plik

40 urodziny.

Pewnego wieczoru chłopiec, którym byłem poczuł, że powinien być już mężczyzną. i że

nie musi już dłużej chować się przed miłością. Sprzedał więc swoje zabawki i kupił komplet
narzędzi do obróbki drewna. Pojechał do lasu, by samemu stworzyć kobietę dla siebie. Bo tak
naprawdę nie potrafił zaufać do końca swoim przeczuciom. Nie potrafił zaufać już niczemu.

Złe zabawki.

Sytuacja zdążyła się już wyklarować i obraz stał się przejrzysty. Rick pierwszy dopadł

pistoletu. Małego poręcznego SN „Flea” kaliber 3.15. Teraz trzymał go celując prosto w głowę
Teda i przeżuwał tister usiłując opanować oddech.

Miejsce wydawało się wprost idealne do sytuacji. Doskonale kiczowaty opuszczony

magazyn, gdzieś w jakiejś portowej dzielnicy miasta zbyt dużego, by przejmować się kolejną
śmiercią. Jedyną różnicę stanowił fakt, że magazyn ów pozbawiony był jednej ze ścian, tej która
przeważnie i tak stanowiła bramę wjazdową. Nieopodal leżało trochę szczątków czegoś, co
kiedyś mogło być ciężkim sprzętem budowlanym.

Ted nie pierwszy raz znajdował się w takiej sytuacji, ale mimo to zimny pot spływał mu

po plecach. Nienawidził tego uczucia. Wiedział jedno – jeśli tamten od razu nie pociągnął za
spust tylko kazał mu siadać – miał jeszcze jakąś szansę.
- Hmmm – powiedział Rick gdy tylko zaczął odczuwać odprężające działanie tisteru – pewnie

nawet nie wiesz kim jestem. Od razu uprzedzę cię, że ta cała sprawa to nie przypadek. Nie
powiem też, że to nic osobistego... to właśnie jest bardzo osobiste.

Ted nie odezwał się ani słowem, tylko pot zaczął płynąć po jego plecach jakby większym

strumieniem i wydawał się znacznie zimniejszy.
- Pamiętasz może Rean? Taką drobną blondynkę z motelu „Dzień od Salsville”? Jedenaście lat

temu? – Rick zawiesił na chwilę głos, ale ponieważ nie zauważył żadnej reakcji,
kontynuował – Miała wtedy szesnaście lat. Nosiła twoje dziecko. Znalazłem ją w piwnicy
czternastego września. Powiesiła się. Od tamtej pory żyłeś na kredyt.

Na zewnątrz zrobiło się nieco głośniej, jakby odgłosy miasta przybliżyły się do nich, ale

żaden z nich nie zwrócił na to uwagi.

Rick wypluł pozbawioną już smaku gumę, usmiechnął się szeroko i pociągnął za spust.

Ted nawet gdyby chciał, nie mógł się już mocniej spocić.

Kula wyleciała z lufy, lecz w połowie drogi zatrzymała się i spadła na podłogę nie

wydając żadnego odgłosu. Gdyby była istotą świadomą na pewno byłaby mocno
zdezorientowana. Obaj mężczyźni powoli opuścili głowy i zatrzymali się w bezruchu.

Odgłosy miasta przybliżyły się jeszcze bardziej i zaczęły być rozróżnialne.

- Kcchss’ft, sssch’ttk fsssss’kt tktkkk’csch!!! - powiedziało miasto.
- Ssschtt fk’ttkt ftsss kchhhhss’tsssf – powiedział Kcchss’ft i zaczął składać zabawkę.

Cały magazyn uniósł się i mocno pochylił. Kula kalibru 3.15 powoli zsunęła się do

miejsca gdzie kończyła się podłoga i wypadła. Kilka metrów niżej rozpłynęła się w powietrzu.
Gdyby była istotą świadomą...

Bal.

Zawsze lubiłem ubierać się dość ekstrawagancko, więc na dzisiejszy szczególny wieczór,

przywdziałem ciało człowieka.

Beczka piwa.

Beczka się już kończyła. Zostało nas już tylko trzech, zdolnych do picia. Postawiliśmy

sobie tę beczkę chyba za cel ambicji. Jednak przeceniliśmy nasze możliwości. Po kilku
kolejnych kuflach, legliśmy i my. Oczywiście następnego dnia rozpowiadaliśmy wszystkim, że
to myśmy ją skończyli. Przecież nie wypadało nam mówić, że gdy zasypialiśmy w pijackim
otumanieniu, to widzieliśmy jak beczka wstała i poszła się wysikać pod drzewo.

Cały świat.

Cały mały świat mieści się w jednej maleńkiej dłoni dziewczynki. Dziecka, które musiało

zrozumieć, że nigdy nie będzie dorosłe. Uśmiechajcie się do niej, nawet jeśli przechodzi was
lodowaty dreszcz.

Codziennie kawa na śniadanie.

Twoje ciało nie żyje, a ty spadasz w dół. Mimo wszechogarniającego przerażenia myślisz

bardzo  trzeźwo.  Do  twego  umysłu  najpierw  nieśmiało  a po  chwili  coraz  mocniej  i mocniej
zaczynają  wdzierać  się  obce  myśli  i wrażenia.  Za  moment  nie  jesteś  już  w stanie  ich
powstrzymywać siłą swojej woli i ogarnia cię panika. Nagle, gdy wydaje ci się, że dotarły już do
samego  jądra  twojej  świadomości,  w jednej  chwili  milkną,  pozostawiając  po  sobie  dzwoniącą
ciszę. Powoli odzyskujesz wspomnienia. z twojego niematerialnego gardła zaczyna dobywać się,
narastający z każdą chwilą śmiech. Tak, miło jest wracać do domu.

Czas.

Miał dużo czasu. Mógł czekać. Jego ciało umierało. Mózg odbierając sygnały ogromnego

bólu, wyłączył świadomość. Zostało mu już niewiele życia, ale nie zdawał sobie z tego sprawy.
Miał dużo czasu. Mógł czekać. Czekać na miłość. Tak jak zawsze.

Deszcz na żółto i na niebiesko.

Deszcz, który spadł tamtego dnia, nie wyróżniał się niczym szczególnym. Poza tym, że

był  żółty.  Tak  samo  żółty,  jak  słoneczniki,  które  błyskawicznie  po  nim  wyrosły  na  każdym
dostępnym  kawałku  ziemi.  Różnej  maści  naukowcy  jak  i szarlatani  nie  potrafili  wyjaśnić  tego
fenomenu.  Przez  jakiś  czas  tylko  w brukowej  prasie  pojawiały  się  artykuły,  a to  o przecieku
z tajnego laboratorium broni biologicznej, a to o biblijnej mannie z nieba.

Stary Jack, zwany przez wszystkie dzieci z okolicy wujkiem też miał swoją teorię, którą

opowiadał każdemu. z zainteresowaniem słuchały go jednak tylko dzieci. Mówił on, że widział
małe zielone ludziki z czerwonymi kapturkami na głowach grzebiące coś w nocy w jego
ogródku. Fakt faktem słoneczniki nigdzie tak nie obrodziły jak u starego Jack’a.

Po kilku dniach życie znowu wróciło na swoje dawne tory. Jedynymi, o których było

jeszcze słychać w związku z tą sprawą było kilku rolników z pobliskich gospodarstw
agroturystycznych, protestujących przeciwko nieuniknionemu spadkowi cen pestek
i przebąkujących coś o blokowaniu dróg.

Deszcz, który spadł równo tydzień po żółtym, był niebieski. Kałuże po nim wyglądały

bardzo ładnie i wysychały jakoś szybciej, nie pozostawiając żadnych plam, ku uciesze ludzi
odpowiedzialnych za sprzątanie miasta. Wszystkie słoneczniki po nim zwiędły.

Jednym z nielicznych, którzy zachowali spokój, był łuskający swoje ulubione pestki

z dyni, piekarz z naprzeciwka, który całe zajście skwitował słowami – Allah dał, Allah wziął –
nie przejmując się żegnającym się na te słowa księdzem.

W życiu miasta nic się nie zmieniło od tamtej pory. No, może prócz faktu, że przez cały

rok trudno było kupić pestki ze słonecznika. Nigdy więcej jednak nie było już u nas tak
kolorowo.

Dom na wzgórzu.

Na wzgórzu stał dom starców. Nie miał wielu pensjonariuszy. Większość z nich

stanowiły kobiety. One przeważnie żyją dłużej od mężczyzn.

Dwie z nich siedziały teraz na ławeczce w parku. Ta wyższa nie lubiła luster. Czasami

rozmawiała sama do siebie. Zawsze starannie upinała swe długie siwe włosy w kok. Ta druga
ubierała się zawsze bardzo kolorowo i lubiła dokarmiać małe zwierzęta. Teraz grały ze sobą
w warcaby, jak codziennie po obiedzie. Ich myśli krążyły gdzieś w przeszłości.

To były Królewna Śnieżka i Kopciuszek. Im spełniła się przynajmniej połowa

przepowiedni. Żyły długo. Ale czy szczęśliwie?

Droga.

Niezmiernie rzadko człowiek może wybrać drogę, którą będzie kroczył. Częściej

zdajemy sobie sprawę z tego, jaka droga nas czeka, dopiero gdy na nią wejdziemy. Ta, którą
wybrałem, pokryta była kurzem. Zupełnie, jakby ktoś od bardzo dawna jej nie sprzątał. Ale była
to moja droga. Droga do doskonałości.

Drzewa.

Tam gdzie kiedyś był biegun zimna teraz zdawało się tętnić życie. Drzewa szumiały

coraz mocniej. Wiatr się wzmagał. Mrówki nerwowo zamykały wejścia do swoich twierdz.
Teraz one były tu gospodarzami, od kiedy promieniowanie opadło na tyle by pozwolić im wyjść
spod ziemi. Powoli rozwijały swoją cywilizację, tak różną od cywilizacji ludzi.

Na drugim kontynencie była tylko szklana pustynia. Nawet Drzewa nie założyły tam

swojej kolonii. Wędrowne owady zmieniły trasy swoich przelotów. Kontynent był martwy
i bardzo długo miał jeszcze takim pozostać.

W jedynym zamieszkanym przez żywe istoty miejscu Drzewa szumiały coraz mocniej.

Wiatr się wzmagał. Bo na tym świecie to Drzewa wytwarzały wiatr. Nie był to na szczęście nasz
świat.

Fotograf.

Przeglądając swoje stare zdjęcia, zauważyłem jedno, na którym, w szybie

przejeżdżającego  akurat  samochodu,  nie  było  odbicia  fotografa,  czyli  mnie,  tylko  jakiejś
sympatycznej,  nieznajomej  dziewczyny,  trzymającej  aparat  w rękach.  Akurat  moment,  gdy
robiłem  to  zdjęcie  utkwił  dość  dobrze  w mej  pamięci.    Tknięty  dziwnym  przeczuciem,
dotknąłem swych piersi.

Handel.

- Dzień dobry, jestem przedstawicielem firmy STM, naszym mottem jest „spełnimy twoje

marzenia,  jakiekolwiek  by  one  nie  były”.  w dzisiejszej  promocji  mam  do  zaoferowania
specjalnie  dla  pana,  jedyną  w swoim  rodzaju  miłość.  Nie  taką  wyniszczającą,  jakie  pan
przeżywał  do  tej  pory,  ale  prawdziwą,  namiętną  i szaloną.  Na  pewno  jest  to  coś,  o czym  pan
zawsze marzył  i jak  widzę po wyrazie pańskich  oczu, jeszcze pan nie zaznał.  i wszystko  to  za
jedyne  99  zł.  Oczywiście  moja  firma  daje  panu  trzymiesięczną  gwarancję  i całkowity  zwrot
poniesionych  kosztów,  w przypadku,  gdyby  się  pan  nie  zakochał  w przeciągu  tygodnia  takim
uczuciem, o jakim pan zawsze marzył...

- Przepraszam, – przerwałem młodemu człowiekowi, który przed chwilą wszedł do

mojego biura – to, co mi pan proponuje, jest rzeczywiście bardzo kuszące. Niestety jestem
zmuszony odrzucić tą ofertę, gdyż nie zwykłem prowadzić interesów z analfabetami.

- Nie bardzo rozumiem, co pan sugeruje? – spytał nieco zmieszany.
- Sugeruję tylko, że jest pan analfabetą. w przeciwnym razie zrozumiałby pan treść

tabliczki, wiszącej na drzwiach mojego biura, na której jest napisane „Na terenie zakładu pracy
zabrania się handlu obnośnego”.

Historia 1.

A poza tym nuda, jak cholera. Zero komiczenia w zatory mentalne. Sadłość i lepność

pożera  pokasłactwo.  Czekawieniec  się  odzywa  i poczernia  zapicia.  Nic,  tylko  mleko  i lód
i cytryna  i piwo.  Forma  bez  wypełnienia.  Zastoje.  Przecena  uczuć.  Rozszyderczam  swoje
zasilenie  w bleblezlistnym  wyczekawcu.  Czerwień  nie  wiem,  siedzę  i patrzę  przede  siebieee.
Poczekam,  zwlekam  i rozpadam  zamiary.  Bredzę  i mieszkam  w domu,  nie  potrebnuję  świerby
i korby, a podlegam grawitacyji. Nic z oderwania od oczu obrzydłych obserwów. Niedobrze, niej
dobre. a kiedy ona wróci? a czy ja będę czekała, czy czekał?

Chwila, chwila, chwilunia, jakieś przekłamy. Potrzebuję defektu, chwila, dwa, chwila,

chwila, odczekaj, 1... 2... 3... odejście, tak jest, mamy go, trzymaj na monitorze, chwila, odczyt
pulsu, odczyt oddechu, jest, dawaj go do lodu, Uwaga, gaśnie... jeszcze raz, 3... 2... 1... odejście,
dosercowy,  jest,  tnij,  odczyty,  pobieramy,  bez  załamań,  bez  wahań,  bez serca,  żyje,  sukces,  on
żyje bez serca!

Historia 2.

- Dlaczego? - Myślałem, że wiecie, nie odczuwam już nic poza zwierzęcymi odruchami.
- Przecież nie jesteś zwierzęciem.
- Pod względem funkcjonowania organizmu jestem.
- Chodzi też o świadomość.
- Muszę  przyznać  Wam  rację,  rzeczywiście  mam  świadomość.  Tak  naprawdę  to  ona  zupełnie
różni się od świadomości ludzi. Nie jestem już człowiekiem, zmiany są nieodwracalne. To, że
czasami zachowuję się jak człowiek, to tylko forma mimikry.
- Niemożliwe, ktoś na pewno by to już odkrył.
- Wielu ludzi już to zauważyło. Ci z nich, którzy żyją, nie są w stanie jednak mi zagrozić. Oni się
mnie boją. Nie jestem nieobliczalny. Funkcjonuję po prostu trochę inaczej. Mam inną hierarchię
wartości.  Jestem  czujnikiem  mojego  super  ego,  które  działa  jak  sędzia.  Osobiście  nie  muszę
w niczym  maczać  paluchów,  ani  nikim  się  posługiwać.  Jestem  panem  swojego  świata  i nie
oddam go nikomu. Umierając, narodzę się w nim królem.
...
-  To  wszystko  przez  egoizm.  Jestem  pieprzonym  egoistą.  -  Dlaczego?- Nic  nie  dzieje  się  bez
przyczyny.  Podejrzewam,  że  zaczęło  się  od  moich  problemów  sercowych.  Ponieważ  nic  nie

zapowiadało  zmiany  sytuacji,  powoli  odwracałem  się  od  ludzi.  Od  nikogo  nie  zaznałem
bezinteresownego dobra, więc nikomu nie zamierzam go dawać.
- Myślisz, że łatwiej z tym żyć?
- Myślę, że łatwiej z tym umierać. Jeżeli ktoś mnie nienawidzi, to z ulgą przyjmie moją śmierć.
Jeżeli ktoś potrafiłby mnie kochać i kochałby, to byłoby mu to trudniej znieść. Mimo wszystko
nie należę do osób, które lubią, gdy ktoś cierpi.
- Bzdura. Każdy umie kochać i każdy chce kochać.
- Zgoda, ale ja nie umiem być kochany.
...
-  Zdejmij  wreszcie  wszystkie  maski!  Pozbądź  się  upiornych  twarzy!-  Nie  chcę,  nie  chcę,  nie
potrafię,  one  już  przyrosły  do  mnie!!-  Zerwij  je  razem  je  ze  skórą!  Poświęć  trochę  bólu!  Nie
poddawaj się tak szybko!- Ja się boję! Ach, to boli! Nie chcę, nie chcę, przestań proszę!
- Zerwij, zerwę ci je sama! O, już zchodzi pierwsza warstwa!
- Nie rób tego, przestań, nie!!!
-  Nie  krzycz,  zrobię  to  za  ciebie.  Mógłbyś  chwilę  cicho  być!  Ta  stalowa  jest  ostatnia!  Pod  nią
skryta twoja twarz! O, już zeszła, popatrz w lustro!
- Nie chcę, boję się! Nie wiem, co zobaczę, może nie zobaczę nic!?
- a jednak masz twarz! Tylko ja potrafiłam ci ją ukazać! Otwórz oczy! Patrz!
- Widzę oczy, widzę twarz. Coś dziwnego na policzkach?
- To łzy.

Jasnowidz.

Przepowiadanie przyszłości przypomina oglądanie sąsiedniego podwórka przez źle

ustawiony teleskop. Widać kilka szczegółów, ale nie można dostrzec zarysów całości i wszystko
jest odwrócone do góry nogami. Dopiero znając tę regułę można pokusić się o interpretację
widzianych obrazów.

Jestem jasnowidzem. Od wielu lat próbuję odnaleźć w tym, co mnie czeka jakiś sens

i nadzieję.  Na  przykład  wczoraj  zobaczyłem  symbol  trupiej  czaszki.  Nie  przeraziło  mnie  to
zbytnio,  bo  mogło  oznaczać  bardzo  wiele  różnych  rzeczy.  Dopiero  dziś  okazało  się,  że
symbolizowało  to  moje problemy  z uruchomieniem  samochodu.  w zbiorniku  paliwa,  po zimie,
odstało  i skropliło  się  trochę  wilgoci.  Chciałem  dolać  więc  do  paliwa  trochę  denaturatu,  by
związał wodę, ale nie mogłem go nigdzie znaleźć. Symbol trupiej czaszki oznaczał więc moje
problemy  ze  znalezieniem  denaturatu,  który  ostatecznie  musiałem  pożyczyć  od  sąsiada,  za
którym nie przepadam.

Dziś zobaczyłem w swojej wizji kobietę. z moich poprzednich obserwacji

i następujących po nich przeżyć wiem, że jest to symbol o wiele gorszy od trupiej czaszki. Jutro
więc zamknę się w domu, wyłączę telefon i nie będę nikomu otwierał. Niestety, z mojej praktyki
wynika, że kobiety, gdy tylko przychodzi na nie czas, potrafią obejść i takie zabezpieczenia, ale
może to i lepiej.

Ionny Mnemonik.

Ionny był Mnemonikiem. w zasadzie jego Prawdziwe Imię brzmiało Pomarańcza Jest

Pomarańczowa. Ale używał go tylko w sprawach oficjalnych.

Od urodzenia mieszkał w swoim wygodnym mieszkanku na ul. Kolorów. Było małe, ale

za to wygodne i komfortowo urządzone. Na początku nie za bardzo rozumiał kim jest i po co, ale
pewnego dnia przyszedł do niego pan z Urzędu Kontroli i nadał mu jego Prawdziwe Imię. Kilka
razy na początku Ionny je zapominał, ale pan z UK co jakiś czas odwiedzał Ionnego i zawsze
umiejętnymi skojarzeniami odświeżał mu pamięć. z każdym kolejnym rokiem kontrole zdarzały
się coraz rzadziej, aż w końcu się skończyły.

Ionnemu podobało się jego Prawdziwe Imię, był z niego dumny, chociaż nawet nie

wiedział  co  to  jest  Pomarańcza  ani  Pomarańczowa.  Ale  wiedział  że  Pomarańcza  Jest
Pomarańczowa, bo być taką musiała. Zawsze zazdrościł ładnej mosiężnej tabliczki na drzwiach
swojego  sąsiada  z naprzeciwka  –  pana  Bubu  Jest  Niebieski.  Pewnego  dnia  więc  zamówił
podobną gustowną tabliczkę na swoje drzwi. Od tej pory zaczęły go odwiedzać Skojarzenia.

Skojarzenia odwiedzały go co jakiś czas. Trzeba przyznać, że nawet nigdy go nie

irytowały ich wizyty. a i na palcach jednej ręki można policzyć gdy budziły Ionnego nocą. Ionny
kwitował  im  delegacje  w rubryce  „ul.  Kolorów”  i zawsze  znalazł  chwilę  na  pogawędkę.
Dowiadywał  się  potem  jaką  mają  pracę,  a raz  nawet  zaprzyjaźnione  Skojarzenie  pokazało
Ionnemu  swoje  inne  wpisy  z  tego  dnia.  Były  one  dość  chaotyczne  jak  się  Ionnemu  zdawało
i pochodziły  z różnych  dzielnic.  Były  wpisy  z ul.  Alkoholowej,  Zapachowej,  a z   Seksualnej
nawet dwa, od pana Pierś Jest Okrągła i Perfumy Pachną JCC4YHE6OP. Ten drugi wpis wydał
się nawet Ionnemu znajomy. Przypomniał sobie, że jego kolega Perfumy Pachną JCC4EHE6OS
wczoraj dostał nakaz urzędowy zmiany Imienia na Perfumy Pachną Pomarańczą.

Od tamtej pory Ionny zaczął w ramach hobby interesować się czym lub kim jest

Pomarańcza. Teraz wiedział już dużo, bo zaprzyjaźnił się ze wszystkimi innymi Mnemonikami,
których część imienia była słowem Pomarańcza, aż nawet zaczął sobie wyobrażać jaka Ona
naprawdę jest.

Pewnego dnia do miasta wpadły z wielkim hukiem bojówki LSD. i wszystko stanęło na

głowie.

Kap, kap.

Leżę w wannie pełnej wody. z kranu płynie cieniutki strumień wrzątku. Krew nie

powinna krzepnąć, dopóki nie odejdę.

Karmnik.

Nigdy nie miałem smykałki do majsterkowania. Może dlatego karmnik nie wyszedł mi za

dobrze. Był krzywy, a w kilku miejscach deseczki były pęknięte. Te gwoździe, które za bardzo
wystawały,  spiłowałem  z grubsza  pilnikiem.  Nie  wysiliłem  się  nawet,  by  go  pomalować.
Wystawiłem  go  za  swój  balkon,  tak  bym  mógł  łatwo  się  do  niego  dostać.  Co  wieczór,  przed
zaśnięciem  siadałem  na  małym  krzesełku  ustawionym  na  balkonie  i karmiłem  się  marzeniami
o miłości,  która  gdzieś  na  mnie  czeka.  Karmiłem  się  z mojego  karmnika,  bo  zbudowałem  go
właśnie dla siebie.

Kartka – narodziny bestii.

Usiadłem nad pustą kartką. Obawiam się, że nie mam wam nic więcej do napisania.

Wypaliłem  się.  Do  głowy  nie  przychodzą  mi  już  nowe  pomysły.  Wszystko,  o co  walczyłem,
legło w gruzach. w mojej głowie kotłują się tylko obrazy nicości. Nie mam natchnienia, umarła
muza, która sprawiała, że czasami coś mi się jeszcze chciało. Dlaczego umieranie nie jest proste?
Dlaczego nie mogę zrezygnować z tego wszystkiego i poddać się? Przecież nie mam już nadziei.
w moim mrocznym tunelu nie widzę żadnego światełka. Nie potrafię już dłużej oszukiwać siebie
i was.  Opowiadać  o swoich  marzeniach.  Nie  mam  żadnych  marzeń.  Nie  mam  już  po  co  żyć.
Jedyne, co mi pozostało to strach. Jestem tchórzem, który nie potrafi z tym wszystkim skończyć.
Tym  samym skazuję się na piekło za życia. Nie  interesuje mnie, co się ze mną stanie, ani jaki
będzie  los  reszty  świata.  Wlepiam  swój  niepewny  wzrok  w sufit,  nie  próbując  nawet  na  nim
odnaleźć  odpowiedzi.  Nie  stawiam  już  nawet  pytań.  To  wszystko  nie  ma  żadnego  sensu  i nie
miało  go  nigdy.  Palę  papierosa  za  papierosem,  popijam  wódką  i łzami.  Słucham  starych
piosenek, odtwarzanych z równie starego gramofonu. Obawiam się, że słowa „every man has to

die” mogą już mnie nie dotyczyć. Jedynym wyjściem jest odrzucenie człowieczeństwa.
Wzywam wszystkie siły ciemności i rozkładu, aby pomogły mi stać się czymś, co będzie budziło
w was strach. Czymś, co da wam powód aby żyć. Żyć po to, by ze mną walczyć.

Niech się stanie.

Katalog.

W katalogu były piękne, kolorowe zdjęcia. Oferta aż kusiła, by z niej skorzystać.

w końcu zdecydowałam się na czarny komplet. Dwóch chłopców i trzy dziewczęta.

Kluczyk.

Znalazłem kiedyś kluczyk. Był malutki i miał bardzo dziwny kształt. Jako nastolatek

snułem fantazje, o czekającym na mnie, w jakiejś bankowej skrytce, ogromnym skarbie. Po
pewnym czasie zapomniałem o nim, lecz cały czas nosiłem go przy sobie jako talizman. Lecz
zamek do niego odnalazłem dopiero niedawno, zupełnie przypadkiem. Umieszczony był pod jej
lewą piersią.

Koniec świata.

Nie myślcie sobie, że podłączenie jedenastowymiarowej duszy do trójwymiarowego

organizmu  jest  łatwe.  w kilkuset  miejscach  trzeba  zakotwiczyć  łącza  i jeszcze  pilnować,  żeby
wszystko  potem  grało.  Nie  powiem,  zdarza  mi  się  czasami  coś  przeoczyć,  ale  nie  bylibyście
wcale  lepsi,  gdyby  to  wszystko  spoczywało  na  waszej  głowie  i gdybyście  musieli  to  robić
miliony razy dziennie. Zdążyłem już niby nabrać rutyny, ale od dłuższego czasu nie jest to praca,
która daje mi satysfakcję. w kieszeni  mam wypisane wymówienie. Zostawię je dziś na biurku,
a jutro  nie  przychodzę  do  tej  parszywej  roboty.  a oni?  Przecież  i tak  większość  z nich  robi
wszystko, by tylko nie mieć dzieci.

Krzesło.

Mam taki zwyczaj, że gdy ktoś zaproponuje mi, abym usiadł na krześle, sprawdzam, czy

pod spodem nie ma uchwytu katapulty.

Lalka.

Od kilkunastu lat pracuję w sklepie z lalkami. Na początku nie lubiłem tej pracy, ale

z czasem  stała  mi  się  ona  bliska.  Ruch  jest  tu  niewielki,  więc  mam  sporo  czasu  dla  siebie.
Najpierw  zabijałem  czas,  czytając  książki,  później  próbowałem  dorabiać  sobie  naprawą
zabawek.  Od  pewnego  czasu  zajmuję  się  też  wytwarzaniem  lalek.  Chociaż  to  może  za  dużo
powiedziane.  Wytwarzam  jedną  lalkę.  Co  jakiś  czas  coś  w niej  zmieniam,  coś  dodaję,  coś
odejmuję,  tak  aby  stała  się  idealna.  Niestety,  zauważyłem,  że  im  bliżej  jestem  zrobienia  lalki,
która  wydawała  mi  się  idealna  jakiś  czas  temu,  tym  mniej  mi  się  ona  podoba.  Człowiek  się
zmienia,  tak  jak  jego  marzenia  i wyobrażenia  o świecie,  jego  wymagania  rosną.  Bardzo  trudno
jest go zadowolić, nawet jeśli chodzi o samego siebie.

Łańcuch.

Jak każdy człowiek, chciałem być wolny. Musiałem rozerwać, krępujące mnie łańcuchy.

Najtrudniejsze było to, że krępowały mnie one od środka. w końcu jednak udało mi się ich
pozbyć. Kosztem swojej osobowości. Teraz jestem kimś innym. Może ta wolność mnie zabiła?

Bajka o misiu Landrynce.

Dawno, dawno temu, w krainie Owocji, żył sobie miś. Nazywany był misiem Landrynką

i bardzo lubił słodycze. Miał ładne brązowe futerko i duże błyszczące oczka. Miś Landrynka był
sierotą.  Sprzedał  kiedyś  swoich  rodziców  wędrownemu  wypychaczowi  zwierząt  za  dużą  torbę
landrynek...

[Przepraszamy za nagłą przerwę w bajce, ale autor, po kilkukrotnym przeczytaniu powyższego
tekstu, łapaniu się za głowę, histerycznym śmiechu, przerywanym słowami „no co ja piszę! co ja
piszę! toż to patologia! to jest chore!” doszedł do wniosku, że ta bajka zostanie niedokończona
oraz zaleca nie czytanie jej dzieciom w wieku poniżej 13 lat, w trosce o ich zdrowie psychiczne
oraz  zawarte  w utworze  sceny  drastyczne  o charakterze  patologii  rodzinnej,  w niczym  nie
odzwierciedlające  osobistych  przeżyć  autora,  ani  żadnej  znanej  mu  rodziny  misiów,  a także
zaleca  innym  autorom  jak  i sobie  na  przyszłość  ostrożność  w budowaniu  bardzo  długich  zdań,
które mogą zostać nieprawidłowo zinterpretowane, bądź też podczas czytania których, może się
pojawić  u  czytelnika  pewien  syndrom  zagubienia  w tekście,  czego  należy  unikać,  jeśli  się  nie
chce być źle zrozumianym.]

Liczba człowieka.

Na ręce trupa były zapisane jakieś cyfry. Policja podejrzewała, że był to numer telefonu,

ale ja wiedziałem, że nie stanowią one żadnego tropu. To był tylko numer seryjny zabójcy, który,
tuż przed własną śmiercią uświadomił sobie, kim jest i kim jest jego stwórca. Standardowy, tani
model, klasy Kain VI. Od dawna nie używany, miał za dużo powikłań z własną, szczątkową
osobowością. Musiało być naprawdę ciężko, skoro tym na górze też kończyły się fundusze.

List od...

Pamiętam ten dzień, bo było to akurat w przeddzień moich dwudziestych ósmych

urodzin. List, który leżał w mojej skrzynce, niewątpliwie skierowany był do mnie. Nie posiadał
adresu zwrotnego. Po otworzeniu koperty moim oczom ukazała się kartka białego papieru,
pokryta nierównym pismem. Nie pamiętam teraz dokładnie, co tam było napisane słowo
w słowo, ale brzmiało to mniej więcej tak:

Drogi Tomku !

Miałeś jednak rację. Nie potrafię żyć dłużej bez Ciebie. Byłeś i jesteś jedynym

celem mojego życia i jedyną mojego życia prawdziwą miłością. Tak bardzo Cię przepraszam, że
opuściłam Cię w tak trudnych dla Ciebie chwilach. Wierzę jednak, że w Twym kochanym
serduszku znajdzie się jeszcze troszkę ciepła dla mnie. Proszę pozwól mi wrócić do Ciebie. Tak
bardzo chciałabym, byśmy byli znowu razem. Tak bardzo chciałabym, byś mnie jeszcze kiedyś
przytulił tak, jak dawniej.

Twoja żyrafa Kasia.

Zastanawiałem się przez dłuższą chwilę nad tym, jak pluszowe zwierzątko, które zginęło

mi, gdy miałem pięć lat, było w stanie utrzymać długopis w łapce. Po czym zmiąłem list
i wyrzuciłem do kosza. Nie można żyć przecież tylko przeszłością.

Miłość – ale po co?.

Czy tak trudno zrozumieć kogoś, kto kochał albo kocha? Przecież miłość jest czymś tak

banalnym  jak  wypalenie  papierosa.  i tak  podobnym.  Najpierw  sięgasz  po  nią  z ciekawości,
z chęci bycia dorosłym, sprawdzenia jak to jest naprawdę. a gdy już ci się przytrafi ta okazja, to
przeżywasz  zawirowanie  umysłu,  oszołomienie  jakieś  takie.  Coś  nowego  po  prostu.  Trwa  to
tylko  chwilę,  a potem  zastanawiasz  się,  co  w tym  było  takiego,  że  mimo  cierpienia  chcesz
spróbować  jeszcze  raz.  Tylko,  że  papierosy  uzależniają  i niszczą  nasz  organizm.  Ale  może
właśnie o to chodzi?

Do czego jeszcze można porównać to uczucie? Chyba do poznania jakiejś tajemnicy.

Tylko, że poznanie jej otwiera nam oczy na cały szereg kolejnych tajemnic, wynikających z tej
pierwszej. Może więc lepiej świadomie zrezygnować z tej pierwszej? Czyż nie będziemy
wiedzieć więcej nie znając odpowiedzi na jedno pytanie, niż na tysiąc?

Miłość często jest też porównywana do narkotyków. Sprawa wygląda tu podobnie jak

z papierosami. Narkotyki po prostu silniej uzależniają i przede wszystkim szybciej zabijają. Czy
warto zabijać się w imię czegoś, na co odpowiedzi ostatecznie nie poznamy?

Ale jeśli każdy z nas spojrzy wewnątrz siebie to przeważnie odniesie wrażenie, że jego

miłość  jest  inna,  większa,  czy  też  o wiele  bardziej  skomplikowana,  niż  wszystko  to,  co  na  jej
temat mówią i piszą inni. Czy to może być prawdą? Na pewno nie jest. Ale być może potrzebne
jest  nam  to,  by  czuć  swą  indywidualność  i odmienność?  Może  jest  to  potrzebą  każdego
człowieka?  Jeśli  chcecie  znać  moje  zdanie  na  ten  temat,  to  powiem  wam,  że  uczucie  bycia
indywidualistą można osiągnąć na milion innych sposobów. Ot chociażby poprzez pisanie takich
historyjek jak ta. i pisarzem wcale być nie trzeba, tak jak nie trzeba być poetą, by kochać i o tym
mówić.  a gwarantuję  wam,  że  pisanie  to  sposób  o wiele  prostszy  i mniej  wyniszczający  niż
miłość. No, ale to tylko moje zdanie.

Może zastanawia się ktoś z was, po jaką cholerę ja piszę takie głupoty, zamiast wziąć się

za  coś  pożytecznego,  albo  przynajmniej  zostawić  więcej  miejsca  do  pisania  komuś,  kto  się  na
tym naprawdę zna? Odpowiem i na to. a może po prostu już przestaliście czytać i zajęliście się
czymś  innym?  Życzę  wam  powodzenia  we  wszystkim  i trzymam  za  was  kciuki.  a prawda,
miałem odpowiedzieć. No więc ja siedzę właśnie i piszę takie rzeczy, bo nie umiem sobie dać
rady  z pewną  miłością.  Oczywiście  czuję,  że  była  większa,  lepsza  czy  dziwniejsza  od
wszystkiego, co przytrafia się innym, ale wiem, że to nieprawda.

Bo każda miłość jest tak banalna jak wypalenie papierosa...

PS. Podczas pisania tego tekstu nie został raniony ani zabity żaden papieros.

Mżawka.

Mżyło bez przerwy już trzeci tydzień. Mój stan zdrowia poprawił się już na tyle, bym

mógł wyjść ze szpitala. Nie pamiętam prawie nic sprzed wypadku. Lekarze mówią, że pamięć
wróci mi za jakiś czas, ale nie za bardzo im wierzę. Dostałem tymczasowy dowód osobisty na
nazwisko Jan Piątek i skierowanie do noclegowni. Sam nie wiem czemu, poszedłem jednak na
łąkę. Usiadłem na błotnistej ziemi, założyłem ręce z tyłu głowy i uśmiechnąłem się. Po chwili
przestał padać deszcz. i nic dziwnego, byłem przecież jego władcą. Muszę sobie tylko
przypomnieć jak się nazywam.

Najlepszy film.

To był najlepszy film, jaki widziałem w życiu. Aktorzy mieli na sobie bardzo dużo

srebra. Srebra, mówię!

Na końcu tęczy.

Od rana jestem szczęśliwym posiadaczem najnowszego latacza. w południe wybrałem się

go  przetestować.  Traf  chciał,  że  zobaczyłem  na  niebie  piękną  tęczę.  Pomyślałem  sobie,  że
spełnię  swoje  dziecięce  fantazje  i odnajdę  jej  koniec.  Podobno  na  końcu  tęczy  zawsze  jest
garniec  złota.  Poleciałem  więc  tam  z maksymalną  prędkością,  jednak  złota  nie  odnalazłem.
Zobaczyłem za to drugi latacz, który najwyraźniej mnie uprzedził. Zadziwiające jest, że w wieku
techniki,  są  jeszcze  ludzie  wierni  swym  dziecięcym  marzeniom.  w drugim  lataczu  siedziała
smutna kobieta. Nie wyobrażam sobie, abym potrafił dłużej bez niej żyć.

Narkotyk.

Budzę się ze swojego codziennego snu. Budzę się i myślę o tobie. Zasypiam, myśląc

o tobie. Bardzo często zajmujesz moje myśli. Nie potrafię już o tobie nie myśleć i nie tęsknić za
poczuciem  szczęścia,  które  mi  czasami  dajesz.  Udaję  jeszcze,  że  jestem  wolnym  człowiekiem
i mogę  mieć  wybór.  Nie  wyobrażam  sobie  życia  bez  ciebie,  chociaż  czasami  nachodzi  mnie
myśl, że byłoby o wiele lepiej, gdyby nasze drogi nigdy się nie przecięły. Wszystko, co mam, to
marzenia, na które mi czasami pozwalasz. Jestem  od ciebie uzależniony, jestem  szczęśliwy za
każdym razem. Kasiu.

Negocjator.

- Jeszcze chwileczkę – powiedział Adam, odkładając słuchawkę i dokończył wprowadzanie

kodów startowych ostatniej rakiety. – Tak, teraz już jestem gotowy do prowadzenia negocjacji.

Kapitan marynarki Stanów Zjednoczonych, Adam Laferson, rozsiadł się wygodnie

w fotelu. Rzucił okiem na ekrany monitoringu bazy w San Fernando’s Pin i przełączył telefon na
opcję głośnomówiącą. Zapalił papierosa, zmiął pustą już paczkę, przekręcił kluczyk aktywacji
zapłonu i pogłaskał duży czerwony przycisk.

- Macie godzinę na przysłanie negocjatora. Mam dwa warunki, ma to być kobieta i niech

weźmie ze sobą Camele Light w miękkiej paczce. Aha, lepiej żeby ona też była paląca.
Nie róbcie też żadnych sztuczek z awarią zasilania, czy czymś podobnym. Ten czerwony
przycisk jest naprawdę na tyle duży, żebym zdążył go nacisnąć.

Wydmuchnął dym i wyłączył telefon. Wyniósł leżącego na podłodze trupa do korytarza,

prowadzącego  do  wewnętrznej  elektrowni  atomowej  bazy.  Wracając  wziął  z magazynu
żywności  dwie  puszki  coli  i samopodgrzewającą  się  konserwę.  Bardzo  lubił  tą  nową  metodę
konserwowania jedzenia, tak, by nadawało się do spożycia nawet przez kilkaset lat. Rozpakował
jedzenie  i poczekał,  aż  się  podgrzeje,  popijając  zimny,  orzeźwiający  napój.  Przez  resztę  czasu
grzebał  przy  komputerze  i obserwował  monitory,  czekając  aż  zobaczy  samotną  kobietę  idącą
w stronę głównej windy.

- Witam, nazywam się Ewa Michaels, jestem negocjatorem, o którego pan prosił –

powiedziała, zaraz po wejściu, piękna, wysoka tleniona blondynka.

- Proszę usiąść tam w rogu i przykuć się tamtymi kajdankami do fotela – powiedział

uśmiechając się do niej Adam, a gdy tylko zrobiła to, o co prosił, odpalił rakiety – no, teraz nikt
nam już nie będzie przeszkadzał – powiedział do przerażonej kobiety.

- Co pan zrobił?! Morderco! Czy pan wie, że właśnie zabił pan miliony ludzi?!
- Mam nadzieję, że wszystkich. Zdążyłem zmienić tor lotu rakiet, tak by poleciały

w kierunku wszystkich krajów dysponujących bronią jądrową najnowszej generacji. To był zły
świat, w którym ludzie zapomnieli o Bogu, przerwał na chwilę, zapalając papierosa z paczki,
którą przyniosła. Po chwili poczęstował kobietę. Nie odmówiła, trzęsły się jej ręce.

- Słyszała pani – kontynuował – o najnowszych badaniach kriogenicznych prowadzonych

w tej bazie? Możemy położyć się spać choćby i na trzysta lat i przeczekać opad radioaktywny.
a potem? Potem zaczniemy to wszystko od początku, tyle, że dużo lepiej – patrzył w jej
osłupiałe oczy – Pewności dodało mi właśnie to, że ma pani na imię Ewa...

- Ale... – przerwała mu – ale ja... ja... – jej oczy pokryły się łzami, wtuliła głowę

w ramiona i zaczęła się cała trząść.

- Co? Co pani jest?
- Ja... – wykrztusiła z siebie – jestem... bezpłodna...

Nić.

Wchodzę w ciemność. Wszystko wydaje się iluzją. Obrazy za mną zmieniają się

bezustannie.  Świat  oszukuje,  grając  znaczonymi  kartami.  Moje  kieszenie  są  wypchane
dynamitem. Mozolnie odcedzam wrażenia od zdarzeń. Czas zatoczył pełne koło. Jego szybkość
przyprawia  mnie  o mdłości.  z kalendarza  zrywam  ciągle  jedną  i tą  samą  kartkę.  Martwe  ćmy
obijają  się  o kryształowy  płomień  znicza.  Muzyka  płynie,  wyrabiając  swe  własne  koryta
w zaschniętym  powietrzu.  Pcham  przed  sobą  nić  Ariadny.  Ona  zaprowadzi  mnie  do  snu
o istnieniu.

Nie.

Jest mi dobrze. Jestem szczęśliwy. Dobrze jest. Mi. Nieeeee budźcieeee

mnieeeee!!!!!!!!!!

Nie chcesz zmienić świata.

Chodź ze mną. Nie bój się. Będę ci mówił słodkie kłamstwa. Zamykam oczy i widzę

ciebie pogrążoną w smutku. Kocham cię. Nie pozwolę ci odejść. Chcę cię uderzyć. Nie bój się.
Zamknij oczy. Chodź ze mną. Chodź. Odcinasz mi skrzydła. Mam dość. Chodź ze mną. Jestem
szczęściarzem tego świata. Widziałem szczęście na własne oczy. Dotykałem go. Chodź ze mną.
Odwiedzimy  najcudowniejsze  miejsca.  Sprawimy,  że  zawiruje  wszystko  wokół  nas.  Zamienię
resztę życia za kilka godzin z tobą. Przecież chcę cię zabić. Chodź ze mną. Odwiedzimy wróżkę,
niech na nią spadnie kara. Rzucę monetą i sprawdzę, dokąd dziś  pójdę. Wyjdę z domu  i pójdę
tam,  gdzie  ty.  Chodź  ze  mną.  Pójdźmy  razem.  Śniła  mi  się  dziś  mała  kapliczka,  w której
weźmiemy  ślub.  Nie  zamieniaj  się  w potłuczone  szkło.  Chodź  ze  mną.  Ogolę  się  i założę
garnitur.  i będę  przynosił  słone  róże  na  twój  grób.  Chodź  ze  mną.  Boję  się  iść  sam.  Podaj  mi
dłoń. Połóż głowę na ramieniu. Czy to ja umarłem wtedy, czy ty, nieważne. Chodź ze mną.

Nóż.

Odkroiłem swą codzienną porcję życia i położyłem na kromkę chleba. Dziś kanapka była

cieńsza niż zwykle.

Oczy.

Kolejna kulka potoczyła się wzdłuż kamiennej rynny i spadła do tacy. Rozbiła się na

tysiące kawałków. Po chwili odrobiny zaczęły się rozbiegać w różnych kierunkach. Jak zwykle
najwięcej było szarych. Tylko kilka było w kolorach tęczy. Nie starczyłoby mi czasu na
obejrzenie wszystkich, więc obejrzałem z bliska tylko te kolorowe. No tak, jak zwykle,

w barwach szczęścia były tylko te poświęcone kobiecie. Chyba trzeba będzie zwiększyć liczbę
ich narodzin, zanim ten świat zacznie przypominać piekło.

Okruszki.

Kochani rodzice, bawię się świetnie. Mamy tu cudowną pogodę i wspaniałe warunki.

Wszyscy cieszymy się, że mamy takie piękne wakacje. PS. To, co zostało z Marka, wysyłam
w paczce. Smacznego!!!

One.

W uszach szumiało mi jeszcze po wybuchu. Po wybuchu jej śmiechu. Jej śmiechu, gdy

powiedziałem jej to, na powiedzenie czego zbierałem się tak długo. Tak długo nikt by chyba nie
wytrzymał. Nie wytrzymał by tego śmiechu nawet chwili dłużej. Dłużej już nie mógł tego znosić
i sobie poszedł. Poszedł sobie do diabła. Do diabła z takimi kobietami. Takimi kobietami były
wybrukowane podłogi piekła. Piekła mnie ze wstydu twarz. Twarz?

Piaskownica.

Na moim podwórku jest piaskownica. Czasami z chłopakami budujemy w niej

fortyfikacje  dla  naszych  armii.  Kopiemy  głębokie  okopy  dla  naszych  żołnierzy,  toczących
między  sobą  swoje  plastikowe  wojny.  Kiedyś,  gdy  akurat  wyszedłem  na  podwórko  pierwszy,
postanowiłem, że dopóki nie ma kolegów, to wykopię dla mojego wojska najgłębsze okopy na
świecie.  Kopałem  chyba  dość  długo,  bo  przekopałem  się  na  drugą  stronę  świata.  a po  drugiej
stronie  świata  są  Chiny,  prawda?  No  więc  z tej  dziury,  która  miała  być  okopem,  wyszli
Chińczycy.  Mówię  wam,  moja  armia  jeszcze  nigdy  nie  prowadziła  tak  trudnej  wojny.  Byłoby
z nami naprawdę źle, ale akurat  w porę wyszli moi  koledzy ze swoimi  wojskami. Wygraliśmy.
Przecież Chińczycy po drugiej stronie świata muszą chodzić na głowach i się łatwo wywracają,
prawda?

Piętnaście minut szczęścia.

Za kwadrans przyjedzie dorożka. Dorożkarz na chwilę odsunie kołnierz ze swej twarzy

i poprosi, byście wsiedli. Dopiero wtedy będziecie mogli zacząć się bać.

Piosenka na telefon.

Niedaleko mojego bloku stała kiedyś budka telefoniczna. w zasadzie były tam dwie

budki,  ale  tylko  jedna  była  czynna.  Inne  dzieci  dzwoniły  przeważnie  na  bajki,  a ja  gdy  byłem
mały, wrzucałem do  aparatu  złotówkę i dzwoniłem na numer, na którym  można było  usłyszeć
piosenki. Miałem tam nawet  jedną ulubioną, która być może z przeoczenia ludzi  opiekujących
się tym numerem powtarzała się bardzo często. Nazwałem ją Piosenką.

Teraz, gdy mieszkam w innym mieście, czasami dzwoni do mnie telefon i w słuchawce

zamiast głosu człowieka słyszę tą samą Piosenkę. Żona przez jakiś czas podejrzewała mnie
nawet o chorobę psychiczną, ale gdy kiedyś przekazałem jej słuchawkę akurat w momencie, gdy
zadzwoniła do mnie piosenka, pogodziła się z tym fenomenem. Akurat ten raz, nie była to ta
prawdziwa, tylko inna, do której odtworzenia namówiłem kolegę z pracy, tłumacząc się, że idzie
o jakiś zakład. Ten sposób na uśpienie czujności mojej żony podpowiedziała mi sama Piosenka.

Ona zawsze mówi mi, co mam robić. To właśnie za jej śpiewaną namową ożeniłem się z moją
żoną. Bo moja żona jest piosenkarką. Bardzo dobrą piosenkarką.

Pociąg.

Przez okno już nie było widać stacji, z której odjechaliśmy. Pociąg rozpoczął swój

miarowy stukot. Nie jechał zbyt szybko. Do następnego postoju miała być jeszcze około godzina
jazdy,  a do  stacji  końcowej,  na  której  miałem  wysiadać,  prawie  pięć.  Współpasażerowie
zachowywali  się  dość  cicho,  ale  humory  im  dopisywały.  Pomyślałem,  że  zdążę  się  jeszcze
zdrzemnąć,  osłoniłem  więc  twarz  przed  rażącymi  promieniami  Słońca  i zamknąłem  oczy.  Nie
przeszkadzało mi nawet  to, że jechałem do Nieba osobowym.  Zdążyłem się już przyzwyczaić.
Jechałem tam nie pierwszy raz. Przecież jestem aniołem.

Podejrzenie.

Wyklułem się parę lat temu. Przez większość czasu ukrywałem się. Wychodziłem na

wierzch tylko wtedy, gdy pojawiała się znajoma niepewność. Jestem podejrzeniem.
Podejrzeniem, że mnie nie ma.

Posiłek.

Stół uginał się pod ciężarem wszelakiego jedzenia i napitku. Żal byłoby opuścić taką

okazję do ucztowania. Był jeszcze drugi, osobisty powód. To była moja stypa.

Potwór.

W nozdrza kłuł jeszcze zapach spalenizny. Kenardo zsiadł z konia, by dokładniej

przyjrzeć się śladom, pozostawionym przez potwora. Ślady były równe i świeże, zupełnie jakby
paskuda nie przejmowała się, że ktoś znajdzie jej trop. Nigdy wcześniej takich nie widział.

Łowca odruchowo sprawdził, czy jego talizman Czerwonego Paska Tęczy znajduje się na

swoim miejscu. Bestia najwyraźniej chciała, aby bez trudu ją znalazł. Kenardo przywiązał
prychającego konia do drzewa. Zdjął z pleców ciężki, pokryty runami potrójnej śmierci, młot
bojowy i cicho odmówił nad nim modlitwę. Młot zaczął się jarzyć zimnym zielonym blaskiem.
Kenardo zaczął przeżuwać ziele tisteru. Po chwili poczuł odprężenie, a jego zmysły wyostrzyły
się ponad ludzką miarę.

Szedł ostrożnie szerokim traktem powalonych drzew, pozostawionym przez potwora. Ta

bestia  musiała  być  silniejsza,  niż  wszystko,  co  do  tej  pory  widział.  Po  kilku  minutach  w jego
nozdrza  uderzył  zapach  świeżej  spalenizny,  a do  uszu  dobiegło  rytmiczne  sapanie.  Cicho
podkradł  się  do  pobliskich  zarośli  i w odległości  strzały  z łuku,  zobaczył  potwora.  Był  on
niepodobny  do  niczego,  co  wcześniej  widział.  Miał  ogromne  cielsko,  pokryte  plamistym,
zielono-żółtym  pancerzem.  z jego  głowy,  umieszczonej  na  środku  tułowia,  wyrastał  olbrzymi
róg.  Bestia  cicho  sapała,  strzygła  małymi  uszami,  a spod  jej  zadu  unosiła  się  strużka  dymu.
Kenardo  nie  spostrzegł  u  niej  żadnych  nóg.  Nagle  bestia  obróciła  swą  głowę  w jego  kierunku
i ryknęła. Łowca stał jak zahipnotyzowany.

I wtedy czołg na niego ruszył.

Problem z kobietami.

Mój problem polega na tym, że potrafię być jedynie z mądrą kobietą, a mądrość jej

poznaję po tym, że ona nie chce ze mną być.

Przedmiot z innego świata.

Kenardo łapczywie łapał powietrze. Uciekał długo na oślep, przez las, dopóki nie był

pewien,  że  zgubił  polującą  na  niego  bestię.  Teraz  był  już  pewny,  że  potwór  został  przyzwany
przez  Popielate  Elfy.  Któryś  ze  Świetlistych  Magów  musiał  wejść  z nimi  w układy  i im
pomagać.  Północna  granica  Imperium  Dwóch  Twarzy  wcale  nie  wydawała  mu  się  taka
bezpieczna  jak  jeszcze  wczoraj.  Kenardo  wiedział,  że  musi  wrócić  żywy,  by  poinformować
o nowym zagrożeniu strażników ze Srebrnego D'Riltleth.

Szło ku wieczorowi. Trzeba było jakoś przeczekać noc. Łowca nie zdecydował się jednak

na  rozpalenie  ognia.  Wolał  ryzykować  spotkanie  z głodnym  niedźwiedziem,  niż  z Popielatymi
Elfami, albo  tym  bardziej z ich bestią.  Znalazł  duże drzewo o rozłożystych konarach i już miał
się na nie wspiąć, gdy zauważył jakiś błysk wśród jego korzeni. Ostrożnie odgarnął opadłe liście
i jego oczom ukazała się niewielka metalowa szkatułka.

Kenardo spodziewał się jakiejś podstępnej pułapki, więc nie zamierzał jej wcale otwierać,

a tylko  zabrać  ze  sobą  do  zbadania.  Krasnoludy  ze  Strzelistych  Gór  na  pewno  sobie  z nią
poradzą. Zaczął owijać pudełko kawałkiem płótna, gdy nagle pojawiły się na nim jakieś znaki.
Łowca  chwilę  zastanawiał  się,  w jakim  są  języku.  Były  trochę  podobne  do  runów  używanych
przez  wyznawców  Zapomnianego  Boga.  Oznaczały  zapis  miesięcy.  Ale  dlaczego  szkatułka
opisana by być miała symbolem miesiąca Maja? O, a teraz run się zmienił i zmieniał się nadal...
Kwiecień... Marzec... Luty... Styczeń...

Przełącznik.

Wyszedłem ze swojego taniego samochodu, zamknąłem drzwiczki i włączyłem alarm.

Rozejrzałem się po pustym o tej porze parkingu. Chwileczkę, parking wcale nie był pusty. Pod
jednym z filarów podtrzymujących strop stała dziewczynka. Mogła mieć ze czternaście lat. Stała
tak  i przyglądała  mi  się  z niewinną  miną.  Zwykle  w takich  sytuacjach  uruchamiał  się  we  mnie
jakiś przełącznik. Miałem już na sumieniu kilka takich dziewczynek. Ta mogłaby być kolejną,
jednak coś  się tu  nie zgadzało.  To nie był  ani  czas,  ani  miejsce, w którym  powinna przebywać
taka  mała.  Rozejrzałem  się  odruchowo,  w porę,  by  dostrzec  rąbek  policyjnej  czapki  wystający
zza niebieskiego kombi. Cicho odetchnąłem, najspokojniej w świecie podniosłem swój neseser
i poszedłem  w stronę  windy.  Gdy  naciskałem  przycisk  przywołania,  coś  rzuciło  mną  o ścianę,
wyrywając mi większość wnętrzności i łamiąc kręgosłup. Zaskoczony nie zdążyłem uciec przed
kołkiem,  który  przebił  moje  serce.  Ostatnią  rzeczą,  którą  zobaczyłem,  były  oczy,  pochylającej
się nade mną dziewczynki. Teraz już całe czerwone. Jak u każdego łowcy.

Przydrożny.

Zatrzymaj się. Dokąd tak biegniesz? Czemu śpieszysz się tak bardzo, że nawet mnie nie

zauważasz? Kiedyś może mnie nawet dostrzegałeś, teraz jestem dla ciebie tylko szarym, nic nie
znaczącym tłem. Odrzuć czasami swój egoizm. Rozejrzyj się. Przyjdź czasami do mnie, nie
tylko wtedy, gdy jest ci źle i czegoś ode mnie potrzebujesz. Połóż na mnie dłoń i uśmiechnij się.
Ja tu cały czas jestem. Czekam. Czekam właśnie na ciebie. Wstęp 5zł.

Przyjaciel.

Mój przyjaciel mieszka w mojej kieszeni. Czasem w zapalniczce, którą zapalam

papierosa, gdy jest mi źle, czasem w torebce miętowych cukierków, a czasem w starej kostce do
gry, która ułatwia mi podejmowanie decyzji. Mój przyjaciel jest bardzo mały i zawsze mogę go
zabrać ze sobą, bo prawdziwych przyjaciół po tym się poznaje, że zawsze są przy tobie, gdy ich
potrzebujesz. Nawet jeśli jesteś sam. Zwłaszcza, gdy jesteś sam.

Ptak.

Na parapecie siedział ptak. Rozdzielał sklejone deszczem pióra. Obserwowałem go,

dopóki nie odleciał. Musiałem czekać dłużej niż on, bo mój deszcz padał od wewnątrz.

Pustynia.

Mówili na nią Sarenka. Miała 19 lat, delikatną skórę, wspaniałe długie, rude włosy

i piękne zielone oczy. Zabrałem ją w zeszłą sobotę na przejażdżkę moim nowym srebrnym
kabrioletem, który kupiłem tylko dlatego, by dodać sobie śmiałości. Zgodziła się od razu. Może
ona też czuła, że łączy nas przeznaczenie? Policja jeszcze nie odnalazła jej ciała.

Ostatni rejs.

Płynęliśmy już dwa tygodnie. Morze było spokojne. Zza nielicznych chmur

prześwitywało Słońce. Statek, choć niewielki, wyglądał na solidny i doskonale radził sobie na
spokojnych wodach. Wiatr napinał jedyny żagiel. Wszystko wydawało się takie spokojne
i senne.

Żadne z nas nie wiedziało dokąd płyniemy, ani ile będzie trwała podróż. Nie przyszło

nam do głowy, by kogokolwiek pytać. Kapitan stał za kołem sterowym i pykał z fajki. Czasami
do naszych nozdrzy docierał słodki dym.

Między sobą też mało rozmawialiśmy. Wpatrywaliśmy się w morze z jakąś tęsknotą

w oczach. Być może, gdzieś tam w głębi, było nam jeszcze żal tego, co opuściliśmy. Na pewno
jednak teraz było nam lżej. Nie dotyczyły nas już smutki, cierpienia i ból świata, który
zostawiliśmy za sobą. Bo opuściliśmy już nasz świat. To był ostatni rejs.

Rozmowa w sypialni.

- Zaraz ci wszystko wytłumaczę – powiedziała przerażona. Obok niej leżał pół nagi

mężczyzna. – To nie jest tak, jak myślisz.

- Ależ kochanie – odparłem, otwierając szufladę – przyszedłem tylko zabrać swoje rzeczy.

Zawsze sobie wyobrażałem rozstanie z kobietą w taki oto właśnie sposób. Chłodny,

rzeczowy, beznamiętny. Życie niestety lubi płatać figle. To obok mnie leżała naga kobieta, gdy
weszła moja żona.

Sala operacyjna.

Sala operacyjna w naszym szpitalu była tak czysta, że gdyby nie pacjenci, nawet

karaluchy nie miałyby co jeść.

Sen.

Niebo było błękitne, trawa soczyście się zieleniła. Na horyzoncie było widać ośnieżone

szczyty  gór.  Strumyk  leniwie  przelewał  swoje  wody  pomiędzy  wygładzonymi  kamieniami.
Czasami  było  widać  jakąś  pluskającą  rybę.  Mały  drewniany  domek  stał,  przycupnięty  na
łagodnie opadającej  łące. Wśród gałęzi  pobliskiego lasku, radośnie świergotały ptaki.  Leżałem
sobie  wygodnie,  z głową  na  twym  łonie  i słuchałem  twojego,  cudownego  głosu.  Tego,  jak
opowiadałaś o naszym szczęściu, które wspólnie odnaleźliśmy i o tym jak damy na imię naszym
dzieciom.  Twój  słodki  głos  zawsze  mnie  uspokajał  i dawał  mi  poczucie  sensu  życia.  Byłem
najszczęśliwszym  człowiekiem  na  świecie.  Uśmiechałem  się,  zgadując,  do  czego  podobne  są
przepływające chmurki.

I wtedy jak zwykle przerwał mi ten słodki kontralt, którego tak nienawidziłem –

„Informuję,  że  wykupiony  czas  snu  o szczęściu,  właśnie  dobiegł  końca.  Włóż  swą  kartę  do
czytnika, aby wykupić kolejne trzy minuty”. Rozeźlony otworzyłem oczy, zerwałem przewody
sennika  i rozprostowałem  swe  słabe  kości,  na  przydziałowych  czterech  metrach  kwadratowych
mieszkadła.  Wziąłem  szybki,  mikrofalowy  prysznic  i wyszedłem  do  pracy.  Musiałem  przecież
jakoś zarobić tę parę kredytów, by znowu móc być z tobą, kochanie.

Sok z czarnej porzeczki.

Stukot kopyt na kamieniach. Śliskie kamienie zmoczone deszczem. Deszcz tworzący

kontrast, między poszarzałym niebem i kolorową tęczą. Puste ulice wieczornego miasta. Krople
rozbijające  się  na  kamieniach.  Krople  rozbijające  kamienie.  Kamienie  rozbijające  krople.
Kamienie  rozbijane  kroplami.  Gorący,  wilgotny  oddech  starej  kamienicy.  Zziębnięte  odbicie
dwudziestu metrów gorącego odbicia dwustu lat. Rozbita tęcza starej szyby. Odłamki kaleczące
twarz.  Zacieki  wieczności  na  nowym  tynku.  Świat,  któremu  jest  wszystko  jedno.  Jeden  stary
człowiek,  rozebrany  ze  starego  łachmanu  nowego  garnituru,  w kolorze  zdesperowanej  twarzy.
Miarowy,  głęboki  oddech.  Polowanie  na  młodość.  Brudne  pieniądze  pokryte  tłuszczem
przypalonego  kurczaka.  Sadzone  jajka  na  śniadanie.  Galaktyki  zamarzniętego  ognia,
oddzielające  jedną  latarnię  od  ciebie.  Rozbite  statki  pożądania.  Wiatr,  wtulający  głowę
w ramiona  i przytrzymujący  kapelusz.  Podkreślanie  nazwiska  dwoma  liniami.  Bursztynowa
broszka  w poczerniałej  oprawie.  Pasemka  siwych  włosów.  Wspomnienia  i marzenia.  Kamienie
z wytartymi literami. Bezsilność.

Spełnienie.

W końcu znalazł się ktoś, kto wyciągnął do mnie dłoń. Niestety, tylko po jałmużnę.

Strzał.

Obudziłem się, bo wydawało mi się, że ktoś strzelał. Dłuższą chwilę wyczekiwałem,

nasłuchując ostrą jak żyletka ciszę, podświadomie oczekując kolejnego strzału. Po kilku
minutach mogłem znowu spokojnie położyć się spać. Przecież tacy jak on nie chybiają.

Świeczka.

Płomień powoli dogasa. Za kilka minut znowu będzie ciemno. Na tej świeczce jest moje

nazwisko, ale się nie boję. Jest mi tylko żal.

Symbol.

Dokończyłem ostatnią linię, łączącą cztery wierzchołki figury. Tak jak przypuszczałem,

symbol nie zajarzył się zielonkawym światłem, ani też oczom moim nie ukazała się żadna bestia.
Muszę znaleźć jakiś inny sposób aby przyzwać Człowieka.

Szachownica.

- Stawiam życie na tę kartę – zadrwił gracz.
- Będziesz żył długo – zadrwił los.

Szczypta soli.

Dziecko marzy o dużej torbie cukierków, o tym by każdy wyciągnięty z niej cukierek był

owinięty  w inny  papierek  i żeby  każdy  miał  inny,  ale  zawsze  słodki  smak.  Człowiek  dorosły
potrafi  delektować  się  smakiem  pikantnie  przyprawionych  owoców  morza,  albo  zwykłym
pomidorem  posypanym  szczyptą soli. Niektórzy  wręcz nie potrafią sobie wyobrazić by można
było jeść pomidora bez szczypty soli. My też jesteśmy taką szczyptą soli dla ludzi zjadających
swój codzienny kawałek świata. Starajmy się smakować im dobrze, nawet jeśli czasami cierpnie
od nas język.

Szminka.

Na imprezie wszyscy bawili się znakomicie. Do domu wróciłem nad ranem i zmyłem

z twarzy clowna. Przez chwilę patrzyłem w lustro i namalowałem na nim uśmiech. Też chciałem
się z kogoś pośmiać.

Tunel.

W oddali widziałem, czekające na mnie, jasne światło. Promieniowało ciepłem i nadzieją.

Ten tunel był bardzo długi i z radością oczekiwałem tego, co czeka mnie, po jego drugiej stronie.
Nigdy nie lubiłem prowadzić pociągu po ciemku.

Twarz kochanka.

Jego twarz była piękna. Dopiero teraz mogłam to docenić. Niebanalne, ostre rysy,

cudowne oczy i ten wspaniały układ bruzd i dołków sprawiały, że przebiegał mnie dreszcz
podniecenia. Ach jakże bym chciała, żeby uśmiechnął się do mnie jeszcze raz. Niestety to
niemożliwe. Jego twarz na zawsze pozostanie taka sama, tak jak i on cały. On jest z kamienia,
a ja jestem Meduzą.

Wąż.

- Psssssst – zasyczał wąż. – Chodź tędy, już nie musisz się bać.
- Przepraszam, ale nie przywykłam rozmawiać ze zwierzętami.
- No tak, zawsze to samo – odrzekł wąż i zdjął maskę. Moim oczom ukazał się przystojny

blondyn, o orzechowych oczach. – Czy teraz lepiej?

- Tak, znacznie – odparłam i niby od niechcenia, poprawiłam swoją suknię, by mieć

łatwiejszy dostęp do ukrytego sztyletu.

Wieża.

Wieża była wysoka i smukła. Jej kruczoczarne ściany wydawały się pochłaniać

promienie Słońca. Jedyne drzwi wykonane były z solidnych dębowych desek, okutych stalą. Na
każdej, ze swych sześciu kondygnacji, miała tylko jedno, niewielkie, okratowane okno. z jej
szczytu roztaczał się budujący widok na pole dawno zapomnianej bitwy. Zamieszkałem w niej
kiedyś i mieszkam do dziś. Miewam tu niewielu gości. Jest mi w niej dobrze i wygodnie. Nawet
jeśli jest to tylko czarna wieża od szachów.

Wilk.

Zbliżała się godzina, o której powinienem nawiązać łączność. Starałem się zająć

najlepszą pozycję, by nic nie zakłócało sygnału. Uruchomiłem systemy lokalizacyjne,
w poszukiwaniu naturalnego satelity planety, na której się znajdowałem. Po chwili, mimo grubej
warstwy chmur, znałem już kierunek. Ustawiłem dokładnie antenę nadawczą i zacząłem wyć.

Wino.

W piwnicy dojrzewało wino. Postawiłem je tam zeszłego lata z porzeczek, właśnie po to,

by uczcić twój powrót do kraju.

Dziś właśnie miał być dzień twojego przylotu, ale dziesięć minut przed moim wyjściem

z domu, w wiadomościach podano, że twój samolot spadł do morza i wszyscy zginęli.
Zadzwoniłem na lotnisko i sprawdziłem, że byłaś na jego pokładzie.

Siedzę teraz sam i piję wino porzeczkowe domowej roboty. Nie może się przecież

zmarnować.

Włosy.

Zawsze chciałem mieć piękne włosy. Dlatego teraz, gdy mam je już długie, bardzo o nie

dbam. Myję je regularnie najlepszym szamponem, stosuję odżywki i najnowocześniejsze
preparaty. Na noc wkładam je do specjalnej torebki i zamykam w sejfie.

Wycieczka.

Piotr wyciągnął zapalniczkę i przypalił papierosa. Zaciągnął się głęboko. Spojrzał na

swoje stare, wytarte buty i usiadł na plecaku. Czekał na okazję już dobre kilka godzin, ale żaden
samochód  nie  chciał  się  zatrzymać.  w sumie  nie  śpieszyło  mu  się  nigdzie,  ale  chciał  już
wyjechać  z tego  miasteczka.  Dla  niego  było  to  przeklęte  miejsce,  w którym  zostawił  spory
kawałek swojego życia. Jedynie wakacje dawały mu krótkie okresy wytchnienia. w tym mieście
nie miał żadnej przyszłości. Jedyne co mogło go tu czekać, to marna praca, za marne pieniądze
i szara  codzienna  nijakość.  Chciał  poznać  świat  i te  wszystkie  piękne  rzeczy,  które  mógł
zaofiarować.  Rokrocznie  opuszczał  swoje  rodzinne  strony  i wyjeżdżał.  Zawsze  jednak  trafiał
w miejsca,  w których,  mimo  początkowego  okresu  fascynacji,  było  mu  jeszcze  gorzej.  Dlatego
zawsze  wracał.  Bo  to  bardzo  ważna  rzecz  dla  człowieka,  mieć  takie  miejsce,  które  może
nazywać domem.

Wyspa jednej nocy.

Jest takie miejsce, w którym opuszcza człowieka odwaga. Miejsce, z którego dochodzi

głos, wzywający piekło. Oddałbyś wszystko, co masz i skazał się nawet na niewolę, aby tylko
nigdy tam nie wracać. Bo już tam byłeś, przypomnij sobie dobrze...

Zapałki.

Obudziłem się z potwornym bólem głowy. Ostatnie, co pamiętam, to jak oglądałem

wieczorem  telewizję.  Rozejrzałem  się,  ale  niewiele  zobaczyłem.  Było  ciemno.  Wyjąłem
z kieszeni  zapałki  i spróbowałem  zapalić  jedną,  potem  kolejną,  wszystko  bez  skutku.  Przez
chwilę przez moją głowę przebiegła straszna myśl, że zostałem uprowadzony i obecnie znajduję
się  w świecie,  gdzie  są  inne  prawa  fizyki  i to  dlatego  zapałki  się  nie  zapalają.  Odrzuciłem  od
siebie ten pomysł. Być może po prostu były wilgotne. Ale kto może wiedzieć jak jest naprawdę?

Zdjęcie.

W swoim regale, za szybą, trzymam kilka pocztówek od przyjaciół, parę zdjęć

z przyjemnych okresów swojego życia, oraz miejsce na zdjęcie ukochanej.

Zegarek.

Gratulujemy Ci, nasz Drogi Kliencie, zakupu naszego najnowszego zegarka Tomakka

Enterprise  800  KX.  Zegarek  ten  posiada  10-letnią  gwarancję  i łączy  w sobie  najnowsze
osiągnięcia  technologii  z oryginalnym,  niebanalnym  wyglądem.  Przypominamy  też
o zarejestrowaniu  zegarka,  celem  umożliwienia  wykorzystania  Ci  pełnego  pakietu  usług
dodatkowych.

Nasz zegarek automatycznie dostraja się do strefy czasowej, w której przebywasz.

Oprócz  pełnego  panelu  wizyjnego  dostępnego  zarówno  drogą  bezpośredniego  połączenia
z nerwami  wzrokowymi,  posiada  też  tradycyjny  wyświetlacz  projekcyjny  klasy  E4D
o regulowanej przekątnej od 3” do 12”.

Enterprise 800 KX ponadto umożliwi ci odbiór podstawowego zakresu 4.000 programów

holo  w paśmie  nie  kodowanym,  oraz  po  rejestracji,  pełnego  zakresu  pasm  kodowanych.
Zintegrowany  nadajnik  o zasięgu  planetarnym,  umożliwi  Ci  komunikowanie  się  przy
zachowaniu  IX  stopnia  bezpieczeństwa  transmisji  danych.  Zegarek  nasz  posiada  standardowo
łącze gwarantowane o przepustowości 3TTbvid.

Dołączony moduł AI i zestaw standardowych łącz pozwala na sprzęgnięcie się

z obwodami prowadzonego pojazdów o napędzie grawitacyjnym, wektorowym, tunelowym
i kołowym, a także na pilotaż maszyn kroczących oraz kombinezonów środowiskowych
i bojowych (po potwierdzeniu zezwolenia).

Dzięki automatycznemu śledzeniu wszelkich Twoich procesów życiowych, będzie

informował Cię, Drogi Kliencie, o stanie Twojego organizmu, a także w przypadku zagrożenia
Twojego życia, automatycznie zawiadomi najbliższe służby medyczne. w przypadku zaniku
Twoich funkcji życiowych, wbudowany dozownik substancji kriogenizującej, wprowadzi Twój
mózg w stan hibernacji, zwiększając Twoje szanse przeżycia do czasu przybycia odpowiednich
służb.

Znajdujący się na wyposażeniu Enterprise 800 KX mikropromiennik, pozwoli Ci

zarówno podgrzać Twoje ulubione danie jak i rozniecić ogień na biwaku. w przypadku wykrycia
bezpośredniego zagrożenia Twego życia, mikropromiennik pozwala na jednorazowe oddanie

salwy ukierunkowanego strumienia plazmy o temperaturze 2,6MK i zasięgu do 150m
(wymienne baterie do nabycia w sieci naszych sklepów).

Jeszcze raz gratulujemy udanego zakupu. Polecamy też szereg naszych innych

produktów, ułatwiających Ci, Drogi Kliencie życie w naszym świecie i przypominamy nasze
hasło reklamowe: „Bądź nowoczesny, pozbądź się mięsa”.

Prezes Korporacji Tomakka

AI Sentenence Semirchi XI Ydp. 2312

Źle.

Ukrywasz twarz w dłoniach. Zamykasz oczy i widzisz to, co straciłeś. Nigdzie już ci się

nie śpieszy. Stawiasz małe kroki. Często się zatrzymujesz. Wybierasz miejsca, w których jesteś
sam. Po plecach przechodzi cię dreszcz wywołujący łzy. Nie musisz już spać, nie musisz jeść.
Palisz  papierosy,  popijając  je  gorzką  herbatą.  Przestałeś  już  nawet  pytać  "dlaczego?".  Stale
słuchasz  jednej  i tej  samej  piosenki.  Jej  słowa,  powtarzane  wiele  razy,  tracą  sens.  Wszystko
zamienia się w rozmazaną plamę. Kładziesz się do łóżka i nie możesz zasnąć. Nie czujesz bicia
swego  serca.  Cały  umysł  wypełnia  ci  szara  pustka.  Zestarzałbyś  się  i umarł.  Cicho,  samotnie,
w zapomnieniu.  Wąchasz  swoje  palce.  Mają  taki  surowy  zapach  martwego  kota.  Słońce
wschodzi,  a jego  promienie  nie  rozświetlają  niczego.  z miejsca,  w którym  miałeś  duszę,
rozchodzi  się stalowy chłód,  zamykający w swym  wnętrzu kolejne myśli.  Po brodzie ścieka ci
stróżka śliny i kapie na koszulę. Nie ma już pytań, nie ma odpowiedzi. Rozpadłeś się jak puzzle,
na którym nie ma żadnego obrazu. Stuk, stuk, stuk.

Życie poczęte.

Ostatnia wojna miała miejsce siedemset lat temu. Standard życia mocno się poprawił.

Uporaliśmy się z chorobami i głodem. Przeciętny czas życia człowieka przedłużył się do ponad
dwustu  lat.  Przeludnienie  też  już  nie  jest  problemem,  mimo  że  jest  nas  ponad  dwieście
miliardów.  Wybudowaliśmy  podwodne  miasta  i sztuczne  wyspy,  udało  nam  się  porozumieć
z delfinami.  Życie  na  Ziemi  zaczęło  przypominać  raj.  Samoświadome  automaty  przystosowują
do kolonizacji powierzchnię Marsa i wnętrze Wenus.

Rozwinęło się wiele nowych dziedzin sztuki. Wyraźnie zwiększyła się wrażliwość ludzi

na piękno. Zniknęła nienawiść do innych, rasizm i uprzedzenia. Człowiek nauczył się kochać
życie i szanować inne istoty.

Znacznie rozwinęły się zdolności paranormalne. Telepatia jest czymś naturalnym

i powszechnym. Nadal jednak, mimo tego, że jesteśmy się jej w stanie nauczyć, nie potrafimy
wyjaśnić zasad jej działania. Podejmowane są pierwsze próby telepatycznego połączenia wielu
umysłów w celu stworzenia wspólnej świadomości. Na razie jednak bez powodzenia. Analizując
efekty można by w przybliżeniu stwierdzić, że do utworzenia wspólnego superumysłu potrzeba
byłoby psychicznego połączenia ponad stu miliardów telepatów. Za kilka pokoleń uda nam się
i to.

- - - - -

W jednej chwili cała planeta stanęła w ogniu. Ziemia rozstąpiła się wyrzucając z siebie

gorącą lawę, oceany wyparowały. Po kilkunastu godzinach niczym nie podsycane już płomienie
zostały ugaszone przez olbrzymie opady deszczu. Ziemia w niczym nie przypominała już tego
raju, jakim była jeszcze tak niedawno.

Bóg odetchnął z ulgą. Miał już wprawę w robieniu aborcji, ale ta sprawa była

najtrudniejsza i trochę już śmierdziała. Zdążył właściwie w ostatniej chwili. Płód prawie już
uzyskał świadomość. Jeszcze kilkaset lat opóźnienia i musiałby stawiać na szali swoją reputację
i karierę. Sprawdził jeszcze dokładnie czy w układzie nie zostały ślady zorganizowanego białka
i znikł.

- - - - -

- Widziałaś jaki był duży? – zapytał Unit-S106 swoją wysuniętą na powierzchnię Wenus

część wyposażoną w sensory.

- Też kiedyś taki będę – stwierdził rozmarzony, zmieniejąc plany i wydając kolejne

komendy swoim częściom przystosowującym planetę. Planetę, która już nie miała służyć do
przyjęcia ludzi...

Tekst udostępniony na licencji Creative Commons. Uznanie autorstwa – użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych. 3.0 Polska.