.  Wierzący  jest  naciskany  i  zachęcany  do
poświęcenia,  poddania  czy  powierzenia  swego  życia  Chrystusowi  z
milości do Niego i z wdzięczności za to, czego On dokonał dla niego
na Golgocie.

Zasady duchowego wzrostu

Jakże  często  jednak  przeciętna  społeczność  wpada  w  „rutynę
poświęcania  się”.  Poszczególny  wierzący  jest  naklaniany  do
poświęcania  się  Chrystusowi,  odnawiania  poświęcenia,  poddania  Mu
się i odnawiania poddania, powierzenia się i odnawiania powierzenia!
Jak to się dzieje, że po jakimś czasie wierzący zaczyna bać się takich
spotkań,  takiego  poselstwa?  Owszem,  jest  wiele  powodów  tego
rozczarowania,  brodzenia  w  trudnościach  i  upadania,  ale  —  i  chwala
niech  będzie  Panu  —  w  Piśmie  świętym  znajdujemy  odpowiedzi
dostępne dla wszystkich, którzy ich potrzebują, którzy ich pragną.
Trzeba  po  pierwsze  powiedzieć,  że  dzięki  poświęceniu,  poddaniu  się
czy  powierzeniu  wierzący  nigdy  nie  wyjdzie  z  poziomu  prawd
podstawowych

(tzn. prawd o odkupieńczej śmierci Jezusa dla

zbawienia grzesznika), zawartych w Liście do Rzymian w rozdzialach
3—5,  na  poziom  prawd  głębszych,  z  Listu  do  Rzymian  rozdzialu  8  i
12,1.  Między  tymi  rozdzialami  znajduje  się  niezwykle  ważny  obszar
rozdzialu  szóstego  i  siódmego  Listu  do  Rzymian,  obszar  prawd  o
utożsamieniu. Obszaru tego nie da się przeskoczyć.
Przyjrzyjmy  się  teraz  rzeczywistości.  Crţrześcijanin  odczuwający  w
sercu święty glód tęskni za pelnym poświęceniem się służbie, pragnie
owocnego  życia.  I  jeśli  jakieś  trudne  doświadczenie  nie  uczy  go
inaczej,  ten  mający  dobre  chęci  chrześcijanin  od  samego  początku
myśli, że ponieważ chce być posluszny Bogu, chce być taki, jakim Bóg
chce go widzieć, powinien starać siţ prowadzić nowe życie, wkladać w
to  osobisty  wysilek  i  oczekiwać  Jego  pomocy.  Stara  się  on  przeć  do
przodu naglony motywami milości.
— On zrobil coś dla mnie, teraz ja muszę zrobić coś dla Niego”. Będą
tu pomocne poniższe dwie myśli wyrażone przez Andrew Murray ţ a:
„Powierzchowne zapoznanie się z Bożym planem ksztaltuje pogląd, że
o ile usprawiedliwienie jest dzielem Boga dokonującym się przez wiarę
w  Chrystusa  Jezusa,  o  tyle  uświęcenie,  albo  wzrost,  jest  dzielem
naszym.  Mamy  wzrastać  powodowani  wdzięcznością  dla  Niego  za
dostąpienie  uwolnienia  oraz  wspomagani  przez  Ducha  świętego.
Jednakże  poważnie  myślący  chrześcijanin  odkryje  wkrótce,  jak  mala
moc  wypływa  z  wdzięczności.  Jeśli  myśli,  że  mocy  tej  dostarczy  mu
więcej modlitwy, odkryje, że i modlitwa, przy calej swej niezbędności
też  nie  wystarcza.  Często  wierzący  zmaga  się  w  swej  beznadziejnej

Pod pojęciem prawd podstawowych autor rozumie prawdy dotyczące odkupieńczej

śmierci Jezusa dla zbawienia grzesznika, śmierci, którą poniósł On zamiast grzesznika.

Zasady duchowego wzrostu

walce  przez  lata,  dopóki  nie  uslyszy  glosu  Ducha,  gdy  On  na  nowo
uwielbia Chrystusa i objawia, że Chrystus — Nasze Uświţcenie, może
być przyjęty przez samą lko wiarg..
Prawdą  jest,  że  Bóg  oddzialuje  na  wolę.  Dziala  On  jednak  aż  do
wypelnienia  się  slów  z  Listu  do  Filipian  2,13.  „Niestety

, wielu

chrześcijan  nie  rozumie  tego.  Myślą,  że  wystarczy,  jeśli  mają  wolę,
jeśli chcą, myślą, że chcąc, są w stanie coś zrobić. Tak nie jest. Nowa
wola jest co prawda trwałyrr, darem, jest atrybutem nowej natury, ale
moc  do  wykonania  postanowień  woli  nie  jest  darem  trwałym,  Duch
święty musi nam jej za każdym razem udzielać. Tylko czlowiek, który
jako  wierzący,  jest  świadom  wlasnej  niemocy,  zdola  pojąć  i  nauczyć
się,  że  jedynie  dzięki  Duchowi  świgtemu  może  prowadzić  święte
życie”.
Na  tej  podstawie  czasami  jesteśmy  wezwani  do  przeciwstawienia  się
czemuś co jest dobre, na rzecz tego co najlepsze w Bogu.
Dobra  jest  miłość  jako  motyw  naszego  chrześcijańskiego  życia  i
slużby,  ale  milość  —  nie  jest  motywem  najlepszym.  Dlaczego?  Po
prostu dlatego, że nie jest to motyw, pod którym Bóg podpisuje się do
końca.
Czas  już,  byśmy  jak  wzrastający  chrześcijanie  dostrzegli  potrzebę
wyjścia  ponad  to,  co  dobre  —  motyw  miłości  —  i  skierowali  się  ku
temu,  co  najlepsze,  ku  motywowi  życia.  Innymi  słowy:  podłożem  i
przyczyną wszyst iego, czym jesteśmy i co robimy powinna być już nie
miłość, lecz życie. „... Dla mnie życiem jest Chrystus” (Fil.1,21). Nasze
poświęcenie  się  Jemu  nigdy  nie  będzie  dotrzymane,  trwale,  jeśli  jego
przyczyną (motywem) będzie cokolwiek innego niż Jego życie w nas.
Wszelkie  inne  motywy  oznaczają  po  prostu,  że  żyje  w  nas  jeszcze
„stary  czlowiek”  nasze  „ego”.  A  nawet  gdyby  możliwym  bylo  trwale
poświęcenie, przyczyną którego nie byloby życie, Bóg nie mógłby tego
akceptować. W naturze „starego człowieka” bowiem nie mieszka dobro
(Rzym. 7,18)

. A poza tym On wziął stare życie idąc na krzyż i tam je

ukrzyżowal. (zob. Rzym. 6,6

; Gal. 2,20

; 2 Tym. 2,11

i 1 Ptr

„Albowiem to Bóg jest w was sprawcą i chcenia i działania zgodnie z (Jego)

wolą”(BT).

„Wiem tedy, że nie mieszka we mnie, to jest w ciele moim dobro; mam bowiem

zawsze dobrą wolę, ale wykonania tego, co dobre, brak”.

„Wiedząc to, że nasz stary człowiek został wespół z Nim ukrzyżowany, aby grzeszne

ciało zostało unicestwione, byśmy już nadal nie służyli grzechowi”.

Zasady duchowego wzrostu

2,24

). Problem poświęcenia się i jego rozwiązanie ujmuje trafnie J.

C.  Metcalfe:  „Wspólczesne  nauczanie,  które  mówi  o  poświęcaniu  się
jako  akcie  dokonanym  przez  starego  człowieka,  szuka  ominigcia
wykonania  na  nim  wyroku  śmierci  i  dlatego  prowadzi  do  frustracji  i
niepowodzenia.
Jeśli  jednak,  w  prostej  pokorze,  fakt  naszej  śmierci  z  Chrystusem
uczynimy  podstawą  codziennego  życia  i  slużby,  to  już  nic  nie
przeszkodzi  strumieniowi  nowego życia wytrysnąć z nas ku potrzebie
spragnionych dusz żyjących w naszym otoczeniu”.

Dochodzimy do sedna sprawy:  Które życie ma być poświęcone Bogu,
życie starego człowieka, czy życie nowe, zawarte w życiu Chrystusa?
(„Nie żyję już ja, lecz żyje we mnie Chrystus”). Otóż ze starego życia
Bóg nie może przyjąć absolutnie nic. On widzi i przyjmuje tylko to, co
jest  zawarte  w  Jego  Synu.  Jego  Syn  musi stanowić nasze nowe życie.
Dlatego  Bóg  robi  jedno  zastrzeżenie  odnośnie  poświęcenia:
Oddawajcie siebie Bogu jako ożywionych z martwych” (Rzym. 6,13).
Oto  nasz  jedyny  fundament.  W  oparciu  o  ten  fundament  możemy
uważać się za umarłych dla grzechu, dla siebie, dla Prawa i świata, za
żyjących  zaś  dla  Boga  w  zmartwychwzbudzonym Chrystusie. Na tym
polega chodzenie w nowości „wzbudzonego życia” (Rzym. 6,4.11

„...  Oddawajcie  siebie  Bogu  jako  ożywionych  z  martwych”  (Rzym.
6,13). Oto wlaściwe miejsce poświęcenia. Dopóki wierzący nie pojmą
swego  zjednoczenia  z  Chrystusem  w  śmierci  i  zmartwychwstaniu
(utożsamieniu),  ich  poświęcenie  się  Bogu  będzie  ofiarowaniem  Mu
czlonków naturalnego człowieka, których On nie może przyjąć. Tylko
ci „ożywieni z martwych” — to jest ci którzy uprzednio przyjęli wiarą
swoją śmierć wraz z Nim — mogą ofiarować Bogu swoje czlonki jako
narzędzia” (J. Penn—Lewis).

„Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyjg więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus;

a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował
i wydał samego siebie za mnie”.

Prawdziwa to mowa: Jeśli bowiem z Nim umarliśmy, z Nim też żyć będziemy”.

„Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z Nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak

Chrystuswskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca, tak i my nowe życie
prowadzili” (Rzym. 6,4). „Podobnie i wy uważajcie siebie za umarłych dla grzechu, a
za żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzym. 6,11 ).

Zasady duchowego wzrostu

„Bóg chce abyśmy ofiarowali Mu nasze ciala jako ofiary żywe
(Rzym.12,1 )

. Dopóki tego nie zrobimy, nie możemy zrobić niczego

innego.  Zauważmy  też,  że  napomnienie  to  i  zachęta  nastgpuje  po
rozdziale szóstym Listu do Rzymian. Jest przyczyna takiego porządku
—  poświgcenie  musi  być  poprzedzone  ukrzyżowaniem.  „Stary
czlowiek”  nie  chce  poddać  się  poświgceniu.  Oto  dlaczego  tak  wielu
ludzi  z  calą  swą  szczerością  zaczyna  wciąż  na  nowo:  ofiarowują  oni
Bogu nieukrzyżowanego „starego człowieka” (H. Duncan).
Jest to przyczyna, dla której prawda o utożsamieniu musi być starannie,
dokladnie  przedstawiona  i  do  końca  zrozumiana.  Jej  rzeczywistość
musi wykonać się w nas. Bez niej nie ma nawet mowy o poświgceniu
się!  Prawda  o  utożsamieniu  nie  jest  prawdą  drugorzędną, jest prawdą
fundamentalną.  „Szósty  rozdzial  Listu  do  Rzymian  nie  jest  aspektem
prawdy, jest on prawdą podstawową, na której każdy wierzący musi się
oprzeć, jeśli chce wiedzieć cokolwiek o zwycigstwie” (De V. Fromke).
„Wszelkie  prawdy  o  utożsamieniu,  tzn.  prawdy  o  krzyżu,  o  naszej
śmierci  z  Chrystusem  dla  grzechu,  o  naszym  poddaniu  się  śmierci  na
wzór  ziarna  pszenicznego,  które  pada  na  ziemig  by  umrzeć,  są
przygotowaniem do zwycigskiego życia. Stanowią one fundament tego
życia  i  dla  jego  prowadzenia  mają  znaczenie  podstawowe  (J.  Penn—
Lewis).
,,Uważne  studium  Listów  Pawła  prowadzi  do  wniosku,  że  są  one
napisane w oparciu o naukg o krzyżu (wyłożoną w Liście do Rzymian
w  szóstym  rozdziale)  tj.  w  oparciu  o  fakt,  że  Bóg  wydaje  na  krzyż
upadłego  „starego  Adama”,  a  wyrok  Jego  jest  nieodwołalny.  Bóg
traktuje  wszystkich  wierzących  według  zasady  „w  Chrystusie
umarliście”. Jednakże Kościół, jako całość, fakt ten ignoruje. Traktuje
on  upadłe  stworzenie  (starego  człowieka)  jako  zdolne  do  poprawy,
unieważniając w ten sposób znaczenie krzyża, na którym stary, upadły
i  nie  nadający  się  do  naprawy  ród  Adama  zostal  przyprawiony  o
śmierć” (De V Fromke).

„Wzywam was ted bracia rzez miłosierdzie Boże ab ście składali ciała swo e ako

ofiarę żywą, świętą, miłą Bogu, bo taka winna być duchowa służba wasza (Rz.12,1).

„STARY CZŁOWIEK”

ednym z najważniejszych czynników chrześcijańskiego wzrostu jest
objawienie o „starym czlowieku”. Objawienia tego udziela
wierzącemu Duch święty. „Star czlowiek” to cielesne, zmyslowe ż

cie wlaściwe nasze' naturze, życie 'akie 'est naszym udzialem w naturze
ierwsze o Adam m rlego na skutek występków i grzechów” (P.f. 2,1;
BT). Jest ono ćaţkovţncie zepsute w oczach Boga (zob. Gal. 5,19—
21)

, riie mieszka w nim dobro w rozumieniu Bożym (Rzym. 7,18)

Duchowe zasady  nigdzie nie znaczą wigcej niż tutaj. Platon ze swoim
„poznaj  siebie”  mial  więcej  racji  niż  przypuszczal,  nie  mial  jednak
całej  racji.  Calkowitą  rację  mial  Pawel  z  Bożym  „Nie  ja,  lecz
Chrystus” (Gal. 2,20)!
Jeśli  chcemy  wyjść  ponad  wiedzg  o  Panu  Jezusie,  wejść  w  stale
poznanie  Jego,  w  spoleczność  z  Nim,  musimy  poznać  siebie.  Nie
chodzi tu o samopoznanie. Chodzi o objawienie Ducha świętego, które
dokonuje  się  poprzez  codzienne  nasze  życie.  Najpierw  wierzący
poznaje  „Nie  ja”  potem  „lecz  Chrystus”.  Najpierw  „jeśli  ziarno
pszeniczne, które upadło do ziemi, nie obumrze, pojedynczym ziarnem
zostaje”,  potem  „jeśli  obumrze,  obfity  owoc  wydaje”  (Jan  12,24).
Najpierw „zawsze na śmierć wydawani”, potem „aby i życie Jezusa na
ciele naszym się ujawnilo” (2 Kor. 4,11). Jeśli zaś chodzi o slużbę, to

Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość,

wyuzdanie,  uprawianie  bałwochwalstwa,  czary,  nienawiść,  spór,  zawiść,  wzburzenie,
niewłaściwa  pogoń  za  zaszczytami,  niezgoda,  rozłam,  zazdrość,  pijaństwo,  hulanki  i
tym  podobne.  Co  do  nich  zapowiadam  wam,  jak  już  zapowiedziałem:  ci,  którzy  się
takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą” (Gal. 5,19-21; BT).

Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo

ła,two przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać - nie” (Rzym. 7,18; BT).

Zasady duchowego wzrostu

najpierw „śmierć wykonuje dzielo swoje w nas”, potem „a życie w
was” (2 Kor. 4,12). Zmartwychwstanie musi być poprzedzone śmiercią.
W innym wypadku nie można mówić o życiu zmartwychwstalym na
podobieństwo Jego wskrzeszonego życia (zob. Rzym. 6,5.6)

. Mamy

poddać  samych  siebie  Bogu  jako  ożywionych  z  martwych  (Rzym.
6,13).
Bywa  jednak,  że  przez  lata  widownia  życia  zdominowana  jest
rozumieniem  nawrócenia  w  połączeniu  z  mocno  akcentowanym
zobowiązaniem. Takie rozumienie — przykro o tym mówić — daje w
sumie  niewiele  wigcej  ponad  duchowe  poronienie.  Jeśli  nawet  jest  w
nim  szczypta  życia,  to  rozwija  się  ona  w  pełny  kwiat  w  ciągu  jednej
nocy i wkrótce staje się cigżka owocem „dynamicznej”, „promiennej”
osobowości  uwikłanej  w  zajmującą,  pośpieszną  służbg.  Tragedią
takiego stanu rzeczy jest fakt, że „stary człowiek” czuje się jak u siebie
w domu, kwitnie w jego cieple, bywa demaskowany i usuwany.
Zdrowe  zaś  nowe  narodzenie,  oparte  na  głgbokim  przeświadczeniu  o
grzechu, na skrusze wobec Boga, zaczyna wyraźnie i mocno od miłości
i  od  poświgcenia  się  Zbawicielowi.  Ale  już  niedługo  pojawia  się
ściskająca seree świadomość jakiejś wewngtrznej siły, która pcha nas z
powrotem  ku  starej  naturze,  ku  mocy  Zakonu,  ku  grzechowi.
świadomość  ta  wypływa  z  bolesnego  doświadczenia  całkowitej
grzeszności,  ale  również  i  mocy  starej  natury  w  codziennym  życiu
odrodzonego  dziecka  Bożego.  Jest  ona  też  środkiem,  dzigki  któremu
poznajemy Pana Jezusa inaczej niż w fazie narodzenia. Wtedy bowiem
znaliśmy  Go  jako  naszego  Zbawiciela,  teraz,  w  fazie  wzrostu,
poznajemy Go jako naszego Pana i nasze życie. „Dla mnie życiem jest
Chrystus” (Fil.1,21). ˝aden wierzący nie pozna Pana Jezusa jako swoje
życie,  jeśli  najpierw  nie  doświadczy  jak  głgboko,  jak  mocno  tkwi  w
nim „stary człowiek”, „stara natura” w całej jej okazałości.
Wiele lat temu, podczas konferencji Życia Duchowego (Spiritual Life
Conference) Dr C.I. Scofield powiedział: „Nie każdy ezłowiek przeżył
siódmy  rozdział  Listu  do  Rzymian,  tg  agonig  wynikającą  z
wewngtrznego  konfliktu  pragnień  i  rzeczyţţvistości,  z  pragnień
czynienia  tego,  czego  czynić  nie  jesteśmy  w  stanie,  z  tęsknoty  za

„Bo jeśli wrośliśmy w podobieństwo Jego śmierci, wrośniemy również w

podobieństwo Jego zmartwychwstania. Wiedząc to, że nasz stary człowiek został
wespół z nim ukrzyżowany, by grzeszne ciało zostało unicestwione, byśmy już nadal
nie służyli grzechowi” (Rzym. 6,5.6).

Zasady duchowego wzrostu

dobrem, gdy trzyma nas zło. Gdy wierzący ţţvchodzi w siódmy rozdział
Listu  do  Rzymian,  gdy  zaczyna  uświadamiać  sobie  głgboki  konflikt
dwóch  natur,  zmaganie  się  i  przegraną,  to  jest  to  wielkim
błogosławieństwem.  Albowiem  pierwszym  krokiem  ku  wyjściu  ze
zmagań  siódmego  rozdziału  w  zwycigstwo  ósmego,  jest  wejście  w
siódmy.  Wśród  wszystkich  potrzebujących  ludzi  świata  najbardziej
potrzebującymi  są  nie  ci,  którzy  przeżywają  bolesne  zmagania  o
zwycigstvţţo,  ale  ci,  którzy  w  ogóle  zmagań  nie  przeżywają.  Ci  nie
mają  zwycigstwa,  nawet  o  nim  nie  wiedzą.  Są  zadowoleni  i  biegną
przed  siebie  z  żałosnym  brakiem  prawie  wszystkich  bogactw,  które
należą do nich w Chrystusie”.
J.  C.  Metcalfe  zwraca  uwagę  na  ten  sam  fakt,  gdy  mówi:  „Wielu
mlodych  chrześcijan,  którzy  nie  zostali  ostrzeżeni  o  tym,  że  Duch
święty  z  calą  pewnością  zabierze  ich  w  tę  konieczną  dla  nich  podróż
(List  do  Rzymian,  rozdzial  siódmy),  pogrążylo  się  w  beznadziejną
prawie  rozpacz  w  obliczu  grzeszności,  która  w  nich  tkwi  z  natury.
Najpierw radowali się przebaczeniem grzechów, przyjęciem ich przez
Boga, aż tu nagle uświadamiają sobie, że nie wszystko jest w porządku,
że  zawiedli,  że  skryl  się  gdzieś  we  mgle  ich  szczytny  ideal,  który
wytknęli  sobie  w  pierwszej  świeżości  nawrócenia.  Zaczynają  oni
przeżywać  to,  co  tak  plastycznie  opisuje  Paweł:  „Nie  to  czynig,  co
chcg, ale czego nienawidzg, to czynię” (Rzym. 7,15). W konsekwencji
czują  jakby  odpadla  podstawa  od  ich  chrześcijańskiego  życia.  I może
wtedy  diabel  szepce im do ucha, że nie ma sensu ich wędrówka, że i
tak nie pokonają tych przeszkód... Nie wiedzą, jak na zdrowym gruncie
stoją,  nie  wiedzą,  że  to  rujnujące  odkrycie  jest  tylko  preludium
wspanialej  serii  dalszych  odkryć  —  odkryć  tych  rzeczy,  które  Bóg
wyraźnie zamierzyl jako ich wieczną zdobycz. Bóg musi nam pokazać
naszą  calkowitą  grzeszność  i  naszą  potrzebę,  zanim  bgdzie  mógl
wprowadzić  nas  w  królestwo  laski,  w  oglądanie  Jego  chwaly”.  Bóg
objawia nam najpierw, kim jesteśmy z natury, potem kim staniemy się
w Nim. Jego zasadą jest wlaśnie to, tak w odniesieniu do narodzenia,
jak i w odniesieniu do duchowego wzrostu. Zmagania i niepowodzenia
są dowodem Bożej milości, troskliwości i jego osobistego stosunku do
wierzącego.  W  ciągu  lat  ksztaltowania  wierzącego,  Bóg  objawia  mu
prawdę o jego ludzkiej naturze, doprowadza ją do śmierci  — jedţţnej
podstawy,  na  której  możemy  „...  poznać  Go  i  doznać  mocy
zmartţţvychwstania ţego, i uczestniczyć w cierpieniach Jego, stając się
podobnymi  do  Niego  w  Jego  śmierci”  (Fil.  3,10).  Stójmy

Zasady duchowego wzrostu

niewzruszenie na gruncie faktu, że nowemu życiu, które narodzilo się
w nas, nic i nikt nie jest w stanie zaszkodzić (zob. Rzym. 8,31—35)

Pamigtajmy,  że  Bóg  dziala  na  zasadzie  paradoksu.  Sukces  wyrasta  z
niepowodzenia,  moc  rodzi  się  w  slabości,  życie  wypływa  ze  śmierci.
Ale  śmierć  starej  natury  nie  jest  czymś,  w  co  wierzący  może  wejść,
czym  może  pokierować  sam  z  siebie  —  „stary  czlowiek”  nigdy  nie
wyrzuci  się  sam.  To  Duch  świgty  w  swym  milosierdziu  musi
doprowadzić  do  jego  śmierci  poprzez  niepowodzenia,  głębokie,
całkowite.  „Zawsze  bowiem  my,  którzy  żyjemy, dla Jezusa na śmierć
wydawani bywamy, aby i życie Jezusa na śmiertelnym ciele naszym się
ujawniło”  (2  Kor.  4,11).  środkiem,  którym  posługuje  się  Duch,  może
być niezbawiony małżonek, zbawiony malżonek, słabe zdrowie, dobre
zdrowie. On może użyć tysiąca i jednej rzeczy, może użyć wszystkiego
(Rzym.  8,28.29)

dla usunigcia z nas tego, co najgorsze, abyśmy w

końcu zrozumieli, że życie chrześcijańskie to „nie ja, lecz Chrystus”
(Gal. 2,20).
„Wielu z nas wie, co znaczy radość z łaski Bożej nie mając zbyt
wielkiego zrozumienia prawdziwego charakteru „ciala”

Często w przypadku nowo nawróconych zauważa się, że tam, gdzie jest
obfitość  radości,  wystgpuje  czgsto  lekceważenie  lub  niebranie  pod
uwagę,  że  ciało  jest  niezmienne.  W  takich  przypadkach  laska  Boża
przyjmowana  jest  w  pewności  siebie,  nieufność  wobec  „ciala”  jest
bardzo  niewielka,  niewielkie  też  jest  poczucie  wlasnej  slabości  i
uzależnienia.  Nieuchronną  tego  konsekwencją  jest  upadek  lub  szereg
upadków,  które  stopniowo  przekonują  sumienia  wierzących  o  ich
całkowitej słabości i niezdolności jako tych, którzy pozostają w ciele”
(C.  A.  Coates).  Evan  Hopkins  rzuca  jasne  światlo  na  omawiany

„Cóż tedy na to powiemy? Jeśli Bóg za narr.i, któż przeciwko nam? On, który nawet

własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakżeby nie miał z Nim
darować nam wszystkiego? Któż będzie oskarżał wybranvch Bożych? Przecież Bóg

usprawiedliwia.  Któż  będzie  potępiał?  Jezus  Chrystus,  który  umarł,  więcej,
zmartwychwstał,który  jest  po  prawicy  Boga,  Ten  przecież  wstawia  się  za  nami.  Któż
nas  odłączy  od  miłości  Chrystusowej?  Czy  utrapienie,  czy  ucisk  ,:zy  prześladowanie,
czy głód, czy nagość, czy niebezpieczeństwo, czy miecz? (Rzym. 8,31-35).

Ludzie, okoliczności, etc. same w sobie nie są oczywiście powodem niepowodzenia

powodem niepowodzenia jest reakcja „starego człowieka” na ludzi, na okoliczności i
jego do nich stosunek.

Pojgcie „ciała” równa sig pojgciu „starego człowieka”.

Zasady duchowego wzrostu

przedmiot:  „W  jakich  różnorodnych  formach  objawia  się  „stary
człowiek”. Niektórzy są zaabsorbowani swoją dobrą stroną. Pysznią się
swoimi wspanialymi cechami. Inni zaś w takim samym stopniu zajęci
są  swoją  zlą  stroną.  Wiecznie  ubolewają  nad  niedoskonalościami
„starego  czlowieka”,  zmagają  się  z  nim  w  nadziei,  że  czas  przyniesie
zmiang  na  lepsze.  Kiedy  dojdziemy  do  przekonania,  że  „stary
czlowiek”  jest  tak  zepsuty,  że  nie  ma  dla  niego  żadnych  szans  na
poprawę czy uzdrowienie?
Doświadczenie  mocy  Bożej  jest  proporcjonalne  do  doświadczenia
umierania starego czlowieka.
Czy  mamy  się  uważać  za  słabych  dla  grzechu?  Nie.  Chodzi  o  coś
więcej.  Czy  mamy  się  uważać  za  umierających  dla  grzechu?  Nie.
Chodzi o jeszcze wigcej. „Uważajcie siebie za umarłych dla grzechu”
(Rzym. 6,11). Niektórzy uważają się za bardzo slabych. Cóż to znaczy?
Znaczy to, że mają jeszcze jakąś moc. Lecz kiedy już ktoś jest umarły,
wtedy nie ma już żadnej mocy.
Musimy  oprzeć  się  na  fakcie,  że  jesteśmy  umarli  dla  grzechu.  Wów
czas  nie  będziemy  mówili,  że  odpieranie  pokus  jest  trudne,  nie  mogą
bowiem  ulegać  pokusom  umarli.  Wtedy  poznamy,  że  to,  co  jest
niemożliwe dla „starego człowieka”, możliwe jest dla Boga. Zajmijmy
miejsce  po  drugiej  stronie  krzyża,  tam  gdzie  jest  zmartwychwstanie.
Uważając  siebie  za  umarlych  dla  grzechu,  pozostawiamy  „starego
człowieka”  na  rzecz  życia  nowego  —  życia,  którego  wszystkim  jest
Chrystus. ˝ycie w Nim, który jest naszym życiem, jest równoznaczne z
życiem w mocy Boga”.
Slusznie  ktoś  zauważyl:  „Jest  wielu  chrześcijan  oddzielonych  od
świata, lecz nże oddzielonych od swej „starej natury”.

ZAPARCIE SIĘ SIEBIE

chwilą,  gdy  wierzący  odkrywa  coś  ze  strasznej  tyranii  „starego
czlowieka”  lub  jeśli  bez  końca  się  z  nim  zmaga,  całe  jego
zainteresowanie  koncentruje  się  na  pragnieniu  zaparcia  się

siebie.  Ono  bowiem  oznaćza  wolność,  odpocznienie  i  wzrost  w
Chrystusie.  Ono  bowiem  oznacza  ucieczkę  od  wlasnej  natury.
Człowiek  zna  wiele  ucieczek  z  tej  niewoli  —  Bóg  zna  tylko  jeden
sposób. Najpierw jednak omówimy niektóre z ludzkich metod.

Umartwianie się

Odmawianie sobie czegoś na jakiś okres czasu bądź nawet na stałe, nie
spełnia naszych oczekiwań. Stara natura dostosowuje się i rozkwita w
każdych  warunkach.  Umartwianie  się  jest  za  slabe,  by  spowodować
śmierć „starego czlowieka”.
„Byli tacy, którzy myśleli, że aby wyzbyć się siebie, swej starej natury,
grzesznej  natury,  trzeba  oddzielić  się  od  spoleczności.  Wyrzekli  się
wiţc naturalnego obcowania z ludźmi, udawali się na pustynię, w góry,
zamykali  w  pustelniach  poszcząc,  umartwiając  ciało.  Chociaż  ich
motywy  by  ly  dobre,  nie  sposób  zalecić  ich  metody.  Taki  sposób
przezwyciężania natury starego Adama nie znajduje poparcia w Piśmie
świętym. Stara natura nie poddaje się niczemu innemu prócz śmierci na
krzyżu. Zbyt trudno zabić ją umartwianiem ciała, zagladzaniem uczuć”
(A. W. Tozer).

Podbijanie

Prawdopodobnie najwięcej kosztuje i najbardziej wyczerpuje
wierzącego walka o zwycigstwo, o przejgcie kontroli nad

Zasady duchowego wzrostu

zbuntowanym „starym czlowiekiem”. Poświgca się temu więcej
spotkań, więcej studiów biblijnych, więcej modlitw, alewszystko to nie
jest Bożą odpowiedzią na problem.

Szkolenie

Jest to ulubiona, wypróbowana i stosowana od wieków metoda. Dobra
chrześcijańska kultura, szkolenie prowadzone w porządnych domach,
kościolach, szkolach polega na ujarzmieniu starej natury i wdrażaniu
jej we właściwy sposób postgpowania.

Ruch przebudzeniowy

Inną pomylką byla i jest praktyka prowadzenia raz lub dwa razyw roku
serii  specjalnych  spotkań.  Angażują  one  nauczycieli,  kaznodziejów
spoza  snołeczności  (nie  znających  jej  problemów),  angażują  całą
miażdżącą  rutynę  przebudzeniową  (wyznanie  grzechów,  nowe
zobowiązania,  etc.)  w  nadziei,  że  coś  się  zmieni.  Ale  rzadko  coś  się
zmienia, a jeśli już, to nie na dlugo.

Wzrost

Jakże  wielu  kochanych,  szczerych  chrześcijan  haruje  wręcz
wprzągniętych  w  kierat  morderczej  dzialalności  kościelnej,  w  kieraţt
niezliczonych  obowiązków  w  nadziei  że  z  czasem  wraz  ze  wzrostem,
„star czlowiek zmieni się na lepsze. Ale on nigdy nie przeksztalci się w
kogoś innego. Chyba że bardziej w samego siebie! „Co się narodziło z
ciala cialem jest” (Jan 3,6). „Czasem „stary człowiek” jest calkiem zły,
latwo  popadający  w  gniew,  mściwy,  nieuprzejmy,  niesprawiedliwy,
niewierny, niemilujący, zlośliwy. Czasem jednak zle serce kryje się za
fasadą miłej powierzchowności, za fasadą dobra i cnoty. Dzieje się tak
wtedy,  gdy  dumni  jesteśmy  ze  swego  czlowieczeństwa,  zarozumiali  z
powodu  swej  chrześcijańskiej  służby,  zadufani  we  vţţlasnej
prawowierności.  Zbytnia  pewnośćţţsiebie,  zarozumialość  w  głosie,
psuje wiele spotkań modlitew nych.

Oczyszczanie się

Popularną mPtodą jest natychmiastowe wyznanie grzechów i
konsekwentne oczyszczanie się z ieh brudu.1 List Jana 1,9 odnosi się
jednakże do grzechów już popelnionyeh, nie zaś do źródła, do starej
natury, z której one wypływają, „Krew może zmyć moje grzechy, nie

Zasady duchowego wzrostu

może jednak zmyć mojej starej natury. Trzeba krzyża, aby krzyżować
mnie grzesznika... Nasze grzechy traktowane są krwią, lecz my sami
musimy być potraktowani krzyżem. Krew zapewnia nam
przebaczenie... Krzyż uwalnia nas od nas samych” (Watchman Nee).

Przeżycia

Jedną z najbardziej rozpowszechnionych dzisiaj prób ucieczki od starej
natury  jest  dążenie  do  przeżycia  „chrztu  w  Duchu  świgtym”,  do
mówienia  językami  i  tak  dalej.  Jest  to  niebezpieczna,  emocjonalna
pułapka:  nerwowo  i  religijnie  niepohamowana  stara  natura.
„Pigćdziesiątnicę poprzedza Golgota. Pełnig Ducha poprzedza śmierć z
Chrystusem. Moc! Owszem, dzieci Boże potrzebują mocy, ale Bóg nie
daje  jej  „staremu  stworzeniu”

, nieukrzyżowanej duszy. To szatan,

nie Bóg daje moc staremu Adamowi”.
Któż  z  nas  nie  wie  o  niepowodzeniach  naszych  dróg  i  sposobów,
naszych tak czgsto dobrych chgci? Jest jednak coś, o czym większość
nie  wie,  a  mianowicie,  że  te  właśnie  niepowodzenia  są  sposobem
uczenia się Bożej drogi, sposobem wejścia na nią. „Bo myśli Moje, to
nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi Moje  — mówi Pan, lecz
jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak Moje drogi są wyższe niż drogi
wasze i myśli Moje niż myśli wasze” (Iz. 55,8.9).
Jaki jestwigc ten Boży sposób „zaparcia się samego siebie”? Bóg zna
tylko  jeden  skuteczny  sposób,  leży  on  u  podstaw  Jego  dróg.  Jest  to
zasada  dokonanego  dzieła.  Otóż  droga,  jakąwyznaczył  nam
Bógwewszystkim,  jest  drogą,  którą  On  sam  już  przetarł,  pokonał,
zakończylw Chrystusie.

Krzyż — Boża droga

To  wlaśnie  na  krzyżu  Golgoty  Bóg  w  Chrystusie  rozprawil  się
calkowicie ze starą naturą, z której wypływa cały nasz grzech. „Wiemy,
że  nasze  stare  (nie  odrodzone)  życie  zostalo  wraz  z  Nim  przybite  do
krzyża po to, aby (nasze) cialo (które jest narzędziem) grzechu zostało
pozbawione mocy i aktywności w kierunku czynienia zla, abyśmy już
dłużej  nie  byli  niewolnikami  grzechu”  (Rzym.  6,6;  wg  Amplified
Version).  Nie  ma  innej  drogi  zaparcia  się  samego  siebie,  swej  starej

2 Kor. 5,17 (przyp. tłum.) „Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest

stworzeniem; stare przemija, oto wszystko staje się nowe”.

Zasady duchowego wzrostu

natury; nie ma z tej prostej przyczyny, że Bóg dokonał już dzieła! Oto
Jego  droga:  mamy  utożsamiać  się  z  Chrystusem  Jezusem  w  Jego
śmierci i zmartwychwstaniu! To już się dokonało! Nam pozostaje tylko
uwierzyć w to.
„Ciało  poddaje  się  tylko  krzyżowi,  nie  poddaje  się  żadnym
postanowieniom  podejmowanym  w  wyniku  specjalnych  spotkań  czy
konferencji,  nie  poddaje  się  żadnym  wTłasnym  wysiłkom,  żadnej
próbie samoukrzyżowania — podaje się jedynie wespółţukrzyżowaniu,
ukrzyżowaniu wespół z Chrystusem (Gal. 2,20). Nie dzieje się to przez
zadanie sobie śmierci, ale przez poddanie się i przyjęcie wiarą pozycji
zjednoczenia z Chrystusem w Jego śmierci. Dopiero to błogosławione
zjednoczenie odgranicza nas od „ciala” z wszystkimi jego powabami i
otwiera drogg do poznania oraz pełnienia woli Boga” (G. Watt).
Na  krzyżu  Golgoty  dokonała  się  śmierć  Pana  Jezusa,  śmierć  dla
grzechu.  Przez  to,  że  umarł  On  dla  grzechu,  umarł  dla  królestwa
grzechu,  zmartwychwstał  zaś  dn  królestwa  „nowego  życia”  (Rzym.
6,4)

, wiecznego życia. Podobnie nasze utożsamienie się z Nim na

Golgocie doprowadziło nas do śmierci, do grobu oraz wprowadziło nas
w  nowe  życie.  Najpierw  —  Rzym.  6,3  — „ochrzczeni (... ) w śmierć
Jego, potem — Rzym. 6; 4 — „pogrzebani (...) vţţraz z Nim, nastgpnie
—  Rzym.  6,5  —  „bo  jeśli  wrośliśmy  w  podobieństwo  Jego  śmierci,
wrośniemy również w podobieństwo Jego zmarwchwstania, a także —
Kol.  3,3  —  „Umarliście  bowiem,  a  życie  wasze  jest  ukryte  wraz  z
Chrystusem w Bogu” i dlatego — Rzym. 6,11 „... uważajcie siebie za
umarłych  dla  grzechu,  a  za  żyjących  dla  Boga  w  Chrystusie  Jezusie,
Panu naszym”.
Chwała  Panu!  Wszystko  to  dokonało  się  na  Golgocie.  Cena  naszych
grzechów została zapłacona, nasza grzeszność potraktowana w sposób
ostateczny — przez śmierć.
Dobrodziejstwa  dzieła  krzyża  przyjmuje  się  po  prostu,  przez  wiarę  i
przez złożenie całej nadziei w dokonanym jego dziele. Najpierw, przez
Słowo,  odkrywamy  co  Bóg  zrobił  z  naszym  problemem.  Następnie,
dochodząc do całkowitego przekonania o tym fakcie, zrozumiawszy go
jasno, jesteśmy w stanie uznać jego prawdziwość. Pozostaje już tylke
zrobić krok wiary — jeśli uwierzymy w Boży fakt, w dokonane dzieło

„Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z.Nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus

vţskrzeszony został z martvţych przez chwałę Oj ca, tak i my nowe życie prowadzili”.

Zasady duchowego wzrostu

Krzyża,  poczniemy  doświadczać  jego  dobrodziejstw  w  praktyce
codziennego  życia.  Czyż  nie  okazało  się  ono  prawdą  co  do  naszego
usprawiedliwienia?
Tak  w  podobny  sposób  dzieło  to  okaże  się  prawdą  co  do  uwolnienia
nas z niewoli starej natury.

„Skutek Krzyża

w odniesieniu do Boga w niebie — zmazanie

naszych  win  i  odnowienie  naszego  w  Nim  zjednocznia  —  jest
nierozerwalnie  związany  ze  skutkiem  krzyża  w  odniesieniu  do
człowieka,  ze  zniesieniem  panowania  grzechu  nad  czlowiekiem
dokonującym się przez ukrzyżowanie „starego czlowieka”.
Z  tej  przyczyny  Pismo  święte  uczy  nas,  że  krzyż  nie  tylko  wzbudza
sklonność i pragnienie ukrzyżowania, ale w rzeczy samej, umożliwia je
oraz dokonuje jego dzieła. Problem ten wyjaśnia List do Galacjan. W
jednym  miejscu  mówi  się  o  krzyżu  w  związku  z  odkupieniem  (Gal.
3,13)

, w trzech innych miejscach mówi się o krzyżu w związku ze

zwycięstwemţ nad mocą grzechu; mówi się o nim jako o mocy, która
trzyma w śmierci „ja”, „starego człowieka”, „cialo” (uniemożliwia
uczynki starej natury) oraz trzyma w śmierci świat. (Zob. Gal. 2,20

;

5,24

; 6,14

W tekstach tych nasze zjednoczenie (utożsamienie) z Chrystusem, z
Ukrzyżowanym, nasze podporządkowanie się Mu bgdące rezultatem
tego zjednoczenia, wyrażone są jako skutek mocy wyzwolonej w nas i
nad nami przez krzyż” (Andrew Murray).
W miarg jak będziemy uczyć się opierania swego życia na dokonanym
dziele Golgoty, Duch świgty wiernie i skutecznie bgdzie realizował to
dzieło w stosunku do „starego człowieka”, trzymając go dzięki niemu

„Krzyż” oznacza tu raczej dzieło krzyża (przyp. tłum.)

Gal. 3,13: „Chrystus wykupił nas od przekleństwa zakonu, stawszy się za nas

przekieństwem, gdyż napisano: Przeklęty każdy, kto zawisł na drzewie”.

Gal. 2,20: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany, żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie

hrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie
umiłował i wydał samego siebie za mnie”.

Gal. 5,24: „A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali cialo swoje wraz z

namiętnościami i żądzami”.

Gal. 6,14: „Co zaś do mnie, niech mnie Bó uchowa ab miał si chlubić z cze o innego,

jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego dla mnie świat jest
ukrzyżow any, a ja dla świata”.

KRZYŻ

tudium tych prawd jest ciężką pracą, prawda? Chociaż duchowy
głód i potrzeba serca są podstawowymi wymogami oświeceriia i
zrozumienia, Duch święty nieprędko i niełatwo daje wgląd w

skarby Slowa.
„Glębia przyzwva głębig” (Ps. 42,8; BT), Pan musi nas przygotować a
nawet  wtedy,  gdy  już  zostaniemy  przygotowani,  trzeba  wiele  czasu
poszukiwań,  modlitwy,  tęsknoty,  wielu  przeżye.  Prawdziwa  duchowa
rzeczywistość nie przychodzi jednak w inny sposób, ale — i chwała za
to Panu — wlaśnie w ten!
Zrozumienie  i  przyswojenie  sobie  faktów dotyczących krzyża jest dla
dziecka  Bożego  jednym  z  najtrudniejszych  i  najbardziej  bolesnych
etapów  w  okresie  wzrostu  duchowego.  Nasz  Pan  trzy—ma  te
najżywotniejsze i najlepsze rzeczy w zapasie dla tych, którzy poznają
ich wielką wartość, dla tych, którzy lakną i pragną tego, eo najlepsze,
co  jest  w  Panu  naszym,  Jezusie  Chrystusie.  Zrozumienie  przez
wierzącego  dwóch  aspektów  Golgoty  stanowi  klucz  zarówno
duchowego wzrostu, jak i służby ogarniającej pełnig życia.
„Golgota  kr5ţje  w  sobie  tajemnicę  wszystkiego,  liczy  się  jednak  to,
czego On dokonał. Właśnie to, czego On tam dokonal, staje się silą w
żyeiu chrześcijanina, jeśli tylko przyswaja to sobie przez ţ,ţviarę. Jest
to punkt wyjścia, od którego musi się rozpocząć wszelkie Boże życie.
Nigdy  w  naszej  eodzienności  nie  doświadezymy  Chrystusowego
zwycięstwa,  jeśli  nie  zostaniemy  przygotowani  do  tego,  by  liczyć  na
Jego  zwycięstwo  na  krzyżu  jako  na  tajemnicę  naszego  osobistego
zwycięstwa w dniu dzisiejszym. Nie ma dla nas zwycięstwa, które by
najpierw nie było Jego zwycigstwem. To, przez co my mamy przejść,
On  już  wcześniej  zdobyl;  tego,  co  On  wcześniej  zdobył  dla  nas,

Zasady duchowego wzrostu

powinniśmy  doświadczyć.  Początkiem  świętego  życia  jest  wiara  w
ukrzyżowanego Zbawiciela, wiara, która widzi w tym wigcej niż dzielo
dokonane  za  nas.  Jest  to  wiara  człowieka,  który  utożsamia  siebie  z
Chrystusem w Jego śm.ierci i zmartwychwstaniu”.
I  właśnie  Ojciec  nasz  przygotowuje  każdego  z  nas  do  wyraźnego
przyjęcia  wiarą  tego  drugiego  aspektu  Golgoty,  którym  jest
utożsamienie  się  z  Panem  Jezusem  w  Jego  śmierci  dla  grzechu  i
zmartwychpowstania.

W  tym  kierunku  zmierza  Jego  dzialanie.  Najpierw  musimy  przyswoić
sobie przez wiarg dokonane już dzieło Jego śmierci za nasze grzechy,
tzn.  usprawiedliwienie.  Nastgpnie,  w  tak  samo  wyraźny  sposób
musimy przyswoić sobie przez wiarg drugi aspekt Golgoty: „Wiedząc
to, że nasz stary czlowiek został wespół z Nim ukrzyżowany” (Rzym.
6,6;  „Podobnie  i  wy  uważajcie  siebie  za  umarłych  dla  grzechu,  a  za
żyjących dla Boga...” (Rzym. 6,11).
Mądra  nasza  wiara,  oparta  o  fakty  Golgoty,  daje  Duchowi  świgtemu
wolną rgkg we wprowadzeniu konsekwencji dokonanego dziela krzyża
w  praktykg  naszego  codziennego  życia.  Stangliśmy  na  gruncie  Jego
śmierci  za  nasze  grzechy;  ten  akt  wiary  pozwolil  Duchowi  świgtemu
uwolnić  nas  od  kar  za  grzechy,  pozwolil  wnieść  usprawiedliwienie.
Teraz, dostrzegając nastgpną prawdg, nastgpny aspekt, mamy stanąć na
gruncie  wyzwalającej  prawdy  naszej  śmierci  z  Chrystusem  w  Jego
śmierci  dla  grzechu.  Pozwaia  to  Duchowi  świgtemu  wnieść  w  nasze
życie wolność od mocy (jarzma) grzechu pozwala wnieść postępująţce
uświęcenie.  Gdy  zaś  staniemy  wraz  z  Nim  w  chwale,  będziemy  na
zawsze wolni od obecności grzechu — całkowicie uświgceni i otoczeni
chwalą.
„Jako nasz Zastgpca poszedł On na krzyż sam, bez nas, by ponieść karg
za  nasze  grzechy,  lecz  jako  Przedstawiciel  wziął  On  nas  z  sobą  na
krzyż i tam, w obliczu Boga, wszyscy razem umarliśmy z Chrystusem.
Możemy mieć przebaczenie, ponieważ On umarl zamiast nas, możemy
być  uwolnienl,  ponieważ  my  umarliśmy  z  Nim.  Boży  sposób
uţ.ţalniania  nas,  rodu  pogrążonegn  w  nieuleczalnej  chorobie  grzechu,
polega  na  pozbyciu  się  nas  w  krzyżu  Jego  Syna,  a  nastgpnie  na
uczynkach  nowego  początku  poprzez  ponowne  stworzenie  nas  w
jedności  z  Nim,  Zmartwychwstalym,  ˝yjącym  (2  Kor.  5,17)

, Duch

„Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło,

otowszystko stało się nowe”.

Zasady duchowego wzrostu

Swigty zaś, gdy tylko z Nim współpracujemy, jest tym, który wielkie te
prawdy uczyni rzeczywistością, treśeią naszych przeżyć. W ten sposób
zatrzymana zostanie zaraza szalejąca w naszych sercach, my zaś sami
przeobrażeni w podobieństwo Chrystusa”.
„Dzigki  ukrzyżowaniu  wraz  z  Chrystusem  „starego  człowieka”
dokonala  się  w  wierzącym  śmierć  dla  grzechu,  został  on  całkowicie
uwolniony  od  mocy  grzechu,  znalazł  się  poza  jego zasięgiem. Prawo,
jakie  grzech  miał  do  jego  osoby,  zostało  unieważnione.  Jest  to
nieodwolalne  postanowienie  Bożej  laski.  Jednak  ten  dokonany  fakt
może  stać się realną rzeczywistością w codziennym życiu wierzącego
jedynie  wtedy,  gdy  spocznie  na  nim  jego  wiara,  która,  chwila  za
chwilą, dzień po dniu, pomimo ataków pokuszenia, pozwala mu liczyć
na  ten  fakt,  uznawać  jego  prawdziwość.  Wtedy,  gdy  liczy  nań,  Duch
świgty  czyni  go  rzeczvwistośeią,  gdy  ciągle  liczy  na  ten  fakt,  Duch
święty  ciągle  go  urealnia,  ucieleśnia  w  jego  życiu.  Grzech  nie
potrzebuje większej mocy nad wierzącymi niż ta, którą wierzący daje
mu przez swoją niewiarę. Jeśli wciąż przejawia on życie dla grzechu, to
jest  to  w  wigkszości  spowodowane  faktem,  że  przestal  uważać  siebie
za  umarlego  dla  grzechu”  (Ruth  Paxson).  Reformacja  raz  jeszcze
postawiła  w  centrum  duchowe  narodzenie,  bez  którego  nie  może  być
mowy  o  jakimkolwiek  początku.  Jednakże  wśród  wierzących  do  dnia
dzisiejszego  brakuje  wlaśeiwego  zaakcentowania  potrzeby  wzrostu.
Nie  chodzi  bowiem  o  ,;zbawienie  i  niebo”.  Między  zbawieniem,  a
pójściem  do  nieba  jest  jeszcze  wzrost!  Cóż  to  byłby  za  rodzaj
zbawienia,  gdyby  nasz  Ojciec  zbawil  nas  od  kary  za  nasze  grzechy,  a
następnie  pozostawial  nas  samym  sobie  w  walce  z  mocą  grzechu?  A
wigkszość  wierzących  myśli,  że  tak  wlaśnie  jest,  zachowuje  się  jak
gdyby  On  odszedl.  Zmagają  się  i  starają  się  zrobić  co  mogą
najlepszego,  oczekując  w  tym  Jego  pomocy.  To  jest  właśnie  błąd
Galacjan,  tak  powszechny  dzisiaj  w  kręgach  nowo  narodzonych.
Musimy powrócić do podstaw:
1)  jesteśmy  uwolnieni  od  kary  za  grzechy  dzigki  Jego  dokonanemu
dzielu;
2)  jesteśmy  uwolnieni  od  mocy  grzechu  dzięki  Jego  dokonanemu
dzielu.  „Usprawiedliwieni...  z  wiary”  (Rzym.  5,1;  zob.  także  Gal.

Zasady duchowego wzrostu

3,24)

. „W wierze... pielgrzymujemy” (2 Kor. 5,7)

; „Jak więc

przyjęliście Chrystusa Jezusa, Pana, tak w Nim chodźcie” (Kol. 2,6).

Nie  jesteśmy  pozostawieni  sami  sobie  w  zmaganiach  ze  starą  naturą,
„starym czlowiekiem”. Zostal on pokonany przez Chrystusa na krzyżu.
Jest  to  fakt,  który  rrţusimy  uznać,  na  nim  bowiem  zbudowana  jest
nowotestamentowa zasada i doktryna świętości. Innymi slowy, Golgota
jest  w  tej  samej  mierze  fundamentem  uświęcenia  co  i
usprawiedliwienia.  Oba  te  dary  wypływają  z  tego  samego  dzieła,  są
dwiema stronami tego samego zbawienia.
Tak  długo,  jak  dlugo  wierzący  nie  pozna  tego  podwójnego  aspektu
swego  zbawienia,  najlepsze,  co  może  zrobić,  to  traktować  grzech
wyznaniem ţ 1 Jana 1,9)

— to znaczy — dopiero po szkodzie! Ale

takie traktownie grzechu odnosi się do kary jako konsekwencji, nie do
źródła. Czyż nie czas, byśmy pozwolili Duchowi świgtemu dotrzeć do
źródła i odciąć ten strumień grzechów zanim zostaną one popełnione?
Czy  nie  jest  to  nieporównywalnie  lepsze  niż  gruzy  zniszczeń
dokonanych  przez  grzech,  choćby  wyznany?  Gdy  wierzący  zaczynają
chorować,  gdy  zaczynają  być  zmęczeni  snuciem  roku  za  rokiem,
zamknięci  w  duchowej  klatce  —  grzesząc  i  wyznając,  wyznając  i
znowu  grzesząc  —  dopiero  wówczas  gotowi  są  przyjąć  Bożą
odpowiedź na rozwiązanie problemu źródła grzechu. Odpowiadają, że
to  jest  śmiere  dla  grzechu,  śmierć  „starego  człowieka”,  śmierć,  która
wynika z dokonanego dzieła krzyża.
„Gdy  Boże  światlo  po  raz  pierwszy  zaświeci  w  naszych  sercach,
wyrywa  nam  się  najpierw  wolanie  o  przebaczenie,  uświadamiamy
sobie  bowiem,  że  dopuściliśmy  się  wielu  grzechów  w  obliczu  Boga.
Ale  kiedy  już  poznamy  przebaczenie  grzechów,  wówţczas  robimy
nowe  odkrycie  —  odkrycie  grzesznej  natury.  Odkrywamy  w  sobie
wewngtrzną  skłonnośe  do  grzechu.  To  wewnątrz  nas  jest  moc,  która
popycha nas w grzech i kiedy moc ta wymknie się nam spod kontroli,
popelniamy  go.  Możemy  szukać  i  otrzymać  przebaczenie,  ale  potem

„Tak więc zakon był naszym przewodnikiem do Chrystusa, abyśmy z wiary zostali

usprawiedliwieni”.

„Gdyż w ţvierze, a nie w oglądaniu pielgrzymujemy”.

„Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam

grzechy, i oczyści nas nd wszelkiej nieprawości”.

Zasady duchowego wzrostu

grzeszymy  znowu.  I  życie  toczy  się  blędnym  kolem  —  grzech  i
przebaczenie,  i  znowu  grzech,  i  znowu  przebaczenie.  Chcemy  czegoś
więcej  niż  przebaczenia  —  chcemy  wyzwolenia.  Potrzebujemy
przebaczenia  za  to,  co  zrobiliśmy,  wyzwolenia  zaś  od  tego,  jacy
jesteśmy”.
Liczenie  na  dokonane  na  Golgocie  dzielo  naszej  śmierci  dla  grzechu
jest jedyną drogą do wyzwolenia. Jest Bożą drogą. Nie ma innej. Taką
drogą szedł Jezus i dlatego jest ona jedyna. Wiemy już, że nie trzeba
nic  dodawać  do  dokonanego  przez  Jezusa  dziela  usprawiedliwienia.
Musimy  też  wiedzieć  i  wziąć  to  sobie  do  serca,  że  nie  trzeba  nic
dodawać do dokonanego przez Jezusa dziela wyzwolenia.
Zostaniemy uwolnieni, gdy wejdziemy w Jego przygotowaną wolność
— inaczej nie możemy marzyć o wolności.
„Wierzący  nigdy  nie  pokona  „starego  człowieka”,  choćby  nawet
dysponowal  mocą  o  wymiarze  nieznanym,  jeśli  nie  pokona  go  dzigki
śmierci  Chrystusa.  Dlatego  śmierci  Chrystusa  nie  da  się  niczym
zastąpić.  Jeśli  krzyż  nie  stanie  się  podstawą,  w  opareiu  o  którą
wierzący pokonuje starego człowieka”, to przechodzi on tylko do innej
formy  moralności;  chce  on,  mówiąc  inaczej,  pokonać  „starego
czlowieka”  za  pomocą  jego  wlasnych  wysilków,  a  ta  walka  jest,
niestety  beznadziejna”  (C.  Usher).  Marcus  Rainford  nie  kończy  na
stwierdzeniu,  co  jest  Bożą  podstawą  wolności.  Pisze  on  tak:
„Spoleganie  na  dokonanym  dziele  krzyża  nie  ma  być  przemijającym
doznaniem intelektu w chwili, gdy nie atakuje nas pokuszenie; nie ma
to  być  szczęśliwy  stan  ducha,  gdy  znajdujemy  się  chwilowo  pod
wpływem  odświeżającego  tchnienia  Bożej  obecności,  nie  ma  to  być
pochlebstwo  wlasnego  serca  wyćwiczonego  w  dobrych  uczynkach  —
żadna  z  tych  rzeczy  nie  da  wierzącemu  mocy  nad  grzechem.  Moc  ta
wyrasta  z  gruntu  śmierci  Chrystusa  dla  grzechu.  Dlatego  teraz  on,
wierzący, żyţje dla Boga w Jezusie Chrystusie, Panu naszym”.
„Muszę  uznać,  że  wróg  wewnątrz  obozu  —  „cialo”,  „stara  natura”,
„ego”,  „ja”,  „stary  Adam”  —  jest  uzurpatorem.  Przez  wiarę  muszę
uważać go za umieszczonego w miejscu, w którym Bóg go umieścił —
ukrzyżowanego z Chrystusem. Muszę sobie uświadomić, że teraz moje
życie  jest  ukryte  wraz  z  Chrystusem  w  Bogu,  że  teraz  On  jest  moim
życiem” (Ian Thomas).

UCZNIOSTWO

czniem jest ten, kto ma swój udzial w krzyżu. Udział w krzyżu
prowadzi do spoleczności z Panem. Spoleczność zaś z Panem to
wlaśnie uczniostwo. „Zarówno pojednanie krzyża jak i udział w

krzyżu  zwiastowane  być  muszą  jako  warunki  prawdziwego
uczniostwa”.  „Chrystus  jest  odpowiedzią,  lecz  aby  przygotować  Mu
drogę, potrzebny jest krzyż”. W procesie duchowego wzrostu nasz Pan
nie  uznaje  pośpiechu.  On  jest  naszym  przewodnikiem  (zob.  Hebr.
12,2)

, On prowadzi nas krok po kroku. Zmagamy się, upadamy z

powodu wlasnych wysiłków i dzigki temu rodzi się w nas tęsknota za
odpowiedzią,  za  rozwiązaniem  problemu  tego  przygngbiającego
niepowodzenia.  W  końcu  nadchodzi  czas,  kiedy  dostrzegamy  biblijne
prawdy  dotyczące  wyzwolenia  w  krzyżu,  utożsamienia.  One  budzą  w
nas  potrzebny  glód  wejścia  do  wolnośei,  do  ţţvspóluczestnictwa  z
Odpowiedzią — z naszym zmartwychwzbudzonym Panem Jeztzsem.
„Nic  nie  oddzieli  nas  od  Boga,  nic  nie  jest  w  stanie  uczynić  nas
świętymi  prócz  krzyża  dzialającego  w  nas,  albowiem  krzyż  i  krzyż
jedynie moźe zadać śmierć wszystkiemu, co przeszkadza świgtości” (C.
Watt).
„Podlożem  wszelkiej  owocnej  pracy  na  rzecz  zgubionej  duszy  jest
wewnętrzny  impuls,  podłożem  tego  impulsu  jest  Duch  święty,  który
odtwarza  w  nas  Chrystusa,  znakiem  zaś  tych  obu  jest  krzyż,  którego
konkretna  rzeczwistość  musi  zaistnieć  w  naszym  życiu  i  zdominować
je.  Wtedy  dopiero  możemy  być  przvdatni  do  służby”  (J.  E.  Conant).

Hebr.12,2: „Patrząc na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary, który zamiast doznać

naieżytej mu radości, wycierpiał krzyż, nie bacząc na jegu hańbę, i usiadł po praţvicy
tronu Bożego”.

Zasady duchowego wzrostu

Nigdy  nasz  Pan  Jezus  nie  wyrażal  się  w  sposób  bardziej  jasny  i
stanowczy  niţ  wtedy,  gdy  wspominał  uczniostwo.  „I  powiedzial  do
wszystkich: Jeśli kto chce pójść za mną, niech się zaprze samego siebie
i bierze krzyż swój na siebie codziennie i naśladuje mnie” (Łuk. 9,23).
„Kto nie dźwiga krzyża swojego, a idzie za mną, nie może być uczniem
moim”  (Łuk.  14,2?).  Przyczyna  tych  slów  Jezusa  jest  prosta:  „stary
czlowiek”  nie  może  i  nie  będzie  Go  naśladowal,  wzięcie  zaś  krzyża
zadaje śmierć staremu czlowiekowi” i rodzi nowe życie w Chrystusie
Jezusie.
Uczniem  jest  człowiek  uwolniony  od  starego  i  wolny  do  nowego.
Mówiąc  inaczej,  biblijnie:  „...  uważajcie  siebie  za  umarłych  dla
grzechu, a za żyjących dla Boga...” (Rzym. 6,11). Z tego powodu Pan
Jezus  wyraźnie  stwierdza,  iż  każdy  musi  wziąć  swój  krzyż.  Jest  to
warunek konieczny. Zastanówmy się teraz nad praktyczną stroną tego
zagadnienia, nad tym „jak” zrealizować tę prawdę w życiu.
Powiedzmy  sobie  najpierw,  „jak”  nie  należy  brać  krzyża:
„Chrześcijanie muszą zrozumieć, że niesienie krzyża nie odnosi się do
prób, doświadczeń, które nazywamy krzyżami. Niesienie krzyża odnosi
się  do  codziennego  poddawania  życia,  do  codziennego  umierania
„starego czlowieka”, które musi nas cechować w takim samym stopniu,
w  jakim  cechowało  Pana  Jezusa.  Tak  rozumianego  krzyża
potrzebujemy  nawet  bardziej  wtedy,  gdy  nam  się  wiedzie,  niż  wtedy,
gdy  doznajemy  niepowodzeń.  Bez  tak  rozumianego  krzyża  pełnia
błogoslawieństwa  z  niego  wypływająca  nie  może  zostać  przed  nami
odkryta” (Andrew Murray).
„Obyśmy  już  nareszcie  przestali  mylić  pojęcia  „krzyży”  z  pojęciem
„krzyża”.  Czasem  wierzący  rozczulają  się  nad  sobą  i  powiadają:
„Muszę wziąć swój krzyż i podążać za Jezusem”.
Gdybyśmy  chcieli  zagubić  nasz  obraz  „krzyża”  w  Jego  krzyżu,
wówczas  Jego  krzyż  stałby  się  naszym  krzyżem,  Jego  śmierć  naszą
śmiercią,  Jego  grób  naszym  grobem,  Jego  zmartwychwstanie  naszym
zmartwychwstaniem, Jego zmartwychwzbudzone życie naszą nowością
życia”.  Nie,  wzięcie  na  siebie  krzyża  nie  oznacza  dźwigania  ze
stoickim  spokojem  ciężarów,  niewygód,  chorób,  przykrych  sytuacji,
nieznośnych  stosunków.  Przeżywanie  którejkolwiek  z  tych  rzeczy  nie
jest niesieniem krzyża. Niesienie krzyża może, ale nie musi pociągać za
sobą  tych  rzeczy.  Rzeczy  te  nie  tworzą  krzyża,  nie  z  nich  krzyż  jest
zbudowany.  Krzyż  wierzącego  to  krzyż  Golgoty,  ten  sam,  na  którym

Zasady duchowego wzrostu

zostal on wraz z Chrystusem ukrzyżowany (Gal. 2,20)

. Tam, na

Golgocie,  zostalo  podpisane  i  przypieczętowane  krwią  Baranka
obwieszczenie  wiecznego  wyzwolenia.  Tak,  tam  każdy  wierzący  jest
uwalniany z wszelkţej niewoli, nie każdy jednak wierzący świadom jest
tej  wyzwalającej  prawdy.  Smutny  to  fakt,  ale  jedynymi  wierzącymi
zainteresowanymi  wolnością  nie  są  ci,  którzy  tulą  się  do  swoich
kajdan, ale ci, którzy ich nienawidzą.
„Prawdą jest, że umysł potyka się o krzyż. Niechgć do krzyża ma swe
źródło  wewnątrz  nas,  jest  to  niechgć  zarówno  grzesznika,  jak  i
świętego. Poselstwo bowiem krzyża chgtnie przyjmują tylko ci, którzy
pragną  wolności  od  niewoli  swoich  grzechów,  którzy  lakną  i  pragną
Bożej sprawiedliwości w doświadczeniach dnia codziennego”. Wielkie
musi  być  zaiste  to  łaknienie,  skoro  Norman  Douty  tak  pisze:  „Bożą
drogę  (która  wiedzie  przez  Golgoţţg)  do  duchowego  wyzwolenia
dziecko Boże musi przebywać z takim samym żarem potrzeby, z taką
samą determinacją, z jaką zgubiony grzesznik przebywa Bożą drogg do
zbawienia”. Kiedy wierzący zobaczy krzyż takim jakim on jest, że jest
to  miejsee  jego  śmierci,  zaczyna  wahać  się,  czy  wybrać  ten  rodzaj
wspóluczestnictwa. Nasz Pan Jezus dobrze to rozumie... Nie ma jednak
innej drogi, nie ma dlatego, że On w imieniu nas wszystkich dokonał
dzieła  właśnie  w  taki  sposób.  Z  tego  powodu  pozwala  On  naszej
potrzebie  wywierać  na  nas  swój  nieublagany  nacisk  tak  długo,  aż  w
końcu, pokonani, sklonimy się ku tej nieuniknionej drodze życia.
Gdy nasz „stary człowiek” stanie się dla nas nie do zniesienia, gdy zniţ
nawidziliśmy  swoje  życie,  jak  mówi  Ewangelia  ťukasza  14,26

dopiero  wówczas  bgdziemy  gotowi  wziąć  na  siebie  swój  krzyż.
Ogromny ciężar „starego czlowieka” i glód bycia takim jak On, czyni
funkcję krzyża — ukrzyżowanie — pociągającą.
Dlugie,  wyniszczające  lata  nędznej  niewoli  czynią  wolność  w  Panu
Jezusie  bezcenną  —  jej  koszt  staje  się  dla  nas  niczym!  Zaczynamy
dzielić  (pomyśl  o  tym)  postawg  naszego  Pana  Jezusa  —  „Zamiast
doznać należytej Mu radości” Pan Jezus „wycierpiał krzyż” (Hebr.I2,2)
—— i postawę Apostoła Pawła — „... Niech mnie Bóg uchowa, abvm

Gal. 2,20: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie

Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie
umiłowal i wydał samego siebie za mnie”.

„Jeśli kto przychodzi do mnie, a nie ma w nienawiści ojca swego i matki, i żony i

dzieci, i braci, i sióstr a nawet życia swego, nie może być uczniem moim”.

Zasady duchowego wzrostu

mial się chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa
Chrystusa”  (Gal. 6,14). „Taką niech bgdzie wasza postawa względem
siebie, jaka była w Chrystusie Jezusie” (Fil. 2,5; za oryginalem ang.).
Krzyż staje się naszą chlubą, naszą wolnością od wszystkiego, co nas
zniewala,  co  mogłoby  trzymać  nas  z  dala  od  spoleczności  z  naszym
zmartwychwzbudzonym  Panem.  Bierzemy  go  na  siebie  —  nasze
wyzwolenie,  nasze  osobiste,  dokonane  w  Chrystusie  dzieło.  Dlugo  i
cierpliwie  zachowywał  je  dla  nas  Duch  świgty.  Wyzwolenie  to  żylo
najpierw  w  sferze  naszej  nadziei,  w  kapitale  naszej  ufności,  teraz
zaczynamy oglądać jego rzeczywistość.
Teraz  kilka  słów  o  tym,  jak  mamy  brać  na  siebie  i  nieść  swój  krzyż.
Bierzemy  go  ostatecznie  przygotowani  przez  nasze  potrzeby,
świadomi,  że  nasza  niewola  została  zniesiona  w  Chrystusie  na
Golgoeie. Biorę kxzyż z radością i chętnie; przyjmujg wiarą dokonane
już na Golgocie dzieło mego wyzwolenia. Uważam siebie za umarłego
dla  grzechu,  a  za  żyjącego  dla  Boga  w  Chrystusie.  Na  tym  polega
wzigcie  krzyża.  Biorąc  krzyż  w  ten  sposób  odkryjemy  jego
rzeczywistość  w  codziennym  naszym  ży  ciu.  Dzigki  wierze  bowiem
Duch  święty  wnosi  dokonane  dzieło  śmierci  w  nasze  życie  dotykając
nim całości starej natury, która jest w ten sposób trzymana w śmierci
—  w  śmierci  Golgoty.  Jeśli  zaś  odwracamy  się  od  tych  prawd,  jeśli
zaczynamy polegać na czymkolwiek lub kimkolwiek innym, włączając
w to samych siebie, zostaje uwolniony z krzyża nasz „stary człowiek”,
aktywny  i  zniewalający  nas  jak  zawsze.  Musimy  więc  ciągle  trzymać
się wiarą dokonanego już dzieła krzyża, musimy żyć w wierze w to, co
dokonało  siţ  za  nas  i  z  nami  na  Golgocie.  Na  tym  polega  chodzenie
wiarą,  którego  Pan  nasz  uczy  nas  z  całą  cierpliwością.  Adolf  Saphir
napisał:  „Wąska  ścieżka,  która  zaczyna  się  krzyżem  —  „umarliśmy  z
Chrystusem”

, a kończy się chwałą Pana Jezusa, jest tą ścieżką, na

której sam Pan zbliża się i idzie ze swymi uczniami. „... Żyje we mnie
Chrystus”

. Pan żyre w nas jako jedyne źródło życia. Stare „ja” nie

ma żadnego wkładu w chrześcijańskie życie i służbę. Nie jest ono w
stanie poddać się Bożym celom. Cząstką mu przyznaną jest śmierć. W

Rzym. 6,8: „Jeśli tedy umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że też z Nim żyć

będziemy”

Gal. 2,20: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie

Chrystus, a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie
umiłował i wydał samego siebie za mnie”.

Zasady duchowego wzrostu

naszym życiu nie ma miejsca na służbę dwom panom. Jeśli jesteśmy w
posiadaniu starego „ja”, nie możemy być w posiadaniu Chrystusa, ale
jeśli z radością chwytamy się wielkich prawd odkupienia — „Z
Chrystusem j ako ukrzyżowanym”

, wówczas Chrystus przez Ducha

Swego zaczyna przejawiać w nas życie. Zaczyna On przewodzić nam
jako Swoim niewolnikom (uczniom) na drodze Swojego triumfu”.

Gal. 2,20: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie

Chrystus, a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie
umiłował i wydał samego siebie za mnie”.

PROCES UCZNIOSTWA

podobieństwie  o  siewcy  ziarno  „...  które  padlo  na  dobrą
ziemig  oznacza  tych,  którzy  szczerym  i  dobrym  sercem
usłyszawszy  słowo,  zachowują  je  i  w  wytrwalości  wydają

owoc” (Łuk. 8,15). Wzrost przebiega zawsze wedlug zasady „najpierw
trawa, potem klos, potem pelne zboże w kłosie” (Mar. 4,29). Dlatego
„...  rolnik  czeka  wytrwale  na  cenny  plon  ziemi,  dopóki  nie  spadnie
deszcz wczesny i późny” (Jak. 5,7). Jasno wyraża to powiedzenie: „kto
wierzy,  nie  bgdzie  się  śpieszyl”.  Okres  wzrostu  byl  dla  wigkszości  z
nas  dlugim  okresem.  Rozwój  przebiegal  od  malutkiej  zielonej  trawki
do  „pełnego  zboża  w  kłosie”.  Jakże  wielu,  osiągnąwszy  pewność
zbawienia, poprzestaje na chrześcijańskiej przyzwoitości, przynajmniej
wtedy,  gdy  obracają  się  w  krggach  kościelnych.  My  jesteśmy  jednak
sklonni  mówić  o  wierzącym,  którego  Bóg  traktuje na ksztalt ziarenka
pszenicznego zawierającego w sobie życie, okrytego bardziej lub mniej
połyskliwą, zlocistą powloczką i umieszczonego na wysokim źdźble w
społeczności  z  irmymi  podobnymi  mu,  ziarenkami  klosu.  Ale  jest  to
tylko  pewien  etap  a  nie  cel.  I  —  jak  średni  wiek  —  może  to  być
niebezpieczny  etap.  Jest  to  stadium,  w  którym  „ziarenko”  szuka
„zaslużonego”  odpoczynku,  wygrzewa  się  bezczynnie  w  spoleczności
spotkań,  grup  biblijnych  itp.,  itd.  Jest  to  stadium  lekceważenia  lub
zapominania  o  bólu  zmagań,  o  bólu  wzrostu  maleńkiej  zielonej
„trawki”,  która  pracując  w  trudzie  nad  ksztaltem  swej  dojrzalości
oczekuje pomocy i zachgty.

Stan  ziarenka  w  klosie  jest,  owszem,  wygodny  lecz  kosztowny,
przytulny lecz jałowy. „Ziarno zboża może być pigkne, ale jest twarde.
Zalążek  zamknigty  jest  w  jego  skorupie  i  nie  może  się  wydostać.
Dlatego  ziarno  takie  nic  z  siebie  nie  wydaje.  Jest  to  przyczyna,  dla

Zasady duchowego wzrostu

której tak wielu chrześcijan, a nawet kaznodziejóţţv, jest bezczynnych.
Tylkn  pojedyncze  ósoby,  to  tu,  to  tam,  są  ratownikami  dusz.  Dopóki
ziarno nie wpadnie w ziemig, dopóty nic się nie dzieje. Pogrzebane zaś
ziarno umiera, wtedy jego twarda, zewngtrzna powierzchnia migknie i
gnije,  aby  stać  się  pokarmem  dla  mlodego  pgdu,  który  w  innym
wypadku umarlby powodując nieurodzaj w plonach. Trzeba uznać się
za umarlego dla twardei, zimnej, pelnej egoizmu starej natury. Dopiero
wtedy  zmigkczający  wpływ  Ducha  może  dzialać  na  rzecz
przygotowania  wierzącego  do  slużby  Bogu.  Wielu  chcialoby
wykonywać dziela Boże, nie są jednak w stanie, ponieważ życiem ich
rządzi „cialo”.
Ojciec  nasz  wszystko  to  rozumie  i  dlatego  bierze  inicjatywę  w  swoje
rgce.  Zasiewa  On  w  naszych  sercach  niezadowolenie,  pokazuje,  że
życie chrześcijańskie tc coś więcej niż osiągnięcie pewności zbawienia
i aktywności dla Jego sprawy. Pan staje się glównym inżynierem naszej
przemiany  z  cielesnych  chrześcijan  dla  spoleczności  uczniów.  Z
niezliczonej ilości dróg wybiera On  tg najlepszą dla każdej jednostki,
tg najskuteczniejszą dla jej przemiany. W Jego rękach nie ma miejsca
na strach, jest miejsce na wolność.
„Czgsto  spotykamy  chrześcijan  promiennych  i  bystrych,  mocnych  i
sprawiedliwych,  ale  —  w  rzeczy  samej  —  trochg  za  promiennych,
trochę  za  bystrych.  W  ich  promienności wydaje się być tak wiele ich
samych,  ich  wlasnej  mocy.  Ich  wlasna  sprawiedliwość  jest  szorstka  i
pelna krytycyzmu. Wyposażeni są we wszystko, co mogloby zrobić ich
świętymi  oprócz...  ukrzyżowania.  Krzyż  bowiem  formuje  ludzi  o
ponadnaturalnej delikatności i bezgranicznym milosierdziu w stosunku
do innych. Jeśli jednak są naprawdg wybrani, Bóg ma dla nich prasę!
Ma tlocznig jak do wina, która ich pewnego dnia zgniecie, która obróci
żelazną  twardość  ich  natury  w  lagodną  znilość,  którą  Chrystus  wnosi
zawsze na koniec uczty”.
„Inne  podobieństwo  podał  im,  mówiąc:  Podobne  jest  Królestwo
Niebios do czlowieka, który posial dobre nasienie na swojej roli... Ten,
który  sieje  dobre  nasienie  to  Syn  Czlowieczy.  Rola  zaś,  to  świat,  a
dobre nasienie, to synowie Królestwa” (Mat. 13,24.37.38). Pan żniwa
sieje, grzebie chrześcijan jako ziarna w roli, którą jest świat.
Patrząc  na  cierpliwą,  pelną  poświęcenia  pracg  Gospodarza,  ziarno
zboża wyniesione na wysokim źdźble, zaczyna się obawiać zlożenia go

Zasady duchowego wzrostu

w spichlerzu, tgskni za wydaniem „obfitego owocu” (Jan 12,24)

Zaznacza się tu Boża motywacja uczniostwa — ten charakterystyczny
dla synów glód serca, glód przynoszenia owocu. Wierzący zaczyna w
końcu prosić Pana, aby uczynil go owocem za wszelką ceng i wówczas
slyszy  Go  mówiącego:  „Zaprawdg,  zaprawdg,  powiadam  wam,  jeśli
ziarno  pszeniczne,  które  wpadlo  do  ziemi  nie  obumrze,  pojedynczym
ziarnem zostaje; lecz jeśli obumrze, obfity owoc wydaje” (Jan 12,24).
„...  kto  by  utracil  duszg  swoją  dla  mnie  i  dla  ewangelii,  zachowa  ją”
(Mk. 8,35). W tej pelnej miłości odpowiedzi na glód serca Duch świgty
cicho  i  delikatnie  zaczyna  rozluźniać  wygodne  wigzy  pokarmowe
migdzy ziarnem a klosem. „Gdy zaś owoc dojrzeje, wnet się zapuszcza
sierp,  bo  nadeszlo  żniwo”  (Mk.  4,29).  W  rezultacie  wcześniej,  czy
później,  ziarno  pszeniczne  odnajdzie  się  nie  wysoko,  w  klosie,  ale
wrzucone  w  ziemig  i  nieprzyjemną  ciemność.  A  co  gorsza,  ziemia
brudzi i rani jego połyskliwą, złocistą otoczkg. Najgorsze zaś jest to, że
otoczka  zaczyna  się  psuć  i  rozpadać  na  kawalki.  Wszystko,  co
niechrystusowe,  choćby  nie wiem jak mile w wejrzeniu i w praktyce,
zostaje objawione takim, jakim jest — jako stara natura.
Odzieranie posuwa się dalej, posuwa się aż do zalążka życia, posuwa
się  tak  daleko,  aż  nie  pozostanie  już  nic  prócz  Chrystusa,  który  jest
naszym życiem — odzieranie to posuwa się aż do śmierci starej natury.
Cierpliwości, ziarenko pszeniczne! „Choćby mnie zabił Wszechmocny
— ufam...” (Job 13,15; BT).

Jeśli nie padnie w ziemig i tam nie obumrze...”
Czy „wiele owocu” tylko tę ma cenę?
Czy trzeba ziarno grzebać w czarną, zimną ziemię
Pozbawiając je piękna i radości lata?
— On grzebie swoje ziarna w czarnej, zimnej ziemi,
On do społeczności głębokiej, wzajemnej,

Wzywa tych, co podzielą gorzki Jego kielich,
Co podzielą go z pieśnią zwycięstwa na ustach.
Jeśli nie padnie w ziemię i tam nie obumrze...”?

Jan 12,?4: „Zaprawdę, zaprawdg powiadam wam, jeśli ziarnko pszeniczne, które

wpadio do zierni nie obumrze, pojedyńczym ziarnem zostaje; lecz jeśli obumrze, obfity
owoc wydaje”.

Zasady duchowego wzrostu

Ale jakież żniwa w dniach, które nadchodzą!
A kiedy pola staną pełne zlotych klosów
I ty swój dział odnajdziesz w czasie Święta Zbiorów.
Tobie, co „tracisz życie”, dajesz mu „umierać”,
Odnajdując w traceniu swoje życie nowe,
Tobie odsłoni Chrystus swoją twarz — doczekasz;
Jego chwała najwyższa odpocznie na tobie...”

Kiedy wierzący bierze na siebie swój krzyż uczniostwa, rozpoczyna się
proces  śmierci  „starego  czlowieka”.  Uczeń  odkrywa,  że  jest  ziarnem
zasianym  przez  Syna,  zasianym  w  domu,  w  biurze,  w  szpitalu,  w
kościele, w gminie lub na stacji misyjnej. Kimkolwiek i gdziekolwiek
jest,  musi  dokonać  się  w  nim  śmierć,  za  którą  podąża
zmartwychwstanie. „Zawsze bowiem my, którzy żyjemy, dla Jezusa na
śmierć  wydawani  bywamy,  aby  i  życie  Jezusa  w  śmiertelnym  ciele
naszym się ujawniło. Tak tedy śmierć wykonuje dzielo swoje w nas, a
życie  w  was”  (2  Kor.  4,11.12).  Wniknijmy  glgboko  w  tg  prawdg,  że
sam  Chrystus,  umilowany  Syn  Ojca,  nie  mógl  wejść  do  chwaly
Niebios, zanim najpierw nie wydal Siebie na śmierć. Prawda ta, kiedy
zostanie  przed  nami  odkryta,  pomoże  nam  zrozumieć,  dlaczego  Jego
życie  nie  może  się  uzewngtrznić  w  nas  i  przez  nas.  Uzewngtrzni  się
ono dopiero wtedy, gdy w każdym czynie i każdego dnia poddawać się
bgdziemy  śmierci  dla  grzechu,  dla  „starego  czlowieka”,  dla  zakonu  i
dla świata trwając w ten sposób w nieprzerwanym współuczestnictwie
uczniostwa z naszym ukrzyżowanym i zmartwychwstałym Panem.
Wszystkie  poznane  przez  nas  prawdy  o  krzyżu,  prawdy  zawarte  w
naszym  podobieństwie  do  ziarna  pszenicznego,  które  po  to  wpada  w
ziemig,  aby  umrzeć  —  wszystkie  one  są  przygotowaniem  do
zwycięskiego  życia.  Prawdy  te  są  podstawą  takiego  życia,  są  jego
fundamentem.

ODPOCZNIENIE

tak pozostaje jeszcze odpocznienie dla ludu Bożego. Kto
bowiem wszedl do odpocznienia Jego, ten odpocząl od dziel
swoich, jak Bóg od swoich. Starajmy się tedy usilnie wejść

do  owego  odpocznienia...”  (Hebr.  4,9—11).  Wiele  darzących  życiem
prawd  Słowa  Bożego  sklada  się  z  dwóch  nierozerwalnie  ze  sobą
związanych ezęści: „starania się” i „odpocznienia”. „Starajmy się tedy
usilnie wejść do owego odpocznienia”.
„Staranie  się”  związane  jest  z  odkrywaniem  i  dzochodzeniem  do
zrozumienia  prawd  odnoszących  się  do  naszych  potrzeb.  W  procesie
tym  czeka  nas  wiele  zmagań,  wiele poszukiwań, jest to czas usilnych
próśb i udręk czekania.
Większość  tej  drogi  przebywa  się  lub  brnie  w  wysilku  pochwycenia
prawdy, ogarnięciţjej, wejściţw jej rzeczywistość. Wszystko to nie jest
bez znaczenia. Jest to potrzebne. Nie jest to jednak klucz, który otwiera
drzwi  rzeczywistości  —  odpocznienie  jest  kluczem  do  wejścia  w
odpocznienie!
Dzięki  ważnemu,  choć  wyczerpującemu  procesowi  „starania  się”
dochodzimy  do  zrozumienia  potrzebnych  nam  prawd,  stajemy  się
pewni  faktów,  uświadamiamy  sobie,  co  jest  nasze  w  Panu  Jezusie
Chrystusie.  Ale  pochwycenie,  przyswojenie  sobie  i  odpocznienie  w
odkrytej rzeczywistości opiera się na wierze, nie na staraniu się, nie na
uczynkach.  Słowo  Boże  mówi,  że  mamy  oprzeć  się  i  liczyć  na  to,  co
jest, prawdą o nas dzięki Niemu i w Nim, jak to wyraził prorok Izajasz:
„...  w  ciszy  i  zaufaniu  będzie  wasza  moc”  (Iz.  30,15).  Słowo  Boże
mówi też, byśmy w ciszy, lecz wytrwale wznosili wzrok swój ku Ojcu,
byśmy w ufności i z dziękczynieniem przyjęli od Niego to, co dał nam
w  swoim  Synu.  „Wszystko  to  czeka  na  Ciebie,  byś  dał  im  pokarm  w

„A

Zasady duchowego wzrostu

swym czasie. Gdy im udzielasz, zbierają; gdy rękę swą otwierasz, sycą
się  dobrami”  (Ps.104,27.28;  BT).  Norman  Grubb  dzieli  się  trafnym
spostrzeżeniem  na  temat  zasady  starania  się  (uczynków)  i
odpocznienia:  „Weźmy  na  przyklad  naukę  języka  obcego.  Stajesz
wobec  szeregu  „hieroglifów”,  zewsząd  dochodzi  cię  mieszanina
niezrozumiałych dźţ,vięków, które nie znaczą dla ciebie absolutnie nic.
Wiesz  jednak,  że  to  jest  język,  którego  można  się  nauczyć.  Wigcej,
podjąleś  postanowienie,  że  się  go  nauczysz. To jest wlaśnie pierwszy
szczebel w drabinie wiary. Choćby szczebel ten był słaby i chwiejny, w
sercu swoim wierzysz, że możesz nań wejść. Gdybyś nie wierzył, nie
przyszlo by ci nawet na myśl, żeby to zrobić. A więc zacząłeś. Zmagasz
się.  Kujesz.  Wiele  razy  opuszcza  cię  wiara,  odwaga  zawodzi,  umysł
jest  znużony,  serce  staje  się  ociężale  i  prawie  się  poddajesz,  ale  nie
zupelnie.  Poddanie  się  jest  nieprzebaczalnym  grzechem  wiary.
Posuwasz  się  więc  dalej.  Mijają  miesiące.  Wydaje  ci  się,  że  to
wszystko wchodzi jednym uchem, a uchodzi drugim. Ale w końcu  —
okres  czasu  zależy  oczywiście  od  stopnia  trudności  języka  oraz  od
zdolnośei  i  pracowitości  ucznia  —    stał  się  „cud”!  Przychodzi  dzień,
nieoczekiwany,  w  którym  to,  czego  szukałeś,  znalazło  cię!;  to,  co
staraleś  się  pochwycić,  pochwyciło  cię;  zaczynasz  poslugiwać  się
nowym  językiem,  myśleć  jego  kategoriami,  słuchać  go!  To,  co  bylo
kiedyś  mieszaniną  niezrozumiałych  dźwigków,  stało  się  w  twoim
umyśle uporządkowanym językiem!
Podobnie  jest  z  duchową  pracą  wiary.  Przychodzi  taka  chwila,  kiedy
wiemy,  kiedy  już  rozumiemy.  Zanika  wtedy  ślad  wysilku  i  pracy.
Wiara  jako  taka  przestaje  być  wyczuwana  i  rozpoznawana.  Staje  się
ona  jakby  rzeką  gubiącą  się  w  morzu  obfitości.  Jeśli  kiedyś
wiedzieliśmy,  że  jesteśmy  dziećmi  Bożymi  dzięki  wewnętrznej
pewności,  dzięki  świadectwu  Ducha  poświadczającego  duchowi
naszemu,  tak  teraz  wiemy,  że  „stary  czlowiek”  jest  ukrzyżowany  z
Chrystusem, że „nie żyję już ja, lecz żyje we mnie Chrystus” jako moje
trwale  życie,  że  duch  z  Duchem  stopil  siţ  w  jedno,  latorośl  zostala
wszczepiona  w  krzew  winny,  członek  zlączony  z  cialem,  problem
„trwania w Chrystusie” stal się czymś tak naturalnym jak oddychanie”.
Dzięki Bogu za potrzebę, która nie pozwala, aby głód serca nie został
zaspokojony w Nim. Musimy pamiętać o podstawowej zasadzie życia
duchowego,  o  tym,  że  Bóg  objawia  duchowe  prawdy  tylko  po  to,  by
wyjść naprzeciw duchowym potrzebom. Jakże wielu zatrzymuje ţţsię w
stadium  nowego  narodzenia  —  „Jako  odrodzeni  nie  z  nasienia

Zasady duchowego wzrostu

skazitelnego, ale nieskazitelnego, przez Slowo Boże...” (1 Ptr. 1,23)

— nie dochodząc do poznania i przeżycia slów: „... odrodzil nas...
przez

zmartwychwstanie

Jezusa

Chrystusa

dziedzictwu

nieznikomemu...” (1 Ptr.1, 3 .4; )

W  ciągu  lat  odczuwania  glodu  wierzący  odkrywa,  że  przebyl  dlugą
drogę,  że  mocno  przeżył  każdy  jej  odcinek.  Taka  jest  rzeczywistość
wiary ugruntowanej na faktach slowa. „Im lepiej wchodzimy w wiarę,
w obiektywną prawdg — tzn. w to, co jest prawdą o nas w Chrystusie
—  tym  głębsza,  tym  bardziej  odczuwalna  i  praktyczna  dokona  się  w
nas  samych  przemiana,  tym  doskonalszy  bgdzie  przejaw  duchowego
owocu w naszym życiu i charakterze” (C. H. M.).
Zaiste  długą  drogę  przebywamy  wiarą,  stawiając  krok  za  krokiem:
najpierw  odpocznienie  wiary  odnośnie  usprawiedliwienia,  potem
odpocznienie  wiary  odnośnie  usprawiedliwienia,  potem  odpocznienie
wiary  odnośnie  przyjęcia,  następnie  odpocznienie  wiary  odnośnie
naszej  pozycji  w  Chrystusie  Jezusie,  aż  w  końcu  odpocznienie  wiary
odnośnie  naszego  utożsamienia  się  z  Chrystusem  w  Jego  śmierci,
zmartwychwstaniu  i  wniebowstąpieniu.  Za  każdym  krokiem
postawionym  w  odpocznieniu  wiary,  podąża  krok  następny.  Zawsze
jednak trzeba postawić ten pierwszy, aby móc odpocząć na nastgpnym.
Nie  będzie  przesadą,  że  zanim  wierzący  nie  zostanie  mocno
utwierdzony  w  slowach  Listu  do Rzymian, rozdzialów 1—5, jeśli nie
przejdzie  ich  „krok  za  krokiem”,  nie  może,  nie  jest  w  stanie  wejść  i
spocząć  na  prawdach  rozdzialów  6—8,  choćby  uczestniczyl  w  nie
wiem ilu spotkaniach, konferencjach, choćby przeżyl nie wiem ile tak
zwanych przebudzeń.
„Dr  James  of  Albany,  mąż,  który  setki  wierzących  wprowadzil  w
zrozumienie prawd, stwierdzil, że „niedomaganie w wyższym stadium
chrześcijańskiego

życia

spowodowane

jest

niewlaściwym

zrozumieniem  i  przyjęciem  ewangelii  zbawienia  w  jej  podstawowych
zasadach”.  Rzadkością  jest  zdolność  nauczania,  albowiem  w
większości  przypadków  nauczający  ograniczeni  są  do  wykladania

1 Ptr.1,23: „Jako odrodzeni nie z nasienia skazitelnego, ale nieskazitelnego, przez

Slowo Boże, które żyje i trwa”.

1 Ptr.1,3.4: „Blogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa

Chrystusa, który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej
przez zmartwychwstanie Jezusa Chr stusa. Ku dziedzictwu nieznikomemu i
nieskazitelnemu i niezwiędłemu, jakie zachowane jest w niebie dla was.

Zasady duchowego wzrostu

pierwszych zasad nauki Bożej. Są w stanie wyjść niewiele dalej poza
podstawowe  fakty  dotyczące  nowego  narodzenia.  Nie  można  zaś
zgłębić życia duchowego, jeśli się go nie ma! Jeśli fundamenty nie są
polożone  wlaściwie,  mur  bgdzie  krzywy,  nie  stanie  żadna
odpowiedzialna  budowla!  Brak  wlaściwego  zrozumienia,  właściwej
oceny cudu pelnego zbawienia w Chrystusie otwiera drzwi wszelkiemu
rodzajowi  nierównowagi,  powodując  przewlekłe  rozczarowanie  i
niepowodzenie” (J. C. Metcalfe).
Wierzący  potrafią  często  ufać  Bogu,  ale  tylko  co  do  prawd
wynikających z ich pierwszej potrzeby, tylko na tyle, aby prześlizgnąć
się  po  lasce  w  sferę  zakonu.  W  swoim  życiu  i  służbie  oni  chcą  być
twórcami  jakiejś  szczególnej  prawdy,  podczas  gdy,  otrzymawszy
poznanie  prawdy,  powinniśmy  na  niej  spocząć,  powinniśmy  Bogu
pozostawić jej tworzenie.
„W  praktyce  codziennego  życia  zdarza  się  czgsto,  że  już  po
zrozumieniu  prawdy  o  naszym  wyzwoleniu  dzięki  śmierci  z
Chrystusem,  „stary  człowiek”  jawi  się  żywszy  niż  kiedykolwiek
indziej! Bóg chciałby, byśmy właśnie wtedy mocno opierali się o Jego
napisane  Słowo  i  na  nim  odpoczgli.  Albowiem  im  wyraźniej  „stary
człowiek”  zostanie  nam  objawiony;  tym  lepiej  rozumiemy  potrzebę
poddania  się  krzyżowi.  Pamiętajmy,  że  to  Duch  świgty  odsłania  nam
„starego  człowieka”.  To  On  wskazuje,  że  jedynie  na  krzyżu  można  z
nim się rozprawić. Do nas należy poddać swoją wolę, stanąć po stronie
Boga przeciwko samemu sobie. Duch Święty zada wtedy śmierć krzyża
wszystkiemu,  co  jest  Mu  przeciwne,  aby  prawda  stała  się
rzeczywistością, że my, którzy jesteśmy Chrystusowi, ukrzyżowaliśmy
nasze ciała wraz z ich namiętnościami i żądzami (Gal. 5,24)

„Wiara, która sięga i bierze z ręki Ojca, łączy w sobie dwa etapy. Nie
wolno  nam  się  poddawać  tylko  dlatego,  że  etap  zmagań  i  pracy  nie
kończy dzieła. Według wiary twojej niech ci się stanie. Zapamiętajmy,
że  wiara  zaczyna  się  od  pracy  („Starajmy  się  tedy  usilnie  wejść  do
owego  odpocznienia,  aby  nikt  nie  upadł  idąc  za  przykładem
nieposłuszeństwa” — Hebr. 4,11) lub walki („Staczaj dobry bój wiary,
uchwyć się żywota wiecznego, do którego zostałeś powołany i złożyłeś
dobre wyznanie wobec wielu świadków” —1 Ty,m. 6,12), kończy zaś i
udoskonala w odpocznieniu” („Albowiem do odpocznienia wchodzimy

Gal. 5,24: „A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali cialo swoje wraz z

namiętnościami i żądzami.

Zasady duchowego wzrostu

my,  którzy  uwierzyliśmy,  zgodnie  z  tym  jak  powiedział...”  —  Hebr.
4,3).  Innymi  słowy,  pierwszym  etapem  wiary  jest  zawsze  praca.
Drugim odpocznienie. Najpierw rozgrywa się walka o jakąś prawdę lub
obietnicę,  której  nie  potwierdza nasze osobiste doświadczenie. Walka
ta  angażuje  nas  —  naszą  wolę,  serce  i  rozum  —  w  wyznawanie  tej
prawdy  jako  naszej  własnej.  Nie  powinniśmy  wtedy  zniechęcać  się,
jeśli  na  razie  nie  dostrzegamy  urzeczywistnienia  się  tej  prawdy  w
naszym  życiu.  Ufajmy.  Dokonany  fakt  raszej  śmierci  dIa  grzechu  nie
od razu staje się rzeczywistością w pełni, nasze życie dla Boga nie od
razu jest dorosłe. Jeśli więc Bóg powiedział, że mamy przyjąć prawdg
wiarą, że należy ona do nas, uwierzmy i wyznawajmy. Być może tysiąc
razy  wiara  zostanie  atakowana i upadnie, niewiara powie „nonsens” i
zada  kłam  wyznaniu  wiary;  ale  praca  wiary,  bój  wiary  oznacza,  że
rozważnie powracamy do ataku.
Znów  zdobywamy  się  na  wiarę,  znów  wyznajemy  prawdę  lub
obietnicę.    Trwamy  w  tym.  Jeśli  w  ten  sposób  wstępujemy  w  ślady
tych, którzy „przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnicg, zaistnieje
w  nas  nowa,  Boża  rzeczywistość.  Duch  Święty  będzie  wspóldzialal  z
naszą wiarą. Dziala On zresztą przez caly czas, choć Go nie widzimy.
W  końcu  naszej  wierze  przydana  będzie  pewność,  pracę  zastąpi
odpocznienie.  Osiągniemy  upragniony  cel  —  spelnienie  wiary”.  (N.
Grubb).
„Prawdziwą aktywnością jest ta, która wyplywa z odpocznienia i której
ono  towarzyszy.  Tylko  wtedy,  gdy  wiemy  co  to  znaczy  „trwać  w
uciszeniu”, jesteśmy gotowi „iść naprzód”.
„Uważajmy,  byśmy  szukając  blogosławieństwa  nie  wypadli  z
odpocznienia duszy. Bóg nie może dzialać, gdy jesteśmy niespokojni,
gdy  niepokoimy  się,  choćby  nawet  o  duchnwe  życie.  Uchwyćmy  się
przeto Jego Slowa i Jemu pozostawmy wypelnienie Slowa”.

POMOC

iększość z nas chciałaby się zatrzymać w obliczu tych prawd i
prosić Boga o pomoc. Otóż Bóg nam nie pomoże. On dokonał
dzieła zbawienia, lecz nie przyjmie go za nas. Podobnie nie

zamierza On pomagać nam w chrześcijańskim życiu.
Niedojrzałość  uważa  Pana  Jezusa  za  pnmocnika.  Dojrzałość  zna  Go
jako  życie  samo  w  sobie.  Dr  J.  E.  Cnnant  napisał:  „Chrześcijańskie
życie  to  nie  nasze  życie  z  pomocą  Chrystusa,  to  Chrystus  żyjący,
samym  życiem  w  nas.  Dlatego  ta  czgść  naszego  życia,  która  nie  jest
Jego  życiem,  nie  jest  życiem  chrześcijańskim;  ta czgść naszej służby,
która  nie  jest  Jego  służbą,  nie  jest  służbą  chrześcijańską.  Wszelki
przejaw takiego życia i takiej służby ma ludzkie, naturalne źródło. ˝ycie
zaś chrześcijańskie i chrześcijańska służba ma źródło ponadnaturalne,
duchowe”.  Paweł  dodaje:  „Dla  mnie  życiem  jest  Chrystus”  (Fil.1,21)
oraz:  „Wszystko  mogę  w  tym,  który  mnie  wzmacnia,  w  Chrystusie”
(Fil. 4,13). William R. Neweil mówi, że „wielkim fortelem szatana jest
zapędzenie  szczerych  dusz  z  powrotem  do  błagania  Boga  o  to,  co
według  słów  samego  Boga,  zostało  już  dokonane!”  Przypomnijmy
sobie  nasze  nowe  narodzenie.  W  pewnym  momencie  musimy  wyjść
ponad etap „pomńż” i dzigkować Bogu za to, czego dokonał On już ze
względu na nas. Bóg nigdy nie odpowie na modlitwę z prośbą o pomoc
w usprawiedliwieniu. Ta sama zasada dotyczy chrześcijańskiego życia.
Nasz Pan, Jezus czeka aż pozwolimy Mu być wszystkim w nas i działać
we  wszystkim  przez  nas.  „Gdyż  w  Nim  mieszka  cieleśnie  cała  pełnia
Boskości i (mamy) pełnig w Nim” (Kol. 2,9.10).
Ciągłe proszenie o pomoc jest dowodem naszej nieufności w stosunku
do Boga. Nie oddajemy przez to należnej Mu czci. Jak możemy prosić
o  pomoc  Boga,  który  „zaspokoi  wszelką  potrzebę  (naszą)  według

Zasady duchowego wzrostu

bogactwa swego w chwale w Chrystusie Jezusie” (Fil. 4,19)? Jesteśmy
odpowiedzialni  za  to,  by  dostrzegać  w  Słowie  wszystko  to,  co  jest
nasze  w  Chrystusie,  a  nastgpnie dziękować Mu za to wszystko i ufać
Mu  z  tym  wszystkim,  co  stanowi  odpowiedż  na  nasze  potrzeby.
Wcześniej czy później musimy stanąć w obliczu prawdy, o której pisze
F.  J.  Huegel:  „Gdy  chrześcijańskie  życie  modlitewne  wypływa  z
właściwej  pozycji  (pełne  utożsamienia  się  z  Chrystusem  w  Jego
śmierci  i  zmartwychwstaniu),  następuje  ogromna  zmiana  w  sposobie
postgpowania, zanika zwykły typ blagania (choć, oczywiście, proszenie
jest  zgodne  ze  Słowem  Bożym  Pan  mówi  bowiem:  „Proście,  a
weźmiecie...” (Jan 16,24), aby przerodzić się w dające niewysloţvioną
radość  przyjmowanie.  Wiele  naszyeh  blagań  wpada  w  niebo  do
pamiątkowego  rejestru  próśb.  Przestaly  one  bowiem  wyplywać  z
wlaściwego stosunku do Ojca, którym jest zjednoczenie z Chrystusem
w  śmierci  i  zmartwychwstaniu.  Będąc  w  tym  wlaściwym  stnsunku,
chrześcijanin  przyjmuje  po  prostu  to,  co  już  jest  jego.  „Wszystko
bowiem  jest  nasze”  —  mówi  Apostol  Paweł  ”  —  „wyście  zaś
Chrystusowi, a Chrystus Boży” ( 1 Kor. 3,21.23;).
„Bez  ţviary  nie  można  podobać  się  Bogu”  (Hebr.11,6).  Rozważmy
zatem  kilka  mocnych,  ale  prawdziwych  stwierdzeń,  aby  lepiej
zrozumieć nastawienie wiary, które podoba się Bożemu sercu.
„W  naszych.  osobistych  modlitwach  i  naszej  publicznej  służbie  —
pisze dr A. W. Tozer — wiecznie prosimy Boga o zrobienie czegnś, co
On  już  zrobil  lub  ezego  zrobić  nie  może  z  powodu  naszej  niewiary.
Blagamy  Go  by  mówil,  kiedy  już  powiedzial  albo  jest  w  trakcie
mówienia.  Prosimy  Go  by  przyszedl,  gdy  już  jest  obecny  i  czeka,
byśmy  to  zauważyli.  Błagamy  Ducha  świętego,  by  wypelnił  nas,
podczas gdy cały czas wzbraniamy Mu tego przez swoje wţątpliwości”.
Dr S. D. Gordon napomina: „Gdy znajdujesz się w gorączce walki, gdy
jesteś obiektem ataku, mniej blagaj, więcej zaś, na gruţlcie  krwi Pana
Jezusa,  wyznawaj.  Mam  na  myśli,  byś  nie  prosil  Boga  o  danie  ci
zwycięstwa,  ale  oglaszal  Jego  zwycięstwo,  wzywal  je,  aby  cię
oslonilo”.  Inny  mąż  Boży  —  Watchman  Nee  zaskakuje  wielu,  gdy
mówi:  „Boży  sposób  wyzwolenia jest calkowicie różny od ludzkiego.
Sposobem  ludzkim  jest  tlumienie  grzechu  przez  przezwyciężenie  go,
Bożym  zaś  sposobem  jest  usunięcie  grzesznika.  Wielu  chrześcijan
boleje  nad  swoją  slabością  myśląc,  że  gdyby  tylko  byli  mocniejsi,
wszystko  byloby  dobrze.  To  falszywe  pojgcie  o  sposobie  uwolnienia
jest  bezpośrednią  konsekwencją  myśli,  że  niepowodzenie  w

Zasady duchowego wzrostu

prowadzeniu świętego życia wynika z naszej niemocy i z tego powodu
Bóg  wymaga  od  nas  czegoś  wigcej.  Jeśli  poprzednio  byliśmy
oţţvladnięci mocą grzechu oraz niezdolnością przeciwstawienia się mu,
to  teraz  logicznie  myśląc,  dochodzimy  do  wniosku,  że  aby  osiągnąć
zwycięstwo  nad  grzechem,  musimy  mieć  więcej  mocy.  Gdybym  byl
tylko  mocniejszy  —  powiadamy  —  mógłbym  przezwyciężać  dzikie
wybuchy  mego  temperamentu.  Błagamy  przeto  Pana  o  wzmocnienie
nas, ku większemu samoopanowaniu.
Takie  myślenie  jest  calkowicie  złel  To nie jest chrześcijaństwo! Bóg,
chcąc uwolnić nas od grzechu, nie czyni nas coraz mocniejszymi. Nie,
On  czyni  nas  coraz  słabszymi.  Powiadasz,  że  dziwna  to  droga  do
zwycięstwa. Tak, ale jest to Boża droga. Bóg uwalnia nas spod wladzy
grzechu  nie  przez  umocnienie  w  nas  „starego  czlowieka''',  ale  przez
ukrzyżowanie go, nie przez dopomaganie mu w robieniu czegokolwiek,
ale przez usunięcie go ze sceny życia”.
Wierzący  nie musi blagać o pomoc. Musi on z wdzięcznościţ przyjąć
to,  co  już  należy  do  niego  w  Chrystusie.  „Sprawiedliwy  z  wiary  żyć
bgdzie” (Hebr.10,38).
Nasz stary, dobry znajomy Andrew Murray zachęca nas tymi slowy:
„Chociaż powoli, chociaż potykając się co chw—ila, wiara, która Mu
zawsze dziękuje — nie za przeżycia, ale za obietnice, na których może
się  oprzeć  —  wzrasta  z  mocy  w  moc  umacniając  się  ciągle  w
blogoslawionej  pewnvści,  że  Bóg  osobiście  uczyni  w  nas  Swe  dzielo
doskonałym” (Fil. l,6)

Fil.1,6: „Mając tg pewność, że Ten, który rozpoczął w na.s dobre dzieło, będzie je

też pełnił do dnia Chrystusa Jezusa”.

DOSKONALENIE

oże powstać pytanie o znaczenie równowagi, tak ważnej jeśli
chodzi o fizyczną, psychiczną i duchową strong naszego życia.
Nierównowaga jest czgsto powodem rozpadu, a także

spustoszenia wewnątrz nas i w naszym otoczeniu.
„Stary człowiek” jest jednostronny, jest wytrącony z równowagi. Jego
stan — dobrze opisuje poniższy wierszyk:

Postanowilem przyjąć gości:
Gdy skwar letniego minął dnia,
Pod drzewem usiedliśmy w trójkę,
„Ja sam”, me „ego” no i ja.

„Ego” chęć miało na kanapki,
„Ja sam” herbatką zajął się

Przy czym ze smakiem zjadał babkę,
Podczas gdy ciasto podał mnie.

Dobry Gospodarz, jakim jest nasz Bóg, zaczyna uprawg (doskonalenie)
pełnego  glodu  wierzącego.  Cierpliwie,  wytrwale  dokonując  wielu
bolesnych  zabiegów,  Ojciec  nasz  dokopuje  się  do  najgłgbszych
zakątków starej natury obnażając ją przed nami taką, jaką jest i jaką nie
jest.  Przyczyna  tego  jest  dwojaka:  Bóg  czyni  to  po  to,  aby  Pan  Jezus
mial  wolność  objawienia  się,  po  pierwsze  w  nas  i  po  wtóre  —  ze
wzglgdu na innychprzez nas.
Pan Jezus musi wzrastać w nas i innych obdarowywać przez nas. „Pan
bgdzie cig stale prowadzil i nasyci twoją duszg nawet na siłg i bgdziesz

Zasady duchowego wzrostu

jak ogród nawodniony i jak źródlo, którego wody nie wysychają” (Iz.
53,11).
Zanim Bóg bgdzie mógł skutecznie „uprawiać” innych przez nas, musi
najpierw dokładnie „uprawić” nas samych. Nie znaczy to, że ząnim nie
staniemy  się  duchowo  dojrzali,  nie  ma  dla  nţas  miejsca  w  slużbie,
jednakże  naszą  slużbg  na  drodze  do  dojrzalości  Pan  bgdzie  wiązal
glównie  z  naszym  rozwojem,  nie  z  rozwojem  innych.  Rosnący
duchowo chrześcijanin myśli najpierw, i może takie robi wrażenie, że
cała jego służba jest skuteczna. Z czasem jednak uświadamia sobie, że
Pan wcale nie tak wiele dokonuje przez niego, ile dla niego. Albowiem
nasz Pan koncentruje się na wigkszej potrzebie.
„Dzielo Boże jest z natury dziełem duchowym, dlatego jego realizacja
wymaga  ludzi  duchowych,  a  ich  wartość  w  oczach  Bożych  określa
miara ich duchowości. Ponieważ jest właśnie tak, w myśli Bożej sluga
jest czymś więcej niż dzieło. Jeśli prawdziwie chcemy być narzędziem
w  Jego  rękach  i  dla  Jego  celów,  wówczas  Jego  postgpowanie
wzglgdem  nas  zmierzać  będzie  do  ciąglego  podnoszenia  naszej
duchowej  wartości.  Nie  nasze  zainteresowania  chrześcijańską
dzialalnością, nie nasza energia, entuzjazm, ambicje czy zdolności; nie
nasze  wykształcenie  czy  cokolwiek  innego  w  nas,  ale  po  prostu
duchowe życie jest podstawą, na rozpoczgcie wzrostu naszej slużby dla
Boga. Nawet dziela, kiedy je realizujemy, używa Bóg ku podniesieniu
naszej duchowej wartości” (autor nieznany).
„Błgdem  jest  mierzenie  duchowej  dojrzalości  obecnością  darów
Ducha.  Dary  same  w  sobie  nie  są  wystarczającą  podstawą  stalego
oddzialywania  Boga  na  człowieka.  Mogą  one  być  obecne,  mogą  być
wartościowe,  ale  celem  Ducha  jest  coś  o  wiele  większego,  jest
uformowanie  w  nas  Chrystusa  poprzez  działanie  krzyża.  On  chce
ujrzeć  Chrystusa  zrośniętego  z  wierzącymi.  To  jest  Jego  cel.  Nie
polega to na tym, że czlowiek czyni pewne rzeczy, wypowiada pewne
slowa, ale, że jest on pewnym rodzajem czlowieka. On sam jest tym, co
mówi.  Zbyt  wielu  wierzących  chce  zwiastować  poselstwo  sami  nie
bgdąc  poselstwem,  w  ostatecznym  zaś  rozrachunku  to,  kim  jesteśmy,
nie  to  co  robimy  lub  mówimy,  liczy  się  przed  Bogiem.  Cala  zaś
tajemnica tkwi w ksztalcie Chrystusa w nas” (Watchman Nee).
Nie  zostaliśmy  zbawieni,  by  slużyć;  osiągamy  dojrzałość,  by  służyć.
Tylko  w  tym  stopniu,  w  jakim  „uprawa”  nas  samych  odslania  riaszą
starą  naturę  taką,  jaką  jest,  jesteśmy  w  stanie  pomóc  innym  w  ich
„uprawie” (doskonaleniu).

Zasady duchowego wzrostu

Poznajemy wszystkich innych poznając najpierw siebie. „Jak w wodzie
odbija się twarz, tak serce jest zwierciadlem człowieka” (Przyp. 27,19).
Dla zrównoważenia zaś poznania siebie Ojciec nasz uzdalnia nas do
„wzrastania w lasce i poznaniu Pana naszego i Zbawiciela Jezusa
Chrystusa” ( 1 Ptr. 3,18 ).

Prawdy te dotyczą nie tylko służby w ogóle, dotyczą one także slużby
wstawiennictwa.  Slużba  modlitwy  o  innych, bardziej niż inne rodzaje
slużby, narzuca potrzebę potrójnego zrozumienia innych. „Modlitwa o
innych  wypłynąć  może  jedynie  z  serca,  które  najpierw  znalazło
odpocznienie dla siebie, z poznania wartości pragnienia, jakie serce to
wyraża  w  ich  sprawie.  Inaczej  nie  mogę  być  szczery  i  szczęśliwy
modląc  się  o  innych  (Stoney).  Pawel  pisał,  że  będzie  „modlił  się
duchem”  — dzięki Duchowi świętemu, który jest (w nim), ale będzie
też  „modlił  się  rozumem  —  angażując  umysl,  odwolując  się  do
zrozumienia” (1 Kor.14,15). Tak wielu z nas, zrozumiawszy niektóre z
glębszych  prawd  naszego  Pana,  chce  natychmiast  wciągnąć  lub
wepchnąć  w  nie  innych  dziwiąc  się,  dlaczego  są  oni  tak  powolni  w
uczeniu się, tak apatyczni w swym rozumieniu i zainteresowaniu. Jakże
łatwo  zapominamy,  ile  lat  nam  to  zajęło,  iloma  pustymi  szlakami
przejść musieliśmy z naszym Panem, aby w końcu przekroczyć Jordan i
wejść do Kanaanu.
„Mojżesz  posiadał  calą  mądrość  Egiptu,  a  jednak  ratunek  dla  Izraela
widział w zabiciu Egipcjanina! Musial się, niestety, ćwiczyć w Bożych
drogach.  Mial  na  to  czterdzieści  lat  w  Midianie.  Potem,  kiedy  został
posłany  do  Egiptu,  Bóg  nie  kazał  mu  martwić  się  o  Izrael,  ale  iść
bezpośrednio  do  Faraona,  przyczyny  ich  więzów!  Bóg  nie  ćwiczył
najpierw  Izraela,  ćwiczył  najpierw  przewodnika,  który  miał  go
wyprowadzić. Tak i dziś Bóg chce mieć przewodników wyćwiczonych
w  poznaniu  Jego  dróg”.  Przypomnijmy  sobie,  w  jaki  sposób  Ojciec
nasz musial obchodzić się z nami przez lata naszego rozwoju. Na ile to
rozumiemy,  na  tyle  też  rozumiemy,  jak  On  chce,  byśmy  postępowali
względem  innych.  Musimy  być  „uprawiani”  —  by  „uprawiać”,
udoskonaleni — by udoskonalać.
„Szkodzi  to  wierzącemu,  gdy  jest  przez  innego  wierzącego
przymuszany  do  przyjęcia  „blogosławieństwa”  nie  mając  duszy
gotowej  na  jego  przyjęcie.  Wymuszony  postęp  daje  wrogowi
możliwość  sprowadzenia  wierzącego  na  blędne  tory.  Ci  bowiem,
którzy  się  śpieszą,  którzy  są  popychani  przez  innych,  nie  potrafią
jeszcze ustać o własnych siłach, nie mogą znieść prób wlaściwych dla

Zasady duchowego wzrostu

zajętej  przez  nich  pozycji”  (J.  Penn—Lewis).  Musimy  także
gruntownie przemyśleć motyw calej naszej służby. „Praca powinna być
rozpatrywana nie tylko pod kątem szybkich jej rezultatów, nie tylko ze
względu na jej wpływ na tę czy inną osobę; pytaniem najwyższej wagi
powinno  być,  czy  ta  osoba  poddana  dokładnemu  badaniu  w  obliczu
Boga podoba się Mu i czy może być przez Niego przyjęta. Jeśli tak, to
akceptacja  jest  moją  nagrodą:  „Dlaczego  tak  dokładamy  starań,  żeby
niezależnie od tego, czy mieszkamy w ciele, czy jesteśmy poza ciałem,
Jemu  się  podobać”  (2  Kor.  5,9;).  Nie  chodzi  o  to,  by  pracować  w
radości  i  sile  kogoś,  kto  wychodzi  z  domu  i  udaje  się  do  swych
normalnych  codziennych  zajęć.  Wielu  upada  na  duchu  nie  widząc
owoców i swojej pracy, są nieszczęśliwi, jeśli nie pracują. A przecież
praca jest wystarczająco dobra sama w sobie, musimy tylko zachować
wlaściwy  porządek  rzeczy:  od  szczgścia  do pracy, nie przez pracg do
szczgścia.  Do  pracy  musimy  wyjść  nie  z  domu,  ale  ze  świątyni,  z
wewnątrz, z ośrodka ożywienia, z serca, w którym panuje Chrystus —
jedyne źródlo życia — z kręgu rozmilowania. Jakość naszej pracy zależ
od  natury  naszego  odpocznienia.  Odpocznienie  zaś  nasze  ma  być  jak
Jego o pocznienie, dzięki Niemu poznane i z Nim dzielone. Niewielkie
niestety mamy pojęcie o tym, w jak wielkim stopniu zewngtrze nasze
nosi  barwg  wngtrza.  Jeśli  nasze  wnętrze  jest  niespokojne,  to  nie  ma
mowy,  aby  nasza  slużba  wnosiła  odpocznienie,  choćbyśmy  się  o  to
bardzo starali. (...) Najwigkszym dowodem naszej milości do Chrystusa
jest troska o tych, którzy należą do Niego. „... Milujesz mnie? (...) Paś
owieczki moje” (Jan 21,16) (J. B. Stoney).

TRWANIE

a starcie naszego chrześcijańskiego życia, spragnieni i pełni
gorliwości dla Niego, wyobrażamy sobie, że zrobiliśmy już
duży postęp. W rzeczy samej jest to dopiero początek. Dopiero

po latach naszej wędrówki z. Nim rozjaśnia się nam obraz, widzimy te
rozlegle, prawie nie kończone obszary rozwoju, przez które Bóg musi
nas wciąż prowadzić.
Wiele  z  tych  obszarów  to  po  prostu  pustynia  —  brak  duchowej
aktywności, brak służby, słaba społeczność z Bogiem, z innymi... Jeśli
jest modlitwa, to wymuszona, a czasem porzucana na długie miesiące,
ustaje  studium  biblijne...  Wszystko  wydaje  się  na  nic...  W  tym,  tak
skądinąd potrzebnym dla naszego duchowego rozwoju czasie, wierzący
miewa odczucie, że Bóg przestał spełniać swe obietnice, że trwanie w
wierze  ma  niewielki  sens  lub  jest  zgoła  bez  sensu.  A  jednak  gdzieś
głęboko w nas pozostaje głód, który nie pozwala nam zrezygnować.
„Wszakże  fundament  Boży  stoi  niewzruszony,  a  ma  tę  pieczgć  na
sobie: Zna Pan tych, którzy są Jego...” (2 Tym. 2,19).
Czyż  mamy  go  kochać,  czyż  mamy  mu  ufać  i  reagować  tylko  wtedy,
gdy nam „błogoslawi”? Cóż to za rodzaj miłości? Miłość wlasna? Nasz
Ojciec  czasem  pozbawia  nas  wszystkiego,  aby  dać  nam  możliwość
kochania Go, ufania Mu i zwracania się do Niego tylko dlatego, że On
jest naszym Ojcem. On wie, jakie zadanie spełniać ma krzyż w naszym
życiu, widzi śmierć, która musi dotknąć nas wszystkich, jeśli ma w nas
powstać  zmartwychwstałe  życie.  On  patrzy  na  te  opustoszone,
poranione  serca  którym  musi  uslużyć  przez  nas  i  dlatego  chce  nas
doprowadzić do stanu, w którym nie liczy się już nic innego poza Nim
samym, w którym On jest wszystkim.
„Synostwo jest czymś wigcej niż tylko nowym narodzeniem. Synostwo

Zasady duchowego wzrostu

to  wzrost  w  pełnię.  Być  niemowlęciem  w  okresie  niemowlęctwa  to
rzecz  zupełnie  prawidłowa,  ale  niemowlęctwo,  gdy  okres
niemowlęctwa  przeminął,  staje  się  czymś  złym  i  nieprawidłowym,  a
jest  to  niestety  sytuacja  wielu  chrześcijan.  Podczas  gdy  synostwo  w
sensie ogólnym jest nieodłączne od narodzenia, w rozumieniu Nowego
Testamentu  synostwo  jest  realizaćją  móżliwośćiţnarodzenia,  jest
wzrostem  ku  dojrzałości.  Dlatego  Nowy  Testament  ma  wiele  do
powiedzenia  na  ten  temat,  na  temat  pozostawienia  dzieciństwa  i
osiągania  dojrzałości.  To  wraz  ze  wzrostem  przychodzi  pełnia
Chrystusa  oraz  obfitość  bogactwa,  do  którego  zostaliśmy  zbawieni.
Chodzi  bowiem  nie  tyle  o  to,  od  czego  zostaliśmy  zbawieni,  ile  do
czego  zostaliśmy  zbawieni”  (T.  Austin—Sparks).  Na  początku
jesteśmy  zwykle  pochłonięci  zewnętrzną  stroną  chrześcijaństwa,  tym
co  robimy.  Przez  jakiś  czas  Pan  pozwala  nam  na  to.  Potem  jednak
zaczyna  usuwać  nas  samych  i  to,  co  robimy,  zabiera  wiele z tego, co
myśleliśmy, że mamy, a czyni to po to, aby Pan Jezus Chrystus stał się
dla nas wszystkim. Od tego momentu zaczyna się długa przemiana, w
której  krzyż  zajmuje  miejsce  centralne,  przemiana  „co  robię”  w  „jaki
jestem”.
Cały  ten  paradoksalny  postęp,  paradoksalny,  bo  jest  to  droga,  która
prowadzi  w  górę  schodząc  w  dół,  wywołuje  w  nas  uczucie
opuszczenia.
„Pan  się  mną  nie  opiekuje,  nie  zależy  Mu  na  mnie”.  Są  to  podszepty
wroga. Można im łatwo przeciwdziałać pozwalając Bogu być Bogiem
w biblijnym znaczeniu — „pozwalając” Mu być naszym Ojcem.
„To prawda, Bóg obiera niegodnych i pozwala im wypowiadać Swoje
Slowa  na  lata  wcześniej,  zanim  w  pełni  zrozumieją  ich  wagę;  Bóg
jednak  nie  chce,  aby  ktokolwiek  z  nas  pozostal  w  tym  stadium.
Owszem,  możemy  iść  tą  drogą  przez  pewien  czas,  ale  czyż  nie  jest
prawdą,  że  od  czasu  kiedy  zaczyna On w naszym życiu Swoje dzieło
formowania  nas  karaniem,  doświadczeniami,  szybko  staje  się  dla  nas
jasne w istocie, jak niewiele wiemy o prawdziwym znaczeniu tego, co
przedtem  mówiliśmy  i  robiliśmy?  Bóg  chce,  byśmy  osiągnęli  taki
punkt,  w  którym  będziemy  zwiastować  poselstwo  sami  będąc
poselstwem,  niezależnie  od  przejawiania,  bądź  nie,  darów  Ducha.
Albowiem w miarę wzrostu dary Boże stają się coraz mniej widoczne
na zewnątrz — dotyczy to darów Ducha — a coraz bardziej zwrócone
do wewnątrz, związane z życiem. Głębia i istota dzialania jest tym, co

Zasady duchowego wzrostu

liczy się w dlugim biegu życia. Kiedy sam Pan zaczyna znaczyć dla nas
coraz więcej, wszystko inne poza Nim
—  dotyczy  to  również  darów  Ducha  —  liczy  się  coraz  mniej.
Wówczas, chociaż uczymy tych samych prawd, chociaż wypowiadamy
te  same  slowa,  nasze  oddziaływanie  na  innych  różni  się  od
poprzedniego. Różnicę tę dostrzegamy w poglębianiu działania Ducha
również i w nich samych” (Watchman Nee).
Ten  proces  wzrostu,  któremu  Bóg  bezlitośnie  nas  poddaje,  wywola
zniechęcenie i zaklopotanie, jeśli marzymy o niebie po śmierci. Jeżeli
jednak nasza wola utożsamia się z Jego wolą, wówczas wszystkie drogi
Boże,  nawet  te  pustynne  staną  się  dla  nas  zachętą.  Będziemy na nich
trwać  mając  tę  pewność,  że  On  wykonuje  w  nas  i  przez  nas  to  samo
dzieło, które rozpoczął i zakończyl w Panu Jezusie Chrystusie.
„Mając  serca  naprawdę  szczere  wobec  Boga,  możemy  być  pewni,  że
On poprowadzi nas w poznaniu Siebie samego tak szybko, jak szybko
możemy  podążać.  On  wie,  ile  możemy  przyjąć  i  nie  zawiedzie  w
podawaniu nam takiego pokarmu, który dokładnie odpowiada potrzebie
chwili.  Być  może  czasem  stracimy  cierpliwość  nad  sobą  widząc
powolny nasz postęp, ale wtedy uczymy się ufać Panu, ufać, że On wie
jak  pokierować  naszą  duchową  edukacją.  Jeśli  oczy  zwracamy  ku
Niemu, jeśli w prostocie serca podążamy za Nim, odkryjemy wkrótce,
że prowadzi nas On właściwą drogą, że wiedzie nas przez wszystkie te
doświadczenia i próby, które potrzebne są, by nauczyć nas wlaściwego
uznania  dla  Niego  samego  i  dla  wszystkich  błogosławionych  darów,
które spływają na nas w Nim. Musimy ufać jego miłości we wszystkim
i uczyć się coraz bardziej nie ufać samemu sobie” (C. A. Coates).
Paweł  pisze  do  nas  slowa,  które  ongiś  przeslał  Tymoteuszowi:  „Ty
więc, synu mój, wzmacniaj się w lasce, która jest w Chrystusie Jezusie,
a  co  słyszaleś  ode  mnie  wobec  wielu  świadków,  to  przekaż  ludziom
godnym zaufania, którzy będą zdolni i innych nauczać. Cierp wespól ze
mną jako dobry żolnierz Chrystusa Jezusa” (2 Tym. 2,1—3).
Radość  wasza  jest  naszą  radością,  jeśli  trwacie  w  Nim.  „Wierny  jest
Pan, którywas utwierdzi i strzec będzie od złego” (2 Tes. 3,3).

KONIEC