Bolesław Bierut
Bolesław Bierut, właśc. Bolesław Biernacki,
ps.
Janowski,
Iwaniuk,
Tomasz,
Bieńkowski, Rutkowski, (ur. 18 kwietnia
1892 w Rurach Jezuickich/Brygidowskich ,
zm. 12 marca 1956 w Moskwie) – polski
działacz komunistyczny, agent NKWD,
przewodniczący Krajowej Rady Narodowej
od 1944, pierwszy stalinowski przywódca
Polski Ludowej, prezydent RP od 1947,
Przewodniczący KC PZPR od 1948,
premier PRL od 1952.
Od 1912 związany z lewicowym ruchem
robotniczym (PPS-Lewica), od 1918 w
KPP. Na jednym z partyjnych zebrań
poznał Jana Hempla, pod jego wpływem
Bierut zerwał z religią. W 1919 wystąpił z KPP i przyłączył się (razem z
Hemplem), do skrajnie lewicowego Związku Robotniczego Stowarzyszeń
Spożywczych. W 1921 ponownie wstąpił do KPP. W 1924 został
aresztowany za działalność komunistyczną, następnie uniewinniony i
zwolniony z więzienia, został etatowym funkcjonariuszem KPP. Od maja
1925 do maja 1926 przebywał w Moskwie na kursach partyjnych, pod
pseudonimem Jan Iwaniuk . W Moskwie odbył szkolenie w zakresie zasad
konspiracji, pracy wywiadowczej i sabotażowej, poznał także ścisłe
kierownictwo KPP.
W 1932 wrócił do Polski. Od października 1932 do stycznia 1933 sprawował
funkcję sekretarza komitetu KPP w Łodzi, następnie przeszedł do wydziału
wojskowego KPP (działającego na rzecz wywiadu ZSRR), współpracując z
wywiadem sowieckim. Od tego momentu podjął też działalność dywersyjno-
szpiegowską przeciwko Polsce.
11 grudnia 1933 został aresztowany i w lutym 1935 skazany na 7 lat
więzienia, następnie był więziony przez władze sanacyjne w Rawiczu, dzięki
czemu udało mu się "przeczekać" stalinowskie czystki. Po amnestii w 1938,
okres do 1939 spędził w Warszawie, gdzie pracował jako księgowy w
Społem.
Po wybuchu II wojny światowej zbiegł na tereny okupowane przez Armię
Czerwoną. Przebywał potem na terenie ZSRR i na polskich terenach
okupowanych przez ZSRR. Zrzekł się obywatelstwa polskiego i przyjął
obywatelstwo sowieckie. Od października 1939 pracował w Kowlu, a
następnie na budowie zorganizowanej przez Komisariat Komunikacji ZSRR
(listopad 1939-czerwiec 1940). Od lata 1941 przebywał w Mińsku, jako
kierownik Wydziału Żywnościowego w urzędzie miasta (wtedy niemiecka
administracja), pozostając jednocześnie w kontakcie z wywiadem sowieckim.
W ZSRR przyjął nazwisko Bierut od pierwszych sylab nazwisk którymi
posługiwał się pełniąc swoje funkcje, w Kominternie: Bieńkowski i w GRU:
Rutkowski.
W lipcu 1943 został przerzucony do Polski, gdzie wszedł w skład KC PPR
pod pseudonimem Bolesław Birkowski. Od stycznia 1944 przewodniczący
KRN. Po objęciu przywództwa KRN, zarysował się wyraźny konflikt Bieruta z
ówczesnym szefem PPR Władysławem Gomułką, Na tle tego konfliktu Bierut
wysłał 10 czerwca 1944 donos do szefa Kominternu, Georgija Dymitrowa, w
którym oskarżył kierownictwo PPR (zwłaszcza Gomułkę, oraz wspierających
go Władysława Kowalskiego i Ignacego Logę), o "grupowe metody pracy
(tzw. frakcyjność), bezpryncypialność, dokonywanie nieustannych zygzaków
od sekciarstwa do skrajnego oportunizmu.
5 sierpnia 1944 udał się do Moskwy, gdzie uczestniczył w rozmowach z
premierem Rządu RP na uchodźstwie Stanisławem Mikołajczykiem. Bierut
jednoznacznie zadeklarował rezygnację z polskich terenów wschodnich,
m.in. zapewniając Stalina w dniu 12 października 1944, iż: Jesteśmy tu, by w
imieniu Polski żądać, by Lwów należał do Rosji. Już wówczas Bierut
otrzymał instrukcje od Stalina o zaostrzeniu działalności PKWN na terenie
tzw. "Polski Lubelskiej", zmierzające do pogłębienia represji wobec sił
niepodległościowych,
realizowanych
przez
tworzący
się
aparat
bezpieczeństwa PKWN, wywiad ZSRR i siły NKWD.
19-26 kwietnia 1945 Bierut ponownie przebywał w Moskwie na czele tzw.
delegacji polskiej, gdzie w jego obecności Józef Stalin i Edward Osóbka
Morawski podpisali "układ o przyjaźni, wzajemnej pomocy i powojennej
współpracy polsko-sowieckiej" (w tym czasie NKWD przetrzymywało w
więzieniach
16
przywódców
Polskiego
Państwa
Podziemnego
aresztowanych pod koniec marca 1945, o czym Bierut wiedział.
28 czerwca 1945 Bierut powołał Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej, w
którym
dominującą
rolę
odgrywali
przedstawiciele
ugrupowań
komunistycznych i lewicowych. Po I Zjeździe PPR w grudniu 1945 wszedł w
skład Biura Politycznego PPR jako członek tajny (oficjalnie przedstawiano go
jako bezpartyjnego szefa KRN), gdzie reprezentował tendencję skrajnie
promoskiewską.
5 lutego 1947 został wybrany przez Sejm Ustawodawczy (ukonstytuowany w
wyniku sfałszowanych wyborów) na prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
którym był do czasu wyboru Rady Państwa przez nowoobrany Sejm Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej, tj. do 20 listopada 1952 r. Uchwalona 22 lipca
1952 r. Konstytucja Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, nie przewidywała
stanowiska Prezydenta państwa.
Podczas wizyty na Kremlu 15 sierpnia 1948 Stalin udzielił Bierutowi zgody na
usunięcie Gomułki z życia politycznego. Na plenum KC PPR 31 sierpnia
Bierut doprowadził do ustąpienia Gomułki, ostro atakując go w głównym
przemówieniu i oskarżając o tzw. odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne. Po
wchłonięciu resztek uzależnionej od komunistów PPS, co nastąpiło formalnie
na Kongresie Zjednoczeniowym 15-21 grudnia 1948, gdy powstała Polska
Zjednoczona Partia Robotnicza (PZPR), Bierut został 22 grudnia 1948
przewodniczącym Komitetu Centralnego PZPR (I sekretarzem KC PZPR).
Na stanowisku tym kierował czystką w aparacie partyjnym PZPR,
doprowadzając do zdominowania partii przez skrzydło ściśle stalinowskie.
Zwiększył również ilość sowieckich doradców wojskowych w "ludowym"
Wojsku Polskim i milicji, jednocześnie powołując 6 listopada 1949
sowieckiego generała Konstantego Rokossowskiego na stanowisko ministra
Obrony Narodowej i marszałka Polski. 2 sierpnia 1951 doprowadził do
aresztowania Władysława Gomułki, do procesu jednak nie doszło na skutek
śmierci Stalina w 1953.
Bolesław Bierut
Strona 1 z 2
Bolesław Bierut - IV Rozbiór Polski
2010-11-17
http://www.ivrozbiorpolski.pl/index.php?page=bierut
