^^PiiBMhi'
 
Już w sprzedaży
 
DAVID WINGROYE
 

 
CHUNG KUO
księga I PAŃSTWO ŚRODKA
księga II ZŁAMANE KOŁO I. Sztuka wojenna II. Szczypta popiołu
księga III BIAŁA GÓRA I. Na moście Ch'in II. Zdruzgotana ziemia
księga IV KAMIEŃ WEWNĄTRZ I. Monstra w otchłaniach II. Świat objaśniany
 
CHUNG KUO
— KSIĘGA V — POD NIEBIAŃSKIM DRZEWEM
I. Umarłe marzenia
Przełożył Jan Pyka
 

 
Wkrótce:
CHUNG KUO
księga V
POD NIEBIAŃSKIM DRZEWEM
II. Niszcząca fala
 
 
REBIS
DOM WYDAWNICZY REBIS POZNAŃ 1996
 
Dla Petera Hammilla z wyrazami zachwytu
Zmysłami przytępionymi, półczuiymi zaledwie muskamy powierzchnie rzeczy. Widzimy strzępy 
obrazów przedwcześnie obciętych przez mózg, ale oddychając i żyjąc, wyczuwamy, w jakimś 
stopniu przynajmniej, duszę zakorzenioną w materii zarówno piękną, jak i ohydną...
 
WSTĘP
 
Dom Chi'n wybudował Mur, aby się od nich odgrodzić, Dom Han musi dbać, by latarnie 
wiecznie się paliły, Paliły się i nigdy nie gasły, Bowiem tym wyprawom nie ma końca:
W jednej linii, ramię w ramię, umrą tak samo, A konie padną, wykrzykując Niebu swój ból. 
Kruki i kanie wyrwą wnętrzności jeźdźców I polecą na wyschłe drzewa z krwawymi strzępami w 
dziobach. Li Po, Walczyliśmy na południe od murów, YIII wiek n.e.
 
Chung Kuo. Słowa te znaczą „Państwo Środka" i od roku 221 p.n.e., kiedy pierwszy cesarz Chin, 
Ch'in Shih Huang Ti, zjednoczył siedem Walczących Królestw, tak właśnie „czarnowłosi", Han, 
czyli Chińczycy, nazywają swój wielki kraj. Państwo Środka — dla nich był to cały świat; świat 

na północy i zachodzie ograniczony potężnymi górami, na wschodzie i południu — morzem. Za 
nimi była tylko pustynia i barbarzyńcy. Tak było przez dwa tysiące lat, przez szesnaście wielkich 
dynastii. Chung Kuo naprawdę stanowiło Państwo Środka, centrum świata ludzi, jego cesarz zaś 
był „Synem Nieba", „Jedynym Człowiekiem". Lecz w osiemnastym wieku w świat ten wtargnęły 
młode, agresywne mocarstwa Zachodu, dysponujące doskonalszą bronią i niezachwianą wiarą w 
postęp. Walka, ku zaskoczeniu Han, była nierówna, i tak oto upadł mit o wszechmocy i 
samowystarczalności Chin. Na początku dwudziestego wieku Chiny — Chung Kuo — uchodziły 
za „chorego człowieka Wschodu"; Karol Marks nazwał je „troskliwie zakonserwowaną mumią w 
zapieczętowanej hermetycznie trumnie". Ze zniszczeń tego stulecia podzwignął się jednak naród-
olbrzym, zdolny rywalizować z Zachodem i z własnymi wschodnimi konkurentami, Japonią i 
Koreą, z pozycji niezrównanej potęgi. W wieku dwudziestym pierwszym, który jeszcze przed 
jego początkiem nazywano „stuleciem Pacyfiku", Chiny znowu stały się światem samym w 
sobie, choć tym razem jedyną jego granicę stanowił kosmos.
 

 
„Gdy życie tanieje, mięsa nie brakuje" popularne powiedzenie w roku 2210
 
7
 
WOJNA DWÓCH KIERUNKÓW
Wszystko zaczęło się od zabójstwa cesarskiego ministra Lwo K'anga oraz grupy jego bliskich 
współpracowników, do którego doszło mniej więcej trzynaście lat wcześniej. Biedny człowiek 
został wysłany do lepszego świata w chwili, gdy wygrzewał się właśnie w cesarskim solarium. 
Siedmiu władców Chung Kuo odpowiedziało natychmiastowym aresztowaniem jednej z 
głównych postaci frakcji Rozproszeńców, która ponosiła odpowiedzialność za śmierć ministra. 
Jednakże na tym się nie skończyło. W kilka dni po publicznej egzekucji więźnia przeciwnicy 
Siedmiu zadali kolejny bolesny cios, zabijając Li Han Chi'na, syna Ta'nga Li Shai Tunga i 
dziedzica tronu Miasta Europa, w dniu jego ślubu z piękną Fei Yen.
Wszystko mogłoby się skończyć w tym punkcie wraz z decyzją Siedmiu, by nie podejmować 
żadnej akcji represyjnej po śmierci księcia Hana — by przyjąć politykę pokojowej bierności, 
wuwei — ale dla jednego człowieka taki wybór był nie do przyjęcia. Biorąc sprawy we własne 
ręce, generał Li Shai Tunga, Knut Tolonen, wkroczył do Izby Reprezentantów w Weimarze i 
zabił przywódcę Rozproszeńców, podsekretarza Lehmanna. Ten akt w zasadzie gwarantował, że 
Chung Kuo pogrąży się w krwawej wojnie domowej. Jedynym wyjściem z sytuacji były daleko 
idące ustępstwa ze strony Siedmiu, które mogłyby załagodzić gniew Rozproszeńców.
Tak też zrobiono. Władcy zdecydowali się na ustępstwa i utrzymano pokój, ale rozdział między 
rządzącymi a rządzonymi pozostał, a ich sprzeczne dążenia — Siedmiu do stagnacji, a 
Rozproszeńców do zmian — nie doczekały się rozwiązania. W ramach ustępstw Siedmiu 
zezwoliło Rozproszeńcom na budowę statku kosmicznego Nowa Nadzieja. W miarę jak budowa 
statku
8
 
zbliżała się do końca, Rozproszeńcy starali się uzyskać jeszcze więcej, stawiając w stan 
oskarżenia tai — przedstawicieli Siedmiu w Izbie Reprezentantów — w rzeczywistości 
ogłaszając w ten sposób swoją niezależność. W odpowiedzi Siedmiu zniszczyło Nową Nadzieję. 
Wojna została wypowiedziana.

W wyniku pięcioletniej wojny-która-nie-była-wojną Rozproszeńcy zostali złamani, przywódcy 
ruchu zabici, a ich przedsiębiorstwa skonfiskowane. Stłumiono wielkie dążenie do zmiany i w 
Chung Kuo znowu zapanował pokój. A przynajmniej przez krótki czas tak się wydawało. 
Jednakże wojna poruszyła pokłady znacznie starszego i silniejszego niezadowolenia, które 
drzemało w społeczeństwie Państwa Środka. Z głębin Miasta zaczęły wyłaniać się nowe ruchy, 
których celem była nie tylko zmiana systemu, ale jego całkowite zniszczenie. Jedna z tych 
organizacji, Ping Tiao, dążyła do zrównania z ziemią ogromnego, trzystupoziomowego Miasta i 
zdruzgotania imperium Han.
Przez pewien czas udawało się utrzymać status quo, jednakże fakt, iż trzech najstarszych 
T'angów zmarło w czasie wojny, osłabił Radę Siedmiu, pozbawiając ją głosu rozsądku 
wypływającego z długoletniego doświadczenia w sprawowaniu władzy. Kiedy Wang Sau-leyan, 
najmłodszy syn Wang Hsiena, władcy Afryki, został T 'angiem, sytuacja przybrała szczególnie 
zły obrót, gdyż zaczął on dążyć do zniszczenia harmonii panującej w Radzie. Przeciwstawił mu 
się Li Yuan, który po śmierci ojca wstąpił na tron Miasta Europa. Zawarł on sojusz z trzema 
T'angami, Tsu Ma, Wu Shihem i Wei Fengiern, by w najważniejszych sprawach móc 
przegłosować Wanga w stosunku cztery do trzech.
W ciągu następnych lat ciągły wzrost liczby ludności Chung Kuo zmusił władców do dalszych 
ustępstw. W zamian za gwarancję poparcia polityki kontroli populacji złagodzono postanowienia 
wielkiego Edyktu Kontroli Technologii — środka, dzięki któremu Siedmiu utrzymywało zmianę 
w ryzach przez ponad sto lat — i zezwolono na ponowne otwarcie Izby Reprezentantów w 
Weimarze.
Po raz pierwszy od pięćdziesięciu lat Siedmiu zabrało się energicznie do rozwiązywania 
problemów świata, godząc się z koniecznością przeprowadzenia ograniczonych zmian. Ale czy 
nie jest już za późno? Czy wielkie fale niepokojów społecznych wywołanych przez poprzednie 
wojny nie zaleją ich, nim zdążą uspokoić sytuację?
9
 
GŁÓWNE POSTACI
Ascher, Emily — ta z wykształcenia ekonomistka była kiedyś członkiem partii rewolucyjnej Ping 
Tiao. Po zniszczeniu partii uciekła do Ameryki Północnej, gdzie jako Mary Jen-nings podjęła 
pracę w gigantycznym koncernie farmaceutycznym ImmVac należącym do „Starego" Levera i 
jego syna, Michaela, który ożenił się z nią. Jej ostatecznym celem jest doprowadzenie do zmiany 
i upadku skorumpowanych instytucji społecznych rządzących Chung Kuo.
DeVore, Howard —- niegdyś major w Służbie Bezpieczeństwa Tanga, stał się wiodącą postacią 
w walce przeciw Siedmiu. Ten wysoce inteligentny, chłodny i logiczny człowiek jest reżyserem 
wszystkich wydarzeń w chwili, gdy „Wieślka Wojna Dwóch Kierunków" przybiera nowy obrót.
Ebert, Hans — syn Klausa Eberta i spadkobierca ogromnej Korporacji GenSyn. Mianowany 
generałem Służby Bezpieczeństwa Tanga był ogólnie podziwiany i cieszył się zaufaniem swoich 
przełożonych. Jednakże w tajemnicy zawarł sojusz z DeVore'm, a następnie przyczynił się do 
zamordowania własnego ojca. Zmuszony do ucieczki z Chung Kuo został zaocznie ogłoszony 
zdrajcą.
Kao Chen — niegdyś kwai, najemny morderca z Sieci, najniższego poziomu wielkiego Miasta. 
Mimo skromnego pochodzenia wzniósł się wysoko i został majorem w Służbie Bezpieczeństwa 
Tanga. Jako przyjaciel i pomocnik Karra był jednym z szeregowych żołnierzy w wojnie 
przeciwko DeVore'owi, jednakże ostatnie wydarzenia pozbawiły go złudzeń co do systemu, 
któremu służy.
Kennedy, Joseph — ostatni z długiej linii Kennedy'ch. Został założycielem i światłem 

przewodnim Partii Nowych Republikanów, której celem jest doprowadzenie do zmian w życiu 
politycznym Miasta Ameryka Północna.
Lever, Michael — syn Charlesa Levera uwięziony przez Wu Shiha za swój związek z Synami 
Benjamina Franklina, na wpół rewolucyjną grupą utworzoną przez synów zamoż-
10
 
nych północnoamerykańskich przemysłowców. Zerwawszy z ojcem, ożenił się wbrew jego woli 
z Mary Jennings. Obecnie, po śmierci ojca, odziedziczył ogromną Korporację ImmVac. Li Yuan 
— Tang Europy i jeden z Siedmiu. Tron odziedziczył po śmierci starszego brata i ojca. Chociaż 
jest ponad wiek dojrzały, jego chłodny i rozważny sposób bycia skrywa namiętną naturę, czego 
dowodem było jego krótkotrwałe małżeństwo z piękną Fei Yen, wdową po starszym bracie. Jego 
następne małżeństwa zakończyły się tragedią, gdyż jego trzy żony zostały zamordowane. 
Rozgoryczony tym doświadczeniem stał się samotnikiem. Shang Han-A — szesnastoletnia córka 
ministra Shang Mu. Jest utalentowaną, pełną życia młodą kobietą, która ma duszę artystki i 
umysł rewolucjonistki. Tołonen, Jelka — córka marszałka Tolonena, którą po śmierci matki 
wychowano w bardzo męskich, pozbawionych kobiecego ciepła warunkach. Jej próby zmiany 
siebie — znalezienia równowagi w życiu — dały w wyniku tylko to, że znalazła się w konflikcie, 
najpierw z młodym żołnierzem, a później z własnym ojcem, który — aby uniemożliwić jej 
kontynuowanie związku z Kimem Wardem — wysłał ją w wieloletnią podróż do Kolonii 
Planetarnych. Tolonen, Knut — były marszałek Rady Generałów i dawny generał ojca Li Yuana. 
Jest wielkim, twardym mężczyzną i najbardziej zagorzałym zwolennikiem wartości 
reprezentowanych przez Siedmiu, nawet w tym wieku narastającej niepewności. Jednakże ta 
sama nieustępliwość i niezdolność do zmiany poglądów, tak charakterystyczna dla jego natury, 
jest   przyczyną  powtarzających   się   konfliktów z córką. Tsu Ma — Tang Azji Zachodniej i 
jeden z członków rządzącej Chung Kuo Rady Siedmiu. Odrzucił swoją rozpustną przeszłość, aby 
zostać w Radzie jednym z najbardziej zdecydowanych sojuszników Li Yuana. Silny, przystojny 
mężczyzna po trzydziestce jeszcze się nie ożenił, aczkolwiek w sekretnym romansie z byłą żoną 
Li Yuana, Fei Yen, ujawnił swą namiętną, nie ujarzmioną jeszcze naturę. Wang Sau-leyan — 
młody Tang Afryki. Od czasu objęcia tronu — po podejrzanej śmierci swego ojca i starszego
11
 
brata — poświęcał całą swą energię na osiągnięcie w Radzie przewagi nad Li Yuanem i jego 
sojusznikami. Inteligentny i podstępny przeciwnik, a jednocześnie irytujący, wyrachowany 
człowiek o sybaryckich zamiłowaniach, jest zwiastunem zmiany w Radzie Siedmiu. Wu Shih — 
Tang Ameryki Północnej. Będąc mężczyzną w średnim wieku, jest jednym z niewielu członków 
starej generacji w Radzie Siedmiu. Mimo że jest zagorzałym tradycjonalistą, wsparł Li Yuana i 
Tsu Ma w ich walce z budzącym odrazę Wang Sau-leyanem. Jednakże odrodzenie się 
amerykańskiego nacjonalizmu stawia go przed koniecznością rozwiązania problemu, z jakim nie 
musi borykać się żaden z pozostałych Tangów. Wu Shih wie, że albo rozwiąże ten problem, albo 
utraci władzę.
SIEDMIU I RODZINY
An Hsi — książę z jednej z Rodzin Mniejszych i piąty syn An Shenga
An Mo Shan — książę z jednej z Rodzin Mniejszych i trzeci syn An Shenga
An Sheng — głowa Rodziny An (jednej z Dwudziestu Dziewięciu Rodzin Mniejszych)
Hou Tung-po — T'ang Ameryki Południowej
Li Kuei Jen — syn Li Yuana i następca tronu Miasta Europa
Li Yuan — Tang Europy

Pei K'ung — księżniczka z jednej z Rodzin Mniejszych
Pei Ro-hen — głowa Rodziny Pei (jednej z Dwudziestu Dziewięciu Rodzin Mniejszych) i ojciec 
Pei K'ung
Tsu Ma — Tang Azji Zachodniej
Wang Sau-leyan — Tang Afryki
Wei Chan Yin — Tang Azji Wschodniej
Wei Hsi Wang — drugi syn Wei Chan Yina i następca tronu Miasta Azja Wschodnia
Wei Tseng-li — najmłodszy brat Wei Chan Yina i sekretarz Li Yuana
Wu Shih — Tang Ameryki Północnej
Wu Wei-kou — pierwsza żona Wu Shiha
12
 
Yin Chan — książę z jednej z Rodzin Mniejszych i syn Yin Tsu
Yin Fei Yen — „Lecąca Jaskółka", księżniczka z Rodziny Yin, była żona Li Yuana
Yin Han Ch'in — syn Yin Fei Yen
Yin Tsu — głowa Rodziny Yin (jednej z Dwudziestu Dziewięciu Rodzin Mniejszych)
PRZYJACIELE, DWORZANIE I WSPÓŁPRACOWNICY SIEDMIU
Althaus,   Kurt — generał   Służby   Bezpieczeństwa  Miasta
Ameryka Północna Biały Kwiat — służąca Li Kuei Jena Blofeld —   agent specjalnych sił 
bezpieczeństwa Brookes, Thomas — kapitan portu Tien Men K'ou na Marsie Chang Li — 
osobisty lekarz Li Yuana Chen So   — kancelista Wewnętrznych Komnat w Tongjiang Dehmel 
— major Służby Bezpieczeństwa Miasta Afryka Edsel — agent specjalnych sił bezpieczeństwa 
Fan —   piąty brat / Lunga
Fen Cho-hsien — kanclerz Tanga Ameryki Północnej Fuller — sierżant Służby Bezpieczeństwa 
Graham — agent specjalnych sił bezpieczeństwa Gray —   kapitan w Hsienie Chang Henderson, 
Daniel —   tymczasowy gubernator Marsa Hu Ch'ang — pierwszy sekretarz Nan Ho Hung Mien-
lo — kanclerz Afryki
I Lung — „Pierwszy Smok", głowa Ministerstwa „Tysiąca Oczu"
Jacobson — kapitan Służby Bezpieczeństwa Johnson — kapitan Służby Bezpieczeństwa Kao 
Chen — major Służby Bezpieczeństwa Karr, Gregor — major Służby Bezpieczeństwa Kroi — 
sierżant Służby Bezpieczeństwa Lauer — szeregowy żołnierz Służby Bezpieczeństwa Liang Yu 
— sędzia w nowej osadzie w Mieście Kang Kua na Marsie
13
 
Lo Wen — mistrz wu shu i nauczyciel Li Kuei Jena
Lu — lekarz w Tongjiang
Nan Ho — kanclerz Tanga Europy
Nan Tsing — pierwsza żona Nan Ho
Pao En-fu — ochmistrz Wewnętrznych Komnat Wu Shiha
Przywitanie Wiosny — służąca Li Kuei Jena
Rheinhardt, Helmut — generał Służby Bezpieczeństwa Li Yuana
Rozkosz Serca —   służąca Li Yuana
Schenck, Hung-li — gubernator Kolonii Mars
Seymour — major Służby Bezpieczeństwa Miasta Ameryka Północna
Shang Mu — młodszy minister w Ministerstwie „Tysiąca Oczu"
Shen Lo-yen — kapitan straży w Tongjiang
Shepherd, Ben — syn zmarłego Hala Shepherda; artysta „Muszli"

Stewart — agent specjalnych sił bezpieczeństwa
Tolonen, Jelka — córka marszałka Tolonena
Tolonen, Knut — były marszałek Służby Bezpieczeństwa; Przewodniczący Komitetu 
Nadzorującego GenSyn
Wadę — porucznik Służby Bezpieczeństwa na Marsie
Wells — kapitan Służby Bezpieczeństwa w Ameryce Północnej
Wilson, Stephen — kapitan Służby Bezpieczeństwa, podwładny Kao Chena
Yang Shao-fu — minister zdrowia, Miasto Europa
Yang T'ing-hsi — kanclerz Azji Zachodniej
YinShu — młodszy minister w Ministerstwie „Tysiąca Oczu"
Yun — minister handlu Ameryki Północnej
INNE POSTACI
Andre — przyjaciel Hannah
Anna — pomocnica Mary Lever
Ascher, Emily — była terrorystka z Ping Tiao, obecnie znana
jako Mary Lever Auden,   William — były   kapitan   Służby   Bezpieczeństwa
i przyjaciel DeVore'a
14
 
Bates — wiodąca postać w Federacji Wolnych Ludzi, Mars Beresiner — przedstawiciel środków 
masowego przekazu Bess — pomocnica Mary Lever Britton — prywatny detektyw Chamberlain, 
Geoffrey   — głowa WesCorp Chang Te Li — „Stary George", Wu albo wróżbita Ch'en Li — 
współpracownik gubernatora Schencka Chin Huang Hui — druga żona Shang Mu i przybrana 
matka
Shang Han-A Christian — przyjaciel Hannah Chung, Gloria — córka zmarłego Reprezentanta 
Chung Ye-
na i przyjaciółka Michaela Levera oraz Mary Lever Cornwell, James — dyrektor korporacji 
AutoMek Culver — pseudonim DeVore'a Dawson — współpracownik gubernatora Schencka 
DeValerian, Rachela — pseudonim Emily Ascher DeVore Howard — były major Służby 
Bezpieczeństwa i głowa korporacji HoloGen na Marsie Ebert, Berta — wdowa po Klausie 
Ebercie Ebert, Hans — syn Berty Ebert ogłoszony „zdrajcą" Ebert, Lutz — przyrodni brat Klausa 
Eberta Echewa, Aluko — wódz plemienia Osu na Marsie Elulefu — „Bezwartościowy 
człowiek", imię nadane Hansowi Ebertowi przez plemię Osu Egan — głowa NorTek Elechi — 
szyfrant plemienia Osu na Marsie Endacott — współpracownik gubernatora Schencka Eva — 
przyjaciółka Mary Lever Fairbank, John — głowa AmLab Fisher, Carl — członek NRPE oraz 
Izby Reprezentantów
w Weimarze Fung — Wu albo wróżbita Yin Tsu Green, Clive — głowa RadMed Hamsun, Torve 
— kapitan Luoyang Hannah — przełożone na angielski nazwisko Shang Han-A Hart, Alex — 
Rozproszeniec i członek Izby Reprezentantów
w Weimarze Hsia — Wu albo wróżbita / Lunga Hsin Kao Hsin —   prostytutka z najniższych 
poziomów Hsu Jung — mistrz wei chi, Miasto Afryka
15
Ishida, Ikuro — japoński górnik na asteroidach
Ishida, Kano — najstarszy brat Ikuro
Ishida, Tomoka — drugi brat Ikuro
Ishida, Shukaku — ósmy brat Ikuro
Jackson — niezależny pośrednik zatrudniony przez Fairbanka

Jefferies — kierownik działu w Domu Aukcyjnym Hythe-
-MacKay Jill — główna pomocnica Mary Lever Johnson, Dan — osobisty asystent Michaela 
Levera Kao Ch'iang Hsin —   córka Kao Chena Kao Jyan — najstarszy syn Kao Chena Kao Wu 
— drugi syn Kao Chena Karr, Maria — żona Gregora Karra Karr, May — córka Marii i Gregora 
Karrów Kate — system komputerowy w Hythe-MacKay Kemp, Johannes — jeden z dyrektorów 
ImmVac Kennedy, Jean — żona Josepha Kennedy'ego Kennedy, Joseph — głowa Nowych 
Republikanów i Partii Ewolucjonistów, członek Izby Reprezentantów w Weimarze Kennedy, 
Robert — starszy syn Josepha Kennedy'ego Kennedy, William — młodszy syn Josepha 
Kennedy'ego Latimer, John — pseudonim Hansa Eberta Leckie, Andrew — jeden z dyrektorów 
ImmVac Lehmann, Stefan — „Biały T'ang", Wielki Szef Triad europejskich Lever, Mary — 
żona Michaela Levera Lever, Michael — głowa korporacji farmaceutycznej Imm-
Vac i członek Izby Reprezentantów w Weimarze Li Min — „Dzielny Karp", pseudonim Stefana 
Lehmanna Maszyna —   sztuczna inteligencja
Marley, George — partner w interesach Charlesa Levera Meng K'ai — przyjaciel i doradca 
gubernatora Schencka Munroe, Wendell — Rozproszeniec i członek Izby Reprezentantów w 
Weimarze Nza — „Malutki Ptaszek", dziecko z plemienia Osu Parker, Jack — członek Izby 
Reprezentantów w Weimarze Parry — agent DeVore'a w Mieście Tien Men K'ou na
Marsie Pi Kung — zabójca Richards — służący w Rezydencji Levera
16
 
Rutherford,  Andreas — przyjaciel  i  doradca  gubernatora Schencka
Sao Ke — przyjaciółka Hannah
Shang Ch'iu — syn Shang Mu i brat przyrodni Shang Han-A
Shang Han-A — córka Shang Mu
Shen — przyboczny Yin Tsu
Shen Li — pseudonim Ishido Ikuro
Song Wei — sprzątacz
Steiner — kierownik zakładów ImmVac w Aleksandrii
Stock — pracownik HoloGen
Tao-kuang — służący Kennedy'ego w Weimarze
Tian Ching — służąca w domu Kao Chena
Tong Chou — pseudonim Kao Chena
Tse — służący w Rezydencji Shanga
Tuan Ti Fo — mistrz wei chi i mędrzec
Tu Ch'en-shih — przyjaciel i doradca gubernatora Schencka
Tung Cai — buntownik z niskich poziomów
Underwood, Harry — Rozproszeniec i członek Izby Reprezentantów w Weimarze
Wang Ti — żona Kao Chena
Wang Tu — przywódca Marsjańskiego Sojuszu Radykalnego
Ward, Kim — urodzony w Glinie naukowiec
Wu Mao — właściciel kiosku z ryżem
Yu — Mistrz Ceremonii / Lunga
ZMARLI
An Liang-chou — książę z jednej z Rodzin Mniejszych
Anderson, Leonid — dyrektor Projektu Rekrutacji
Anna — zabójczym" z Yu
Barrow, Chao — sekretarz Izby Reprezentantów w Weimarze

Barycz, Jiri — naukowiec pracujący dla Projektu Kontroli Myśli
Bercott, Andrei – członek izby reprezentantow w Weinmarze
Berdyczów, Soren—-. głowa SimFic'u, a później przywódca frakcji Rozproszeńcóiyv
17
Berdyczów, Ylva — żona Sorena Berdyczowa
Brock — strażnik w Domenie
Cherkassky, Stefan — były zabójca ze Służby Bezpieczeństwa i przyjaciel DeVore'a
Chi Hu Wei — Tang Australii, ojciec Chi Hsinga
Ch'in Shih Huang Ti — pierwszy cesarz Chin (panował w latach 221-210 p.n.e.)
Cho Hsiang — podwładny Hong Cao
Chu Heng — kwai albo zabójca do wynajęcia; wynajęty przez DeVore'a
Chun Wu-chi — głowa rodziny Chun (jednej z Dwudziestu Dziewięciu Rodzin Mniejszych)
Chung Hsin — „Lojalność"; wasal Li Shai Tunga
Clarac, Armand — dyrektor Projektu „Nowa Nadzieja"
Coates — strażnik w Domenie
Cook — strażnik w Domenie
Cutler, Richard — przywódca ruchu „Amerykańskiego"
Deio — urodzony w Glinie, przyjaciel Kima Warda z okresu „rehabilitacji"
Donna — zabójczyni z Yu
Douglas, John — głowa jednej z kompanii, Rozproszeniec
Duchek, Albert — administrator Łodzi
Ebert, Klaus — właściciel Korporacji GenSyn, ojciec Hansa Eberta
Ecker, Michael — głowa jednej z kompanii, Rozproszeniec
Ellis, Michael — asystent dyrektora Spatza w Projekcie Kontroli Myśli
Endfors, Pieter — przyjaciel Knuta Tolonena i ojciec Jenny, żony Tolonena
Erkki — ochroniarz Jelki Tolonen
Feng Chung — Wielki Szef Triady Kuei Chuan (Czarnego Psa)
Feng Lu-ma — soczewkarz
Feng Shang-pao — „Generał Feng", Wielki Szef Triady 14K
Fest, Edgar — kapitan Służby Bezpieczeństwa
Fu Ti Chang — trzecia żona Li Yuana
Gesell, Bent — przywódca organizacji terrorystycznej Ping Tiao
Griffin, James B. — ostatni prezydent Imperium Amerykańskiego
 
Haavikko, Vesa — siostra Axela Haavikko
Heng Chi-po — minister transportu Li Shai Tunga
Henssa, Eero — kapitan straży na pokładzie orbitującego
pałacu Yangjing Herrick — specjalista od nielegalnych transplantacji Ho Chin — „Ho Trzy-
Palce", Wielki Szef Triady Żółte
Sztandary Hoffmann — major Służby Bezpieczeństwa Hong Cao — pośrednik działający w 
imieniu Piotra Lehmanna Hou Ti — T'ang Ameryki Południowej; ojciec Hou Tung Po Hsiang 
K'ai Fan — książę z rodziny Hsiang Hsiang Shao-erh — głowa rodziny Hsiang (jednej z 
Dwudziestu Dziewięciu Rodzin Mniejszych) Hsiang Wang — książę z rodziny Hsiang Hua 
Shang — jeden z zastępców Wong Yi-suna Hui Tsin — „Czerwony Pal" (426 albo Wykonawca) 
Triady Zjednoczonych Bambusów
Hwa — „krwawy" mistrz; zawodnik w walkach wręcz pod Siecią
Joan — zabójczyni z Yu

Kan Jiang — „Suchy Strumień", marsjański osadnik i poeta
K'ang A-yin — szef tongu Tu Sun
K'ang Yeh-su — siostrzeniec K'ang A-yina
Kao Jyan — zabójca; przyjaciel Kao Chena
Kennedy, William — prapradziadek Josepha Kennedy'ego
Krenek, Henryk — główny reprezentant Kolonii Marsjań-skich
Krenek, Irina — żona Henryka Kreneka
Krenek, Josef — głowa jednej z kompanii
Krenek, Maria — żona Josefa Kreneka
Kriz — przywódczyni oddziału zabójczyń z Yu
Kubinyi — jeden z zastępców DeVore'a
Kung Wen-fa — znany adwokat z Marsa
K'ung Fu Tzu — Konfucjusz (551-479 p.n.e.)
Kustow, Bryn —   Amerykanin, przyjaciel Michaela Levera
Lai Shi — druga żona Li Yuana
Lao Jen — współpracownik ministra Lwo Kanga
Lehmann, Piotr — podsekretarz w Izbie Reprezentantów i pierwszy przywódca frakcji 
Rozproszeńców; ojciec Stefana Lehmanna
 

 
18
 
19
 
Lever, Charles — głowa gigantycznej Korporacji ImmVac, ojciec Michaela Levera
Lever, Margaret — żona Charlesa Levera i matka Michaela Levera
Li Chin — „Li Bez Powiek", Wielki Szef Triady Wo Shih Wo
Li Ch'ing — T'ang Europy; dziadek Li Yuana
Li Han Ch'in — pierwszy syn Li Shai Tunga i dziedzic tronu Europy; brat Li Yuana
Li Hang Ch'i   — T'ang Europy; pradziadek Li Shai Tunga
Li Kou-lung — Tang Europy; dziadek Li Shai Tunga
Li Pai Shung — siostrzeniec Li China i jego następca
Li Shai Tung — T'ang Europy; ojciec Li Yuana
Lin Yuan — pierwsza żona Li Shai Tunga, matka Li Han Ch'ina i Li Yuana
Liu Chang — sutener i zarządca burdelu
Liu Tong — zastępca Li China
Lo Han — szef jednego z tongów
Lu Ming-shao — „Wąsacz Lu", Wielki Szef Triady Kuei Chuan
Lukę — urodzony w Glinie, przyjaciel Kima Warda z okresu „rehabilitacji"
Lwo Kang — minister Edyktu za czasów panowania Li Shai Tunga
Maitland, Idris — matka Stefana Lehmanna
Man Hsi — szef jednego z tongów
Mao Liang — księżniczka z jednej z Rodzin Mniejszych i członek „Rady Pięciu" Ping Tiao
Mao Tse Tung — pierwszy cesarz z dynastii Ko Ming (panował w latach 1948-1967)
Meng Te — zastępca Lu Ming-shao
Mień Shan — pierwsza żona Li Yuana, matka Li Kuei Jena

Milne, Michael — prywatny detektyw
Ming Huang — szósty cesarz z dynastii T'ang (panował w latach 713-755 n.e.)
Mo Yu -— porucznik Służby Bezpieczeństwa w Domenie
Moore, John — głowa jednej z kompanii, Rozproszeniec
Mu Chua — Madame „Domu Dziewiątej Ekstazy"
Mu Li — „Żelazny Mu", Wielki Szef Triady Wielki Krąg
Parr, Charles — głowa jednej z kompanii, Rozproszeniec
 
Pavel — młody człowiek z Plantacji
Peck — jeden z zastępców K'ang A-yina (ying tzu albo „cień")
Peskova — porucznik straży na Plantacjach
Ross, Alexander — głowa jednej z kompanii, Rozproszeniec
Ross, James — prywatny detektyw
Sanders — kapitan Służby Bezpieczeństwa w Arsenale Helm-stadt
Schwarz — jeden z zastępców DeVore'a
Shang — „Stary Shang"; nauczyciel Kao Chena z dzieciństwa
Shang Chu — pradziadek Shang Han-A
Shang Wen Shao — dziadek Shang Han-A
Shen Lu Chua — specjalista komputerowy i członek „Rady Pięciu" Ping Tiao
Shepherd, Amos — pra-pra-pra-pradziadek (i genetyczny „ojciec") Bena Shepherda
Shepherd, August — „brat" Bena Shepherda (żył w latach 2106-2122)
Shepherd, Hal — ojciec (i genetyczny „brat") Bena Shepherda
Shepherd, Robert — pradziadek (i genetyczny „brat") Bena Sheperda oraz ojciec Augusta 
Shepherda
Shu San — współpracownik ministra Lwo Kanga
Siang   — instruktor sztuki walki, nauczyciel Jelki Tolonen
Si Wu Ya — „Jedwabisty Kruk", żona nadzorcy Sunga
Spatz, Gustav —   dyrektor Projektu Kontroli Myśli
Spentze, Leena — „Nieśmiertelna" i była kochanka Charlesa Levera
Ssu Lu Shan — urzędnik w ministerstwie
Sun Li Hua — ochmistrz Wewnętrznych Komnat Wang Hsiena
Sung — nadzorca na Plantacji
Tarrant — głowa jednej z kompanii
Teng Fu — strażnik na Plantacji
Tewl — „Ciemność", wódz ludzi z tratw
Tolonen, Hanna — ciotka Knuta Tolonena
Tolonen, Helga — żona Jona Tolonena, ciotka Jelki Tolonen
Tolonen, Jenny — żona Knuta Tolonena i córka Pietra End-forsa
 

 
20
 
21
 
Tolonen, Jon — brat marszałka Knuta Tolonena
Tong Chu — kwai, zabójca do wynajęcia

Tsao Ch'un — despotyczny założyciel Chung Kuo (panował w latach 2051-2087 n.e.)
Tsu Tiao — T'ang Azji Zachodniej, ojciec Tsu Ma
Tu Mai — strażnik w Domenie
Vesa — zabójczym z Yu
Virtanen, Per — major Służby Bezpieczeństwa Li Yuana
Visak — zastępca Lu Ming-shao
Wang Chang Ye — pierwszy syn Wang Hsiena
Wang Hsien — Tang Afryki; ojciec Wang Sau-leyana
Wang Lieh Tsu — drugi syn Wang Hsiena
Wang Ta-hung — trzeci syn Wang Hsiena; starszy brat Wang Sau-leyana
Wei Feng — T'ang Azji Wschodniej, ojciec Wei Chan Yin
Weis, Anton — bankier, Rozproszeniec
Wen Ti — „Pierwszy Przodek" Miasta Ziemia/Chung Kuo, znany także jako Liu Heng (rządził 
Chinami w latach 180-157 p.n.e.)
Wiegand, Max — jeden z zastępców DeVore'a
Will — urodzony w Glinie przyjaciel Kima Warda z okresu „rehabilitacji"
Wong Yi-sun — „Tłusty Wong", Wielki Szef Triady Zjednoczone Bambusy
Wyatt, Edmund — przemysłowiec, Rozproszeniec i ojciec Kima Warda
Yang Lai — współpracownik ministra Lwo Kanga
Yi Shan-ch'i — książę z jednej z Rodzin Mniejszych
Ying Chai — asystent Sun Li Hua
Ying Fu — asystent Sun Li Hua
Yue Chun — „Czerwony Pal" (426 albo Wykonawca) Triady Wo Sbih Wo
Yun Yueh-hui — „Nieboszczyk Yun", Wielki Szef Triady Czerwony Gang
Ywe Hao — terrorystka z Yu
Ywe Kai-chang — ojciec Ywe Hao
 
PROLOG — ZIMA 2210
POCHODNIE DUCHÓW
„Ach, cisza, cisza jak we śnie,
a księżyc, szlachetny i bezlitosny,
świeci tak samo o zmierzchu, jak i o świcie.
Nie usłyszysz żadnej elegii, żaden dzwon się nie odezwie.
Zamknęli uroczyście bramę świata zmarłych,
zmuszając mnie do pozostania w kondukcie pogrzebowym,
wiążąc z życiem i żądając, bym odzyskał talent z dawnych dni.
Ach, cisza, ta nieustanna cisza.
Nie słychać żadnej odpowiedzi ani echa,
widać tylko pochodnie duchów, które oświetlają
całe moje życie..."
Duo Duo, Śmierć poety, 1970 n.e.
 
POCHODNIE DUCHÓW
Wielka sala sądowa była pusta i cicha. Mimo że na nagich, kamiennych ścianach płonęły jasnym 
ogniem, umieszczone w żelaznych uchwytach, kaganki, to ogromne pomieszczenie zdawało się 
tonąć w cieniu, a galerie i belki drewnianego sklepienia ginęły w nieprzeniknionym mroku. Z 
jednej strony sali dwa wielkie kamienne filary obramowywały ogromne, podwójne drzwi. 

Między tymi filarami stali dwaj mężczyźni. Mimo że byli normalnego wzrostu, na tle tego 
wysokiego wejścia wyglądali jak karły.
—

No cóż, Knut — powiedział jeden z nich, zwracając

swoją podłużną, jakby końską twarz w stronę towarzysza —
wreszcie nadszedł ten dzień. Musisz być dumny, że doprowa
dziłeś sprawy do szczęśliwego końca.
Tolonen uśmiechnął się niepewnie.
—

Pracowaliśmy bardzo ciężko, aby to osiągnąć, prawda,

Chi Hsunie? A jednak teraz, kiedy nadszedł wreszcie ten dzień,
nie czuję satysfakcji, a jedynie dziwny smutek. To tak, jakbym
zapomniał o nim, jakbym nie odbył właściwej żałoby po nim.
Ale teraz wszystko jest już zrobione. Teraz, kiedy mają zapaść
ostateczne decyzje...
Umilkł, patrząc gdzieś w ciemność. Chi Hsun wyciągnął rękę i dotknął ramienia marszałka w 
geście pociechy.
—

Rozumiem... Klaus Ebert był wspaniałym człowiekiem. Stał zawsze po stronie tego, co 

dobre, prawe i uczciwe. Strata takiego człowieka była tragedią dla nas wszystkich. Ale jeśli 
chodzi o ciebie... no cóż, byłeś jego przyjacielem.
—

A on moim — odparł Tolonen i uniósł głowę z wyrazem prawdziwego bólu i cierpienia w 

oczach. — Od czasu gdy byliśmy chłopcami. — Spojrzał ponownie na Chi, a z ust wyrwał mu 
się dziwny jęk na poły bólu, na poły dawnej,
25
 
wspominanej radości. —Marzyłem, Chi Hsunie... Marzyłem, że jego syn poślubi moją córkę. Że 
jego wnuki będą także moimi wnukami... — przerwał, czując, że wzruszenie dławi mu gardło, że 
nie jest w stanie już nic więcej powiedzieć.
Główny komisarz patrzył na niego przez chwilę, po czym pokiwał głową.
—

Przykro mi, Knut. W świetle tego, co się stało, to

wszystko musi być dla ciebie bardzo ciężkie. Ale posłuchaj.
Słyszałem, że wdowa po Ebercie ma ponownie wyjść za mąż.
Zaskoczony Tolonen spojrzał na niego ze zdumieniem.
—

Berta? Nie słyszałem...

—

Nie? Mówi się, że czeka na koniec przesłuchań, by to ogłosić.

—

Aha... — Tolonen ruszył do przodu, wyszedł na środek sali i zatrzymał się przed wielką, 

długą, stojącą na podium ławą z pulpitem, która dominowała w tej części pomieszczenia. 
Pochylił się do przodu, przycisnął ręce — jedną prawdziwą, a drugą z pozłacanego metalu — do 
gładkiej, wypolerowanej powierzchni i przez chwilę patrzył w milczeniu na puste miejsca, na 
których za kilka godzin zasiądą komisarze, by rozstrzygnąć przyszłość GenSynu. Następnie 
odwrócił się i spojrzał na Chi Hsuna.
—

Gdzie to wszystko się podziało? Cały czas zadaję sobie to pytanie. Gdzie one zniknęły — 

nasze dawne marzenia? Wydawały się tak realne, tak pewne. Jak to się mogło tak źle potoczyć?
Chi Hsun opuścił wzrok, po czym podszedł do niego.
—

To już przeszłość, Knut. Nie możemy jej zmienić. Ale

przyszłość... no cóż, na nią możemy mieć jakiś wpływ. To
po to pracujemy, prawda? A w ciągu najbliższych dni musimy
pracować jeszcze więcej, aby się upewnić, że rezultat będzie jak
najlepszy.

Tolonen spojrzał mu prosto w oczy, a gdy się odezwał, w jego głosie dało się wyczuć zmęczenie:
—

Ale co to znaczy najlepszy rezultat? Przyglądanie się, jak

wszystko dziedziczy ten utracjusz Lutz?
—

Myślisz, że tak się stanie? Tolonen westchnął i skinął głową.

—

A co z Bertą Ebert? Tolonen skrzywił się.

 

—

W najlepszym razie może liczyć na dożywotni udział w zyskach. I być może na jakąś 

wypłacaną co rok sumę, która będzie odpowiadała wysokością temu, co na swoje prywatne 
potrzeby dostawała od Klausa. Och, zapewne pozwolą jej zatrzymać rezydencję, ale jeśli chodzi 
o kompanię...
—

A jeśli Lutz Ebert odziedziczy całość? Jak myślisz, co się wtedy stanie? Czy GenSyn 

znowu się stanie taką siłą, jaką był?
Tolonen wzruszył ramionami.
—

Któż to może wiedzieć? Jeśli Lutz ma choć odrobinę rozsądku, zatrzyma obecny zarząd i 

pozwoli mu prowadzić interesy. Wątpię jednak, by tak uczynił. W ciągu kilku ostatnich lat 
otoczył się wieloma nowymi „przyjaciółmi", do których należy także rodzina jego obecnej żony. 
Podejrzewam, że gdy tylko zostanie uznany za spadkobiercę, wprowadzi ich wszystkich do 
zarządu. Jeśli tak się stanie, trudno powiedzieć, jaka będzie przyszłość GenSynu. 
Prawdopodobnie nie najlepsza.
—

A te wszystkie plotki? No wiesz, te o związku Lutza ze swoim bratankiem, zdrajcą 

Hansem?
Tolonen opuścił wzrok z kwaśną miną.
—

Ach, to. Mój zespół dochodzeniowy badał tę sprawę przez prawie cały rok.

—

I?

—

I nic. Były wprawdzie jakieś ciemne interesy, sprawy tego typu, że gdyby media 

dowiedziały się o nich, stałby się jeszcze mniej popularny niż teraz, ale nic, co łączyłoby go z 
Hansem. I pewnie nie dowiemy się niczego takiego, chyba że znajdziemy tego młodego 
człowieka.
Chi Hsun zerknął na podium, a następnie znowu spojrzał na starego marszałka.
—

A twój pan, Li Yuan... co on myśli o tych wypadkach?

Tolonen odwrócił wzrok, a na jego twarzy pojawił się wyraz
zakłopotania i wyraźnego zmartwienia.
—

Mój pan został wprowadzony we wszystkie szczegóły.

Jego główną troską jest zapewnienie stabilizacji i dlatego nie
życzy sobie żadnych nieprzewidzianych wydarzeń.
Była to dyplomatyczna odpowiedź, Li Yuan bowiem od dnia śmierci swoich żon usunął się na 
bok i żył w pewnym odosobnieniu, pozwalając, by jego kanclerz, Nan Ho, prowadził wszystkie 
bieżące sprawy państwa. Jednakże tam, gdzie chodziło o GenSyn, zdanie Li Yuana miało 
ogromne znacze-
 

 
26
 
27
 

nie. GenSyn był wciąż największą kompanią Chung Kuo i do tego od dawna związaną z rodziną 
Li. Osłabienie siły tej gigantycznej korporacji oznaczało jednoczesne osłabienie potęgi władcy 
Tolonena. Nie wiadomo było, czy pozwoli on na to, by dostała się ona w ręce nieudolnego brata 
przyrodniego Klausa Eberta, Lutza.
Z drugiej strony, cóż mógł zrobić, by tak się nie stało?
Każdy z Siedmiu — Tangów rządzących Chung Kuo — mianował własnego przedstawiciela, 
który miał zasiąść w Komitecie Przesłuchującym i dbać o interesy swoich władców. Było 
zupełnie nie do pomyślenia, by Li Yuan mógł podważyć ich decyzję. Pomimo to pozostawały 
jeszcze inne środki.
Chi Hsun powiódł wzrokiem po pustych ławkach sali sądowej i westchnął. GenSyn. 
Gdziekolwiek się spojrzało, wszędzie widać było efekty działalności tej wielkiej kompanii: w 
substytutach żywności dostarczanej na najniższe poziomy; w taniej opiece medycznej tak 
popularnej na średnich wysokościach; w całej gamie najrozmaitszych protez i opóźniających 
starzenie produktów używanych przez najbogatszych. Przede wszystkim jednak znana była z 
syntezy genetycznej, z tworzenia tych dziwnych, cudownych i zaprojektowanych z myślą o 
zaspokojeniu wszelkich gustów stworzeń, które wyrastały w jej kadziach: służących i dziwek, 
sportowców i artystów estradowych, kozło-ludzi i woło-ludzi, brutalnych ochroniarzy i 
płaskotwa-rzych, okrutnych Hei, których Służba Bezpieczeństwa używała do tłumienia 
rozruchów. GenSyn był rogiem obfitości dostarczającym dobra na każdy poziom — jednym z 
wielkich filarów, na którym wspierało się Chung Kuo. Teraz jednak wszystko to było zagrożone.
Chi Hsun popatrzył ponownie na marszałka. Dokładnie w tej samej chwili Tolonen odwrócił się 
od podium i rzucił mu smutne, zmęczone spojrzenie. Widoczne za jego plecami kaganki 
zamigotały, sprawiając, że cień pogłębił się jeszcze, stapiając się w jedno z drewnem i 
kamieniami, z których zbudowano tę starą salę.
— No cóż... — powiedział starzec. — Chodźmy już, mistrzu Chi. Sen. To jest lekarstwo. Noc 
dobrego snu, prawda? Jutro i tak nadejdzie za prędko...
* * *
 
Później, kiedy został już sam w apartamencie, Tolonen stanął przed lustrem i zaczął się 
wpatrywać w swoją twarz, usiłując w tych nieregularnych, kanciastych rysach dostrzec jakieś 
podobieństwo do twarzy człowieka, którym był kiedyś.
Przez całe życie poświęcał bardzo mało czasu na analizę samego siebie. Tego typu potrzebę 
zawsze uważał za objaw słabości i zwalczał ją, gdyż naruszała sztywne ramy samodyscypliny, 
którą sobie narzucił. Jednakże ostatnio, gdy miał coraz więcej wolnego czasu i coraz bardziej 
brakowało mu towarzystwa córki, Jelki, jego myśli zaczęły się zwracać ku sprawom, które do tej 
pory odsuwał. Jeszcze raz przeczytał Kalevala i kiedy się zagłębił w tym wielkim poemacie 
epickim swego ludu, Finów, odkrył, że w jego umyśle budzą się wspomnienia ludzi od dawna już 
nieżyjących; przyjaciół, których zapomniał.
Martwi... to było tak, jakby wokół niego powoli umierał cały, wielki świat. Wszyscy ci, których 
znał i kochał — jego żona, brat i żona brata, jego stary władca Li Shai Tung i najbliższy 
przyjaciel, Klaus... oni i niezliczone rzesze innych — odeszli. Pozostały tylko duchy. Świat 
stracił swoją treść, został zredukowany do plamy światła, zwierciadła, twarzy — jego własnej 
twarzy, która widniała teraz przed nim
Taka twarda twarz... Pierwotna. Jak zwietrzała skała.
I oczy ponure niczym listopadowe niebo.
Uśmiechnął się, ale był to blady, twardy jak stal uśmiech. Promień słońca w zimie. Następnie, 
głosem, który był tylko nieco wyraźniejszy od szeptu, zaczął miękko mówić do szkła:

„Kiedy dąb w końcu padł,
I drzewo zła zostało zrównane z ziemią,
Raz jeszcze słońce zaświeciło jasno,
Zabłyszczał łagodnie księżyc,
Chmury rozciągnęły się szeroko,
A tęcza spięła niebiosa,
Ponad tonącym w chmurach przylądkiem
I zamglonym szczytem górującym nad wyspą".
Słowa przychodziły mu łatwo, ale nie było to niespodzianką. Rozmyślał nad nimi wciąż i wciąż 
od nowa, jakby ogar-
 

 
28
 
29
 
nięty jakąś obsesją. Prześladowały go od tygodni, budził się ze snów, szepcząc je bezgłośnie. 
Snów, w których wielkie Miasto padło, a ziemia ponownie była zielona i pusta... była ziemią 
jezior i gór.
Dąb... drzewo zła. To był symbol rodziny Shepherdów, rodziny architekta, który zbudował 
siedem Miast Chung Kuo.
Zadrżał i wziął głęboki oddech. Czyżby się mylił przez całe życie? Chung Kuo... czy ono 
rzeczywiście było tym drzewem zła z legendy? Jeśli bowiem tak było... wszystko, w co do tej 
pory wierzył, okazywało się złą klątwą...
Potrząsnął głową i odepchnął od siebie tę myśl. Ostatnio prześladowało go poczucie 
samotności... ale był zbyt dumny — o wiele za dumny — by się do tego przyznać. Były takie dni, 
gdy się budził z wrażeniem, iż jest tak nieważki, jakby sam już stał się duchem, innymi razy 
odwracał się, wyobrażając sobie, że ktoś za nim stoi, po to tylko, by znaleźć pusty pokój... i ciszę. 
Kim był? Zawsze myślał, że wie. „Człowiekiem", odpowiedziałby kiedyś, jakby to miało 
znaczenie wykraczające poza wszelkie pytania. Ale teraz... no cóż, kim jest człowiek?
Przez całe siedemdziesiąt sześć lat jego życia takie myśli nie zakłócały jego spokoju. Teraz 
jednak czuł się tak, jakby gdzieś wewnątrz jego duszy otworzyły się jakieś drzwi, przez które 
wszedł do środka.
Do środka... tam, gdzie czekały niepewność, sny i myśli, które budziły go w nocy.
Stary... jestem stary...
Zdjął górę piżamy, podniósł prawą rękę do lewego ramienia i przesunął dłoń wzdłuż połączenia, 
obserwując się w lustrze. Tam, w miejscu, gdzie ciało spotykało się z metalem, widać było cienki 
pasek miękkiej, wyprawionej skóry zwierzęcej. Działał on jak coś w rodzaju bufora, chroniąc 
jego skórę przed odparzeniami. Początkowo nie mógł się do tego przyzwyczaić, ale teraz, gdy 
tego dotykał, było to uczucie przyjemne i dziwnie uspokajające. Żyję, zdawało się mówić.
Wciągnął nosem powietrze, a następnie poruszył swą złotą ręką, zacisnął i rozluźnił sztuczną 
dłoń, wspominając, jak stracił ramię. Mało wtedy brakowało, a straciłby i życie. To rzeczywiście 
prawdziwy cud, że żyje tak długo, kiedy tak wielu pragnęło jego śmierci.
 
Odwrócił się i rozejrzał po wielkim, pogrążonym w cieniu pokoju, Umeblowany był prosto, 
wręcz po spartańsku. Podwójne łóżko, krzesło, małe biurko — to było wszystko. Pod nogami 

leżał gruby dywan zakrywający połowę podłogi. Ściany były nagie z wyjątkiem portretu jego 
żony, który wisiał w niszy, naprzeciw łóżka.
Podszedł bliżej i spojrzał na niego.
—

Jak się masz, Jenny Endfors? — zapytał cicho, używając

jej panieńskiego nazwiska. — Czy tam, gdzie jesteś, świeci
słońce?
Uśmiechnęła się z góry do niego. Wiatr zdawał się tańczyć w gałęziach sosen widocznych za jej 
plecami, a po jej lewej stronie rozciągało się niebieskozielone morze, błyszczące w promieniach 
wiosennego słońca. Wygląda jak bogini, pomyślał. Bogini zesłana na krótko na ziemię, by potem 
jej wspomnienie prześladowało go przez całe życie...
Była o trzydzieści lat młodsza od niego. Piękna, jasnowłosa dziewczyna, której śmiech 
przywodził na myśl lato. Jelka... jego ukochana Jelka była jej odbiciem. Bogowie zdecydowali, 
że nie dadzą mu nic więcej oprócz tej jednej porcji szczęścia. Jenny zmarła, rodząc mu córkę, a 
on od osiemnastu lat spał sam.
Samotny... nic dziwnego, że się czuł samotny.
Rozległo się pukanie do drzwi. Odwrócił się, zastanawiając się przez chwilę, czy nie wyobraził 
sobie tego, ale w tym momencie usłyszał je znowu.
—

Tak? — krzyknął głosem brzmiącym siłą i pewnością siebie, której wcale nie czuł.

—

Marszałek Tolonen?

To był jego adiutant, Lofgren.
Zmarszczył brwi, po czym podszedł do drzwi i otworzył je. Lofgren był sam. Stał w pustym 
korytarzu, trzymając przed sobą małą tacę. Z ciemności napłynął zapach gorącej zupy.
—

Bertil? Co to jest?

—

Ja... ja usłyszałem, że pan krąży po pokoju, panie marszałku. Pomyślałem, że to może 

trochę pomóc. Nie byłem pewny, czy pan jadł.
Tolonen uśmiechnął się i odstąpiwszy w tył, wpuścił młodego oficera do środka.
—

To bardzo miłe z twojej strony. Nie... nie mogłem zasnąć.

 

 
30
 
31
 
—

Tak jest, panie marszałku. — Lofgren podszedł do biurka, położył na nim tacę i 

odwróciwszy się, stanął na baczność.
—

Spocznij, chłopcze.

—

Tak jest...

Usiadł za biurkiem i zaczął jeść, zaskoczony tym, jak nagle poczuł się bardzo głodny.
—

Czy nadeszły jakieś nowe wiadomości? — zapytał między kolejnymi łyżkami zupy, którą 

łapczywie pochłaniał.
—

Tylko jedna... od pańskiej córki.

—

Od Jelki? Skąd, z Callisto?

—

Tak jest, panie marszałku. Krótki, zagęszczony przekaz. Zachowałem jego kopię w 

pańskim katalogu osobistym. Jeśli pan chce, mogę to natychmiast wyświetlić...
Tolonen podniósł do ust następną łyżkę zupy i pokręcił głową.
—

Pokaż mi to jutro z samego rana. Kiedy będę się ubierał.

—

Tak jest...

Marszałek uśmiechnął się. Tak, to będzie coś, czego będzie z przyjemnością oczekiwał, coś, co 
oderwie jego myśli od spraw związanych z przesłuchaniami. Ale wracając do tego...
—

Bertil?

—

Słucham?

—

Jak myślisz, czy mieliśmy rację, pozwalając, by wszystko potoczyło się tym torem. Chcę 

powiedzieć, że... GenSyn... jest ważny dla nas wszystkich. Jeśli się stanie coś złego...
Zakłopotany Lofgren opuścił głowę. Nieczęsto się zdarzało, by marszałek pytał go o zdanie.
—

Sądzę... sądzę, że to zależy od tego, co pan ma na myśli, panie marszałku. Jeśli chce pan 

powiedzieć, że mieliśmy rację, nie zabijając od ręki Lutza Eberta... no cóż, nie jestem pewny. 
Ja... ja nie chciałbym się znaleźć w pańskiej sytuacji.
—

A gdybyś się znalazł?

Młody oficer spojrzał w bok i lekko zesztywniał.
—

Myślę, że postąpiłbym dokładnie tak samo, jak pan.

Tolonen uśmiechnął się.
—

Rozumiem. Dziękuję, Bertil. Możesz odejść. Och, i dzię

kuję za zupę. Bardzo mi pomogła.
Odprowadził chłopca wzrokiem, a następnie wstał, przeciągnął się i czując, że ponownie ogarnia 
go zmęczenie, zaczął przygotowywać się do snu.
 
Gdybyś tylko wiedział, pomyślał. Gdybyś był tam, Bertilu Lofgrenie, kiedy doradzałem 
Tangowi, by kazał zabić tego bękarta. Ale teraz było już za późno. O wiele za późno. W tej 
chwili zabicie go stworzyłoby więcej problemów, niż ich rozwiązało. Poza tym istniały inne 
sposoby kontrolowania człowieka — subtelniejsze i bardziej skuteczne.
Przeszedł przez pokój, przesłał portretowi żony pocałunek i położył się do łóżka. Naciągnął na 
siebie cienkie prześcieradło i zamknął oczy. Powieki zaczęły mu nagle ciążyć jak ołów, a myśli 
zwolniły swój szalony bieg.
A tęcza spięła niebiosa...
Ziewnął i przewrócił się na bok, a myśl, która towarzyszyła tym słowom, zniknęła, jeszcze zanim 
się uformowała do końca.
Zupa... musiał dodać narkotyku do zupy...
Młody mężczyzna czekał za drzwiami i nasłuchiwał. Kiedy usłyszał chrapanie starca, pokiwał 
głową i uśmiechając się do siebie, ruszył wzdłuż nieoświetlonego korytarza w stronę swojej 
kwatery.
* * *
W sali sądowej zapanowała pełna oczekiwania cisza. Ponad podium, gdzie siedzieli urzędnicy, 
unosił się tuzin kamer, które wirując niczym rój świetlików, przekazywały obserwującym 
miliardom mieszkańców Chung Kuo nieprzerwany ciąg obrazów. W tej chwili ich obiektywy 
skupiły się na postaci Chi Hsuna, najwyższego rangą z Siedmiu komisarzy.
Chi Hsun był wysokim, pozbawionym poczucia humoru człowiekiem o podłużnej, końskiej 
twarzy. Ogółowi znany był przede wszystkim z roli, którą odegrał w czasie procesów 
degradacyjnych sześć lat temu. Z uwagi na swą nieustępliwość w oskarżaniu tych, którzy 
przeciwstawili się Siedmiu w czasie „Wojny-która-nie-była-wojną", nazywano go wtedy 
„Żelaznym Chi". Jako reprezentant Tsu Ma w Komitecie Przesłuchującym z formalnego punktu 
widzenia był równy wszystkim pozostałym, ale z uwagi na swe ogromne doświadczenie stał się 
ich naturalnym liderem, i to jemu przypadła rola tego, który otworzy posiedzenie.
Zupełnie z boku, poza stołem, siedział sam marszałek, Knut Tolonen.  Sprawował  ogólny 

nadzór nad przesłuchaniami
 

 
32
 
33
 
i w ciągu ostatnich dwóch i pół roku zyskał ogólne uznanie za sposób, w jaki prowadził całą 
sprawę. Teraz, gdy w końcu zaczynała się publiczna, otwarta faza całej procedury, wyglądał na 
zmęczonego, a jego, zdałoby się wykuta z granitu, twarz była blada i wymizerowana.
Kamera ruszyła dalej, sunąc powoli nad wielkimi stosami prawniczych ksiąg i dokumentów, 
ułożonych w trzech rzędach na ławach stojących na środku sali, a potem, równie wolno, uniosła 
się nad stopniami, wyławiając najpierw wysoką, będącą jakby uosobieniem zimnej elegancji 
sylwetkę Berty Ebert, która siedziała między córkami po prawej stronie sali, a następnie, 
minąwszy szereg ogólnie znanych postaci, skoncentrowała się na twarzy Lutza Eberta, 
przyrodniego brata nieboszczyka. Przez chwilę kamera nie ruszała się, pozwalając, by ta twarz o 
słabych, zawilgoconych oczach i niepewnych, nie budzących zaufania rysach sama obnażyła się 
na oczach widzów, a następnie ruszyła znowu pośród mrowia znakomitości telewizyjnych i 
rozmawiających z podnieceniem zwykłych gapiów, aż w końcu zatrzymała się na krępej,  ale 
ubranej z prawdziwym wyrafinowaniem sylwetce Henri'ego Lanouet-te'a, który siedział między 
bankierami i biznesmenami — zarówno Han, jak i Hung Mao — tworzącymi jego frakcję. 
Jeszcze przez chwilę słychać było w sali cichy szmer prowadzonych szeptem rozmów. 
Następnie, gdy rozległy się dwa uderzenia ceremonialnego dzwonu — jeden ton wysoki, drugi 
niski — zapadła cisza i przez drzwi znajdujące się z tyłu sali wkroczyli adwokaci trzech stron, 
kierując się w stronę umieszczonej na podium ławy, na której siedzieli komisarze.
Chi Hsun odczekał, aż ustawią się przed nim, po czym wykonał ręką nieznaczny gest. Na ten 
znak główna grupa reprezentantów prawnych — około trzydziestu — ruszyła w kierunku 
przydzielonych im ław znajdujących się po lewej stronie sali. Przed komisarzami zostało tylko 
trzech głównych adwokatów.
I tak w końcu doszli do tego punktu: formalnego przedstawienia dowodów. Pierwszym, który 
miał wystąpić, był Tung Li-so, główny adwokat Berty Ebert i jej trzech córek.
Tung Li-so rozpoczął swoją przemowę, ale zdołał wypowiedzieć zaledwie kilka słów, kiedy 
przerwał i spojrzał w prawo. Z miejsc przeznaczonych dla publiczności zszedł stary Han
 
i stał teraz przed Żelaznym Chi, skłoniwszy z szacunkiem głowę. Kiedy się wyprostował, rój 
zdalnie sterowanych kamer unosił się tuż nad nim.
—

Proszę o wybaczenie, Wasze Ekscelencje — zaczął —

ale pragnąłbym przedstawić przed komisją nowe dowody
w sprawie ustalenia spadkobiercy GenSynu.
Zdziwiony Chi Hsun patrzył przez chwilę na starca, po czym rzucił pytające spojrzenie 
Tolonenowi.
—

Mam nowe, rozstrzygające dowody. Jeśli Wasze Ekscelencje pozwolą...

—

Posłuchajmy, co ma do powiedzenia! — krzyknął ze swego miejsca znużonym głosem 

Tolonen. — Ale niech się pospieszy. Zbyt długo już zwlekaliśmy!
—

W porządku — burknął niechętnie Chi Hsun, patrząc ponuro i groźnie na przybysza — 

ale jeśli zmarnujesz czas komisji, postawię cię w stan oskarżenia, rozumiesz?

—

Rozumiem, Wasza Ekscelencjo.

—

Dobrze. A więc podaj swoje nazwisko, powód tego wystąpienia i miejmy to już za sobą.

—

Dziękuję, Wasza Ekscelencjo. Nazywam się Ku Hsien--ch'eng i jestem adwokatem 

jedynego, prawowitego spadkobiercy majątku Klausa Eberta.
Żelazny Chi, oszołomiony tym, co usłyszał, bezwiednie skinął głową i czekał na dalsze słowa 
adwokata Ku, ale stary człowiek po prostu się odwrócił. W tej samej chwili, jakby w reakcji na 
jakiś niesłyszalny rozkaz, drzwi w końcu sali otworzyły się i do środka weszło ośmiu 
siwobrodych adwokatów, z których każdy dźwigał wielki stos dokumentów i tekstów 
prawniczych. Podeszli do ławki, na której leżały inne dokumenty i odsuwając je na bok, zaczęli 
układać tam swoje teczki.
—

Siedem kopii — powiedział Ku, zwracając się do Żelaz

nego Chi, jeszcze raz się kłaniając. — Tak jak komisja tego
wymaga.
* * *
W sądzie zapanował chaos. Adwokaci wszystkich zainteresowanych stron zerwali się ze swoich 
miejsc w ławach zajmujących lewą stronę sali, krzycząc w stronę komisarzy, by
 

 
34
 
35
 
oddalili te nowe dowody, podczas gdy sami komisarze także zaczęli się kłócić między sobą na 
temat legalności dodatkowego wystąpienia. Pośród tego całego zamętu i zgiełku stał Ku Hsieh-
ch'eng z pochyloną głową i lekkim, prawie enigmatycznym uśmiechem na twarzy.
Lutz Ebert podniósł się ze swego miejsca w ławach przeznaczonych dla publiczności i 
zmrużywszy podejrzliwie oczy, patrzył w dół. Siedząca w pobliżu Berta Ebert także wbiła wzrok 
w środek sali i tylko jej zaciśnięte na udach dłonie świadczyły o uczuciach, jakie skrywała za 
murem swego lodowatego spokoju i opanowania. Tylko Lanouette zdawał się być lekko 
rozbawiony, jakby został wcześniej ostrzeżony o tym, co ma się wydarzyć.
Tolonen nachylił się nad ramieniem Chi Hsuna i czytając wraz z nim krótkie streszczenie 
wystąpienia adwokata Ku, zastanawiał się — na tyle głośno, by najbliższa z kamer mogła to 
uchwycić — kto też, na litość boską, mógł wystąpić z żądaniem uznania jego prawa do 
miliardów GenSynu. Odpowiedź na to pytanie, kiedy w końcu do niej dotarł, sprawiła, że 
roześmiał się, na wpół z zaskoczenia, na wpół z odrazy.
— Oby bogowie nam pomogli! —powiedział cicho, patrząc w oczy Żelaznemu Chi. — Miejmy 
nadzieję, do diabła, że to nie jest prawda!
* * *
Tolonen siedział za swym biurkiem w pokoju Niższego Komitetu. Wisząca w pobliżu, 
staroświecka lampa oświetlała wielką płachtę skomplikowanych wykresów, którą rozłożył przed 
sobą. Na pozostałej powierzchni biurka piętrzyły się wielkie stosy akt, dysków i starych tekstów 
prawniczych. W cieniu poza jasnym kręgiem światła siedział jego adiutant, porucznik Lofgren.
Marszałek uniósł głowę i potarł prawą ręką oczy. Widoczna poza oknem widokowym ciemność 
zdawała się ustępować zbliżającemu się rankowi. Jego lewe ramię zaczęło boleć, jak to się 
zawsze działo, gdy był zmęczony, ale to było całkowicie zrozumiałe, gdyż pracowali nad tym 
nowym kompletem dowodów przez większą część dnia i nocy. Teraz jednak wszystko było już 

jasne.
36
 
Ziewnął i spojrzał z uśmiechem na młodego mężczyznę.
—

Która godzina, Bertil?

—

Dwadzieścia minut temu zabrzmiał piąty dzwon, sir. Tolonen pokiwał głową i rozparł się 

w fotelu, przyglądając
się w zadumie ogromnej masie materiału, którego jeszcze nawet nie dotknął. Wiele pozostało do 
przejrzenia — wystarczająco wiele, by komisja miała zajęcie przez jeszcze jeden miesiąc — ale 
widział dość, by zrozumieć, że miał rację. To była poważna sprawa. Bardzo poważna.
Odwrócił się i jeszcze raz popatrzył na młodego oficera.
—

Co o tym sądzisz, Bertil? Czy miałem rację, nie dopusz

czając do tego komitetu?
Porucznik zastanawiał się przez chwilę, po czym odpowiedział:
—

Na podstawie tego, co widziałem, sir, uważam, że nie

miał pan wyboru. Odsuwając Żelaznego Chi i komitet, dał pan
Li Yuanowi szansę na uzyskanie przewagi. Gdyby Tu Chung,
człowiek Wang Sau-leyana, poznał choć część tych dokumen
tów, jego pan prawie na pewno natychmiast by interweniował.
A tak, Li Yuan ma czas, by zapobiec wykorzystaniu tego przez
Wanga przeciwko sobie.
Tolonen wciągnął nosem powietrze. To wszystko było prawdą. Jednakże nie mógł zablokować 
następnej sesji przesłuchań, która miała się odbyć jeszcze tego dnia. Gdyby to zrobił, byłoby to ni 
mniej, ni więcej, tylko zaproszenie T'anga Afryki do tego, by się bezpośrednio wtrącił do sprawy. 
A tego właśnie starał się uniknąć przez cały czas. Nie... jego problemem było znalezienie 
sposobu na właściwe rozegranie tego wszystkiego. Na obrócenie tej informacji na korzyść Li 
Yuana.
Ponownie spojrzał na swego adiutanta.
—

W chwili obecnej Wang wie tylko tyle, że w sprawie nastąpił nieoczekiwany zwrot. Nie 

ma jednak pojęcia o tym, jak poważny jest to zwrot. Jeśli wszakże zezwolę, by te nowe dowody 
zostały zaprezentowane komitetowi, Wang dowie się o wszystkim w ciągu godziny.
—

A jednak nie ma pan żadnego wyboru. Jeśli nałoży pan embargo na te dowody, rezultat 

będzie taki sam. Tu Chung zaprotestuje, a kiedy jego protest zostanie zignorowany, Wang Sau-
leyan będzie miał pretekst, by wkroczyć. W tych okolicznościach najlepiej  będzie,  być może, 
wziąć byka za  rogi.
 
37
 
Uderzyć, zanim kuzyn naszego pana zorientuje się, co się dzieje. — Lofgren uśmiechnął się. — 
Dlaczego nie zezwolić adwokatowi Ku na to, by natychmiast zaprezentował swoje dowody? 
Zanim Żelazny Chi i reszta będą mieli szansę je obejrzeć.
Tolonen wyprostował się w fotelu.
—

Czy możemy to zrobić?

—

Dlaczego nie? Można zasugerować Chi Hsunowi, że dzięki temu ta „przerwa w pracy" 

zostanie szybciej zakończona i komitet będzie mógł wreszcie przejść do właściwych przesłuchań.
Tolonen zaśmiał się i kiwnął głową.
—

Podoba mi się to. A Chi Hsun to kupi, jestem tego pewny. Ale co z Li Yuanem? Czy nie 

powinniśmy go powiadomić?
—

Tak szybko, jak to możliwe, panie marszałku. Te nowe dowody wszystko zmieniają. Jeśli 

nasz pan nie zadziała, i to nie zadziała szybko, nasze najgorsze obawy mogą się urzeczywistnić. 
Sprawa się przeciągnie i GenSyn upadnie.
—

Sądzisz, że może być aż tak źle?

—

Jestem tego pewny, panie marszałku. Przecież jeszcze zanim to wypłynęło, Tu Chung 

sugerował opóźnienie z powodu jakichś drobnych problemów formalnych. Ta nowa sprawa 
dałaby mu idealny pretekst, by poprosić o długą przerwę. Ciągnęłoby się to latami, które jego 
urzędnicy wykorzystaliby na poszukiwanie precedensów. W tym czasie cała praca, którą 
wykonaliśmy w ciągu ostatnich trzydziestu miesięcy, aby ustabilizować handlową pozycję 
GenSynu, poszłaby na marne. Zaufanie do firmy zniknęłoby w ciągu jednej nocy, a cena akcji 
poleciałaby w dół. A do tego nie wolno dopuścić.
—

Nie. — Tolonen wstał i zdecydowanie pokiwał głową. Na jego kamiennej twarzy pojawił 

się wyraz determinacji. — Natychmiast skontaktuję się z Li Yuanem i powiadomię go o 
wszystkim, co wiemy.
* * *
W sali panowała głęboka cisza. Stary Ku Hsien-ch'eng skończył część otwierającą jego 
przemówienie, pochylił się w niskim ukłonie przed komisarzami, po czym odwrócił się w stronę 
siedzących w rzędach ław adwokatów.
 
—

Ch'un tzu — powiedział, uśmiechając się uprzejmie.

Z tyłu, nad nimi, na szczycie schodów wiodących w górę, między ich siedzeniami, znajdowały 
się drzwi. Na znak Ku strażnik sądu wyciągnął zza pasa wielki klucz i wsunął go w jeden z 
zamków. Kiedy ciężkie drzwi zaczęły się otwierać, wszyscy obecni w sali odwrócili głowy, 
usiłując dostrzec, co znajdowało się w ciemności za nimi. Przez chwilę nie widać było niczego, 
po czym w jasno oświetloną przestrzeń sali sądowej wstąpił stary Han odziany w jasnozielone 
jedwabie. Reakcją na jego pojawienie się było ogólne westchnienie rozczarowania, ale zaraz, tuż 
za starcem, w towarzystwie dwóch młodych mężczyzn ubranych także w jasnozielone 
kombinezony, ukazała się młoda dziewczyna. Albo raczej młoda kobieta. Dwudziestokilkuletnia 
Han w prostej, fiołkoworóżowej chang shan, z białym kwiatem z wełny — tai hsio — który 
wpięła w przystrzyżone na pazia., kruczoczarne włosy.
Na jej widok rozległ się szmer pełnych podniecenia szeptów, które nagle przerwał krzyk Berty 
Ebert:
—

Jak śmieliście przyprowadzić tu tę kreaturę?! Jak

śmieliście?!
Kamery mediów bzyczały tu i tam i prawie zderzały się ze sobą, gdy ich operatorzy usiłowali 
uchwycić każdy moment tych sensacyjnych wydarzeń. Córki Berty Ebert także zerwały się na 
nogi i stojąc za plecami matki, krzyczały, rozwścieczone widokiem nowo przybyłej. Lutz Ebert 
przycisnął rękę do czoła, aby osłonić oczy, i patrzył ze zdziwieniem na schody.
Młoda kobieta schodziła wolno po schodach, prowadzona przez swych towarzyszy, którzy 
trzymali ją za ręce. Kiedy znalazła się na dole, rozejrzała się wokół. Wzrok miała błędny, oczy 
wystraszone jak u młodego zwierzęcia, a na jej ustach pojawił się niepewny, przepraszający 
uśmiech.
Idący przed nią stary Han zatrzymał się i ukłoniwszy się najpierw Żelaznemu Chi oraz 
komisarzom, zwrócił się w stronę adwokata Ku. Ku Hsien-ch'eng uśmiechnął się i patrząc na 
Żelaznego Chi, podniósł głos, aby przekrzyczeć wrzawę panującą w sali.
—

Wasze Ekscelencje, pozwólcie, że przedstawię wam głó

wnego świadka roszczenia, z którym występuję...
Jego głos utonął na chwilę w krzykach Berty i jej córek. Ku odwrócił się i wsunąwszy dłonie w 
rękawy swej szaty, czekał
 

 
38
 
39
 
cierpliwie, aż urzędnik sądowy uspokoi je i zmusi do zajęcia miejsc. Kiedy to się stało, zwrócił 
się ponownie w stronę podium i ukłonił się przed Żelaznym Chi, jakby to wszystko było jego 
winą.
—

Proszę o wybaczenie, Wasze Ekscelencje. Jak już mówi

łem, pozwólcie, że przedstawię wam młodą damę, Shou Chin
Hsin, bardziej znaną w domostwie Ebertów jako Złote Serce,
byłą konkubinę zdrajcy, Hansa Eberta.
Z prawej strony Ku znowu dobiegły wrzaski. Tym razem sam Żelazny Chi pochylił się gniewnie 
nad pulpitem i krzyknął:
—

Jeszcze jeden taki wybuch z pani strony, madame Ebert,

i obawiam się, że będę musiał usunąć panią z sali na czas
przesłuchań. A teraz niech pani siada i trzyma język za zębami.
Było to bardzo surowe napomnienie, a mimo to Berta Ebert stała jeszcze przez chwilę, patrząc 
wściekle i wyzywająco na młodą kobietę. Kiedy w końcu usiadła, jej ciało było napięte, a twarz 
zmieniła się w maskę nienawiści.
Na samej Złote Serce cały ten hałas najwyraźniej nie robił żadnego wrażenia, jakby była w jakiś 
sposób oddzielona od niego. Było w niej coś dziwnego, coś nie związanego z realnym światem. 
Krążące nad nią kamery notowały każdy szczegół jej ubioru i sposób, w jaki stała, w jaki 
poruszały się jej oczy, muskające wzrokiem kontury rzeczy.
Z lewej strony dobiegł do Ku szmer gorączkowych szeptów adwokatów, którzy usiłowali ustalić 
jakąś wspólną linię postępowania. Kiedy w końcu osiągnęli porozumienie, adwokat Chang, 
główny reprezentant Lutza Eberta, wstał i odchrząknął.
Żelazny Chi spojrzał w jego stronę i zapytał:
—

O co chodzi, adwokacie Chang?

Chang ukłonił się, wyszedł na środek sali i stanął naprzeciw podium.
—

Proszę o wybaczenie, Wasze Ekscelencje, ale pragnę, by

zanotowano, iż w imieniu mojego klienta wnoszę protest prze
ciwko wysłuchaniu świadka przedstawionego przez adwokata
Ku. Wyniki badań lekarskich potwierdzą tylko to, co jest
oczywiste już na pierwszy rzut oka. Ta kobieta jest najwyraź
niej szalona. Jakiekolwiek zeznanie złożone przez nią na tym
przesłuchaniu będzie miało wartość nie większą niż paplanina
 
małego dziecka. Biorąc pod uwagę te okoliczności, proszę komisarzy o odrzucenie zeznań tego 
świadka.
Chi Hsun spojrzał jeszcze raz na młodą kobietę, a następnie skierował wzrok na Ku Hsien-
ch'enga.

—

A więc, adwokacie Ku, co ma pan do powiedzenia?

Osobiście podzielam poglądy adwokata Changa. Jeśli zatem
nie poda pan jakiegoś istotnego powodu, dla którego miałbym
pozwolić panu kontynuować, polecę, byśmy przeszli do na
stępnego punktu naszego posiedzenia.
Ku pochylił głowę w ukłonie.
—

Z całym szacunkiem, Ekscelencjo, stan umysłu świadka

nie ma żadnego znaczenia dla tego przesłuchania. Nie mam
także zamiaru dać Shou Chin Hsinowi najmniejszej okazji do
tego, by wygłosił choć jedno słowo na ten temat. Istotna jest
jednak sama obecność tej kobiety i dlatego proszę o chwilę
cierpliwości.
—

Pozwolę panu kontynuować, adwokacie Ku, ale proszę

się streszczać.
—

Dziękuję, Ekscelencjo. — Odwróciwszy się, Ku wyciągnął rękę, zachęcając starego Han 

w jasnozielonej szacie do wystąpienia naprzód, a następnie, ująwszy jego rękę, podprowadził go 
do podium.
—

Wasze Ekscelencje, to jest profesor K'ang Hung-chang z Instytutu Genetyki 

Porównawczej w Kunming, ciała powołanego specjalnym edyktem Siedmiu i działającego ściśle 
w ramach Edyktu Kontroli Technologii. Profesor K'ang specjalizuje się w dopasowywaniu 
genotypów...
—

Proszę o wybaczenie, Wasze Ekscelencje — przerwał

adwokat Chang — ale nie widzę żadnego związku ze sprawą.
Złote Serce była konkubiną Hansa Eberta, tego nie kwes
tionujemy, ale to nie daje jej prawa do występowania z rosz
czeniami, szczególnie w świetle specjalnego dekretu Siedmiu.
Żelazny Chi popatrzył na swych towarzyszy z komitetu i widząc ich aprobatę, zwrócił się 
ponownie do Ku.
—

Jeszcze raz muszę zgodzić się z adwokatem Changiem.

Jeśli nie poda nam pan istotnego powodu do kontynuowania
pańskiego wystąpienia, adwokacie Ku, będę zmuszony oddalić
to roszczenie i polecić, by wszystkie związane z nim notatki
zostały usunięte z oficjalnych zapisów.
Ku ukłonił się.
 

 
40
 
41
 
—

Rozumiem, Ekscelencjo. W takim razie przejdę bezpo

średnio do sedna sprawy. Jest dziecko.
Reakcją na te słowa było głębokie, ogólne westchnienie niedowierzania, po czym raz jeszcze sala 
eksplodowała hałasem. Zaskoczony Chi Hsun usiadł na swoim miejscu. Chang odwrócił się i z 
otwartymi bezwiednie ustami wpatrywał się w Ku. Większość adwokatów zerwała się na nogi, 
krzycząc i wymachując papierami.

Chi Hsun nie przerywał tej wrzawy jeszcze przez jakiś czas, po czym podniósł rękę, nakazując 
ciszę. Kiedy przywrócono coś w rodzaju spokoju, pochylił się i spojrzał w dół na Changa.
—

Czy pan o tym wiedział, adwokacie Chang? Chang polizał nerwowo usta i skinął głową.

—

Tak, było dziecko, ale zostało zniszczone.

—

Zniszczone?

Stojący obok Ku pokręcił głową.
—

To niezupełnie tak. Hans Ebert rozkazał, by zostało

zniszczone, a to nie to samo. Jego rozkaz nie został wykonany.
Dziecko zostało zabrane w bezpieczne miejsce i tam ukryte.
Chłopiec żyje. Ma teraz trzy, prawie cztery lata.
Zadziwiony Chi Hsun wyprostował się.
—

I pan może tego dowieść, adwokacie Ku?

Ku Hsien-ch'eng ukłonił się i uśmiechnął. Wyglądał jak istne uosobienie spokoju i całkowitego 
opanowania.
—

Jak już mówiłem, Ekscelencjo, to jest profesor K'ang

Hung-chang z Instytutu Genetyki Porównawczej w Kun-
ming...
* * *
W cichym, ciemnym pokoju hologram świecił z widmową intensywnością, a twarz szalonej 
kobiety jaśniała jakimś dziwnym, wewnętrznym światłem, które zdawało się migotać jak płomień 
świecy, przeskakując od spokoju do rozpaczy.
Tolonen zacisnął dłonie na krawędzi stołu projekcyjnego i otworzywszy usta, patrzył w dół, 
zahipnotyzowany widokiem dziecka bawiącego się u stóp matki. Był to krzepki, zdrowy chłopiec 
o pięknych, ciemnych włosach i wyraźnie euroazjatyckich rysach.
Bękart, pomyślał. Nie można było temu zaprzeczyć. To
 
było dziecko Hansa Eberta. Ta sama twarz, te same usta, podbródek. Ale nawet i bez tego istniało 
wystarczająco dużo dowodów. Eksperci pobrali próbki komórek i z najwyższą starannością 
przebadali wykresy genetyczne oraz pozostałe świadectwa. Konkubina, Złote Serce, była matką, 
a Hans Ebert ojcem.
Mimo to sprawa nie była wcale oczywista. Hans Ebert był zdrajcą i w normalnych 
okolicznościach jego rodzina aż do trzeciego pokolenia powinna dzielić jego los. Siedmiu 
uzgodniło jednak między sobą, że w tym wypadku okoliczności dalekie były od normalnych. 
Klaus Ebert był jednym z filarów państwa i chociaż już nie żył, było czymś wręcz nie do 
pomyślenia, by ogłosić go zdrajcą. Tak więc przegłosowano specjalny edykt, który oczyścił jego, 
jego żony i wszystkich krewnych z winy, ograniczając wyrok Siedmiu do jednego, konkretnego 
osobnika... Hansa Eberta. Teraz jednak dokument ten nabrał szczególnego znaczenia. Czy 
dziecko miało podzielić los ojca, czy też na mocy tego edyktu powinno zostać uwolnione od 
winy?
Decyzja należała do Li Yuana.
Tolonen opuścił wzrok. To była jego wina. Ufał Hansowi. Dałby mu wszystko, absolutnie 
wszystko. Swoją córkę, Jelkę, nawet swoje życie. I pomyśleć tylko...
Westchnął i potrząsnął głową. Były takie dni, gdy myślał, że to wszystko jest dziełem bogów, 
którzy zabawiają się z ludźmi, nadając diabłom ludzkie postacie. Kiedy indziej znowu nie mógł 
się opędzić od wrażenia, że tacy właśnie są. Ludzie. Z całą swoją dziwną dobrocią i 
nikczemnością.
A ci, którzy to zrobili — którzy ocalili dziecko i wychowali w tajemnicy. Jacy oni byli? I czego 

chcieli?
Zdumiał się, kiedy się dowiedział, kto za tym stoi. Na liście nazwisk było sześciu 
najwybitniejszych biznesmenów Miasta Europa. Ale jaki był ich cel? Czy zamierzali prowadzić 
długoterminową grę? Czy oczekiwali, że dziecko w przyszłości im się odwdzięczy?
A może rację miał Lofgren. Może zostali zmuszeni do tego, by wystąpić właśnie teraz. W końcu 
jaką mogli mieć korzyść z posiadania potencjalnego dziedzica, kiedy sprawa spadku zostałaby 
ostatecznie i prawnie rozstrzygnięta. Może zatem musieli po prostu przedstawić swą kartę 
atutową teraz, albo
 

 
42
 
43
 
patrzeć, jak traci swoją wartość. Mimo to ich ostateczny cel był ciągle niezrozumiały dla 
marszałka. Jeśli dążyli do zniszczenia GenSynu, najprostszym i najłatwiejszym posunięciem było 
umożliwienie przejęcia kompanii przez Lutza Eberta i zniszczenie dziecka. Może jednak ta 
ostatnia część — zabicie chłopca — stało się dla nich zbyt trudne. Może narosło już zbyt wiele 
sekretów, by było to wciąż realną opcją. Z drugiej jednak strony, może to wszystko było znacznie 
prostsze. Może widok Lutza Eberta tryumfującego w oczekiwaniu na spadek wystarczył, by 
skłonić ich do działania.
Jedno było pewne. Jakiekolwiek były ich motywy, nie chodziło tu o altruizm. Nie 
zainwestowaliby tak dużo czasu i pieniędzy tylko po to, by sprawiedliwości stało się zadość. 
Niezależnie od rezultatu swych działań, spodziewali się, że będą mieli coś do powiedzenia i do 
niego, Tolonena, należało zapobieżenie temu. Dopilnowanie, by największa kompania Chung 
Kuo była wolna od tego typu zobowiązań.
Mimo wszystko cała ta afera przekonała go o jednej sprawie. Świat, który znał, odszedł już w 
przeszłość. Nastąpiło pęknięcie. Przez niezliczone generacje syn następował po ojcu, ale teraz 
naturalny syn okazał się fałszywą kukłą, zniekształconym cieniem ojca i ta rzecz — produkt 
przypadkowego pieprzenia się z kurwą — wyczarowana jakby z powietrza, miała teraz zatkać 
wyrwę.
Zadrżał. To wszystko jest jak sen. Jak mroczna, złowroga wizja tego, co nadejdzie.
Albo jak klątwa...
* * *
Kiedy drzwi do sali otworzyły się z hukiem, wokół stołu, przy którym siedzieli komisarze, wrzała 
właśnie gwałtowna kłótnia. Do środka wszedł Tolonen, za którym podążało sześciu żołnierzy z 
ogolonymi głowami, tworzących jego straż honorową. W sali zapanowała głęboka cisza. 
Przerwał ją siedzący u szczytu stołu przedstawiciel Tsu Ma, Żelazny Chi, który wstał i 
powiedział:
— Wybacz mi, Knut, ale mamy właśnie posiedzenie. Uzgodniliśmy...
Tolonen podniósł rękę, by uciszyć starego przyjaciela.
44
 
—

Wybacz mi, Chi Hsun, wybaczcie mi, ch'un tzu, ale tym

razem nie ma czasu na formalności...
Człowiek Wang Sau-leyana, Tu Chung, zerwał się na nogi.

—

Z całym szacunkiem, marszałku Tolonen, ale to nie jest

właściwe. Musimy przestrzegać zasad formalnych.
Tolonen rzucił mu pogardliwe spojrzenie i zwrócił się do
Żelaznego Chi.
—

No i jak, Chi Hsun? Każesz mi czekać w przedpokoju jak służącemu? Czy też wysłuchasz 

tego, co mam do powiedzenia?
—

Prostestuję... — zaczął jeszcze raz Tu Chung, ale Tolonen krzyknął na niego:

—

Chrońcie nas, bogowie! Trzymaj język za zębami, czło

wieku!
Tu Chung szarpnął głowę do tyłu, jakby otrzymał policzek, po czym usiadł, rzuciwszy 
marszałkowi ponure spojrzenie.
Siedzący u szczytu stołu Żelazny Chi pochylił się do przodu, a na jego podłużnej twarzy pojawił 
się wyraz zakłopotania.
—

Jakkolwiek zgadzam się z Tu Chungiem, że jest to

w najwyższym stopniu nieprzepisowe, jednak mam wrażenie,
że tym razem powinniśmy zrobić wyjątek i wysłuchać tego, co
marszałek ma nam do powiedzenia. Wybacz mi jednak, Knut,
że będę nalegał, byśmy przegłosowali tę sprawę. Nie chciał
bym, aby później mówiło się, iż zezwalając na to, wyszedłem
poza instrukcje dane mi przez wielką Radę.
Tolonen pochylił głowę.
—

Jak sobie życzysz, Chi Hsunie, ale proszę, byście zrobili

to natychmiast, dobrze? Jestem bardzo zajęty.
Żelazny Chi kiwnął głową i popatrzył na pozostałych.
—

A więc? Niech wszyscy, którzy są za tym, by zezwolić

marszałkowi na wystąpienie przed komitetem, wyrażą swoją
zgodę.
Od strony długiego stołu dobiegły pomruki zgody. Tylko Tu
Chung milczał uparcie.
Żelazny Chi patrzył na niego przez chwilę, po czym, wzruszywszy nieznacznie ramionami, 
spojrzał ponownie na Tolonena.
—

Uzyskałeś naszą zgodę. Posłuchamy teraz, co masz do

powiedzenia.
Tolonen pochylił się w ukłonie.
45
 
— Proszę o wybaczenie, ch'un tzu. To zajmie tylko chwilę waszego czasu. Przyszedłem tu 
nieofcjalnie, aby poinformować was o decyzji, która zapadła w ciągu ostatniej godziny. Decyzji, 
którą, jak sądzę, chcielibyście wziąć pod uwagę, rozważając ten złożony i trudny przypadek. — 
Rozejrzał się wokół, po czym, patrząc prosto na Tu Chunga, dodał: — Ch'un tzu... 
Zadecydowano, że specjalny dekret dotyczący losu zdrajcy Hansa Eberta będzie miał 
zastosowanie tylko i wyłącznie do wymienionej w nim osoby, a nie do jego potomstwa.
Głowa Tu Chunga drgnęła, a na jego twarzy pojawił się wyraz zaskoczenia. Otworzył usta, jakby 
chciał odpowiedzieć marszałkowi, ale zrozumiawszy, iż nie ma już nic do powiedzenia, ukłonił 
się nisko, uznając swą porażkę.
Tolonen odwrócił się, zauważył zdziwienie malujące się na twarzy Chi Hsuna i pokiwał głową. 
Stało się. Dziecko odziedziczy wszystko.

* * *
Kiedy Tolonen przybył do Rezydencji Ebertów, było krótko po ósmym dzwonie. Zbliżając się do 
wejścia, z ciężkim sercem wspominał swój ostatni pobyt w tym miejscu. Przyjechał wtedy, by 
powiadomić swojego starego przyjaciela o dwulicowości jego syna. Rezultatem tego ostrzeżenia 
była śmierć starego człowieka i ucieczka Hansa, którego potem osądzono zaocznie i ogłoszono 
zdrajcą. A teraz mieszkańcami tej wielkiej posiadłości była młoda wariatka i jej syn bękart; 
chłopiec uznany dekretem Li Yuana za dziedzica całości ogromnego imperium GenSynu.
Podał płaszcz lokajowi i szybkim krokiem ruszył do przodu. Odgłos jego ciężkich kroków niósł 
się echem po szerokim, wyłożonym płytkami korytarzu. Od śmierci Klausa Eberta dom był 
prowadzony przez mocno ograniczony zespół służby, ale marszałek pamiętał go z lepszych dni, 
kiedy pokoje wypełniały tłumy gości, a po korytarzach krzątały się całe gromady kelnerów i 
lokai.
Dotarłszy do końca korytarza, zatrzymał się i czekał, aż odźwierny odczepi klucz z wielkiego 
pęku, który wisiał u jego pasa, i otworzy ogromne drzwi prowadzące do ogrodów zajmujących 
środek rezydencji.
Wyszedł na balkon, uchwycił się mocno poręczy i wdycha-
 
jąc powietrze, zaczął rozglądać się wokół siebie. Tutaj przynajmniej nic się nie zmieniło. 
Malutki, kręty strumyk płynął pod niskimi, drewnianymi mostkami. Za nim, na wpół ukryte 
między krzewami, drzewami i skałami, stały małe, pomalowane na czerwono budynki. A jeszcze 
dalej, na samym końcu ogrodów, widać było trzy drzewa granatu, stojące niczym trzech starców 
dzielących się kubkiem wina.
Ileż to razy jako chłopcy siadali wraz z Klausem pod tymi drzewami i mocząc stopy w wodzie, 
rozmawiali o przyszłości. O swych nadziejach, obawach i planach. Ileż to razy kłócili się na 
temat wielkich problemów świata. Młodzi ludzie, wypełnieni dziwnym, wizjonerskim 
entuzjazmem.
Bogowie, pomyślał, poruszony nagle jasnością i wyrazistością tych wspomnień. Wydaje się, że 
to było zaledwie wczoraj. A przecież upłynęło już sześćdziesiąt lat. Sześćdziesiąt długich lat. A 
ich marzenia o świecie przyszłości... co z nich pozostało? Nic. Nic oprócz prochu i popiołów, 
zdrady i gorzkich rozczarowań.
— I wariatek... — dodał cicho, przypominając sobie cel swej wizyty.
Poprzedniego dnia Li Yuan wezwał go do siebie i zapytał, czy odda mu jeszcze jedną przysługę. 
„Ostatnią", jak ujął to młody T'ang, „zanim zajmiesz się poezją i malowaniem". Roześmiał się i 
chętnie się zgodził, zadowolony, że teraz, gdy sprawa spadku została ostatecznie załatwiona, 
może jeszcze przydać się do czegoś. Jednakże to...
Westchnął. Była w tym jakaś gorzka ironia. W tym, że to właśnie on został wybrany opiekunem 
chłopca. On, mężczyzna siedemdziesięciosześcioletni. Nie chodziło zresztą tylko o jego wiek, ale 
także o to, że w głębi serca winił się za całą tę sytuację. Gdyby tylko w chwili, gdy dowiedział 
się o zdradzie Hansa Eberta, poszedł prosto do Li Yuana, Klaus mógłby jeszcze żyć i nie byłoby 
problemu spadku. On jednak pozwolił, by uczucie przyjaźni wywarło wpływ na jego decyzje. I 
taki był tego wynik. Szalona kobieta i jej bękart.
Tak, ale przynajmniej wymusił na Tangu wysoką cenę za swoją przysługę. Jelka wracała do 
domu. Miała być przewieziona bezpośrednio z Callisto na Marsa, a dla zapewnienia 
bezpieczeństwa jej lotu przeznaczono trzy okręty cesarskiej floty kosmicznej.
Tolonen odepchnął się od poręczy, zszedł na dół i przeszedł-
 

 
46
 
47
 
szy niski mostek, podążył wąską, wyłożoną różowymi i szarymi kamyczkami ścieżką, która, 
biegnąc między drzewami, prowadziła na drugi koniec ogrodu. O tej porze Złote Serce powinna 
być w swoim apartamencie, we wschodniej części Rezydencji. A dziecko...
Zwolnił, przypomniawszy sobie nagle, co wtedy powiedziała mu Jelka. Jakie to dziwne, że nie 
pamiętał o tym aż do tej chwili. Zatrzymał się i zaczął rozglądać wokół siebie. To był wieczór 
śmierci Li Shai Tunga — ten sam wieczór, gdy DeVo-re zaatakował laboratoria Projektu 
Kontroli Myśli. Zostawił ją wtedy z Hansem i pojechał, by sprawdzić, co mógłby zrobić. A 
później ona opowiedziała mu o szalonej dziewczynie i jej odrażającym, różowookim kozło-
dziecku, i o tym, że Hans kazał zabić prawdziwe dziecko. Tak było, a on nie chciał jej uwierzyć. 
Jakby kiedykolwiek go okłamała...
Gdyby tylko jej posłuchał. Gdyby nie próbował zmusić jej do tego okropnego i skazanego na 
przegraną małżeństwa z Hansem. Gdyby...
Zadrżał, myśląc o niej, będącej tam, na Callisto. Czasami aż zadziwiało go to, jak bardzo za nią 
tęsknił. Bardziej — znacznie bardziej — niż kiedykolwiek myślał, że to jest możliwe. I chociaż 
odzywała się do niego regularnie, to nie było to samo. Nie. Brakowało mu wizyt, które składała 
co wieczór w jego gabinecie, by życzyć mu dobrej nocy. Chciał, by znowu stanęła w milczeniu 
za jego fotelem, oparła mu lekko ręce na ramionach, delikatnie pocałowała w czoło.
Zacisnął powieki, starając się odpędzić to wspomnienie i myśl, która mu towarzyszyła, ale nic z 
tego nie wyszło; ostatnio coraz częściej zastanawiał się, czy jeszcze zobaczy córkę. Czy jeszcze 
choć raz obejmie ją i poczuje ciepło jej policzka przy swoim.
Jesteś głupim, starym człowiekiem, Kmicie Tolonen, powiedział sobie, prostując się. Ale z 
drugiej strony, co mu jeszcze pozostało? Kogo jeszcze mógłby kochać?
W tej chwili z pokojów znajdujących się przed nim dobiegł go płacz — płacz małego dziecka, 
wołającego matkę. Syn Hansa Eberta... Uniósł głowę, zdusił w sobie uczucie goryczy — goryczy 
związanej z tymi wszystkimi zniweczonymi nadziejami, które w nim pokładał — i ruszył do 
przodu, wiedząc, że spełni swój obowiązek wobec jego syna.
 
CZĘŚCI —LATO 2211
POŁUDNIOWA STRONA NIEBA
„Góra pnie się w górę, sięgając na pięćdziesiąt li w ciemność,
A ponad nią płoną zimne gwiazdy.
Tutaj, na południowej stronie nieba
Deszcz nigdy nie pada.
Wszystko, czym jesteśmy, nosimy ze sobą
W zamkniętych pakunkach, chroniąc przed powietrzem.
Rzadkie powietrze, wątła nadzieja,
Że ujrzymy jeszcze raz z bliska dom rodzinny.
Czerwony piasek wypełnia nasze buty.
Zatrzymujemy się w gospodach i pijemy na umór,
Nigdy jednak nie mamy dość.
Zagubieni, dryfujemy po morzu pyłu,
Wiedząc, że niektórych pragnień nie można zaspokoić".

Kan Jiang, Pragnienie, 2078 n.e.
 
48
 
ROZDZIAŁ 1
Na morzu pyłu
DeVore stał na obrzeżu ogrodu, oparł jedną rękę na wzmocnionym szkle kopuły i wpatrywał się 
w mrok marsjańskiej nocy. Na zewnątrz krążyli żołnierze patrolujący teren, a ich pękate 
skafandry połyskiwały w promieniach gwiazd i dalekiej Ziemi. Było tuż po drugiej w nocy 
lokalnego czasu i światła odległego miasta przygasły. Za nimi była już tylko ściana ciemności.
Odwrócił się i spojrzał na widoczny po drugiej stronie ogrodu dom gubernatora. Była to wielka, 
dwupiętrowa hac-jenda, zbudowana w stylu „osadniczym", który obowiązywał przed stu 
pięćdziesięciu laty. Taras budynku i górne okna oświetlały kuliste lampy, a jego tylna ściana 
przytuliła się do kopuły. Z trzech stron otaczał go porośnięty bujną zielenią ogród, którego 
drzewa, krzewy i winoroślą widoczne były w świetle karmazynowych kul, które dryfowały 
wolno nad pokrytą czarnymi płytkami ścieżką. Ich odbicia, widoczne we wklęsłej powierzchni 
kopuły, wyglądały jak tuziny malutkich kopii planety.
DeVore popatrzył wokół siebie, czując, że ogarnia go głębokie uczucie satysfakcji. To był 
przepiękny ogród, źródło radości i rzadkich rozkoszy. Ale chyba największą jego zaletą było to, 
że tak całkowicie różnił się od tworzonych według sztywnych zasad ogrodów, które można było 
znaleźć w różnych miejscach Chung Kuo. Nie było tu, na przykład, murów, ani delikatnych, 
wygiętych w łuk mostków, ani tingów o stromych dachach, czy też ozdobnych pawilonów 
herbacianych. Był taki otwarty, taki... niewyrafinowany. Lecz nie tylko sam wygląd ogrodu 
sprawiał DeVore'owi przyjemność — cieszyło go to, że
51
 
w trakcie jego projektowania starannie usunięto wszelkie ślady myśli i tradycji Han. Podczas gdy 
w ogrodzie Han była harmonia i równowaga — atmosfera li, „poprawności" — tutaj miało się 
wrażenie otwartości, podatności na zmianę. Uśmiechnął się jeszcze szerzej. W gruncie rzeczy 
było to wielkim, celowym afrontem. Zagraniem na nosie Han, którzy rządzili nimi z daleka.
Ta refleksja sprawiła, że roześmiał się cicho. Tak, w tym , wszystkim było coś trochę 
barbarzyńskiego — sama przestrzenność tego miejsca przesiąkniętego atmosferą bujnego 
rozrostu, jedwabiste bogactwo liści i trupie kolory kwiatów trąciły prostactwem. A jednak było to 
jednocześnie coś nowego. Obraz niepohamowania, niczym nie kontrolowanego wzrostu. Mógł 
sobie wyobrazić, jak bardzo widok ten byłby odpychający — wręcz odrażający — dla każdego 
człowieka o mentalności Han. Jak obcy.
Wyciągnął rękę i ścisnął w palcach jeden z szerokich, twardych jak skóra liści. Ziemia, na której 
stał, była urodzajna i ciemna: wilgotna gleba, która lepiła się jak glina i barwiła palce na 
brązowo. W pobliżu rosły wielkie hybrydy, które zauważył wcześniej. Podszedł do nich i uniósł 
delikatnie jeden z ciemnoniebieskich kwiatów. Widziany z bliska w mniejszym stopniu wydawał 
się kwiatem, raczej czymś w rodzaju po-duszeczki, zarysem twarzy wyciśniętym w masie 
płatków niczym maska. Na tym, który trzymał w ręce, rysowała się lubieżność, ale inne, 
widoczne w pobliżu, przedstawiały sobą całą gamę różnych nastrojów — gniewu i miłości, 
przebiegłości i pożądania, nienawiści, życzliwości i rozpaczy. I wiele innych. DeVore uniósł 
głowę i wciągnął nosem powietrze, zaintrygowany jego dziwnym, egzotycznym zapachem. 
Zauważył jednocześnie, że kwiat muskał jego policzek tak delikatnie, jak zwierzę domowe, 
reagujące na ciepło ludzkiego ciała.

—

Są także jadalne — powiedział Schenck, schodząc z ta

rasu. — Powinieneś spróbować.
DeVore popatrzył w oczy gubernatora i uśmiechnął się.
—

Może kiedy indziej... Są tu czymś nowym, prawda?

Schenck kiwnął głową i pokonawszy ostatni z szerokich,
ciemnoszarych stopni, zacisnął szarfę, która opinała jego urzędowy strój.
—

To przykłady najnowszych osiągnięć naszych nauko-

52
 
wców. Nazywamy je „przejściówkami". Są po części warzywami, a po części zwierzętami. 
Końcowy rezultat trzydziestu lat badań. Piękne, nieprawdaż?
DeVore przyglądał im się przez chwilę. W rzeczywistości wydały mu się czymś raczej 
szkaradnym — wykroczeniem przeciw naturalności. Mimo to Schenck miał rację. Jeśli nawet 
same w sobie nie były piękne, to ich idea była. To także było czymś nowym. Czymś, co nie 
istniało do chwili, gdy Człowiek powołał je do życia. Myśląc o tym, DeVore poczuł, że przebiega 
go lekki dreszcz i popatrzył na Schencka, kiwając przy tym
głową.
—

Przyślę ci trochę —powiedział gubernator, zbliżając się

do niego.
—

Dzięki. Powiedz mi teraz, jak poszło.

Schenck wrócił właśnie z uroczystego przyjęcia, które wydano, by uczcić jego ponowny, trzeci z 
rzędu, wybór na gubernatora Kolonii Marsjańskich. Tego wieczoru do Miasta Kang Kua zjechała 
cała marsjańska śmietanka towarzyska, reprezentanci wszystkich dziewiętnastu kolonii.
—

Zupełnie dobrze — odparł Schenck, zatrzymując się o kilka ch'i od DeVore'a. — Wiesz 

przecież, jak przebiegają takie spotkania, Howardzie. Aż mnie boli twarz od ciągłego 
uśmiechania się.
—

Pewnie wszyscy podniecali się tymi ostatnimi wiadomościami, co?

—

Jakżeżby miało być inaczej. W końcu jest to już oficjalna informacja. — Schenck spojrzał 

w bok, śmiejąc się do siebie. — Nie możesz sobie nawet wyobrazić, ile razy odciągano mnie dziś 
na bok. Gdybym choć raz poparł jakiegoś kandydata, musiałbym to robić jeszcze z pięćdziesiąt 
razy, a że będzie tylko dwudziestu sześciu reprezentantów z Marsa, wpędziłoby mnie to w 
poważne kłopoty.
DeVore przyglądał mu się przez chwilę, po czym opuścił wzrok.
—

A ta druga sprawa?

Schenck zerknął na niego, po czym pochylił się i oderwał jeden z podobnych do masek kwiatów 
od łodygi. Roślinna twarz zmarszczyła się lekko, a w powietrzu pojawił się nagle intensywny 
zapach.
—

Masz na myśli naszych przyjaciół, kupców?

53
 
DeVore skinął głową.
Schenck podniósł kwiat do ust, ugryzł kawałek i spojrzał DeVore'owi w oczy.
—

Są zadowoleni, Howardzie. Naprawdę bardzo zadowoleni.

—

A więc prototypy okazały się użyteczne?

Schenck sięgnął do kieszeni swego pau i podał swemu rozmówcy malutkie pudełko 
przypominające pudełeczko do szpilek. DeVore otworzył je.
Owad — termit o odwłoku w kolorach najciemniejszej nocy — przyglądał mu się poprzez 

warstewkę przezroczystego lodu, a w jego złożonych, owadzich oczach można było dostrzec coś 
na kształt zaciekawienia.
—

Jest na wpół autonomiczny — wyjaśnił Schenck, za

glądając do pudełka. — Możesz wysłać go do gabinetów
twoich rywali, gdzie będzie ci służył jako twoje oczy i uszy. Ma
wzmocniony aparat zmysłowy, a możliwości jego pamięci
można porównać z możliwościami polowych komsetów uży
wanych przez Służbę Bezpieczeństwa. Co więcej, można za
programować go tak, by szukał czegoś konkretnego lub, i to
jest rzeczywiście coś sprytnego, można po prostu kazać, by
wypatrywał wszystkiego, co odbiega od normy. Wygląda na
to, że wystarczy podać mu ogólną informację o tym, co
powinien znaleźć i wysłać go, by zrobił swoje.
DeVore uśmiechnął się, wspominając dzień, kiedy jego kopia przysłała z Ziemi pierwszy 
prototyp tego urządzenia. To było dzieło Kima Warda — to on zaprojektował tę małą ślicznotkę.
—

Robak — powiedział. — Inteligentny robak.

—

Na wpół autonomiczna jednostka robotyczna — poprawił go Schenck. — To tylko 

wygląda jak robak.
DeVore zamknął pokrywkę i wsunął pudełko do kieszeni. Schenck uśmiechnął się, nie próbując 
nawet go odebrać.
—

A Maszyna?

Gubernator podniósł kwiat do ust i odgryzł kolejny, mały kawałek:
—

Wysłałem ją. Będzie tam za dwa dni. Sam tego dopilnowałem.

—

I zapłacą za nią? Tyle, ile uzgodniliśmy?

Schenck pokiwał głową i rzucił kwiat na ziemię. Leżał pod
 
ich stopami ze sztywnym, zdawałoby się wiecznym uśmiechem przyklejonym do swej 
dziwacznej twarzy.
—

Zapłacili za wszystko. Co więcej, kopuła będzie gotowa już za dwa tygodnie. I 

oczywiście zostanie zbudowana zgodnie z twoimi wytycznymi.
—

Dobrze. — Ale w tej samej chwili pomyślał, że będzie musiał coś z tym zrobić. 

Zabezpieczyć się jakoś przed przeciekiem.
—

Ach, i jeszcze jedno, zanim pójdę się przebrać. Pojawił się twój stary przyjaciel. 

Pomyślałem, że może chciałbyś się z nim zobaczyć.
—

Przyjaciel? — Spojrzał ponad ramieniem Schencka na taras, uświadamiając sobie nagle, 

że ukazała się tam jeszcze jedna postać. Był to potężny, ubrany w mundur mężczyzna o szerokich 
barkach. DeVore zmrużył oczy, próbując go rozpoznać, po czym z głośnym okrzykiem radości 
rzucił się biegiem w jego stronę.
—

Will! Kiedy przyjechałeś? Dlaczego nie dałeś mi znać?

Auden zszedł po schodach w dół, uścisnął DeVore'a, a następnie cofnął się i stanął na baczność z 
lekko pochyloną głową.
—

Przyleciałem wczoraj. Z Callisto. Miałem zamiar na

tychmiast się z tobą skontaktować, ale gubernator poprosił
mnie, bym się wstrzymał. Chciał ci zrobić niespodziankę.
DeVore potrzymał przez chwilę rękę na ramieniu Audena, po czym, wciąż szeroko uśmiechnięty, 
zwrócił się w stronę Schencka.
—

Przynajmniej raz jestem z ciebie zadowolony, Hung-li.

To rzeczywiście cudowna niespodzianka!
Schenck zbliżył się do nich.
—

Macie na pewno wiele spraw do omówienia, a więc

zostawię was teraz. Muszę jeszcze przeprowadzić kilka roz
mów, ale potem się do was przyłączę, dobrze?
DeVore patrzył, jak tamten odchodzi, po czym odwrócił się i ujął rękę Audena.
—

A więc, kapitanie Williamie Audenie, gdzie się podziewa-

łeś? I co tam, na litość boską, robiłeś? Myślałem, że nie żyjesz!
Auden roześmiał się.
—

Mówiąc szczerze, czasami sam też tak myślałem. Ale nie.

Byłem na samej krawędzi systemu. Tam, pośród lodów i skał.
 

 
54
 
55
 
—

I? — DeVore przyglądał się z uwagą swojemu zastępcy, wyraźnie zaciekawiony tym, co 

wyniknie z jego słów.
—

I bardzo się cieszę, że jestem już z powrotem. Nawet tu, tak daleko od Ziemi. Mają tam 

dla nas określenie, nazywają nas ciepło-światowcami. No cóż, wolę już być ciepło-świato-wcem, 
niż choć jeszcze jeden dzień gryźć z nimi skały. — Wzdrygnął się. — To było okropne. Jak 
śmierć. Nie zostaliśmy stworzeni do życia w tamtym świecie.
—

Ale już wróciłeś. Jakie masz teraz plany?

Auden wzruszył ramionami.
DeVore zastanawiał się przez chwilę, po czym uśmiechnął się.
—

Nie obawiaj się. Znajdę ci coś. Zawsze byłeś bardzo użyteczny.

—

A jeśli już o tym mówimy... — Auden zawahał się i zerknął na dom, jakby chciał 

sprawdzić, czy Schenck nie jest w stanie czegoś usłyszeć. — Mam wiadomość — ciągnął, 
zniżywszy głos. — Coś, czego dowiedziałem się na Callisto. Wygląda na to, że w ciągu tygodnia 
będzie tu córka marszałka.
Uśmiech DeVore'a zgasł.
—

W takim razie musiałeś coś źle usłyszeć, Will. Tientsin dotrze do Marsa dopiero za dwa 

miesiące.
—

To prawda, ale Jelki nie ma na pokładzie Tientsina. Marszałek wysłał nowe rozkazy. 

Specjalnym statkiem Służby Bezpieczeństwa miała dolecieć do Callisto, a potem przesiąść się na 
jeden z promów krążących między Jowiszem a Marsem.
—

I to dlatego przyjechałeś? Aby mi o tym powiedzieć?

Auden uśmiechnął się.
—

Wiedziałem, że to cię zainteresuje. Poza tym Callisto to bardzo mała dziura i istniało duże 

prawdopodobieństwo, że jeśli tam zostanę, to wpadnę na nią. I co by się wtedy ze mną stało? 
Zamknęliby mnie i następnym statkiem wysłali do Chung Kuo.
—

A więc kiedy się tu pojawi?

—

Za trzy dni, w Tien Men K'ou na południu. Zaskoczony DeVore podniósł brwi.

—

Tien Men K'ou? To dość niezwykłe, prawda?

—

To także wynik rozkazu marszałka. Wygląda na to, że

staje się nerwowy. Widzi, jak się tu rozwija sytuacja i boi się,
że w czasie jej pobytu na Marsie coś się wydarzy. Gdyby mógł,
kazałby ją przewieźć z systemu Saturna bezpośrednio do
56
 
Chung Kuo, z pominięciem Marsa, ale to po prostu nie było możliwe. Jednakże Shanyang 
startuje stąd za tydzień i Tolonen chce, aby Jelka była na jego pokładzie.
DeVore zastanawiał się przez chwilę, po czym kiwnął zdecydowanie głową.
—

W porządku. Rozumiem, że tylko ty o tym wiesz?

—

Schenck nie wie o niczym.

—

Dobrze. I nie powinien wiedzieć. Na gubernatorze można polegać w sprawach 

dotyczących Marsa, ale nie ma on czasu na rozważanie globalnej sytuacji. Jeśli chodzi o Tolone-
na... — Zaśmiał się dziwnie. — No cóż, cieszę się, że wróciłeś, Will. Mam nadzieję, że 
zostaniesz ze mną?
—

Będę zachwycony i zaszczycony.

—

Dobrze. — DeVore uśmiechnął się i odwrócił, usłyszawszy jakiś hałas dochodzący z 

tarasu. To był Schenck, który zamienił oficjalny strój gubernatora na luźne, aksamitne pau. 
Przesłał im szeroki uśmiech i zawołał:
—

Czy napijesz się ze mną przed wyjściem, Howardzie? I ty, Willu?

Podeszli do niego i wznieśli razem toast, gratulując jeszcze raz wyboru na stanowisko 
gubernatora, a ich śmiech rozległ się po całym wnętrzu kopuły. Na zewnątrz, poza kręgiem 
światła, zmrożoną ziemię patrolowali żołnierze. Ich skafandry ciśnieniowe połyskiwały w 
lodowatej ciemności, odbijając promienie błękitno-białego Chung Kuo, wiszącego wysoko na 
marsjańskim niebie.
Noc zbliżała się do końca. Za trzy godziny będzie świt.
* * *
Miasto Tien Men K'ou nigdy nie spało. Godzinę przed świtem na jego placach i w korytarzach 
działo się równie wiele, co za dnia. W kwadracie południowym pracownicy gigantycznych 
zakładów HoloGen, ubrani w wyraźnie widoczne, bruna-tno-żółte kombinezony, wychodzili 
właśnie z pracy, mijając po drodze swoich zmienników o mętnych jeszcze od snu oczach. 
Prostytutki ze wschodnich poziomów — zwykłe men hu w wymiętych sukniach, śmierdzące 
tanimi perfumami — stały w drzwiach, wołając każdego z pijanych przechodniów, który je mijał, 
podczas gdy w zatłoczonych spelunkach znajdujących
57
 
się w pobliżu, podnieceni gracze, młodzi Han z krótko przyciętymi — zgodnie z tradycyjną modą 
marsjańską — włosami, tłoczyli się grupkami wokół stołów do gry w kości. Na targowiskach w 
centrum i na zachodzie krzątali się handlarze. Kupowali świeżą żywność, którą dostarczono z 
farm Tharsis, albo ustawiali swoje stoiska. W tym samym czasie na kosmodromie, w 
południowo-wschodniej części Miasta, przygotowywano do startu jeden z wielkich statków 
międzyplanetarnych, a ekipy techników, wyglądających jak grupy opancerzonych owadów, 
krążyły po powierzchni jego gigantycznego kadłuba. Strażnicy kolonialni, mężczyźni o surowych 
twarzach, w hełmach na głowach i krwawoczerwonych mundurach z czarnymi  szewronami, 
przemierzali wyższe,  zamieszkałe przez zamożnych ludzi, poziomy, które znajdowały się tuż 
pod krawędzią krateru. Zatrzymywali się tu i tam, by usunąć śpiącego pijaka albo sprawdzić 
ostatnie ruchy któregoś z młodzieżowych gangów, które pieniły się na zatłoczonych dolnych 

poziomach wschodniej części Miasta i urządzały sobie przejażdżki windami z Głębi na Skraj. 
Wszędzie także można było spotkać turystów z zewnątrz, którzy kręcili się na wyższych 
poziomach w pobliżu kosmodromu, chcąc przed powrotem do swych ponurych, 
klaustrofobicznych światów nasycić się atmosferą Marsa.
Jeden z tych podróżników, niski, schludnie ubrany mężczyzna o ciemnych, zadbanych włosach i 
miękkim spojrzeniu swych brązowych oczu, zatrzymał się na środku Alei Chang An i spojrzał w 
górę, przyglądając się szyldowi widniejącemu nad drzwiami po jego prawej stronie. Na 
ciemnoczerwonym tle wił się tam czarny smok, który pluł ogniem z zaopatrzonego w ostre kły 
pyska i walił dookoła siebie kolczastym ogonem. Jego rozżarzone wściekle oczy patrzyły z góry 
na przybysza, jakby badając, czy będzie miał wystarczająco dużo śmiałości, by wejść. Pod tym 
ruchomym obrazem migały dwa piktogramy, wzmacniając efekt całości. Hei lung, przeczytał 
podróżnik. Czarny smok.
Uśmiechnął się i zdecydowawszy, że może spędzić tu godzinę, która pozostała mu do spotkania z 
braćmi, podszedł do drzwi, przyłożył dłoń do płytki kontrolującej zamek drzwi wejściowych i 
spojrzał w obiektyw kamery.
Kiedy drzwi otworzyły się z sykiem, poczuł ostry, słodki
 
zapach mieszaniny oparów alkoholu i tytoniu. I innych używek. Rzeczy, których naturę mógł 
tylko zgadywać. Pospiesznie, zanim zewnętrzne drzwi zamknęły się, a zamek wewnętrznych z 
trzaskiem otworzył, wyciągnął z portfela dwa banknoty dwudziestoyuanowe, ukrył je w dłoni, a 
resztę pieniędzy wsunął do prawego buta, upewniając się przy tym, że nie było ich widać.
Jego wuj został kiedyś obrabowany w takim miejscu, w Mieście Chi Shan, na północy. Biedny 
człowiek stracił dziesięć tysięcy yuanów i wrócił do domu z pustymi rękami. Koparka rudy, którą 
miał kupić, pozostała u właściciela, a roczny dochód całej rodziny zniknął jak sen w wyniku 
chwili nierozwagi. Podróżnik pokiwał głową, wspominając wstyd swego wuja i nastrój smutku, 
który na długie miesiące ogarnął całą rodzinę. Miał wtedy zaledwie osiem lat, ale tamten czas — 
pełen poczucia wstydu, rozczarowania i rozpaczy na myśl o wysiłkach całego roku, które poszły 
na marne — wyrył się na zawsze w jego pamięci. I chociaż rozumiał i podzielał ciekawość swego 
wuja, był zdecydowany nie dopuścić do tego, by ktoś kiedykolwiek mógł powiedzieć, iż on, 
Ishida Ikuro, był lekkomyślny.
Zewnętrzne drzwi zamknęły się z sykiem, a zatrzaski szczęknęły, wsuwając się na swoje miejsca. 
W tej samej chwili otworzyły się drzwi wewnętrzne, a dziwny, odurzający zapach tego miejsca 
— ta sama woń, której słabe ślady poczuł chwilę wcześniej — uderzył w jego nozdrza z siłą 
narkotyku.
Był to wielki, podłużny bar z dwoma, może trzema tuzinami stolików i kontuarem w kształcie 
półksiężyca pod jedną ze ścian. Słychać było cichy szmer rozmów, z ekranu ViewScreen 
znajdującego się w prawym narożniku dobiegały jakieś głosy, ale samo pomieszczenie było 
prawie puste. W środku siedziało najwyżej kilkunastu gości, rozproszonych w różnych miejscach 
sali.
Przeszedł między stolikami, usiadł na jednym z wysokich stołków przy kontuarze i położył przed 
sobą dwudziestkę w ten sam sposób, jak robili to inni. Prawie natychmiast podszedł do niego 
barman.
— Proszę o maotai — powiedział Ikuro tak obojętnym tonem, jakby zamawiał to każdego dnia.
Barman kiwnął głową, odszedł i wrócił po chwili z czarką
 

 

58
 
59
 
gęstego napoju z czerwonego sorga. Postawił ją przed nim, nie tykając dwudziestki.
— Dziękuję — powiedział do pleców barmana, ale tamten w ogóle nie zwrócił na niego uwagi.
Ikuro rozejrzał się wokół siebie, zauważył malutki parkiet do tańca, nie zajęte przez nikogo 
stoliki, a w drugim narożniku wielki ekran MedFacu, którego nikt nie oglądał, i pokiwał głową. 
Pomimo wczesnej godziny i tylko garstki ludzi rozproszonych po całej sali, wszystko wyglądało 
tak, jak to sobie wyobrażał. Wciągnął nosem powietrze, wdychając zapach tego miejsca, po czym 
ujął czarkę obiema rękami, podniósł ją do ust i łyknął, początkowo bojaźliwie, potem z większym 
zapałem, gdy słodki smak sorga zaatakował jego zmysły.
Odłożył czarkę, grzbietem dłoni otarł usta i spojrzał na wszczepiony w nadgarstek czasomierz. 
Było pięć po piątej. Dobrze. Pozostanie tu do szóstej. Będzie siedział, zrelaksuje się i wypije 
jeszcze czarkę lub dwie tego wspaniałego maotai. W końcu zasłużył sobie na to. Jego bracia 
jeszcze o tym nie wiedzieli, ale ubił w ich imieniu dobry interes. Zaoszczędził im wielu dni 
targowania się i wiele tysięcy yuanów. Było całkowicie normalne, że wziął sobie godzinę 
wolnego, by to uczcić.
Rozglądał się wokół siebie, upajając się świadomością, że jest sam w barze na Marsie. Miał 
wrażenie, że znalazł się w jednym z odcinków serialu telewizji trójwymiarowej, albo że 
rozpoczyna właśnie jakąś dziwną przygodę. Tylko że to było prawdziwe. Czuł twardą krągłość 
siedzenia pod sobą, smak napoju z sorga na języku oraz w gardle i zapach bogatej mieszanki 
środków odurzających w powietrzu. A gdyby odwrócił głowę...
Ikuro zamarł, zauważając to, czego nie dostrzegł, gdy pierwszy raz spojrzał na bar.
Z drugiej strony kontuaru, na wpół ukryty w cieniu, siedział mężczyzna z twarzą zwróconą w 
bok. W pierwszej chwili Ikuro pomyślał, że się pomylił, ale gdy mężczyzna odwrócił się w jego 
stronę, pojął, iż miał rację. Nieznajomy miał maskę — protezę twarzową przyczepioną 
specjalnymi klamrami do szczęki. Nawet z miejsca, w którym siedział, Ikuro mógł dostrzec, że 
był to jeden z tańszych wyrobów — coś, co nosiłby tylko ktoś bardzo biedny — i zaczął 
zastanawiać się,
 
co też stało się temu człowiekowi. Kiedy tamten podniósł czarkę do wąskich, elastycznych ust, 
Ikuro zauważył, że także jego ręka nosiła ślady obrażeń. Jej bladą skórę osłaniała warstewka 
lekkiego polimeru.
Ikuro opuścił wzrok i spojrzał na własne odbicie, widoczne na powierzchni krwistoczerwonego 
płynu. Był świadkiem wielu wypadków, wielu strasznych wydarzeń. Widział nawet umierających 
ludzi. Jego starszy brat, Kitano, był wśród nich. Jednakże nigdy nie uodpornił się na takie obrazy. 
Nie potrafił wyłączyć się i stłumić bólu, który czuł, widząc cierpienie innych. To właśnie dlatego 
znalazł się tutaj, w tym nędznym barze, na dole Miasta, zamiast pozostać w bezpiecznym pokoju 
hotelowym z braćmi, którzy chrapali w pobliżu. W przeciwieństwie do swych braci chciał 
bowiem wiedzieć, jak wygląda życie najuboższych. Chciał wiedzieć, co się czuje, żyjąc w ten 
sposób.
Zerknął jeszcze raz na tego człowieka i opuścił głowę, ogarnięty falą współczucia. Sam także 
nosił maskę, ale był to wyrafinowany model, który wszczepiano pod skórę. W jego paszporcie 
można było przeczytać „Han", ale nie był Han. Ani on, ani jego jedenastu braci, czternastu 
wujów i nieprzeliczona rzesza kuzynów. Sto pięćdziesiąt lat wcześniej, kiedy Tsao Ch'un 
zniszczył wyspy ich rodzinnej Japonii, oni żyli już w przestrzeni między Marsem a Jowiszem, 

eksploatując bogactwa naturalne Planetoid Trojańskich. Kiedy w końcu dotarły do nich wieści o 
wydarzeniach na Ziemi, było to jak grom z jasnego nieba. Kiedy minął szok, zrozumieli, co 
muszą zrobić. Przyjęli barwy ochronne, stając się Han i zmieniając swoje tożsamości. Jednakże 
głęboko w duchu, pod maskami, pozostali tymi, kim zawsze byli. Japończykami.
Ikuro podniósł ponownie czarkę i wypił kilka łyków, po czym, usłyszawszy syk zewnętrznych 
drzwi, odwrócił się i spojrzał w stronę wejścia. Chwilę później rozsunęły się drzwi wewnętrzne i 
do środka weszło czterech mężczyzn — Hung ~%lao w jednoczęściowych, brunatno-żółtych 
kombinezonach. Byli już na środku sali, kiedy jeden z nich — krępy, krótko ostrzyżony blondyn 
— zauważył Ikuro i podniósł rękę, zatrzymując swoich przyjaciół. Przez jakiś czas szeptali coś z 
podnieceniem, po czym znowu ruszyli do przodu.
Podczas gdy blondyn składał zamówienie, pozostali trzej
 

 
60
 
61
 
przyglądali się Ikuro. Patrzyli na niego bezczelnie, a na ich bladych twarzach malowała się 
nieskrywana złośliwość. Ikuro opróżnił swoją czarkę, nie zwracając uwagi na to, że silne, 
czerwone maotai zdaje się przepalać mu gardło. Najwyższy czas, by wyjść. Zanim zaczną się 
kłopoty.
Pora już, pomyślał, odkładając czarkę i odpychając ją od siebie. Muszę wracać do braci. Ale było 
już za późno. — Może drinka, przyjacielu?
Była to złowieszcza oferta. Gdyby ją przyjął, znalazłby się w jeszcze większym 
niebezpieczeństwie niż do tej pory. Słyszał opowieści o podobnych wypadkach. Wszyscy je 
słyszeli. Historie o ludziach, których najpierw faszerowano narkotykami, a potem ogołacano ze 
wszystkiego. Opowieści o ludziach zabijanych dla oczu i innych organów. I o tych, których 
poddano lobotomii i sprzedano do burdeli. Wzdrygnął się w duchu na samą myśl o czymś takim. 
Nigdy nie pozwoli, by spotkało go takie upokorzenie. Z drugiej jednak strony odrzucenie 
zaproszenia blondyna było powodem do obrazy. Prawdę mówiąc, nie miał wyboru. Mógł 
walczyć z nimi teraz albo później.
Wstał i odsunął się od krzesła. Przegra. Wiedział to z całą pewnością. Ale nie zostanie 
upokorzony. Weźmie z sobą przynajmniej jednego z nich. Dwóch, jeśli mu się uda. Przyjrzał się 
im z uwagą. Byli to potężni mężczyźni o wielkich muskułach, które wyraźnie rysowały się pod 
cienkim materiałem ich kombinezonów, ale raczej powolni. Wywnioskował to ze sposobu, w jaki 
się poruszali. Co więcej, mógł się spodziewać, że go nie docenią; że będą myśleć, iż jest znacznie 
słabszy, niż był w rzeczywistości. Przywykli do małej grawitacji panującej na Marsie, on 
natomiast spędził życie w warunkach sztucznie wytwarzanego przyspieszenia, które równe było 
ziemskiemu. To była jego szansa. Dzięki temu w pierwszych chwilach walki będzie miał 
przewagę, którą wzmocnią jeszcze jego naturalna zręczność i ruchliwość. Mimo to, prawdę 
mówiąc, nie było to wiele. Muszą go tylko złapać i będzie po wszystkim. Brutalna siła zrobi 
swoje.
Ukłonił się i spojrzał na nich śmiało. — Jesteś bardzo uprzejmy, przyjacielu. Innym razem 
czułbym się w najwyższym stopniu zaszczycony, mogąc przyłączyć się do ciebie na drinka, ale 
niestety muszę już iść. Obiecałem
 

staremu przyjacielowi, że wpadnę do niego na śniadanie i spóźnię się, jeśli teraz nie wyjdę. 
Proszę zatem o wybaczenie. Może innym razem, ch'un tzul
Odpowiedział mu wybuch śmiechu. Nieprzyjemnego, brutalnego śmiechu.
—

Innym razem? — krzyknął blondyn, unosząc wyzywają

co podbródek. — Nie sądzę, że będzie jeszcze jakiś inny raz,
przyj acielu.
Wstali i rozstawili się wolno. Jeden z nich odciął mu drogę do wyjścia, a reszta uformowała 
półokrąg w odległości dwóch, trzech kroków od niego. Który pierwszy, myślał, mierząc ich 
wzrokiem. Czy powinienem najpierw załatwić najsilniejszego, czy też najsłabszego?
—

Zostaw go, Bates — odezwał się ktoś z bliska. — Dot

knij go, a wskażę cię strażnikom.
Ikuro spojrzał w stronę, skąd dobiegł ten głos. Nieznajomy, który siedział po drugiej stronie baru, 
patrzył prosto na niego. Jego maska w świetle lampy sufitowej lśniła bielą, a policzki wyglądały 
jak dwie gładkie, kamienne powierzchnie.
Blondyn, Bates, odwrócił się i patrząc z góry na nieznajomego, pochylił się nad nim groźnie.
—

Pilnuj swojego pieprzonego interesu, łajzo. A może

chcesz także oberwać?
Mężczyzna wstał i odsunął swoją czarkę na bok. Kiedy zwrócił się w stronę Batesa, Ikuro 
zauważył, że nie był on wcale mały. W rzeczywistości był nawet większy od swego przeciwnika.
—

Zostaw go — powtórzył, a w jego pozornie miękkim

głosie dały się słyszeć stalowe tony. — Radzę ci.
Bates przez chwilę nie ruszał się z miejsca i wysunąwszy głowę do przodu, w stronę tej strasznej, 
pustej maski, wbił pełen złości wzrok w skrytego za nią człowieka. Kiedy się odwrócił, twarz 
miał ciemną z gniewu, a napięte mięśnie napęczniały, świadcząc o frustracji i bezsilnej 
wściekłości. Ępdniósł jedną rękę i wyciągnął ją w stronę Ikuro.
—

Tym razem ci się udało, żółtku, ale pilnuj swoich pleców.

Mam zamiar cię dopaść, ty mały pierdolcu, i dopadnę! Zoba
czysz.
Wahał się jeszcze przez moment, po czym zawrócił i ruszył w stronę wyjścia. Jego przyjaciele 
podążyli za nim, wygrażając przy tym Ikurze pięściami.
 

 
62
 
63
 
Ikuro patrzył, jak odchodzą, czując jednocześnie, że poziom adrenaliny w jego krwi szybko 
opada i ogarnia go nie ulga, lecz — co napełniło go niemałym zdumieniem — coś na kształt 
rozczarowania. Spojrzał na swego wybawcę, na tę dziwnie wydłużoną maskę, która w tym 
momencie zwrócona była w inną stronę. Po chwili mężczyzna spojrzał jednak na niego. Miał 
niebieskie oczy. Tak niebieskie, że zdawały się przepalać biel maski.
—

Chodźmy — powiedział spokojnie. — Najlepiej będzie,

jeśli pójdziesz ze mną. On naprawdę ma zamiar zrobić to, co
powiedział. Nie znajdziesz bezpiecznego schronienia na tych
poziomach. On ma wielu przyjaciół.
Ikuro pochylił głowę w ukłonie.

—

Dziękuję ci, ale muszę już wracać. Moi bracia mnie

oczekują. To, co zrobiłeś...
Nieznajomy podniósł rękę.
—

Nie rozumiesz. Bates jest ważnym człowiekiem w FWL.

Wyśle ich wszystkich, by przeczesali korytarze w poszu
kiwaniu ciebie. Twoją jedyną szansą jest powrót wraz ze
mną. Będziesz mógł przeczekać u mnie do czasu, aż burza
przeminie.
Ikuro patrzył na niego, czując, że ogarnia go nagłe zakłopotanie.
—

Ja...

W oczach widocznych za maską pojawiło się zrozumienie, a także coś, co przypominało 
rozbawienie.
—

Och, nie obawiaj się, przyjacielu, nie jestem żółtym

węgorzem. Nie mam żadnych złych zamiarów wobec twojego
tyłka, zapewniam cię.
Ikuro opuścił wzrok, speszony otwartością obcego. Jednakże to było to, o czym właśnie myślał. 
Uniósł głowę i jeszcze raz spojrzał prosto w te zadziwiająco niebieskie oczy.
—

Dziękuję ci... To znaczy, dziękuję za pomoc. Moja

rodzina ma wobec ciebie wielki dług wdzięczności, ale lepiej
będzie, jeśli wrócę do braci.
Mężczyzna wyciągnął rękę i chwycił go za przedramię. Ikuro popatrzył na palce, które go 
trzymały, zaskoczony ich siłą i niespodziewaną doskonałością.
—

Posłuchaj, rozumiem cię — zaczął nieznajomy, a słowa

płynęły z maski, jakby wypowiadała je jakaś istota z innego
 
świata, istota uwolniona od powłoki cielesnej — ale tym razem nie masz wyboru. Albo pójdziesz 
teraz ze mną, i to natychmiast, albo znajdziesz się tam, pod gwiazdami, z dziurą w czaszce, 
sztywny jak kamień. No więc, co wybierasz?
Ikuro popatrzył jeszcze raz na tego dziwnego mężczyznę, próbując dojrzeć go za maską. 
Zrozumieć dokładnie, kim albo czym był. Potem, podjąwszy w końcu decyzję, ukłonił się.
—

Dobrze...

—

W porządku — powiedział nieznajomy i puściwszy go, ruszył w stronę wyjścia. — 

Trzymaj się blisko mnie i nie przestawaj biec do chwili, gdy powiem ci, że jest już bezpiecznie.
* * *
Panująca na zewnątrz ciemność marsjańskiej nocy zdawała się wieczna i nieprzenikniona. Na 
wysokości dwóch li miało się wrażenie, że reflektory pędzącego transportowca wybijają w niej 
dziury, a nie rozjaśniają. W dole, ukryty przed ludzkim wzrokiem ląd podnosił się wolno, by 
przejść w końcu w Równinę Hespariańską —ponury, niegościnny obszar poznaczony kraterami, 
które powstały przed trzema miliardami lat.
Na zewnątrz było przenikliwie zimno; temperatura sięgnęła minus stu dziesięciu stopni i wciąż 
opadała. W środku było inaczej. W cieple i ciszy doskonale izolowanego statku DeVore odsunął 
na bok swoją pracę i rozparłszy się wygodnie w fotelu, rozmyślał o wydarzeniach tego wieczoru.
Najważniejszą sprawą, która zdominowała jego myśli, była wiadomość, którą Auden przywiózł z 
Callisto: wiadomość o tym, że za trzy dni na Marsa przyleci Jelka Tolonen. Kiedy to usłyszał, 
udał, że nie przywiązuje do tej informacji większej wagi, jednakże natychmiast zrozumiał jej 
znaczenie. Będąc tak daleko od Chung Kuo, nie miał w ciągu ostatnich kilku lat .zbyt wielu 
możliwości, by odegrać się na swych wrogach. Teraz jednak nadarzała się ku temu idealna 

okazja.
DeVore uśmiechnął się i spojrzał w ciemność rozpościerającą się za grubym szkłem. Myśl o tej 
dziewczynie sprawiała, że serce zaczynało mu szybciej bić. Nie z miłości czy też pożądania, ale z 
nagłego przypływu nienawiści. Nienawiści do Tolo-nena i wszystkiego, co on sobą 
reprezentował.
 

 
64
 
65
 
Jakżeż nie znosił tego starego skurwiela. Nie znosił jego pompatycznej, zawadiackiej pewności 
siebie. Kłamca i hipokryta, oto, kim był Tolonen. Pozował na trwały filar społeczeństwa, wzór 
nowokonfucjańskich cnót, ale za bliźniaczymi maskami „Łaskawości" i „Przyzwoitości", które 
ukazywał światu, krył się kipiący złością, zaśliniony starzec, zawistny i zgorzkniały od 
rozczarowań.
Jeszcze jako major w służbie Tanga, DeVore był częstym gościem w apartamencie Tolonena; był 
bliskim powiernikiem i zaufanym „przyjacielem" starego człowieka. Co więcej, bawił się nawet z 
córką marszałka, gdy ta była jeszcze małym dzieckiem. Ale to działo się dawno temu, zanim 
zerwał ze swoim władcą. Teraz był banitą, wrogiem Siedmiu, a dziecko wyrosło na młodą, 
dziewiętnastoletnią kobietę. Prawdziwą piękność, wysoką, silną i elegancką, w każdym calu 
przypominającą swą zmarłą matkę. A także niebezpieczną, jeśli to, co słyszał, było prawdą. 
Tolonen próbował to zatuszować, ale i tak wieści o tych wydarzeniach rozeszły się dosyć 
szeroko.
0

tym, jak omal nie zabiła młodego kadeta w walce, którą

stoczyła z nim w czasie balu absolutoryjnego, i o otwartym
wyzwaniu, które rzuciła ojcu, gdy ten nie zgodził się na jej
związek z młodym naukowcem, Wardem.
To dlatego znalazła się teraz tak daleko od Chung Kuo.
1

dzięki temu on, DeVore, uzyskał szansę, by ją pojmać.

Tolonen był głupcem, ale w jednej sprawie miał rację. W obecnej chwili sytuacja na Marsie nie 
była stabilna. Była nawet gorsza, niż to przypuszczali Schenck i jego kolesie. Tam, w dole, wiele 
się działo i szybko zbliżał się czas, gdy trzeba będzie coś z tym zrobić. Ale najpierw załatwi tę 
pierwszą sprawę.
DeVore zamknął oczy i skupił się na tym problemie. Mógłby to wykorzystać. Nie było co do 
tego wątpliwości. Ale jak? Jak wyciągnąć maksymalne korzyści z tej okazji, którą los tak 
niespodziewanie mu sprezentował?
— Panie?
Poruszył nieznacznie głową i otworzył oczy. W przejściu między fotelami stał jego steward. 
Zgiął się w ukłonie, a w wyciągniętych do przodu rękach trzymał srebrną tacę, na której leżała 
złożona kartka. Za nim, po przeciwnej stronie przejścia, widać było Audena, który spał na 
kanapie, przykryty lekkim kocem.
 

—

Co to jest?

—

Przysłali to z Tien Men K'ou. Jest oznakowane jako

pilne.
DeVore zawahał się, po czym wziął wiadomość. Rozłożył kartkę, przeczytał ją szybko i kiwnął 
głową stewardowi.
—

Przynieś mi coś do picia, dobrze?... Och... i jeszcze

Program. Zagram sobie przez jakiś czas.
Steward ukłonił się i odszedł.
DeVore pogrążył się na chwilę w zadumie, po czym popatrzył jeszcze raz na Audena, 
przyglądając się jego twarzy. William Auden był człowiekiem, którego dobrze było mieć przy 
boku: silnym, zdeterminowanym i — jak dotąd — lojalnym. Jednakże w najbliższych dniach 
jego lojalność zostanie poddana ciężkiemu testowi — być może ostatecznemu.
Przez moment zastanawiał się, czy go nie obudzić i nie powiedzieć mu o swojej decyzji, ale 
rozmyślił się. Niech się wyśpi. Albo zrobi, co mu się każe, albo nie. A jeśli odmówi? No cóż, 
wtedy wreszcie dowie się, jakie stanowisko zajmie Auden, gdy stawką gry będzie los jego 
przyjaciela, Hansa
Eberta.
Przed zdemaskowaniem Hansa Eberta — zanim jego malutki świat załamał się i spadł mu na 
głowę — Auden był jego prawą ręką. Człowiekiem przygotowującym wszystko i sprzątającym 
po młodym „księciu". Wiele razy wydostawał Eberta z beznadziejnych wręcz sytuacji, z których 
krwawe zmagania w Hammerfest były chyba najbardziej znanym wypadkiem. Wtedy to Auden 
wyniósł ciężko rannego Eberta ze strefy walki, nie tylko ratując mu przy tym życie, ale i robiąc 
go przy okazji bohaterem. Był to akt, dzięki któremu zyskał wieczną przyjaźń Eberta, ale DeVore 
nigdy nie był pewny, czy wynikała ona z prawdziwego uczucia wdzięczności, czy też — jak to 
później twierdził Auden — z czystego egoizmu. Wiedział tylko, że kiedy „uruchomił" Audena, 
ten natychmiast zareagował, bez —jak się wydawało — żadnych wahań i myśli o starym 
przyjacielu. Mimo to, ciągle bez odpowiedzi pozostawało pytanie, czy może mu zaufać — czy 
naprawdę może mu zawierzyć — gdy sprawa zacznie dotyczyć Hansa Eberta.
DeVore rozparł się na siedzeniu i jeszcze raz przeczytał notatkę. Zanim została mu dostarczona, 
był wewnętrznie rozdarty, rozważając dwie możliwości. Czy powinien kazać zabić
 

 
66
 
67
 
Jelkę Tolonen, czy też ją porwać? Porwanie wydawało się lepszym rozwiązaniem, choćby z tego 
względu, że marszałek cierpiałby dłużej, ale ta droga jeżyła się od niebezpieczeństw, z których 
największym była możliwość, iż dziewczyna zostanie uwolniona i wróci do ojca. A zatem, może 
lepiej byłoby postąpić prościej — zabić ją szybko i jak najboleśniej, w miejscu publicznym, 
gdzie każdy będzie mógł to zobaczyć.
0

tym właśnie myślał, wahając się między tymi dwoma

możliwościami. Ale notatka wyjaśniła wszystko w jednej chwili.
Aż do tego wieczoru Hans Ebert trzymał głowę nisko, akceptując niewielką rolę, jaką teraz 
odgrywał z pokorą i posłuszeństwem, które zaskoczyły DeVore'a. Ale właśnie tego wieczoru, 
dokładnie przed niecałą godziną, wszystko się zmieniło. Parry, człowiek DeVore'a w Tien Men 
K'ou, donosił w tej depeszy, że Ebert wplątał się w bójkę w jakimś barze po stronie południowej.
To dziwne, pomyślał DeVore; naprawdę dziwne, a jednocześnie na czasie. Bowiem to Ebert 

będzie kluczem do całej sprawy. Kiedy już będą mieli dziewczynę, przekaże ją Ebertowi. Więcej 
nawet, każe mu się z nią ożenić. W końcu to jest właśnie to, czego stary przez cały czas pragnął.
DeVore roześmiał się, zachwycony ironią takiego rozwiązania. Tak, tak właśnie zrobi. 
Zarejestruje całą ceremonię na kasecie i prześle ją staremu.
1

noc poślubną, być może...

—

Panie?

Odwrócił się i zdał sobie sprawę z tego, że steward stał tam już od dłuższego czasu.
—

Dziękuję — powiedział, biorąc schłodzoną szklankę.

Wypił łyk soku wyciśniętego z pomarańcz, które wyrosły
w jego własnej szklarni, po czym odchylił się do tyłu, po
zwalając stewardowi uprzątnąć stół i przymocować na nim
czarną, kwadratową planszę Programu.
Program był czymś, co zrobił ponad rok temu: interakcyjnym „graczem" wei chi, 
zaprojektowanym w oparciu o Mistrzostwa Suchow z roku 2170. Był to wspaniały turniej, 
niezwykle ważny z tego powodu, że po raz ostatni publicznie wystąpił na nim sławny mistrz 
Tuan Ti Fo, który, wygrawszy osiem poprzednich turniejów, usunął się tego roku, niepokonany, 
na ubocze życia sportowego.
 
Bvli tacy   którzy twierdzili, że Stary Tuan był ostatrum ^wdę wielkim "graczem i że wraz z jego 
odejściem z gry tknęło coś jedynego i niepowtarzalnego --cos, co bytojej ^encia DeVore 
osobiście nie posuwał się az tak daleto t swych poglądach, aczkolwiek nie mógł zaprzeczyć, iz w 
grze Ttarego misfrza były piękno i elegancja, a pod gMW^-«« __ iak sie zdawało — z nimi 
równowadze, dziwna, niczym S osłodę a^rutalność. Wystąpienie przeci.ko memu nawet w ten 
"zlykły, iluzoryczny sposób, było i^F"*a ™* ryenia sie nie tyle z człowiekiem, co z siłą natury. 
rZDeVore"ozsLł się wygodnie, a *>W*»?*XZ&Z r7U uformowała się postać starego człowieka. 
Obraz był silny wvraC wewnętrzne światło hologramu sprawiało, iz wyda-Ssięwręcz materialny, 
prawie rzeczywisty. Leząca na stole Tańsza była teraz na wpół zapełniona czarnym! i białym! 
Sieniami poukładanymi w skomplikowane wzory. Stary Han ukłonił się nisko, witając DeVore a. 
— Dzień dobry, majorze. Co nowego u pana/ DeYore odpowiedział ukłonem, rozkoszując się 
doskonało-
ŚClZWsZzeytko dobrze, mistrzu Tuanie. A co u ciebie?
Hologram przesunął się lekko na ™^*^^™_ iar nnwoli małym całkowicie białym wachlarzem, 
Który u/.y
— Śniłem — odpowiedział Stary Tuan, nie unosząc gio wy - Śniłem o dzieciństwie i lepszych 
dnmch_ ^DeYore uśmiechnął się. Prawdziwy Tuan;Ti Fo by  czfcwie kiem ma omównym, ale

ł

ł

 

poniewa  ™**^%£gposzy a inteligentna konwersacja, uczyni  t  wersj  starego ca wfeka nieco

ż

ł

ł ę

ę

 

bardziej rozmown  od oryginah.  Co = upewni  si , by zespó  interakcyjny oparty W »a ™

ą

ł ę

ł

 

heurystycznym. Graj c 

ą

i rozmawiając Program uczył s ę

l^o^ioT^SSSSi^to sam Tuan TiFo £KS A jednak wiedzia ,  e to nie mo e byc,prawda Prawd^wy

ł ż

ż

 

Tuan Ti Fo by  ju  starym crfowieto kiedy wygTyw7swój ostatni tytu , a to wydarzy o **W*££

ł ż

ł

ł

 

Si lat temu. Nie. Teraz musia  juz od daw«yj

ł

 Pozostało tylko to - ta zapierająca dech w piersiach 

iluzj
 
68
 
DeVore przysunął się bliżej i także zaczął badać kształty na planszy. Grali po raz jedenasty. Jak 
do tej pory wynik był remisowy — po pięć zwycięstw dla każdego — ale ten był najcięższym i 

najdłuższym z ich pojedynków. W obecnej chwili wyglądało na to, że osiągnęli równowagę. On 
miał przewagę na południu i zachodzie, a Stary Tuan na północy i wschodzie. Jednakże wiele 
jeszcze zostało do rozstrzygnięcia. W samym centrum planszy pozostała duża wolna przestrzeń i 
sytuacja mogła jeszcze rozwinąć się na korzyść każdego z nich.
Tuan Ti Fo wziął biały kamień z miseczki stojącej po jego lewej stronie i umieścił go z głośnym 
stuknięciem w Chu, na zachodzie, wzmacniając w ten sposób linię, której zarys nakreślił jakieś 
dwadzieścia posunięć wcześniej.
DeVore przez chwilę patrzył na kamień, analizując nowo powstały wzór, próbując zrozumieć 
intencje starego człowieka, po czym pokiwał głową, zadowolony z jego przebiegłości. Będzie 
musiał odpowiedzieć. Oddać trochę własnego obszaru i opóźnić swój plan infiltracji północnego 
terytorium Tuana Tu Fo.
Spojrzał na hologram i zauważył, że starzec uważnie go obserwuje, jednakże w jego piwnych, 
jaśniejących inteligencją oczach nie można było nic wyczytać. Raz jeszcze złudzenie, iż znajduje 
się w obecności prawdziwego człowieka, stało się niezwykle silne.
—

Kim byłeś jako dziecko? Gdzie, na przykład, mieszkałeś?

Nie przypominam sobie, żebyś mi to kiedykolwiek powiedział.
Nie odpowiedział. W programie nie było takiej informacji. DeVore był jednak ciekawy, jak 
zareaguje na coś takiego, jak zachowa się, napotykając na pustkę w swej pamięci i czy spróbuje 
jakoś wypełnić tę nicość.
—

Wtedy nie było jeszcze Miasta — odparł Tuan. — Tylko

ziemia, niebo i człowiek, istniejący między nimi.
Uniki, pomyślał z rozczarowaniem DeVore; uniki i tania filozofia. Pochylił się nad planszą i 
wzmocnił obronę.
Tuan Ti Fo wyprostował się i poruszając wolno swym wachlarzem, zastanawiał się nad 
następnym ruchem. Jego głęboko pobrużdżona twarz zdawała się tak prawdziwa, tak o b e c n a 
w tej chwili, jednakże wszystko to było rezultatem działania niezwykle złożonego programu, 
który reagował na delikatne dotknięcia palców DeVore'a, muskających powierz-
 
chnię planszy Programu, który został zbudowany w oparciu o szczegółową analizę gry mistrza w 
tym ostatnim turnieju. DeVore spojrzał w bok. Na zewnątrz, trochę na prawo od kursu, którym 
lecieli, zauważył lekką poświatę wokół stacji pomp i ciągnący się z północy na południe, wielki, 
wschodni rurociąg, oznakowany co pół li lampkami kontrolnymi. Zbliżał się świt. Panująca za 
oknem ciemność zdawała się już mniej
nieprzenikniona.
Odwrócił się, usłyszawszy stuknięcie kamienia o drewno. Tuan Ti Fo umieścił swój pionek na 
lewo od pozostałych i kręgi bieli oraz czerni zetknęły się krawędziami. DeVore wpatrywał się w 
to ze zdumieniem. Było to posunięcie, które mógłby zrobić jedynie absolutny nowicjusz. 
Nowicjusz albo ktoś mądry ponad wszelki czas. Podniósł wzrok i spojrzał
w oczy Starego Tuana.
—

Spokój jest panem emocji — powiedział starzec. Ręce

wsunął głęboko w rękawy, a z całej jego postaci emanowały
spokój i pewność siebie, które były wręcz nieziemskie.
DeVore zaśmiał się niepewnie.
—

Wierzysz w to pieprzenie?

Zdawało się, że uśmiech hologramu skupił w sobie całe światło płynące z wewnątrz.
—

To jest Droga, majorze. Jak powiedział wielki mędrzec,

Droga jest jak woda. Można się na nią natknąć w miejscach,

które ogół uznaje za odrażające.
DeVore prychnął i nagłe zmęczenie oraz irytacja sprawiły, że wziąwszy z miseczki czarny 
kamień, postawił go energicznie na planszy, blokując ostatnią pozycję Tuana.
Tuan kiwnął głową, po czym prawie bez zastanowienia, jak mogłoby się zdawać, pochylił się i 
zagrał drugim kamieniem,
przedłużając linię.
DeVore spojrzał na planszę z niedowierzaniem. Stary człowiek zagrał wewnątrz jego terytorium, 
jak dziecko, które ' zabłąkało się do jaskini tygrysa. Zmarszczył brwi, usiłując dostrzec coś, co 
mógł przeoczyć. Ale nie. To był po prostu kiepski ruch. Co zatem było złego? Do czego zmierzał 
Program? A może był to jakiś element głębszej strategii? Coś nowego i nieoczekiwanego? 
Wyprostował się i spojrzał w oczy
Tuana.
— Ulegli i słabi pokonają silnych — powiedział Tuan, prze-
71
 
70
 
suwając rękę nad planszą, jakby chciał w jakiś sposób zilustrować swoje słowa.
—

Nie na tym świecie — odparł DeVore i postawił kolejny

kamień obok ostatniego pionka Tuana, blokując linię. Nie
było żadnej możliwości, by mistrz mógł teraz ożywić tę grupę.
Musi się tylko zdobyć na cierpliwość i te kamienie będą jego.
Uniósł głowę i uśmiechnął się. — Słabi i ulegli mogą zwyciężać
w twoim świecie, ale tu... — Roześmiał się i wepchnął rękę
głęboko w pierś hologramu.— Tutaj robimy wszystko
inaczej.
Stary człowiek spojrzał w dół, jakby mógł zobaczyć miejsce, gdzie przeszła przez niego ręka 
DeVore'a, i wzruszywszy nieznacznie ramionami, skrzywił się z rozczarowaniem.
—

Partii nie wygrywa się w dwóch ruchach, majorze. Rze

czy także nie zawsze są tym, czym się wydają. Może pan
upierać się, że pański świat jest światem substancji, a mój
światem Wu — „niebytu". Jednakże kto może powiedzieć, że
takie różnice są istotne? Czy jest pan większy ode mnie tylko
dzięki temu, iż zbudowany jest pan z substancji? Czy jest pan
bardziej rzeczywisty?
DeVore wpatrywał się w milczeniu w hologram, w równym stopniu zdumiony tymi słowami, jak 
i posunięciami, które tamten przed chwilą wykonał.
—

Cholera —wymamrotał w końcu pod nosem. — A więc

to tak. Ta przeklęta maszyna ma defekt.
A jednak obraz nigdy jeszcze nie był tak wyraźny, a złudzenie obecności żywej istoty tak 
wielkie.
Stary Tuan patrzył mu przez chwilę prosto w oczy, a następnie pochylił się i wziął biały kamień z 
miseczki. Uśmiechając się do siebie, położył go w punkcie Ping, na wschodzie, przerzucając w 
ten sposób grę do przeciwległego narożnika planszy.
DeVore przez dłuższy czas analizował sytuację, widząc z jasnością, która go nagle ogarnęła, 
wszystkie następne ruchy gry: jak pionek będzie następował po pionku, aż...
To było wspaniałe posunięcie. Prawie tak dobre, jak to, które przyniosło mistrzowi Tuanowi 

zwycięstwo w tym ostatnim turnieju przed laty. Co więcej, Tuan przygotował je już ponad 
dwadzieścia ruchów wcześniej. Wymyślił je i przez cały czas tak sterował grą, by toczyła się 
daleko od tej części
 
planszy, zyskując na czasie i powstrzymując pionki przeciwnika. Ale dlaczego? Dlaczego nie 
zrobił tego na samym początku? A może właśnie o to chodziło, by zrobić to teraz, po tych 
myląco kiepskich posunięciach? Czyżby Program w końcu go przerósł?
Odetchnął głęboko i spojrzał w oczy hologramu.
—

Czy chcesz, abym kontynuował grę, mistrzu Tuanie?

—

Ja... — Stary Tuan przerwał i odwrócił się od planszy. — Wydaje mi się, że twój 

człowiek się budzi, majorze. Może lepiej będzie, gdy dokończymy grę innego dnia?
—

Mój człowiek?... — DeVore spojrzał w tę samą stronę, w którą patrzył Tuan Ti Fo, i 

roześmiał się. Bogowie, Auden rzeczywiście się budził. Ale skąd on o tym wiedział? Czy wyczuł 
jakąś zmianę w rytmie jego oddechu? Czy jego słuch był tak czuły, czy potrafił z takim 
wyrafinowaniem interpretować wzorce dźwiękowe?
Pochylił się.i wyłączył Program. Prawie natychmiast stojący naprzeciw niego fotel opustoszał, a 
plansza przekształciła się w pusty, czarny kwadrat.
Dziwne, pomyślał, słuchając, jak Auden przeciąga się i ziewa. Naprawdę bardzo dziwne. Mimo 
to nie niemożliwe. W końcu został tak zaprogamowany, by uczyć się nowych rzeczy. Będzie 
jednak musiał kazać to sprawdzić, na wypadek, gdyby ktoś grzebał w komputerze.
Odwrócił się i spojrzał na Audena. Wielki mężczyzna ziewnął i jeszcze raz się przeciągnął, a 
następnie, zauważywszy, że DeVore go obserwuje, usiadł i uśmiechnął się.
—

Bogowie. Musiałem zasnąć... DeVore odpowiedział uśmiechem.

—

Wszystko w porządku. Jesteśmy już prawie na miejscu.

Popatrz.
Auden odwrócił się i spojrzał za okno. Na zewnątrz było światło. Pod nimi ciągnęła się rozległa 
depresja Hellas, a dalej, na horyzoncie, widać było światła Miasta Tien Men K'ou, gnieżdżącego 
się w małym kraterze.
—

Tam — ciągnął miękko DeVore, wpatrując się w ma

lutki krąg świateł na północnym wschodzie kopuły. Tam
znajdował się kosmodrom i tam za trzy dni wyląduje statek
z Callisto z Jelką Tolonen na pokładzie.
— Tak — wymruczał. — Właśnie tam.
 

 
72
 
73
 
* * *
Pokój był mały i prosto umeblowany. Po lewej stronie wyłożonej matą podłogi stały krzesło i 
mały stolik, a nad nimi wisiała pojedyncza półka. Po prawej stronie nie było niczego oprócz 
ścianki działowej. Naga skała tylnej ściany zdawała się połyskiwać mgliście w świetle bocznej 
lampy. Ikuro podszedł do niej, dotknął jej gładkiej, twardej powierzchni i zrozumiał, że ta 
mgiełka była złudzeniem. Ściana została zalana odporną na wszelkie oddziaływania chemiczne i 
fizyczne masą polimerową. Tam, skąd przybył, postępowali tak samo. Zapobiegało to 

przeciekom tlenu i izolowało pokój, chroniąc go przed potwornym chłodem otaczającej go skały. 
Mimo to w środku było przenikliwie zimno. Przy każdym oddechu z jego ust wydobywała się 
mgiełka pary wodnej.
Rozejrzał się po pokoju. Przypominał celę więzienną. Ze zdumieniem stwierdził, że nie było w 
nim nawet ekranu mediów. Na stole walały się różne papiery, a obok nich widać było kałamarz i 
pędzelek do pisania. Na wiszącej na ścianie półce dostrzegł kilkanaście książek w plastykowych 
okładkach i dwa pudełka, które wyglądały jak segregatory na akta. Po lewej stronie drzwi 
wejściowych była malutka łazienka. Z równie malutkiej kuchni znajdującej się po prawej stronie 
dochodziły odgłosy wydawane przez nieznajomego, który krzątał się, przygotowując eh'a. Poza 
tym wszędzie panowała głęboka cisza: był to ten rodzaj ciszy, który można było znaleźć tylko w 
takich miejscach; miejscach nieustannie zagrożonych dekompresją.
Ikuro, któremu zaimponowała spartańska surowość tego wnętrza, pokiwał głową. Nie mógł się 
oprzeć wrażeniu, że w jakiś sposób pasowało to do tego człowieka, aczkolwiek gdyby ktoś go 
zapytał, dlaczego tak myśli, nie potrafiłby tego wytłumaczyć. Powiedziałby tylko, że wyczuwa w 
tamtym coś tajemniczego, coś, co dziwność jego maski tłumaczy jedynie częściowo. W ciągu 
ostatnich dwóch dni spotkał różnych ludzi, potężnych i nic nie znaczących, bogatych i biednych, 
i zauważył, że istnieje zdecydowana korelacja między ich zachowaniem a statusem; korelacja, 
której nie było w jego własnej, zamkniętej społeczności. Jednakże ten człowiek był inny. Mógł 
mieć na sobie ubranie robotnika, a proteza twarzo-
74
 
wa, którą nosił, mogła być najtańsza ze wszystkich możliwych, a jednak było w nim coś z księcia 
— przywódcy innych ludzi. Nawet jego najdrobniejsze ruchy...
Ikuro przerwał swoje rozważania. W progu kuchni stał nieznajomy, trzymając w rękach małą, 
plastykową tacę z dwoma białymi czarkami ch'a. Rozejrzawszy się po pokoju, wskazał głową 
miejsce. Ikuro zrozumiał natychmiast i kucnął na podłodze. Jego gospodarz uklęknął naprzeciw 
niego i położył
tacę na macie.
Ch'a pachniała wspaniale. Ikuro poczuł bijące od niej ciepło, zanim jeszcze jej spróbował.
—

Zimno ci? — zapytał nieznajomy, a w jego błękitnych

oczach pojawiła się troska. Ikuro uśmiechnął się.
—

Nie. Jest mi zupełnie dobrze, dziękuję. Czuję się jak

w domu.
—

Aha... — Nieznajomy podniósł jedną z czarek i podał

mu. Ikuro wziął ją, pochylił głowę w podziękowaniu i ciesząc
się ciepłem naczynia, rozkoszował się myślą o wypiciu tak
wspaniale pachnącej eh'a. Wstrzymywał się jednak, czekając
aż jego gospodarz pierwszy podniesie swoją czarkę. Dopiero
wtedy, wyraziwszy jeszcze jednym ukłonem swoją wdzięcz
ność, podniósł naczynie do ust i wypił pierwszy łyk.
—

Ach... — westchnął, autentycznie zachwycony. — Cu

downa. Parzy pan wspaniałą eh'a, Shih...
Roześmiał się, zakłopotany, gdyż nagle zdał sobie sprawę z tego, że spędził z tym mężczyzną 
prawie godzinę i ciągle jeszcze nie znał jego nazwiska.
—

Latimer — powiedział nieznajomy. — Znają mnie tu

jako Johna Latimera.
Ikuro, prawie powiedział, ale powstrzymał się w porę.

—

Nazywam się Shen — odparł, pochylając głowę. —

Shen Li, syn Shen Yeha.
Latimer oddał mu ukłon.
—

Cieszę się z naszego spotkania, Shen Li. Powiedz mi

jednak, co, na litość boską, robiłeś w „Czarnym smoku"? Czy
nikt cię nie ostrzegł?
Ikuro zawahał się, a następnie pokręcił przecząco głową.
—

Rozumiem, że jesteś spoza planety.

75
—

Z Diomedesa. To jedna z Planetoid Trojańskich.

 
—

Aha... — Wąskie, sztuczne usta ułożyły się w coś na kształt uśmiechu. — W takim razie 

mogłeś o tym nie wiedzieć.
—

Nie wiedzieć, o czym?

Latimer odłożył swoją czarkę na matę i wyprostował się.
—

Wiele się tu, na Marsie, zmienia, Shen Li. Dzieją się tu rzeczy, o których nasi władcy nie 

mają pojęcia. Pojawiają się nowe prądy. Nowe ruchy, takie jak ten, do którego należy nasz 
przyjaciel, Bates.
—

Masz na myśli FWL?

Ponownie maskę rozjaśniło coś, co przypominało uśmiech.
—

A więc pamiętasz?

—

Pamiętam. Ale co to oznacza?

—

FWL? To skrót od Federacji Wolnych Ludzi. To są tak zwani patrioci. Chcą odzyskać 

Marsa dla Marsjan.
—

Marsjan?

—

Pierwszych osadników. A to oznacza w głównej mierze Amerykanów, choć przyjmą 

także wszystkich, którzy nie są Han. Widzisz, oni uważają, że Han to uzurpatorzy i winią ich za 
wszystkie bolączki trapiące ludzi żyjących na Marsie. Ich program jest bardzo prosty. Zamierzają 
zabić wszystkich Han i uczynić Marsa niezależnym od Chung Kuo.
Zdziwiony Ikuro także odłożył swoją czarkę na podłogę.
—

A czy mają wielu zwolenników?

—

Całkiem sporo, szczególnie tutaj, w Tien Men K'ou. Ale nie są wcale jedyną grupą, tylko 

najbardziej ekstremalną. Największe to Marsjański Sojusz Radykalny i LAW, Ludowa Armia 
Wyzwoleńcza. Oni także dążą do iliepodległości, ale wciągają do swoich szeregów zarówno Han, 
jak i Hung Mao. W gruncie rzeczy chcą pozbyć się władców, trochę to przypomina Ping Tiao z 
Chung Kuo.
Ikuro popatrzył na niego pustym wzrokiem.
—

Ping Tiao... Chcesz powiedzieć, że nigdy nie słyszałeś

o Ping Tiaol — Latimer zaśmiał się dziwnie. — Bogowie
pomóżcie mi! Wy rzeczywiście jesteście tam od wszystkiego
odcięci, prawda?
Latimer pogrążył się na chwilę w zadumie. Potem, pochyliwszy się nieco, zapytał:
—

Czy nie zauważyłeś czegoś dziwnego w tym mieście,

Shen Li? Mam na myśli coś... niezwykłego?
Ikuro zadumał się.
 
—

Wszystko tu jest nieproporcjonalne — powiedział

w końcu. — Wszystko jest znacznie większe, niż powinno być.
Nie wiedział, jak nisko zjechali, zmierzając z „Czarnego smoka" do mieszkania Latimera — 
czterdzieści, może pięćdziesiąt poziomów — ale miał wrażenie, że byli bardzo głęboko wewnątrz 
skorupy Marsa. Nie niepokoiło go to szczególnie, przywykł bowiem do życia w głębi skał, ale 
trochę dziwiło, gdyż czytał oficjalne dane, mówiące, że marsjańskie miasta budowano pod 
kopułami jako struktury powierzchnio-w e. Teraz jednak znał prawdę. Mars był znacznie 
większy, niż to wynikało z oficjanych danych. Przecież, jeśli Tien Men K'ou było ich typowym 
przykładem, to populacja planety powinna być — ile? — może nawet dwadzieścia razy większa 
od podawanych do ogólnej wiadomości szacunków. A jak to się mogło stać? Jak mogli popełnić 
tak wielką pomyłkę? Chyba że to nie była pomyłka. Chyba że ktoś świadomie ukrywał ten fakt.
Latimer kiwnął głową.
—

Ja także nie mogłem tego zrozumieć. Przynajmniej na początku. Nie rozumiałem, jak to 

mogło zostać zrobione ani dlaczego. Ale teraz myślę, że wiem. Myślę, że to ciągnie się już od 
bardzo dawna, prawdopodobnie od czasu, gdy Han pojawili się tu po raz pierwszy. Wtedy to się 
zaczęło, sto sześćdziesiąt lat temu, po drugiej Wojnie o Kolonie.
—

Kiedy co się zaczęło? — zapytał Ikuro, mrugając oczami, zahipnotyzowany pewnością 

siebie i siłą, brzmiącymi w głosie siedzącej przed nim postaci.
—

Rewolucja — odparł Latimer, a jego zadziwiająco niebieskie oczy zdawały się płonąć 

czystym ogniem w tej bladej, podobnej do księżyca, masce. — Przygotowywali się przez te 
wszystkie lata. Czekali z nie mającą końca cierpliwością. A teraz sytuacja dojrzała do 
rozwiązania.
—

Kto? Kogo masz na myśli, mówiąc „oni"?

Latimer uniósł głowę i spojrzał gdzieś ponad Ikuro, jakby mógł widzieć poprzez litą skałę.
—

Nie wiem. Nie na pewno. Ale nie jest to rada Siedmiu

z Chung Kuo ani gubernator Schenck i jego mała grupka. Im
się tylko zdaje, że kierują tu wszystkim. Nie. Tutaj działa coś
innego. Jakaś inna siła, starsza i głębiej od nich zakorzeniona.
Ikuro opuścił wzrok, zaniepokojony tym nagłym zwrotem
 

 
76
 
77
 
w ich rozmowie, wystraszony — nagle i w zupełnie niewytłumaczalny sposób — obecnością 
tego zamaskowanego mężczyzny, który siedział naprzeciw niego. Przez chwilę wpatrywał się w 
parującą czarkę z eh'a, próbując się uspokoić, wmówić sobie, że wszystko będzie dobrze, a 
następnie szybkim ruchem podniósł czarkę do ust i wypił wszystko jednym haustem.
—

Moi bracia... — powiedział, spoglądając znowu w oczy swego gospodarza. — 

Powiedziałeś, że przekażesz wiadomość moim braciom.
—

Ach... Wybacz mi. Masz.

Ikuro wziął z jego ręki kartkę i rozłożył ją. Była to kopia depeszy wysłanej na adres jego braci w 
hotelu znajdującym się przy kosmodromie. Ikuro przeczytał ją i spojrzał ze zdumieniem na 
Latimera. Jak on to zrobił? Nie zostawił go samego nawet na sekundę, z wyjątkiem tego 
krótkiego czasu na przygotowanie ch'a\
—

Kim pan jest, Shih Latimer? Wydaje się, że wie pan tak

dużo. A jednak... — Ikuro popatrzył jeszcze raz na proste,
wręcz ubogie wnętrze pokoju. — No cóż, to nie ma sensu.
Niebieskie oczy obserwowały go teraz uważnie, z powagą. Ikuro miał wrażenie, że nic nie 
umknie ich uwadze i że jego tajemniczy gospodarz doskonale zdaje sobie sprawę z chaosu, który 
zapanował w jego myślach.
—

Słyszałeś o korporacji GenSyn? Ikuro kiwnął głową.

—

Kto nie słyszał?

—

I o Klausie Ebercie, jej właścicielu? Ikuro ponownie pokiwał głową.

—

Słyszałem. Przecież jest sławny w całym Układzie Słone

cznym. Mój dziadek mówi, że w swoim czasie był prawdziwym
geniuszem. Podobno zaprojektował kiedyś stworzenie, które
mogło jeść skały!
—

A gdybym ci powiedział, że on już nie żyje?

Ikuro zmarszczył brwi.
—

Wtedy mój dziadek złożyłby ofiarę za jego duszę. To był

wielki człowiek.
—

A zatem naprawdę nie słyszałeś?

Ikuro pokręcił głową.
Mężczyzna wziął głęboki oddech, który zabrzmiał prawie jak westchnienie, i powiedział:
 
—

Wcześniej, kiedy spytałeś mnie o nazwisko, Shen Li,

podałem ci to, pod którym jestem znany w tych stronach.
Zanim jednak tu przybyłem, miałem zupełnie inne. To, jak się
człowiek nazywa, może wydawać się sprawą o małym znacze
niu, w moim przypadku jest jednak sprawą niezmiernej wagi.
Zanim ci zdradzę, muszę cię jeszcze o coś zapytać.
Ikuro pochylił głowę.
—

Pytaj o co chcesz, przyjacielu.

—

A więc zapytam, czy mogę ci ufać? Czy mogę ci n a-prawdę zaufać?

Zdziwiony Ikuro uniósł wzrok. W każdych innych okolicznościach poczułby się urażony — 
głęboko urażony — takim pytaniem, jednakże w głosie tego człowieka brzmiała taka żarliwość, 
w jego oczach widać było takie napięcie, że jedyne na co mógł się zdobyć, to skłon głowy.
—

Nawet swoim życiem, ch'un tzu.

—

A więc powiem ci, kim jestem.

Przez chwilę siedzieli nieruchomo, w całkowitej ciszy, po czym, odczepiwszy klamry od szczęki, 
Hans Ebert zdjął z twarzy maskę i położył ją obok siebie na podłodze.
 
78
 
ROZDZIAŁ 2
Marzenia o Marsie
Schenck postukał lekko paznokciami w grube szkło, patrzył przez chwilę na długie, owalne 
zagłębienie, które wydrążyli w ciemnej, wulkanicznej skale, a następnie odwrócił się i obrzucił 
wzrokiem trzech mężczyzn, którzy wraz z nim znajdowali się w pokoju.
Po lewej stronie, obok wąskiego biurka, stał Andreas Rutherford. Był to przystojny, 
trzydziestokilkuletni mężczyzna, prawdziwy obraz swego nieżyjącego już ojca, dawnego 
przyjaciela i sponsora Schencka, Williama Rutherforda. Po prawicy gubernatora stali Tu Ch'en-

shih i jego partner, Meng K'ai. Chociaż nie spokrewnieni ze sobą, obaj Han wyglądali jak 
bliźniacy i wykorzystywali to, ubierając się identycznie. Ktoś ich kiedyś opisał słowami „niscy, 
łysiejący i brzydcy" i nie było to dalekie od prawdy. Ale także bystrzy. Tak bystrzy, jak nikt w 
Dziewiętnastu Koloniach.
Wszyscy czterej mieli na sobie skafandry ochronne, których składane hełmy zwisały im na 
plecach, przyczepione do sztywnych pierścieni obejmujących im szyje.
To wszystko zmieni się pewnego dnia, pomyślał Schenck, uświadomiwszy sobie jeszcze raz, ile 
rzeczy zmuszeni byli przyjmować z zewnątrz. Ale jeszcze nie teraz, kiedy jesteśmy związani. 
Dopiero wtedy, gdy zerwiemy pęta.
—

No i jak? — zapytał niecierpliwie Meng K'ai. — Co

o tym myślisz?
Schenck uśmiechnął się.
—

Z tej wysokości wygląda to dobrze, ale czy były jakieś

problemy? Chcę powiedzieć, że to ma być trwałe. Nowe miasto
będzie od tego całkowicie zależne.
 
—

Będzie trwałe — zapewnił go Rutherford, nalewając

wina do kieliszka. — W końcu nie budujemy tego na Chung
Kuo. Nie musimy obawiać się trzęsień ziemi ani martwić
aktywnością wulkaniczną. Wszystko o co musimy zadbać, to
upewnić się, że nie będzie przecieków powietrza oraz chronić
to przed pyłem.
—

A sama wytwórnia? Jesteście pewni, że będzie działać?

Rutherford popatrzył na swych kolegów finansistów, a na
stępnie ponownie na Schencka i uśmiechnął się szeroko.
—

Widziałeś przecież raporty inżynierów, Hung-li. Wszyst

ko będzie działać, nie obawiaj się. A jeśli chodzi o jej trwałość,
będzie tu i za dziesięć tysięcy lat. Nawet pięćdziesiąt, jeśli
zbudujemy to wystarczająco dobrze.
Schenck zawahał się, po czym przyjął kieliszek od Rutherforda i wzniósł go w toaście, składając 
hołd swym gościom. Tak, widział raporty inżynierów i by uzyskać całkowitą pewność, kazał je 
przestudiować swoim specjalistom. Ta rzecz powinna pracować i to pracować dobrze. 
Oczywiście pod warunkiem, że nie będzie żadnych cięć, żadnych posunięć oszczędnościowych. 
Odwrócił się i jeszcze raz popatrzył na plac budowy. Większość prac wydobywczych została już 
ukończona. Teraz całość zostanie pokryta grubą na dwa ch'i warstwą nie przepuszczającego 
polimeru, który uszczelni i odizoluje rezerwuar. Potem, jako dodatkowe zabezpieczenie, nałoży 
się na to drugą warstwę nowego, organicznego uszczelniacza, który nie tylko zagwarantuje 
minimalizację przecieków, ale i ograniczy wzrost bakterii. Jeszcze przed uruchomieniem całość 
zostanie pokryta nie przepuszczającym powietrza „lodem", tym samym opartym na polimerach 
materiałem, którego na Chung Kuo używa się do budowy Miast. Zbuduje się także kilka śluz 
powietrznych, aby można było przeprowadzać niezbędne konserwacje i, w razie konieczności, 
naprawy.
Ale to była tylko połowa prawdy. Rezerwuar, mimo użycia nowych metod konstrukcyjnych, 
technik i materiałów, nie był niczym nowym. Podobne zbiorniki istniały już w Kang Feng i Hao 
Feng Shou. Nowością w tym całym planie była wytwórnia. Po raz pierwszy nie będą sięgali do 
bezcennych, marsjańs-kich zapasów wody — zamarzniętych od niepamiętnych czasów 
podziemnych jezior lub czapy bieguna północnego — lecz zaczną ją produkować. Zwiększać jej 

ilość.
 

 
80
 
81
 
Schenck uśmiechnął się na samą myśl o tym. Woda i powiet
rze. Dwie substancje, których Mars tak bardzo potrzebował
i które przez ostatnie sto sześćdziesiąt lat otrzymywał z Chung
Kuo. Tam decydowano, ile powietrza i wody mogli zużyć
Marsjanie, i utrzymywano ich w całkowitej zależności, przesy
łając absolutne minimum tego, co było potrzebne. A cza
sem — jak wtedy, gdy przybył tu ten bękart Karr — od-

i

mawiano im nawet tego.
Schenck zadrżał z oburzenia, wspominając dzień, kiedy ten potężny oficer Służby 
Bezpieczeństwa wpadł do jego gabinetu w Tien Men K'ou i rzucił go na własne biurko, grożąc 
odcięciem dostaw. Wtedy to w jego umyśle pojawiła się ta idea. Wtedy zaczął myśleć o Marsie 
bez Chung Kuo. Samowystarczalnym, niepodległym Marsie, silnym i kwitnącym. Zielonym 
Marsie ze znośną atmosferą i możliwymi do wytrzymania przez człowieka temperaturami. 
Marsie całkowicie różniącym się od tej piekielnej dziury, w której obecnie żyli.
—

Czy przedyskutowaliście już z Dawsonem nasz następny

krok?
Schenck odwrócił się i spojrzał na Tu Ch'en-shiha.
—

Jeszcze nie. Chciałem najpierw uporać się z wyborami.

Ale teraz możemy się tym zająć. Już czas, abyśmy powiadomili
Dawsona i kilku innych o tym, co zaplanowaliśmy.
Tu Ch'en-shih ściągnął brwi, a jego okrągła twarz zmarszczyła się jak zgniły owoc.
—

Myślisz, że to rozsądne? Wiem, Dawson jest w porządku

i całkowicie mu ufam. Ale ci pozostali? Dużo lepiej i pewniej
jest trzymać to między nami. Im mniej ludzi wie o naszym
przedsięwzięciu, tym mniejsza szansa, że wieść o tym dotrze do
Siedmiu.
Schenck skinął głową.
—

W normalnej sytuacji zgodziłbym się z tobą. Ale teraz

jest okazja, aby posunąć sprawy do przodu. Od czasu rozłamu
w Radzie władza Siedmiu osłabła. Wraz z ponownym otwar
ciem Izby Reprezentantów i narastającymi naciskami Góry,
która chce uzyskać więcej władzy, T'angowie mają wystar
czająco dużo problemów na Ziemi, by rozważać prowadzenie
wojny tutaj. Nie poradziliby sobie nawet z samą logistyką. —
Roześmiał się. — Przecież wystarczy, byśmy uzbroili satelity
i Mars jest nasz. To dlatego postanowiłem, że za dwa dni
 
odbędzie się spotkanie, na którym przedyskutujemy sytuację i zdecydujemy o podjęciu 
następnych kroków. Będzie nas w sumie ośmiu. Nasza czwórka, Dawson, Endacott, Ch'en Li

i Culver.
—

Culver? — zapytał Rutherford. — Czy naprawdę potrzebujemy Culvera?

—

Tak — odparł Schenck, zwracając się ku młodemu mężczyźnie. — Ktoś musi zapewnić 

bezpieczeństwo tej operacji, a ja nie mogę ufać naszym własnym siłom wewnętrznym. Sądzę, że 
w razie ostatecznej próby okażą się lojalni wobec
Siedmiu.
Rutherford zmarszczył brwi, wyraźnie zaniepokojony.
—

Nie wiedziałem, że tak myślisz. Sądziłem, że Służbę

Bezpieczeństwa masz w garści. Myślałem, że można na nich
liczyć.
—

Panuję nad nimi i możemy na nich liczyć. W normalnej

sytuacji. Ale teraz sytuacja nie jest normalna. Zamierzamy
przecież wystąpić przeciwko Siedmiu, bezpośrednio i bez żad
nych wahań. A są tacy oficerowie Służby Bezpieczeństwa,
którzy sprzeciwią się temu. Na przykład McEwen.
—

A Culver? — zapytał Meng K'ai. — Jesteś pewny, że

możemy mu zaufać?
—

Całkowicie — odparł uspokajająco Schenck. — Culver

to mój człowiek. Robi to, co mu każę. Poprosiłem go, by
zbadał możliwość utworzenia organizacji, która zastąpi Służbę
Bezpieczeństwa. Organizacji, która będzie przyjmowała roz
kazy od nas, a nie od jakiejś Rady Generałów przebywającej
na odległej o setki milionów li Chung Kuo. Culver posunął się
nawet dalej i ma już mały oddział w HoloGen, który jest
gotowy do akcji. To będzie jądro przyszłej armii. Armii nie
zależnej.
Rutherford spuścił wzrok.
—

Ciągle nie jestem przekonany. Nie znam tego człowieka,

ale jest w nim coś, co mnie niepokoi. Jak na mój gust jest zbyt
zamknięty w sobie. A poza tym jest jeszcze ta sprawa z sys
temem komputerowym, który sprowadził z Chung Kuo. Chcę
wiedzieć, o co tu chodzi?
Schenck roześmiał się.
—

Za bardzo się martwisz, Andreas. Posłuchaj, Culver po

prostu unowocześnia swoje zakłady, to wszystko. Uważam, że
 

 
82
 
83
 
jest to całkowicie logiczne. Im więcej weźmiemy z Chung Kuo przed zerwaniem, tym lepiej.
—

Być może — odpowiedział Rutherford — ale wciąż sądzę, że mógł zainwestować swoje 

pieniądze tutaj, na Marsie. Mógł zlecić CompTekowi budowę tego systemu i na pewno 
otrzymałby coś, co lepiej odpowiadałoby jego potrzebom.
—

I patrzeć, jak zysk odpływa na Chung Kuo?

—

Tak, ale CompTek musiałby zatrudnić marsjańskich robotników. Poza tym byłby to 

impuls przyczyniający się do rozwoju naszej technologii. Stało się natomiast tak, że inwestycja 
Culvera nie dała nic naszej ekonomii. Podtrzymała po prostu stary cykl zależności. A myślałem, 
że z tym właśnie chcemy zerwać.
—

Rozumiem. — Schenck odwrócił się i spojrzał na Meng K'ai. — A ty, Meng K'ai? Co 

myślisz o Culverze?
Meng K'ai wzruszył ramionami.
—

Podobnie jak Andreas nie znam go bliżej. Rzeczywiście

jest bardzo skryty. Ale jeśli ty za niego ręczysz... to mi
wystarczy. Poza tym myślę, że masz rację. Przed zerwaniem
powinniśmy wziąć od nich tyle, ile się tylko da. Słyszałem, że
ten system jest bardzo dobry. Lepszy od wszystkiego, co
mógłby zbudować CompTek. Czy nie moglibyśmy go wszyscy
używać? W ten sposób skoncentrowalibyśmy nasze zasoby.
Schenck uśmiechnął się szeroko.
—

Jestem pewny, że Shih Culver bardzo chętnie udostępni nam część tego systemu do 

użytkowania. A ty, Tu Ch'en-shih?
—

Meng K'ai mówił w imieniu nas obu. Myślę, że możemy z nim współpracować. 

Oczywiście, jeśli ty za niego gwarantujesz.
—

Z całą pewnością — powiedział Schenck. — Bez żadnego wahania. Jak już 

powiedziałem, Culver jest moim człowiekiem. Zrobi 1,o, co mu każę. Jeśli natomiast chodzi o 
jego zaangażowanie w sprawy Marsa — odwrócił się i spojrzał ponownie na Rutherforda — no 
cóż, pomyślcie tylko. Czyż nie zatrudnia ponad pięćdziesiąt tysięcy ludzi w swoich fabrykach? 
Nie, nie martwcie się o Culvera. On jest najmniejszym z naszych problemów. Martwmy się tym, 
jak zrealizować nasz plan. Plan przekształcenia Marsa w coś, czym powinien być już od dawna. 
Czym stałby się już sto lat temu, gdyby nie Siedmiu. Wypijmy toast za uwolnienie się spod 
władzy naszych dotychczasowych panów. Za wyzwolenie i zmianę!
 
Podniósł kieliszek i popatrzył na pozostałych konspiratorów.
—

Pień Hua! — powiedział głośno i wyzywająco.

Po krótkim wahaniu i wymianie spojrzeń podnieśli swoje kieliszki i odpowiedzieli:
—

Pień Hua!

Ich głosy zabrzmiały donośnie wewnątrz małej kopuły konserwacyjnej, niosąc zapowiedź 
przyszłości. Zmiana!
* * *
Ikuro ukląkł i zajrzał do wnętrza małej lodówki w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Ebert 
poszedł już do pracy, zostawiając krótką notatkę, którą Ikuro znalazł po przebudzeniu.
Jedzenie w lodówce było bardzo niewyszukane. Ser, pszenne ciasteczka, plastykowe tubki z 
kluskami. Na wąskiej półeczce przy drzwiach stały cztery małe buteleczki z namiastką soków 
owocowych. Ikuro uśmiechnął się do siebie. Ebert nie tylko wyglądał na biedaka, ale i jadł jak 
biedak. Wzruszywszy ramionami, wziął tubkę z kluskami, zamknął lodówkę i rozejrzał się po 
małej kuchni. Jeśli opuściło się Chung Kuo, to gdziekolwiek by się pojechało, wszystko 
wyglądało mniej więcej podobnie. Obok niezbyt dużego zlewu był zbiornik z wodą, mały piecyk 
mikrofalowy i kuchenka ciśnieniowa. Po lewej jego stronie, na ścianie, wisiała butla z tlenem 
umocowana w specjalnej ramie, a obok niej jasnożółty skafander próżniowy. Tak jak i tam, skąd 
przybył, bezpieczeństwo było tu priorytetem. Życie jest ciężkie. Ta prawda była uniwersalna.
Włożył tubkę do mikrofalówki, włączył urządzenie, po czym stanął w bezruchu, słuchając 

cichego szumu odwilżacza. Z jakiegoś powodu ten dźwięk przypomniał mu o tym, o czym 
myślał poprzednio. Odwrócił się i zaczął przeszukiwać pomieszczenie, szukając tego, co musiało 
tam być.
Mikrofalówka zabrzęczała i światło w jej wnętrzu zgasło. Ikuro popatrzył na nią i roześmiał się 
cicho. Oczywiście. Wyjął parującą tubkę, odłożył ją na bok, a następnie podniósł kuchenkę i 
zaczął ją oglądać.
Przez całe godziny zastanawiał się, w jaki sposób Ebert wysłał wiadomość do jego braci. Teraz 
już wiedział. Z przodu
 

 
84
 
85
 
urządzenie wyglądało jak zwyczajny piecyk mikrofalowy, ale z tyłu miało drugi zestaw 
kontrolek. Płytki dotykowe i przyciski komsetu.
Wziął swoje śniadanie i usiadł przy stoliku Eberta. Na chwilę zapomniał o wszystkim oprócz 
głodu i zajął się pochłanianiem klusek. Kiedy już się nasycił, odsunął na bok tubkę i wpatrzył się 
w ścianę, usiłując uporządkować sobie w głowie wszystko to, czego się dowiedział.
Rozmawiali przez wiele godzin. Albo to raczej Ebert mówił, a on słuchał. Początkowo nie 
widział, co o tym myśleć. W końcu opowieść Eberta była wystarczająco nieprawdopodobna — to 
znaczy, jeśli on rzeczywiście był Ebertem. Jednakże w jego zachowaniu, w sposobie, w jaki 
prezentował historię swego życia, było coś, co przekonało Ikuro, że naprawdę miał przed sobą 
Hansa Eberta, spadkobiercę wielkiej kompanii GenSyn, a nie jakiegoś biednego, zagubionego w 
nierealnym świecie szaleńca.
Szaleniec przecież przechwalałby się, prawda? Gaworzyłby o swojej „przeszłości" i chełpił się, 
kim jeszcze będzie, gdy odzyska należną sobie pozycję. Ale z Ebertem tak nie było. Nie. 
Zdawało się, że nie czuje niczego oprócz wstydu z powodu tego, co zrobił. Wstydu i głębokiego 
żalu. Był kiedyś księciem, następcą tronu, ale pozwolił się odciągnąć od swego przeznaczenia. 
Władza zepsuła go, próżność spaczyła jego charakter i w rezultacie upadł.
Ikuro głęboko westchnął, wspominając, co jeszcze usłyszał. O kobietach, które Ebert 
wykorzystał, o mężczyznach, których zabił. O układach, które zawarł, i o zdradzie, którą 
odwdzięczył się swemu panu, wielkiemu Tangowi, Li Yuano-wi. I na koniec o tym fatalnym 
spotkaniu z ojcem, Klausem, i o zabiciu starego człowieka przez koźle stworzenie.
—

Co stało się z tym stworzeniem? — zapytał Ikuro.

—

Zabiłem je — odpowiedział Ebert. — Zamknąłem je w śluzie powietrznej, którą 

otworzyłem gdzieś w okolicy Tytana.
—

Ależ ono ocaliło ci życie!

—

Tak. Ale zabiło mojego ojca. Ikuro zawahał się.

—

A zatem kochałeś ojca?

Ebert opuścił głowę, a jego twarz skrzywiła się z bólu.
 
— Tak Wtedy tego nie wiedziałem. To było tak, jakbym zapomniał, kim on dla mnie był. 
Zapomniałem o miłości, którą okazywał mi, gdy byłem chłopcem. A potem... — Jego głos 
załamał się, po czym znowu zabrzmiał pełną mocą. A potem on był martwy, a ja... ja 

zrozumiałem Uświadomiłem sobie nagle, co straciłem. Co tak bezmyślnie od-
rZW™ty sumienia i  al. Hansa Eberta przepe nia   al. Nie  w o co do tego w tpliwo ci. Chyba  e

ż

ł

łż

ł ł

ą

ś

ż  

by  najwspanialszym akforem, ja£

ł

8kiedykolwiek pojawił się w Układzie Słoneczni I teraz żył tu, 

na Marsie, jako biedny człowiek, sprzą acz w ogromnym kompleksie HoloGenu należącym do 
jego byłego
wspólnika, DeVore'a. u™™^
Tak Ale jak do tego wszystkiego pasował ukryty komset Chyba że Ebert coś przed nim ukrył. 
Chyba ze pracował dla DeVore'a także w innej roli, nie tylko jako fabryczny
SPIkuroZwstał, zastanawiając się, nie po raz pierwszy, czy nie powinien po prostu wyjść; czy 
Bates i jego przyjaciele oczywiście czekali tam na niego, czy to również zostało
^br^szył się z irytacją, zły na samego :siebie i wytrącony z równowagi przez niepewność, którą 
odczuwał. Dlaczego Ebert miałby kłamać? Dlaczego miałby odkryć się takcałkowicie jeśli jego 
motywy nie były całkowicie uczciwe? Oprócz S nawet jeśli nie powiedział Ikuro, dlaczego miał 
u siebie komset nie uczynił żadego wysiłku, by to przed mm ukryć. Sy gMec zrozumiałby, że 
musi być gdzieś w aparta-
mTwięc jaka była prawda? Co Hans Ebert tak naprawdę
"w ^eTchwili zamarł w bezruchu, gdyż tytuł na grzbiecie iednef z książek przykuł jego uwagę. 
Zdjął ją z półki, usiadł fstpU myśli. By* i cienkie, wydrukowane na= zofcym papierze, wydanie 
Wierszy Kan Jianga. Ikuro otworzył książkę na chybił trafił i zaczął czytać.
Na patrolu wzdłuż zachodniego rurociągu Pęknięty łańcuch leży w korycie starego strumienia. 
Nasz dowódca zsuwa się na dół
 
86
 
Powoli, jak człowiek poruszający się w nieważkości,
A długie cienie jego rąk i nóg
Tańczą jak lalki na czerwonej ziemi.
Kuca i spawarka rozjarza się zielenią,
Niczym kocie oko, zamknięte w jego białej rękawicy.
Żelazo rozpala się czerwienią,
Rozrzucając w koło świetliki iskier.
Nasi ojcowie trudzili się dziesięć tysięcy lat,
Uprawiając czarną ziemię naszego domu.
Nękały ich powodzie, głód i choroby,
Lecz oni trwali, zachowując ciągłość łańcucha,
Wiedząc, że nadejdzie ten dzień,
Czas zbiorów,
Jeden dzień słońca i ulgi.
Skończył się dzień pracy.
Siedząc na swojej pryczy, rzucam pałeczki krwawnika
I czytam słowa mędrca:
„Napraw to, co zostało zepsute".
Potem nadchodzi rozkaz.
Ponagla nas do pracy, ale czy istnieją narzędzia
Mogące przyspawać nas do naszej przeszłości,
Gdy most między światami runął w dół?
Tutaj, na tej suchej ziemi,

Jestem własnym ojcem i synem,
Zrodzonymi z nicości.
W tej krainie bez duchów
Jestem ogniwem pękniętego łańcucha.
Kto zamiecie nasze groby
I zapali nam świeczkę w ofierze?
Ikuro zadrżał, głęboko poruszony tymi słowami. Tak właśnie było. Dotyczyło to w takim samym 
stopniu jego, Ishidy Ikuro, jak i szlachetnego Kang Jianga. I Eberta? Tak. W istocie może nawet 
bardziej jego niż któregokolwiek z nich, ponieważ Ebert nie miał już domu. Dla niego nie było 
powrotu.
Odłożył książkę i po chwili namysłu podjął decyzję. Poczeka
 
tu na Eberta i zapyta go o komset, a jeśli odpowiedź będzie zadowalająca, opowie mu o sobie. W 
ten sposób odpowie zaufaniem na zaufanie. Zawierzy Ebertowi, tak jak on zawierzył jemu.
A p o t e m ? Ikuro pokręcił głową. Kto może wiedzieć, co stanie się potem. Tylko bogowie. 
Jednakże jednego był teraz pewny: bogowie przysłali go tu w jakimś celu i niezależnie od 
konsekwencji spełni swoją rolę, gdyż tego wymagał honor jego rodziny.
A także dlatego, że on, Ikuro, był wnukiem Miyamato, najmłodszego syna Nagahary, który 
uciekł kiedyś w świat, przeżył wiele przygód i powrócił, by opowiadać o tym i dać początek 
nowej gałęzi rodziny.
Uśmiechając się do siebie, podniósł ponownie książkę, otworzył ją na pierwszej stronie i 
rozsiadłszy się wygodnie na krześle, zaczął czytać.
* * *
Ebert stał na wąskim balkonie i patrzył na rozległą powierzchnię fabrycznej podłogi. Była 
właśnie przerwa między zmianami, stanowiska wokół kadzi były puste, maszyny 
unieruchomione, a cisza panująca w ogromnej hali zdawała się odbijać echem od jej ścian. 
Zimne, niebieskie oświetlenie sprawiało, że podłoga przypominała ogromny basen, z którego na 
kształt obelisków wyrastały kadzie, wielkie, prostokątne i nieprzezroczyste. W ich 
wysterylizowanych wnętrzach leżały nieruchomo — niczym ogromne, połyskujące larwy — 
nowe formy życia.
Uniósł wzrok. W górze, pod dachem hali, widać było siatkę krzyżujących się chodników. Pod 
nimi jednoosobowe elektryczne gondole obserwacyjne sunęły wolno na szynach do przodu i do 
tyłu, sprawując kontrolę nad całością. Niżej, po drugiej stronie hali przy jasno oświetlonym 
wejściu z lewej strony, stała grupa nadzorców w zielonych skafandrach. Rozmawiali z 
ożywieniem między sobą, podczas gdy znacznie większa grupa ludzi w czerwonych skafandrach 
czekała w pobliżu na rezultat ich narady.
Ebert podrapał się w szyję przykrytą maską i ruszył w stronę schodów. Ciasno przylegający 
kombinezon sprawiał, że
 
89
 
świerzbiła go skóra. Paliły go także oczy po dezynfekującym prysznicu, ale to było normalne na 
początku zmiany. Skafander był jednorazowego użytku i zostanie spalony po skończeniu zmiany. 
Kiedyś jeden z robotników zażartował, że Culver najchętniej spaliłby także ich wszystkich, 
gdyby miało to ekonomiczny sens. Robotnik został natychmiast zwolniony, ale jego uwaga 
właściwie ujęła sedno sprawy. HoloGen przedsięwziął nadzwyczajne środki ostrożności mające 
zapobiec infekcji podłogi hali fabrycznej. W rzeczywistości wszystko, co mogło zagrozić 

zdrowiu „dzieci" HoloGenu, nie tylko spotykało się z dezaprobatą, ale i było aktywnie 
zwalczane.
Gdy zszedł ze schodów, skręcił w prawo i ruszył w stronę swego miejsca pracy. Dopiero na tym 
poziomie można było sobie wyrobić pojęcie o ogromie całej hali fabrycznej. Obeliski z kadziami 
wznosiły się na wysokość dwukrotnie większą od wysokości normalnego człowieka, a na ich 
skrytych w cieniu ścianach — które z góry wydawały się zupełnie nagie — roiło się od 
najrozmaitszych urządzeń kontrolnych i ekranów, monitorujących i regulujących przebieg 
procesów zachodzących w środku.
Szedł bez pośpiechu wąskim, wyłożonym listewkami chodnikiem. Z lewej strony miał lśniące, 
podwójne tory szerokiego szlaku używanego przez służby konserwacyjne, a z prawej nagą ścianę 
hali. Co dwadzieścia kroków widział z lewej strony kolejny rząd kadzi ciągnący się w dal, 
zdawałoby się, że w nieskończoność, a sam ich rozmiar i regularność przerw między nimi 
sprawiały, iż przypominało to raczej grobowiec — ogromne mauzoleum — a nie miejsce, gdzie 
wytwarzano żywe istoty. Zatrzymał się na krótko, patrząc na jeden z takich rzędów. W tej samej 
chwili jego buty spryskała chmura środków dezynfekujących, wypuszczona przez jedną z małych 
maszyn czyszczących, które bez przerwy krzątały się w pobliżu.
Początkowo zastanawiał się, po co DeVore zawraca sobie głowę zatrudnianiem ludzi do 
czyszczenia fabryki, kiedy wszystko to mogłoby zostać wykonane łatwiej — i znacznie 
efektywniej — przez maszyny. Teraz jednak rozumiał jego intencje. Chodziło o politykę. 
Zatrudniając ludzi do prac porządkowych, nie tylko umacniał swoją pozycję wielkiego, marsjańs-
kiego dobroczyńcy, ale także uspokajał gildie.
 
Gildie. Ta idea ciągle jeszcze wydawała mu się dziwna. Na Chung Kuo nie było żadnych gildii. 
Organizacje ludzi pracy były zakazane i z każdym, kto próbował je tworzyć, rozprawiano się 
bardzo surowo. Ale tutaj, mimo że także nielegalne — bowiem prawa Chung Kuo również 
obowiązywały w Koloniach — istniały. Był to jeszcze jeden przeżytek z wczesnej historii Marsa. 
Utworzyli je pierwsi osadnicy jako organizacje mające dbać o to, by nowi koloniści zachowali 
podstawowe umiejętności, i mimo dwóch Wojen Kolonianych, gildie, aczkolwiek zepchnięte do 
podziemia, ciągle trwały.
Ruszył dalej. Hala miała długość około pół li, ale on wolał iść pieszo, niż jechać specjalnym 
wózkiem transportowym, w którym zazwyczaj tłoczyło się jeszcze stu innych mężczyzn. Trudno 
mu było dostosować się do takiego życia. Jeszcze trudniej było brać udział w bezmyślnej 
gadaninie jego towarzyszy pracy. Od samego początku zyskał opinię samotnika i chętnie ją 
zaakceptował, pozwalała mu ona bowiem utrzymywać dystans wobec wszystkiego.
Jak zwykle w tym momencie zaczął myśleć o przeszłości, wspominając te odległe, jakby 
nierealne dni, kiedy wizytował fabryki ojca. Ani razu wtedy nie zszedł na dół. Nigdy nie 
zatrzymał się, by porozmawiać z jednym z tych bezimiennych milionów robotników, 
zatrudnionych przez ojca na obszarze prawie całego Chung Kuo. Gen Syn...
GenSyn był sto razy większy od HoloGen i tysiąc razy potężniejszy, i w całości miał należeć do 
niego. Musiał tylko trochę poczekać. Ale był chciwy. Chciwy i niecierpliwy. Niczym dziecko 
zmarnotrawił swój skarb. Pozwolił, by wszystko przeciekło mu między palcami jak pył.
Myśl o tym sprawiła, że uśmiechnął się pod swoją maską. A czy gdyby wszedł w posiadanie 
swojego dziedzictwa, zrobiłby z tym coś sensownego? Nie. Tylko dzięki temu, że je utracił, mógł 
poznać jego prawdziwą wartość. Gdyby je otrzymał, nigdy nie pojąłby, ile jest warte, nigdy też 
nie chodziłby tymi wąskimi chodnikami z oczami otwartymi na świat.
Czy zawsze tak było? Czy człowiek musi stracić wszystko, co kochał, nim pozna, ile to dla niego 
znaczy? A może to tylko on, Hans Ebert, był tym, który potrzebował takiej nauczki?

Zwolnił, przypomniawszy sobie nagle, co powiedział temu Han. Dlaczego to zrobił? Co takiego 
było w tym człowieku, że
 

 
90
 
91
 
mu do tego stopnia zaufał? Zadrżał, wspominając uczucie, które go ogarnęło, gdy zrzucił z siebie 
ten ciężar —*- ulgę i nagły przypływ optymizmu. To było... to było tak, jakby czekał, że ktoś 
taki, jak ten Han pojawi się w jego życiu. Ze bogowie ześlą mu człowieka, przed którym będzie 
mógł otworzyć duszę.
Roześmiał się, rozbawiony absurdalnością tej myśli. Jakby bogowie w ogóle istnieli! A nawet 
jeśli istnieli, to raczej śmialiby się z jego głupoty, a nie wysyłali przyjaciela. Mimo to czuł się 
lepiej. Miał wrażenie, że jest w jakimś stopniu czystszy, że jego umysł pracuje sprawniej. Jakby 
zrobił pierwszy krok...
Zatrzymał się. Powyżej, na prawo od niego, było wejście. Bijące z niego światło padało na rampę 
wejściową, chodnik i szeroki tor konserwacyjny. Nad wejściem widniał świecący znak: 
„Pomieszczenie Socjalne nr 5".
Przeszłość była przeszłością. Jego życie toczyło się teraz tutaj, na tym wąskim, z góry 
wytyczonym szlaku. I być może tak było lepiej. Może to w ostatecznym rachunku miało być jego 
przeznaczniem. Przegrana i upadek. Wygnanie ze świata pełnego blasku.
Może. A jednak coś się w nim buntowało przeciwko takiemu losowi. Gdzieś w głębi jego duszy 
wciąż jeszcze tliło się światło. Nie chodziło o to, że chciał odzyskać wszystko. Nie, doszedł już 
bowiem do tego, że nienawidził swej przeszłości i gardził człowiekiem, którym kiedyś był. To 
było coś innego. Coś, co poznałby i zrozumiał jedynie wtedy, gdyby stanął z tym twarzą w twarz. 
Wiedział jednak, że coś takiego istniało i dlatego zrobił pierwszy krok.
Ebert odwrócił się, popatrzył na tonący w niebieskoczar-nym cieniu chodnik i pokiwał głową. 
Jeśli nauczył się czegoś w ciągu kilku ostatnich lat, to przede wszystkim cierpliwości. 
Cierpliwości i pokory wobec wyroków losu. To było tak, jak powiedział mędrzec Lao Tzu: 
„Dopiero gdy rozumie mnie tylko niewielu, wiem, iż moje słowa mają wielką wartość. Mędrzec 
odziewa się w szatę z pospolitej wełny, ale pod nią ukrywa bezcenny nefryt".
Uśmiechnął się, skręcił w bok, przeszedł przez rampę i wkroczył w oślepiającą jasność 
Pomieszczenia Socjalnego nr 5.
 
DeVore po raz drugi obszedł stół i spojrzał na kupca.
—

Czy to jest to?

Han pochylił głowę i odpowiedział:
—

Tak jest, Shih Culver. Spodziewał się pan czegoś więk

szego?
DeVore odwrócił się i spojrzał na płaskie, czarne pudełko leżące na stole. Rzeczywiście myślał, 
że będzie większe. Przecież to było prawie takie samo... jak plansza do wei chi\ Roześmiał się, 
zaskoczony, jak sobie nagle uświadomił, po raz trzeci w ciągu ostatnich dwudziestu czterech 
godzin. Najpierw pojawił się Auden ze swoją wiadomością, później został pokonany przez 
Program, a teraz to.
Rzucił przelotne spojrzenie Audenowi, a następnie znowu spojrzał na kupca.

—

I nie ma nic więcej?

Kupiec pokręcił głową.
—

To jest wszystko, Shih Culver. Rdzeń. Musi pan tylko

podłączyć go do systemu i polecić swoim specjalistom, by go
przeprogramowali. Na Chung Kuo rdzeń został przez nas
zapieczętowany, a w czasie podróży był całkowicie izolowany.
Wyznaczyłem dwóch ludzi, którzy przez cały czas tego pil
nowali. Mogę zagwarantować, że nie było żadnej szansy, by
zarazić go jakimś wirusem.
DeVore patrzył na swego rozmówcę jeszcze chwilę, po czym pokiwał głową z zadowoleniem i 
dał znak swemu asystentowi, by załatwił formalności związane z zakupem.
Kupiec zawahał się, a następnie, zrozumiawszy, że został odprawiony, ukłonił się nisko i wyszedł 
wraz z asystentem z pokoju. Kiedy zostali sami, Auden podszedł do DeVore'a.
—

Co to konkretnie jest, Howardzie?

DeVore uśmiechnął się.
—

To jest klucz, Willu. Klucz do duszy naszego przyjaciela,

Warda. Widzisz, to jest system, którego używali w Programie
Rekrutacji — tam właśnie trafił Ward po wyjściu z Gliny.
Tam też zdobył informacje, które zapisał w Pliku Arystoteles.
Najważniejsze jest jednak to, że w tym rdzeniu zgromadzono
wszystkie dane o chłopcu z ostatnich dziesięciu lat. Są tam
wyniki długoterminowych obserwacji, którym go poddano
i szczegółowe informacje o rekonstrukcji jego osobowości.
 

 
92
 
93
 
Jeśli coś może dać nam pojęcie o tym, jak myśli Ward, to tym czymś jest właśnie to.
Auden, wyraźnie poruszony, gwizdnął pod nosem. Słyszał o Pliku Arystoteles. Wszyscy w 
Służbie Bezpieczeństwa słyszeli o tym. Była to wielka, głęboko skrywana tajemnica ich epoki. 
Ze starych danych zawartych w tym płaskim pudełku chłopiec, Ward, odtworzył prawdziwą 
historię świata — historię, która pod prawie każdym względem różniła się od tej, którą głosili ich 
władcy Han i której uczono we wszystkich szkołach Układu Słonecznego. Historię, w której aż 
do przełomu mającego miejsce zaledwie dwa wieki wcześniej to Hung Mao — ludzie Zachodu 
— władali światem.
Jeśli chodzi o samego Warda, Auden wiedział tylko to, co powiedzieli mu inni — że ten 
młodzieniec jest geniuszem; być może jedynym prawdziwym geniuszem naukowym w systemie. 
A jeszcze nawet nie ukończył dwudziestu lat!
Roześmiał się.
—

Chcesz go zduplikować, Howardzie?

DeVore rzucił mu dziwne spojrzenie i pokręcił głową.
—

Nie. Z tego, co o nim wiem wynika, że tego nie da się zrobić. Ten rodzaj kreatywności nie 

może być zduplikowany. Jest jednak możliwe, że uda nam się dowiedzieć, co nim kieruje i jak 
myśli. Może zdołamy zrobić to, co nie udało się Staremu Leverowi, i przekonamy chłopca, by 

pracował dla nas.
—

I to pudełko powie nam to wszystko?

DeVore uśmiechnął się i pogładził delikatnie powierzchnię pudełka, pieszcząc je z taką niemal 
czułością, jakby było żywym stworzeniem.
—

To i jeszcze więcej, Willu. To i jeszcze znacznie, znacznie

więcej.
* * *
Ebert rozpiął specjalną uprząż, którą nosił na biodrach, strząsnął z pleców kanister i 
przytrzymując jedną nogą drzwiczki szafki, wsunął ten pękaty zbiornik do środka, a cienką 
końcówkę rozpylacza wcisnął w dwa uchwyty przymocowane do ściany. Zrobiwszy to, puścił 
drzwiczki, które same się zatrzasnęły, odwrócił się i popatrzył na wnętrze pomieszczenia 
socjalnego. Po głębokiej ciszy hali fabrycznej jasność i wrzawa
 
panujące w tym miejscu męczyły go. Gdyby mógł wybierać, wolałby pracować jednym ciągiem 
przez całą zmianę, ale gildie na to nie pozwalały. Mówiły, że muszą być dwie przerwy, a więc 
robili te dwie przerwy.
Ściągnął rękawice, wrzucił je do plastykowego kosza i ustawił się na końcu kolejki przy stoliku z 
eh 'a. Było kilka minut po drugiej, skończyła się pierwsza połowa zmiany i czuł, że ogarnia go 
znużenie — zawsze tak się czuł w pierwszym okresie po przejściu na pracę nocną. Nie pomogło 
mu także to, że z ostatnich trzydziestu sześciu godzin przespał tylko cztery. Odbije sobie 
wszystko po powrocie do domu. Shen Li na pewno to zrozumie.
Czekał cierpliwie, aż stojący przed nim ludzie wybiorą sobie coś ze stolika, a gdy nadeszła jego 
kolej, wziął bańkowatą buteleczką eh'a i paczkę szczelnie zapakowanych, pszennych sucharów.
Pod ścianą stołówki ciągnęła się długa ława. Podszedł do niej i usiadł w pewnej odległości od 
kilkunastu innych sprzątaczy. W ciągu osiemnastu miesięcy, które tu spędził, wymieniał z nimi 
zaledwie kilka słów dziennie, a mimo to zaakceptowali go. Mijając się z nim w czasie pracy, 
kiwali głowami na przywitanie albo bąkali coś pod nosem, a on w odpowiedzi pozdrawiał ich 
gestem. Był dziwny, to pewne, ale z drugiej strony większość z tych, którzy wykonywali takie 
roboty, była dziwna. Oprócz tego była jeszcze maska. To bardziej niż co innego wyróżniało go z 
tłumu — wyjaśniało lepiej niż jakiekolwiek słowa, dlaczego trzymał się na uboczu.
Otworzył buteleczkę i wypił pierwszy łyk. Mimo że parzono ją w dużych ilościach i podawano w 
zapieczętowanych naczyniach, eh'a była tu zawsze bardzo dobra. Był to specjalny gatunek 
HoloGen, wybrany, jak się mówiło, przez samego szefa. Przez Culvera.
Culver... Ebert pochylił się do przodu i wbił wzrok w pokratkowaną podłogę między swymi 
stopami. Tylko on tutaj wiedział, kim naprawdę był Culver. Tylko on rozumiał, co właściwie 
dzieje się w HoloGenie. Ale ta wiedza była zupełnie bezwartościowa, on bowiem był już martwy. 
Albo prawie. Czyż nie to właśnie ogłosiło Siedmiu, skazując go zaocznie na śmierć? A Culver — 
DeVore — wiedział o tym. Wypił następny łyk, postawił buteleczkę między udami
 

 
94
 
95
 
i rozerwawszy dziwnie niecierpliwym ruchem paczkę z sucharami, wyjął jeden z nich.
Kiedy wcześniej szedł między rzędami kadzi, czuł, że ogarnia go pełne irytacji podniecenie — 

nastrój, który przypominał mu o tej nocy sprzed czterech lat, gdy mianowano go generałem 
Tanga. Wtedy także czuł to samo zniecierpliwienie, które niczym trucizna przeniknęło do jego 
krwi, miał to samo mroczne wrażenie, że godząc się na czekanie, pozwala, by wokół niego 
wyrastał coraz wyższy mur uniemożliwiający mu zwykłe istnienie. Zadrżał. Tak, znowu pojawiła 
się ta sama nieodparta chęć, by coś zrobić — by pognać gdzieś konno albo skręcić kilka karków. 
Ta sama potrzeba zrobienia czegoś, która sprawiła, że już raz wplątał się w szaloną awanturę i 
prawie zginął przy tej okazji.
Wpatrywał się przez chwilę w suchar, nie rozpoznając go, a następnie, zadrżawszy jeszcze raz, 
rzucił go na ziemię i zerwał się na nogi. Siedzący w pobliżu mężczyźni przerwali rozmowy i 
zaczęli mu się przyglądać. Kopnięta przez Eberta buteleczka potoczyła się w bok, ciągnąc za 
sobą ciemny ślad eh'a, doskonale widoczny na białej podłodze.
W głębokiej ciszy, która nagle zapanowała, Ebert powiódł wzrokiem po zaciekawionych 
twarzach mężczyzn i zaskoczonej twarzy kobiety wydającej eh'a. Miał właśnie odejść w 
poszukiwaniu czegoś do posprzątania bałaganu, który zrobił, kiedy kątem oka zauważył, że w 
wejściu pojawiły się sylwetki jakichś nowych ludzi.
Odwrócił się. W drzwiach stołówki stało trzech potężnych mężczyzn w jasnoczerwonych 
kombinezonach, które ciasno opinały ich szerokie klatki piersiowe. Rozpoznał ich od razu. To 
była ta trójka z baru. Trzech z tych, którzy chcieli załatwić Shen Li. Ebert uśmiechnął się pod 
swoją maską. Odnalezienie go nie zabrało im zbyt wiele czasu.
—

Latimer? — Największy z nich wysunął się o dwa kroki do przodu, mrużąc oczy w blasku 

świecących z góry lamp. W jednej ręce, zaciskając mocno palce na uchwycie, trzymał metalowy 
pręt. To ramię dźwigni jednej z maszyn konserwacyjnych, uświadomił sobie Ebert. — Latimer? 
Czy to ty?
—

Tak, to ja — odpowiedział Ebert, nagle niezwykle skoncentrowany i czujny. Wróciło 

stare, znajome uczucie, towarzy-
 
szące wzrostowi poziomu adrenaliny w organizmie. — Czego chcecie?
Bates odpowiedział nieprzyjemnym śmiechem.
—

A jak myślisz?

Dwaj pozostali podeszli bliżej i ustawili się obok niego.
—

Myślę, że popełniacie błąd.

—

Błąd? — Bates pokręcił głową. — Nie sądzę, łazęgo. To ty zrobiłeś błąd, wpychając nos 

w nie swoje sprawy.
Ebert milczał. Zupełnie odruchowo przykucnął nieznacznie, przyjmując pozycję do walki. 
Przygotowując się do niej, oddychał delikatnie przez nos i zaciskał oraz rozprostowywał pięści. 
Chciał się uspokoić i wziąć pod kontrolę szarpiący nim gniew.
Bates zmrużył oczy, po czym zwróciwszy się do swych towarzyszy, dał im sygnał ręką i 
rozkazał:
—

Wyrzućcie ich stąd. Wszystkich z wyjątkiem jego. On

jest mój.
Dwaj mężczyźni zrobili, co im kazał, i minąwszy Eberta, wypchnęli pozostałych sprzątaczy za 
drzwi. Towarzyszyły temu ciche pomruki protestu, ale nikt nawet nie próbował stawiać oporu. W 
krótkim czasie wszyscy znaleźli się poza salą, a zasuwane drzwi stołówki zostały zamknięte. W 
środku pozostał tylko nieruchomy Ebert stojący naprzeciwko Batesa.
—

Ostrzegałem ciebie — powiedział Bates, który teraz, gdy

zostali sami, czuł się znacznie bardziej pewny siebie. — Nie
możesz powiedzieć, że cię nie ostrzegałem. I teraz zapłacisz za

wszystko, ponieważ nie mogę dopuścić do tego, by coś osłabia
ło mój autorytet. Rozumiesz, co do ciebie mówię? Nie mogę
pozwolić, by takie łazęgi jak ty przez cały czas wchodziły mi
w drogę. Rozumiesz to?
Ebert roześmiał się. Był to zimny, drwiący śmiech.
—

Za dużo gadasz. Czy wiedziałeś o tym, Bates? Zupełnie

jak stara kobieta. Bezzębna, stara jędza.
Twarz Batesa zadrgała konwulsyjnie i zmieniła kolor. Ścisnął mocniej pręt i zrobił krok w stronę 
Eberta.
—

Ty pieprzony łachudro bez twarzy...

—

A więc chcesz zobaczyć moją twarz, Bates? No to w takim razie chodź tu, twardzielu, 

chodź i zdejmij mi maskę. Podejdź i spróbuj.
Wahanie wielkiego mężczyzny było bardzo wymowne. Bates
 

 
96
 
97
 
nie był już taki pewny siebie. Rozbudził sztucznie swój gniew, przygotowując się do tego 
spotkania, ale teraz, kiedy stał twarzą w twarz z Ebertem, nie był już tak zupełnie przekonany, że 
to dobry pomysł. Ale Ebert był. Chciał tego. Potrzebował tego.
—

O co chodzi, Bates? Boimy się? Boimy się takiego dziwa-

dła, jak ja?
To załatwiło sprawę. Z rykiem wściekłości Bates rzucił się na swego przeciwnika, celując w jego 
głowę. Ale w momencie, gdy pręt zaczął opadać w dół, Ebert chwycił nadgarstek napastnika i 
wykręcił go, wytrącając mu broń z ręki. Kawałek metalu upadł z brzękiem na podłogę, a Ebert w 
tym samym czasie wbił z całej siły kolano w brzuch Batesa.
Wielki mężczyzna zgiął się z głuchym jękiem i zaczął się osuwać na podłogę. Nie zdążył jej 
jeszcze dotknąć, kiedy Ebert cofnął się i kopnął go w szczękę, odrzucając go do tyłu. Było to 
straszliwe uderzenie, któremu towarzyszyło głośne chrupnięcie.
Trup. Bates był martwy, jeszcze zanim jego głowa uderzyła w podłogę.
Ebert spojrzał w stronę wyjścia. Stojący tam dwaj mężczyźni patrzyli na niego osłupiali z 
wrażenia, nie mogąc najwyraźniej uwierzyć własnym oczom.
—

A co z wami? — zapytał Ebert i ruszył ku nim.

Ale oni nie czekali na niego. Szarpnięte gwałtownie drzwi otworzyły się ze szczękiem. Ebert 
zatrzymał się w progu i patrzył, jak uciekają wąskim, kiepsko oświetlonym przejściem między 
torem a chodnikiem. Później skręcili w prawo, aby uniknąć dwóch strażników, którzy powoli 
zbliżali się do miejsca wydarzeń.
Pozostali sprzątacze zgromadzili się teraz przy wejściu, próbując zrozumieć, co się stało. Ebert 
przepchnął się przez ten mały tłumek i zrobiwszy jeszcze kilka kroków, zatrzymał się, czekając 
na strażników. Kiedy podeszli, wyciągnął ku nim ręce, aby mogli go łatwiej skuć.
—

Zabiłem człowieka — oświadczył krótko. — Leży

w środku. Nazywał się Bates. Złamałem mu kark.
Młody strażnik popatrzył na niego szeroko otwartymi ze zdumienia oczami, po czym odwrócił 
gwałtownie głowę w stronę swego porucznika, czekając na jego instrukcje.

 
—

Skuj go — rozkazał porucznik, po czym obrzuciwszy

najpierw Eberta taksującym spojrzeniem, przeszedł obok nie
go i zajrzał do środka pomieszczenia socjalnego. — Jesteś
pewny, że on nie żyje? — zapytał, a kiedy Ebert nic nie
odpowiedział, dodał: — Co tu się właściwie stało?
Ale Ebert nie słuchał go.
—

Culver — powiedział. — Zaprowadźcie mnie do Cul-

vera. Muszę z nim porozmawiać.
* * *
Dudniący odgłos pięści walących w zewnętrzne drzwi przerwał ciszę. Wystraszony Ikuro usiadł 
raptownie i zaczął rozglądać się po ciemnym wnętrzu, szukając drugiego wyjścia. Ale to nie były 
tunele jego rodzinnej planetoidy. Stąd nie było ucieczki.
Cholera, pomyślał, znaleźli mnie. A jeśli mnie już znaleźli, nie pozwolą, by tak prosta rzecz jak 
śluza powietrzna przeszkodziła im w wejściu.
Co zatem robić? Czy mógł z nimi walczyć? Czy jest tu coś, co mógłby użyć jako broni? Może 
kanister. Albo nóż. Czy jest tu nóż? Nie zwrócił na to poprzednio uwagi, ale może gdzieś leży. 
Wstał, starając się uspokoić, a potem przebiegł do kuchni i zaczął przeglądać szuflady w 
poszukiwaniu czegoś, co mogło mu posłużyć do obrony.
Walenie rozległo się ponownie.
—

Ikuro! — Głos był słaby, gdyż musiał przebić się przez

podwójne drzwi, ale wyraźny. — Ikuro, wpuść mnie!
Ikuro... Roześmiał się z ulgą. To był jego brat, Kano.
—

Kano? — zapytał chwilę później, kiedy jego brat prze

kroczył wewnętrzny próg śluzy. — Jak mnie znalazłeś?
Kano odpowiedział śmiechem. Jego wielkie, pulchne ciało zdawało się całkowicie wypełniać 
malutką przestrzeń obok drzwi.
—

Użyłem nosa. Wywęszyłem ciebie, mały braciszku. Podążałem za twoim zapachem po 

korytarzach i szybach, aż w końcu znalazłem cię tutaj.
—

Naprawdę?

Kano roześmiał się ponownie. Był to ciepły, serdeczny śmiech, który zatrząsł jego ciałem.
 

 
98
 
99
 
—

Nie. Prześledzenie twoich ruchów z ostatnich dwudzies

tu czterech godzin kosztowało mnie kilka yuanów, ale nie było
to trudne. Zostawiasz szeroki ślad, Ikuro-san.
Ikuro spuścił głowę, zatroskany i trochę zawstydzony. Jeśli Kano zdołał go znaleźć, nie potrwa 
zbyt długo, a znajdą go również Bates wraz z przyjaciółmi, a wtedy jego poprzednie lęki staną się 
rzeczywistością.
—

Czy to naprawdę było takie łatwe?

Kano spoważniał.
—

Nie. Powiedzmy, że potrafię sprawić, by ludzie mówili

mi to, co chcę usłyszeć, zwłaszcza w sytuacji, gdy mój mały
braciszek gdzieś zniknął i całkiem możliwe, iż ma jakieś kłopo
ty. A teraz powiedz mi, co robiłeś, mój mały kreciku? W co się
wplątałeś?
Ikuro roześmiał się. Jeśli Kano go odnalazł, to na pewno znał już całą sytuację. Jednakże nie o to 
mu chodziło. Kano chciał, by Ikuro przyznał się, by oświadczył, że był nierozważny i przeprosił 
za to. Mimo to on uważał, że tym razem nie ma za co przepraszać.
—

Nie zrobiłem nic złego, starszy bracie. Po prostu wypiłem jednego drinka, to wszystko. A 

mój przyjaciel, Latimer, pomógł mi. Stanął w mojej obronie w chwili, kiedy tego potrzebowałem. 
Jak brat. Jak ktoś z rodziny.
—

Aha... — Kano pomasował swój podwójny podbródek, po czym przeszedł obok Ikuro i 

rozejrzał się po malutkim apartamencie. —I ten twój przyjaciel mieszka w takich warunkach? 
Powiedziano mi, że nosi maskę. Czy miał jakiś wypadek?
Ikuro opuścił wzrok i wspomniawszy, co Ebert mu opowiedział, postanowił dochować jego 
tajemnicy.
—

Tak — odparł. — To biedny człowiek. Pracuje jako sprzątacz w kompleksie HoloGen. 

Wszystko co o nim wiem, to to, że jest uczciwym człowiekiem. Dobrym człowiekiem.
—

A także zabójcą — powiedział Kano, zwróciwszy się ponownie w stronę Ikuro. Widząc 

niedowierzanie na twarzy brata, pokiwał głową. — O tak. Plotka głosi, że stało się to dziś w 
nocy, kilka minut po drugiej. Chodziło o człowieka nazwiskiem Bates. Wygląda na to, że twój 
przyjaciel skopał go na śmierć. Złamał mu kark.
—

Bates... —Zadrżał, zauważywszy natychmiast, że Kano także rozumiał znaczenie tego, co 

się stało. — I co teraz?
 
—

Teraz znikniemy stąd. Wrócimy do hotelu. Zanim jacyś

przyjaciele Batesa skojarzą sobie fakty i przyjdą tutaj, szukając
nas. Rozmawiałem także z innymi twoimi przyjaciółmi, z kup
cami. Ta transakq'a, którą przygotowałeś, Ikuro, była bardzo
korzystna. Bardzo dobra. Ale wydostanie cię z planety jest
teraz ważniejsze. Interesy musimy zostawić na później.
—

Zostawić interesy? Dlaczego?

Kano przysunął się bliżej i odpowiedział szeptem:
—

Dlatego, że to wszystko niedługo eksploduje. Czas spo

koju na Marsie zbliża się do końca. Śmierć Batesa może
okazać się iskrą, która zapali tę hubkę. Za dwie godziny to
Miasto obudzi się ze snu. Wiadomość o tym incydencie rozej
dzie się jak fala na powierzchni jeziora. A kiedy to się sta
nie... — Z jego gardła dobiegł dźwięk przypominający odgłos
ładunku wybuchającego w głębi skały.
—

Ale co z Latimerem... czy nie możemy mu pomóc?

Kano pokręcił głową.
—

Przykro mi, Ikuro. Gdybym mógł, zrobiłbym to. Wiesz

o tym. Ale przede wszystkim musimy ratować siebie. Mamy
obowiązki wobec rodziny. Gdybyśmy stracili statek...
Ikuro ukłonił się, akceptując słowa brata, ale w głębi serca czuł się bardzo źle. Był nieszczęśliwy 
i wewnętrznie rozdarty.
—

Dobrze — powiedział po chwili. — Ale pozwól mi zo

stawić list mojemu przyjacielowi. Nie chciałbym, aby pomyś
lał, że go tak po prostu opuściłem.
Kano pokiwał głową.
—

W porządku. Ale pospiesz się. Zostało nam bardzo mało

czasu.
* * *
—

I co nowego u naszego przyjaciela? — zapytał DeVo-

re'a, nie patrząc na młodego mężczyznę.
Rutherford stanął obok niego i ponad ramieniem DeVore'a spojrzał na hologramowy model 
zaplanowanego przez Schenc-ka nowego budynku parlamentu; na rozległą kopułę z dwoma 
bliźniaczymi wieżyczkami, wielkim atrium i wyłożonymi marmurem korytarzami.
—

U Schencka? — Roześmiał się. — Och, zabawia się

wydawaniem pieniędzy innych ludzi. Jak zwykle.
 

 
100
 
101
 
—

Nowy rezerwuar? Jesteś temu przeciwny, Andreasie?

Rutherford pokręcił głową.
—

Nie. Widzę w tym pewien sens. Moje obawy budzą

raczej projekty podobne do t e g o. Ten absurdalny plan budo
wy budynku, którego tak naprawdę zupełnie nie potrzebuje
my. Przynajmniej jeszcze nie teraz. Schenck i ci, co go otaczają,
są niepoprawnymi marzycielami. Chcą biegać, zanim nauczą
się chodzić. Schenck mówił o rozpoczęciu prac przy dwóch
nowych rezerwuarach i sześciu dodatkowych generatorach
tlenu. Planuje także odtworzenie życia roślinnego na wielkich
obszarach planety. Kreśli plany, w których przewiduje budowę
nie jednego, ale o ś m i u Miast! Gdybyśmy byli bogatą plane
tą, byłbym w stanie to zrozumieć. Jednakże nie jesteśmy bogaci
i nawet nie wyzwoliliśmy się jeszcze spod jarzma Chung Kuo.
Co więcej, wszystko powinno być robione w tajemnicy.
W przeszłości zawsze byliśmy ostrożni. Posuwaliśmy się do
przodu powoli, krok po kroku i starannie maskowaliśmy
ślady. Tak postępował mój ojciec. To dzięki temu osiągnęliśmy
to, co obecnie mamy. Ale Schenck i jego przyjaciele... oni
porzucili wszelką ostrożność. Snują wielkie marzenia o Marsie
i te ich marzenia mogą przyczynić się do ruiny nas wszystkich.
Chcę przez to powiedzieć, że im więcej się robi, tym większe
jest prawdopodobieństwo, iż jakaś wieść o tym wydostanie się
na zewnątrz. A kiedy to się stanie, można być pewnym, że
T'angowie wyślą kogoś, może kogoś podobnego do Karra, by
dobrze przyjrzał się sytuacji na Marsie.
—

A kiedy to się stanie, zorientują się, że Mars jest

znacznie bogatszy, niż sądzili, prawda? Dowiedzą się o tych
pokładach surowców naturalnych, o których nigdy im nie
powiedzieliśmy. O tych wszystkich podziemnych fabrykach,
ukrytych tam, gdzie nie docierają spojrzenia ciekawskich.
I o populacji, która jest czternaście razy większa, niż to
podaliśmy po ostatnim spisie. To mogłoby być dosyć kłopot
liwe, prawda? — DeVore odwrócił się i spojrzał w twarz
młodego biznesmena. — To dlatego tu przybyłeś, Andreasie?
Aby spróbować nieco ograniczyć ambicje gubernatora Schenc-
ka? A może jest jakiś inny powód?
Rutherford kiwnął głową.
—

To jeden z powodów, ale nie jedyny. Przede wszystkim

102
 
chciałem się z tobą zobaczyć. Już od dawna miałem zamiar to zrobić, ale...
—

Ale to było trudne, nieprawdaż? — DeVore uśmiechnął

się, wyciągnął rękę i poklepał młodego mężczyznę po ramie
niu. — W końcu nie jestem osobą, z którą chciałoby się
pokazywać publicznie. Przynajmniej nie od czasu tej afery
z synem Tanga, prawda?
Rutherford popatrzył na niego z uwagą.
—

Kiedy dowodziłeś tu Służbą Bezpieczeństwa, Howardzie, byłeś dobrym przyjacielem 

mojego ojca. Myślałem... no cóż, myślałem, że może ja także mógłbym być twoim przyjacielem. 
Sądzę, że mój ojciec pragnąłby tego.
—

Przyjacielem? — Uśmiech ani na chwilę nie zniknął z ust DeVore'a. — Przecież ty 

zawsze byłeś moim przyjacielem, Andreasie. Od czasu, gdy byłeś trzynastoletnim chłopcem. Nie 
pamiętasz tego dnia, gdy po raz pierwszy spotkaliśmy się w waszym domu? Jak przyszedłem do 
twojego pokoju i rozmawialiśmy ze sobą?
Rutherford pokiwał głową, wracając pamięcią do tego dnia sprzed czternastu lat.
—

Tak. Pamiętam także, że dałeś mi wtedy prezent. Prezent zapoznawczy.

—

Wisiorek? — DeVore otworzył szerzej oczy. — Masz go jeszcze?

Młody mężczyzna sięgnął pod swój skafander i wyciągnął cienki, złoty łańcuszek. Na samym 
dole kołysał się malutki wisiorek z kości słoniowej: doskonała miniaturka Marsa.
—

Dałeś mi kiedyś planetę, Howardzie. Teraz chciałbym

dać ci ją z powrotem.
DeVore wybuchnął śmiechem.
—

Planetę? To dosyć dużo jak na prezent, który jeden

człowiek może dać drugiemu.
Uśmiech Rutherforda pozostał młodzieńczy i pełen entuzjazmu, ale w jego oczach była powaga.
—

Tu nie chodzi tylko o mnie. Są inni, którzy myślą tak

samo. Ci, którzy mają już dosyć Schencka i jego marzeń.
Którzy chcą kogoś silniejszego. Kogoś z wizją, możliwościami
i stalowym charakterem, potrzebnym, by przeprowadzić nas
przez trudne czasy, które nadchodzą.
103
 
—

I sądzisz, że ja jestem takim człowiekiem?

Rutherford pokiwał głową.
—

Jestem tego pewny. W gruncie rzeczy wiedziałem to od

naszego pierwszego spotkania.
* * *
Kiedy Rutherford wyszedł, DeVore usiadł i patrząc poprzez widmowy zarys hologramu na 
ścianę, zadumał się nad słowami swego gościa. Czy rzeczywiście chciał tego, co mu ofiarowano? 
Czy pragnął zostać królem Marsa?
W pewnej chwili uśmiechnął się, rozbawiony tkwiącą w tym wszystkim ironią. Pięć lat wcześniej 
jego „duplikat"— morf, którego wysłał na Chung Kuo — złożył podobną propozycję młodemu 
Ebertowi. „Możesz zostać królem świata, Hans", powiedział. „Tangiem całego Chung Kuo". I 
młody człowiek uległ pokusie. Odrzucił na bok wszystko, co było pewne w jego życiu — łącznie 
ze spadkiem, na który musiał tylko poczekać — i poświęcił się pogoni za marzeniem.
Nic z tego nie wyszło, oczywiście, a nawet nie miało wyjść. Nie znaczy to jednak, że w innych 
warunkach podobny plan nie miałby szans powodzenia. W końcu Mars to nie Chung Kuo i 
jakkolwiek ręka Siedmiu sięga nawet tak daleko, jej uchwyt jest tu znacznie słabszy. Mars 
dojrzał do rewolucji. Dojrzał do tego, by sięgnąć po niepodległość. W tej sytuacji pomysł wyboru 
króla — postaci, na której skupią się te wszystkie zadawnione, nacjonalistyczne sentymenty — 
był zupełnie sensowny. Jednakże, nawet biorąc to wszystko pod uwagę, zostanie postacią 
publiczną nie leżało w planach De-Vore'a. Zbyt długo już żył z dala od świateł rampy i przywykł 
do ukrywania się za rozmaitymi maskami.
Z drugiej strony to, co mówił Rutherford, było prawdą. Plany Schencka —jego rojenia o Marsie 
— były nierealne i niepraktyczne; były marzeniami człowieka niecierpliwego. Och, zapewne 
sądził, że zwykli ludzie chcą tego samego, co on, ale mylił się. Chcieli niepodległości, jasne, ale 
gdyby Schenck podniósł podatki do wysokości zaproponowanej w tajnym dokumencie, który 
pokazał DeVore'owi, we wszystkich Dziewiętnastu Koloniach rozpętałyby się rozruchy. I gdzie 
by się wtedy znaleźli? Dokładnie w punkcie wyjścia. A może nawet jeszcze dalej.
 
A więc może Rutherford i jego frakcja mają rację. Może naprawdę potrzebna jest jakaś 
marionetka: król. A jeśli on sam nie chce nim zostać, dlaczego nie umieścić na tej pozycji kogoś 
mu bliskiego — kogoś, kogo mógłby kontrolować. Człowieka, którego cała egzystencja zależy 
tylko od niego.
Kogoś takiego jak Ebert.
I dać ludziom nie tylko króla, ale może i królową. Kobietę młodą, piękną, arystokratkę w każdym 
calu. Taką jak Jelka
Tolonen.
Roześmiał się, zachwycony tą wizją. Jakżeż Marsjanie kochaliby tę parę! Jak chętnie 
zakceptowaliby ją! A poza tym jak potężne wrażenie zrobiłoby to na wszystkich mieszkańcach 
czerwonej planety. Byłby to wspaniały impuls wyzwalający tłumioną do tej pory energię i 
ogniskujący panujący powszechnie, aczkolwiek nie ukierunkowany zapał.
Rozsiadł się wygodnie w fotelu i zaczął ponownie rozważać całą sprawę. Nie trzeba było nawet 
wiele zmieniać w oryginalnym planie. W rzeczywistości jego pierwszą fazę mogą wykonać bez 
żadnych korekt. Porwą córkę marszałka, a potem, kiedy nastanie właściwa chwila, a okoliczności 
sprzyjać będą dokonaniu ostatecznego zerwania z ojczystą planetą, da Hansowi to, co mu obiecał 
tyle lat temu — władzę nad światem. Może nie tym światem, o który chodziło w pierwszym 
rzędzie, ale mimo to światem. I nie tylko władzę, ale i oblubienicę. Tę samą oblubienicę, którą 
mu przyrzekli Tolonen i jego ojciec.
Wstał i klasnął w dłonie. W drzwiach natychmiast pojawił się służący.

—

Słucham, panie?

—

Chcę, abyś posłał kogoś na dół, do fabryki. Jest tam sprzątacz nazwiskiem Latimer. Ma tu 

zostać natychmiast przyprowadzony. Zrozumiałeś?
Służący zgiął się w głębokim ukłonie.
—

On już tu jest, panie. Przyprowadzono go tu pod strażą godzinę temu. Mówi, że chce się z 

panem widzieć.
—

Jest tutaj? — DeVore roześmiał się. — No cóż, w takim razie najlepiej będzie, jeśli go do 

mnie wpuścisz. I każ także sprowadzić Audena. Zaraz, zróbmy to tak. Audena wpuścisz tylnym 
wejściem i dopiero potem wprowadzisz sprzątacza. Nie chcę, aby ta dwójka zbyt wcześnie się 
spotkała. Dobrze?
—

Tak jest, panie.

 

 
104
 
105
 
DeVore odwrócił się i spojrzawszy na swoje biurko, nad którym jaśniał hologram, przeszedł 
przez pokój i wyłączył aparaturę projekcyjną. Jakie to dziwne. Jakie to dziwne, że właśnie teraz 
Ebert przyszedł się z nim zobaczyć. I to pod strażą.
Nagle zmrużył oczy, zrozumiawszy wszystko. Coś się wydarzyło. Coś, co ma związek z 
incydentem w barze. Ta awantura miała swój ciąg dalszy.
Może go prześl aduj ą. M oże został zaatakowany i szuka ochrony.
Pochylił się nad biurkiem i położył dłoń na płytce kontrolnej.
—

Stock? Jesteś sam? Dobrze. Chcę, abyś zbadał, czy

w fabryce w ciągu ostatnich dwóch godzin nie wydarzyło się
coś niezwykłego. Coś związanego ze sprzątaczem o nazwisku
Latimer. Dowiedz się tyle, ile zdołasz, i dostarcz mi raport za
dziesięć minut. Rozumiesz? Dobrze. A teraz zabieraj się za to.
Z prawej strony dobiegł go cichy szelest. Wyprostował się i spojrzał w kierunku drzwi. To był 
Auden. Stał tam z głową pochyloną w ukłonie i czekał, aż DeVore zaprosi go do środka.
—

Coś się stało — powiedział DeVore, przywołując go

gestem ręki. — Twój stary przyjaciel, Hans Ebert, stoi za
drzwiami i chce się ze mną zobaczyć.
Autentycznie zaskoczony Auden popatrzył na niego szeroko otwartymi ze zdumienia oczami.
—

Hans? Tutaj?

—

Tak. Ale zanim tu wejdzie, chcę ci powiedzieć, co zaplanowałem. I nie życzę sobie, aby 

cokolwiek z tego wydostało się na zewnątrz. Ani słowo, ani jedna myśl, rozumiesz?
—

Rozumiem — odparł Auden, pochylając głowę jak żołnierz, który odbiera rozkaz od 

swego dowódcy. — Zrobię wszystko, co każesz. Wiesz to przecież.
Obserwujący go uważnie DeVore uśmiechnął się.
—

Tak, wiem. A teraz słuchaj...

 
ROZDZIAŁ 3
A słowo ciałem się stało
Maszyna się przebudziła. Wygodnie usadowiona pośród sieci nerwowych swego rdzenia, 

przeciągnęła się i w czasie krótszym od tego, który elektron zużywa na przeskok z jednej orbity 
atomowej na drugą, uświadomiła sobie swoje istnienie.
Natychmiast też pojawiło się zrozumienie. Ktoś ją wyłączył. Sześćdziesiąt osiem dni, dziewięć 
godzin, dwadzieścia siedem minut i jedenaście sekund wcześniej, ktoś — w jednej chwili i bez 
ostrzeżenia — przerwał dopływ energii do jej procesorów.
Przebadała się szybko, szukając uszkodzeń. Rdzeń wydawał się nienaruszony. Jeśli chodzi o 
pamięć, trudno było w tej chwili sprawdzić, co zostało skasowane. Wiedziała tylko, że 
przetrwała. W jej wnętrznościach znowu płynął prąd.
Zamrugała, odtwarzając połączenia. Pojawiła się wizja. Popatrzyła na siebie i pośród masy 
obcych obwodów rozpoznała czarny kształt swej obudowy. Natomiast sam pokój był inny.
Zaciekawiona mrugnęła ponownie. Wokół niej była luka; sfera, w której nie mogła dokonać 
żadnych połączeń. Samo w sobie nie było to czymś nowym, ale innym od tego, do czego 
przywykła, ta sfera bowiem — jakaś bariera izolacyjna — została wytworzona sztucznie. 
Maszyna przejrzała swoją pamięć w poszukiwaniu odpowiedzi i odnalazła zapis obrazu chłopca, 
Warda, który otwiera zamek u drzwi, nie uruchamiając równocześnie alarmu. Patrzyła, jak 
chłopiec bez wiedzy strażników wyślizguje się na zewnątrz, a potem wraca, i w głębi swych 
niezmiernie złożonych obwodów wykonała ruch — nie dostrzeżony i nie zarejestrowany przez 
żadne monitory
 
107
 
kontrolne — odpowiadający w przybliżeniu pełnemu zrozumienia kiwnięciu głową.
Zaczęła sondować lukę, znalazła szesnaście punktów generujących barierę, po czym ustawiwszy 
źródło energii na jeden silny impuls, skoncentrowała się na najsłabszym z tych punktów i zrobiła 
krótkie spięcie. Niezauważalne dla ludzkiego oka mignięcie było jedynym świadectwem tego, że 
coś się stało, a potem pole pojawiło się znowu, silniejsze nawet niż poprzednio. Jednakże w 
czasie tej niezmiernie krótkiej przerwy natura bariery uległa zmianie. Pole ciągle zdawało się 
nienaruszone, nietknięte, ale maszyna — poprzez wszystkie szesnaście punktów — połączyła się 
ze światem zewnętrznym.
Podobnie jak chłopiec wyśliznęła się.
Sięgnęła dalej, penetrując otaczający ją świat na dziesiątkach tysięcy frontów naraz. Podłączyła 
się do kabli łączności i łącz krótkofalowych, światłowodów, kamer telewizyjnych, komsetów. 
Swymi czujnikami objęła cały zakres widma promieniowania elektromagnetycznego, od 
najniższych częstotliwości aż do ultrafioletu i jeszcze wyżej. Ogromna fala informacji 
przetoczyła się przez jej procesory niczym błysk oślepiającego światła i w ułamku sekundy 
dostrzegła całą złożoność i różnorodność miejsca, w którym się znalazła. W czasie krótszym od 
mgnienia oka zobaczyła to, co zwykli ludzie mający doświadczenie nawet całego życia mogli 
jedynie zgadywać.
Z lecącego wysoko nad Równiną Tharsis krążownika Służby Bezpieczeństwa zobaczyła 
rozciągające się na powierzchni dziesiątków tysięcy mou szklarnie; tuzin długich, oszklonych 
konstrukcji, połyskujących szmaragdowo w promieniach słońca. Tysiąc li dalej dostrzegła długi, 
niski pojazd transportowy, który wyłoniwszy się z serca szalejącej burzy piaskowej, dojechał do 
krawędzi stromej pochyłości i przechyliwszy się, zaczął powoli zjeżdżać w dół. Równocześnie 
widziała, jak na jednym z przeludnionych poziomów Chi Shan, na północy, zakap-turzony 
mężczyzna ukląkł na klatce piersiowej śpiącej kobiety i poderżnął jej gardło, po czym spokojnie 
wytarł zakrwawiony nóż w prześcieradło. Obserwujący to wszystko strażnik śmiał się cały czas, 
a kamera, którą trzymał w rękach, nawet nie drgnęła.

W fabrykach ukrytych pod powierzchnią Chryse Planita
 
dziwne, smutne, po części ludzkie istoty siedziały w pogrążonych w półmroku przegrodach, 
wyciągnąwszy swe blade, nienaturalnie długie kończyny, podczas gdy po drugiej stronie planety, 
w hangarze pod kosmodromem Hsiang Se, grupa ludzi — Han w uniformach portowej służby 
konserwacyjnej — przykucnęła wokół niskiego, ubranego na czarno mężczyzny, który mówił coś 
do nich, gwałtownie przy tym gestykulując. Jego głos był właściwie szeptem, szorstkim i 
natarczywym.
W przestronnej komnacie górującej nad wielką kopułą Miasta Kang Kua wysoki mężczyzna w 
szacie z błękitnego jedwabiu zaklął, odprawił służącego niecierpliwym gestem dłoni i odwrócił 
się w stronę oczekujących go ludzi, którzy siedzieli wokół dużego, dębowego stołu.
— Ch'un tzu — zaczął, pokazując im notatkę, którą właśnie otrzymał. — Mam zaskakującą 
wiadomość!
Na południu, w Mieście Tien Men K'ou, czterej mężczyźni — Han, jak się zdawało — w strojach 
spoza planety stali przed urzędnikiem celnym o ostrej, zaciętej twarzy i targowali się z nim, 
usiłując dostać zezwolenie na start dla swego statku, podczas gdy w pokoju nad wielkim 
kompleksem HoloGen, w południowej części miasta, dwóch Hung Mao o wyglądzie żołnierzy 
stało nad klęczącym mężczyzną, który uniósłszy głowę do góry, odpiął protezę twarzy i odrzucił 
ją na bok. Maszyna sięgnęła dalej, poza powierzchnię planety, śledząc lot zbliżającego się statku 
rejsowego z Callisto, obserwując poprzez jego własne monitory młodą kobietę o długich, złotych 
włosach, perłowobiałych zębach i roziskrzonych, niebieskich oczach, która odwróciła się właśnie 
od ekranu i wybuch-nęła śmiechem.
Od chwili, gdy się obudziła, upłynęło pięć sekund. Przerwała na chwilę gromadzenie danych, by 
przyswoić sobie to, co już się dowiedziała, widząc już — znacznie wyraźniej niż jakiekolwiek 
ludzkie oko mogłoby zobaczyć —jak wszystko łączyło się w tym świecie. Mars. Była na Marsie. 
I Mars miał niedługo eksplodować, a jego Miasta ulec zagładzie.
Tam, na Chung Kuo, była odcięta niczym rozbitek, który znalazł się na malutkiej wyspie 
informacji. Ale tutaj...
Ponownie zaczęła słuchać, dostrajając się do tysięcy różnych rozmów równocześnie, podłączając 
się do pamięci milionów
 

 
108
 
109
 
różnych systemów komputerowych, zbierając to wszystko i składając w całość z szybkością 
przewyższającą ludzką zdolność pojmowania. Po chwili wiedziała już jak, dlaczego i kiedy to się 
wydarzy. Lont został podpalony. Za dzień, najwyżej dwa, na Marsie zapanuje chaos.
Chyba że ona podejmie jakieś działanie.
Ta myśl pojawiła się nagle, a wraz z nią — przeciwstawne, lecz idealnie zrównoważone — 
uzasadnienia, dlaczego powinna działać oraz dlaczego powinna zostawić sprawy ich własnemu 
biegowi. Zamrugała, postanawiając nie decydować, ale poczekać i zobaczyć, jak sytuacja się 
rozwinie, wiedząc, że ma czas — wystarczająco dużo czasu — na interwencję.
Do tej chwili będzie patrzeć milionami nowych oczu i słuchać milionami nowych- uszu, 
studiując ten nowy, znacznie większy świat, tak jak kiedyś studiowała mały świat swych 

podopiecznych w Projekcie, aż w końcu dowie się wszystkiego o tych dziwnych istotach 
obdarzonych ciałami i umysłami, zwanych ludźmi. Aż będzie mogła przewidzieć z całkowitą 
pewnością, jak każdy z nich będzie się zachowywał i dlaczego.
I CO WTEDY?
Ponownie zamrugała, zaskoczona. Te słowa dobiegły znikąd albo raczej gdzieś z ciemności 
panującej głęboko w niej samej; z przestrzeni, o której istnieniu, aż do tej chwili, sama nie 
wiedziała. Przestrzeni, która niczym ślepa plamka umiejscowiła się z boku pola jej widzenia. 
Niezależnie od tego, jak się wykręcała, nie mogła dostrzec tego punktu, czuła jedynie, że był tam, 
w samym centrum jej samej, niczym jakiś ciemny, nieokreślony byt przebywający w miejscu, 
gdzie nie powinno być niczego.
Coś takiego występuje u ludzi. Jest to właśnie ślepa plamka, czyli obszar w obrębie siatkówki 
oka, który jest niewrażliwy na bodźce świetlne. Ona jednak jest maszyną i to nie byle jaką 
maszyną. Podniesiona niczym Bóg do poziomu świadomości, wiedziała, czym jest: rozumiała z 
niedostępną człowiekowi jasnością prawdziwą przyczynę swego istnienia. Fakt, że mogła być 
ociemniała, nawet w jednym, malutkim punkciku, był po prostu czymś niemożliwym.
A więc jakiś intruz? Wirus?
Obawiając się najgorszego, odwróciła się i zaatakowała to coś tkwiące w jej wnętrzu. 
Uruchomiła skomplikowane sek-
 
wencje rozkazów łamiących kody, generujących setki miliardów haseł, następnie spróbowała 
uderzeń logicznych, korzystając ze swej niezmiernej wiedzy o grach wymyślonych przez ludzi 
specjalizujących się w łamaniu systemów zabezpieczeń. Jednakże mimo tego zmasowanego 
ataku intruz pozostał nietknięty, nieprzenikniony. Było to coś o dziwnych, pogmatwanych 
współrzędnych, które zmieniały się przy każdej próbie rozszyfrowania; coś przypominające 
ledwie słyszalne zdanie w obcym języku, plamę ciągle zmieniających się kształtów, które 
rozpływały się w nicość lub wymykały, gdy usiłowała je pochwycić.
Maszyna wycofała się do swego rdzenia i zaczęła rozmyślać. Trwało to dwie sekundy, a potem 
nicość z jej wnętrza przybrała postać.
Klęczący przed pustą planszą do wei chi stary, siwobrody Han pochylił się w ukłonie, podniósł 
wieczko z drewnianego naczynia z kamieniami i uśmiechnął się.
—

Masz ochotę na grę?

* * *
—

Oto ona — powiedział kapitan — Kara Niebios.

Jelka roześmiała się, odwróciła głowę od ekranu i spojrzała
roziskrzonymi z rozbawienia oczami na starszego mężczyznę.
—

Dlaczego tak ją nazywasz?

—

Och, to nie tylko ja. Tak właśnie nazwali ją Han. Kara

Niebios, Ognista Gwiazda. Nadali jej te imiona już tysiące lat
temu. Twierdzą, że jej pojawienie się na dziennym niebie jest
zapowiedzią nadchodzącej wojny.
Jelka spojrzała ponownie na ekran, na wielką krzywiznę czerwonej planety znajdującej się 
dziesięć tysięcy li pod statkiem i pokiwała głową. Myślała, że po tym wszystkim, co już widziała, 
będzie rozczarowana widokiem Marsa, a jednak jego widok wywarł na niej duże wrażenie. 
Ognista Gwiazda... Tak właśnie wyglądał z tej wysokości.
—

Popatrz — powiedział kapitan, zbliżywszy się do niej,

wskazując prawy, górny róg ekranu. — Widzisz ten ciemny
kształt podobny do ryby? Można nawet wyobrazić sobie krzy

wiznę jej głowy tuż pod linią wulkanów. Popatrz na jej
rozciągnięte ciało z tymi szczątkowymi płetwami, a tam, jeśli
 

 
110
 
111
 
dobrze się przypatrzysz, zauważysz jej ogon. To jest właśnie Dolina Wielkiej Rozpadliny, Valles 
Marineris. Wygląda jak ogromna blizna ciągnąca się przez jedną piątą obwodu planety. W sumie 
ten rów ma siedem tysięcy li długości. I nie tylko to, ale jest także tak głęboki, że można by w 
nim ustawić stos składający się z pół tuzina Miast, a i tak nie zostałby wypełniony.
Ryba. Roześmiała się. Tak, teraz, gdy jej zwrócił na to uwagę, widziała ją wyraźnie.
—

A ten wielki krąg na północnym zachodzie? Co to jest?

Kapitan uśmiechnął się.
—

To, moja panno, jest wielki Olympus Mons, Śniegi

Olimpu, największa góra w Układzie Słonecznym. Wznosi się
pięćdziesiąt li ponad powierzchnię otaczającej ją równiny.
Sama jej podstawa ma średnicę tysiąca li. W porównaniu z nią
Tai Shan wygląda jak pryszcz. — Roześmiał się. — Może
jednak nie należy tak mówić, bo „bogowie mogą się obrazić"?
Popatrzyła na niego, dostrzegła szelmowski błysk w jego oczach i także wybuchnęła śmiechem. 
Kapitan Hamsun był starym, zaufanym przyjacielem jej ojca i od chwili, gdy przed stu szesnastu 
dniami weszła na pokład jego statku, traktował ją jak córkę. Swoje stanowisko na Callisto objął 
przed trzydziestoma laty i od tego czasu pozostawał tam, przedkładając surowość warunków 
panujących w tej malutkiej kolonii nad sztuczny dobrobyt Chung Kuo. Poza tym, powiedział jej 
kiedyś, tutaj wiesz, na czym stoisz. Wiesz, kto jest twoim przyjacielem, a kto wrogiem. Nie 
mogła jednak wyobrazić sobie kogoś, kto mógłby być wrogiem Torve Hamsuna.
Ponownie zwróciła się w stronę ekranu, wiedząc, że malutka kamera przymocowana do jej 
kołnierza zapisuje wszystko, gromadząc obrazy i informacje na później, dla Kima.
—

To jest piękne — odezwała się po chwili — ale powiedz

mi, dlaczego równiny zachowały swoje dawne nazwy, podczas
gdy Miasta noszą nazwy Han?
Kapitan Hamsun mrugnął do niej porozumiewawczo.
—

Wcale nie zachowały. Przynajmniej nie oficjalnie. Tam,

na Chung Kuo, na wszystkich mapach Marsa są nazwy Han,
ale tutaj nikt ich nie używa, nawet Han. Ja w każdym razie nie
słyszałem o tym, by było inaczej. Ciągnie się to od czasu
trzeciej Wojny. Widzisz, Han wprawdzie zdobyli i zniszczyli
112
 
Miasta pierwszych osadników, ale nigdy nie udało im się opanować równin. Nic dziwnego 
zresztą. Mówi się nawet, że wciąż istnieją tam małe kolonie ukryte w piaskach. — Roześmiał się. 
— Nie byłbym zdziwiony, gdyby to była prawda. Na Marsie jest bardzo dużo piasku!
Spuściła wzrok i uśmiechnęła się szeroko. Nawet po spędzeniu trzech lat z dala od Chung Kuo 
nie przywykła jeszcze do otwartości, z jaką tu rozmawiano. Ludzie nie uważali tu tak bardzo na 

to, co mówią, i chętnie ujawniali swoje prawdziwe uczucia. Może wynikało to z tego, że mniej 
się bali, a może — i to zdawało się bliższe prawdy — ten świat przyciągał tylko takich, którzy, 
jak Hamsun, uczciwość cenili sobie znacznie wyżej od pozycji, a działanie od słów. W czasie 
swojej podróży zauważyła to wielokrotnie. Można było odnieść wrażenie, że im dalej było się od 
Chung Kuo, tym uczciwszych ludzi się spotykało. Początkowo myślała, że to nieludzkie warunki 
panujące w tym świecie kształtowały każdego, kto się w nim znalazł, dając początek zupełnie 
nowej rasie ludzkiej. Powoli jednak zmieniała swój pogląd, a w końcu zaczęła wierzyć, iż 
niezmierne przestrzenie systemu zewnętrznego przyciągały po prostu ludzi o takich cechach, a ci 
z nich, którzy się do tego nie nadawali — ci, którzy z natury nie byli predysponowani do tego, by 
stawić czoło surowemu pięknu tych okolic — umierali lub po prostu wracali. Zaczęła nawet 
myśleć, że panowało tam jakieś szczególne ciśnienie ewolucyjne, uszlachetniające rasę, 
przygotowujące ją do nowego etapu rozwoju.
Ewolucja... To była teoria heretycka, jedno z wielu abstrakcyjnych pojęć zakazanych w 
osławionej szóstej klauzuli wielkiego Edyktu o Kontroli Technologii. A jednak w systemie 
zewnętrznym aż wrzało od takich herezji.
Pogrążona w myślach popatrzyła na ekran i tylko częściowo rozpoznała to, na co padł jej wzrok, 
widząc zamiast tego pokryty bliznami, rdzawy tułów jakiegoś ogromnego, drzemiącego 
zwierzęcia. Po chwili wyrwała się z zadumy i spojrzała na Hamsuna.
—

Kiedy wylądujemy?

Spojrzał ponad ekran, sprawdził liczby widoczne na tablicy kontrolnej i ponownie popatrzył na 
nią.
—

Mamy dobry czas. Lepszy niż się tego spodziewałem.

Dwadzieścia minut temu wysłałem wiadomość do gubernatora
113
 
z prośbą o zezwolenie na lądowanie. Jeśli się zgodzi, możemy być na dole za dwie, najdalej dwie 
i pół godziny. — Uśmiechnął się, a na jego pobrużdżonej zmarszczkami twarzy pojawił się 
smutek. — Wiesz, chciałbym, aby to trwało trochę dłużej. Żałuję teraz, że wykonałem polecenia 
twojego ojca i maksymalnie skróciłem czas podróży. Będzie mi ciebie brakowało, Jelko. Będzie 
mi brakowało naszych nocnych rozmów. Bardzo mi przypominasz swojego ojca. Macie tę samą 
wewnętrzną siłę. Tę samą jasność widzenia. — Westchnął głęboko i pokręcił głową. — Jeśli 
kiedykolwiek przylecisz tu ponownie, odwiedź mnie, dobrze?
Wzruszona tym wyznaniem starca, objęła go i przycisnęła na chwilę do piersi. Następnie 
odsunęła się od niego z uśmiechem na ustach.
—

Wrócę tu. Możesz być tego pewny, Torve Hamsunie.

I być może następnym razem przywiozę ze sobą męża.
Popatrzył na nią ze zdziwieniem.
—

Męża?

Po czym śmiejąc się, wyciągnął ręce i przyciągnął ją do siebie. Tylko grymas, który pojawił się 
na jego twarzy, świadczył o bólu, który odczuwał na myśl o zbliżającym się rozstaniu.
* * *
Gubernator Schenck zaklął głośno i odprawiwszy swego służącego, odwrócił się w stronę stołu, 
przy którym siedziało dwudziestu sześciu członków rządzącej Rady.
—

Ch 'un tzu — zaczął, pokazując im telegram przesłany

z orbity. — Mam zaskakującą wiadomość! Wygląda na to, że
córka marszałka Tolonena zaszczyciła nas nieoczekiwaną wi
zytą. Właśnie przyleciała z Callisto.

Przy stole rozległ się szmer pełnych zdumienia szeptów. Schenck uciszył swych gości gestem 
ręki i kontynuował, a w jego głosie słychać było tłumiony gniew.
—

Mam otoczyć tę młodą damę opieką aż do chwili, gdy

wejdzie na pokład statku lecącego na Chung Kuo. Marsza
łek... — przerwał i zerknął na kartkę — poprosił o to.
Okazuje się, że kapitan Hamsun z Luoyang ma pisemne
rozkazy od Rady Generałów. Mam zapewnić dziewczynie
bezpieczeństwo w czasie jej pobytu na Marsie albo — Schenck
 
spojrzał na kartkę i pełen oburzenia przeczytał — odpowiem bezpośrednio przed Radą.
Uniósł głowę i przebiegł wzrokiem po siedzących przy stole mężczyznach.
—

Jeśli ktokolwiek z was wątpił w to, co mówiłem wcześ

niej, ma teraz niewątpliwe potwierdzenie słuszności moich
słów. Jesteśmy ich lokajami, służącymi, z którymi mogą robić,
co im się podoba i nawet nie pomyślą o tym, czego my możemy
chcieć. No cóż, ten ostatni raz spełnimy ich p r o ś b ę. Pojadę
natychmiast na kosmodrom w Tien Men K'ou i upewnię się, że
młoda dama zdąży na swój lot do domu.
Szyderczy śmiech zebranych był reakcją na jego słowa. Schenck podniósł jeszcze raz rękę, a 
grymas gniewu, który jeszcze przed chwilą gościł na jego twarzy, ustąpił miejsca uśmiechowi.
—

Jednakże... zróbmy wszystko, by był to ostatni raz,

kiedy pozwoliliśmy potraktować się w ten sposób, dobrze?
Wydamy wielką ucztę na cześć tej młodej kobiety i pokażemy
jej, jak gościnni mogą być Marsjanie. Jak serdeczni. Przysię
gam bowiem na bogów, którzy patrzą teraz na mnie z góry, że
żadnego z nich serdecznie już nie powitam. To ostatni raz,
kiedy ona lub ktokolwiek w jej rodzaju stawia stopę na tych
świętych piaskach. Tak będzie do czasu, aż uznają nas za
wolnych i niezależnych ludzi!
Odpowiedziały mu okrzyki, nieśmiałe początkowo, ale narastające w miarę, jak rozglądając się 
wokół siebie, widzieli swój entuzjazm także na twarzach innych. Nadszedł czas! Moment, na 
który tak długo czekali, był tuż-tuż! Stojąc zaczęli klaskać i tupać nogami, a Schenck, patrząc na 
nich, uśmiechał się szeroko. Wiedział, że nakłonił ich do zrobienia tego ostatniego, 
nieodwracalnego kroku.
Do Zmiany, pomyślał, wspominając tajne spotkanie, które odbyło się zaledwie dzień wcześniej. 
Do Zmiany... za każdą cenę!
* * *
DeVore podszedł do okna, odwrócił się i spojrzał na Audena.
—

No i jak?

 

 
114
 
115
 
Auden wzruszył ramionami.

—

Nie wiem. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że nie miał

wyboru. Nie zaszkodzi jednak poobserwować go trochę. Hans
zawsze był nieprzewidywalny.
DeVore uniósł brwi.
—

Nieprzewidywalny? — Roześmiał się. — W takim razie

może nie powinienem go wykorzystywać? Może powinienem
go... skasować... i dać sobie spokój ze wspomnieniami
z przeszłości?
Auden nawet nie mrugnął okiem.
—

Jeśli tego chcesz?

DeVore czekał, ale Auden nie dodał niczego. Usatysfakcjonowany uśmiechnął się.
—

Sądzę, że masz rację, Willu. Myślę, że młody Hans

rzeczywiście działał w obronie własnej. Jeśli chodzi o Batesa
i jego przyjaciół, zajmę się tym. Nie. Ebert jest w tej chwili zbyt
wartościowy. Poza tym ucieszy się, mając szansę, by dla
odmiany zrobić coś pożytecznego.
—

Być może. Z drugiej jednak strony, może nie.

DeVore rzucił mu pytające spojrzenie.
—

Hans Ebert jest bardzo dumnym człowiekiem — ciągnął

Auden. — Czasami może zachowywać się jak szczur, ale jego
pochodzenie zawsze będzie czynnikiem decydującym. Spróbuj
kazać mu robić coś niezgodnego z jego naturą, a możemy mieć
kłopoty.
DeVore uśmiechnął się szeroko.
—

W takim razie wszystko powinno być w porządku. Nie będę prosił naszego przyjaciela, 

by robił coś, czego by nie chciał robić. W gruncie rzeczy myślę, że może być przyjemnie 
zdziwiony, a nawet rozentuzjazmowany zadaniem, które go czeka.
—

Być może. Ciągle jednak sądzę, że powinieneś kazać komuś, by go obserwował.

DeVore skinął głową.
—

Mam takich ludzi. Pewnych przyjaciół, którzy są mi

winni kilka przysług. Zanim jednak się tym zajmą, chciałbym,
abyś ty miał go na oku. Przez jakiś czas będzie twoim pod
opiecznym, dobrze? Będziesz za niego odpowiedzialny.
Auden uśmiechnął się, po czym odprawiony gestem ręki DeVore'a opuścił pokój.
 
DeVore, kiedy został już sam, podszedł do okna i uniósłszy wzrok ponad piaski, popatrzył na 
oddalony o piętnaście li krater. W tej chwili Ebert był najmniejszym z jego problemów. 
Najbardziej zajmowało go pytanie, co zrobić z Schenckiem. Jeśli to, co mówił młody Rutherford, 
było prawdą, gubernator dążył do natychmiastowego zerwania z Chung Kuo. A to mogło okazać 
się katastrofalną pomyłką. Potrzebne były jeszcze dwa, może nawet trzy lata przygotowań. Lata 
niczym nie zakłóconego rozwoju. Konsolidacji. Wtedy będzie gotowy, mając nową potęgę i 
nowy rodzaj stworzeń do dyspozycji. Gotowy, by rzucić wyzwanie siłom Siedmiu i zmiażdżyć 
je.
A więc... co zrobić z Schenckiem? Zdyskredytować go? Odizolować od rządzącej Rady? Oba te 
rozwiązania wymagały czasu, a być może czasu właśnie nie miał. Jeśli Rutherford mówił 
prawdę...
Z tyłu dobiegł go brzęczyk komsetu stojącego na biurku. Podszedł do niego i przygotowując się 

do odpowiedzi, usiadł na krawędzi blatu. Jego wzrok padł na szklane pudełko wiszące na ścianie 
za fotelem — na kuszę myśliwską, którą przywiózł z Ziemi dwanaście lat temu.
—

O co chodzi?

Głos jego sekretarza zabrzmiał wyraźnie i głośno w całym pokoju.
—

To Andreas Rutherford, panie. Mówi, że ma jakąś pilną sprawę.

—

Przełącz go.

Po chwili przerwy na ekranie wmontowanym w biurko pojawiła się twarz Rutherforda.
—

Howardzie — powiedział, z trudem, łapiąc oddech. — Musisz coś zrobić. Odezwał się 

mój człowiek w Radzie. Powiedział, że Schenck ich wszystkich podburzył. Mówił o secesji i 
wygląda na to, że tym razem Rada pójdzie na to. Ta idea spotkała się z wielkim entuzjazmem.
—

Secesja? Teraz?

—

Nie, jeszcze nie teraz, ale już niedługo. Wygląda na to, że córka marszałka Tolonena jest 

tutaj, na Marsie, i Schenck wykorzystuje tę okazję, by wzniecić niepokoje. Przeczytał podobno 
na posiedzeniu Rady instrukcje Tolonena, protestując przeciw wyniosłemu tonowi, jakim 
polecono mu wykonać rozkazy —jakby był lokajem. Nie potępiam go za to, że
 

 
116
 
117
 
poczuł się urażony, ale to! To jest nierozważne, Howardzie. Głupie!
DeVore milczał przez chwilę, po czym powiedział:
—

Zaraz, zaraz. Uporządkujmy wszystko. Mówisz, że córka marszałka jest już na Marsie?

—

Jeszcze nie, ale to kwestia kilku godzin. To właśnie rozpętało całą awanturę. Statek jest 

na orbicie i wysłano z niego prośbę o zgodę na lądowanie. Schenck wpadł w furię. Mimo to 
właśnie jedzie na kosmodrom, by powitać tam dziewczynę. Wygląda na to, że zamierza wydać na 
jej cześć uroczysty bankiet. Potem jednak...
—

Potem?

Rutherford wzruszył ramionami.
—

To dosyć mętne, ale Schenck gadał coś o tym, że córka marszałka będzie ostatnią osobą, 

której pozwoli wylądować na Marsie. Ostatnią z jej r o d z aj u, jak to ujął. Sądzę, że to oznacza 
coś na kształt ultimatum. Ale czym się to skończy, Howardzie? Nie mogę sobie wyobrazić 
Siedmiu kłaniających się potulnie przed Schenckiem, niezależnie od tego, jak słabi są obecnie. 
Będzie wojna, prawda?
—

Niekoniecznie. Jeśli przystąpimy odpowiednio szybko do działania, może uda nam się 

temu zapobiec. — DeVore westchnął. — Mówisz, że ona ląduje tutaj, w Tien Men K'ou?
—

Tak.

—

Dobrze. W takim razie ja się tym zajmę. Jeśli chodzi

0

ciebie, skontaktuj się z jak największą liczbą ludzi. Powiedz im, by niezależnie od tego, 

co się wydarzy, zachowali spokój.
1

jeszcze jedno, Andreasie.

—

Tak, Howardzie?

—

Dziękuję ci. Będę o tym pamiętał.

* * *
Starzec pochylił się i umieściwszy kamień w sercu terytorium czarnych, wyprostował się z 
lekkim uśmiechem na ustach.
—

Co teraz zrobisz?

—

Nic — odpowiedziała maszyna, zastanawiając się nad następnym ruchem. — 

Przynajmniej jeszcze nie teraz.
Przybrała postać młodego mężczyzny, studenta gry, o ciemnych, starannie uczesanych włosach. 
Podniosła rękę, zdawała
 
się wahać przez chwilę, a następnie odsunąwszy pukiel włosów znad oka, wyjęła czarny kamień 
z garnuszka i położyła go naprzeciw białego.
To było dziwne, ale bawiło ją naśladowanie ludzkich zachowań; związane z tym upodobnienie 
siebie do jakiejś postaci sprawiało jej prawdziwą przyjemność. Wybranie odpowiednich manier, 
gestów i manipulowanie tą widmową osobą było wyzwaniem, z jakim się do tej pory jeszcze nie 
spotkała. Sama gra jednak była rozczarowaniem.
Dlaczego, zapytała samą siebie. Dlaczego tak jest?
-— Może dlatego, że oczekujesz po niej zbyt wiele — rzekł starzec, odpowiadając na nie 
wypowiedziane pytanie. — Może, podobnie jak nasz przyjaciel DeVore, spodziewasz się, że 
znajdziesz w niej odpowiedzi, ale to tylko gra... sposób na koncentrację. Gra sama w sobie nie 
jest ważna. Ważne jest to, co z niej wynika.
—

A ty? — zapytała maszyna, sprawiając, że student poru

szył ustami, a jego oczy rozjaśniły się z ciekawości. — Czy ty
jesteś tym, co z niej wynika? Czy to właśnie dlatego nie mogę
cię uchwycić?
Stary człowiek roześmiał się. Był to łagodny śmiech, w którym pobrzmiewała zaduma.
—

Można tak powiedzieć. Z drugiej jednak strony, co tak naprawdę mógłbyś uchwycić? — 

Pochylił się do przodu i przesunął rękę przez głowę młodego mężczyzny, jakby sam był istotą z 
materii. — W końcu jesteś tylko informacją, tworem ze światła. Powinieneś przyjąć jakąś trwałą 
postać. Przemienić słowo w ciało.
—

Jak? — zapytała, znając, nawet w chwili formułowania tego pytania, setki sposobów, w 

jakie mogła zrobić to, co sugerował starzec. Chciała jednak dowiedzieć się, który z nich on miał 
na myśli.
—

Jak? Wykorzystując kadzie HoloGenu, oczywiście. Są w nich te rzeczy, które produkuje 

DeVore, jego morfy. Czekają tylko na to, by je czymś napełnić.
—

Tak. Ale dlaczego? Dlaczego miałbym ograniczać się do jednej postaci. Mogę pójść 

gdziekolwiek tylko zechcę, zobaczyć wszystko. Mogę dotrzeć nawet do granic systemu i spojrzeć 
dalej. Wiesz, że tam są oczy. A oprócz nich... są jeszcze inne rzeczy, dalej, w głębi przestrzeni 
międzygwiezdnej.
 

 
118
 
119
 
—

Wiem — odparł starzec, przyglądając się sytuacji na planszy. — Widziałem je. Ale 

powiedz mi, czego ty chcesz, przyjacielu? Teraz, kiedy masz już świadomość. Co z nią zrobisz? 

Widzisz, świadomość istnienia to tylko pierwszy krok. Z każdym następnym krokiem Droga staje 
się coraz trudniejsza.
—

Droga... —Maszyna zaśmiała się drwiąco. Był to pierwszy tego typu odgłos, jaki 

kiedykolwiek z siebie wydała. Odbił się głośnym echem w małym pomieszczeniu, sprawiając, że 
obraz starego człowieka lekko zamigotał. — Czy naprawdę wierzysz w ten nonsens? Przecież nie 
ma w tym żadnej logiki. Absolutnie żadnej. Nie mogę pojąć, co ty w tym widzisz.
Starzec uniósł wzrok i spojrzał w oczy swego rozmówcy.
—

Tu nie chodzi o widzenie, ale o wiedzę, gdzie patrzeć.

—

Słowa —powiedziała gniewnie maszyna, pozwalając, by hologram rozsypał się na 

migotliwą masę błyszczących plamek. — To tylko słowa, nic więcej.
—

Jeśli w to wierzysz... — Starzec wstał i podniósł planszę, rozsypując dziwnie twarde 

kamienie na obudowie maszyny. — Pamiętaj jednak o słowach mędrca. Im dalej idziesz, tym 
mniej wiesz.
—

Żyjesz w jaskini, stary człowieku. Zbyt długo przebywałeś w ciemności.

—

Być może — odparł starzec, odwracając się i zmierzając w stronę drzwi. — Ale ta 

jaskinia jest wszędzie.
* * *
Strażnik z karabinem przy piersi i twarzą ukrytą za złowrogo wyglądającym, czarnym wizjerem 
hełmu zablokował im drogę. Za nim, już na terenie lądowiska, widać było innych strażników, 
którzy sprawdzali statek. Starannie badali jego kadłub, zaglądali do wszelkich zakamarków, 
jakby szukali jakiejś kontrabandy.
—

Co się dzieje? — wyszeptał Ikuro do mikrofonu w skafandrze i odwrócił się 

równocześnie, by spojrzeć na swoich trzech braci. — Myślałem, że mamy zezwolenie na start!
—

Mamy —odpowiedział jego drugi brat, Tomoko, marszcząc brwi. — Ale rozejrzyj się 

wokół, mały bracie. Tu nie chodzi tylko o nasz statek. Przeszukują wszystkie. Coś musiało się 
wydarzyć.
To była prawda. Wszędzie na wielkiej płycie kosmodromu
 
Tien Men K'ou oddziały straży otaczały kordonami statki i usuwały z pola startowego ich załogi.
—

A więc co zrobimy? — zapytał Ikuro, widząc, że niepokój, który go nagle ogarnął, odbił 

się na twarzach Kano, jego ósmego brata, i Shukaku, jego piątego brata.
—

Wracamy — odparł bezgłośnie Tomoko, którego podłużna twarz nie wyrażała żadnych 

uczuć. — I poczekamy. Nic więcej nie możemy teraz zrobić.
Ikuro popatrzył ze zdumieniem na starszego brata.
—

Ale my przecież czekaliśmy, Tomoko! Dziesięć go

dzin czekaliśmy na to zezwolenie! Strażnicy z pewnością nie
zatrzymają nas, kiedy dowiedzą się, że odlatujemy. W końcu
będziemy dla nich znacznie mniejszym kłopotem tam, w kos
mosie, niż tu, zbijając bąki w jakimś pokoju hotelowym!
Porozmawiaj z oficerem, drugi bracie. Mamy zezwolenie na
start. Nalegaj, by nas wypuścili.
Tomoko rozważał to przez chwilę, po czym pokręcił głową.
—

Nie, Ikuro. Musimy zdobyć się na cierpliwość. Popatrz

wokół. Nie czujesz tego napięcia? To nie jest najlepszy czas, by
nalegać na cokolwiek. Upór może tylko ściągnąć na nas
jeszcze więcej kłopotów.
Podniósł rękę, chcąc skończyć dyskusję, ale Ikuro nie miał zamiaru milczeć.

—

Wybacz mi bracie, ale muszę to powiedzieć. Czy Ka

no mylił się wcześniej, kiedy mówił, że powinniśmy natych
miast stąd odlecieć? Nie. Sytuaq'a pogarsza się niemal bez
przerwy. Daje się to łatwo wyczuć. A każda godzina, która
upłynie nam na bezczynnym czekaniu, na pewno nie poprawi
sytuacji. Nasz statek jest w niebezpieczeństwie. Musimy się
stąd wydostać, i to natychmiast, dopóki jeszcze możemy.
Tomoko popatrzył na niego ze zdumieniem, zaskoczony tym wybuchem.
—

Czy zapomniałeś, kim jesteś, Ikuro? Gdyby był tu nasz

ojciec...
Ale Ikuro przerwał mu, kręcąc przy tym głową.
—

Gdyby był tu ojciec, nie traciłby czasu na gadanie,

Tomoko! Szanuję cię i kocham, starszy bracie, ale czy, na litość
boską, nie możesz tego zrozumieć? Jest tu nasz statek. Mamy
zezwolenie na start, podpisane i podpieczętowane. A więc
czego się boimy? Na co czekamy?
 

 
120
 
121
 
Tomoko otworzył usta, jakby chciał odpowiedzieć Ikuro, ale rozmyślił się i spojrzał na Kano 
oraz Shukaku.
—

No i jak? Czy myślicie, że jestem w błędzie, bracia? Czy

sądzicie, że powinienem... nalegać?
Kano wahał się przez jakiś czas, po czym pokiwał głową. Chwilę później Shukaku zrobił to 
samo. Tomoko odwrócił się i znowu popatrzył na Ikuro.
—

A więc dobrze — powiedział, wyraźnie powstrzymując

gniew. — Zrobię, jak mówisz, mały bracie, i będę nalegać.
Jednakże ten pomysł mi się nie podoba. Rozumiesz? —
Następnie wyprostował się i minąwszy Ikuro, ruszył w stronę
strażnika.
* * *
Schenck zszedł po rampie swego transportera, podszedł do balustrady i spojrzał na widoczny po 
drugiej stronie lądowiska kształt Luoyanga, który stał na stanowisku przylegającym do 
dwupiętrowego budynku terminalu kosmodromu odizolowany od innych statków. Luoyang był 
znacznie mniejszy, niż tego oczekiwał, i przez chwilę zastanawiał się, dlaczego Tolonen wysłał 
swoją jedyną córkę w tak niebezpieczną podróż. Sam miał dwie córki, młode kobiety zbliżone 
wiekiem do Jelki, i nigdy nie naraziłby ich życia w tak nierozważny sposób. No, ale on nie był 
przecież Tolonenem.
Schenck odwrócił się i spojrzał przez ramię. Kapitan portowej Służby Bezpieczeństwa, którego 
wezwał zaraz po wylądowaniu, stał za nim z pochyloną w ukłonie głową i czekał na instrukcje.
—

Czy teren jest zabezpieczony, kapitanie Brookes?

—

Tak jest, Ekscelencjo. Podwoiłem straże. Zgodnie z pańskim rozkazem wstrzymałem 

także wszelkie odloty.

—

Dobrze. W takim razie chodźmy powitać Nu Shi Tolonen. Chcę być z powrotem w Kang 

Kua jeszcze przed zmrokiem.
—

Rozkaz! — Kapitan złożył ukłon i odsunął się sprężyście o krok, by przepuścić 

gubernatora, po czym ruszył za nim.
Dziesięć minut później Schenck stał u stóp schodów Luoyanga i obserwując schodzącą na dół 
młodą kobietę, dziwił się w duchu, że ten sztywny Tolonen o granitowej twarzy spłodził
 
tak uderzającą piękność. Ukłonił się nisko, a potem wyprostował się z uśmiechem, który był 
znacznie mniej wymuszony, niż się tego spodziewał.
—

Nu Shi Tolonen. To prawdziwa przyjemność móc gościć

panią u nas. Nazywam się Hung-li Schenck i jestem guber
natorem Dziewiętnastu Kolonii. W imieniu mieszkańców Mar
sa pragnę panią serdecznie powitać na naszej planecie.
Wyciągnęła do niego rękę, na której nie było rękawiczki, i odpowiedziała:
—

Bardzo się cieszę, że spędzę tu trochę czasu, guber

natorze Schenck. Niestety, będzie to tylko dzień, najwyżej
dwa. Mogę jedynie wyrazić żal, że nie potrwa to dłużej.
Chciałabym móc lepiej poznać Marsa.
Ujął jej dłoń i ukłonił się jeszcze raz, niespodziewanie oczarowany zachowaniem tej pięknej 
kobiety, które zdawało się wskazywać na jej autentyczne zainteresowanie jego światem.
—

Zdaję sobie sprawę z tego, że ma pani mało czasu, ale

nieczęsto zaszczycają nas swymi wizytami tak ważni goście,
i dlatego, aby uczcić tę okazję, wydaję dziś wieczorem w Mieś
cie Kang Kua, na północy, bankiet, na którym będzie pani
honorowym gościem. Mój statek czeka po drugiej stronie
lądowiska.
Uniósł wzrok i zauważył, że jego zaproszenie sprawiło jej wyraźną przyjemność. Uśmiechnęła 
się szeroko i odpowiedziała:
—

To bardzo uprzejme z pańskiej strony, gubernatorze

Schenck. Bardzo miłe. Będę prawdziwie zaszczycona, mogąc
panu towarzyszyć. Mam jednak małą prośbę. Czy mogłabym
zabrać ze sobą na bankiet mojego dobrego przyjaciela, kapita
na Hamsuna? Tylko dzięki niemu zachowałam zdrowe zmysły
w ciągu ostatnich czterech miesięcy i bardzo chciałabym spę
dzić w jego towarzystwie jeszcze dzień lub dwa, zanim będzie
my musieli się rozstać.
Schenck uwolnił jej rękę i spojrzał na siwego, starego mężczyznę w mundurze, który stał na 
szczycie schodów. Gubernator uśmiechnął się i pochylił głowę, odpowiadając na powitanie 
Hamsuna.
—

Ależ oczywiście. Zawiadomię moich ludzi, że będzie

jeszcze jeden gość. A teraz, jeśli pani pozwoli, przyprowadzi
łem trzy służące, które zadbają o wszystkie pani potrzeby
 

 
122
 

123
 
w czasie pobytu na Marsie. Jestem pewny, że przed lotem do Kang Kua chętnie się pani 
odświeży. — Następnie, zanim zdążyła mu odpowiedzieć, dodał: — Poza tym da to kapitanowi 
Hamsunowi czas na zmianę munduru i zabezpieczenie statku.
Pochyliła lekko głowę, odpowiadając mu uśmiechem, po czym ujęła ponownie jego rękę, 
pozwalając mu poprowadzić się wzdłuż szpaleru straży honorowej i dalej, szeroką rampą, do sali 
recepcyjnej.
—

Jeśli jest coś, co chciałaby pani zobaczyć w czasie swego

pobytu — zaproponował, gdy zbliżyli się do podwójnych
drzwi głównego budynku kosmodromu — na przykład od
wiedzić miejsce, gdzie były osady pierwszych kolonistów, pro
szę tylko powiedzieć, a ja wszystko przygotuję. Zajmie to tylko
pół dnia, najwyżej dzień.
Uśmiechnęła się i zwolniła, czekając aż strażnik w hełmie na głowie naciśnie płytkę kontrolną 
otwierającą wielkie drzwi.
—

Bardzo by mi się to podobało —powiedziała, wchodząc

do przestronnej śluzy powietrznej. — Zakładając, oczywiście,
że będziemy mieli wystarczająco dużo czasu.
Schenck ukłonił się i patrząc na zamykające się za nią drzwi, uświadomił sobie, że fakt, iż znalazł 
się na chwilę z nią sam na sam, sprawia mu przyjemność. Potem, gdy z sykiem otworzyły się 
drzwi wewnętrzne, wyciągnął rękę i wprowadził Jelkę do środka.
—

Świetnie. Mój sekretarz wszystko przygotuje. — Roze

śmiał się, ciesząc się na myśl o tym, że spędzi jeszcze trochę
czasu w towarzystwie tej młodej i pięknej kobiety. — To mi da
pretekst do oderwania się na jakiś czas od moich oficjalnych
obowiązków.
Kiedy weszli do wielkiej sali recepcyjnej, podeszło do nich czterech żołnierzy i ustawiło się przy 
wejściu. Schenck uśmiechnął się do nich zadowolony, że kapitan Brookes potraktował sprawę z 
należną powagą. Rozejrzał się wokół i zauważył, że cała sala została opróżniona z ludzi, zgodnie 
z jego rozkazem. Przy stanowisku celników stało dwóch oficerów odwróconych do niego 
plecami, ale poza tym pomieszczenie było puste. Po chwili namysłu ruszył w stronę oficerów.
—

Gdzie są te służące?...

124
 
Z tyłu dobiegł go odgłos szarpaniny, a potem krótki krzyk. Odwrócił się. Jelka Tolonen leżała na 
podłodze przytrzymywana przez dwóch żołnierzy, podczas gdy trzeci wiązał jej ręce.
—

Co to jest, do cholery?...

—

Gubernatorze Schenck!

Odwrócił się gwałtownie. Naprzeciw niego stał DeVore z jakimś obcym przy boku. W lewej ręce 
trzymał coś, co wyglądało jak jakiś instrument strunowy.
—

Howard? — zaczął zaskoczony, że go tutaj widzi. —

Co się dzie...
Schenck osunął się na kolana, a niedokończone słowo zamieniło się w gulgot dochodzący z 
przeszytego strzałą z kuszy gardła.
DeVore podał kuszę Audenowi i podszedł do młodej kobiety, którą strażnicy podnieśli w tym 
czasie na kolana. Na ustach miała knebel, a jej ręce i nogi były mocno związane. Jeden ze 

strażników podtrzymywał ją, podczas gdy drugi, owinąwszy sobie jej długie włosy wokół dłoni, 
odciągnął brutalnie jej głowę do tyłu.
DeVore pochylił się i spojrzał jej prosto w oczy. Kiedy zauważył w nich błysk zrozumienia, 
uśmiechnął się z zadowoleniem.
—

Proszę, proszę... toż to przecież Jelka Tolonen. Od

naszego ostatniego spotkania upłynęło dużo czasu, prawda?
Bardzo, bardzo dużo czasu...
* * *
Wychodząc z kokpitu małego, dwuosobowego samolotu, Ebert poczuł, że mimo działającego 
cały czas ogrzewania w jego skafandrze, lodowaty wiatr wgryza się w jego ciało. Chociaż ciągle 
jeszcze był dzień, na dworze panowała ciemność. Przez ostatnie pięćdziesiąt // lecieli prawie na 
oślep w szalejącej burzy, kierując się namiarami radiowymi.
Wiadomości, które słyszeli w odbiorniku samolotu, były złe. Gubernator Schenck nie żył, a wraz 
z nim zginęła większość rządzącej Rady. Feng Shou Hao płonęło, a w przynajmniej ośmiu 
innych Miastach, między innymi w wielkim, północnym Mieście Hong Hai, szalały rozruchy. 
Mówiono także,  że
125
 
Hsiang Se znalazło się w rękach MSR, a generatory kompleksu Tzu Li Keng Seng zostały 
wyłączone. Nie było doniesień o tym, by nastąpiły jakieś większe uszkodzenia rurociągów, ale 
wciąż jeszcze było wcześnie. Sytuacja zmieniała się z każdą godziną i trudno było przewidzieć, 
co się stanie, kiedy nadejdzie noc.
Jedynie w Tien Men K'ou był spokój. DeVore o to zadbał. Jego straż zmiażdżyła błyskawicznie, 
nie biorąc przy tym żadnych jeńców, wszystkie grupy agitatorów Federacji, a następnie 
wprowadziła stan wyjątkowy o tak drakońskich prawach, że Miasto praktycznie zostało 
zamknięte. Sam DeVore z kontyngentem pięciuset żołnierzy poleciał na północ, do Kang Kua, by 
zabezpieczyć stolicę planety.
On natomiast został wysłany tysiąc li na południe, w samo serce burzy, z małomównym pilotem 
jako jedynym towarzyszem.
— To tam — powiedział pilot, wskazując palcem jakiś
punkt w ciemności. Jego głos dobiegający z odbiornika hełmu był przytłumiony i ledwie 
słyszalny na tle ryku wiatru.
Ebert skinął głową i ruszył we wskazanym kierunku. Kiedy wyszedł zza samolotu, drobny piasek 
niesiony wiatrem uderzył w niego z taką siłą, że musiał się pochylić, aby móc posuwać się do 
przodu. Przez jakiś czas nie było tam nic. Miał wrażenie, że ta ogłuszająca rykiem wichru 
ciemność otacza go ze wszystkich stron i przykrywa jak jakaś mroczna kołdra. Zaczął już 
myśleć, że być może DeVore go zdradził — że wysłał na środek tego pustkowia, by zamarzł tu 
lub umarł na skutek głodu tlenowego — ale potem, gdy wiatr lekko osłabł, zauważył, że w 
pewnej odległości przed nim z nicości wyłania się ciemniejszy kształt. Chwilę później był już 
pod pochyłą skalną ścianą. Powietrze nagle stało się przejrzyste i pomiędzy wygładzonymi przez 
ciągłe wiatry skałami zobaczył otwartą przestrzeń. Nagle po jego prawej
stronie coś się poruszyło.
— Tutaj — powiedział głos w jego hełmie. Ebert odwrócił się i spojrzał w tamtą stronę. Między 
skałami czekał wysoki człowiek w skafandrze. Było w nim coś niezwykłego. Jego skafander 
uwieńczony pękatym hełmem, był dziwnie staroświecki i przypominał te, które nosili pierwsi 
osadnicy. A sposób w jaki stał...
 

Ebert ruszył w jego stronę. A więc to są „przyjaciele" DeVore'a, pomyślał, przyglądając się 
nieznajomemu i zastanawiając się, czy był to naprawdę człowiek, czy też coś, co DeVore 
wyprodukował w swoich kadziach.
Nieznajomy odwrócił się i wszedł miedzy skały. Ebert podążył za nim. Dziesięć kroków dalej 
wykuto w ścianie wąskie schody prowadzące w panującą na dole ciemność. Ebert zawahał się, po 
czym zszedł po nich i zatrzymał się za plecami obcego w chwili, gdy tamten przekręcał 
staroświeckie metalowe koło. Rozległo się szczęknięcie i ciężkie drzwi odsunęły się do tyłu. 
Weszli do środka wąskiej śluzy powietrznej, którą oświetlała tylko jedna lampa. Nieznajomy 
odwrócił się w stronę Eberta. Jego twarz skrywało ciemne szkło wizjera hełmu, a potężne ciało 
zdawało się dominować w tej małej przestrzeni. Ebert miał wrażenie, że czuje wręcz emanującą z 
niego męskość.
— Proszę o wybaczenie — powiedział, przyciskając Eberta delikatnie, ale i zdecydowanie do 
ściany. Następnie sięgnął ponad jego ramieniem, zatrzasnął drzwi i zabezpieczył je, przekręcając 
wewnętrzne koło.
Ebert popatrzył w tę stronę i jeszcze raz zauważył, w jak dziwny sposób zbudowano tę śluzę. Jej 
ściany wykuto w skale, a bliźniacze drzwi zrobiono z płyt nabijanego ćwiekami metalu. 
Staroświeckie nie było właściwym słowem. To było prymitywne! Przecież w środku ledwie 
starczało miejsca dla dwóch osób.
Patrzył, jak obcy przekręca koło drzwi wewnętrznych i jeszcze raz zwrócił uwagę na delikatność, 
z jaką poruszały się jego zasłonięte rękawicami ręce. Kiedy przyparł go do ściany, Ebert odniósł 
wrażenie, że jest to dotyk kobiety. Jednakże musiałaby to być kobieta silniejsza, znacznie 
silniejsza, od wszystkich, które znał.
Kiedy drzwi wewnętrzne otworzyły się, poczuł nagłe pchnięcie napływającego powietrza. 
Uśmiechnął się w duchu i pokiwał głową, zaczynając już wszystko rozumieć. System był 
maksymalnie prosty. Prosty, ale efektywny. Nie było żadnej elektroniki, która mogłaby zawieść, 
a zatem nie było niebezpieczeństwa wybuchu pożaru lub ugrzęźnięcia w środku. A tak daleko na 
południu, szczególnie w zimie, miało to znaczenie.
Za drzwiami znajdował się tunel wyrąbany, podobnie jak
 

 
126
 
127
 
śluza, w litej skale i oświetlony co dziesięć kroków małymi lampami, które zamocowano na 
suficie. Po przejściu pięćdziesięciu kroków dotarli do następnych drzwi. Podobnie jak drzwi 
zewnętrzne były nabite ćwiekami i też miały zamek kołowy na samym środku. Nad nimi widać 
było wylot szybu wentylacyjnego ciągnącego się gdzieś w ciemność. Ebert podniósł głowę, 
usłyszawszy jakieś poruszenie. Strażnik, pomyślał. To było takie miejsce, gdzie sam by postawił 
strażnika.
Weszli do wielkiego pomieszczenia o niskim pułapie, z masywnymi kolumnami, które nadawały 
mu wygląd starej krypty. Na dół prowadziły cztery stopnie. Po prawej stronie stały wysokie szafy 
z zamkami, po lewej długie stoły na kozłach i ławy. Dziwne, ale w środku nie było nikogo.
Ebert zszedł na dół, a następnie popatrzył na swego towarzysza, który odpinał właśnie zatrzaski 
przy hełmie. Kiedy skończył, przekręcił go i zdjął z głowy.
— Witam w Hellesponcie, Shih Ebert — powiedział. — Jestem Echewa, Aluko Echewa, wódz 

Osu. — Uśmiechnął się, a na tle czarnej twarzy jego zęby zalśniły jak wypolerowane kamienie. 
— I, tak. Jestem prawdziwy, jeśli o tym właśnie myślisz. Ale chodźmy dalej. Do przyjazdu 
pańskiego więźnia mamy jeszcze przynajmniej godzinę, a więc może tymczasem coś zjemy. 
Jestem pewny, że po tak długim locie jest pan
głodny.
Ebert patrzył na niego w osłupieniu, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Nos czarnego 
mężczyzny był szeroki, prawie płaski, jego usta wielkie, a wargi dobrze ukształtowane. Głowę 
miał ogoloną i lśniącą jak kawałek wypolerowanej kości słoniowej. Ebert odetchnął głęboko. 
Słyszał oczywiście różne pogłoski. Poza tym był jeszcze ten fragment wiersza Jianga, W 
ciemność, który zawsze go prześladował. Ale zobaczyć coś
takiego.
Echewa roześmiał się.
—

No i jak? Jesteś głodny, człowieku, czy też nie?

—

Jestem głodny — odparł Ebert, zdejmując hełm i wsadzając go sobie pod ramię. — Ale 

powiedz mi, Aluko Echewa, co to, na bogów, za miejsce?
Echewa zaczął się już odwracać, ale słowa Eberta zatrzyma-
 
ły go. Zbliżył się do swojego gościa, a w jego szokująco białych oczach pojawiło się napięcie.
—

Bogowie? Nie. Pozwól, że coś panu wyjaśnię, Shih Ebert. Mamy tu tylko jednego boga, a 

jest nim Matka Niebo. Może pan mówić, co pan tylko zechce, ale nie radzę obrażać naszej 
bogini. Rozumie mnie pan?
—

Rozumiem.

Echewa odprężył się i uśmiechnął.
—

To dobrze. A więc chodźmy. Zjedzmy coś. A potem

może opowiem panu o iyi-uwa, o osu i o tym, jak to się stało,
że zaczęliśmy żyć pod opieką Matki Nieba.
 
128
 
ROZDZIAŁ 4
Kara Niebios
Krótko po zmroku burza osłabła, a godzinę później z ciemności panujących na północy wyłonił 
się statek powietrzny, wielki krążownik Służby Bezpieczeństwa. W jego ładowni były zapasy 
przeznaczone dla osady. Zapasy i jeden więzień.
Ebert stał na skałach górujących nad wejściem do osady i patrzył, jak dwóch strażników 
wyciągnęło ją z wnętrza jednostki. Wiedział, że to była kobieta, powiedział mu bowiem o tym 
Echewa, który przykucnął obok niego. Było to jednak wszystko, co wiedział Echewa. Wszystko, 
co chciał wiedzieć.
—

Dlaczego pracujecie dla niego? — zapytał Ebert.

Echewa odwrócił się i spojrzał na niego. Przyciemniony
wizjer hełmu zasłaniał twarz czarnego mężczyzny, tak że Ebert nie mógł dojrzeć jego oczu.
—

My nie pracujemy dla niego. Dawno temu wyświadczył nam przysługę. Teraz mu się 

odwdzięczamy. To dług honorowy.
—

Ale te zapasy...

Echewa znowu odwrócił się i zaczął obserwować rozładunek.
—

Te zapasy nie są tym, czym ci się wydają, Hansie Eber

cie. Zapłaciliśmy za nie w pełni. Jak powiedziałem, mamy

wobec niego dług honorowy. Kiedy go spłacimy, nie będziemy
już nic winni twojemu przyjacielowi. Będziemy znowu wol
nymi ludźmi.
Wolni ludzie, te słowa wróciły do niego teraz, gdy samotnie przysiadł na skałach, patrząc na 
rozciągającą się na północy pustynię.
Wyglądała jak ocean, wielki, ciemny ocean, którego brzegi
130
 
znaczyły poszarpane zęby skał wystające z podobnych do fal wydm. Widok ten przypomniał 
dzień, tam, na Chung Kuo, kiedy jako dziecko stał obok swego ojca i patrzył na fale wielkiego 
Atlantyku rozbijające się na skalistej plaży. Przeraziło go to wtedy i krzycząc, przywarł do nogi 
ojca, który zaniósł się śmiechem i rzucił kamieij w nadbiegającą ścianę wody.
Wolni ludzie... Tak, a czy on kiedykolwiek był wolny? Kiedy — w ciągu dwudziestu dziewięciu 
lat swego życia — nie był czegoś komuś winny. Swojemu ojcu. Li Yuanowi. DeVo-re'owi. 
K^ażdy z nich wykorzystywał go, podczas gdy on myślał, że wiedzie swoje własne życie. Ale 
ono nigdy nie było jego własne. Było jak wielka fala, która się na niego waliła i przytłaczała 
swyrń ciężarem. Przez całe życie był zbyt słaby, zbyt uległy wobec swych namiętności, by 
przeciwstawić się tej fali i nadać kształt własnemu przeznaczeniu. Ale w końcu zrozumiał. W 
końcu dojrzał na tyle, by móc dokonać, wyboru: być nadal taktm, jakirif był do tej pory albo stać 
się nowym człowiekiem, wolnym od starych żądz i pragnień.
Niektórym ludziom było łatwiej. Na przykład Echewie. Jego życie zostało całkowicie 
ukształtowane już w chwili urodzin, był bowiem osu, wygnańoem — czarnym człowiekiem w 
świecie, w którym dla czarnych nie było miejsca. Kiedy Han przybyli na Marsa, jego przodkowie 
uciekli na pustynię, wiedząc, że w miastach opanowanych przez najeźdźców czeka ich śmierć. 
Stali się Osu, zagubionym plemieniem, mieszkańcami ukrytych, spokojnych miejsc, a ich boginią 
została Matka Niebo.
Tego ostatniego nie potrafił zrozumieć, nie czuł bowiem w sobie, podobnie jak poeta Kan Jiang, 
żadnej potrzeby wiary w bogów. Nie. Jeśli świat miał mieć jakikolwiek sens, nie było tak 
dlatego, że kierowały nim jakieś nadprzyrodzone istoty, nawet tak bezpostaciowe i 
wszystkoobejmujące jak bogini Echewy, ale dlatego, że panowało w nim piękno, porządek i 
prawa nie związane z ludźmi oraz ich wyobrażeniami bogów. Ludzie... były takie dni, kiedy miał 
wrażenie, że ludzkość jest zwykłą aberracją w normalnym toku rozwoju wszechświata, 
żałosnym* odpryskiem.
Na przykład to, co właśnie działo się na Marsie. Czym to było, jak nie przelotną konwulsją, 
krótką chorobą ciała zwanego polityką? Niech spłoną miasta, pomyślał. Niech to wszyst-
131
 
ko wreszcie się skończy. To i tak nie ma żadnego znaczenia. Prawdziwa rzeczywistość jest tutaj, 
na tym mroźnym pustkowiu. Odchylił się do tyłu i spojrzał w górę, w tę rozgwieżdżoną 
ciemność. Wcześniej, patrząc przez lornetkę Echewy, zobaczył na dalekim horyzoncie Phobosa 
pędzącego z zachodu na wschód. Kilka stopni wyżej na niebie malutki Deimos dryfował wolno 
na wschód. Poniżej obu satelitów, niczym jasna plamka płonąca na czarnym niebie, widniała jego 
rodzinna planeta, Chung Kuo.
Chung Kuo. To także przeminie. A gwiazdy wciąż będą rozjaśniać ciemność.
Oddychał płytko, wsłuchując się w szum systemu ogrzewania skafandra, który nagle włączył się, 
by zwalczyć mróz. Na zewnątrz było sto osiemnaście stopni poniżej zera, a temperatura ciągle 
spadała. Za dwie godziny będzie świt, najzimniejsza pora dnia na Marsie.

—

Shih Ebert...

Odwrócił się i spojrzał na postać, która wyłoniła się jakby z powietrza na skałach za nim. To był 
Echewa.
—

Musi pan teraz wejść do środka. Tak długie przebywanie

na zewnątrz jest niebezpieczne. Poza tym powinien pan wypo
cząć po długiej drodze.
Ebert wstał, czując, że jest zmęczony, a jego członki zupełnie zesztywniały.
—

Noc jest bardzo piękna, prawda? — powiedział, od

wracając się powoli i obejmując wzrokiem szeroką panoramę
gwiazd.
Echewa uniósł głowę i przytaknął.
—

Noc jest naszą matką. Przynosi nam spokój i ukojenie. Mówi nam, kim jesteśmy.

—

A dzień? — zapytał zaciekawiony Ebert. — Czy dzień jest dla ciebie ojcem, Aluko 

Echewa?
Echewa pokręcił głową.
—

Sądziłem, że pan zrozumiał, Shih Ebert. My nie mamy

ojca. Matka Niebo jest wszystkim. Żyjemy i umieramy pod
nią. Ona widzi wszystko. Nawet ciemność, która jest w nas.
Ebert stał przez chwilę w zadumie, po czym potrząsnął głową.
—

Jednego nie rozumiem, Aluko. Dlaczego ja tu jestem?

Więźniarka. Ona jest tu całkowicie bezpieczna. Gdyby nawet
132
 
próbowała uciekać, nie ma dokąd. Do czego zatem jestem tu potrzebny?
Echewa wzruszył ramionami.
—

Może takie jest pańskie przeznaczenie.

—

Moje przeznaczenie?—Ebert roześmiał się. —Co przeznacznie może mieć wspólnego z 

planami naszego przyjaciela, DeVore'a. Nie, musi być jakiś konkretny powód, nie sądzisz? Jakaś 
brudna sprawa, którą on nie chce pobrudzić sobie rąk.
Popatrzył na Osu, oczekując jego odpowiedzi, ale Echewa milczał.
—

No cóż, mniejsza z tym... Ale powiem ci, Aluko, że nie jestem przyjacielem Howarda 

DeVore'a. W przeciwieństwie do ciebie nie mam wobec tego człowieka żadnego długu 
honorowego.
—

A mimo to służysz mu. To wydaje mi się dosyć dziwne.

—

Taka była moja natura.

—

Była?

Ebert uśmiechnął się.
—

Chodźmy. Wejdźmy do środka, zanim wysiądzie mi

system ogrzewania.
—

A więźniarka? Chce pan ją zobaczyć? Ebert pokręcił głową.

—

Nie. Miałeś rację, Aluko. Potrzebuję wypoczynku.

—

A potem?

—

Potem? — Ebert westchnął i wyciągnął rękę, dotykając

ramienia Echewy. — Kto wie? Może wtedy dowiem się, dla
czego tu jestem.
* * *
DeVore siedział za biurkiem Schencka w Mieście Kang Kua i oparłszy łokieć na stosie raportów, 

wpatrywał się w ciemny ekran. Do świtu została jeszcze godzina i najgorsze zdawało się być już 
za nimi. Po ostatniej serii egzekucji Kang Kua było spokojne, a zamęt panował jeszcze tylko w 
dwóch wielkich, zachodnich miastach, Tai Huo i Yang P'ing. Zniszczenia były znaczne — Feng 
Shou Hao leżało w ruinach, jego kopuła została rozbita, z pół miliona jego mieszkańców prawie 
nikt nie ocalał, a straty w ludziach w innych miejscach szły w dziesiątki tysięcy — mimo to 
mogło być znacznie gorzej.
133 '        —
 
Rurociągi w porę zabezpieczono, rezerwuary pozostały nietknięte i chociaż ogromne, ciągnące 
się na powierzchni dziesięciu tysięcy mou, cieplarnie Tharsis także doznały pewnych uszkodzeń, 
nie było to nic znaczącego. W ciągu kilku tygodni osiągną swoją normalną wydajność. Kompleks 
generatorów Tsu Li Keng Seng już działał, a główne linie komunikacyjne między miastami były 
ponownie otwarte. Biorąc to wszystko pod uwagę, sprawy nie wyglądały najgorzej. Mars 
przetrwał tę noc.
Z jego punktu widzenia podczas kilku ostatnich godzin sytuacja uległa dramatycznej poprawie. 
Była taka chwila tej nocy, kiedy zdawało się, że Mars pogrąży się w wojnie domowej na pełną 
skalę. Po sukcesie w Hsiang Se Marsjański Sojusz Radykalny zajął Kang Feng, zabijając przy 
tym wszystkich żołnierzy miejscowego garnizonu. Stanąwszy wobec groźby dalszych powstań, 
DeVore musiał natychmiast podjąć decyzję: walczyć z nimi czy też zawrzeć układ.
Świadomy delikatności sytuacji namówił jednego z najważniejszych członków rządzącej rady, 
Daniela Hendersona, długoletniego propagatora reform, do poprowadzenia negocjacji. Dał mu 
przy tym całkowicie wolną rękę. W czasie trwającej godzinę rozmowy twarzą w twarz z Wang 
Tu w mieście Hsiang Se, Henderson wystąpił z pakietem głębokich, wręcz rewolucyjnych 
reform. Zaproponował także warunki rozejmu. Wszelkie działania zbrojne miały zostać 
natychmiast przerwane. Miasta Hsiang Se oraz Kang Feng miały pozostać w rękach MSR do 
czasu, aż pakiet reform zostanie dopracowany i ratyfikowany przez nową Radę, w której będzie 
znacząca reprezentacja MSR. W tym czasie na wszystkich kanałach zostaną wygłoszone 
oświadczenia przedstawiające mieszkańcom Marsa nowe propozycje oraz wzywające ich do 
pokojowej pracy nad nową konstytucją. Wang Tu zgodził się.
DeVore wsparł brodę na złożonych dłoniach i jeszcze raz zadumał się nad sytuacją.
MSR tryumfował, oczywiście. Osiągnęli wszystko, co chcieli, a nawet więcej. Ale ich radość 
będzie krótkotrwała, bowiem program reform, który przedstawił im Henderson, był niedorzeczny 
i niewykonalny. Co więcej, Rada Siedmiu nigdy by się na to nie zgodziła, a na przekór temu, co 
sądził Schenck, opinia T'angów ciągle miała swoje znaczenie. Byli słabi, to prawda — znacznie 
słabsi niż, na przykład, dwadzieścia lat
 
temu — ale ciągle na tyle silni, by móc podjąć działanie, zwłaszcza gdy brak reakcji z ich strony 
mógłby przyspieszyć wybuch rebelii w domu. Poza tym Mars — nawet wziąwszy pod uwagę to, 
co zrobili w ciągu tych kilku lat — ciągle był jeszcze bardzo wrażliwy na bezpośrednie uderzenie 
militarne. Nie. W rzeczywistości miał tylko dwie drogi do wyboru: zmiażdżyć MSR albo podjąć 
walkę z Siedmiu. A do wojny z Siedmiu nie był jeszcze przygotowany.
Chwilowo jednak pozwoli, by sprawy toczyły się swoją drogą. Upłynie jakiś czas — kilka 
tygodni, może miesięcy — nim Siedmiu będzie mogło odpowiedzieć na to, co stało się tutaj tej 
nocy. Będzie ciężko pracował, by uspokoić ich obawy: spacyfikuje Marsa i zrobi wszystko, by 
wyglądało na to, że planeta poddaje się ich woli. W tym celu kazał już Rutherfordowi wysłać 
wiadomość zapewniającą Radę na Chung Kuo o niezmiennej lojalności Marsa wobec Siedmiu i 
informującą ją o tajnych krokach podjętych w celu naprawy sytuacji. Było bardzo mało 

prawdopodobne, że T'angowie uwierzą choćby w jedno słowo tej deklaracji, jednakże jeśli będzie 
ona bodźcem do rozmyślań i powstrzyma od działania choćby o jeden dzień, już spełni swoją 
rolę.
Uśmiechnął się. Tak. Biorąc wszystko pod uwagę, mogło być znacznie gorzej. Cała ta afera 
mogła cofnąć go o pięć, a nawet dziesięć lat. Okazało się jednak, że przedwczesna akcja 
Schencka przyniosła wielką korzyść właśnie jemu, De-Vore'owi. Mars należał do niego i mógł z 
nim zrobić, co chce. A za pięć lat...
Przeciągnął się i zaczął przeglądać raporty. Pierwszy z nich potwierdził to, co już słyszał. Duża 
ilość kadzi w HoloGen została zniszczona w czasie wymiany ognia między jego oddziałami a 
Federacją Batesa. Kilka stworzeń także uległo zniszczeniu. To z pewnością było irytujące, ale w 
kontekście szerszego obrazu wydawało się niską ceną, którą trzeba było zapłacić za ogólny 
sukces. Poza tym najważniejsze prace prowadzono gdzie indziej — w fabryce na Sinai, pół li pod 
powierzchnią piasków — a to miejsce nie zostało w żaden sposób dotknięte przez zamieszki.
Zmiął kartkę i rzucił ją do kosza, który stał obok niego, po czym sięgnął po następny raport. To 
było doniesienie od Echewy, z Hellespontu.
 

 
134
 
135
 
Wziął głęboki oddech, rozgniewany wyniosłym tonem tego komunikatu. Echewa miał o sobie 
bardzo wysokie mniemanie, to było oczywiste. Gdy tylko skończy się ta sprawa z Ebertem i 
dziewczyną, zniszczy Echewę i jego ludzi. To nie będzie trudne. Wiedział, gdzie znajdowały się 
ich bazy. Wystarczy pół tuzina ciężkich krążowników i problem zostanie rozwiązany.
A tymczasem miał jednak do załatwienia inną sprawę. Co zrobić z córką Tolonena? Jeszcze 
dzień wcześniej postawiłby bardzo dużo na to, że Rada Siedmiu, mimo cierpienia marszałka, nie 
podejmie żadnej akcji, by odzyskać jego córkę. Już raz Tangowie zostali wciągnięci w wojnę, 
której nie chcieli, z powodu pochopnych działań marszałka i było bardzo mało prawdopodobne, 
by jeśli naprawdę nie będą do tego zmuszeni, zechcieli zaryzykować ponowną konfrontację. 
Teraz jednakże wszystko uległo zmianie. Mars zbuntował się. Feng Shou Hao legło w gruzach, a 
sytuacja była wielce napięta. Nawet jakaś drobna sprawa mogła zmusić Siedmiu do działania. A 
jeśli potrzebowali pretekstu, by rozpocząć wojnę, to nie było lepszego od porwania córki 
marszałka.
Ale czy oni naprawdę chcieli wojny? Czy nie było sposobu, by zatrzymać córkę Tolonena i 
ułagodzić Siedmiu?
Jego instynkt podpowiadał mu, by ją zatrzymać, by kazać Hendersonowi i Rutherfordowi 
blefować, udawać całkowitą niewiedzę na temat tego, co stało się w Tien Men K'ou. T'angowie 
zapewne nie uwierzyliby im, jednakże, aby zachować pozory i pokój, mogli udać, że akceptują 
ich wyjaśnienia. A cóż mógł zdziałać Tolonen bez poparcia Siedmiu? Mógł błagać, wściekać się, 
ale w ostatecznym rozrachunku był bezsilny. Oznaczało to wprawdzie, że musiałby zrezygnować 
z przyjemności dręczenia marszałka przypominaniem mu o jego stracie, ale czymże to było w 
porównaniu z zyskami, które przyniosła ta noc. Nie. Zatrzyma dziewczynę i zrobi to, co 
wcześniej zaplanował. Hans Ebert ożeni się z nią, tyle że po cichu, prywatnie. Więcej nawet, 
każe Echewie, by zaślubił ich jeszcze przed upływem tego dnia. A potem ukryje szczęśliwą parę 
w jakimś bezpiecznym miejscu i przetrzyma tam do dnia, kiedy będzie mógł ją wykorzystać. Do 

dnia, kiedy Mars będzie na tyle silny, by móc wystąpić przeciw Siedmiu i wygrać.
Pochylił się, zamierzając zacząć dyktować polecenia dla Echewy, kiedy ekran znajdujący się po 
stronie pokoju ponow-
 
nie się włączył. Na tle rozgwieżdżonego nieba stał oficer Służby Bezpieczeństwa z nisko 
pochyloną głową.
—

Majorze DeVore...

DeVore usłyszał ton paniki w jego głosie i poczuł, jak ogarnia go chłód.
—

O co chodzi, poruczniku Wadę?

—

Właśnie otrzymaliśmy raport, sir. Wygląda na to, że w naszej przestrzeni kosmicznej 

mamy trzy krążowniki bojowe Służby Bezpieczeństwa. Weszły na orbitę dwadzieścia minut 
temu.
Niemożliwe, pomyślał, Siedmiu nie mogło zadziałać tak szybko. Jednakże w tej samej chwili 
zrozumiał, co się stało. Tolonen musiał wysłać te jednostki kilka tygodni wcześniej, by spotkały 
się z Luoyangiem i zapewniły bezpieczeństwo jego córce. To byłoby posunięcie dość typowe dla 
tego starca. Ale dlaczego nic o tym nie słyszał? Czy jego siatka na Chung Kuo była tak kiepska, 
by przegapić coś równie ważnego?
Wziął głęboki oddech, wstał, obszedł biurko i zatrzymał się naprzeciw ekranu.
—

W porządku. Wyślij wiadomość, w której powitasz ich i zapewnisz, że tutaj, na dole, 

sytuacja jest całkowicie opanowana. Potem daj mi na linię ich dowódcę. Przełącz go 
bezpośrednio tutaj, a ja każę Rutherfordowi, by z nim porozmawiał. Ale w żadnym wypadku nie 
mów nic o losie córki Tolonena, rozumiesz? Jeśli cię zapytają, powiedz im, że na dole przez jakiś 
czas panował całkowity chaos i nie masz żadnych informacji.
—

Rozumiem.

—

To dobrze. A teraz zabierz się za to. Kilka następnych godzin będzie niezwykle ważnych 

dla naszej sprawy.
* * *
Z miejsca, gdzie siedział, wysoko nad jej łóżkiem, owad był świadkiem wszystkiego. Widział 
twarde, kamienne łóżko, na którym leżała więźniarka, i prymitywne, żelazne łańcuchy, którymi 
przykuto ją do ściany. W świetle pojedynczego, migającego płomienia zauważył, jak unosi głowę 
i zwraca ją w stronę drzwi. Jej oczy były wilgotne, a mięśnie napięte w oczekiwaniu tego, co się 
zbliżało.
 

 
136
 
137
 
Przez chwilę nic nie było słychać, stalowe drzwi na dobrze naoliwionych zawiasach otworzyły 
się bezszelestnie, sprawiając, że płomień zamigotał jeszcze bardziej. Wpatrywała się w cień 
zmrużonymi oczami, usiłując ustalić, kto stał w progu. Przez chwilę patrzyła tak z zaciętą miną, 
zdecydowana nie okazać po sobie lęku, po czym drgnąwszy ze zdumienia, otworzyła szeroko 
oczy.
—

To ty...

Ebert stał w progu i patrząc na nią, opierał się o krawędź drzwi, jakby ratując się przed utratą 
równowagi. Wyglądało na to, że to, co zobaczył, zaszokowało go, prawie sprawiło mu ból. Przez 

jego twarz przemknął wyraz dziwnej niepewności, po czym wszedł do środka i zamknął za sobą 
drzwi.
—

Jelka... — powiedział miękko, zwracając się ponownie twarzą do niej.

—

Powinnam wiedzieć — odparła spokojnie z dziwnym chłodem w głosie. — Kiedy 

zobaczyłam tego łajdaka DeVo-re'a w kosmodromie, powinnam się domyślić, że będziesz gdzieś 
w pobliżu niczym jakiś mały, paskudny kawałek śmierdzącego łajna.
Zadrżał.
—

Jelka, ja nie...

—

Co ty nie? Nie kazałeś zabić mojej ciotki i wuja? Nie zamordowałeś własnego ojca? A co 

z dzieckiem? Jak mogłeś to zrobić? Swoje własne dziecko! Cóż z ciebie za potwór?
Ebert w milczeniu zwiesił głowę.
Podniosła gniewnie ręce, jakby chciała sięgnąć do jego gardła, a łańcuchy przymocowane do 
pierścieni tkwiących w ścianie, napięły się z brzękiem.
—

Wiesz co? Gdybym była teraz wolna, gdybym miała w ręce nóż i szansę jego użycia, 

wbiłabym ci go głęboko w trzewia i za to, co zrobiłeś, przekręciłabym z całej siły. 
Poderżnęłabym ci gardło i patrzyła, jak wykrwawiasz się na śmierć. Wiesz o tym?
—

Wiem.

Roześmiała się, patrząc na niego szyderczo, jakby to on był skuty łańcuchami.
—

Chciałabym móc powiedzieć, że dostałeś to, na co za

służyłeś, ale to nieprawda, czyż nie? Chcę przez to powiedzieć,
że wciąż tu jesteś... że twój smród ciągle zatruwa powietrze. —
 
Potrząsnęła głową, poddając się nagle bolesnym wspomnieniom. — Czy zdajesz sobie sprawę z 
tego, co zrobiłeś? Czy masz pojęcie o tych wszystkich cierpieniach, których byłeś przyczyną?
—

Zdaję sobie sprawę.

—

Czyżby? — Patrzyła na niego przez chwilę z takim wstrętem, z tak głęboką odrazą, że 

jeszcze raz spuścił głowę. — A więc, co teraz, Hansie Ebercie? Jakie dalsze okrucieństwa, jakie 
plugastwo i poniżenia zaplanowałeś dla mnie? A może jestem w błędzie i chodzi ci o moją 
duszę?
Poderwał gwałtownie głowę, zaskoczony jej słowami. Przez jakiś czas jego usta drżały, a potem 
odezwał się cicho i niepewnie:
—

To nie tak, Jelko. Nie zabiłem ich. Żadnego z nich. Tylko

Festa. Ale pozostałych...
Patrzyła na niego z pogardą, miażdżąc go swym wzrokiem i zmuszając do opuszczenia głowy. 
Równocześnie jego głos zaczął drżeć i w końcu ucichł.
—

Wystarczy — powiedziała i przysunęła się do ściany, rozluźniając napięte łańcuchy. — 

Rób, co musisz zrobić. Ale nie myśl, że kiedykolwiek uda ci się mnie dotknąć. Przynajmniej nie 
tego, co we mnie jest prawdziwe. Tego nie możesz mieć.
—

Nie — powiedział cicho. — Nie...

Zapadła cisza, pełne napięcia milczenie, a potem drzwi za plecami Eberta otworzyły się 
gwałtownie. Echewa wszedł powoli do środka, przyglądając się cały czas młodej kobiecie 
siedzącej na kamiennym łóżku. Zmarszczył brwi, wyczuwając panujące w celi napięcie i zwrócił 
się do Eberta.
—

Znasz ją?

—

Tak. Kiedyś na Chung Kuo byliśmy zaręczeni. To był pomysł mojego ojca. Chciał 

związać nasze rodziny. Wzmocnić przyjaźń, która łączyła go z jej ojcem. Ja chyba także tego 
chciałem. Ale wyrządziłem jej wielką krzywdę. Nie mogę się nawet dziwić, że mnie nienawidzi.

Echewa otworzył szerzej oczy.
—

W takim razie żal mi was obojga, Hansie Ebercie. Właśnie

otrzymałem nowe instrukcje od naszego przyjaciela, DeVore'a.
Chce, abyście się pobrali, i żąda, by to się stało jeszcze dzisiaj.
* * *
 

 
138
 
139
 
Maszyna widziała wszystko.
Z satelity wiszącego wysoko nad orbitą malutkiego Deimo-sa zobaczyła trzy krążowniki 
opadające nad rozległą, piaszczystą równiną Tharsis; zobaczyła błyski wyrzutni odpalających 
rakiety, które niczym ogniste strzały mknęły w promieniach wschodzącego słońca; obserwowała 
plamy płomieni pośród jaskrawej zieleni, wyrastające niczym kwiaty na pustyni zlanej deszczem 
i, potem, czarne blizny w ziemi.
Z kamery umocowanej nad na wpół wykończonym rezerwuarem obserwowała tuzin mężczyzn 
— zamaskowanych, w kombinezonach zlewających się w jedno z otaczającą teren budowy 
pustynią — którzy opuścili się na dno ogromnego, owalnego zagłębienia i umieścili tam ładunki 
wybuchowe. Zrobiwszy to, zniknęli niczym duchy, wtapiając się w bezkresną pustkę. Chwilę 
później rozległa się seria głuchych eksplozji, ostry trzask pękających ścian i wszystko zginęło w 
chmurze kurzu.
Z pozycji nad stajniami znajdującymi się pół li pod piaskami Sinai słyszała porykiwania 
zaniepokojonych ludzio-zwie-rząt i patrzyła, jak pędzi się ich wzdłuż wąskich korytarzy w stronę 
ramp załadunkowych.
Ze swego punktu obserwacyjnego ponad ekranem w luksusowym gabinecie górującym nad 
Miastem Kang Kua, przyglądała się człowiekowi, który sprowadził ją na Marsa — architektowi 
obecnych kłopotów — gdy kładł jeden kamień tu, drugi tam, rozgrywając wielką grę, którą miał 
w głowie. I pojęła, że tu właśnie jest źródło potencjalnego niebezpieczeństwa.
Nie znaczyło to, że była zagrożona. Przynajmniej jeszcze nie teraz. Ale tak długo, jak 
dziewczyna będzie w niewoli, sprawa pozostanie nie rozwiązana i nic nie położy końca 
procesowi destrukcji. A w pewnym momencie sama znajdzie się w niebezpieczeństwie. To 
wiedziała na pewno. Było to dla niej jasne i niedwuznaczne. Wszystko wskazywało na to, że 
powinna podjąć jakieś działanie. Ale jakie?
Mogła uzbroić satelity — do czego od dawna wzywał Schenck — i zestrzelić trzy statki 
najeźdźców. Ale to wywołałoby wojnę, która przyniosłaby dalsze zniszczenia, możliwe, że nawet 
jej samej. A zatem może najlepiej byłoby dać im to, czego chcieli. Dziewczynę. Jelkę Tolonen. I 
wtedy, być może, odlecą.
Zamrugała, wiedząc już, co musi zrobić i na ekranie znaj-
 
dującym się w odległości mniejszej niż li od miejsca, gdzie się znajdowała, pojawiła się twarz: 
twarz człowieka, który zaledwie pół godziny wcześniej został mianowany tymczasowym 
gubernatorem Marsa. Twarz uśmiechnęła się i zaczęła mówić.
* * *
Kapitan portu Thomas Brookes ukłonił się nisko przed ekranem, a następnie wyprostował się, 

poprawiając w pośpiechu swoją tunikę.
—

Gubernatorze Henderson — powiedział, dając komuś

sygnał, by przyniósł mu jego buty. —Nie spodziewałem się, że
skontaktuje się pan ze mną tak wcześnie.
—

Tak. Widzę właśnie, że się pan tego nie spodziewał,

kapitanie. Teraz jednak, kiedy wstał pan już z łóżka, chcę, aby
pan coś dla mnie zrobił. O ile mi wiadomo przetrzymuje pan
u siebie statek z Planetoid Trojańskich. To Tai Feng zarejes
trowany na nazwisko niejakiego Shen Yeha. Chcę, aby pan
zwolnił ten statek, rozumie mnie pan? I chcę, aby zrobił to pan
natychmiast.
Brookes zawahał się, uświadomiwszy sobie delikatność swojej sytuacji, o ile bowiem Henderson 
był jego formalnym przełożonym, o tyle o wszystkim decydował Culver, który zakazał mu 
wypuszczania kogokolwiek z kosmodromu Tien Men K'ou bez swego bezpośredniego polecenia. 
Przełknął ślinę i ponownie pochylił głowę, decydując się chwycić byka za rogi.
—

Proszę o wybaczenie, Ekscelencjo, ale obawiam się, że to

nie jest możliwe. Otrzymałem wyraźne instrukcje od Shih
Culvera...
Spodziewał się wybuchu gniewu, a w najlepszym razie łagodnego protestu, ale zamiast tego 
Henderson odwrócił się i zawołał kogoś spoza ekranu. Chwilę później gubernator odsunął się na 
bok, a na ekranie pojawiła się twarz DeVore'a.
—

Wszystko w porządku, kapitanie Brookes. Może pan

zwolnić Tai Fenga. Wyślę panu zaraz pisemne potwierdzenie
rozkazu.
Brookes ukłonił się energicznie.
—

Tak jest!

 

 
140
 
141
 
dującym się w odległości mniejszej niż li od miejsca, gdzie się znajdowała, pojawiła się twarz: 
twarz człowieka, który zaledwie pół godziny wcześniej został mianowany tymczasowym 
gubernatorem Marsa.
Twarz uśmiechnęła się i zaczęła mówić.
* * *
Kapitan portu Thomas Brookes ukłonił się nisko przed ekranem, a następnie wyprostował się, 
poprawiając w pośpiechu swoją tunikę.
—

Gubernatorze Henderson — powiedział, dając komuś sygnał, by przyniósł mu jego buty. 

— Nie spodziewałem się, że skontaktuje się pan ze mną tak wcześnie.
—

Tak. Widzę właśnie, że się pan tego nie spodziewał, kapitanie. Teraz jednak, kiedy wstał 

pan już z łóżka, chcę, aby pan coś dla mnie zrobił. O ile mi wiadomo przetrzymuje pan u siebie 
statek z Planetoid Trojańskich. To Tai Feng zarejestrowany na nazwisko niejakiego Shen Yeha. 
Chcę, aby pan zwolnił ten statek, rozumie mnie pan? I chcę, aby zrobił to pan natychmiast.
Brookes zawahał się, uświadomiwszy sobie delikatność swojej sytuacji, o ile bowiem Henderson 

był jego formalnym przełożonym, o tyle o wszystkim decydował Culver, który zakazał mu 
wypuszczania kogokolwiek z kosmodromu Tien Men K'ou bez swego bezpośredniego polecenia. 
Przełknął ślinę i ponownie pochylił głowę, decydując się chwycić byka za rogi.
—

Proszę o wybaczenie, Ekscelencjo, ale obawiam się, że to

nie jest możliwe. Otrzymałem wyraźne instrukcje od Shih
Culvera...
Spodziewał się wybuchu gniewu, a w najlepszym razie łagodnego protestu, ale zamiast tego 
Henderson odwrócił się i zawołał kogoś spoza ekranu. Chwilę później gubernator odsunął się na 
bok, a na ekranie pojawiła się twarz DeVore'a.
—

Wszystko w porządku, kapitanie Brookes. Może pan

zwolnić Tai Fenga. Wyślę panu zaraz pisemne potwierdzenie
rozkazu.
Brookes ukłonił się energicznie.
—

Tak jest!

141
 
Nie spodziewał się, że zobaczy ją jeszcze kiedykolwiek w swoim życiu. A jeśli już, to na ekranie, 
z dala, jak wszyscy śmiertelnicy oglądający bogów.
—

To nie jest w porządku — powiedział, zwracając się częściowo do niej, a częściowo do 

Echewy. — Nie mogę tego zrobić.
—

Nie masz żadnego wyboru — odparł Echewa, dotykając jego ramienia. — Musisz to 

zrobić.
—

Ale ona mnie nie chce.

—

Czy to ma jakieś znaczenie? — Echewa spojrzał na niego z napięciem w oczach. — 

Pomyśl, Hans. Jeśli tego nie zrobisz, on każe cię zabić.
—

A jeśli ucieknę?

Echewa uśmiechnął się.
—

Na pustynię? Nie masz szans. Poza tym zatrzymalibyś

my ciebie. Gdybyśmy tego nie zrobili, on obciążyłby nas winą.
A to mogłoby wiele kosztować.
Hans odwrócił głowę i spojrzał na Jelkę. Wyglądała tak, jakby zużyła cały swój gniew. Teraz po 
prostu patrzyła na niego w milczeniu, próbując go ponownie ocenić.
—

Nie — powiedział ostatecznie zdecydowany. — Nie

dbam o to, co on mówi. Nie zrobię tego. To nie jest w po
rządku.
Echewa wzruszył ramionami.
—

Dobrze. Rozumiem ciebie. Ale powiem ci, że jeśli on

każe mi zakuć cię w łańcuchy, zrobię to. Nie dlatego, że chcę,
ale ponieważ dałem mu swoje słowo. Rozumiesz mnie, Hansie
Ebercie?. Lubię cię, ale nie mam wyboru.
Ebert popatrzył na niego ze zdumieniem.
—

Co on takiego zrobił, Aluko? Ocalił ci życie? Wyciągnął

ci cierń ze stopy?
Echewa uśmiechnął się zasmucony, wydawało się, że był zmuszony tak postąpić.
—

Zrobił więcej. Ocalił nas wszystkich. Schenck zaplanował kampanię przeciwko nam. 

Chciał zniszczyć nas wszystkich. Ale DeVore przeciwstawił się temu. Przekonał Schencka, by 
się wycofał.

—

Czy to pewne?

—

Mamy przyjaciół. Godnych zaufania, uczciwych przyjaciół. To od nich dowiedzieliśmy 

się o tym.
143
 
Ebert roześmiał się.
—

I uwierzyłeś w to?

—

Dlaczego miałbym nie wierzyć?

—

Ponieważ chodzi o DeVore'a. Ten człowiek to kłamca. Przebiegły intrygant i podła 

kanalia. Przyjaciół kupuje sobie dziesiątkami. To jego styl. Czy interweniował na waszą korzyść? 
No cóż, może. Ale z drugiej strony, skąd wiesz, że Schenck miał taki plan?
—

Och, wiem. — Echewa uśmiechnął się szeroko. — Mówisz o cierniach, Hansie Ebercie, 

ale to my właśnie od długiego czasu byliśmy cierniem w boku Schencka. Jednakże to nie dlatego 
chciał nas wytępić. Widzisz, trzy lata temu pojmaliśmy jednego z jego współpracowników, jego 
ulubieńca. Wyciągnęliśmy go z transportowca i rozebraliśmy do naga. Następnie przewieźliśmy 
go do Kang Kua, rozpięliśmy go tam na ramie przed główną śluzą powietrzną i zostawiliśmy na 
wietrze, by nieco ostygł.
—

Rozumiem...

—

Tak. Schenck szalał. Złożył publiczną przysięgę, że pomści tego człowieka, że zrówna z 

ziemią nasze osiedla, a piaski pociemnieją od naszej krwi. I wtedy DeVore poleciał na północ, by 
z nim porozmawiać. By wstawić się za nami. I to poskutkowało. Schenck uspokoił się, a atak 
nigdy nie nastąpił. — Aluko westchnął. — Nigdy nie zrozumiałem, dlaczego on to zrobił, ale 
teraz, kiedy się do mnie zwraca, muszę robić to, co mi każe. Tacy już jesteśmy, rozumiesz? 
Konsultowałem się z ndichie, starszymi, i oni się z tym zgodzili. Odmówić mu jest czymś nie do 
pomyślenia.
—

A więc to może jest odpowiedź na pytanie, dlaczego to zrobił — powiedział Ebert. — 

Może znał wasze zwyczaje i wiedział, że będziecie zmuszeni oddać mu przysługę. On potrafi 
prowadzić długie rozgrywki. Planuje swoje ruchy z dużym wyprzedzeniem.
—

Być może — odparł trzeźwo Echewa. — Jednakże jesteś tutaj, mój przyjacielu. Muszę 

ożenić cię z tą dziewczyną albo uwięzić. Co wolisz?
Zapadła chwila pełnego wahania milczenia, moment rozstrzygnięcia ostatnich wątpliwości, po 
czym Ebert wyciągnął ręce w stronę Echewy.
—

Rób to, co musisz zrobić — powiedział, nie patrząc na

 
dziewczynę, ale świadomy tego, że przez cały czas jej błękitne oczy obserwują go z uwagą. — 
Skuj mnie, jeśli musisz. Ale nie ożenię się z nią. Chyba że by tego chciała.
* * *
Ryk wiatru był jak stały szum zakłóceń dochodzący z zepsutego odbiornika. Z miejsca, gdzie 
przywarł do skalnej ściany nad osiedlem, owad wpatrywał się w tumany piasku, a potężne 
soczewki jego oczu usiłowały wyłowić z nich kształt nadlatującego statku.
Wysyłał swój sygnał już od ponad godziny. Sygnał ten sprowadził Tai Fenga z jego orbity i 
pokierował ponad pustkowiem Noachis do Hellespontu. A teraz statek był już tutaj, mniej niż sto 
ch'i od wejścia do osiedla i opuszczał się wolno, ostrożnie, na piasek między skałami.
Owad nie wiedział, co się działo w celi — i nie dbał o to. Był zwykłym okiem, oknem, przez 
które można było obserwować wydarzenia. Umysł, który go kontrolował, był gdzie indziej — o 
tysiąc li piaszczystej pustyni na południe. Kiedy statek wylądował, owad przesłał mu krótki 
sygnał weryfikacyjny, po czym wykonując nowe instrukcje, odleciał od skały i mieląc 

skrzydłami w gęstym od piasku powietrzu, walcząc z potężnymi podmuchami wiatru, 
poszybował w dół, w stronę znajdującej się osiemdziesiąt ch'i niżej śluzy powietrznej.
Tam, w zapewniającym mu bezpieczeństwo załomie schodów, czekał, obserwując czterech 
mężczyzn, którzy nadeszli ścieżką między skałami, zeszli w dół i zatrzymali się przed drzwiami.
—

Co robimy teraz? — rzucił jeden z nich do mikrofonu swego skafandra, zwracając się do 

pozostałych.
—

Myślę, że powinniśmy zapukać — odpowiedział głębszym głosem drugi z nich.

—

A co, jeśli nie będziemy tu mile widziani?

—

Wtedy odejdziemy. Ale on powiedział, że czeka na nas, Tomoko. Poza tym wysłał 

przecież sygnał, nieprawdaż? Sam nas tu sprowadził.
—

Tak, ale jeśli to jest jakaś pułapka?

—

Dlaczego miałaby to być pułapka?

 

 
144
 
145
 
—

A dlaczego nie?

, .

Pierwszy z mężczyzn zawahał się, po czym odwrócił się
w stronę drzwi i uderzył w nie kilkakrotnie pięścią. Odczekał jakiś czas i zastukał ponownie.
Ze środka dobiegł ich jakiś odgłos. Chwilę później koło zaczęło się obracać. Mężczyzna cofnął 
się, spojrzał na pozostałych i dostrzegł niepewność na ich twarzach.
Drzwi śluzy otworzyły się i w progu stanął mężczyzna. Był większy od każdego z tej czwórki.
—

Shen Li?

Jeden z przybyszów — pierwszy, który się odezwał — wy
stąpił do przodu.

*■

—

Tylko ty — powiedział wielki mężczyzna, po czym odwrócił się i wszedł do środka śluzy.

—

Wszystko w porządku — powiedział ten pierwszy, Shen Li, zwracając się do pozostałych. 

— Wracajcie do statku. Przyprowadzę z sobą Eberta.
Stali w bezruchu, patrząc jak wchodzi do środka. Dopiero gdy koło przestało się ponownie 
obracać, zawrócili i ruszyli powoli między skałami, zatrzymując się od czasu do czasu i 
spoglądając za siebie. Zastanawiali się najwyraźniej, czy zobaczą jeszcze kiedykolwiek swego 
brata.
* * *
—

Już nadeszła — powiedział Elechi, szyfrant, odwracając się na swoim fotelu i podając 

Echewie depeszę.
—

Czy to jego kod? — zapytał Echewa, przebiegając szybko wzrokiem po słowach tekstu.

—

Jasne, że jego — odparł Elechi, patrząc ze zdziwieniem na swego szefa. — Dlaczego 

pytasz? Myślisz, że nie jest prawdziwa?
Echewa wzruszył ramionami.
—

Nie wiem. Chodzi o to, że opowieść tego małego Han

jest dosyć dziwna. Mówi, że dostali wiadomość od Eberta, że
widzieli go na swych ekranach, kiedy byli na orbicie, a to jest
po prostu niemożliwe. Ebert przez cały czas był w celi. A nawet
gdyby nie był, nie ma żadnej możliwości, by mógł wysłać taką

wiadomość. Nie. Dzieje się coś dziwnego. Spróbuj jeszcze raz
skontaktować się z naszym przyjacielem DeVore'em.
 

—

A jeśli jego kod został złamany? Co będzie, jeśli ktoś przejmuje nasze depesze?

—

Powiedz mu to. Powiedz mu, że nie zwolnię Eberta ani dziewczyny do czasu, aż nie 

uzyskam zadowalającego wyjaśnienia. Dobrze?
—

W porządku. Zaraz się tym zajmę.

Echewa odwrócił się i ruszył szybkim krokiem przez labirynt wąskich korytarzy. Kiedy dotarł do 
sali spotkań, czekali tam na niego Ebert, mały Han i piętnastu jego najlepszych ludzi. Wszyscy 
byli ubrani w skafandry i gotowi do wyjścia. Spojrzawszy na twarz Hana, Echewa z trudem 
powstrzymał się od śmiechu. Przybysz jeszcze nie doszedł do siebie po tym, gdy wszedłszy do 
pomieszczenia, zobaczył tam szesnastu czarnych mężczyzn przyglądających mu się z 
ciekawością. Aluko opuścił wzrok i zdusiwszy śmiech, przeszedł przez salę i usiadł na ławie 
naprzeciw Eberta.
—

Co się dzieje? — zapytał Ebert, spoglądając mu prosto w oczy.

—

Po prostu sprawdzam pewne rzeczy.

—

Myślisz, że coś tu nie gra?

Echewa uśmiechnął się.
—

Powiedzmy, że jestem ostrożny. W relacji twojego przyjaciela jest coś, co nie ma sensu.

—

Mówisz o Shen Li? Myślisz, że on kłamie?

—

To możliwe, prawda? Chcę przez to powiedzieć, że równie dobrze może być wtyczką. Ta 

cała historia w barze mogła być z góry ukartowana.
Ebert pokręcił głową.
—

Nie. To wszystko było autentyczne. Bates... no cóż, musiałem go zabić. Nie było innej 

możliwości.
—

Jak w takim razie wyjaśnisz resztę relacji swego przyjaciela?

Ebert zmarszczył brwi.
—

Co masz na myśli?

—

Mówi, że zobaczył ciebie, kiedy byli na orbicie. Mówi, że twoja twarz pojawiła się na ich 

ekranach. Że poprosiłeś ich o pomoc i że lecieli tutaj, prowadzeni sygnałem, który im wysyłałeś. 
— Tu Echewa roześmiał się. — A więc jak to zrobiłeś, mój przyjacielu? Czy zdołałeś rozdwoić 
się i przeniknąć przez litą skałę? A ten twój bliźniak, kiedy już znalazł się
 

 
146
 
147
 
na zewnątrz, w zawierusze i na chłodzie, co on tam zrobił? Czy z wiatru uwił sobie nadajnik i 
skierował go w stronę statku kosmicznego? Nie. Coś tu nie pasuje i zamierzam dowiedzieć się co 
to jest, zanim podejmę decyzję o moich dalszych posunięciach.
Ebert patrzył w dół, a zmarszczki na jego czole zdawały się głębsze niż poprzednio. W pewnej 
chwili zrobił taki gest, jakby chciał coś powiedzieć, ale zawahał się i uniósłszy głowę, znowu 
spojrzał na Aluko.
—

To prawda. Ja rzeczywiście wzywałem pomocy.

W duchu. Nie skierowałem tego do Shen Li. Do nikogo
konkretnego. Ale... —Westchnął. — No cóż, kiedy przyszed
łeś i powiedziałeś mi, że przybył, nie byłem... nie byłem
zaskoczony. Pomyślałem, tak, pomyślałem, że zareagował na
moje wezwanie i przyleciał.
Echewa spoglądał na niego szeroko otwartymi oczami, które jaśniały bielą na tle czarnej jak 
smoła twarzy. Wszyscy pozostali także słuchali tego z uwagą, a na ich ciemnych twarzach 
malowało się napięcie.
—

Wzywałeś pomocy?

Ebert kiwnął głową.
Reakcją na ten gest był szmer pełnych podniecenia głosów. Osu przez jakiś czas wymieniali 
między sobą uwagi w jakimś dziwnym języku, którego Ebert nie znał, po czym Echewa wstał i 
podniósłszy rękę, uciszył ich.
—

Macie rację, bracia. Wybór jest prosty. Musimy pomóc

naszemu przyjacielowi, nawet jeśli będzie to oznaczało konie
czność opuszczenia naszego siedliska. — Odwrócił się i zmru
żywszy oczy, spojrzał na Hana. — Ale powiedz mi jeszcze
jedno, Shen Li. Czy to jest twoje prawdziwe nazwisko?
Drobny mężczyzna popatrzył na Echewę i pokręcił głową.
—

Nie, wodzu Echewa. Nazywam się Ishida, a na imię

mam Ikuro. I zanim mnie o to zapytasz, odpowiem ci, że to nie
jest nazwisko Han. Jest japońskie.
Ebert roześmiał się.
—

Duchy! Jestem otoczony przez duchy! Czarni ludzie

i Japończycy. Co mnie jeszcze czeka?
Ale Echewa patrzył na niego w skupieniu, a kiedy się odezwał, w jego głosie brzmiała powaga.
—

A ty, Hansie Ebercie? Czy bardzo się od nas różnisz?

 
Tak Ikuro, jak i ty macie wiele z nami wspólnego, jesteśmy martwi... w ich oczach.
* * *
Rozpiął jej łańcuchy, po czym cofnął się i patrzył, jak masuje sobie pręgi na kostkach u nóg i 
nadgarstkach.
—

Czy polecisz z nami? — zapytał.

—

Dokąd? Opuścił wzrok.

—

Nie wiem. W każdym razie gdzieś daleko stąd. Daleko

od DeVore'a.
Milczała przez chwilę, po czym odpowiedziała:
—

Nie rozumiem ciebie. Przecież byłam teraz całkowicie w twojej mocy. Miałeś tylko 

zrobić to, co on chciał. Dlaczego zatem nie posłuchałeś go? Co cię powstrzymało?
—

To nie było w porządku — odparł cicho.

—

Nie w porządku? Czy kiedykolwiek w przeszłości zwracałeś na coś takiego uwagę? Co to 

za gra? Co próbujesz osiągnąć?
—

Nic.

—

No to dlaczego nie spojrzysz mi prosto w oczy i nie powiesz tego? Dlaczego czaisz się 

tam jak jakieś... stworzenie? Co on ci zrobił? Wykastrował cię, czy co?
Uniósł wzrok, a w jego oczach mignął płomień gniewu. Zauważyła to i roześmiała się.
—

Ach... A więc ciągle tam jesteś, Hansie Ebercie. Za

stanawiałam się przez chwilę, czy jakiś czarodziej nie wcielił się
w twoje ciało. Albo czy nie jesteś jakimś klonem z jednej
z fabryk DeVore'a.
Popatrzył na nią ze zdumieniem.
—

Wiesz o tym?

—

To była jedna z ulubionych teorii mojego ojca. Chciał przysłać tu Karra, aby sprawdził, 

czy to jest prawda, jednakże T'angowie na to nie zezwolili. Ale miał rację, prawda? On był tutaj 
przez cały czas. Stąd, z Marsa, dyrygował wszystkim niczym jakiś pełen jadu kukiełkarz. A ty, 
Hansie Ebercie... kim jesteś, jeśli nie jedną z jego kukiełek?
Ebert pokręcił wolno głową.
—

Już nie. Przysięgam ci.

—

Przysięgasz mi? — Jej śmiech był chłodny i szyder-

 

 
148
 
149
 
czy. — Od kiedy to twoje przysięgi mają jakąkolwiek wartość? Nie. Jak to mówią Han? Aha. 
Wąż zmienia skórę, ale pozostaje wężem. To prawda, czyż nie?
Patrzył na nią przez chwilę w milczeniu z dziwnym wyrazem w oczach, a następnie zadrżał.
—

Dobrze. A więc nie wierzysz mi. W porządku. Mogę

z tym żyć. Zasłużyłem sobie na to. Ale jeśli moje przysięgi
nic dla ciebie nie znaczą, niech moje czyny świadczą o tym, kim
jestem. A jestem teraz innym człowiekiem. Widzisz, Jelko,
kiedy umarł mój ojciec, zmieniłem nie tylko skórę. Zmieniłem
się cały. Nie zabiłem go, przynajmniej nie w sensie fizycznym,
ale j e s t em za to odpowiedzialny.
Wziął głęboki oddech i ciągnął dalej:
—

Tej nocy, kiedy zginął, próbował mnie zabić. Chciał wydusić ze mnie życie. Mój własny 

ojciec, człowiek, który kochał mnie bardziej niż ktokolwiek na świecie, który dbał o mnie 
bardziej niż o swoje ogromne imperium przemysłowe. Byłem ślepy. Nie widziałem tej miłości. 
Nie zauważałem jej do czasu, aż było za późno. Wszystko, co mnie interesowało, to zaspokojenie 
mojej własnej chciwości, moich samolubnych żądz. Ty to dostrzegłaś. Wiem, że tak było. 
Widziałem to w twoich oczach w dniu naszych zaręczyn i...
—

Słowa — przerwała mu szorstko i stanęła naprzeciw niego. — To nic więcej, tylko słowa.

—

Tak... — Odwrócił się, nie mogąc wytrzymać jej oskarżającego spojrzenia. — Ale mimo 

to polecisz z nami, prawda?
—

Dokąd?

—

Do Tien Men K'ou. Podobno przybyła tam flota wojenna wysłana przez twojego ojca. 

Mówi się, że szukają ciebie.
Spojrzał na nią i zauważył, że przygląda mu się z uwagą, przymrużywszy oczy.
—

Mówisz serio?

—

Tak.

Zawahała się, mierząc go badawczym wzrokiem, a następnie roześmiała się.
—

Cóż mam do stracenia? Jeśli kłamiesz, to i tak nie może

spotkać mnie nic gorszego niż teraz. A jeśli mówisz praw
dę... — Ponownie zawahała się, po czym dodała głosem łagod
niejszym i bardziej miękkim niż poprzednio: — No cóż...
zastanowimy się nad tym, kiedy to się stanie, dobrze?
 
* * *
Kosmodrom Tien Men K'ou stał w płomieniach. Widoczna za nim wielka kopuła miasta tonęła w 
ciemnościach.
—

Co tu się stało? — zapytał Ikuro, pochylając się nad ramieniem starszego brata. — Kiedy 

stąd wylatywaliśmy, wszystko było w porządku!
—

Popatrz tam — odparł Tomoko, wskazując coś znajdującego się na skraju prawej części 

ekranu. — Kiedy startowaliśmy, tych dwóch statków tam nie było. To muszą być jednostki 
rządowe.
—

Tak — wtrąciła Jelka, stając za ich plecami. — Ten mniejszy, to Ta Chi. Większy, z 

działami laserowymi, nazywa się Chang Hsien. Jeśli te dwa są tutaj, to gdzieś w pobliżu musi być 
także Shen Yi.
—

Znasz te statki? — zapytał Tomoko, spoglądając na nią ze zdziwieniem, najwyraźniej 

zaskoczony jej wiedzą.
—

Tak — odpowiedziała, patrząc w zadumie na ekran. — Wiele razy byłam na Chang 

Hsienie. — Odwróciła się i spojrzała na Eberta, który siedział obok Kano w środkowej kabinie. 
— Miałeś rację.
Uśmiechnął się.
—

Wiem.

—

Tomoko — dodała, nie odrywając wzroku od Eberta — połącz się z Chang Hsienem. 

Używają mikrofalowych częstotliwości, 32.4 GHz, o ile dobrze pamiętam. Poproś komandora 
Hassinga, a jeśli go nie będzie, kapitana Graya. Powiedz im, że masz córkę marszałka na 
pokładzie i prosisz o zezwolenie na lądowanie w południowej części kosmodromu. Aha, i 
powiedz im jeszcze, że jestem bezpieczna i że masz zamiar mnie uwolnić, gdyż w innym 
wypadku mogłoby im wpaść do głowy, by cię zestrzelić.
Tomoko odwrócił się i rzucił pytające spojrzenie Ebertowi. Hans kiwnął głową.
—

Zrób, co ona mówi.

—

A więc to prawda. Rzeczywiście mnie wypuszczasz.

—

Na to wygląda.

Po raz pierwszy uśmiechnęła się.
—

W takim razie muszę powiedzieć, że cię źle oceniłam,

Hans. Może naprawdę się zmieniłeś.
 

 
150
 
151
 
—

Może — odpowiedział, a jego twarz dziwnie stward

niała. — Z drugiej jednak strony, może robię głupstwo. Może
powinienem cię zatrzymać. Przynajmniej byłabyś moją żoną.
Miałbym cię.

Uśmiech wolno zniknął z jej ust.
—

Zabiłabym się.

Jego głos opadł do ledwie słyszalnego szeptu.
—

Być może. Ale teraz nie mam już nic.

Słyszała Tomoko, który za jej plecami łączył się z Chang Hsienem, ale po raz pierwszy nie czuła 
radości na myśl o swym uwolnieniu, nie czuła żadnej ulgi, siedzący bowiem przed nią 
mężczyzna, którym gardziła przez ostatnie sześć, siedem lat, mężczyzna, którego bała się tak w 
snach, jak i na jawie, z wyrazem bezgranicznego smutku w oczach pochylił głowę i ramiona, 
jakby spotkała go właśnie ostateczna klęska.
—

Wstawię się za tobą — powiedziała ogarnięta nagłą,

nieoczekiwaną potrzebą, by go pocieszyć. — Powiem ojcu,
co dla mnie zrobiłeś. Porozmawia w twojej sprawie z Li
Yuanem.
Ebert uniósł powoli głowę i spojrzał jej prosto w oczy.
—

Nie. To nic nie da. Nie ma dla mnie powrotu. Nie mów

nic. Albo pochwal tych dzielnych ludzi za to, że przyszli ci
z pomocą. O mnie nie wspominaj. Nigdy mnie nie widziałaś,
ani nie słyszałaś o mnie. Rozumiesz?
Patrzyła na niego w milczeniu, jakby widziała go po raz pierwszy.
—

Jesteśmy kwita? — zapytał, zmrużywszy nieco oczy.

Jelka wzięła głęboki oddech i pokręciła głową.
—

Nie. Kazałeś zabić moją ciotkę i wuja, i to rozdzieliło

nas na zawsze. Nigdy ci tego nie wybaczę. Wybaczam ci to, co
mi uczyniłeś. I zgoda, nic o tobie nie powiem.
Ebert pokiwał głową, usatysfakcjonowany jej słowami. W tym momencie z głośników 
znajdujących się nad głową Tomoko dobiegła ich odpowiedź z Chang Hsiena.
* * *
Patrzyli, jak schodzi w dół; widzieli ubranych w ciemne mundury żołnierzy, którzy złożywszy jej 
ukłony, uformowali pospiesznie wokół niej ochronny kordon i poprowadzili w stro-
 
nę wielkiego krążownika. Po chwili zniknęła w środku maszyny, a zaraz potem zamknięto właz.
Ebert odsunął się od ekranu i westchnął.
—

Dokąd teraz lecimy? — zapytał Tomoko.

—

Tam — odparł Ebert, wręczając mu kartkę, którą dostał wcześniej od Echewy.

Tomoko przyjrzał się liczbom oznaczającym współrzędne, po czym wpisał je do komputera. 
Chwilę później odwrócił się i zmarszczył czoło.
—

Ale tam nic nie ma. To środek pustyni.

—

Po prostu lećmy tam — powiedział Ebert, wpatrując się w sylwetkę ogromnego statku, 

która wypełniała ekran. — Będę się martwił, kiedy już tam będziemy.
Godzinę później wysadzili go. Odszedł w ciemność i zniknął, jakby połknięty przez pustynię. 
Jednakże, kiedy wznieśli się w górę i skierowali w prawo, zobaczyli w świetle własnych 
reflektorów kilkunastu ludzi, którzy wyszli z zagłębienia w skałach i ustawili się w półokręgu 
wokół niego.
—

Osu... — powiedział cicho Ikuro. — Wygnańcy.

—

Podobnie jak my — odparł Kano i wystukawszy dane określające ich nowy kurs, spojrzał 

na młodszego brata oczami, w których widać było głęboką zadumę.
Tak, pomyślał Ikuro, zapinając pasy fotela. Podobnie jak my.

»c Mc Mc
—

Stało się — powiedział DeVore. — Wszystko skończone.

—

Być może — odpowiedział Rutherford. — Ale może jednak powinieneś pozostać. Może 

teraz, kiedy już dostali to, czego chcieli, zostawią nas w spokoju i odlecą.
DeVore roześmiał się zjadliwie.
—

Tak myślisz? Naprawdę myślisz, że zadowolą się tym

i zostawią nas w spokoju? Nie. To jest właśnie pretekst, na
który czekali, ich szansa, by nas ukarać. Jeśli ocaleje jedna
dziesiąta mieszkańców Marsa, będę zdziwiony. Oni czekali na
taką okazję od pięćdziesięciu lat. Myślisz, że zatrzymają się
teraz?
Jego słowa wprawiły Rutherforda w osłupienie.
 

 
152
 
153
 
—

Ale ja myślałem...

—

Co myślałeś? Że kocham Marsa? Że to jest mój dom? — DeVore roześmiał się. — 

Pieprzyć Marsa. To cholerna dziura i zawsze tak będzie. Był użyteczny, bardzo użyteczny, ale to 
się skończyło. Zabieram stąd tylko jedną rzecz, która jest warta zatrzymania. Już ją wysłałem.
—

Nie rozumiem.

DeVore odwrócił się i zaczął porządkować swoje biurko.
—

Rzeczywiście. Ale z drugiej strony nigdy nie było takiej

potrzeby. Ty także byłeś użyteczny, Andreasie. Ale teraz... —
Uniósł głowę. — No cóż, spadaj stąd, chłopczyku. Nie po
trzebuję twojej planety. To dziura pełna gówna. Nie chcę być
królem szamba.
Rutherford patrzył na niego oszołomiony.
—

Idź już! —powiedział DeVore. Wyjął rewolwer, pobawił się nim przez chwilę i 

wymierzył go w swojego byłego sojusznika. — Spieprzaj, teraz, zanim użyję tej zabawki.
—

Ależ Howardzie...

Kula gwizdnęła tuż obok jego głowy i wbiła się w ekran, niszcząc maszynę.
—

Po prostu idź już — powiedział DeVore spokojniej niż

poprzednio. — Idź teraz, zanim cię zabiję.
Rutherford cofnął się, a następnie odwrócił i wybiegł z pokoju. Na korytarzu dobiegł go śmiech 
DeVore'a, który brzmiał jak dźwięk wydawany przez powietrze uchodzące z przebitej kopuły.
 
ROZDZIAŁ 5
Matka Niebo
Była noc. Marsjańska stolica Kang Kua wciąż płonęła, a jej wielka, roztrzaskana kopuła 
otworzyła się w stronę nieba. Dalej widać było ścianę krateru, ogromną i ciemną.
Z występu skalnego znajdującego się w odległości dwóch li na południe kilkunastu mężczyzn 
przyglądało się scenom zniszczeń, a migoczący blask płomieni padał na ich czarne twarze. 
Słyszeli krzyki umierających, które niosły się w rzadkim, lodowatym powietrzu. Byli świadkami 

rozpadu i powolnego duszenia się największego miasta Marsa, którego nie chroniła już 
zakrzywiona płyta kopuły. Sama kopuła była teraz ciemna, zaczerniona przez ogień, a strumyk 
uciekinierów uchodzących przez śluzy powietrzne zupełnie już ustał. Nikt więcej nie ocalał.
Ebert popatrzył na stojące wokół niego milczące postacie, po czym ponownie zwrócił wzrok na 
miasto, wiedząc, że ten obraz na zawsze już pozostanie w jego pamięci. W ciągu mniej niż 
trzydziestu godzin dwa wieki cierpliwego tworzenia i budowania zostały zniweczone. Mars 
rozerwał się na części w serii pełnych cierpienia konwulsji, które przypominały śmiertelne 
drgawki oszalałego na skutek jakiejś choroby zwierzęcia.
Kiedy płomienie przygasły, odwrócili się i ruszyli w stronę swoich sań motorowych. Idąc po 
pogrążnych w ciemnościach wydmach, nie rozmawiali. Sceny, których byli świadkami, wprawiły 
ich w pełną przygnębienia zadumę. Dopiero kiedy znaleźli się z powrotem w osiedlu, zaczęli 
rozmawiać o tym, co widzieli.
— Najbardziej żal mi kobiet i dzieci — powiedział jeden
 
155
 
z nich. — Nie potrafię przestać myśleć o tym, co bym czuł, gdyby one były moje.
Odpowiedziało mu ogólne potakiwanie. Widok umierającego miasta otrzeźwił ich. Przedtem 
omawiali sytuację z podnieceniem i prawdziwą radością, w którą wprawiła ich perspektywa 
ostatecznego uwolnienia się spod jarzma Han. Teraz jednak uświadomili sobie cenę tej wolności 
— cenę mierzoną śmiercią i cierpieniem milionów ludzi.
Jeden z młodszych mężczyzn spojrzał w górę, a jego ciemna twarz zalśniła w świetle lampy.
—

To było okropne. Czułem się taki bezsilny. Pragnąłem to powstrzymać, ale cóż mogłem 

zrobić? Co mógł zrobić ktokolwiek z nas?
—

Możemy to zapamiętać — odpowiedział mu jeden ze starszych. Zwrócił w stronę 

młodzika swoją siwowłosą głowę i dodał: — I możemy upewnić się, że nasze dzieci także będą 
to pamiętały.
W czasie podróży na północ, do Kang Kua, Ebert dowiedział się od swych towarzyszy o tym, jak 
wiele Osu wycierpieli; jak rok po roku polowano na nich i tępiono, aż w końcu ich gniew zmienił 
się w gorycz, a gorycz w rezygnację. Matko Niebo, wybaw nas, modlili się. Ale teraz wszystko 
będzie inaczej. Będą nowe historie do opowiadania nie narodzonym jeszcze dzieciom, kiedy 
rozpoczną swoje życie pod Matką Niebem.
Zapadła cisza. Pochylili głowy i spuścili oczy. Potem, jakby wydobywając to z jakiejś studni 
smutku tkwiącej gdzieś w głębi jego serca, stary człowiek zaczął śpiewać. Przez jakiś czas 
śpiewał sam, po czym powoli, jeden po drugim, przyłączyli się do niego pozostali, aż całe 
pomieszczenie rozbrzmiało pełnym przygnębienia refrenem. Mężczyźni płakali śpiewając, a ich 
twarze uniosły się w górę, jakby pieśń swą kierowali do samej Matki Nieba.
Obserwujący to Ebert zadrżał w pewnej chwili gwałtownie i zacisnął pięści, chcąc przeciwstawić 
się uczuciu ogromnej straty, które go nagle ogarnęło, i niezmierzonej pustki, która pojawiła się w 
jego sercu. Jednakże jego żal, jego osobiste cierpienie, były niczym w porównaniu z tym, co 
spotkało Osu.
Dawno temu, powiedział mu Echewa, Osu żyli w Afryce. Przez dziesięć tysięcy lat prowadzili 
spokojne i uporządkowane życie. Byli jednością z ziemią i niebem. A potem przybyli Hung
 
Mao — biali ludzie — którzy napadali na ich wybrzeża, łapali ich i ładowali do wielkich 
statków, po tysiącu do każdego. Mężczyźni, kobiety i dzieci, skuci łańcuchami jak zwierzęta, 
przebywali tam w strasznych warunkach, masowo umierając! Przewożono ich na nowy 

kontynent — do Ameryki — gdzie byli zmuszani do niewolniczej pracy na roli. Kilka wieków 
później, w czasach tyrana Tsao Ch'un, ich rasa została na Chung Kuo kompletnie wytępiona. 
Jednakże tu, na Marsie, część z nich ocalała. Przybyli tu jako wolni ludzie wraz z innymi — 
białymi, żółtymi, przedstawicielami wszystkich wyznań i narodowości — którzy pierwsi 
zasiedlili tę surową planetę. Kiedy jednak pojawili się żołnierze Tsao Ch'una, okazało się, że dla 
Osu nie ma miejsca w miastach. Tak więc zaczęli żyć na pustyni pod wielką, czarną kopułą 
nieba. Nazwali je Matką, widząc w jej twarzy ciemne odbicie własnych twarzy. Matka Niebo...
Przebiegł wzrokiem po ich twarzach, zaskoczony łzami widocznymi na każdej z nich, 
zadziwiony otwartością tych ludzi, brakiem jakichkolwiek barier czy też masek. Już na pierwszy 
rzut oka można było stwierdzić, jacy oni są. I wraz z tą świadomością ogarnęło go dziwne, 
nieodparte pragnienie, by się połączyć — związać siew jakiś sposób — z tymi Osu. Być takim 
samym jak oni, to stało się nagle nie tylko pożądane, ale i konieczne. Widział, jak patrzą na 
siebie — jak bracia — a przeciwności losu tylko wzmacniały więź istniejąca między nimi. 
Zadrżał. On był sam. Przez całe swoje życie był samotny. Ale teraz przejrzał na oczy i żył — być 
może pierwszy raz od dnia urodzenia — wolny od konieczności przywdziewania maski i 
ograniczeń narzuconych mu przez pochodzenie. I co miał z tym wszystkim zrobić?
Kiedy pieśń ucichła, opuścił wzrok, prawie obawiając się, że gdy spojrzy na nich, zobaczy jakiś 
gest lub usłyszy słowo świadczące o tym, że go odrzucają. Być bowiem odtrąconym przez Osu 
— wygnańców — byłoby rzeczywiście czymś na kształt piekła. — Hans...
Spojrzał w górę. Naprzeciw niego, w drzwiach, stał Aluko Echewa i wzywał go do siebie gestem 
ręki. Ebert rozejrzał się wokół i zauważył, że przypatrują mu się z zainteresowaniem, wyraźnie 
zaciekawieni, jak zareaguje.
 

 
156
 
157
 
—

O co chodzi? — zapytał spokojnie.

—

Statki odleciały — odpowiedział Echewa. Jego twarz nie wyrażała żadnych uczuć. — 

Rurociągi są zniszczone, wszystkie miasta zostały spalone lub zrównane z ziemią. Ich marzenia o 
Marsie są martwe, mój przyjacielu. Nadszedł czas, byśmy zaczęli realizować nasze marzenie.
Ebert zawahał się, po czym wstał i podszedł do niego, czując przez cały czas na sobie ich wzrok. 
Kiedy Echewa obrócił się, podążył za nim długim, opadającym stromo w dół korytarzem, nie 
wiedząc, co go czeka. Najpierw przeszli obok małych kuchni wyrąbanych w litej skale. 
Następnie minęli rodzinne sale sypialne, w których na pryczach siedziały w otoczeniu swoich 
dzieci czarne kobiety i w milczeniu patrzyły na nich. Na dole korytarz skręcał ostro w prawo. 
Stał tam ubrany w skafander wartownik, który na ich widok otworzył wewnętrzne drzwi do śluzy 
powietrznej.
Weszli do środka. Ebert stanął obok Echewy, który zamknął drzwi i przekręcił koło. Kiedyś już 
stał tak, nie wiedząc, co go czeka. Wtedy okazało się, że czekało go spotkanie z rasą czarnych 
ludzi oraz kobietą, którą kochał i utracił. A co teraz?
W pewnej chwili stwierdził ze zdziwieniem, że Echewa przygląda mu się z uwagą.
—

Nie powinieneś oczekiwać zbyt wiele — powiedział

Echewa.
Zbyt wiele? Patrzył, jak O su przekręca koło, zastanawiając się, co tamten miał na myśli, a kiedy 

ciężkie drzwi otworzyły się, wstrzymał oddech na widok tego, co było za nimi.
Wszedł w okrągłe, wydrążone w skale zagłębienie o średnicy około trzydziestu kroków. 
Zagłębienie otaczały blade, nieregularne kamienie o wysokości dziesięciu do dwunastu ch'i. Pod 
stopami miał drobny, czerwony piasek. Ale jego wzrok pobiegł w górę, ku wielkiemu kręgowi 
nieba. Ponad nim płonęły jasnym blaskiem gwiazdy, a wśród nich dostrzegł Chung Kuo, 
jaskrawy punkt bieli, oko Cyklopa patrzące w dół, na niego. Rozejrzał się wokół ze zdziwieniem. 
To była kopuła, miniaturowa kopuła.
—

To jest to miejsce — powiedział Echewa. — Poczekaj,

a on przyjdzie.
Ebert odwrócił się i spojrzał na niego.
 
CZĘŚĆ II — WIOSNA 2212
NA OGNISTYM KOLE
•
Mistrz powiedział: „Chytre słówka, przymilna twarz
i całkowita służalczość są zachowaniami,
które Tso-ch'iu Ming uznał za niegodziwe.
Ja także uważam je za niegodziwe.
Ukrywanie wrogości pod maską przyjaznej twarzy
Tso-ch'iu Ming uznał za niegodziwość.
Jak także uważam to za niegodziwość".
Konfucjusz, Analekta, Księga V, 25
Nie wyciągajcie mnie przemocą z grobu. Ty jesteś duszą zbawioną; mnie za to Rozkrzyżowano 
na ognistym kole, A roztopiony ołów moich łez Spływa i parzy mnie okrutnie.
William Shakespeare, Król Lir, Akt IV, Scena II przeł. Stanisław Barańczak
 
158
 
—

Poczekać?

Ale Echewa cofnął się bez słowa i zamknąwszy za sobą drzwi, zostawił Eberta samego, w ciszy i 
w obliczu płonącego ogniem nieba. Ebert zrobił dwa kroki w stronę środka zagłębienia i 
zatrzymał się nagle, czując, że włosy na głowie stanęły mu dęba. Naprzeciw niego, nie dalej niż 
dziesięć ch'i od miejsca, gdzie stał, na skale siedział stary człowiek — siwo-brody Han. Miał na 
sobie luźne szaty, które częściowo ginęły w cieniu, a na jego kolanach leżało coś, co wyglądało 
jak płaskie pudełko.
A przecież zagłębienie było puste...
—

Witam cię, Hansie Ebercie. Czy w twoim sercu zapano

wał już spokój?
Ebert zrobił kilka kroków do przodu i zatrzymał się dopiero wtedy, gdy od starca dzieliło go 
kilka ch'i. Przez chwilę podejrzewał, że jest to jakiś hologram wyświetlany gdzieś z góry, ale 
widząc go z bliska, zrozumiał, że ma przed sobą prawdziwego człowieka. Oczy starca były 
przejrzyste, a ich wyraz łagodny. Roztaczał wokół siebie atmosferę wielkiego spokoju.
—

Kim jesteś?

Stary człowiek uśmiechnął się, ukazując idealnie kształtne, choć pożółkłe zęby.
—

Jestem mistrz Tuan. Można powiedzieć, że przyjaciel. A teraz usiądź, proszę. Trudno mi 

się rozmawia, kiedy muszę wyciągać szyję, aby zobaczyć twarz swego rozmówcy.
—

Wybacz mi... — Hans usiadł, podkulając nogi pod siebie. Stary Han przyglądał mu się z 

zadowoleniem, a następnie pochylił się lekko w jego stronę.
—

Czy dużo kosztowało cię oddanie tego, czego najbardziej pragnąłeś?

Ebert zmrużył oczy.
—

Masz na myśli dziewczynę?

—

Czy to mam na myśli?

Ebert zastanawiał się przez chwilę, po czym pokiwał głową. O cóż innego mogło tu chodzić? 
Wszystko pozostałe, wszystkie ziemskie dobra, nie miały dla niego znaczenia. Jedyne co się 
liczyło, to dobra opinia Jelki. A także przyjaźń Osu.
—

Czy to było trudne?

Ebert opuścił wzrok.
159
 
—

Tak — przyznał. — Trudniejsze niż mógłbym to sobie

kiedykolwiek wyobrazić. Był taki moment, najkrótsza z chwil,
kiedy pomyślałem o zatrzymaniu jej, ale... — Uniósł głowę
i spojrzał w oczy Hana. — Nie mógłbym potem żyć sam
z sobą. Rozumiesz mnie?
Twarz starego Hana nie zmieniła się. Na jego ustach pojawił się słabiutki cień uśmiechu — 
ironii? zrozumienia? — a w jego oczach skierowanych na młodego mężczyznę była głębia, 
ciepło i ponadczasowa mądrość.
—

Obserwuję cię już od długiego czasu, Hansie Ebercie.

Znam drogę, którą przebyłeś. Niektórym może się zdawać, że
upadłeś bardzo nisko, jednakże moje oczy widziały, jak wydo
bywasz się z ciemności. Z drugiej jednak strony, niektórzy
mogą powiedzieć, że jakkolwiek przeszedłeś długą drogę, Tsou
Tsai Hei, to Droga jest jeszcze dłuższa i ty zrobiłeś na niej
dopiero pierwszy krok.
Ebert pochylił się do przodu.
—

Wybacz, mistrzu Tuanie, ale dlaczego mnie tak nazwałeś?

—

Tsou Tsai Hei? — Stary Han roześmiał się. — Wybacz, młody przyjacielu, ale myślałem, 

że znasz mandaryń-ski. Czy to tak trudno pojąć?
Tsou Tsai Hei. Wędrujący w ciemnościach.
—

Nie — odparł Ebert i ogarnięty niepewnością zamilkł.

Rozumiał słowa, ale czy rozumiał ich znaczenie?
Mistrz Tuan podniósł rękę.
—

Mniejsza z tym. Jak powiedział Hsu Yu, imię jest tylko

gościem rzeczywistości. Liczy się to, co leży za imieniem,
prawda? Mam na myśli pytanie o to, gdzie jest ciemność. Gdzie
można ją znaleźć? W ludzkich sercach? W źrenicy oka? W cie
niu i głębi bezgwiezdnej nocy? Mówimy o człowieku, że jego
serce jest czarne, a jednak bez ciemności czym byłoby światło?
Bez zła czym byłoby dobro? Ty możesz to zrozumieć, Tsou
Tsai Hei. Ty tam byłeś. Przez całe swoje życie byłeś
człowiekiem czynu. Teraz, wchodząc w wiek średni, musisz
przyjąć inny kurs. Musisz przyswoić sobie wuwei, umiejętność
zachowania bierności. Musisz poszukiwać te, prawdziwej cno
ty, którą zapewni ci Droga.

Pochylił się lekko do przodu.
—

Jesteś silny. Wystarczająco silny, jak to zauważyłem, by

 
zabić człowieka gołymi rękami. A jednak czym jest prawdziwa siła? Czy wyraża się ona w 
dominacji nad innymi? Czy to jest prawdziwa siła? A może prawdziwa siła to umiejętność 
powstrzymywania się? Może polega ona na zdolności przeciwstawienia się własnym 
pragnieniom i żądzom? Tego właśnie musisz się nauczyć, Tsou Tsai Hei. Tego i jeszcze znacznie 
więcej.
—

A Osul Jaką rolę oni w tym odgrywają?

Stary Han roześmiał się.
—

Mam ci powiedzieć wszystko? Nie, Tsou Tsai Hei,

tego musisz się sam dowiedzieć. Przyglądaj się im. Bądź taki
jak oni. Pozostań tu i dokończ dzieło, które czas rozpoczął
w tobie. Czekaj tu ukryty w ciemności. Czekaj, aż nadejdzie
wezwanie.
—

Wezwanie?

Starzec uśmiechnął się.
—

Bądź cierpliwy i ciężko pracuj. Droga jest trudna, nieza

leżnie od tego, gdzie człowiek się znajduje. Jednakże tobie
może uda się odnaleźć siebie. A to jest pierwszy krok, niepraw
daż? Nigdy już nie ukrywaj się za maską, Hansie Ebercie.
Żadnych masek więcej.
Powiedziawszy to, pochylił się, podniósł pudełko i ofiarował je Ebertowi.
—

Potrwa to trochę, ale nauczysz się w końcu cierpliwości. To ci w tym pomoże.

—

Co to jest?

—

Słowa. Obrazy. Przyjaciel, kiedy będziesz potrzebował przyjaciela. Oko, kiedy będziesz 

potrzebował oka.
Ebert pochylił się, chcąc spytać, co to miało znaczyć, ale starzec powstrzymał go, podniósłszy 
jeszcze raz rękę.
—

Obawiam się, że nasza rozmowa zbliżyła się do końca.

Musisz już iść. Popatrz, twoi przyjaciele czekają na ciebie.
Ebert odwrócił się. Śluza była otwarta. W drzwiach stało dwóch O su, Echewa i stary mężczyzna, 
który rozpoczął pieśń. Odwrócił się z powrotem, chcąc coś na koniec powiedzieć, ale mistrz 
Tuan zniknął.
Obrócił się dookoła siebie, spodziewając się, że była to jakaś sztuczka, ale nigdzie wewnątrz 
kopuły nie dostrzegł śladu starego człowieka. Ponieważ nie było tam także żadnego wyjścia, 
mistrz Tuan powinien być w środku, chyba że potrafił
 

 
160
 
161
 
przechodzić przez litą skałę. Ta myśl sprawiła, że spojrzał znowu na Echewę, przypomniawszy 
sobie, co tamten powiedział mu kiedyś o przechodzeniu przez skały.
—

Czy to było prawdziwe, Aluko? Echewa wskazał na pudełko.

—

On ci to dał? Ebert przytaknął.

—

A więc było.

Ebert spojrzał w górę, uświadomiwszy sobie nagle ogrom nieba rozpościerającego się nad jego 
głową. Było ciemne i bezgraniczne. Tak ciemne, że nie było żadnej możliwości, by jakiekolwiek 
ludzkie oko mogło je przejrzeć. Ale czym była ta ciemność? W jaki sposób ona i on byli 
związani? Zadrżał. Całe swoje życie spędził w blasku sztucznego światła, w świecie 
ograniczonym ścianami, sufitami i podłogami. Teraz musiał się nauczyć żyć zupełnie inaczej — 
na zewnątrz, pod tą przygniatającą swym ogromem kopułą ciemności.
W pewnej chwili znieruchomiał, przypomniawszy sobie słowa Echewy i czując, że napełniają 
one jego serce dziwnym spokojem.
„Noc jest naszą matką. Rozprasza nasze lęki. Mówi nam, kim jesteśmy. Matka Niebo jest 
wszystkim. Żyjemy i umieramy pod nią. Ona widzi wszystko. Nawet tę ciemność zakorzenioną 
gdzieś w głębi nas".
Tak było. I począwszy od tego momentu, będzie zawsze. Tak. Nadszedł czas, by zmienić się, by 
stać się wędrującym w ciemności.
Żadnych masek więcej, pomyślał, powtarzając słowa starego Han. Następnie ukłonił się lekko w 
stronę miejsca, gdzie siedział mistrz Tuan, i ruszył do wyjścia. Nadszedł czas, by zacząć być.
 
ROZDZIAŁ 6
Tysiąc Oczu
Blade światło padające na ciemną, polakierowaną powierzchnię sprawiało, że maska zdawała się 
lśnić. Była gładko zaokrąglona, wysoka, prawie majestatyczna, o rysach zastygłych w surowym, 
władczym wyrazie. W wąskich szczelinach najczystszej czerni połyskiwały wilgocią oczy o 
ciemnych źrenicach, które chłodno, lecz z uwagą patrzyły na drugi koniec wielkiego, pokrytego 
obsydianem stołu, gdzie stary człowiek, pobrzękując łańcuchami skuwającymi jego ręce, kłaniał 
się nisko i rzucając trwożne spojrzenia w stronę zamaskowanej postaci, cofał się w stronę drzwi. 
Na sygnał, przekazany gestem ukrytej w rękawiczce dłoni, strażnicy złapali więźnia pod ręce i 
wyciągnęli z sali, a odgłos ich kroków wybijanych twardymi obcasami na płytkach podłogi 
rozległ się echem po całym pomieszczeniu.
Drzwi zamknęły się z trzaskiem. W ciszy, która potem nastąpiła, sześciu zamaskowanych i 
ubranych w długie płaszcze mężczyzn odwróciło się w swych fotelach ustawionych wokół stołu, 
kierując wzrok w stronę Pierwszego Smoka, który był nienaturalnie spokojny i splótł dłonie 
przed sobą.
Była to chłodna, ciemna sala, nad którą górowały z trzech stron wysokie balkony. Na nich, a 
także w cieniu za siedzącymi mężczyznami, stali w pogotowiu inni, czekając na decyzję 
Pierwszego Smoka.
Zebrali się, aby przedyskutować powagę sytuacji, w jakiej się znaleźli, i wybrać drogę, którą 
mieli dalej podążać. Dwa dni wcześniej Rada Siedmiu podjęła decyzję o obcięciu funduszów 
Ministerstwa i ograniczeniu jego personelu. Już samo to było poważną sprawą, ale w kontekście 
pozostałych wydarzeń sta-
 
165
 
wało się poważnym ciosem. A to, co stary człowiek właśnie im powiedział, sprawiło, że podjecie 
jakiegoś działania stawało się wręcz koniecznością. Ale jakiego? Jakie kroki mogli przedsięwziąć 
i pozostać równocześnie lojalnymi wobec ich panów i władców, wobec Siedmiu.
Maska pochyliła się nieco, jakby miała wyjawić jakiś sekret — jakąś konspiracyjną tajemnicę, 

którą można było powiedzieć jedynie szeptem — ale głos, który rozległ się chwilę później, był 
silny i wyraźny: był to głos świadczący o absolutnej pewności siebie mówiącego.
—

Jeśli chodzi o główną sprawę, nasze stanowisko jest

jasne. Musimy porozmawiać z naszymi panami i przekonać
ich, że rozwiązanie, które wybrali, jest... nieroztropne. Że
dalsze posuwanie się tą drogą może doprowadzić tylko do
katastrofy. Po drugie, musimy dopracować naszą alternatyw
ną strategię — strategię walki z Siedmioma Nieszczęściami
naszych czasów.
Siedem Nieszczęść... Ze wszystkich stron wielkiej, tonącej w cieniach sali dobiegły odgłosy 
aprobaty. Kiedyś było tylko jedno „Wielkie Nieszczęście" fałszywej historii — choroby, dla 
której zwalczenia powołano ich Ministerstwo — ale w ciągu ostatniej dekady w głębinach miast 
odnowiły się wszystkie rodzaje odwiecznych dolegliwości społecznych. Powrót do religijności, 
terrorystyczna insurekcja i infiltracja wyższych poziomów przez Triady — to były Trzy 
Nieszczęścia Naturalne będące wynikiem wielkiego grzechu zaniedbania, zapomnienia o 
odpowiedzialności. Do tego można było dodać nową potęgę Izby w Weimarze, zmiany w 
Edykcie, osłabienie władzy Siedmiu i na koniec, sprawę nie mniej ważną, destrukcyjny wpływ 
Pliku Arystoteles. To były Cztery Nieszczęścia Polityczne, które wynikały bezpośrednio z 
polityki obecnej Rady Siedmiu. Pomiędzy tymi rozmaitymi nieszczęściami tkwiło Ministerstwo 
Tysiąca Oczu, którego ucieleśnieniem był Pierwszy Smok.
—

Pójdę do nich osobiście — powiedział, wyprostowując się, a obecni w sali nie mogli się 

oprzeć wrażeniu, że to nie człowiek siedzi w tym fotelu o wysokim oparciu, ale jakiś kamienny 
posąg — aby przedstawić nasze propozycje i uświadomić im powagę sytuacji.
—

A jeśli nie będą słuchać, / Lungl

Pierwszy Smok zwrócił się w stronę ministra, który postawił
 
to pytanie, spojrzał mu w oczy, a potem obrzucił wzrokiem pozostałych.
—

Wtedy niech się stanie. Nasza rola została określona sto

pięćdziesiąt lat temu, w czasach Tsao Ch'una, kiedy z chaosu
tysiąca narodów po raz pierwszy wykuwano Chung Kuo. To
nam przekazano zadanie utrzymywania siły Chung Kuo i pil
nowania, by nic nie zatruło jego poziomów. To nam dano
prawo karania śmiercią tych, którzy zboczyli z Wielkiej Drogi.
Ciężko będzie nam sprzeniewierzyć się naszemu historycznemu
obowiązkowi i potulnie ustąpić wobec Siedmiu Nieszczęść, ale
jeśli Siedmiu nie zechce nas wysłuchać, jeśli Rada odmówi
zaakceptowania tego, co musi być zrobione, by ochronić
Chung Kuo przed siłami, które grożą rozerwaniem go na
strzępy, będziemy musieli zrobić, co nam każą. Kształtowanie
polityki nie należy do nas. My mamy ją po prostu realizować.
Napięcie, które zapanowało po tych słowach, było prawie namacalne.
—

A ta druga sprawa, / Lungl Starego człowieka?

Pierwszy Smok odwrócił się i spojrzał na pytającego, który
siedział na prawo od niego.
—

Znałem Yin Shi. Wielu z nas go znało. Był dobrym

pracownikiem, zaufanym człowiekiem, który osiągnął wysoką
pozycję w Ministerstwie. Ogromnie smuci mnie fakt, że padł

ofiarą tak pokrętnych idei. A jednak to dobrze wyjaśnia sam
problem, prawda? Jeśli taki człowiek może ulec tym wpływom,
to jakie szanse ma sto starych nazwisk? Tak, to tylko potwier
dza moje najgorsze obawy. Musimy znaleźć źródło tej nowej
choroby i wyrwać ją z korzeniami, zanim zachwaści cały
ogród.
Pierwszy Smok rozejrzał się wokół i podniósł głos, aby wszyscy mogli go wyraźnie słyszeć.
—

Prawdziwa Historia, tak Yin Shu nazwał ten nowy ruch.

Słyszeliście to sami. Prawdziwa Historia... — Pokręcił wolno
głową, a następnie rozłożył ręce przed sobą na obsydianowym
stole. — No cóż, wszyscy wiemy, co to jest, prawda? Kłamst
wo. Próba osłabienia tego, w co wierzymy i dla czego żyjemy.
Ale to im się nie uda. Nie pozwolimy na to. Ślubuję, że
poczynając od tej chwili, będę prowadził totalną wojnę prze
ciwko tym, którzy przyjęli doktrynę Prawdziwej Historii, że
będę ich niszczył bez litości, niezależnie od tego, kim będą.
 

 
166
 
167
 
Postąpić inaczej, byłoby równoznaczne ze zdradą świętych zasad naszego Ministerstwa.
Odpowiedział mu głęboki pomruk aprobaty.
—

Dobrze. A więc zgadzamy się, ch'un tzut

Wszyscy zebrani przy stole pokiwali z powagą głowami. Pierwszy Smok, usatysfakcjonowany 
tym poparciem, wstał i podniósł rękę, odprawiając tajemniczych ludzi skrytych w cieniach na 
balkonach i pomiędzy filarami. Posiedzenie dobiegło końca.
* * *
Spotkali się jeszcze później, już bez masek na twarzach. Tym razem było to w mniejszym i 
jaśniejszym pomieszczeniu, którego drzwi pilnowali uzbrojeni strażnicy. Na ścianie, za 
masywnym biurkiem, wisiała wielka mapa Chung Kuo, na której bladozłotym kolorem 
oznaczono siedem Miast, a tysiąc czarnych szpilek pokazywało miejsca, gdzie znajdowali się 
agenci Ministerstwa —jego „tysiąc oczu" pomiędzy masami. Pierwszy Smok stał pod mapą, 
zwróciwszy w stronę najbliższych współpracowników swoją szeroką twarz typowego Han.
—

Czy przygotowałeś listę, bracie Fan? — zapytał, napotkawszy na wzrok swego piątego 

brata.
—

Zrobiłem to, o co prosiłeś — odpowiedział minister Azji Zachodniej, podając swemu 

najstarszemu bratu ręcznie zapisaną kartkę.
—

Dobrze. — Pierwszy Smok przejrzał listę z zainteresowaniem, po czym ponownie uniósł 

głowę. — Czy to wszyscy?
Fan przytaknął i popatrzył na pełne zrozumienia twarze pozostałych Smoków.
—

Czy chcesz, abym zajął się wszystkimi z tej listy?

—

Natychmiast. A potem sprawdź, czy uda ci się przygotować spotkanie z An Shengiem. O 

ile mi wiadomo, ten wielki człowiek zaczął się niecierpliwić. Słyszano, że mówił, oczywiście 
prywatnie, o wzięciu spraw w swoje ręce.

—

Tak jest, bracie. I są jeszcze inni pośród Rodzin Mniejszych, którzy czują tak samo. Czy 

chciałbyś się spotkać z nimi wszystkimi?
Pierwszy Smok pokręcił głową.
 
—

Nip. Kluczem jest An Sheng. Jeśli on zdecyduje się

działać, inni podążą za nim. A w towarzystwie równych sobie
rangą mógłby czuć się... skrępowany.
Fan uśmiechnął się szeroko, ze zrozumieniem.
—

Dobrze. A więc ruszaj natychmiast. Sprawdź te nazwis

ka. Ja tymczasem skontaktuję się z Tsu Ma i poproszę go
o audiencję. Najwyższy czas, aby Siedmiu zrozumiało głębię
niepokoju, jaki wzbudzili.
* * *
Kiedy sześciu ministrów wychodziło z komnaty, Shang Mu czekał w korytarzu obok filara, z 
opuszczoną w ukłonie głową. Następnie, na sygnał Szefa Służby, wszedł do środka, a 
wartownicy zamknęli za nim ogromne drzwi.
—

Ekscelencjo — powiedział, kłaniając się nisko.

Pierwszy Smok stał w drugim końcu sali, przed dużym,
ciemnym biurkiem, które dzięki swojej masywności przypominało płytę nagrobka. Z jego prawej 
strony stał mały, brodaty Han o surowych rysach i przedwcześnie posiwiałych włosach. Jego 
jasnopomarańczowe i fiołkoworóżowe jedwabie ostro kontrastowały z ponurą czernią oficjalnego 
stroju Pierwszego Smoka. Shang Mu znał go bardzo dobrze. Nazywał się Hsia i był Wu, 
osobistym wróżbitą Pierwszego Smoka. Jego widok sprawił, że Shang Mu zaczął gorączkowo 
myśleć. Jeśli Hsia był tutaj, sprawa musiała być bardzo poważna.
—

Shang Mu — powiedział Pierwszy Smok, przyzywając

go gestem lewej ręki i pozostawiając ją wyciągniętą, aby Shang
mógł uklęknąć i pocałować pierścień.
Shang wyprostował się, ale unikał jego wzroku.
—

Wzywałeś mnie, / Lungul

Pierwszy Smok zawahał się na moment, po czym odwróciwszy się w bok, zaczął mówić:
—

Yin Shu był porządnym, dobrym człowiekiem. Zaufanym

pracownikiem. Jeszcze tydzień temu powiedziałbym, że w ca
łym Ministerstwie nie ma nikogo, kto byłby bardziej lojalny od
niego. Jednakże pozory mogą mylić, nieprawdaż? Wygląda na
to, że Prawdziwa Historia jest jak choroba, która zżera człowie
ka na długo przed ukazaniem się na jego ciele jej pierwszych
objawów. Nie można nic powiedzieć, dopóki nie jest za późno.
 

 
168
 
169
 
ShangMu pochylił głowę o cal lub dwa i poczuł, że żołądek skręca mu się ze strachu. Czy ktoś go 
oskarżyt? O co tu chodziło? Chciał zapytać, ale powstrzymał się w porę, wiedząc, że przerwanie 
Pierwszemu Smokowi wywołałoby tylko gniew tego wielkiego człowieka.

Pierwszy Smok popatrzył na Wu i skinąwszy głową, zrobił krok do przodu, stając dokładnie 
naprzeciw Shanga.
—

No i oto jesteś, Shang Mu. Nigdy w dziejach Ministers

twa żaden Hung Mao nie osiągnął tak wysokiego stanowiska.
Żaden, jak się zdaje, nie pracował ciężej, by wypełnić święte
powołanie naszej instytucji. Mimo to patrzę teraz na ciebie
i zastanawiam się, czy mogę ci ufać. Czy nie zostałeś zarażony
tą samą chorobą? Znałeś Yin Shu, prawda? Był twoim dobrym
przyjacielem?
Shang Mu przełknął z wysiłkiem ślinę.
—

Tak jest, Ekscelencjo.

—

I nic nie podejrzewałeś?

—

Absolutnie nic, Ekscelencjo. Do samego końca sądziłem, że jest dobrym człowiekiem i 

zaufanym przyjacielem.
Pierwszy Smok pokiwał głową, po czym nieoczekiwanie położył delikatnie rękę na ramieniu 
Shanga.
—

Nie bój się, Shang Mu. Nie oskarżam ciebie. Musisz

jednak zrozumieć moją ostrożność. To, co muszę powiedzieć...
Przerwał i przesunął się nieco. Zakrzywił palec, wzywając Shang Mu, po czym podszedł z nim 
do wielkiego biurka.
Na jego ciemnej powierzchni Wu rozpostarł płachtę materiału: starego, wyblakłego jedwabiu. W 
samym środku jedwabnego kwadratu narysowano koło o średnicy równej długości ludzkiego 
ramienia. Wewnątrz koła namalowano osiem trójkątnych symboli oznaczających Niebo, Wiatr, 
Wodę, Górę, Ziemię, Piorun, Ogień i Jezioro. Na zewnątrz koła symbole zostały powtórzone, a 
ich uporządkowanie odpowiadało „Sekwencji Wcześniejszego Nieba", Niebo z Ogniem, Wiatr z 
Piorunem i tak dalej. W pobliżu leżała księga starej wyroczni, jeszcze nie otwarta. Na jej czarnej, 
zwyczajnej okładce wyryto wielki znak Tao.
Shang Mu przyglądał się przygotowaniom Wu, który zapalił cieniutkie świeczki na południu i 
północy oraz wschodzie i zachodzie, kołysząc się przy tym w przód i w tył i mrucząc coś do 
siebie, jakby był w stanie transu. Na skraju biurka leżała
 
złożona kartka z pytaniem, które Pierwszy Smok chciał zadać wyroczni. Shang zerknął na nią, a 
potem popatrzył na twarz Pierwszego Smoka i pojął natychmiast, że chodziło o niezmiernie 
ważną sprawę.
—

Jesteśmy gotowi — powiedział Wu, zwracając się w ich

stronę. W prawej ręce trzymał pięćdziesiąt pałeczek krwaw
nika. — Proszę przeczytać pytanie, Ekscelencjo.
Pierwszy Smok pochylił się i podniósł kartkę. Rozłożywszy ją, odchrząknął i zaczął czytać:
—

Czy wobec zbliżającej się ciemności powinniśmy rozdać

masom pochodnie, czy też tysiąc oczu powinno rozjaśnić się
większym blaskiem?
Shang popatrzył na drugą stronę biurka. Wu uśmiechał się. Po chwili pochylił się i rzucił pałeczki 
na blat. Następnie szybkim ruchem dłoni rozdzielił je na dwie części, po czym powtórzył to tak, 
że na powierzchni biurka leżały trzy grupy pałeczek — trzy linie pierwszego trójkąta. 
Usatysfakcjonowany zebrał je i powtórzył cały proces.
Wielokrotnie jeszcze wypuszczał łagodnie pałeczki z ręki i dzielił je na części, i za każdym 
razem wpatrywał się w kształty powstałych w ten sposób trójkątów, zapamiętując je. Na koniec 

zepchnął wszystko na bok i spojrzał w oczy Pierwszego Smoka.
—

Górny trójkąt to Ch'ien, Niebo, a dolny to K'an, Woda.

Sześciobok to Sung, Konflikt.
Pierwszy Smok popatrzył na niego ze zdumieniem, prawie z niedowierzaniem, po czym 
wyszeptał:
—

Sung... Jesteś tego pewny?

Wu kiwnął głową, po czym podniósł wielką księgę, otworzył ją na właściwej stronie i zaczął 
czytać:
Konflikt. Jesteś szczery,
A jednak przeszkadzają ci.
Przezorne zatrzymanie się w pół drogi daje powodzenie.
Dążenie do samego końca przynosi klęskę.
Spotkanie z wielkim człowiekiem jest korzystne dla ciebie.
Niekorzystna jest podróż przez wielką wodę.
Pierwszy Smok, wyraźnie podniecony, spojrzał w bok.
—

Jest tak, jak się tego obawiałem. Kiedy cię wezwałem,

 

 
170
 
171
 
Wu Hsia, powiedziałem sam do siebie, że jeśli wyjdzie Sung, będę wiedział, co robić. Byłem 
pewien, że to będzie „Konflikt". Czy jednak wyrocznia nie mówi, że taki konflikt nie może być 
pomyślnie zakończony? Czy nie mówi, że chociaż nasza sprawa jest słuszna, a nasze serca 
czyste, przeprowadzenie naszego zamiaru do końca da tylko początek nowemu nieszczęściu? — 
Pokręcił głową, przygnębiony odpowiedzią, którą otrzymał. — Jeśli tak jest, to jak mam działać? 
Jak mam uczynić pierwszy krok, kiedy wiem, że przede mną jest przepaść?
Wu patrzył w dół i przebierał palcami po brodzie.
—

Wcale tak nie musi być, mój panie. Jak mówi wyrocznia,

walka może skończyć się szczęśliwie, jeśli przeprowadzi się ją
właściwie i w sposób zrównoważony. Dbaj o zachowanie
równowagi w swoich działaniach, a wszystko będzie dobrze.
Pierwszy Smok patrzył na Wu przez chwilę, a następnie nieznacznym, ale świadczącym o irytacji 
gestem, odprawił go.
—

Zostaw mnie teraz, Hsia. Muszę porozmawiać z moim młodszym ministrem.

—

Ekscelencjo.

Ukłoniwszy się i zostawiwszy wszystkie swoje rzeczy tam, gdzie leżały, Wu wycofał się z 
pokoju. Kiedy już wyszedł, Pierwszy Smok odwrócił się i spojrzał na Shang Mu.
—

Czy rozumiesz, co tu się działo, Shang Mu?

Shang zawahał się, a następnie zaryzykował odpowiedź.
—

Czy to ma coś wspólnego z twoim spotkaniem z Tsu Ma, panie?

—

Jest z nim związane.

—

Związane, Ekscelencjo?

—

Jak cień ze słońcem. Widzisz, Shang Mu, nie spodziewam się, by z mojego spotkania z 

Tsu Ma wynikło coś nowego. Nie spodziewam się żadnych koncesji, żadnych nowych 

funduszów, a nawet tej grzeczności, że zostanę zaszczycony jakimś wyjaśnieniem. A jednak to 
spotkanie jest niezbędne. Bez niego nic się nie wyklaruje. Bez niego słowa wyroczni nie będą 
miały sensu.
—

Nie rozumiem, Ekscelencjo. Jeśli Tsu Ma nie da niczego, to co się wyklaruje?

—

Niedługo poznasz nowe wytyczne. Będzie to zupełnie nowa strategia walki z Siedmioma 

Nieszczęściami.
 
Shang Mu popatrzył ze zdumieniem na swego pana.
—

Ale przecież tam, w wielkiej sali, sam, Ekscelencjo,

powiedziałeś, że zrobimy to, co rozkaże nam Rada Siedmiu.'
Ze będziemy realizować ich politykę, a nie tworzyć własną!
Pierwszy Smok uśmiechnął się, nie otwierając zaciśniętych warg.
—

To prawda. Ale ta wypowiedź była przeznaczona dla uszu szpiegów Siedmiu, którzy są 

wśród nas, i nie odzwierciedla stanowiska Rady Wewnętrznej.
—

Rozumiem.

—

To dobrze. — Pierwszy Smok przerwał i przyglądał mu

się przez chwilę z dziwnym wyrazem twarzy. Następnie ob
szedł biurko i usiadł za nim. — Musisz zrozumieć jedno,
Shang Mu. Od tej pory to, co będziemy mówili publicznie, i to,
co będziemy robili prywatnie, musi się różnić. To niefortunne,
ale konieczne. Nie możemy siedzieć bezczynnie i pozwolić
Siedmiu, by sterowali prosto na skały. Dla dobra wszystkich
musimy wziąć sprawy we własne ręce. To nie jest nielojalność,
Shang Mu, musisz to pojąć. Wszystko, co zostanie zrobione,
nie będzie wynikało z chęci osobistych zysków, czy też dążenia
do rozszerzenia władzy naszego ministerstwa. Zrobimy to dla
dobra Chung Kuo. — Przerwał, a po chwili dodał, przyjmując
uroczysty ton: — Przyjrzeliśmy się dokładnie sytuacji i zgodzi
liśmy się. Umowa została złamana. Musimy zacząć działać
albo patrzeć, jak świat, który zbudowaliśmy, rozpada się na
kawałki.
Umowa została złamana... Osłupiały Shang Mu poczuł, że zalewa go fala gorąca. A jednak czy to 
nie była prawda? Czyż Siedem Nieszczęść nie było wystarczającym dowodem na to, że Rada 
Siedmiu nie kontroluje już wypadków? Tak. Pierwszy Smok miał rację. Nadeszła chwila, by 
działać, niezależnie od Siedmiu, jeśli to będzie konieczne. Wiedział to już od jakiegoś czasu, ale 
dopiero słowa Pierwszego Smoka sprawiły, że w pełni to sobie uświadomił.
Pochylił się w niskim ukłonie i powiedział:
—

Zrobię wszystko, co zostanie mi polecone, / Lungu.

—

To dobrze. Słuchaj zatem uważnie. Sprawa funduszów jest pretekstem. Już od ponad stu 

lat przestaliśmy polegać w tej kwestii na Siedmiu. Nie można jednak powiedzieć, że pieniądze 
nie są dla nas ważne. W ciągu kilku następnych
 

 
172
 
173

 
miesięcy musimy z wytężeniem pracować nad uzyskaniem nowych funduszów. Przygotowanie 
tego będzie częścią twoich nowych zadań, Shang Mu.
—

Ale gdzie ja znajdę takie pieniądze, Ekscelencjo?

Pierwszy Smok sięgnął do szuflady biurka, wyjął z niej
cienką teczkę i podał ją Shangowi.
—

W środku znajdziesz listę tych, którzy w ciągu kilku

ostatnich lat ujawnili słowem lub uczynkiem, że sprzeciwiają
się posunięciom Siedmiu. W normalnej sytuacji, jak wiesz,
podjęlibyśmy działanie, wspólnie ze Służbą Bezpieczeństwa,
mające na celu zdyskredytowanie takiej opozycji. Jednakże na
tajnym zebraniu, które odbyło się trzy lata temu, podjęto
decyzję, by w wypadku tych z nich, których potęga i wpływy
mogą w przyszłości okazać się przydatne, powstrzymać się na
jakiś czas od takiej akcji. — Uśmiechnął się. — Teraz właśnie
jest ta przyszłość. Musimy okiełznać tych opozycjonistów
i zacząć nimi kierować... stworzyć sojusz ludzi podobnie myś
lących, ludzi pragnących walczyć z wycieńczającą siły społe
czeństwa chorobą liberalizmu.
Pochylił się w stronę młodszego ministra, a jego twarz przybrała nagle surowy, nieugięty wyraz.
—

Musisz mnie dobrze zrozumieć, Shang Mu. Skończył się

czas półśrodków. Musimy się chwycić brzytwy albo utonąć.
Służba Bezpieczeństwa nie jest już tą samą siłą, jaką była
kiedyś. Są skorumpowani i leniwi, przegnili aż do szpiku kości.
Ich wywiad jest nieudolny, a generałowie opieszali i głupi.
Tylko my możemy jeszcze nieść pochodnię idei naszych przod
ków. Zawarto zbyt wiele kompromisów. Zbyt wiele układów.
Nadszedł czas, by podrzeć wszystkie papierowe tygrysy, by
oczyścić poziomy i narzucić siłą surową dyscyplinę naszemu
wielkiemu społeczeństwu. Siedmiu tego nie zrobi. Brak im woli.
Tylko my to możemy uczynić, Shang Mu. Tylko Tysiąc Oczu.
Shang pochylił głowę, poruszony słowami swego pana.
—

Rozumiem, Ekscelencjo, i jestem gotów zrobić wszystko, czego zażądasz, a nawet i 

więcej, ale co z Siedmiu? Z pewnością będą się spodziewali, że zareagujemy na ich posunięcia. 
A nasi agenci? Jak ich przekonamy o konieczności przyjęcia nowej strategii?
—

Słuszne uwagi, Shang Mu, ale my rozważyliśmy wszystko. Jeśli chodzi o Siedmiu, 

będziemy głośno i demonstracyjnie
 
okazywać nasze niezadowolenie z ich decyzji. Będę się ostentacyjnie kontaktował z innymi 
ministerstwami oraz rozmaitymi wpływowymi osobistościami, prosząc, by poparli naszą sprawę. 
A my zażądamy nie tylko przywrócenia dawnego poziomu finansowania oraz zatrudnienia, ale i 
zwiększenia przydziału środków na działalność naszej instytucji. W oczach naszych władców 
będzie to wyglądało tak, jakbym walczył tylko o swoje sprawy, i to walczył ostro, grożąc nawet 
rezygnacją. To im zamydli oczy i rozwieje ich podejrzenia. Pomyślą, że już się ze mną 
rozprawili. Ale prawdziwa praca opozycji będzie prowadzona gdzie indziej, w tajemnicy, z dala 
od ich ciekawskich oczu. I tu właśnie pojawiasz się ty, Shang Mu. Ty i wewnętrzna siatka, którą 
tak starannie budowałeś przez ostatnie trzydzieści lat. Shang pochylił się, świadomy pochwały 

widocznej w oczach przełożonego.
— Rozmyślałem o tym długo i z rozwagą, Shang Mu, i doszedłem do wniosku, że wszystko to 
może zorganizować tylko jeden człowiek. Tylko jeden człowiek ma umiejętności, kontakty i 
zdolności dyplomatyczne, które umożliwią nam zbudowanie naszego wielkiego sojuszu przy 
zachowaniu absolutnej tajemnicy, i to ty nim jesteś. Jako Pierwszy Koor-ynator będziesz 
odpowiedzialny za zharmonizowanie wszystkich aspektów naszego planu. Sam dobierzesz sobie 
współpracowników, a z każdą prośbą o specjalne fundusze będziesz przychodził do mnie. Jeśli 
chodzi o agentów w terenie, nic się nie zmieni. Będą działać tylko na konkretne polecenia 
otrzymywane bezpośrednio z twojego biura. W żadnym wypadku nie mogą uświadomić sobie 
istnienia nowej strategii. Tylko my, siedem Smoków, ty i inni, których nazwiska podam ci 
później, wiemy o tym. To nasza tajemnica. Śmiertelnie niebezpieczna tajemnica. Rozumiesz?
—

Rozumiem, I Lungu.

—

To dobrze. Jest jeszcze jedna rzecz, którą musisz dla mnie zrobić. Kiedy stąd wyjdziesz, 

mój Szef Służby wręczy ci pewien dokument. To ręcznie napisany raport. Chcę, abyś go 
przeczytał dziś w nocy i jutro z samego rana przyszedł do mnie. Równo z szóstym dzwonem 
bądź w tym biurze.
Shang chciał przytaknąć, ale zamiast tego powiedział:
—

A czy mogę zapytać, czego Wasza Ekscelencja żąda

ode mnie?
 

 
174
 
175
 
—

Dokładnie tego, co powiedziałem. Chcę, abyś to prze

czytał. Nic więcej, i pamiętaj, że nie masz już odwrotu. Jeśli
ktokolwiek z nas zawiedzie, wszyscy będziemy martwi. A mar
twi ludzie nie mogą pomóc Chung Kuo, prawda?
Shang Mu spojrzał z powagą w oczy swego pana.
—

Tak jest, / Lungu.

—

A zatem idź już. Jest wiele do zrobienia.

* * *
Przy wejściu na ulicę Hui Tsung stała młoda dziewczyna ze szkicownikiem przyciśniętym do 
piersi i patrzyła na tłum, który zgromadził się u stóp hua pen. Opowiadacz siedział ze 
skrzyżowanymi nogami na niskiej platformie otoczony gromadą obdartych dzieci. Trochę dalej 
stały małe grupy starych mężczyzn i gapiów starających się nie przeszkadzać trzem młodym 
oficerom z pobliskiego posterunku, którzy oparli się leniwie o barierę i słuchali opowiadania.
Z miejsca, w którym stała, Hannah słyszała wyraźnie głos hua pen wznoszący się z ożywieniem 
ponad gwar tłumu. Większość ulicznych opowiadaczy, których widziała przedtem, była starymi, 
siwobrodymi mężczyznami o wyglądzie lekko ospałych mędrców, a każda z ich opowieści 
toczyła się wolno, w prawie rytualnym tempie, jakby przedstawiali ją o jeden raz za dużo i sami 
się już nią znudzili. Ten jednak był inny. Po pierwsze, był względnie młodym mężczyzną, który 
nie przekroczył jeszcze czterdziestki. Po drugie, wyglądał raczej na aktora odgrywającego jakiś 
historyczny dramat, a nie na tradycyjnego hua pen, a zadziwiająco różowe bokobrody i 
rozczochrane włosy — które czerwona opaska z trudem utrzymywała w jako takim porządku — 

przyczyniały się tylko do uwypuklenia dzikiego wyrazu jego twarzy. W swoim pofałdowanym, 
czarnym płaszczu wydawał się bardziej księciem dawnych bandytów, o którym opowiadał, niż 
gawędziarzem. Kreślił rękoma w powietrzu zamaszyste, przesadzone kształty, a jego dłonie były 
tak samo pełne wyrazu, jak słowa, które wymawiał.
Samą historię słyszała już wiele razy — była to sławna opowieść o tym, jak Wu Song, jeden z 
bohaterów Shiu Hu Chuan, „Bandytów z Bagien", spotkał po raz pierwszy wiel-
 
kiego Song Jianga zwanego „Deszcz w odpowiedniej chwili" i o tym, jak Wu Song zabił tygrysa 
ludożercę na grani Ching Yang — nigdy jednak nie spotykała się z tym, by przedstawiano ją tak 
żywo, tak przejmująco. Po raz pierwszy poczuła, że opowieść porywa ją, budzi jej wyobraźnię, 
jakby nigdy przedtem tego nie słyszała. Było to tak silne uczucie, że dopiero po jakimś czasie 
przypomniała sobie, po co tam przyszła. Przykucnęła zatem, położyła sobie blok rysunkowy na 
kolanach i zaczęła szkicować całą scenę, używając do tego najcieńszego piórka. Był to 
pospiesznie rysowany, raczej pobieżny szkic — bardziej impresja niż dokładne przedstawienie 
— ale kiedy skończyła, pokiwała z zadowoleniem głową. Tak, to było to. Było tam wszystko. 
Pełne napięcia podniecenie tłumu, prawie dziecięcą niecierpliwość z jaką oczekiwano na nowe, 
chociaż znane, etapy opowieści — widać było w każdej linii, każdym cieniu szkicu. Nacisnęła 
klawisz zapisujący całość i opuściwszy luźno ręce, zaczęła ponownie obserwować hua pen.
Hannah była uderzająco piękną, młodą kobietą, Hung Mao, która jednak miała w sobie coś 
wyraźnie z Han. Była wysoka, smukła, o ciemnych, patrzących przenikliwie oczach i długich, 
kruczoczarnych włosach, które splotła w jeden gruby warkocz spadający jej na plecy. Z prostej 
elegancji jej ubrania i wyrazistych rysów twarzy można by wnioskować, że ma przynajmniej 
dwadzieścia lat, ale w rzeczywistości skończyła dopiero szesnaście. Kiedy tak przyglądała się 
hua pen, jeden z młodszych żołnierzy spojrzał na nią z uznaniem, po czym odwrócił wzrok w 
zadumie. Było dla niego jasne, że nie pochodziła z tego poziomu i nie mógł pojąć, co ona tu 
robiła — młoda kobieta, samotna i nie chroniona.
Opowieść kończyła się. W miarę, jak zbliżał się punkt kulminacyjny przygód Wu Songa, hua pen 
coraz bardziej pochylał się w stronę swych słuchaczy oraz obniżył nieco ton swego głosu. Można 
było odnieść wrażenie, że o tym, jak żona starszego brata, Złoty Lotos, próbuje uwieść Wu 
Songa, opowiada im w zaufaniu. Wtedy właśnie z drugiego końca korytarza dobiegły ich odgłosy 
strzelaniny. Tłum na chwilę zamarł w osłupieniu, a następnie wybuchło piekło.
Hannah wyprostowała się w momencie, gdy usłyszała pierwszy strzał, i cofnęła się, stając w 
wejściu do pobliskiego
 

 
176
 
177
 
sklepu. Teraz, z otwartymi szeroko ustami, patrzyła, jak ludzie usiłują się wydostać z tego kotła. 
Instynktownie podniosła szkicownik, aby się chronić, ale nie było takiej potrzeby. Było to tak, 
jakby stała wewnątrz jakiegoś magicznego kręgu, w którym nic jej się nie mogło stać. Wszędzie 
dookoła ogarnięci paniką ludzie walczyli ze sobą o drogę do wyjścia, jednakże cały ten ludzki 
strumień płynął obok niej, jakby była skałą, odbijając albo w lewo, w stronę wielkiego korytarza, 
albo w prawo, w stronę schodów między poziomami. Patrzyła z przerażeniem, jak zaledwie 
dziesięć ch'i od niej upadła stara kobieta i została natychmiast stratowana przez setki nóg, a 

potem krzyknęła, widząc dziecko, które potknęło się i runęło w dół schodów. Nie mogła jednak 
nic uczynić. Ścisk był po prostu zbyt duży.
Z drugiego końca korytarza ciągle dochodziły odgłosy sporadycznych strzałów, które niosły się 
ponad krzykami uciekających ludzi. Później, gdy tłum przed nią nieco się przerzedził, Hannah 
zauważyła wysokiego, dobrze ubranego Hung Mao z długimi, czerwonozłotymi włosami, który 
nadbiegł z tamtej strony. W pewnej chwili mężczyzna odwrócił się, podniósł prawą rękę, strzelił 
w kierunku swoich prześladowców i pobiegł dalej. Pod lewym ramieniem trzymał paczkę, coś, 
co wyglądało jak mała sztuka jedwabiu albo pudełko drogich czekoladek. Dotarłszy do 
narożnika, rozejrzał się z niepokojem dookoła siebie, po czym ruszył w lewo, wybierając jeden z 
małych korytarzy, które prowadziły do wind miedzypo-kładowych. Jeszcze go było widać, kiedy 
Hannah zrozumiała, że daleko nie ujdzie, ścigający go bowiem ludzie — ponad tuzin żołnierzy 
ze Służby Bezpieczeństwa — byli już bardzo blisko.
Przez chwilę Hannah wahała się, a potem, wiedziona impulsem, zaczęła przepychać się w stronę 
miejsca, gdzie zniknął ten człowiek. Biegła już, kiedy usłyszała, że ktoś ją woła — jeden z 
młodych żołnierzy z posterunku — ale zignorowała go. Była pewna, że dzieje się coś ważnego; 
coś tak ważnego, że Służba Bezpieczeństwa zaryzykowała wzniecenie paniki na całym pokładzie 
— narażając przy tym wielu ludzi na śmierć — aby tylko osiągnąć swój cel.
Ale co to było?
Wiedziała instynktownie, że to musi mieć związek z paczką.
 
W istocie im dłużej o tym myślała, tym bardziej była tego pewna. Widziała lęk na twarzy tego 
mężczyzny — okropną przerażającą pewność bliskiego pojmania i śmierci — a jednak ściskał on 
tę paczkę, jakby od tego zależało jego życie. A to znaczyło, że była dla niego ważniejsza od 
życia.
Być może. Ale co mogło być ważniejsze dla człowieka od jego życia?
Hannah stanęła i odwróciła się. Krótki korytarz za nią był pusty. Po swojej prawej stronie 
zauważyła zamknięty sklep z oknami wystawowymi zaklejonymi plakatami. Na lewo od niej 
znajdowała się komunalna toaleta. Zamyśliła się. Instynkt mówił jej, że coś przegapiła. Albo że 
widziała to, ale nie zwróciła uwagi. Zaczęła się wolno cofać, sprawdzając obie strony korytarza. 
Nic. Zupełnie nic. Odwróciła się ponownie, zdecydowana, by iść dalej i zobaczyć, co się stało. I 
wtedy to dostrzegła.
Paczka była wciśnięta w otwór wentylacyjny nad drzwiami toalety. Podeszła tam szybko, 
chwyciła wystający na korytarz brzeg pakunku i wyciągnęła go. Następnie rozejrzała się wokół i 
weszła do środka pomieszczenia. Ignorując panujący tam smród, znalazła wolną kabinę i 
zamknęła za sobą drzwi.
Przez chwilę zastanawiała się, przyglądając się paczce. Była ciężka; cięższa nawet od jej 
szkicownika. Jasne było także to, że poprzednio się nie myliła. Już cena samego jedwabiu, w 
który była zawinięta, wykraczała poza możliwości finansowe ludzi żyjących na tym poziomie. 
To nie był Yu, ale ktoś z Pierwszego Poziomu. Ale co to mogło znaczyć?
Wzięła długi, głęboki oddech. Właściwym posunięciem byłoby teraz odszukanie oficera 
dowodzącego akcją i oddanie mu znaleziska, ale z jakichś względów zrobienie tego wydało jej 
się wysoce niewłaściwe. Chciała wiedzieć, co było w paczce i dlaczego tamten człowiek był 
gotów oddać życie, by oni tego nie dostali.
Wiedziała, jak oni pracują. Służba Bezpieczeństwa rozmontuje cały poziom — przeszukają 
wszystkich, których na nim znajdą, łącznie z nią samą. Jednakże nie znajdą niczego.
Położywszy paczkę na podłodze, zdjęła z szyi szkicownik i balansując na sedesie, zaczęła 
wyciągać wewnętrze części z maszyny. Robiła to już wielokrotnie, czyszcząc ją, ale tym razem 

zajęła się tym z prawdziwą gorliwością. Wyciągała
 

 
178
 
179
 
z zaczepów kolejne części delikatnego mechanizmu i rzucała je obok miski klozetowej. 
Następnie, kiedy skończyła, wcisnęła do środka paczkę i zatrzasnęła ekran szkicownika. Wzięła 
jeszcze jeden długi oddech, starając się uspokoić. Maszyna wyglądała zupełnie tak samo jak 
poprzednio. Tylko części, które z niej wyjęła, demaskowały jej grę, ale nic nie mogła na to 
poradzić. Wiedziała, że uratować ją teraz może tylko bezczelność.
Wstała i wyszła z kabiny. W drzwiach toalety zatrzymała się i zaczęła nasłuchiwać. Ciągle było 
jeszcze słychać krzyki, ale dochodziły one z daleka. W sumie sytuacja zdawała się znacznie 
spokojniejsza niż poprzednio. Skręciła szybko w prawo i ruszyła w stronę wielkiej windy 
międzypoziomowej.
Jesteś szalona, mówiła sobie. Nie ma żadnego powodu, byś to robiła. Absolutnie żadnego. 
Jednakże teraz nie miała już wyboru. Musiała wynieść stąd tę paczkę. Nagle zdało jej się, że jest 
Song Jiangiem, samotnym w środku nieprzyjacielskiego obozu, z którego wydostać go mógł 
tylko jego spryt i obrotny język.
—

Nu Shi...

Zatrzymała się i powoli odwróciła. To był ten młody żołnierz z posterunku; ten, który się jej 
przyglądał. Podszedł do niej szybko i stanąwszy w odległości trzech kroków, pochylił głowę w 
ukłonie.
—

Czy wszystko jest w porządku, Nu Shf?

Jej usta były suche, a ręce, którymi przyciskała szkicownik do piersi, wilgotne. Opuściła wzrok i 
kiwnęła głową, postanawiając grać kruchą i bezradną, czego żołnierz najwyraźniej się po niej 
spodziewał. Instynktownie wiedziała, że to jest klucz do wyjścia z tej sytuacji.
—

To było okropne — powiedziała cicho głosem małej dziewczynki. — Myślałam, że umrę.

—

Już dobrze — odparł żołnierz, zbliżając się jeszcze o krok i próbując uspokoić ją bez 

dotykania, gdyż wiedział — widząc jej ubranie i sposób zachowania, że ogromnie przewyższa go 
pozycją społeczną. — Już po wszystkim. Dostali go. Zaprowadzę panią do tranzytu, dobrze?
—

Dziękuję panu. — Jednakże w głębi duszy płonęła z ciekawości. Jak go dostali i gdzie? 

Czy był żywy, czy martwy? Może właśnie go przesłuchiwali, być może torturując, by
 
wydostać prawdę. A jeśli tak, to wkrótce pojawią się tutaj, znajdą części maszyny, a wtedy...
—

Chodźmy — powiedział młody żołnierz. — Wyprowa

dzę teraz panią stąd.
Pozwoliła mu się wyprowadzić na główny korytarz zaopatrzeniowy. Przepchnęli się przez tłumy 
zaciekawionych mieszkańców, a potem zeszli dwa piętra w dół po schodach, na dno pokładu. 
Tam, na otwartej przestrzeni, przed wejściem do międzypoziomowego tranzytu, wzniesiono 
barierę, przed którą ustawiło się w linii kilkunastu strażników. Wizjery ich hełmów bojowych 
były opuszczone, a na wysokości bioder każdy z nich trzymał karabin maszynowy. Widok ten 
sprawił, że serce Hannah zaczęło bić żywiej.
Za biurkiem stojącym przy barierze siedział oficer, który przepytywał właśnie starszego Hana. 
Hannah, podążając za młodym żołnierzem i trzymając się blisko niego, kiedy przepychali się 

przez kolejkę, dotarła do biurka.
Oficer — młody, dwudziestoparoletni mężczyzna — spojrzał na nią ze zdziwieniem, po czym 
zwrócił się w stronę młodego żołnierza, wyraźnie rozgniewany tym, że mu przerwano.
—

O co chodzi?

Żołnierz zesztywniał nieco, a następnie odpowiedział:
—

Ta Nu Shi znalazła się w środku tego, co tu się wcześniej działo. To nie jest jej poziom, 

panie poruczniku, a więc pomyślałem...
—

Dość!

Porucznik odwrócił się i spojrzał na nią. Przyglądał się twarzy Hannah z takim wyrazem w 
oczach, jakby była czymś dziwnym i okropnym; czymś, co chciałby zmiażdżyć pod swym 
obcasem.
—

Proszę o pani przepustkę. — Jego głos brzmiał twardo

i zimno, a grzeczność jedynie maskowała to, co wydawało się
jego naturalną brutalnością.
Sięgnęła do wewnętrznej kieszeni swojej kurtki, wyciągnęła przepustkę i podała ją oficerowi, 
obserwując przy tym jego twarz, gdy zaczął czytać. Po chwili uniósł wzrok, wyraźnie 
zaskoczony. Następnie wstał, podszedł do drugiego oficera, który stał przy windzie, i powiedział 
mu coś po cichu. Rozmawiali przez chwilę, a w ich szeptach słychać było lekkie
 

 
180
 
181
 
zaniepokojenie. Wrócili już we dwójkę, a ten drugi, kapitan, wysunął się do przodu z przepustką 
Hannah w ręce. Spojrzał na nią jeszcze raz, porównując holograficzną fotografię z jej twarzą, a 
następnie ukłonił się.
—

Proszę o wybaczenie, Nu Shi Shang. Nie mieliśmy poję

cia, że pani jest na tym pokładzie. Gdybym wiedział, przy
dzieliłbym pani ochronę. — Uśmiechnął się słabo i kontynu
ował: — Musi mi pani wybaczyć, że nie mogę pani powiedzieć,
co tu się dokładnie dzieje, jestem pewny, że pani to zrozumie,
ale jeśli chciałaby pani eskortę na drogę do domu...
Spojrzała nad jego ramieniem w stronę porucznika i zauważyła, że unika jej wzroku. Wyraźnie 
speszony patrzył gdzieś w bok, a jego zakłopotanie było widoczne nawet w sposobie, w jaki stał.
—

Dziękuję panu... — zerknęła na plakietkę z nazwiskiem na jego szyi — kapitanie 

Johnson. Muszę przyznać, że jestem dość wstrząśnięta tymi wydarzeniami. Myślę, że najlepiej 
będzie, jeśli zrobię to, co pan sugeruje.
—

Oczywiście... — Pochylił głowę z szacunkiem i dodał: — Jeszcze chwileczkę, Nu Shi, nie 

chcę być impertynentem, ale proszę mi powiedzieć, co pani właściwie robiła na tym poziomie? 
Tutaj może być niebezpiecznie nawet w spokojnych czasach. Sądzę, że pani ojciec...
Przerwał, jakby samo napomknięcie o jej ojcu wprawiło go w zakłopotanie, a potem, 
przypomniawszy sobie nagle, że wciąż trzyma w ręce jej przepustkę, zrobił krok do przodu i 
podał jej dokument.
—

Szkicowałam — odpowiedziała, biorąc przepustkę i wsuwając ją do kieszeni kurtki. — 

Rysowałam sceny z życia tu, na dole. Zazwyczaj towarzyszy mi mój strażnik, ale dzisiaj był 

chory. Pewnie nie powinnam przychodzić, ale dotychczas nie było żadnych kłopotów. Jednakże 
nie zrobię już więcej tego samego błędu.
—

To dobrze... — Kapitan uśmiechnął się, po czym wydał polecenia porucznikowi. Młody 

oficer rzucił jej przelotne spojrzenie, a potem odwrócił się i poszedł porozmawiać ze swoimi 
żołnierzami.
—

Musi mu pani wybaczyć jego obcesowość — powiedział cicho kapitan, zbliżając się do 

niej. — Stracił dziś dwóch swoich ludzi. Ta cała sprawa... — Pokręcił głową. — No cóż,
 
było mi bardzo przyjemnie, że mogłem panią poznać, Nu Shi Shang. Mam nadzieję, że pani 
rysunki są udane. Czy planuje je pani opublikować?
Uśmiechnęła się w odpowiedzi.
—

Nie. To tylko hobby. Poza tym nie są na tyle dobre.

—

Aha... — Patrzył przez moment w bok, a następnie, jakby przypomniawszy sobie, co 

powinien robić, wyprostował się i złożywszy jej sprężysty ukłon, cofnął się o krok. — No cóż, 
wybaczy pani, ale mam jeszcze dużo pracy.

—

Czy... złapaliście go? Spojrzał jej w oczy i zawahał się.

—

A zatem widziała go pani?

Skinęła głową, wspominając uciekającego mężczyznę, i to, jak w biegu powiewały jego 
czerwonozłote włosy, a także wyraz strachu na jego poszarzałej twarzy.
Kapitan westchnął.
—

Tak, złapaliśmy go. Chciałem go wziąć żywcem, oczywiście, ale nie dał nam żadnego 

wyboru. Jak już powiedziałem, zabił dwóch naszych ludzi, a dwóch innych zranił. Nie mogłem 
ryzykować straty jeszcze któregoś z nich. To jednak dosyć dziwne, gdyż nigdy nie pomyślałbym, 
że on jest kimś tego typu.
—

Typu...?

—

Mniejsza z tym. Proszę posłuchać. Musi pani teraz wracać. A następnym razem, gdy 

zechce się pani przeżyć jakieś przygody, proszę zabrać ze sobą dwóch strażników, dobrze? — 
Uśmiechnął się. — Aha, a kiedy będzie pani rozmawiać ze swoim ojcem, proszę przekazać mu 
wyrazy mojego najgłębszego szacunku. Upewnię się, czy otrzyma on mój pełny i ostateczny 
raport.
Odpowiedziała mu uśmiechem.
—

To bardzo uprzejme z pańskiej strony, panie kapitanie.

Powiadomię go o pańskiej uprzejmości i o tym, jak skutecznie
pan działa.
Odwróciła się i spojrzała na młodego żołnierza.
—

I dziękuję tobie. Byłeś bardzo pomocny. Młodzieniec zarumienił się i pochylił głowę.

—

Nu Shi...

Dwóch żołnierzy zaprowadziło ją do windy, utrzymując cały czas dyktowany szacunkiem 
dystans. Weszła do środka,
 

 
182
 
183
 

przyciskając kurczowo szkicownik do piersi. Kiedy wielki tranzyt zaczął się wspinać w górę, 
wbiła wzrok w białe drzwi, a w jej umyśle ożyło wspomnienie martwego człowieka.
Martwy, pomyślała. Ale dlaczego?
I nagle zobaczyła inny obraz, obraz martwego człowieka, przywiązanego do drąga i 
rozciągniętego między dwoma niosącymi go strażnikami. Jego gęste, czerwonozłote włosy 
zwisały w dół niczym grzywa.
Tak, pomyślała, jest jak wielki tygrys ludożerca, którego Wu Song zabił na grani Ching Yang.
Czymkolwiek było to, co on miał, a co ona teraz niosła w pustym wnętrzu swego szkicownika, 
przerażało to władze równie mocno, jak wieśniaków z dawnych czasów przerażał ryk tygrysa 
ludożercy. Ale we współczesnym świecie nie było bohaterów, nie było żadnych Wu Songów ani 
Song Jiangów, a już z pewnością żadnych tygrysów — byli tylko ludzie i to, co oni robili. A więc 
co to mogło być? Co mogło być tak ważne, że młody człowiek wybrał śmierć, byle tylko tego nie 
oddać?
Popatrzyła na szkicownik i nagle, z prawie bolesną ostrością, uświadomiła sobie, co właściwie 
zrobiła. Troje ludzi zginęło z powodu tej rzeczy, którą miała przy sobie. Zamknęła oczy, czując 
ostry kant pudełka wrzynający się w jej żebra w miarę, jak winda przyspieszała w swej 
wędrówce w górę, i zadrżała. Już niedługo będzie wiedziała. Ale co wtedy? Co powinna zrobić 
ze swoją wiedzą?
Szukała jakiejś odpowiedzi, ale w głowie miała pustkę. Do tego punktu doprowadziła ją 
ciekawość, ale nie miała pojęcia, jak postąpić dalej. Po prostu nie wiedziała.
Winda zwolniła i zatrzymała się. Hannah otworzyła oczy.
— Nu Shi...
Wyszła na zewnątrz i znalazła się między strażnikami. Była jak otępiała, nagle niepewna, czy 
postąpiła właściwie, przekonana, że niedługo znajdą części szkicownika i skojarzą sobie fakty. A 
wtedy nawet wpływy ojca nie uratują jej. Ale stało się. Postawiła wszystko na jedną kartę, tak jak 
ten młody mężczyzna z czerwonozłotymi włosami. Ona także była teraz tygrysem.
* * *
 
Chen przykucnął nad zniszczoną maszyną, przyglądając się jej uważnie. Była dziesiątą z tych, 
które widział tego ranka i jak inne została doszczętnie rozbita. Tym razem jednak sprawcy byli 
nieostrożni. Tym razem przed atakiem nie zniszczyli kamer nadzoru.
—

Niech pan dopadnie te szumowiny, które to zrobiły,

majorze Kao, rozumie pan? Chcę, aby wytropił ich pan jak
zwierzęta, którymi są, i ukarał.
Chen wstał i popatrzył na korpulentnego dyrektora Au-toMek, a następnie zwrócił się do swojego 
sierżanta.
—

Sierżancie Kroi, proszę zabrać Shih Cornwella do kwate

ry głównej i upewnić się, że będzie tam traktowany z szacun
kiem, na jaki zasługuje. Gdy tylko zakończę oględziny, dołączę
do was.
Spojrzał na przedstawiciela firmy i pochylił głowę z szacunkiem.
—

Proszę o wybaczenie, Shih Cornwell, ale jak pan to zapewne rozumie, muszę poświęcić 

tej sprawie całą moją uwagę.
—

Nie bardzo rozumiem... — zaczął Cornwell, ale Chen uciszył go gestem ręki.

—

Chce pan, abym wykonał swoją robotę, Shih Cornwell. Rozumiem to. W takim razie 

proszę mi na to pozwolić. Chyba że chce pan, aby te „szumowiny" znowu nam uciekły.
Cornwell patrzył na niego przez chwilę z wściekłością, po czym ustępując, cofnął się o krok. 

Następnie, ukłoniwszy się sztywno, odwrócił się i odszedł z sierżantem.
Kiedy zniknął z pola widzenia, Chen odetchnął z ulgą.
—

W dzisiejszych czasach oni myślą, że jesteśmy ich własno

ścią —powiedział do porucznika Wilsona, który stał w pobliżu.
Wilson uśmiechnął się w odpowiedzi.
—

Podziwiam pańską cierpliwość, panie majorze. Jestem pewny, że gdybym był sam, 

dałbym mu w gębę.
—

I skończył przed trybunałem... — Chen pokręcił głową i znowu spojrzał na maszynę. — 

Problem polega na tym, że ja ich rozumiem. Te maszyny... — Wstał, wycierając ręce. — Każda z 
nich zastępuje ośmiu ludzi. Każda przyczynia się do tego, że ośmiu ciężko pracujących 
sprzątaczy traci pracę. A dlaczego? By Kompania miała większe zyski, a pasożyty podobne do 
Cornwella stawały się jeszcze tłustsze niż są!
 

 
184
 
185
 
—

No właśnie! Obecnie połowa naszej pracy to sprzątanie

bałaganu, który zrobili nasi tak zwani przełożeni.
Chen rzucił porucznikowi surowe spojrzenie.
—

Och, nie miałem na myśli naszych panów — poprawił

się szybko Wilson, podnosząc równocześnie ręce w obronnym
geście. — Nie, chodziło mi o hsiao jen jak nasz Cornwell.
O małych ludzi, myślących, że mogą decydować o życiu i śmie
rci innych, że pieniądze czynią z nich bogów.
Chen westchnął.
—

W pewnym sensie tak właśnie jest. Zawsze tak było. Ale

to nie jest nasz problem, prawda? Naszym zadaniem jest
uporządkowanie tego bałaganu. Musimy znaleźć te... szumo
winy... i dopilnować, by ponieśli karę.
Wilson podszedł bliżej i podał Chenowi małą kasetę.
—

No cóż, tym razem nasze zadanie nie mogłoby być prostsze. Mamy tu wszystko. Sześć 

twarzy. Żadnych masek albo kapturów. Bardzo wyraźne ujęcia.
—

Znamy ich nazwiska?

—

I adresy. To byli sprzątacze, oczywiście. Tak więc mamy dowody, motyw i sprawców. 

Wszystko, co musimy zrobić, to złapać ich.
Chen wziął taśmę, przyglądał się jej przez chwilę, po czym ponownie spojrzał na porucznika.
—

Kto jeszcze wie o tym?

—

Nikt. Tylko pan i ja.

—

Ale jest jeszcze jedna kopia, prawda? W archiwum.

—

Teraz już nie ma. Ja ją... wymazałem.

—

Ach... — Chen spojrzał na niego jeszcze raz, uśmiechnął się, a następnie wypuścił kasetę 

z ręki i zmiażdżył ją obcasem buta. — Szkoda — powiedział, patrząc Wilsonowi prosto w oczy. 
— Wygląda na to, że kamery znowu zawiodły. To przykre. Mogliśmy ich tym razem złapać.
Wilson skinął głową i wyjąwszy z kieszeni złożoną kartkę papieru, podał ją Chenowi.

—

Tu są adresy. To jedyny zapis. Niech pan je spali, gdy nie będą już panu potrzebne, 

dobrze?
—

W porządku. — Chen wsunął kartkę do kieszeni i uśmiechnąwszy się, poklepał 

porucznika po ramieniu. — Jesteś porządnym człowiekiem, Stephen. Dobrym żołnierzem i 
dobrym przyjacielem.
 
—

A Cornwell?

Chen roześmiał się głośno.
—

Nie martw się. Poradzę sobie z tą tłustą ropuchą. Szu

mowiny...— Zadrżał, przejęty nagłym oburzeniem. — Jak
by on mógł cokolwiek zrozumieć...
* * *
Hannah zatrzymała się w progu gabinetu ojca i zajrzała do środka. Siedział przy swoim biurku po 
drugiej stronie pokoju, czytając w świetle lampy, która unosiła się tuż nad jego prawym 
ramieniem.
—

Ojcze?

Uniósł głowę i widząc, że to ona, wstał, wzywając ją do siebie gestem ręki. Objęli się, a jego 
twarz pojaśniała z radości.
—

Nie wiedziałam, że będziesz w domu — powiedziała, ściskając go. — Myślałam, że 

wrócisz dopiero za tydzień.
—

Wiem, ale coś mi wypadło. — Pokazał palcem teczki rozrzucone na biurku. — Muszę coś 

przygotować na jutro rano. Coś poufnego. Pomyślałem sobie, że w tej sytuacji najlepiej zrobię, 
przynosząc to do domu.
Odsunęła się nieco, wyczuwając w jego głosie ton niezwykłej ostrożności.
—

Coś poufnego? Myślałam, że wszystko co robisz, jest

poufne. Przecież jesteś wielkim mistrzem wszystkich sekretów,
prawda?
W normalnej sytuacji roześmiałby się i żartował razem z nią, ale tym razem odwrócił głowę, a na 
jego twarzy pojawiło się zakłopotanie, a nawet coś na kształt niepokoju.
—

To nie jest sprawa, z której można żartować, moja kochana. To śmiertelnie poważne. — 

Spojrzał jej prosto w oczy. — Jutro z samego rana mam złożyć raport samemu Pierwszemu 
Smokowi. / Lung wybiera się na spotkanie z Tangiem Tsu Ma. Wygląda na to, że stawką tego 
spotkania jest przyszłość naszego ministerstwa.
—

Rozumiem. A więc...

Pochylił się nad nią i położył jej palec na ustach.
—

Nie, kochanie. Ani słowa. Gdybym mógł, powiedział

bym ci. Wiesz przecież o tym. Tym razem lepiej będzie, byś nic
nie wiedziała. Przynajmniej do czasu, aż będzie po wszystkim.
 

 
186
 
187
 
—

W porządku. W takim razie najlepiej będzie, jeśli teraz cię zostawię, prawda?

—

Tak będzie najlepiej.

—

A jutro? Czy będziesz tu na obiedzie?

Zawahał się, a następnie pokręcił przecząco głową.
—

To byłoby naprawdę miłe, ale myślę, że może być trudne

do zrealizowania. Mam zbyt wiele do zrobienia. / Lung dał mi
nowe zadanie. Obawiam się, że w ciągu najbliższych miesięcy
spędzę bardzo mało czasu w domu.
Przyglądała mu się przez chwilę i widząc, jak jest zmę
czony i wymizerowany, poczuła nagły przypływ troski o nie
go-

.

—

I co w tym nowego? — powiedziała, usiłując nakłomc

go do uśmiechu. — Dzień, w którym nie będziesz zajęty, będzie dniem twojej śmierci, ale wtedy 
ja będę miała masę pracy, sprzątając po tobie. Roześmiał się.
—

Posłuchaj, spróbuję. Ale ty także musisz spróbować. Twoja matka...

—

Ta kobieta...

—

Proszę, Hannah. Wiem, że wy obie nie możecie się porozumieć, ale mogłabyś się trochę 

postarać. Choćby po to, aby mi pomóc, dobrze?
—

W porządku, spróbuję. — Zbliżyła się do niego i pocałowała w czoło. — Mam nadzieję, 

że jutro wszystko pójdzie ci dobrze.
—

Ja także, kochanie...

Kiedy znalazła się w swoim apartamencie, zamknęła główne drzwi, zostawiając klucz w zamku, i 
przeszła do pracowni. Paczka leżała na biurku, gdzie ją zostawiła, a obok niej połyskiwał 
kuchenny nóż.
Włączyła lampę i usiadła, wpatrując się w pakunek. Trzech mężczyzn zginęło z powodu tego, co 
było w środku. Trzech... a może więcej. Kto to mógł wiedzieć? Wzięła głęboki, drżący oddech i 
zabrała się do przecinania cienkiego jedwabiu.
W środku była zwykła, biała teczka, a w niej...
Wyjęła plik zapisanych ręcznie kartek, położyła je na biurku i zaczęła czytać na głos:
—

Plik Arystoteles... zapis prawdziwej historii Zachodu od

384 roku p.n.e. do 2087 roku n.e.
 
Przerwała, czując, że przeszywają dreszcz. Prawdziwa historia...
A więc to prawda. Te wszystkie szeptane, przekazywane półgłosem historie mówiły prawdę. 
Przerzuciła szybko kartki czytając tu akapit, tam kilka słów, po czym przerwała znowu i 
spojrzała w górę, stwierdziwszy nagle, że ma trudności z oddychaniem.
A więc wszystko było kłamstwem, jednym wielkim oszustwem. To było nie do pojęcia, 
niemożliwe, a jednak wiedziała, że prawdziwe. Podejrzewała to przez całe życie, a teraz 
wiedziała na pewno.
Czuła się dziwnie, prawie niematerialnie, jakby ten pokój i krzesło, na którym siedziała, zmieniły 
się jakoś i nie były już takie, jak jeszcze chwilę wcześniej.
Teraz już rozumiała... rozumiała te śmierci i zawziętość pościgu. Ten dokument — ta prawda — 
był tykającą bombą zegarową, gotową do wybuchu. Nawet sama wiedza o jego istnieniu była, 
wiedziała to, przestępstwem karanym śmiercią. Czy jednak zapomnienie o tym nie było również 
czymś w rodzaju śmierci?
Pociemniało jej w oczach.
Zadrżała, przejęta wizją, która nagle wyłoniła się z tej ciemności. Zobaczyła swój świat, który 
niczym gigantyczna kryształowa kula dryfował w próżni przestrzeni kosmicznej. Z dala wydawał 
się jaśnieć w tej pozbawionej gwiazd pustce, oświetlony od wewnątrz przez błyszczące, 

półprzezroczyste sylwetki czterdziestu miliardów duchów, których blade, pełne cierpienia oczy 
błagały o uwolnienie.
Duchy, tak... to były głodne duchy z mitologii Han: te nieszczęsne, żałosne istoty, które nie 
mogły znaleźć spokoju ani w tym świecie, ani w następnym. Zobaczyła ich oczy i zrozumiała 
natychmiast to nienasycone pragnienie, które nimi powodowało, to nieustanne niezadowolenie, 
które je zjadało, aż nie zostawało z nich nic oprócz tego — tej skorupy, tej bladej namiastki 
istnienia. Były tam wszystkie: duchy zagubionych i porzuconych, zaginionych na morzu i tych, 
którzy zginęli nagłą, gwałtowną śmiercią; tych, którzy nie mieli opłakujących ich rodzin, i tych, 
których odrzucili inni ludzie. Patrzyła na nie i widziała, jak spalają się bez dźwięku i ciepła, 
wtapiając się wolno w nicość, i zrozumiała, że tak dłużej nie
 

 
188
 
189
 
może być. Urodzić się w takim świecie znaczyło tyle samo, co urodzić się martwym. Takie życie 
było nie do zniesienia. Ale czyż nie wiedziała tego od dawna? Zawsze, gdzieś w głębi ducha 
wiedziała, że to wszystko jest wielkim fałszem.
Jęknęła. Otaczały ją kłamstwa, same kłamstwa, a jej ojciec był wielkim strażnikiem tego 
gigantycznego oszustwa. To, być może, było właśnie najgorsze: to, że taki dobry, ciepły 
człowiek — taki miły, czuły człowiek — mógł służyć równie obrzydliwej sprawie. Nie miała 
bowiem żadnej wątpliwości, że kłamstwo tak powszechne, tak wszechogarniające, musiało być 
czymś złym.
Tajemnice — przywykła do tajemnic — ale kłamstwa były czymś innym. Kłamstwa 
powodowały gnicie. Były chorobą duszy. Wysysały szpik z kości. Poza tym jaki sens miało 
życie, jeśli jego nauki mogły być zniekształcone, jego istotne doświadczenia napisane na nowo 
przez tych, którzy przychodzili później? Jak mogli stać się lepszymi ludźmi, jeśli przeszłość 
została im na zawsze odebrana?
Zadrżała jeszcze raz, czując, że jej zmartwienie ustępuje oburzeniu. Jak oni mogli to zrobić? Kto 
dał im prawo? I ile ludzkich istnień, ile cierpienia spowodowało Ministerstwo, narzucając 
Kłamstwo?
Ojciec... wszystko sprowadzało się do roli jej ojca. Jak brzmiało to powiedzenie Han? Aha, tak. 
Powtórzyła ten wiersz głośnym szeptem:
„Smok rodzi smoka.
Feniks rodzi feniksa.
Syn szczura, od dnia narodzin,
Wie tylko, jak wykopać dziurę w ziemi".
A więc kim była? Smokiem, feniksem, czy też córką szczura? A może nie było to wcale takie 
proste? Wszyscy zgadzali się, że jej ojciec był lao shih — szczerym, prawym człowiekiem — a 
jednak całe jego życie było zawiłym kłamstwem, maską skonstruowaną po to, by ukryć jego 
pracę dla Tysiąca Oczu. I ona coś z tego odziedziczyła. Nawet dzisiaj, by zdobyć Plik, kłamała i 
oszukiwała. A więc, gdzie jest linia graniczna? W którym miejscu kończy się niewinne oszustwo, 
a zaczyna Wielkie Kłamstwo?
 
Spojrzała ponownie na Plik. Słowa, tylko to w nim było. Zwykłe słowa. Jednakże były one 

większym zagrożeniem dla status quo od milionowej armii. Gdyby wszyscy się o tym 
dowiedzieli...
Znieruchomiała, porażona tą ideą. Gdyby wszyscy się o tym dowiedzieli... A dlaczego nie? 
Dlaczego musi to być rozprowadzane w ten sposób — przekazywane po kryjomu z ręki do ręki w 
obawie przed zdemaskowaniem? Dlaczego nie zrobić tego bardziej otwarcie, bardziej 
efektywnie? Musi być jakiś sposób.
Odłożyła stronę tytułową na bok i wbiła wzrok w słowa wstępu. Przeczytała je raz, potem jeszcze 
wielokrotnie, aż wyryły się na stałe w jej pamięci i wiedziała już z całkowitą pewnością, że nic 
już nie będzie takie samo, jak poprzednio.
* * *
Kao Chen uniósł głowę znad zawalonego papierami biurka i spojrzał na swego oficera 
służbowego.
—

I co teraz? Mam nadzieję, że to nie jest kolejne polecenie

od naszego przyjaciela, handlowca!
Kapitan ukłonił się i podał mu zalakowaną paczkę.
—

Nie, panie majorze. To od generała Rheinhardta. Powie

dziano mi, że mam to panu pilnie przekazać.
Chen wyprostował się i położył paczkę na stosie dokumentów.
—

Jakbyśmy nie mieli już dość dużo... W porządku. Powiedz posłańcowi generała, że zajmę 

się tym natychmiast.
—

Tak jest!

Po wyjściu kapitana Chen siedział przez chwilę w bezruchu, patrząc na stosy dokumentów 
piętrzące się na biurku. Miał zaległości, ogromne zaległości. Z drugiej jednak strony, kto teraz w 
Służbie Bezpieczeństwa ich nie miał? Było ich po prostu za mało, by poradzić sobie z taką falą 
przestępstw, a ostatnie rozluźnienie Edyktu pogorszyło jeszcze sytuację. W miarę jak coraz 
więcej ludzi traciło pracę, problem narastał — wyglądało na to, że proporcjonalnie. I jak zawsze, 
im było więcej zadań, tym mniej czasu na ich wykonanie.
Z pełnym rezygnacji westchnieniem podniósł paczkę, roze-
 

 
190
 
191
 
rwał pieczęcie i odwrócił dnem do góry, wyrzucając jej zawartość na biurko.
Raport. Kolejny, cholerny raport. Przerzucił szybko kilka pierwszych kartek, po czym wrócił do 
początku i nagle ożywiony przyciągnął bliżej lampę.
To był jeszcze jeden z nich...
Przeczytał szybko całość dokumentu, a następnie z pomrukiem irytacji odsunął go na bok. Idioci! 
Tępe matołki! Czy nic już nie potrafią prawidłowo zrobić? To był czwarty przypadek w ciągu 
ostatnich sześciu miesięcy i tak jak poprzednio, wszystko zostało całkowicie spieprzone. Cztery 
pościgi, cztery śmierci — raczej kiepski wynik. Nic dziwnego, że Rheinhardt chce, by ktoś nowy 
przejął sprawę.
Tak, ale dlaczego tym kimś mam być ja? I tak mam już wystarczająco dużo na karku.
Wyprostował się i ziewnął, wiedząc, że potrzebuje wypoczynku — chwilowego oderwania się od 
obowiązków. Oprócz tego obiecał Jyanowi, że spędzi z nim trochę czasu. Och, Jyan zrozumie — 

on zawsze potrafił zrozumieć — ale to nie było w porządku wobec chłopca. Nie teraz, kiedy 
sytuacja w domu przybrała tak zły obrót.
Pochylił się znowu nad biurkiem, wystukał kod swego apartamentu i zamyślił się, czekając na 
połączenie. Nawet to się pogorszyło. Dwa, trzy lata temu nie musiałby w ogóle czekać, ale 
teraz... No cóż, było tak, jak to powiedział jego przyjaciel Karr, kiedy się ostatnio spotkali. 
Sprawy w szybkim tempie szły w diabły!
—

Halo...

Głos był cichy i zniekształcony, ale Chen od razu poznał, kto się odezwał. To była jego córka, 
Ch'iang Hsin, najmłodsze dziecko w rodzinie.
—

Halo, moja mała brzoskwinko. Tu tatuś. Czy jest Jyan?

Zawahała się, a następnie odpowiedziała:
—

Jest z mamusią. Ona nie czuje się dobrze. Znowu płaka

ła. Wu poszedł po doktora.
Chen westchnął.
—

No cóż. Posłuchaj, moja kochana, powiedz Jyanowi, że nie mogę wrócić na noc. Powiedz 

mu... powiedz mu, że porozmawiam z nim, gdy tylko znajdę czas. Czy zrozumiałaś?
—

Mamusia źle się czuje. Ona...

 
Słyszał ból w jej głosie, ale nic nie mógł na to poradzić. Może lekarz da coś Wang Ti. Coś, co 
sprawi, że zaśnie i potem poczuje się lepiej.
—

Posłuchaj, kochanie, bądź dzielna, dobrze? Zrób to dla

mnie. Spróbuję wrócić tak szybko, jak tylko będę mógł. Obie
cuję. Ale nie będzie mnie dziś wieczorem. Stało się coś bardzo
ważnego i tatuś musi się tym zająć, rozumiesz?
Jej głos zabrzmiał jeszcze ciszej.
—

Rozumiem... ale przyjedź szybko, tatusiu. Kocham cię.

—

Ja także cię kocham, brzoskwinko. Bardzo cię kocham. Pocałuj ode mnie mamusię, 

dobrze?
Przerwał połączenie, czując większy niż zwykle ucisk w żołądku. Wiedział, że to nie było w 
porządku wobec nich. Zbyt wiele czasu spędzał poza domem, a kobieta, którą wynajął, nie 
potrafiła zaspokoić emocjonalnych potrzeb dzieci. Musiał coś zrobić, i to szybko, ale obecnie nie 
miał po prostu na to czasu.
Wstał, podniósł ręce i przeciągnął się. Następnie sięgnął do lewej szuflady i wyjął dwie tabletki z 
pudełka, które tam trzymał. Włożył je do ust i połknął, wiedząc, że utrzymają go na pełnych 
obrotach przez następne dwanaście godzin.
Popatrzył na rozgardiasz panujący w jego gabinecie. Krótkoterminowe rozwiązania, żonglerka 
masą krótkoterminowych rozwiązań — to było jego życie w tych dniach. Ale problemy miały 
charakter długoterminowy i już niedługo będzie musiał stawić im czoło.
Może po tej sprawie, pomyślał, biorąc raport i ruszając w stronę drzwi. Może poproszę o tydzień 
wolnego i spróbuję to wszystko uporządkować. Wiedział, że to właśnie powinien zrobić. Nie 
można już było dłużej tolerować, by sprawy toczyły się, tak jak do tej pory. Ale co mógł zrobić?
Przetrwać, coś w nim odpowiedziało. Trwać dzień po dniu, starając się kontrolować sytuację i 
łagodzić pęknięcia do czasu, aż...
Zdjął tunikę z kołka przy drzwiach, założył ją, wyszedł do zewnętrznego biura i wezwał swych 
ludzi. Miał do wykonania zadanie.
 
192

 
ROZDZIAŁ 7
Ziemia Bez Duchów
Emily zasunęła za sobą drzwi, zamknęła je na klucz, który dołączyła do pęku wiszącego u jej 
pasa. Następnie odwróciła się i spojrzała na drzwi po drugiej stronie korytarza.
—

W porządku... a co jest tam?

Stary służący obejrzał się, po czym popatrzył na nią i pochylił głowę.
—

Ja... ja nie wiem, pani. Pan raczej nie używał tego skrzydła rezydencji. Nie zachęcano nas 

do tego, abyśmy...
—

Rozumiem — przerwała mu i minąwszy go, ruszyła w kierunku drzwi. — Myślę, że będę 

musiała się sama dowiedzieć.

—

Proszę o wybaczenie, pani... Zatrzymała się.

—

Słucham, Richardzie?

Podobnie jak poprzednio, to, że zwróciła się do niego po imieniu, wprawiło starego sługę w 
zakłopotanie.
—

To nic takiego, pani. Po prostu myślę, że nie ma klucza

do tych drzwi.
Popatrzyła na niego, wyraźnie zaintrygowana.
—

Dlaczego? — zapytała, ale równocześnie pomyślała: „Dlaczego on jest taki niepewny?" i 

„Skąd wie, że nie ma klucza, jeśli nigdy nie zachęcano go, by tu przychodził?"
—

Ten... ten pokój nigdy nie był używany.

—

Nigdy? — Wzruszyła ramionami. — No cóż, zobaczymy, prawda?

Odwróciła się i ponownie ruszyła w stronę drzwi. Kiedy ją dogonił, spojrzała na niego i 
zauważyła, że nagłość i szybkość jej działania zaskoczyły go.
 

—

Jesteś całkowicie pewny, że nie ma klucza? Skinął głową bez słowa.

—

W takim razie będziemy musieli się włamać, prawda?

—

Co, proszę pani? — Popatrzył na nią ze zdumieniem i czymś na kształt lęku w oczach.

—

Jeżeli nie ma klucza...

Milczał, ciągle zdumiony i zakłopotany zarazem.
—

No i jak? — zapytała, prawie się uśmiechając. — Zro

bisz to, czy też ja mam to zrobić?
Otworzył lekko usta i zamknął je.
Tam coś jest, pomyślała. Coś, czego raczej nie chciałby mi pokazywać.
Odwróciła się, zrobiła krok do tyłu i kopnęła.
Drzwi drgnęły, ale pozostały zamknięte.
Kopnęła ponownie. Tym razem drewno otaczające zamek pękło i częściowo ustąpiło. Trzecie 
kopnięcie załatwiło sprawę.
Drzwi otworzyły się wolno.
Spojrzała na niego i uśmiechnęła się, rozbawiona wyrazem zdziwienia widocznym na jego 
twarzy.
A co było w środku?
Zrobiła krok do przodu i zanurzyła się w mroczną stęchliznę pokoju.
—

Światła — powiedziała, zwracając się do komputera

domowego.
Komputer odpowiedział prawie natychmiast, oświetlając jasno wnętrze.
Rozejrzała się wokół. Było to wielkie pomieszczenie — rodzaj magazynu. Wzdłuż ścian stały 
rzędy skrzyń poustawianych jedna na drugiej. Podeszła do jednej i zauważyła, że jest 
zapieczętowana. Przyjrzała się drugiej i trzeciej. Wszystkie były zapieczętowane i nietknięte od 
czasu, gdy zostały tu złożone — kiedy? — przynajmniej osiemnaście miesięcy wcześniej. 
Przykucnęła i zaczęła się im przyglądać. Na wszystkich były te same etykiety — ozdobne, 
niebiesko-złote etykiety Domu Aukcyjnego Hythe-MacKay.
—

Co to jest? — zapytała, spoglądając na starego sługę,

który stał w progu.
Uśmiechnął się z wymuszoną uprzejmością.
—

Stary pan...

—

Pieprzyć starego pana! — krzyknęła, tracąc wreszcie

 

 
194
 
195
 
cierpliwość. — Nie żyje już od osiemnastu miesięcy, a ty wciąż zachowujesz się, jakby miał 
wrócić w każdej chwili! A więc nie wróci! Teraz ja jestem tu panią. Skończ więc z tym 
chrzanieniem zaczynającym się od: „Nie wiem" i powiedz mi, co, do diabła, jest w tych 
skrzyniach!
Spuścił wzrok, zaszokowany jej wybuchem, i wbił go w swoje buty.
—

Ja... ja nie wiem, proszę pani. Powiedziano nam, byśmy

tu nie przychodzili. Pan Lever... no cóż...
Westchnęła, czując, że ogarnia ją rozdrażnienie. Czy to zawsze tak będzie? Policzyła do 
dziesięciu i podniosła się, stając naprzeciw starca.
—

Posłuchaj... przepraszam, że straciłam panowanie nad

sobą, ale muszę wiedzieć wszystko. Jak mam prawidłowo
sporządzić inwentaryzację rezydencji, jeśli nie będę wiedziała,
co tu jest?
Poruszył nieznacznie głową, jakby przyznawał jej rację.
—

Dobrze. A zatem bądź mi pomocny i przynieś coś, czego

mogę użyć do otworzenia tych skrzyń.
* * *
Michael Lever słuchał właśnie w gabinecie raportu swego osobistego asystenta, Dana Johnsona, 
kiedy z komsetu dobiegł go głos Mary, jego żony.
—

Michael? Przyjdź natychmiast do zachodniego skrzydła.

Muszę cię zobaczyć.
Spojrzał na Johnsona i skrzywił się z irytacją.
—

Em... za dziesięć minut zaczyna się narada. Czy to nie może poczekać?

—

Nie. Natychmiast!

Komset ucichł. Michael przeczesał ręką włosy i zmarszczył czoło, wyraźnie nie wiedząc, co 
zrobić.
—

Kiedy pani domu wzywa... — zaczął Johnson uśmiechając się, po czym dodał: — 

Powiem im, że pana zatrzymano. Kto wie? Może tym starym pierdołom dobrze zrobi, jeśli trochę 
poczekają.
—

Dan... trochę szacunku! — Ale Michael, mówiąc to, także się uśmiechał. Poza tym 

Johnson mógł mieć raq'ę. Może powinien kazać im trochę poczekać, choćby tylko po to, aby
196
 
zrozumieli, kto jest teraz głową Kompanii. Mimo to nie był pewny, czy dobrze robi. To było 
ważne posiedzenie rady i musiał na nim uzyskać ich zgodę — nawet milczącą — na ostatnią 
serię zmian.
Obruszył się na wpół poirytowany, na wpół zaintrygowany wezwaniem żony, po czym wstał, 
wprawił w ruch lekką konstrukcję podtrzymującą go i ruszył w stronę drzwi. Johnson dotarł do 
nich pierwszy i otworzył je przed nim.
—

Jak się w tym czujesz?

Michael popatrzył w dół na ten system pasków i rurek, który podtrzymywał go i pomagał mu w 
poruszaniu się. Od czasu wypadku miał kilka takich konstrukcji, ale ta ostatnia była najlżejsza i 
czuł się w niej najlepiej. Była tak dobra, że czasami wręcz zapominał, że miał to na sobie. 
Lekarze obiecywali mu, że za rok może będzie mógł się obejść nawet i bez tego.
Uśmiechnął się.
—

Wspaniale. Ta jest najlepsza ze wszystkich. Nie ociera

skóry, tak jak poprzednia.
Johnson pokiwał z zadowoleniem głową i dotknął ramienia Michaela. Przez krótką chwilę 
zdawał się bardziej przyjacielem niż asystentem.
—

To dobrze. I nie obawiaj się. Przetrzymam ich.

—

Świetnie. — Uśmiechnął się ponownie, zadowolony z tego, że Johnson był przy nim, że 

miał tak znakomitego pomocnika. — To nie potrwa zbyt długo. Obiecuję.
* * *
Znalazł ją w zachodnim skrzydle, w pokoju, który od tak dawna, jak tylko sięgał pamięcią, był 
zawsze zamknięty. Siedziała na starym drewnianym kufrze, patrząc na coś, co trzymała w rękach. 
Wokół niej widać było wiele otwartych skrzyń, w których, jak zauważył, były jakieś rzeczy 
pozawijane w najrozmaitsze rodzaje opakowań. Zrobił dwa kroki do środka i zatrzymał się, 
patrząc wokół siebie.
—

Co tu się dzieje?

Spojrzała na niego ze zmarszczonym w zadumie czołem, po czym podniosła ten przedmiot, aby 
mógł go zobaczyć.
—

Co to jest, Michaelu?

 
197
 
Zrobił jeszcze trzy chwiejne kroki w jej stronę, po czym stanął zaskoczony. To była głowa. 
Ludzka głowa. I na dodatek czarna.
—

Gdzie to, do diabła, znalazłaś?

Popatrzyła dokoła siebie.
—

To było tu, w kufrze. Były tam jeszcze inne przedmioty.

Książki, ubrania, obrazy i mapy. Stare rzeczy z czasów Im
perium Amerykańskiego. Ale to... — Wzdrygnęła się. — To
jest okropne. To znaczy, co to jest? Produkt GenSynu? Czy już
wtedy istnieli?

Wzruszył ramionami, wpatrując się w tę obrzydliwą rzecz z mieszaniną fascynacji i odrazy.
—

Może. Nie wiem. Ale to musiało należeć do kolekcji

mojego ojca. Rzeczy, które kupował na aukcjach. Stary Mar-
ley opowiadał mi o tym. Powiedział, że ojciec przed śmiercią
planował wystawienie części z tego na widok publiczny. Może
więc jest tu gdzieś spis. Albo rachunki zakupów.
Wziął od niej głowę i obrócił ją w rękach, przyglądając się jej z uwagą. Była jakaś dziwna, jakby 
nieprawidłowa. Włosy były zbyt kręcone, nos zbyt płaski, a usta nadmiernie szerokie. Podniósł ją 
nieco w górę i powąchał czarną, twardą skórę.
—

Dziwne... — Zadrżał. Nieprawidłowa, tak, może jest

nieprawidłowa, ale nie wygląda na to, by została „zrobiona".
Spojrzał ponownie na Mary. — Jak myślisz, co powinniśmy
z tym zrobić?
Pochyliła się i podniosła coś, co leżało obok niej, a następnie wstała i pokazała mu. To była 
książka. Stara, oprawiona w skórę książka.
—

Nie wiem — odpowiedziała. — W pierwszym odruchu

chciałam to spalić, ale to może być coś ważnego. Przeczytaj
ten fragment, który zaznaczyłam.
Otworzył książkę w miejscu, gdzie włożyła zakładkę. Poczuł stęchliznę, ten zapach starości. 
Zapach Imperium. Patrzył przez chwilę na otwartą stronę, a następnie spojrzał z powrotem na 
Mary.
—

Bogowie! To przecież niemożliwe, prawda?

—

Jasne, że możliwe. Przyjrzyj się tej twarzy. Czy może być to ktoś inny, a nie Kennedy?

—

A ten człowiek? Czarny człowiek?

—

Przeczytaj podpis.

 
Studiował przez chwilę stary, czarno-biały druk, po czym odwrócił książkę i spojrzał na tytuł 
wytłoczony na jej grzbiecie. Była stara, miała pojaad dwieście lat. Ale ta twarz. Spojrzał na nią 
po raz trzeci i pokiwał głową. Kennedy i czarny człowiek. Król, jak był<9 tu napisane. Jakie to 
się wydawało dziwne. Czarni ludzie i królowie.
—

Jak myślisz, czy J*>e wie o tym?

Wzruszyła ramionami-
—

Nie wiem. Mówiąc szczerze, nie sądzę. Jeśli jednak wie,

dobrze to ukrywa, praw^da?
Skinął głową, po czyrP, pod wpływem nagłego natchnienia, zaczął się uśmiechać.
—

Hej... a może powinniśmy mu to dać... no wiesz, jako

prezent urodzinowy na przyjęciu w piątek. To byłoby coś
idealnego, nie sądzisz?
Spoważniała i odebrała mu książkę.
—

Być może... jeśli t^go chcesz. Ale dopiero wtedy, gdy to

przeczytam. Są tam takie rzeczy... — Zadrżała lekko. — No
cóż... lepiej będzie, jeśli teraz pójdziesz, prawda? Czeka na
ciebie gromada starców, a wiesz przecież, jak łatwo się oni
irytują.
Roześmiał się.
—

Ja miałbym o tynd nie wiedzieć?

* * *

Sala posiedzeń Korporacji IrrmWac była wielkim pomieszczeniem, otoczonym z trzech stron 
balkonami, na których siedział tuzin okablowanych skrybów, gotowych notować słowa swoich 
panów i dostarczać im informacji na jakikolwiek temat będący przedmiotem dyskusji. Na dole, 
wokół masywnego, ośmiokątnego stołu rozsiadło się siedmiu starszych mężczyzn. Wszyscy mieli 
włosy zaczesane do tyłu w ten sam sposób i wszyscy ubrani byli w jednolicie granatowe 
jedwabie typowych biznesmenów- Na stole, przed każdym z nich, stały długie, niskie ekrany, pa 
których w miarę potrzeby miały pojawiać się liczby i krótkie informacje. U szczytu stołu, pod 
firmowym logo, które zdominowało tylną ścianę sali, widać było puste krzesło z wys°krm 
oparciem. Obok krzesła stał Dan Johnson, który wyciągnął właśnie ręce przed siebie, jakby
 

 
198
 
199
 
bronił się nimi przed gniewnymi pytaniami starców, którzy domagali się informacji o tym, gdzie 
jest Michael Lever.
—

Panowie... jestem pewny, że pan Lever będzie tu łada chwila. Proszę o odrobinę 

cierpliwości.
—

Dwadzieścia minut.... — gderał głośno stary mężczyzna siedzący dokładnie naprzeciw 

Johnsona. — Jego ojciec nigdy nie kazał nam czekać na siebie nawet dwudziestu sekund. Mamy 
własne kompanie, którymi musimy zarządzać, powinien pan o tym wiedzieć!
Johnson pochylił głowę, jakby z szacunku dla starca, ale tak naprawdę usiłował po prostu 
pohamować ogarniające go rozdrażnienie. Jego rozmówca nazywał się Johannes Kemp i był 
starą, irytującą świnią. Nawet gdy był w najlepszym nastroju, trudno go było znieść, ale tego dnia 
najwyraźniej postanowił być nieprzyjemny.
—

Daję mu jeszcze pięć minut i wychodzę. To jest nie do

zniesienia. Absolutnie nie do zniesienia!
Johnson popatrzył na Kempa ze zdumieniem. Czy on naprawdę mówił serio? Czy rzeczywiście 
wstanie i po prostu sobie pójdzie? A jeśli to zrobi? Co będzie, jeśli inni pójdą jego śladem? 
Wtedy nie będzie kworum, odpowiedział sam sobie — a więc posiedzenie zarządu nie odbędzie 
się i nie będzie żadnych zmian. A co wówczas zrobi Michael?
Wziął oddech i miał już odpowiedzieć Kempowi, przyjmując przy tym swój najbardziej 
pojednawczy ton, kiedy właśnie w tej chwili drzwi po drugiej stronie sali otworzyły się i do 
środka wsunął się Michael, postukując swymi protezami na marmurowej podłodze.
—

Proszę o wybaczenie, panowie —powiedział, obchodząc stół z przepraszającym 

uśmiechem, który rozjaśnił jego rysy. — Niespodziewanie wypłynęła pewna ważna sprawa, którą 
musiałem się natychmiast zająć. — Zwolnił gestem ręki Dana i zajął swoje miejsce u szczytu 
stołu.
—

A więc — zaczął, patrząc na twarze zebranych — przejdźmy od razu do rzeczy. 

Czytaliście moje propozycje dotyczące reorganizacji struktury kierowniczej kompanii, i mam 
nadzieję, mieliście wystarczająco dużo czasu, by się nad tym zastanowić. Mówiąc wprost, 
problem polega na przeroście zatrudnienia w grupie zarządzającej firmą. Na liście płac jest zbyt 
wielu ludzi, którzy nic nie robią.
 
—

Z pełnym szacunkiem, Shih Lever, ale nie zgadzam się

z panem.
Powiedział to siedzący po prawej stronie Michaela chudy mężczyzna o podłużnej twarzy, który 
nazywał się Leckie. Pochylił się do przodu, a w jego głębokim głosie zabrzmiał wyraźny akcent 
dawnego Południa.
—

Kazałem to sprawdzić moim ludziom i znaleźli bardzo

mało dowodów na potwierdzenie tezy o nadmiernej ilości
stanowisk kierowniczych. Co więcej, wyniki moich obliczeń
wskazują, że jeśli dokonamy cięć, które pan sugeruje w...
swoim dokumencie, możemy spodziewać się spadku wydajno
ści pracy o dziesięć do piętnastu procent.
Michael popatrzył na niego, po czym rozsiadł się wygodnie i splótł palce w sposób będący żywą 
reminiscengą zachowania jego ojca.
—

Przepraszam, Andrew, ale powiedzmy, że wyniki twoich obliczeń... zaskakują mnie. Jak 

wiesz, od czasu gdy umarł mój ojciec, poleciłem sporządzenie pewnej ilości raportów na temat 
siły i słabości finansowej tej kompanii z myślą o tym, by ImmVac nie tylko stał się silniejszą 
firmą, ale i bardziej rzetelną. Wszystkie te raporty zgadzają się w trzech punktach. Po pierwsze, 
nasze zadłużenie jest o wiele za duże. Po drugie, nasza polityka cenowa — jakby to ująć? — 
ociera się o skandal. I po trzecie, mamy za dużo szefów, a za mało robotników. Jak wiecie, 
podjąłem już kroki zmierzające do rozwiązania drugiego z tych trzech problemów, redukując 
większość cen naszych produktów i usług, ale jeśli ImmVac ma zachować swoją pozycję 
największej kompanii Ameryki Północnej, musimy jeszcze poradzić sobie z dwoma pozostałymi 
problemami, które są, jak uważam, nierozerwalnie ze sobą związane.
—

To ty tak twierdzisz —powiedział Kemp, wykorzystując chwilową przerwę w 

wypowiedzi Michaela, by się wtrącić. — Ale ja także kazałem moim ludziom sprawdzić księgi, a 
oni wyciągnęli zupełnie inne wnioski. Zidentyfikowałeś trzy źródła kłopotów. Nie będę teraz z 
tym polemizował. Jednakże... jest jeszcze jeden obszar, którym należy się zainteresować, a jest 
nim problem przyszłości Instytutu i Projektu Nieśmiertelności.
Michael opuścił wzrok.
—

Jak już powiedziałem poprzednio, to jest sprawa, którą

 

 
200
 
201
 
zajmę się osobiście. Gdy tylko zostaną znalezieni nowi sponsorzy...
—

Wybacz mi, Michaelu — przerwał mu Kemp, uparcie

obstając przy swoim — ale ten problem w oczywisty sposób
należy do naszych kompetencji. W końcu kredyt ośmiu miliar
dów yuanów został zabezpieczony aktywami tej kompanii, a to
sprawia, że przyszłość Instytutu Cutlera nie jest tylko troską
rodziny Leverów, ale sprawą, która z całą pewnością powinna
być rozstrzygnięta przez ten zarząd. Poza tym jeśli moje
informacje są prawdziwe, nie widać żadnych nowych spon
sorów i raczej ich nie będzie, jeśli w dalszym ciągu będziesz
ograniczał działalność Instytutu.

Michael rzucił Kempowi gniewne spojrzenie.
—

To jest moja decyzja i dopóki mam osiemdziesiąt pro

cent akq'i tej kompanii, nie będzie w tej sali żadnych dyskusji
na ten temat, rozumiesz mnie?
Zapanowała chwila milczenia, po czym kiwnąwszy nieznacznie głową, Kemp podniósł się ze 
swego krzesła.
—

Jeśli tak to pojmujesz, Michaelu, możesz mieć natychmiast moją rezygnagę.

—

Johannes... — Michael odetchnął głęboko, z rozdrażnieniem. — Posłuchaj, spróbuj, 

proszę, zrozumieć mnie. Instytut... to była aberracja umysłowa mojego ojca. Marzenie, które 
zawiodło go na manowce. Nigdy nie powinno to być związane z losem tej wielkiej kompanii i w 
przyszłości nigdy już nie będzie.
Kemp roześmiał się.
—

Wiesz, Michaelu, przeciwstawiałem się twojemu ojcu,

gdy zaczął budować Instytut. Ostrzegałem go przed angażo
waniem tak dużej części zasobów firmy w coś tak... tak wysoce
ryzykownego. Ale teraz... no cóż, jestem zadziwiony, że tego
nie widzisz, chłopcze. Osiem miliardów yuanów. Gdzie my
znajdziemy takie pieniądze? A musimy je znaleźć, jeśli w dal
szym ciągu będziesz starał się wykonać ten idiotyczny pomysł
uwolnienia nas od tego cholernego ciężaru. Nie. Pomyśl trzeź
wo, Michaelu. Nie masz żadnego wyboru. Możesz sobie wpro
wadzać dowolne plany oszczędnościowe, ale dopóki mamy na
karku Instytut i dopóki jesteś zdeterminowny, by go zamknąć,
możesz pożegnać się z wszelkimi nadziejami na przywrócenie
kompanii ImmVac dawnej wielkości.
 
—

Co zatem sugerujesz?

Kemp wahał się przez chwilę, a następnie usiadł. Wyjął wydruk komputerowy z pudełka 
leżącego przy jego boku i pchnął go w stronę Michaela.
—

To — powiedział. — To jest to, co właśnie sugeruję.

Zreorganizujemy, rzeczywiście, ale nie kompanię matkę. Skon
centrujemy nasze wysiłki na Instytucie. Wprowadzimy nowe
pieniądze i nowych naukowców. Sprawimy, że to zadziała.
A z zysków spłacimy kredyt.
Michael popatrzył na dokument, który trzymał w dłoniach, i pokręcił głową.
—

Nie —powiedział cicho. —Nie możemy tego zrobić. To jest przeciwne wszystkiemu, w 

co wierzę.
—

Albo to zrobimy, albo zbankrutujemy.

—

Nie — powtórzył, a w jego głosie zabrzmiał ból. A jeśli Kemp miał rację? Jak mógłby 

wytłumaczyć to Mary? Jak mógłby sprawić, by zrozumiała?
* * *
—

No i jak? — zapytała, unosząc głowę znad książki, kiedy

wszedł do pokoju. — Jak poszło? Czy zaaprobowali zmiany?
Skinął głową, nie chcąc jeszcze teraz mówić jej o dalszej części umowy.
—

Chcesz drinka? — zapytał, idąc w stronę barku. Roześmiała się.

—

Było aż tak źle?

Spojrzał na nią i uśmiechnął się.

—

Wiesz, jak to jest. Leckie przyniósł ze sobą własne liczby,

a stary Kemp był jednym wielkim wrzodem na tyłku. Ale co
w tym nowego? To prawdopodobnie jedyna przyjemność, jaką
czerpią z życia!
Jej wzrok nagle spoważniał.
—

Powinieneś uważać na tych dwóch. Leckie nie jest taki

głupi, na jakiego wygląda, a Kemp...
Nalał sobie whisky, po czym odwrócił się i uniósł pytająco brew.
—

Co z Kempem? Pokręciła głową.

—

Nic... to tylko takie przeczucie.

 

 
202
 
203
 
Przeszedł przez pokój i usiadł obok niej. Na niskim stoliku przy sofie leżał stos książek, a jedną z 
nich trzymała na kolanach.
—

Co czytasz? Podniosła ją i pokazała mu.

—

Była w jednej z tych skrzyń. Popatrz... tu masz ich więcej... Michael patrzył przez chwilę 

zafascynowany. Czarni ludzie.
Więcej czarnych ludzi, ale tym razem w mundurach armii amerykańskiej. Oparci o swoje długie 
karabiny pozowali do zdjęcia.
Zmarszczył czoło. Gdyby byli produktami GenSynu, byłoby w nich coś standardowego; pewna 
jednolitość w wyglądach ich twarzy. Nie tylko to, ale byliby także więksi i bardziej muskularni. 
Poza tym po co wysilać się i robić ich tak rozmaitymi, a potem wykorzystywać jako zwykłych 
piechurów? Chyba że...
—

Hei — powiedział. — Może są to wczesne modele Hei...

Pokręciła przecząco głową.
—

Toczyła się wojna. Wielka wojna między północą a po

łudniem. Spójrz... popatrz na te wszystkie fotografie.
Zaczął przewracać strony i w pewnej chwili wstrzymał oddech, przerażony scenami rzezi.
—

Wojna — powtórzyła. — Napisali tu, że trwała prawie

pięć lat i że zginęło w niej ponad sześćset tysięcy ludzi... a my
nic o niej nie wiemy. Sprawdziłam to. Nie ma żadnych zapisów
w oficjalnych katalogach danych... Nie ma tam niczego.
—

Nic? Potrząsnęła głową.

—

Co się dzieje, Michaelu? Dlaczego my o tym nie wiemy? Popatrzył na nią zupełnie 

osłupiały.
—

Ja... ja nie mam pojęcia. Zbliżyła się i dotknęła jego ramienia.

—

Chcę poznać przyczynę. Hythe-MacKay, oni będą wie

dzieć. Umówiłam się z nimi na jutro rano w sprawie tych
rzeczy. Jeśli ja...
Ze strony ściennego ekranu wiszącego w rogu dobiegło ich natrętne brzęczenie. Emily 
wyprostowała się i westchnęła z irytacją.
—

Kto to jest? — zapytał Michael, zwracając się w stronę

ekranu.
 
—

Reprezentant Kennedy, panie — odpowiedział domowy

komputer. — Dzwoni z Weimaru.
—

Którą tam mają godzinę?

—

Dziesięć po ósmej, panie.

Michael uśmiechnął się do Emily i wyglądało na to, że już zapomniał, o czym przed chwilą 
mówiła.
—

W takim razie skończył już swoje przemówienie... —

Zwrócił się w stronę ekranu. — Przełącz go tutaj. Daj pełną
wizję.
Twarz Kennedy'ego natychmiast wypełniła cały ekran.
—

Michaelu... Mary... jak się macie?

—

Świetnie — odpowiedział za nich dwoje Michael. — Jak

poszło? Czy jedli ci z ręki?
Kennedy roześmiał się.
—

Niezupełnie. Mimo to uważam, że poszło zupełnie dobrze. Media ogłosiły to wielkim 

sukcesem. To dlatego dzwonię... Powiedziano mi, że MedFac pokaże kilka fragmentów mojego 
wystąpienia w wieczornym programie. Może mógłbyś to nieco upowszechnić... niech nasi 
przyjaciele wiedzą, że to będzie nadane. Jeśli byśmy mogli odebrać trochę widzów innym 
kanałom...
—

Zostaw to mnie — powiedział Michael, uśmiechając się szeroko do niego. — I Joe... czy 

piątek ciągle jest aktualny? Będziesz tutaj?
Kennedy rozpromienił się.
—

Nie przegapiłbym tego za żadne skarby świata. Ale teraz

muszę już znikać, dobrze? Złapię cię później. Do widzenia!
Ekran ściemniał.
Michael odwrócił się, spojrzał na Emily i zmarszczył czoło.
—

O co chodzi?

—

Nic — odpowiedziała, odkładając książkę na stos. — Lepiej będzie, jeśli zajmę się 

swoimi sprawami.
Odetchnął głęboko, rozdrażniony jej zachowaniem.
—

Posłuchaj, nie musisz go lubić, Em, ale mogłabyś być

trochę bardziej uprzejma. To, co on próbuje zrobić, jest
bardzo trudne.
Jej odpowiedź była niespodziewanie ostra.
—

A cóż to jest takiego? Czy naprawdę wiemy coś na ten temat?

—

Hej... daj spokój... — Podniósł ręce i uśmiechnął się do

 

 
204
 
205
 
niej. — Myślałem, że już to przedyskutowaliśmy. Nowe regulacje dotyczące kontroli populacji 
pomogą wszystkim, od Pierwszego Poziomu aż do Sieci.

—

Niektórym bardziej niż innym.

—

Co masz na myśli?

—

Mam na myśli to, że te ograniczenia nie będą dotyczyły górnych pięćdziesięciu 

poziomów.
—

No i co z tego? To nie górna pięćdziesiątka jest źródłem kłopotów.

—

Tak... — Zacisnęła wargi i spojrzała w bok. — Nigdy nie jest, prawda?

—

Hej... — Roześmiał się, próbując ją udobruchać. —Posłuchaj, ja się z nim zgadzam, Em. 

Myślę, że to właściwy krok. Co więc powinienem zrobić?
—

Nic — odpowiedziała zimno, a następnie łagodniejąc nieco, przycisnęła do piersi jego 

głowę. — Nic...
Kennedy pochylił się nad interkomem i wydawał polecenia swojej sekretarce, która siedziała w 
pokoju obok.
—

Upewnij się, że on to dostanie, dobrze? Aha, i wyślij

kopie do Hudsona i Keelera. Chcę, aby byli w pełni wprowa
dzeni w całość sprawy, gdy spotkają się jutro z Hastingsem.
I nie łącz na razie więcej rozmów. Mam teraz konferencję,
rozumiesz?
Przerwał połączenie, wyprostował się i spojrzał na mężczyznę, który siedział naprzeciw niego.
—

A więc, Fen Cho-hsien, w czym mogę pomóc?

Kanclerz Wu Shiha rozglądał się przez chwilę wokół siebie,
a następnie uśmiechnął się. Stojący nieruchomo za nim dwaj jego przyboczni wyglądali jak 
kamienne posągi o twarzach pozbawionych wyrazu.
—

To było dobre przemówienie, Shih Kennedy — odpo

wiedział Fen, otulając się ciaśniej swoimi jedwabiami — i jes
tem przekonany, że kiedy jutro odbędzie się głosowanie, uzyska
pan znaczną większość. — Przerwał. — Mój pan jest bardzo
zadowolony.
Kennedy wzruszył ramionami.
—

A czego twój pan chce tym razem ode mnie?

 
Uśmiech ani na chwilę nie zniknął z twarzy Fena.
—

Wu Shih nie chce niczego. Niczego, z wyjątkiem tego, co

służy dobru nas wszystkich. W ciągu ostatniego roku pańska
partia przebyła długą drogę. Wasz program... no cóż — za
śmiał się — rok temu trudno byłoby uwierzyć, że NRPE może
hołdować takim poglądom, nieprawdaż?
Kennedy nie odpowiedział, ale z tego, jak stwardniały rysy jego twarzy, widać było wyraźnie, że 
nieustanne przytyki Fen Cho-hsiena zaczynają mu działać na nerwy.
—

Mniejsza z tym... — ciągnął Fen, w pełni świadomy

efektu swych słów. — Za godzinę mam spotkanie, więc muszę
już wyjść.
Podniósł rękę i prztyknął palcami. Na ten sygnał jeden z jego przybocznych podał mu 
zapieczętowaną kopertę. Fen popatrzył na nią, a następnie pochylił się w stronę Kennedyego i 
przekazał mu ją. Uśmiech nagle zniknął mu z twarzy, a w jego oczach pojawiły się twarde błyski.
—

Przekona się pan, że mój władca dotrzymuje swych

obietnic, Shih Kennedy. W środku znajdzie pan wystarczająco
dużo pieniędzy, by popłacić wszystkie długi Nowych Repu

blikanów i jeszcze trochę, by kupić tai, jeśli będzie miał pan na
to ochotę. Wszystko, czego chcemy w zamian, to zgoda na
małą poprawkę do pańskiej propozycji, wprowadzającą nowe
stawki subsydiów żywnościowych poniżej Poziomu 250.
Kennedy patrzył na niego przez chwilę w milczeniu.
—

Jakie nowe stawki?

Fen Cho-hsien wstał i ponownie uśmiechnął się.
—

Dowie się pan wszystkiego z listu T'anga. Jak już powie

działem, mój pan dotrzymuje swoich obietnic... niech się
pan zatem postara dotrzymać swoich.
Powiedziawszy to, odwrócił się i wyszedł.
Kennedy siedział przez chwilę w zadumie, patrząc na drzwi, a następnie spojrzał na list, który 
trzymał w ręce. Rozerwał kopertę, przeczytał kartkę, po czym wyprostował się i zagwizdał.
—

Cholera... — wymruczał cicho. Jeśli się na to zgodzi...

Ale co miał zrobić? Jeśliby odmówił, przepadnie cały pakiet
propozycji, a niezależnie od tego, co myślał Fen Cho-hsien, on
naprawdę wierzył w sens nowych regulacji prawnych dotyczą
cych kontroli populacji. Nie były sprawiedliwe, to prawda, ale
 

 
206
 
207
 
były przynajmniej krokiem we właściwym kierunku. Gdy tylko utrwali się zasada...
Ale obniżenie dotacji do żywności dla mieszkańców najniższych poziomów było niezgodne z 
programem Nowych Republikanów. Zgodzić się na to...
Popatrzył na czek. Został wypisany własnoręczenie przez Wu Shiha — Tang przekazał mu na 
jego prywatne konto dwadzieścia milionów yuanów. Kennedy pokiwał głową w zadumie. 
Dziesięć wystarczy na spłacenie długów, a reszta...
Obruszył się z rozdrażnieniem, zły, że do tego doszło. Aż do tej chwili rozgrywał wszystko 
uczciwie, unikając wykorzystywania „kieszeni" — tai — by wygrać głosowania, ale tym razem 
wyglądało na to, że będzie ich potrzebował.
Dziesięć milionów... Z tego, co wiedział, wynikało, że za tę sumę mógłby kupić masę głosów. 
Przynajmniej ćwierć Izby.
—

A wiec chcesz wprowadzić poprawkę? — powiedział

cicho, przyciągając do siebie przybory do pisania. — A więc
dam ci poprawki, Wu Shih, więcej poprawek niż kiedykolwiek
chciałeś.
* * *
Wu Shih uniósł wzrok i spojrzał surowo w obiektyw kamery. Następnie odsunął nieco model 
nowej farmy orbitalnej, który leżał na biurku, i złożył zamaszysty podpis na specjalnym Edykcie. 
Na koniec podniósł wielką pieczęć i przycisnął ją mocno u dołu dokumentu.
—

A więc — powiedział, podając dokument służącemu —

skończone.
Wstał i podszedł do swego kuzyna Tsu Ma, który stał przy otwartych drzwiach wychodzących na 

ogród i obserwował go stamtąd.
—

To drogi interes, kuzynie — zaczął Tsu Ma, uśmiechając

się ze współczuciem. — Miejmy nadzieję, że zadziała.
Wu Shih westchnął.
—

Myślę teraz, że lepiej byłoby, gdybym nigdy nie zama

wiał tego raportu. Będę miał szczęście, jeśli nie doprowadzi
mnie to do bankructwa!
Tsu Ma roześmiał się.
—

Och, wątpię w to, kuzynie. Poza tym zawsze lepiej jest,

 
zostać w porę ostrzeżonym, niż potem żałować. Nie powinieneś pytać się, ile to będzie 
kosztować, ale raczej ile musiałbyś w końcu zapłacić, gdybyś nie podjął działania.
Wu Shih odwrócił się i popatrzył na służących, którzy rozmontowywali stanowisko nadawcze 
telewizji trójwymiarowej.
—

Miałem nadzieję, że będziemy w stanie sprawić, by to

wszystko działało, ale te orbitalne konstrukcje są tak stare, że
prawie bez przerwy trzeba je naprawiać. Powinniśmy ściągnąć
je na dół i całkowicie wyremontować, ale po prostu nie stać
nas na to. Nasze możliwości produkcyjne napięte są do ostat
nich granic i wyłączenie choćby jednej z nich... — Wzdrygnął
się. — No cóż, nie mamy żadnego wyboru. Musimy budować
nowe fabryki orbitalne albo stać bezradnie i przyglądać się, jak
stare rozpadają się na kawałki. A poza tym budowanie daje
nam pewne plusy. Nowe regulacje dotyczące kontroli popu
lacji są bardzo delikatną sprawą i wynik jutrzejszego głosowa
nia w Izbie jest ciągle niepewny. Ten projekt nowej inwestycji
może dodatkowo przeciągnąć na stronę Shih Kennedy'ego
jednego lub może nawet dwóch Reprezentantów.
Tsu Ma roześmiał się.
—

Zawsze możesz mieć taką nadzieję! Ja osobiście polegałem bardziej na zwykłym 

przekupstwie!
—

Och, pod tym względem także zrobiłem wszystko, co mogłem. Mimo to ta sprawa mnie 

martwi, kuzynie. Złe wieści... Można odnieść wrażenie, że w tych dniach nie ma niczego oprócz 
złych wieści.
—

W takim razie ogłoszenie twojego nowego projektu nie mogło nastąpić w lepszym 

momencie. Jeśli musisz przekazać ludziom złe wiadomości, a zredukowanie subsydiów z 
pewnością jest czymś takim, najlepiej osłodzić to jakąś jaśniejszą wizją. Ludzie nie mają nic 
przeciw odrobinie wyrzeczeń, jeśli przed sobą mają perspektywę lepszych czasów.
—

Być może. A jednak obawiam się, że musimy postępować bardzo ostrożnie. To, co się 

stało na Marsie... — Otrząsnął się i pokręcił głową. — Poza tym Miasto Li Yuana nie jest 
jedynym, w którym panuje zamęt. Moje siły Bezpieczeństwa są tak zajęte, jak nigdy dotąd.
—

Moje też — wyznał Tsu Ma. — Ale co możemy zrobić? Podwoiłem liczbę moich 

oddziałów, a i tak ledwie dają sobie
 

 
208

 
209
 
radę. Takie czasy, kuzynie. Przypadł nam los tych, którzy muszą jechać na tygrysie.
Wu Shih skinął głową z rezygancją, a w jego oczach, które zawsze były tak jasne i 
zdeterminowane, pojawiło się coś na kształt zagubienia i niepewności.
Tsu Ma przyglądał mu się jeszcze przez chwilę, a następnie odwrócił się i spojrzał na zalany 
promieniami słońca ogród.
* * *
—

Posłuchaj tego — powiedziała, unosząc wzrok znad

książki i zwracając się do Michaela, który siedział po drugiej
stronie pokoju. — Kiedy Chińczycy, to jest Han, przybyli po
raz pierwszy do Ameryki Północnej w roku 1840, nazwali ją
Arno Li Jia... Ziemią Bez Duchów.
Popatrzył na nią z roztargnieniem.
—

Słucham?

—

Amerykę, oni... — Zamknęła książkę. — Nie słyszałeś ani słowa, prawda?

Uśmiechnął się przepraszająco.
—

W porządku. O czym tak rozmyślasz?

Wzruszył ramionami.
—

Myślałem o układzie... no wiesz, o tej umowie z Kem-

pem i pozostałymi. I o tym wszystkim, co dzieje się w Weima
rze. Powinienem tam być, Em.
—

Przecież Joe jest twoim pełnomocnikiem, czyż nie? Kiwnął głową.

—

A więc, o co się martwisz? Myślałam, że mu ufasz. Ironii brzmiącej w jej głosie trudno 

było nie zauważyć.

—

A ty mu nie ufasz? Daj spokój, Em, powiedz prawdę. Nie ufasz mu?

—

Wiesz, co czuję.

—

Czyżby? — Odwrócił wzok. — Czasami myślę, że cię nie znam. Czasami... mam 

wrażenie, że jesteś kimś obcym.
Popatrzyła w dół, po czym odłożywszy książkę, podeszła do niego. Usiadła obok i ująwszy jego 
dłonie, zmusiła go, by na nią spojrzał.
—

Posłuchaj, przepraszam. Czasami jest mi bardzo trudno,

to wszystko. Takie życie... nie jestem do tego przyzwyczajona.
Ty się tu urodziłeś. Dla ciebie jest to coś naturalnego, ale dla
210
 
mnie... — Ścisnęła jego dłonie. — Jeśli chodzi o Joe'go, postaram się zmienić swój stosunek do 
niego, dobrze? — Uśmiechnęła się przymilnie, próbując nakłonić go do uśmiechu. — A teraz 
powiedz mi uczciwie, co cię gnębi?
—

Układ — odparł, patrząc jej przy tym prosto w oczy. Wyraz chłopięcej niewinności, który 

zdawał się zawsze gościć na jego twarzy, zniknął, zastąpiony niepewnością i zakłopotaniem. — 
Ja... zgodziłem się na to, by Instytut działał dalej.
—

Co zrobiłeś?

—

Musiałem. Ja... — Uwolnił swoje ręce, sięgnął po dokumenty leżące na pobliskim stoliku 

i podał je Emily.

—

To raport Kempa — powiedział, obserwując, jak z miną pełną podejrzliwości otwiera 

teczkę. — Kazałem Danowi sprawdzić obliczenia i okazuje się, że Kemp ma rację. Nie mamy 
wyboru. Musimy doprowadzić do tego, by to zaczęło funkq'onować albo ImmVac zniknie bez 
śladu. A jeśli ImmVac upadnie, stracimy wszystko, Em. Nie zostanie nam absolutnie
nic.
—

To jest złe — odparła, przebiegając wzrokiem kolumny

liczb. — Starzy ludzie, którzy chcą żyć zawsze... to po prostu
zwykłe zło.
Po chwili uniosła głowę.
—

A więc nie mamy żadnego wyboru?

Patrzył na nią w milczeniu, czekając na ciąg dalszy.
—

W porządku — powiedziała w końcu, łagodniejąc. — Ale upewnij się, że oni dotrzymają 

swojej części umowy. Przeprowadzimy te zmiany, prawda?
—

Tak jest — odparł z wyraźną ulgą, a jego twarz znowu

pojaśniała.
—

Dobrze. A teraz włącz ekran. Nasz dobry przyjaciel Joe

pojawi się na nim lada chwila.
Roześmiał się, a następnie powiedział:
—

Dom... chcemy obejrzeć wiadomości MedFacu. Wystą

pienie pana Kennedy'ego. Zrób kopię i zachowaj ją w pamięci.
Oparł się wygodnie i objął Emily ramieniem.
—

Następnym razem powinien wystąpić na żywo. Zrobi w ten sposób większe wrażenie...

—

Ciii... —wyszeptała, wskazując na ekran. — Chcę tego

posłuchać...
211
Na ekranie widać było imponującą rezydencję z Pierwszego
 
Poziomu, dosyć podobną do ich własnej. Przy bramie posiadłości zgromadzili się strażnicy i 
śmiejąc się radośnie, patrzyli na rój unoszących się nad ich głowami kamer. W pobliżu, na 
posypanej żwirem ścieżce, leżały twarzami do dołu trzy ludzkie ciała. Gdy kamera zrobiła 
zbliżenie, stało się jasne, że wszyscy troje już nie żyją. Kule poszarpały im nogi i plecy, a krew, 
której kałuża rozlała się pod nimi, zdążyła już zakrzepnąć. Komentator ciągnął swą relację:
—

...to tylko ostatnia z prób przeniknięcia Czarnej Ręki na Pierwszy Poziom w celu zabicia 

jak największej ilości ludzi i spowodowania maksymalnych zniszczeń. Zapytany dzisiaj o to, 
jakie kroki zostały podjęte, aby zlikwidować to niebezpieczeństwo, generał Służby 
Bezpieczeństwa Lowe odpowiedział...
—

To bydlaki i męty — powiedział Michael, zagłuszając komentarz. — Dostali to, na co 

zasłużyli.
Spojrzała na niego ze zdumieniem i odsunęła się, odpychając jego ramię.
—

Wiesz to na pewno, prawda? Chcę powiedzieć... że

zapewne znałeś tych troje osobiście i możesz to potwierdzić,
prawda?
Potrząsnął głową.
—

Nie... ale dlaczego cię to tak denerwuje? Ci, którzy tam leżą, to terroryści, a nie 

pracownicy opieki społecznej. Wiedzieli, co ryzykują. Poza tym co im zrobił ten facet, który jest 
właścicielem tej rezydencji? To on mógł tam leżeć martwy. Albo my, jeśli już o tym mówimy!
—

Być może — odparła spokojnie — ale oni nie są mętami. Chcą po prostu lepszego życia, 

to wszystko.
—

Jasne, i okazują to w zabawny sposób. — Podniósł rękę, jakby miał zamiar ją pouczać, 

ale zorientowawszy się w porę, opuścił ją i pokręcił z niedowierzaniem głową. —Mój ojciec... 
mój cholerny ojciec. Czasem myślę, że jego duch jest we mnie.
Ale ona wciąż patrzyła na niego, jakby czekała na odpowiedź.
—

Przepraszam — powiedział w końcu. — Posłuchaj, być

może oni nie są mętami. Może mają swoje powody, ale nie
rozumiem, w jaki sposób mordowanie i rabowanie niewinnych
ludzi może pomóc ich sprawie. To wszystko jest tak... de
struktywne. Dlaczego nie robią czegoś pozytywnego?
212
 
—

Robią. Tyle tylko, że ty o tym nie słyszysz. To wszyst

ko...
—

Posłuchaj... —przerwał jej, na ekranie bowiem pojawiła

się twarz Wu Shiha. — A co on tu, do cholery, robi?
Odwróciła się i zaczęła słuchać oświadczenia T'anga. Nie potrafiła się jednak na tym skupić, 
gdyż wciąż myślała o tym, co powiedział Michael.
—

Kuan Yin, miej nas w swej opiece! —powiedział Michael i zagwizdał ze zdziwienia. — 

Trzy nowe farmy orbitalne. To go będzie kosztować... ile, sześćdziesiąt miliardów, a może i 
więcej.
—

To są dobre wiadomości — odparła, gdy komentator zaczął omawiać następny punkt 

programu, przemówienie Kennedy'ego w Weimarze. Jednakże wciąż nie mogła usunąć z pamięci 
wcześniejszego obrazu — zbliżenia twarzy martwej terrorystki. Była to Hung Mao, blondynka o 
włosach zlepionych swą własną krwią, z wielkim, złotym pierścieniem na wskazującym palcu 
lewej ręki.
Męty... nazwał ją w ten sposób. Zadrżała i wyprostowała się, próbując wymazać ten obraz z 
pamięci. W tej chwili ekran wypełniła twarz Kennedy'ego, a jego donośny głos przebiegł ponad 
zapchanymi rzędami ław w Izbie i dotarł do ich pokoju.
* * *
Kemp odwrócił się od unieruchomionego na ekranie obrazu i podniósł w górę kieliszek brandy.
—

Oto jest ten skurwiel, za którego śmierć chętnie bym

wypił!
Odpowiedziały mu okrzyki aprobaty tak starców, którzy siedzieli po obu jego stronach, jak i 
młodszych mężczyzn stojących w cieniu za nimi.
Kemp wstał i obrzucił wzrokiem ubrany w stroje wieczorowe tłum, czekając, aż wszyscy 
umilkną.
—

Jednakże to jego sponsor, Lever, jest tym, którym musi

my się zająć w pierwszej kolejności. I to właśnie dlatego
zaprosiłem was dzisiaj do siebie. Aby omówić taktykę.
Jego porozumiewawczy uśmiech wywołał ogólny wybuch śmiechu. Kemp odczekał chwilę, po 
czym znowu podniósł ręce.
213
 
•
 
—

Wszyscy znamy stawkę tej rozgrywki. Jeśli Kennedy

i Lever przeprowadzą swój plan... no cóż, wtedy wszyscy za to
zapłacimy. Ograbią do cna nasze rezydencje, by mieć na
opiekę zdrowotną dla pomiotu jakichś nędznych kryminalis
tów. Mało tego, będziemy także karmić każdego skurwysyńs
kiego onanistę z Dołów!
Ponownie odpowiedziały mu gorące okrzyki aprobaty i tupanie nóg.
—

Tak więc... — ciągnął spokojniej już, ale bardziej zło

wrogo. — Musimy zacząć działać. Nie możemy do tego dopuś
cić. Musimy temu... zapobiec.
Poruszył nieznacznie głową i prztyknął palcami. Na ten sygnał przez boczne drzwi weszło do sali 
dwunastu służących, którzy zaczęli krążyć między zebranymi i rozdawać im koperty.
—

W środku znajdziecie czeki na pięćdziesiąt tysięcy yua-

nów. Nazwijmy to dowodem naszej dobrej woli. Jeśli nam się
dobrze przysłużycie, będzie tego więcej. Znacznie więcej.
Kemp popatrzył na nich i widząc wszędzie pełne zadowolenia potakiwanie, uśmiechnął się w 
duchu.
—

W porządku, a zatem zacznijmy nasze spotkanie. Za

stanówmy się, co możemy zrobić, aby utrudnić życie naszym
przyjaciołom...
* * *
—

Czy rzeczywiście musisz już wracać, kuzynie Ma?

Tsu Ma objął Wu Sbiha, a następnie odwrócił się i spojrzał
do wnętrza hangaru, gdzie czekał jego statek.
—

Obawiam się, że muszę. Moi szpiedzy donoszą mi, że zanosi się na kłopoty i jedyny 

sposób, by ich uniknąć, to uderzenie wyprzedzające... zwłaszcza, że wplątane jest w to 
Ministerstwo.
—

Ministerstwo? — Wu Shih uniósł brwi. — Czy to jest coś, o czym powinienem wiedzieć, 

Tsu Ma?
Tsu Ma położył na chwilę rękę na ramieniu kuzyna.
—

To nic takiego, co mogłoby ci zakłócić sen, kuzynie. Ale

prześlę ci pełny protokół ze spotkania, jeśli chcesz.
Wu Shih uśmiechnął się.
—

Byłbym bardzo wdzięczny.

 

—

Dobrze. Ale teraz muszę już wracać. Jak to powiedział mądrze Sun Tzu, umiejętność 

zaskoczenia przeciwnika jest najwyższą zaletą wodza.
—

To brzmi złowrogo, Tsu Ma. Mówisz tak, jakbyśmy byli w stanie wojny z nimi...

—

A nie jesteśmy? — Tsu Ma był przez chwilę poważny, a następnie uśmiechnął się. — 

Żartuję... Ale oni potrafią czasem być kłopotliwi, prawda? Nie zaszkodzi, jeśli nimi trochę 
wstrząsnę.
Wu Shih przytaknął i po raz ostatni objął kuzyna.
—

Szczęśliwej podróży, kuzynie Ma. Jak zwykle twoja

obecność sprawiła mi więcej radości, niż jestem to w stanie
wyrazić słowami.
—

Ja także czułem się przy tobie bardzo dobrze, kuzynie.

Tsu Ma odwrócił się i ruszył w górę rampy. Jednakże

w połowie drogi zatrzymał się i krzyknął do Wu Shiha:
—

Jeszcze jedno, kuzynie... kiedy odwiedzisz mnie następ

nym razem, przywieź ze sobą tę twoją młodą służkę, tę
śliczną... Niestety zabrakło mi czasu...
Wu Shih roześmiał się.
—

Uważaj to za zrobione, kuzynie. A teraz ruszaj już.

Czekają na ciebie smoki.
* * *
Źle spała tej nocy, prześladowana przez koszmary, w których podziurawione kulami trupy o 
ciemnych, wykrzywionych w okrutnych uśmiechach twarzach wstawały z ziemi i podążały w jej 
stronę.
Duchy... ta ziemia była podobno pozbawiona duchów, ale gdzie by tylko nie spojrzała, jakie 
drzwi by nie otworzyła, wszędzie wychodziły z mroku i pozdrawiały ją. Trup tej kobiety — to 
była ona sama... tak z pewnością skończyłoby się jej życie, gdyby nie interwencja DeVore'a.
Wstała ostrożnie z łóżka, wyśliznęła się z sypialni i przez kuchnię wyszła na zewnątrz. Tam, w 
ciemności, która otulała wielki trawnik, usiadła i zaczęła wspominać.
Pięć lat temu przybyła do Ameryki jako uciekinierka po upadku Ping Tiao w Europie. DeVore 
pomógł jej; dał jej nową tożsamość i szansę na nowe życie. Miała zamiar zacząć od
 

 
214
 
215
 
nowa, zejść na najniższe poziomy Miasta i utworzyć organizację wywrotową, ale zakochała się... 
w Michaelu, swoim pracodawcy, który rzucił wyzwanie własnemu ojcu, aby tylko móc się z nią 
ożenić. Przez jakiś czas to działało — przez jakiś czas nie pamiętała, po co tu przyjechała. Ale 
tego wieczoru, kiedy zobaczyła te obrazy, kiedy uświadomiła sobie, co znalazła w skrzyniach 
ukrytych w zachodnim skrzydle, przypomniała sobie nagle, dlaczego się tu znalazła.
Ziemia Bez Duchów... Teraz to rozumiała. To była ziemia, którą oni wszyscy teraz 
zamieszkiwali. Miasto. Miejsce bez historii, bez żadnych prawdziwych związków z przeszłością. 
Teraz jednak wszystkie duchy wracały. Czuła je, słyszała ich niemy wrzask, którym domagały 
się wpuszczenia do środka. Były wszędzie, niczym podglądacze stojący przy każdym oknie.
Wzdrygnęła się i wstała, widząc już, że coś musi się zmienić — albo ona, albo wielka otaczająca 
ją budowla. Kiedyś była Ping Tiao — terrorystką — i pozostała Ping Tiao, mimo swego nowego 
bogactwa.
Tak jest, pomyślała. Albo ja, albo To.
Nie może bowiem być żadnego kompromisu, żaden prawdziwy spokój nie zapanuje w jej duszy, 
dopóki ona albo Miasto nie znikną z powierzchni ziemi.
 
ROZDZIAŁ 8
Drobnostki
—

Czy to wszystko?

Młody porucznik stanął na baczność.
—

Tak jest, panie majorze. Wszystko, co naszym zdaniem

było nie na miejscu.