Hohl Joan - Wielkie z³udzenie

JOAN HOHL

Wielkie złudzenie

Rozdział pierwszy

Czekał na ni

Dawn nie była pewna, sk

d wie,

e ta zakurzona, zniszczona furgonetka nale

y do Bryce'a

Stone'a, ale zało

yłaby si

o swojego ulubionego konia pełnej krwi angielskiej,

e to był on.

Obserwował j

Dostała g

siej skórki, gdy poczuła spojrzenie powoli przesuwaj

ce si

po jej ciele. Opanowała si

by nie zesztywnie

z niech

ci, przywołała na twarz miły u

miech i zamkn

ła drzwi motelowego

pokoju. Czekała ... i czekała. Kiedy stało si

oczywiste,

e nie zamierza do niej podej

ść

, Dawn

zagryzła wargi i zacz

ła i

ść

w jego kierunku.

Stan

ł na parkingu motelowym w poprzek miejsc oznaczonych

ółtymi liniami. Zostawił otwarte

drzwi od furgonetki, nog

w obcisłych d

insach wysun

ł na zewn

trz i machał, ni

beztrosko.

Siedział rozparty swobodnie w ocienionym wn

trzu, opieraj

c si

jedn

o kierownic

. Twarz

osłaniał mu kapelusz stetson w kolorze naturalnej skóry. Patrzył, czekał i zmuszał j

, by podeszła.

Bezczelny plebejusz!
Pi

kna. Elegancka. Z klas

. Bryce wyliczał w my

li zalety kobiety, która szła w jego stron

. Oschły

mieszek uniósł k

ciki jego warg, gdy pomy

lał o jeszcze jednym, mniej pochlebnym okre

leniu:

zepsuta. Była teraz bli

ej i mógł przyjrze

jej kształtom dokładniej.

Jak na kobiet

była wysoka, nawet bez tych niepraktycznych sandałów na szpilkach, ocenił Bryce.

Miała pewnie o jakie

tna

cie centymetrów mniej ni

on, a mierzył metr dziewi

ęć

dziesi

t. Ka

fragment jej ciała doskonale pasował do reszty.

Zerkn

ł na jej długie nogi.

cisn

ło go w

oł

dku, kiedy przeniósł spojrzenie ze szczupłych kostek

na smukłe uda, niestety osłoni

te, lecz jednocze

nie wyra

nie podkre

lone przez d

insy, które

opinały ciało jak mokry kostium k

pielowy. Stylizowana koszula wyra

nie akcentowała jej kobieco

ść

głe, stercz

ce piersi. Rudobr

zowe włosy si

gały do ramion, a jasne wrze

niowe

wiatło budziło

w nich rude blaski. A

działy go palce, by si

ąć

i bawi

tymi l

cymi pasmami.

Arystokratyczne rysy twarzy układały si

w tak doskonał

cało

ść

e mogły z pewno

zaprze

ęŜ

czy

nie dech w piersi. O tak, ta dziewczyna była przyzwyczajona do zaspokajania wszystkich

swoich kaprysów.

Zepsuta lala.
- Pan Stone? - Dawn oczekiwała jakiej

reakcji, chocia

mrugni

cia, jakiejkolwiek zmiany na tej

kamiennej twarzy. Nic, nawet

ladu informacji, co działo si

za zasłon

tych ostrych, surowych

rysów. Emanował sił

zarówno fizyczn

, jak i psychiczn

. Patrzył na ni

spod przymkni

tych powiek

zimnym spojrzeniem, co wytr

cało z równowagi. Posiadał jak

ąś

nieubłagan

moc, która wydawała

otacza

niemal dotykalnie, wywołuj

c dreszcz.

- Słucham pani

. - Nieznacznie uchylił kapelusza. Jego zachowanie nie odznaczało si

szczególnym szacunkiem.

Dreszcz, który przebiegał wzdłu

gosłupa Dawn, nasilił si

na d

k jego niskiego, oboj

tnego

głosu. Z trudem opanowała niech

ęć

, wszystko si

w niej zagotowało. Wysuwaj

c do przodu

podbródek, u

yła chwytu, który nigdy nie zawodził, gdy chciała kogo

upokorzy

. Z wyniosłym,

pogardliwym wyrazem twarzy zlustrowała go od zakurzonych czubków butów po wywini

ty brzeg

kapelusza.

- Jestem Dawn Kingsley. - Wyci

ła do niego r

spokojnym, chłodnym gestem.

. Na Brusie Stone ani jej nazwisko, ani wyniosłe spojrzenie me zrobiły wi

kszego wra

enia.

- Tak, słyszałem - Poruszaj

c si

obra

liwie powoli i leniwie, Bryce wysiadł z furgonetki. Dawn

miała wła

nie opu

, kiedy wyci

ł swoj

w jej stron

- Chad ze stacji obsługi powiedział,

e pytała pani o mnie. - Jego szeroka dło

o długich

palcach pochłon

ła Jej r

w u

cisku, sprawiaj

c, i

poczuła si

mała i bezbronna.

- Tak. - Przy wzro

cie metr siedemdziesi

t osiem musiała tylko nieznacznie przechyli

głow

, by

spotka

jego przenikliwe spojrzenie. Chłód jego wzroku przenikn

ł j

do czubków

wypedicurowanych palców u nóg. Nie zamierzała czu

onie

mielon

, wi

c si

ła do bocznej

kieszeni obszernej torby i wyci

ła kartk

papieru, zamachała m

I trzymała mu przed oczami.

-. Nie wiedziałam, gdzie mog

pana znale

źć

- wyja

niła u

miechaj

c si

łagodnie. - Wszystko,

co dostałam, to pana nazwisko I nazw

tego miasteczka, Tusayan.

- Dostała pani? - Uniósł brwi w zdumieniu. Spojrzenie pozostało nieruchome.

Zrobiło jej si

ciepło, co przypisała

arowi słonecznemu.

Poczuła si

nieswojo, a spowodowała to jego obcesowo

ść

. Dawn odwróciła wzrok i obrzuciła

okolic

lekcewa

Ŝą

cym spojrzeniem.

- Mała mie

cina. - W głosie zabrzmiała nutka pogardy.

Dawn miała nadziej

na jak

ąś

reakcj

. Daremnie. Bryce pozostał niewzruszony.

- Dostała pani ? – powtórzył pytanie tym samym beznami

tnym tonem.

Dawn poczuła,

e wszystko si

w niej gotuje. Zgrzytaj

c z

bami rzuciła lodowatym tonem:

- Tak. Nasz wspólny znajomy dał mi pana nazwisko.
- Có

to za wspólny znajomy?

Niemo

liwe! Powiedział do niej całe pi

ęć

słów! Nakazała swemu sercu spokój i z trudem

opanowała

miech, jakim chciała wybuchn

ąć

mu w twarz.

- Bruce Clayton - odpowiedziała pow

gliwie. – Wiem,

e zeszłej jesieni był pan jego

przewodnikiem w

w czasie bezkrwawych łowów z aparatem fotograficznym.

- Mm.
Dawn westchn

ła zniecierpliwiona. Stary chwyt "odpowied

tak krótka jak długie nogi"

zaczynał J

zło

. - Czy mo

na wiedzie

, jaka tre

ść

kryje si

za tym tajemniczym: mm?

- spytała ze słodk

ironi

- Wszystko ma jak

ąś

tre

ść

- Odpowiedział znudzonym tonem Bryce. - Jedyna rzecz,

Jaka mnie interesuje, to powód, dla którego Clayton dał pani moje nazwisko. .

- Powód jest oczywisty. Bruce polecił pana jako najlepszego przewodnika w Arizonie, a

kto wie, czy nie na całym Zachodzie. - Ton Jej głosu sugerował, ze zaczynała mie

co do

tego powa

ne w

tpliwo

ci.

- Dlaczego?

- Dlaczego? Co dlaczego?

Tym razem Stone ci

ęŜ

ko westchn

ł.

- Dlaczego mnie polecił i po co pani potrzebuje przewodnika? - Obrzucił jej ciało

chłodnym spojrzeniem, ubieraj

c usta w cie

miechu. - Chce pani fotografowa

zwierz

ta? .

- Ale

d! Oczywi

cie,

e nie. - Dawn pokr

ciła głow

, lecz przestała nagle po chwili

zastanowienia.
- Mo

e w pewnym sensie - przyznała tonem pełnym wahania.

- To z pewno

wszystko wyja

nia, ale czy mogłaby pani by

nieco bardziej

precyzyjna?
Dawn znów zacisn

ła z

by. Bryce Stone był chyba najbardziej denerwuj

cym

ęŜ

czyzn

, jakiego spotkała. Szkoda,

e był jej potrzebny, my

lała, przygl

daj

c mu si

. Nic nie sprawiłoby jej wi

kszej przyjemno

ci, ni

powiedzenie temu m

ęŜ

czy

nie, by

wybrał si

na pustyni

nie zabieraj

c ze sob

kropli wody. Nagle zdała sobie spraw

, jak

jest gor

co i jak bardzo jest spragniona. Przy odrobinie szcz

ęś

cia znajdzie tutaj jak

ąś

restauracj

czy bar. Nadała głosowi bardziej pojednawczy ton.

- Mm... czy znalazłoby si

tutaj miejsce, gdzie mogliby

my usi

ąść

- Nic dziwnego. - Bryce przyjrzał si

jej stopom. Gdybym miał na nogach te szpiczaste

namiastki butów, te

marzyłbym o tym, by usi

ąść

Tego było ju

za wiele! Za sandały, które miała na sobie, zapłaciła dwie

cie

siedemdziesi

t pi

ęć

dolarów, a ten kretyn nazywał je namiastkami! Ta kropla przepełniła

czar

! Dawn była bliska wybuchu. Otwierała ju

usta, by zada

straszliwy cios, gdy

przypomniała sobie, jak bardzo był jej potrzebny.
- Skoro tak, to czy jest tu jakie

miejsce, gdzie mo

na usi

ąść

? - Dawn przełkn

ła gorycz

i dum

. - Gdzie mo

na zamówi

zimnego do picia?

- Jasne. - Bruce wzruszył ramionami i pokazał głow

budynek, z którego przed chwil

wyszła. - W motelu jest

wietna restauracja. - U

miechn

ł si

w ten niezwykle irytuj

cy,

ironiczny sposób. - Jest te

bar, je

eli chce si

wypi

mocniejszego.

Dawn miała ochot

pokaza

mu, jak

moc ma wymierzony przez ni

policzek. Tymczasem cał

moc zamkn

ła w uprzejmym u

miechu.

- Chod

my tam, o ile nie ma pan nic przeciw temu?

- Chod

my. - Ruchem dłoni Bryce poprosił, by poszła pierwsza. - Masz szcz

ęś

cie złotko. Nie

mam dzisiaj nic lepszego do roboty.
Dawn rzuciła mu spojrzenie przez rami

- Dzi

kuj

za komplement - odparowała k

ąś

liwie.

Twarz rozja

nił mu u

miech.

- Oczekuje pani komplementów? - Z błyskiem w oczach powoli przyjrzał si

jej twarzy i

szczupłemu ciału. - Jest pani pi

kobiet

o smukłym, poci

gaj

cym ciele - stwierdził

otwarcie, oceniaj

c jej zalety. Rozbawił go wyraz zdumienia w jej oczach. - Czy

by nie o to cho-

dziło?
- Pan... ja... - Daremnie szukała wystarczaj

co ostrych słów, by móc go unicestwi

. Jeszcze

nigdy nie była taka w

ciekła. - Jak pan

mie... - Tylko tyle pozwolił jej powiedzie

Impertynencki gbur! Ma czelno

ść

mia

jej prosto w twarz!

- Niech pani zostawi to przedstawienie dla kogo

, na kim zrobi wra

enie, kochanie. - Bryce

mówił tym samym znudzonym tonem. - Mn

nie tak łatwo wstrz

ąć

. Je

eli jednak chce pani

ze mn

pogada

, lepiej szybko si

zdecydowa

. Inaczej ju

mnie tu nie ma. Wszystko zale

y od

pani.
Egoista, despota, arogant... Dawn nie mogła zebra

li, taka była w

ciekła. Jednak jeden

fragment jej rozumu przypominał, jak bardzo wa

ny dla jej planów jest ten człowiek. Kipi

gniewem obróciła si

na pi

cie i poszła w stron

motelu.

- Cze

ść

, Bryce. Co słycha

? - Recepcjonista pozdrowił Ich gestem r

ki.

- Niewiele, Ted. Ta dama jest spragniona. - Nieznacznym ruchem głowy wskazał Dawn.
Ted obrzucił Dawn takim samym spojrzeniem, jakim obdarzył ja, gdy przyjechała do motelu.
- Do wyboru, do koloru. Restauracja i bar s

wła

ciwie puste. - Jeszcze jedno spojrzenie

rzucone na Dawn.
- Za kilka minut ko

prac

. Mo

e przył

do was.

Dawn zesztywniała. Jak na jeden dzie

wystarczyło ju

gapi

cych si

facetów. Otworzyła usta,

by zaprotestowa

. Kto

jednak był szybszy.

- Mo

e nie. - Głos Bryce'a był łagodny, ale wzrok lodowaty. - Mamy pewne sprawy do

omówienia.
Policzki Teda pokrył rumieniec.
- Ach... tak. Nie chciałbym si

narzuca

Bryce u

miechn

ł si

i skin

ł głow

- Do zobaczenia, Ted. - Ujmuj

c Dawn za łokie

, poprowadził j

w stron

restauracji.

- Ju

jadłam. Mo

e by

bar.

Bryce wzruszył ramionami i zmienił kierunek. - Wszystko jedno gdzie.
Dawn naje

yła si

, ale nie zwolniła. Nie zdarzyło jej si

nigdy tak ostro reagowa

na m

ęŜ

czyzn

Złe fluidy, wytłumaczyła sobie. Przymru

yła oczy i wsun

ła si

do lo

y w słabo o

wietlonym

barze. Od pocz

tku czuła,

e m

ęŜ

czyzna jest jej przeciwnikiem. Bryce Stone dra

nił j

, a to

mogło okaza

w przyszło

ci du

ym utrudnieniem. Poczuła przedziwny ucisk w

oł

dku, gdy

zaj

ł miejsce naprzeciwko. Tak, z pewno

trudno b

dzie da

sobie z nim rad

- Co chce pani zamówi

Wyrwana z zamy

lenia, Dawn wstrz

ła si

i spojrzała na niego.

- Co takiego?

Bryce rzucił jej chłodn

spojrzenie. - Janice czeka na zamówienie.

- Janice? - Dawn zmarszczyła brwi.
- Nasza kelnerka - odpowiedział wskazuj

c ruchem głowy kobiet

stoj

przy ich lo

y. Dziewczyna

pochodziła z plemienia Nawaho, była młoda i ładna o pi

knych, ciemnych oczach i mi

kkim

spojrzeniu.
- Czego zechce si

pani napi

- Och! - Dawn u

miechn

ła si

przepraszaj

co do cierpliwie czekaj

cej dziewczyny. - Poprosz

wino

z lodem.
- A ja poprosz

eby moje było z głow

. - Bryce u

miechn

ł si

do młodej kobiety, a Dawn zaparło

dech w piersi. Zapatrzyła si

w niego jak w obraz i tylko jak przez mgł

słyszała szorstk

odpowied

dziewczyny.
- Masz jeszcze co

dowcipnego do powiedzenia? Bryce wybuchn

ł radosnym

miechem, a

Dawn

poczuła ciarki wzdłu

gosłupa. Zmiana była zbyt szokuj

ca. Dokoła oczu pojawiły si

zmarszczki

mimiczne. Biel z

bów odcinała si

od opalonej skóry. Wygl

dał na człowieka swobodnego, na luzie,

całkowite przeciwie

stwo m

ęŜ

czyzny o zimnych oczach i nie wzruszonej twarzy, jakiego poznała par

minut wcze

niej. Dawn prawie zacz

ła go lubi

, kiedy kelnerka odeszła i Bryce zwrócił si

znów ku niej.

- No dobra. Moja damo, czego chcesz ode mnie? - spytał oschle.
Dawn znów si

spi

ła. Wstrz

ł ni

dreszcz niech

ci. Zastanawiała si

, co było w niej takiego,

czego tak bardzo nie lubił. Podniosła głow

i spojrzała mu w oczy.

- Chc

pana wynaj

ąć

. - Jej głos był chłodny wbrew temu, co czuła.

- Wynaj

ąć

? Po co?

eby zaprowadził mnie pan do Kanionu - odparła zdecydowanie.

Bryce był zdumiony.

- Do Wielkiego? - Ton jego głosu był bezpo

rednim odbiciem nastroju.

- Oczywi

cie - odpowiedziała niecierpliwie. - Jest. Jest jaki

inny?

- Moja damo, kanionów w Arizonie jest do licha i troch

Tym razem Dawn nie wytrzymała i wybuchn

ła.

- Wiem! Ale. przecie

nie przyjechałabym do Tusayan, gdybym me chciała obejrze

Wielkiego

Kanionu? - Odetchn

ła gł

boko. - I nie nazywaj mnie dam

- Dlaczego nie? Czy

nie jeste

- Jestem, do jasnej cholery! - Słowa wymkn

ły si

z ust, zanim zdołała je zatrzyma

. Oburzona na

sam

siebie,. zaczerpn

ła powietrza, by si

uspokoi

. Nigdy nie traciła panowania nad sob

. Nigdy.

To,

e przytrafiło jej si

to teraz, przez uwagi tego człowieka rzucane jakby od niechcenia, było

niemal nie do zniesienia.

- Przepraszam - powiedziała sztywno. - Nie chciałam kl

ąć

- Ale zrobiła to pani. - Wzruszył ramionami. - Zasłu

yłem sobie. - Podniósł r

, by zdj

ąć

kapelusz

i rzuci

go na siedzenie obok. Przeczesał palcami g

ste, faluj

ce włosy. - Ja te

przepraszam. Mo

zaczniemy od nowa? _ Pytaj

co uniósł brwi i u

miechn

ł si

zach

caj

co. - Okay?

skie pi

kno jego u

miechu urzekło Dawn. Z trudem opieraj

c si

uczuciu ciepła, jakie ni

zawładn

ło, spojrzała na niego chłodno i kiwn

ła głow

- Dobrze, panie Stone, zaczniemy ...
- Bryce - przerwał łagodnie. - Na imi

mam Bryce.

Dawn wahała si

przez chwil

, zanim uległa jego cichej zach

cie.

- Bryce - powtórzyła. U

miechn

ł si

z satysfakcj

- A czy mog

mówi

do pani: Dawn? - spytał.

Czuła,

e jej odporno

ść

na jego urok słabnie. Zmienił stosunek do niej, była wi

c ostro

na.

Spojrzała na niego podejrzliwie, ale kiwn

ła głow

- W porz

dku. - U

miechn

ł si

szerzej i rozbłysły mu oczy. Jaki

ostrzegawczy głos

wzywał Dawn do ucieczki.

Za pó

no. Nadeszła wła

nie kelnerka z napojami. Dawn przysłuchiwała si

, jak Bryce

przekomarzał si

z młod

kobiet

, czuj

e przedziwnie brak jej tchu.

Bryce Stone, trzymaj

cy si

w ryzach, był po prostu poci

gaj

cy. Rozlu

niony i pełen

uroku, wywierał piorunuj

ce wra

enie. W dodatku było w nim co

, z czym nigdy si

nie

spotkała. Jaka

cecha, która odró

niała go od innych. Patrz

c mu w oczy Dawn szukała dla

niej nazwy.

Pierwotny. Była w nim jaka

pierwotno

ść

, która kazała my

o innej epoce, gdy

ęŜ

czy

ni przemierzali ziemi

jak zdobywcy, bior

c wszystko czego zapragn

li, zarówno od

ziemi jak i kobiet.

Poczuła dreszcz wzdłu

gosłupa na my

l o takiej sytuacji. Dawn dobrze znała rekiny

współczesnego

wiata interesu, jej ojciec był jednym z nich. Ale Bryce nie przystawał do

modelu m

ęŜ

czyzny dr

czonego przez wrzody i stresy. Był zbyt niezale

ny, zbyt ziemski,

zbyt m

ski. Poczuła,

e wszystko co w niej kobiece, nieodparcie poddaje si

jego

skiemu urokowi. Uczucie wydało si

jej zbyt pierwotne, na granicy prymitywnego.

Poruszyło pragnienia ukryte gł

boko pod warstw

dobrego wychowania w cywilizowanym

wiecie. Uczucie to nie zgadzało si

wiatłem dnia.

Dawn nie czuła si

z tym dobrze. Usiłuj

c zwalczy

ogarniaj

cy j

nastrój, spowodowany

samym patrzeniem na niego, podniosła głow

. Wróciła do rzeczywisto

ci i zaciekawiła si

co te

Bryce mógł powiedzie

do młodej kelner,

e si

tak zaczerwieniła. Po czym

przekonuj

c sam

siebie, ze nic j

to nie obchodzi, Dawn uniosła kieliszek w jego stron

- Na zdrowie ... Bryce.

Rozdział drugi

Słabo skrywana nutka ironii w głosie. Dawn zwróciła uwag

Bryce'a. Westchn

ł cicho odwracaj

twarz w stron

swej towarzyszki. Z ponurym usmieszkiem złapał za ucho kufla.

_ Na zdrowie ... - Zawiesił z rozmysłem. głos zanim dodał: - Dawn. Poci

ł du

y łyk zimnego

plwa l rozSladai

c si

wygodniej, uwa

nie przyjrzał si

jej twarzy.

• Obserwacja okazała si

owocna. Z bliska Dawn była jeszcze pi

kniejsza ni

lał. Miała mały

nos, wysokie ko

ci policzkowe, wyra

nie zarysowan

szcz

. brwi o ton ciemniejsze ni

kasztanowe włosy tworzyły delikatne łuki. Orzechowe oczy roz

wietlały plamki złota i br

zu.,

W takich oczach m

ęŜ

czyzna ch

tnie by uton

ł, pomyslał Bryce, czuj

c napi

cie mi

ęś

ni ciała.

tnie. zanurzyłby te

palce w rudobr

zowych pasmach jedwabistych włosow. Ale to jej ustom

nale

ało si

cej uwagi. Nagle zaschło mu w gardle. Wiedział,

e wargi Dawn smakowałyby Jak

miód.

Opanowało go nagłe po

Ŝą

danie, pochylił si

c w jej stron

. Do rzeczywisto

ci przywróciło go

ostrzegawcze

wiatełko w jej oczach i niemal niezauwa

alne napi

cie w k

cikach ust, których tak

bardzo pragn

ł.

Zniecierpliwiony tym,

e pozwolił wyobra

ni wzi

ąć

gór

nad zdrowym rozs

dkiem, Bryce

zareagował z typowo ludzk

słabo

. Powiedział do niej rozdra

nionym tonem:

- Mo

e wreszcie mi powiesz, po co chcesz i

ść

do kanionu?

W Dawn drgał ka

dy nerw.

wiadoma swojej urody była przyzwyczajona do m

skich spojrze

Rozbierano i oceniano j

oczami tysi

ce razy, nie dalej jak przed kilkoma minutami w holu

motelowym robił to ten zuchwały młody recepcjonista. I chocia

nie podobały si

jej powłóczyste,

taksuj

ce spojrzenia, zawsze sobie powtarzała,

e powinna by

do tego przyzwyczajona. Jednak nie

była. Mimo to jej reakcja na spojrzenie Bryce'a jakie posłał spod przymkni

tych powiek, była inna ni

zwykle. Nie poczuła si

zniecierpliwiona i rozdra

niona. Dr

ała na całym ciele. Zdr

twiała. Skór

miała rozpalon

, to znów zimn

, a wsz

dzie czuła ukłucie jakby tysi

ca igiełek. W gł

bi ... daleko w

gł

bi czuła ból. Była przera

ona. Przera

ona w sposób, którego ~ie rozumiała. Reakcj

zalewaj

ce j

wewn

trzne ciepło był lodowaty chłód, okazywany na zewn

trz.

- Badania - odpowiedziała krótko i tre

ciwie. Bryce zmarszczył brwi.

- Jakie badania? Jeste

wielbicielk

natury? Archeologiem?

Dawn potrz

ła głow

- Jestem powie

ciopisark

Jeszcze raz Bryce miał czelno

ść

z niej si

mia

. - Powie

ciopisark

! - wykrzykn

ł.

- Tak, pisark

. - Ton głosu Dawn mógłby zamra

. - Pisz

powie

ci.

Grymas przebiegłego u

mieszku wygi

ł usta Bryce'a. - Jeste

pisark

współczesn

Bruce'owi

Claytonowi.
Dawn zesztywniała słysz

c drwin

w jego głosie.

_ Co Bruce ma tu do rzeczy? - spytała pełna podejrzli-

ci.

_ Co Bruce mo

e mie

gdziekolwiek do rzeczy? - od-

parował. - Na pewno nic po

ytecznego. - Wyd

ł wargi tak, jakby jadł co

kwa

nego. - Z tego, co

dowiedziałem si

o Claytonie w czasie jego pobytu tutaj, jest on nikim wi

cej, jak paso

ytem.

yje z

pieni

dzy swego dziadka. Wypełnia pustk

swego

ycia włócz

gami dookoła

wiata, kolekcjonuje

kobiety, które uda mu si

zaci

ąć

do łó

ka i anga

uje si

od czasu do czasu w wyprawy

fotograficzne. _ Uniósł brew. - Czy zabawa w pisanie jest twoim sposobem na zabicie czasu?

Tym razem Dawn nie potrafiła si

opanowa

_ Zabawa! - powtórzyła oburzona. - Jak

miesz sugerowa

...

Bryce przerwał jej ostro.

_ Niczego nie sugeruj

, mówi

wprost. Badania. - Wydał dziwny, pogardliwy d

k. Wzi

kapelusz. - Przykro mi, ale nie mam czasu dla znudzonych, zepsutych panienek szukaj

cych

wra

w kanionie. - Spojrzeniem jak laser przykuł j

do miejsca. - Do diabła! - wymamrotał. - Nie

miałbym dla ciebie czasu, nawet gdybym nie miał nic innego do roboty. - Odsuwaj

c nie

doko

czone piwo, wy-

sun

ł si

z lo

_ Poczekaj chwil

! - Nie zastanawiaj

c si

nad tym, co robi, Dawn złapała go za nadgarstek.

Poczuła nieznany strach, gdy Bryce spojrzał na jej palce. - Prosz

, wysłuchaj mnie - dodała

nieswoim, błagalnym tonem.

Bryce powoli podniósł wzrok. Spojrzenia ich si

spotkały i Dawn przebiegł kolejny dreszcz

strachu.

_ Niech to b

dzie przekonuj

ce,

licznotko - powiedział ostrzegawczym głosem.

Dawn nienawidziła okre

takich jak: złotko,

licznotko, kotku, ale była zbyt zdenerwowana, by

protestowa

. Sekundy, w ci

gu których usadawiał si

z powrotem w lo

y, wykorzystała na zebranie

li. Zacz

ła mówi

w chwili, gdy podniósł na ni

wzrok,

- Przede wszystkim zapewniam ci

e nigdy w nic si

nie bawi

- zacz

ła.

Chocia

Bryce nie odpowiadał, w jego twarzy wida

było sceptycyzm.

Zachowuj

c spokój, Dawn zacisn

ła z

by, po czym mówiła dalej.

- Nawet je

eli sobie pofolguj

, to na pewno nie w pracy.

- W pracy? - Bryce nawet nie próbował ukry

swego

zdumienia.

- Tak, w pracy! - odparowała Dawn. - Zarabiam na

ycie, panie Stone, tak jak pan i wszyscy inni

ludzie.

- Jasne.
Zrobiło jej si

czerwono przed oczami. Ogarn

ła j

ciekło

ść

. We wzroku miała złote błyski, gdy

ostro zmierzyła jego leniw

, rozpart

na siedzeniu posta

. Kto pozwolił mu jej ubli

? Có

takiego

nadzwyczajnego robił, poza prowadzeniem od czasu do czasu grup my

liwych? Był po prostu

zuchwały i bezczelny!

- Napisałam cztery powie

ci, panie Stone - powiedziała sucho. Podniosła dło

, mi

dzy palcem

wskazuj

cym i kciukiem zostawiaj

c zaledwie mał

szpar

. - Moja ostatnia ksi

ąŜ

ka była na tyle bliska

wej

cia na list

bestsellerów.

- Jestem zachwycony. - Jego głos przeczył słowom.
- Powinien pan by

- odszczekn

ła. - I powiem panu

jeszcze, panie Stone - dodała niskim, gor

czkowym tonem. - Tak bardzo pragn

zobaczy

swoj

ksi

ąŜ

na tej li

cie,

e smak triumfu czuj

w ustach. My

e ksi

ąŜ

ka, nad któr

wła

nie pracuj

dotrze tam.' - Z nadmiaru emocji i gniewu Dawn zaschło w gardle. Umilkła na chwil

i napiła si

wina. Bryce wykorzystał t

chwil

na wtr

cenie suchej uwagi.

- Pisarz musi sprzeda

ksi

ąŜ

, zanim zacznie torowa

sobie drog

na listy bestsellerów.

- Niemo

liwe? - Odpowied

Dawn brzmiała ostro i wyra

nie dawała do zrozumienia, jak

bardzo był jej wstr

tny. - Niech pan sobie wyobrazi,

e sprzedałam t

ksi

ąŜ

i to z niezł

zaliczk

. - Dawn podała cyfr

, która nareszcie zdołała wywrze

na nim wra

enie.

- Co? - Bryce Stone wpatrywał si

w ni

w osłupieniu. Dawn popijała wino, patrz

wynio

le.

- To co pan słyszał.

Bryce przygl

dał si

jej przez kilka sekund, po czym wyraz zdumienia na twarzy ust

pił

miejsca autoironii.

- Dopadnij ich, kochanie - powiedział zach

caj

co, wznosz

c kufel. - Mam nadziej

e ci

uda.

Szczero

ść

w jego głosie sprawiła jej prawdziw

przy jemno

ść

,która zalała j

fal

niezwykle intensywnego ciepła.

eby unikn

ąć

analizy swych uczu

, zacz

ła mówi

- Dzi

kuj

. Te

mam t

nadziej

- przyznała otwarcie.

- Musz

jednak zbada

dokładnie kanion, aby nada~ opo-

wie

ci prawdziwy charakter.

- Po co? - W jego głosie znów zabrzmiał sceptycyzm. Dawn westchn

ła. Dlaczego musi

przytrafia

to wła

nie jej? Poczuła si

znu

ona. Pokr

ciła głow

i si

ła po kieliszek.

Był pusty. Dziwne,

e kelnerka nie wróciła do nich.

- Wytłumacz

, je

eli znajdziesz swoj

znajom

Janice i zamówisz jeszcze jeden kieliszek

wina.

- Najpierw musisz co

zje

ść

Dawn zmierzyła go wzrokiem.

- Zapewniam pana,

e mog

wypi

cej ni

jeden kieliszek wina, panie Stone.

Odpowiedział krótko i rzeczowo.
- By

e, ale najpierw zjemy kolacj

. Po prostu,

eby by

spokojnym.

- Kolacj

? - zdumiała si

Dawn. Bryce starał si

ukry

rozbawienie.

- Mo

e nie zauwa

yła

, ale jest po szóstej. - Dłoni

wskazał hol. - Nocne marki ju

zaczynaj

Marszcz

c brwi Dawn rozejrzała si

wokół. W barze było pełno ludzi, co tłumaczyło

nieobecno

ść

kelnerki. Napór spragnionej ludzko

ci zdenerwował Dawn. Nie dlatego,

e nie

lubiła tłumów, ale poniewa

zdała sobie spraw

, i

nie miała poj

cia o ich obecno

ci.

Straciła poczucie czasu, przestrzeni i wszystkiego, tak zaanga

owała si

w słowny

pojedynek z Bryce'em Stone. Poczuła skurcz

oł

dka. Wolała powiedzie

sobie,

e to chyba

jednak głód. Spojrzała pytaj

co na Bryce'a.

- Czy powiedziałe

: n

jpierw zjemy kolacj

? Bryce kiwn

ł twierdz

co głow

- Gdzie?

- Tutaj, w restauracji w motelu. - Wzruszył ramionami.

- Na czyj koszt? - grzecznie spytała Dawn.
U

miechn

ł si

leniwie.

- Oddam pokłon feministkom i pozwol

ci zapłaci

. _ Z

by błysn

ły w u

miechu. - Poza

tym to ty dostała

poka

zaliczk

Rozdział trzeci

Kolacja była przepyszna. Dawn nie wiedziała tylko, co my

o swoim towarzyszu.

Zbijały j

z tropu nagłe zmiany w zachowaniu, od szorstkiego do czaruj

cego i vice versa.

Bryce podczas całej kolacji grał rol

uroczego kompana, zabawiaj

c Dawn anegdotami o

perypetiach z fotografami -

ółtodziobami.

_ Dlaczego wci

ąŜ

tym zajmujesz? - spytała bawi

c si

kieliszkiem likieru.

Bryce wzruszył ramionami.

_ Dzi

ki temu mog

oderwa

czasami od swojej zwykłej pracy i sp

dzi

troch

czasu

na łonie natury.

Dawn uniosła w zdziwieniu brwi.

_ Zwykłej pracy? Byłam pewna,

e jeste

zawodowym przewodnikiem.

_ A ja byłem pewien,

e jeste

dyletantk

, jak twój przyjaciel Clayton - wycedził Bruce.

_ Nie jeste

jeszcze przekonany o czym

przeciwnym. Dawn spróbowała cedzi

słowa

podobnie jak on.

Bryce u

miechn

ł si

przebiegle.

_ Jasne. I lepiej przyłó

do przekonywania mnie, bo inaczej nici z twojej pracy. -

Strofował j

jak dziecko. Radz

ci zabra

do tego od razu.

Dawn znów si

zirytowała. Przeklinaj

c jego osobowo

ść

kameleona, wys

czyła ostatnie

krople likieru i zdecydowanym gestem odstawiła kieliszek. Wywołała tym u

mieszek na

twarzy Bryce'a, co rozdra

niło j

jeszcze bardziej. Przypomniała sobie,

e jego osoba była

bardzo istotna dla jej planów. Odetchn

ła gł

boko szykuj

c si

do wyja

nie

. Kelner pojawił

przy ich stoliku, zanim zd

ąŜ

yła wypowiedzie

pierwsze słowo.

- Czym jeszcze mog

słu

? - spytał uprzejmie Bryce'a, całkowicie ignoruj

c Dawn.

Dawn spojrzała na kelnera w milczeniu, oskar

c go

szowinizm. Odk

d pami

tała, nienawidziła sytuacji, w których traktowano j

jak powietrze,

podczas gdy jej kompana otaczano szacunkiem. Tym razem było jeszcze gorzej, gdy

to ona

płaciła rachunek!

Bryce pokr

cił przecz

co głow

- Nie, dzi

kuj

. - Rzucił Dawn rozbawione spojrzenie.

- A ty? - Dawn a

kipiała i Bryce doskonale o tym wiedział. Fakt, i

tak łatwo j

rozszyfrował,

tylko pogł

bił irytacj

, która zmieniła si

we w

ciekło

ść

- Te

dzi

kuj

. - U

miech, na jaki si

zdobyła, nie pokrył gniewu w oczach.

Bryce bawił si

doskonale. Oczy błyszczały mu od ironicznego u

miechu.

- Rachunek mo

e pan da

tej damie - poinstruował kelnera, łagodnie u

miechaj

c si

Dawn.

- Dobrze, prosz

pana. - Wyczuwaj

c napi

cie pomi

dzy nimi, zakłopotany kelner

przeniósł spojrzenie z Bryce'a na Dawn. Starannie wypisał rachunek i poło

ył przed ni

stoliku.

Dawn podpisała go, wyci

gaj

c klucz, aby udowodni

e mieszka w motelu.

Mamrocz

c: "Dzi

kuj

" kelner wycofał si

od stolika.

Dawn podzi

kowała grzecznie i spojrzała na Bryce'a spod przymkni

tych powiek.

- Ch

tnie zapłac

za wszystko ... - zacz

ła, ale uciszył j

ruchem r

ki.

- Nie mo

emy tu rozmawia

- powiedział, pokazuj

c na tłumek kł

cy si

przy wej

ciu w

oczekiwaniu na wolne stoliki. - Kierownictwo byłoby z pewno

wdzi

czne, gdyby

my zwolnili

miejsca.

c przez restauracj

do wyj

cia z motelu, Dawn toczyła wewn

trzn

walk

z gniewem i

frustracj

. Zaczynała by

pewna,

e Bryce bawi si

jej kosztem, w ko

cu za

odrzuci ofert

, bez

wzgl

du na to, jak dobrze j

przedstawi.

Jesienna noc była jasna i chłodna. Na ciemnym niebie l

niły miliony gwiazd. Ksi

ęŜ

yc zalewał

pejza

srebrzystym

wiatłem. W powietrzu unosił si

zapach jałowców.

Dawn zatrzymała si

nagle, ledwie znalazła si

za drzwiami. Przecie

była pisark

. Dr

Ŝą

zamkn

ła oczy i zaczerpn

ła gł

boko powietrza, wci

gaj

c w płuca smak i aromat nowego

otoczenia. Zapomniała o uwa

nym spojrzeniu towarzysz

cego jej m

ęŜ

czyzny, który przygl

dał si

jej

spod przymkni

tych powiek.

- Czy była

kiedy

na Zachodzie? - cicho spytał Bryce. Dawn u

miechn

ła si

lekko pi

knymi

wargami.
- W Los Angeles, Las Vegas, San Francisco - wyliczyła . wzruszaj

c ramionami. - Pełno tam

wiateł, hałasu i ludzi. Nigdzie nie było jak tutaj, ten wspaniały, pachn

cy bezruch, to usidlaj

poczucie spokoju i ciszy.

- Podoba ci si

tu?

miech znikł z warg Dawn.

- Mo

na si

od tego nawet uzale

. Mogłabym spróbowa

przekona

e lepiej by mi si

pracowało w takiej atmosferze, gdybym nie wiedziała,

e to wszystko złudzenie.

.- Czy jste

całkiem pewna,

e to złudzenie? - W głosie Bryce a zabrzmiało wyzwanie.

- A mo

esz mnie przekona

e nie jest? - Dawn odpowiedziała cynizmem na jego wyzwanie.

Bryce u

miechn

ł si

z pewno

- Gdybym miał na to ochot

, a nie mam, to pewnie mógłbym. Poza tym to ty miała

mnie

przekonywa

, a nie ja ciebie.

Napi

cie, które czuła przedtem, powróciło z nagł

sił

Rozejrzała si

. Wzrok jej padł na furgonetk

z otwartymi drzwiami, któr

zaparkował nieprzepisowo.

Zastanawiaj

c si

, dlaczego nikt go nie okradł albo przynajmniej nie wlepił mandatu, odwróciła

zamy

lone spojrzenie w jego stron

- Chyba mo

emy porozmawia

w twojej furgonetce? Bryce pokr

cił głow

, zanim zd

ąŜ

yła

sko

czy

- Nie, jest brudna. - Zlustrował j

uwa

nym spojrzeniem. - Zniszczyłaby

sobie te wyszukane

insy .. - Wzruszył bezsilnie ramionami. - Chyba b

dziemy musieli pój

ść

do twojego pokoju.

Dawn zesztywniała. - Zastanów si

Bryce nie roze

miał si

. Westchn

ł.

- Słuchaj, moja droga, to ty chciała

rozmawia

, nie ja.

- Ale nie chciałam,

eby odbyło si

to w pokoju motelowym! - wykrzykn

ła.

Oczy Bryce'a rozbłysły zniecierpliwieniem.

- Czego do licha, si

boisz? Czy spodziewasz si

e oszalej

z po

Ŝą

dania i rzuc

na ciebie? -

miał si

krótko i obra

liwie. - Niedoczekanie twoje.

Dawn była w

ciekła.

- Ty arogancki, zarozumiały ... - Tylko tyle pozwolił jej powiedzie

_ Nie mówmy o tym. Dam ci nazwisko innego przewodnika. - Znów wzruszył ramionami

w ge

cie zniecierpliwienia, które nim targało. - Do diabła, musisz tylko pój

ść

do Schroniska

Jasnego Anioła i zarezerwowa

miejsce w jednej z wypraw na mułach, które regularnie

wyruszaj

do kanionu. Wszystkie te wyprawy s

prowadzone przez fachowców. - Oparł

ce na biodrach i patrzył na ni

wynio

le.

Dawn wytrzymała jego spojrzenie i wydobyła z siebie:

_ Nie chc

ść

z band

turystów ze schroniska i rezerwowa

miejsca w wyprawie na

mułach i nie potrzebuj

nazwiska innego przewodnika! Chc

ciebie! - Kiedy wypowiedziała

te słowa, zdała sobie spraw

e to prawda. Nie wiedziała dokładnie, dlaczego tak bardzo

jej zale

y na tym,

eby to on był jej przewodnikiem i niezbyt chciała zagł

bia

przyczyny. Instynktownie czuła,

e to koniecznie musi by

on.

Niestety Bryce zupełnie nie czuł wagi sprawy. Specjalnie postanowił przypisa

inne

znaczenie jej ostatniemu zdaniu. Jego poci

gaj

ce usta uło

yły si

w zmysłowy u

miech,

miech, który mógł roztapia

ci... ko

Dawn.

_ No có

, to mo

na by zorganizowa

- powiedział cichym, sugestywnym głosem.

Oburzona na swoj

nagł

słabo

ść

w nogach i sztywna ze zło

ci, Dawn zmierzyła

pogardliwym spojrzeniem jego smukłe ciało.

_ Niedoczekanie - odparowała, rzucaj

c mu w twarz jego własne słowa. Usiłowała nie

przyzna

przed sob

do podniecenia i fali gor

ca, która j

zalała.

Bryce roze

miał si

_ Jeste

twarda, musz

ci to przyzna

. - W jego głosie usłyszała pow

gliwe uznanie. - W

porz

dku,

licznotko, wysłucham twoich argumentów. - Rozbawienie całkowicie ust

piło

miejsca rzeczowemu zainteresowaniu. - Ale musi to mie

miejsce u ciebie w pokoju i lepiej,

eli b

dziesz mówiła z sensem.

Dawn zaschło w gardle.
- Mm ... czy nie powiniene

zamkn

ąć

drzwi swojej furgonetki? - Grała na zwłok

i oboje o

tym wiedzieli.

wiatło w

rodku zgasło, co prawdopodobnie znaczy,

e akumulator si

rozładował.

Spojrzał oboj

tnym wzrokiem w stron

zakurzonego pojazdu.

- Akumulator wcale si

nie rozładował. Wył

czyłem

wiatło, a furgon donik

d nie jedzie. -

Zacisn

ł usta. Chyba

e uznasz, i

moje usługi nie s

warte twoich wyja

nie

. - Po

niecierpliwo

ci jego ruchów poznała,

e o ile si

szybko nie zdecyduje, za chwil

go nie

dzie.
Ponury ton jego głosu wywołał ciarki wzdłu

jej kr

gosłupa. Bez wahania zacz

ła i

ść

stron

pokoju. Bryce szedł za ni

. Chyba nie zwariowała? pytała sam

siebie, szukaj

nerwowo klucza w torebce. Oprócz rekomendacji od przygodnego znajomego, nie
wiedziała niczego o tym człowieku. Z tego co wyczuwała, mógł by

obdarzony pry-

mitywnymi, zwierz

cymi instynktami i mo

e rzuci

na ni

w momencie, gdy tylko

przekrocz

próg! Trz

sły si

jej r

ce, gdy wkładała klucz do dziurki. Pokój był jeszcze

ciemniejszy ni

jej my

li.

Bardziej zdenerwowana ni

kiedykolwiek si

ła do kontaktu, odskakuj

c z

przera

eniem, gdy dotkn

ła ciepłych, silnych palców. Gł

boki, m

ski

miech wypełnił pokój,

jednocze

nie zalało go

wiatło lampy stoj

cej na stole.

- Podskakujesz jak tubylec w obrz

dowym ta

cu na cze

ść

deszczu. - Bryce wkroczył do pokoju.

Spojrzał na ni

beznami

tnie widz

e została z tyłu.

Zerkaj

c na niego, ostro

nie wsun

ła si

do pokoju.

- Zostawi

otwarte drzwi, je

eli nie masz nic przeciwko temu. - Rzuciła torb

na łó

ko, staraj

c si

wygl

na opanowan

i wyniosł

Bryce westchn

ł zniecierpliwiony i opadł na jedyne w pokoju krzesło.

- Czy zdajesz sobie spraw

, jak głupio si

zachowujesz? - spytał przenosz

c oboj

tny wzrok z

Dawn na drzwi.

eli było co

, czego Dawn nie znosiła bardziej ni

okre

lenia

licznotka, to zarzucania jej,

głupio si

zachowuje.

- Przepraszam? - Wyzywaj

co podniosła podbródek.

- Powinna

przeprasza

- wycedził Bryce. - Twoje za-

chowanie rzuca cie

na mój honor. - Machn

ł niedbale r

w stron

otwartych drzwi. - Popraw

mnie, je

eli si

pomyl

- powiedział znu

onym głosem. - Czy

nie prosiła

o to spotkanie w celu

przekonania mnie, bym poszedł z tob

do kanionu?

- Tak, ale ...
- Ale, cholera! - odparł Bryce. - Czy nie przyszło ci do głowy,

e je

eli uda ci si

mnie namówi

, to

dziemy tam sami?

- Oczywi

cie,

e przyszło mi do głowy! - wykrzykn

ła oburzona. - Ale ... - Głos jej zamarł, a

spojrzenie pobiegło w kierunku łó

ka.

Bryce skrzywił si

- Do licha ci

ęŜ

kiego! - Pokr

cił głow

. - Nie chciałbym ci

rozczarowa

, złotko, ale nie uwa

am,

łó

ko jest niezb

dnym elementem uwiedzenia. - Ruchem r

ki wskazał pokój i telefon na szafce. -

Uwierz mi, jeste

o wiele bezpieczniejsza w

ród tych czterech

cian i z telefonem pod r

, ni

przepastnym kanionie, otoczona zewsz

d natur

pełn

pokus dla twych zmysłów. - Zacisn

ł usta w

wyrazie nie znosz

cym sprzeciwu. - A teraz zamknij te cholerne drzwi!

Chocia

Dawn nigdy nie przyjmowała potulnie rozkazów, jaka

nuta w jego głosie kazała

posłucha

polecenia. Sztywna z niech

ci podeszła do drzwi i zatrzasn

ła je. Widok satysfakcji na

jego twarzy nie poprawił jej nastroju.

Przygl

dała mu si

z r

kami wspartymi na biodrach.

- W porz

dku, drzwi s

zamkni

te. Co teraz? Mo

esz mnie wysłucha

Bryce błysn

ł z

bami.

- Usi

i strzelaj, byle dobrze, kochanie. - Zsun

ł stetsona na tył głowy, daj

c jej w ten sposób

do zrozumienia,

e me zamierzał bawi

u niej na tyle długo, by zdj

ąć

kapelusz.

Poniewa

zaj

ł jedyne krzesło, Dawn mogła sta

albo przysi

ąść

na brzegu łó

ka. Zaciskaj

by podeszła do łó

ka. Zacz

ła mówi

, zanim zd

ąŜ

yła usi

ąść

- Jak ju

mówiłam, musz

zobaczy

kanion, by zebra

informacje do powie

ci, nad któr

pracuj

. - Po co?

Palce Dawn zacisn

ły si

na narzucie.

- Jest to wa

ne ze wzgl

du na cz

ęść

mojej opowie

ci _ wyja

niła oschle.

Bryce obdarzył j

spojrzeniem bez wyrazu.

- Jak ju

wspomniałem, wystarczy zadzwoni

do Jasnego Anioła. Organizuj

regularnie wyprawy

na mułach do kanionu, wyruszaj

codziennie.

- Jak ju

ci mówiłam przedtem, nie chc

wyrusza

na zorganizowan

wypraw

- Dlaczego?
_ Po prostu dlatego,

e jest zorganizowana i wszystko, ka

da minuta, jest zaplanowana!

Bryce, na którym ten wybuch nie zrobił wra

enia, wyci

ł nogi i rozparł si

w krze

le.

_- Có

w tym złego? - Mimo leniwej pozy głos był zadziwiaj

co twardy.

Dawn poderwała si

i zacz

ła przemierza

pokój, omijaj

c jego nogi.

_- Nic nie rozumiesz! - krzykn

ła, przeczesuj

c włosy palcami. - Nie jestem na wakacjach. Nie

chc

, by rozpraszała mnie grupa paplaj

cych turystów, prowadzonych jak muły według

wyznaczonego planu. - Opadły jej r

ce, gdy zatrzymała si

przy nim. - Musz

pozna

cisz

samotno

ść

kanionu. Zrobi

notatki. - Cierpliwo

ść

Dawn si

wyczerpała. - Do diabła! Musz

wchłon

ąć

niezwykł

atmosfer

kanionu.

Bryce był

rednio zainteresowany.

-_ Wielki Kanion ma niezwykł

atmosfer

- przyznał.

- B

dziesz moim przewodnikiem? - spytała Dawn w napi

ciu.

- Nie.
Gdyby Dawn nie zaczerpn

ła tchu, z pewno

zacz

łaby na niego wrzeszcze

. Zamiast to

zrobi

, zacz

ła si

z nim targowa

-_ Zapłac

podwójn

stawk

. - Cał

sił

woli starała si

opanowa

enie głosu.

Przykro

mi.

Bryce

potrz

głow

posyłaj

jej

jeden

swych

oszcz

dnych u

miechów. - Nie jestem na sprzeda

- Ale twoja wiedza jest - wybuchła.
- By

e. Ale ty jej nie kupisz.

Dawn wpatrywała si

w niego całkowicie osłupiała.

-_ Nie rozumiem. Dlaczego wła

nie ja?

Rozdział czwarty

Wpatruj

c si

w gniewne, roz

wietlone złotymi plamkami oczy Dawn, Bryce czuł ucisk w

oł

dku.

Chocia

milczał, mógłby odpowiedzie

jej w trzech słowach: poniewa

Ŝą

dam.

Ty głupcze, przeklinał si

w duchu. Wiedziałe

, co si

ci od chwili, gdy ujrzałe

stron

twej ci

ęŜ

arówki. Czułe

, co si

dzieje. Pragniesz jej zbyt mocno, by było to dla ciebie dobre,

tłumaczył sobie.

Zmiana tonu głosu Dawn wyrwała go z zamy

lenia.

Zmarszczył brwi, gdy

zdał sobie spraw

e zacz

ła go prosi

- Wysłuchaj mnie, dobrze?
- Wysłucha

czego? Kolejnych argumentów?

- Nie! Czy

nie słyszał tego, co powiedziałam?

- Obawiam si

e nie, skarbie. - Westchn

ł. - Przepraszam, nie słuchałem.

- Ach tak. - Nagle wyparował z niej cały duch walki. Cofn

ła si

i usiadła na brzegu łó

ka. -

Rozumiem.
Wyraz pora

ki na twarzy Dawn osłabił moc jego postanowienia. Wiedział,

e popełnia bł

pragn

ł jednak raz jeszcze ujrze

waleczne ogniki w tych oczach. Spytał wi

c drwi

co:

- Czy co

istotnego umkn

ło mojej uwadze?

Dawn uniosła głow

, a jej fascynuj

ce oczy rozbłysły. - Spytałam, czy mog

opowiedzie

fragment

mojej ksi

ąŜ

ki.

Bryce z trudem ukrył zdumienie. Do licha! Ona na niego po prostu warkn

ła! Zmarszczył brwi tylko

po to,

eby si

nie roze

mia

. Tak lepiej, pomy

lał, rozkoszuj

c si

ciepłym uczuciem satysfakcji.

Tak wła

nie Dawn powinna zawsze wygl

, wyzywaj

co i ogni

cie, gotowa wyst

przeciw

całemu

wiatu, je

eli zajdzie taka konieczno

ść

. Bryce nie zastanawiał si

, dlaczego tak bardzo

zajmuje go osobowo

ść

Dawn. Po prostu zaakceptował to. I cho

nie za bardzo interesowała go

słowna relacja z ksi

ąŜ

ki, postanowił,

e jej wysłucha tylko po to, by chwil

dłu

ej popatrzy

na Dawn.

- W porz

dku. Niczego to zapewne nie zmieni, ale mo

esz zacz

ąć

opowiada

Dawn wpatrywała si

w niego przez chwil

oczami szeroko otwartymi ze zdumienia. Bryce w tym

czasie walczył ze sob

, by nie zerwa

z krzesła i nie chwyci

jej w ramiona. Nagle zacz

ła mówi

bardzo szybko, jakby obawiała si

e Bryce si

znudzi i pozwoli swoim my

lom odpłyn

ąć

Obserwuj

c j

, po

Ŝą

daj

c jej, Bryce wsłuchiwał si

w cichy głos snuj

cy histori

dwóch rodzin z

Arizony, wi

ąŜą

cej ich miło

ci i nienawi

ci niszcz

cej te wi

zy. Wbrew oczekiwaniom, Bryce'a porwał

ton głosu Dawn oraz zawiło

ci fabuły.

Centralna cz

ęść

powie

ci dotyczyła poszukiwa

młodej kobiety, która zagin

ła w Wielkim Kanionie.

Bryce zrozumiał, dlaczego Dawn zale

ało na poznaniu kanionu i jego atmosfery. Doceniał to, ale

jego zrozumienie niczego nie zmieniało. Nadal uwa

ał j

za członka pozornie wyrafinowanego,

folguj

cego sobie we wszystkim, znudzonego i nudnego, bezu

ytecznego pokolenia. Jedynymi

cechami, które odró

niały Dawn od reszty, była jej umiej

tno

ść

opowiedzenia porywaj

cej historii

oraz fakt, i

on interesował si

do granicy fizycznego bólu.

wiadomienie sobie faktu,

e ma na ni

wielk

ochot

, wstrzymywało go od poprowadzenia jej

do Kanionu. Czuł si

lepiej w towarzystwie bardziej tradycyjnego gatunku kobiet, do nich był

przyzwyczajony. Dlatego te

zamierzał odmówi

sobie przyjemno

ci przebywania z Dawn. Spotykał

kobiety jej klasy. Jako młodzieniec, targany po

Ŝą

daniem, które wzi

ł za miło

ść

, nawet z jedn

nich si

enił i nigdy tego nie od

ałował. Jego zdaniem te młode lwice polowały na m

ęŜ

czyzn

zostawiaj

c go potem rannego i zakrwawionego, by rzuci

na kolejn

ofiar

. Cholernie szkoda,

lał Bryce obserwuj

c jej rozkoszne usta, ale Dawn Kingsley nie pasowała do niego.

- No i co my

lisz?

Bryce zacz

ł jej współczu

, gdy usłyszał nut

niepewno

ci starannie skrywan

pod pozorn

brawur

- Podobało mi si

- przyznał otwarcie. - Ma wszystko, czego potrzeba bestsellerowi: przygod

napi

cie, romantyzm.

- Dzi

kuj

. - Dawn pochyliła lekko głow

Ta powaga rozbrajała go. W duchu przyklasn

ł staraniom dziewczyny, by nie pokaza

, jak

bardzo jej zale

y na opinii Bryce'a. Wyraz wdzi

czno

ci w jej pi

knych oczach i fakt, i

przełkn

ła

nerwowo

lin

, nie umkn

ły jego uwadze. Poruszyła go jej bezbronno

ść

. Praca była z pewno

dla niej bardzo wa

na. Tego mógł by

pewien.

Kusiło go,

eby zrobi

te wszystkie głupie i wspaniałe rzeczy, od poprowadzenia jej do kanionu

pocz

wszy, a sko

czywszy na ...

Dawn milczała i wpatrywała si

w Bryce'a zdumiona podnieceniem, jakie poczuła na skutek

pochwały. Nie

wiadoma niemej pro

by W swych oczach czekała na decyzj

. Spodziewała

odmowy, wi

c a

podskoczyła Z rado

ci, gdy si

poddał.

W porz

dku, zaprowadz

do kanionu. - Gwałtownie wypu

cił powietrze z płuc, wstał z

krzesła i wyci

ł przed siebie r

ce, by zatrzyma

, gdy spontanicznie rzuciła si

niemu.

Och Bryce, dzi

kuj

! Nie ... - Dotyk silnych dłoni na ramionach odebrał jej głos. - Nie

dziesz

ałował - wymamrotała otumaniona.

Bryce nachmurzył si

, spojrzał na r

ce.

- Ju

ałuj

- powiedział cicho, spogl

daj

c jej w oczy. - Ostrzegam ci

c ... uwa

aj,

ebym nie

ałował jeszcze bardziej. - Przybrał zdecydowany wyraz twarzy. - Chc

eby

mi obiecała,

e b

dziesz wypełniała wszystkie moje polecenia od razu, bez

adnego

komentarza czy skargi.

Opanowuj

c dreszcz wywołany zimnym tonem głosu Bryce' a, Dawn odpowiedziała

natychmiast.

- Tak jest. - Jakim

cudem wytrzymała jego przeszywaj

ce spojrzenie. Westchn

ła

gł

boko, kiedy skin

ł głow

i pu

cił j

-W porz

dku. - Odwrócił si

gwałtownie i podszedł do drzwi. - Czekaj przy telefonie -

rozkazał, zakładaj

c kapelusz. - drzwi. - Czekaj przy telefonie - rozkazał, zakładaj

kapelusz.

Zirytował j

tym wa

nym, rozkazuj

cym tonem. Zacz

ła i

ść

w jego stron

dumnie

unosz

c w gór

brod

- Chwileczk

- powiedziała z nut

szo

ci w głosie. - Nie widz

powodu, dla którego ...

- Odwrócił si

i spojrzał lodowato spod przymru

onych powiek, urywaj

c wszelkie słowa

protestu.

- Tyle warte jest twoje słowo? - spytał zbyt łagodnie. - Dziesi

ęć

sekund, ile trwa jego

wypowiedzenie?

Dawn poczuła si

mała i niezbyt m

dra. Spu

ciła wzrok, czuj

e si

czerwieni, i

pokr

ciła głow

. Mocne, ale delikatne palce uniosły do góry jej podbródek. Ciemne oczy,

które wpatrywały si

w ni

, błyszczały gniewnie.

Nierozwa

nie Dawn zareagowała tak jak zwykle, gdy czuła si

zagro

ona: spojrzała na

niego wyzywaj

co. Bryce jakby zmienił si

w sopel lodu. Głos, oczy i spojrzenie, którym

przebiegł po jej ciele, były zimne.

- Szkoda,

e zlekcewa

yłem głos wewn

trzny, który mi mówił,

e powinienem odej

ść

nie

wysłuchawszy ci

. Zbytnio jeste

przyzwyczajona do stawiania na swoim, moja droga.

Jeste

wyniosł

, wymagaj

, aroganck

kobiet

wyliczał nie zwa

c na jej oburzenie.

- Mo

e to wszystko działa na Bruce' ów Claytonów tego

wiata, ale nie na mnie. - Złapał

za klamk

i otworzył drzwi z trudem hamuj

c gniew. - Powtarzam jeszcze raz. Je

eli

chcesz i

ść

ze mn

, b

dziesz słucha

rozkazów. Zdecyduj si

Dawn wzdrygn

ła si

na d

k jego głosu. Trz

sła si

z w

ciekło

ci. Z w

ciekło

ci i

jakiego

trudnego do okre

lenia uczucia, które zbytnio przypominało szacunek,

eby je

zlekcewa

aden m

ęŜ

czyzna nie o

mielił si

tak do niej mówi

, nawet ojciec, którego

Dawn zawsze uwa

ała za stanowczego i nieugi

tego. Czuła si

ura

ona i upokorzona.

Wła

nie zamierzała mu powiedzie

eby wynosił si

do diabła, kiedy warkn

ł na ni

wydaj

c jeszcze jeden rozkaz, przywracaj

c j

do rzeczywisto

ci.

- Zdecyduj natychmiast, Dawn!

Przyparta do muru zdawała sobie spraw

e nie ma wyboru. Praca była dla niej zbyt

na, by zapomnie

o niej tylko z powodu zranionej dumy. Nienawidz

c smaku pora

ki,

Dawn spu

ciła wzrok i potulnie zgodziła si

- - Dobrze – wymamrotała.

- Dobrze co? - warkn

ł Bryce. - I patrz na mnie, kiedy do mnie mówisz!

Dawn podniosła głow

- Dobrze, to ty decydujesz. - Patrzyła mu prosto w oczy.
- Lepiej w to uwierz. - I z t

uwag

na ustach wyszedł, trzaskaj

c drzwiami.

Dawn nie zaznała przyjemno

ci spokojnego snu tej nocy. Wyobra

nia pracowała

intensywnie, obmy

laj

c skomplikowane sposoby zemsty na Brysie Stone, co umo

liwiło

odpoczynek my

li. Rzucała si

i przewracała z boku na bok, rozwa

c ró

ne legalne i

nielegalne metody odegrania si

na jego osobie. Morderstwo nie wchodziło w rachub

stwierdziła l

alem, kład

c si

na plecach. Uwiedzenie te

nie, bo ... sarna my

l o tym była

zbyt poci

gaj

ca.

Zbyt łatwo wyobraziła sobie ich stopione razem ciała, jego usta igraj

ce pocałunkami na

jej wargach, zbyt podniecaj

ce było nawet bawienie si

o gładz

cej j

szerokiej doni.

Poczuła dreszcz przebiegaj

cy w dół kr

gosłupa, nachmurzyła si

i zdecydowała,

lepiej byłoby trzyma

zamiaru zemsty, porzuciwszy całkowicie my

l o uwiedzeniu. Dla

własnego dobra powinna raczej pomy

o zanurzeniu Bryce'a w kotle z wrz

cym olejem

lub te

wrzuceniu go do rw

cych nurtów rzeki Colorado, a nie marzy

o rozkoszy zmysłów.

Na dworze

piewały ju

ptaki, gdy Dawn zapadła w sen, który wygrał ze smutnymi i

zwariowanymi planami nieprawdopodobnej zemsty.

Kilka kilometrów od motelu, w przestronnej sypialni ceglanego, bielonego domu sen nie
zamierzał przyj

ść

do Bryce'a Stone. Niemal nagi, przemierzał wzdłu

i wszerz sk

umeblowany pokój. Na zmian

przeklinał siebie za niedocenianie własnej intuicji i Dawn za

to,

e stanowiła dla niego wyzwanie, którego nie potrafił zlekcewa

- Przegrywasz, Stone - wymruczał odchodz

c od jednego okna, okr

ąŜ

c podwójne

łó

ko, by podej

ść

do drugiego okna z przeciwnej strony pokoju. Wyd

ł wargi wpatruj

c si

przed siebie w noc.

- Tak ci odbiło,

e nawet gadasz do siebie. - Zdegustowany sob

znów zacz

ł obchodzi

łó

ko dokoła.

Bryce nie znosił popełnia

bł

dów, a według niego temu,

e uległ namowom Dawn,

winna była jej uroda. Stanowiła kłopot na dwóch fantastycznie długich nogach, kłopot,
którego Bryce ani nie potrzebował, ani nie chciał. Nie wyobra

ał te

sobie, jak mógłby

dzi

z ni

czas sam na sam w kanionie, nie ulegaj

c rozpalaj

cemu krew w

yłach

Ŝą

daniu.

Wystarczyło pomy

o nogach Dawn, by serce zaczynało bi

jak młotem, a wyobra

nia

wyruszała w erotyczn

podró

. Kiedy wyobraził sobie, jak jej uda opasuj

jego biodra

przepełnione nami

tno

, czuł napi

cie wszystkich mi

ęś

ni.

- Cholera! - Kln

c pod nosem Bryce rzucił si

na łó

ko. Le

ał sztywno zaCiskaj

c pi

ęś

ci,

zaczerpn

ł kilka razy tchu i starał si

odsun

ąć

pokus

, zmuszaj

c si

do ponownego

zastanowienia nad przygotowaniami do podró

y do kanionu.

wit majaczył na horyzoncie, gdy Bryce zapadł w niespokojny sen.

Dawn obudziła si

pó

nym rankiem, a spałaby zapewne dłu

ej, gdyby nie. to,

e kto

trzasn

ł drzwiami pokoju obok. Apatyczna i moralnie skacowana po nieprzespanej nocy

zadzwoniła po kaw

i sok, po czym powlokła si

pod prysznic. Zanim dostarczono jej

zamówienie, Dawn była obudzona i gotowa stawi

czoło nadchodz

cemu dniu, a mo

nawet telefonowi od Bryce'a Stone'a.

Rozdział pi

Zmienił zdanie.
Dawn zastygła w bezruchu w pół kroku. Odwróciła si

, wpatruj

c w telefon i zaklinała go,

by zadzwonił. Nie dzwonił.

Wisi za kciuki nad gniazdem

mij!

Ta wizja: Bryce zaczepiony nad jam

wypełnion

po brzegi sycz

cymi w

ęŜ

ami, obudziła

na zazwyczaj mi

kkich wargach Dawn zimny u

mieszek. Spod przymkni

tych powiek

przyjrzała si

Bogu ducha winnemu be

owemu aparatowi telefonicznemu i podj

ła

przemierzanie klaustrofobicznego pokoju motelowego.

Dawn powróciła do rozwa

ania metod torturowania Bryce'a pó

nym popołudniem. Pora

kolacji ju

min

ła, a poniewa

wypiła tylko szklank

soku i zbyt wiele kawy, czuła lekki

zawrót głowy i była w nastroju do planowania podłej zemsty. Podczas długich godzin, gdy
przemierzała pokój, odrzuciła pomysł podania mu trucizny w takiej ilo

ci, by si

rozchorował,

lecz nie umarł, lub te

skiej dawki oleju rycynowego. Zrezygnowała te

ze smagania

biczem dla bydła. Chocia

obrazy te napełniały j

rozkosz

, nie poddała si

im.

Ale zawieszenie go za kciuki ... Ta my

l p

kła jak ba

ka mydlana, gdy Dawn ujrzała sw

ponur

min

w lustrze nad toaletk

. Zatrzymała si

nagle, wpatruj

c w odbicie i zasta-

nawiaj

c z odraz

nad kierunkiem, jaki przybrała jej nieokiełznana my

l. Usiłuj

c wyobrazi

sobie siebie w roli wykon

wcy tych pomysłów, wybuchn

ła

miechem.

miech uwolnił j

od napi

cia.

_ Rozlu

nij si

, ty wariatko. - Powiedziała sama do siebie. - Gdyby

miała chocia

odrobin

rozumu, kazałaby

panu Stone,

eby si

wypchał i skoczył w dół z kraw

dzi

kanionu, a sama zadzwoniłaby

do Jasnego Anioła i zarezerwowała miejsce w nast

pnej

wyprawie na mułach.

Orzechowe oczy patrzyły na ni

zlustra i kazały zastanowi

nad tym, co wła

nie

powiedziała. Bo chocia

wyjechała z domu w New Jersey maj

c nadziej

e poprowadzi j

przewodnik, wiedziała,

e mogła równie dobrze zbada

kanion w towarzystwie innych

turystów. Dlaczego wi

c rozpraszała si

, nie mówi

c ju

o .obmy

laniu niedorzecznych

planów zemsty? Dlaczego po

cała tyle uwagi zarozumiałemu, szorstkiemu, obra

liwie

aroganckiemu przewodnikowi? pytała zirytowana siebie sam

Podnosz

c głow

Dawn kiwn

ła do własnego odbicia w lustrze i odwróciła si

Zdecydowanym krokiem podeszła do aparatu. Złapała ksi

ąŜ

telefoniczn

. Wła

nie znalaz-

ła Jasnego Anioła i chciała wykr

numer, gdy telefon nagle zacz

ł dzwoni

, a

podskoczyła, a ksi

ąŜ

ka upadła na podłog

z t

pym odgłosem. Przeklinaj

c nieprzyzwoicie,

złapała słuchawk

- Tak?

Przez chwil

nikt si

nie odzywał, tak jakby kogo

po drugiej stronie zdziwił ostry ton jej

głosu, po czym Bryce spytał zniecierpliwiony:

- Masz jaki

problem?

- Jestem głodna, mi

dzy innymi.

- Nie jadła

kolacji?

Dawn zacisn

ła z

by, słysz

c zmieszanie w jego głosie. _ Nie, nie jadłam kolacji -

odpowiedziała po prostu.
- Dlaczego?
- Dlatego,

e kazano mi nie odchodzi

od telefonu!

- Na miło

ść

bosk

! Czy nie słyszała

nigdy o serwisie hotelowym?

- Czy kto

ci kiedy

powiedział,

eby

...

- Uwa

aj, moja droga - rzucił Bryce ostrzegawczym

tonem. - Nie akceptuj

przekle

stw.

- A ja nie akceptuj

skazywania mnie na przebywanie przez cały dzie

w pokoju -

odparowała Dawn.

- To wyjd

Zapominaj

c kompletnie o tym,

e miała zamiar kaza

mu si

wypcha

i skoczy

kanionu, Dawn ucichła i zacz

ła rozwa

jego rad

. Czy Bryce chciał jej co

przez to

powiedzie

? Czy zamierzał wycofa

dane słowo? D

k głosu w słuchawce przerwał jej

li.

- Dawn?
- Słucham.
- Czy słyszała

, co powiedziałem?

Dawn westchn

ła i przygotowała si

na nadchodz

ce słowa.

- Tak, słyszałam, i zastanawiałam si

, co masz na my

li.

- Mam na my

li dokładnie to, co powiedziałem - od-

parł. - Jestem w barze. Przyjd

do mnie. Robi

tu bardzo dobre kanapki z befsztykiem.

Zamówi

jedn

dla ciebie, je

li chcesz. A potem, gdy b

dziesz jadła, opowiem ci o

przygotowaniach, jakie poczyniłem.

- Zamów kanapk

- odpowiedziała szybko, przekonuj

c si

e zawrót głowy, jaki poczuła,

był spowodowany głodem, a nie ulg

. - B

za pi

ęć

minut. - Nie czekaj

c na odpowied

odło

yła słuchawk

i rzuciła si

w stron

łazienki, by si

umalowa

Sze

ść

i pół minuty pó

niej Dawn usiadła naprzeciwko Bryce' a, który spojrzał na zegarek i

miechn

ł si

- Zdumiewaj

ce. My

lałem,

e b

musiał czeka

co najmniej dwadzie

cia minut. _ Nie

znosz

spó

nia

, a poza tym mówiłam ci przecie

e jestem głodna. - Krótki oddech

spowodowany po

piechem pokryła wzruszeniem ramion.

_ Przysi

gam,

e zamówiłem kanapk

. - Bryce uniósł r

ce do góry obronnym gestem.

_ Mam nadziej

e zamówiłe

do picia. - Westchn

ła. - Nie miałam nic w ustach

od południa i wyschłam na wiór.

Bryce z trudem odmówił sobie przyjemno

ci wspomnienia o słu

bie hotelowej.

_ Zamówiłem. Białe wino z lodem, dobrze?

_ Aha. - Dawn kiwn

ła głow

i złajała si

w duchu za

mieszne uczucie ciepła, które j

zalało dlatego,

e pa-

tał.

Kanapka z befsztykiem okazała si

tak dobra, jak mówił. Rozkoszuj

c si

dym

sem mi

kkiej wołowiny w chrupi

cej bułce, Dawnsłuchała Bryce'a uwa

nie, a on

pobie

nie opowiadał jej o przygotowaniach, jakie poczynił.

_ Poniewa

zapomniałem spyta

, ile czasu potrzebujesz na te swoje badania,

zamówiłem zapasy na czterodniow

wypraw

. Czy to starczy?

Dawn przestała je

ść

i popatrzyła na niego wstrz

ąś

ta.

Cztery dni! Przebiegł j

dreszcz. Liczyła najwy

ej na dwa. Czy starczy? Fantastycznie!

_ Oczywi

cie. Całkowicie wystarczy. - U

miechn

ła si

pow

gliwie.

Była tak podniecona,

e niezbyt uwa

nie słuchała reszty wypowiedzi Bryce'a, a

ostry

ton jego głosu wyrwał j

z marze

_ Mam nadziej

e wzi

ła

ze sob

porz

dne buty i sprz

t je

dziecki?

- Zebrałam wst

pne informacje, panie Stone. - Popatrzyła na niego chłodno. - A nawet

gdybym tego nie zrobiła, to wiem, co nale

y zapakowa

. Byłam ju

kiedy

na szlaku.

Bryce okazał si

sceptykiem. - Naprawd

? Gdzie?

- W górach Pensylwanii i Nowego Jorku.
- To nie to samo, co Wielki Kanion. - Gestem wyraził

lekcewa

enie dla wschodnich gór.

- Jasne. Ale i tak potrzeba odpowiednich butów i ubra

Bryce wiedział, kiedy nale

y ust

i wykaza

poczuciem humoru.

- Punkt dla ciebie. O ile dobrze licz

, masz nade mn

przewag

jednego punktu. -

Poci

gaj

cy u

miech wygi

ł mu wargi.

- Rozgrywamy jaki

mecz?

artujesz chyba? Skarbie, zdobywamy punkty od

chwili naszego pierwszego spotkania. - Oczy zabłysły mu rozbawieniem. - Do licha! Nie
czujesz zapachu siarki i nie widzisz iskier, jakie przeskakuj

dzy nami?

Pami

taj

c o planach zemsty, które pochłaniały j

przez cały dzie

, mało nie powiedziała

'mu,

e kiedy on czuł zapach siarki, ona słyszała delikatne syczenie w

ęŜ

y. Zdecydowała

jednak, i

byłoby to nierozwa

ne i tylko kiwn

ła głow

- Masz niew

tpliwy talent do irytowania mnie, kochanie. - U

miechn

ł si

do niej.

- Doprawdy? - Dawn uniosła brwi. - Ty po prostu doprowadzasz mnie do furii.

miech znikn

ł z twarzy Bryce'a, a oczy mu pociemniały.

- Zdajesz sobie spraw

z tego,

e b

dziemy mieli cholerne szcz

ęś

cie, je

eli uda nam si

wyj

ść

cało

z tej wyprawy? - spytał cicho.

Dawn zaschło w gardle, a serce zacz

ło wali

jak oszalałe.

- Co ... - Oblizała nagle suche wargi i przełkn

ła konwulsyjnie

lin

, gdy utkwił wzrok w jej ustach. -

Co masz na my

li? - spytała nieswoim głosem.

- My

e doskonale rozumiesz, co mam na my

li. Ich spojrzenia si

spotkały. - Widz

to w twoich

oczach. Jest mi

dzy nami jakie

przyci

ganie i pr

dzej czy pó

niej b

dziemy musieli co

z tym zrobi

Dobrze o tym wiesz.

- Nie - zaprzeczyła ledwo słyszalnym szeptem.

- Tak.

Czuła si

osaczona nieuniknion

prawd

jego zapewnie

. Potrz

ła gwałtownie głow

- Prawie w ogóle si

nie znamy. Nie jestem nawet pewna, czy ci

lubi

- Wiem, co masz na my

li - westchn

ł. - Czy to nie dra

stwo?

Te słowa ugodziły j

bole

nie. Dotkni

ta do gł

bi rzuciła ironicznie:

- Nieprawda

? - Jako

udało jej si

wydoby

szyderczy u

mieszek. - A oto wiadomo

ść

ostatniej chwili, Stone. B

dzie o wiele gorzej, bo nie mam zamiaru zajmowa

czymkolwiek innym

moimi badaniami, bez wzgl

du na iskry.

Patrzyła mu prosto w oczy wytrzymuj

c jego spojrzenie, dr

Ŝą

ce dłonie poło

yła na kolanach,

eby

nie mógł ich widzie

Bryce milczał przez kilka sekund, wpatruj

c si

w ni

tak intensywnie,

e Dawn wydawało si

, i

kurczy jej si

serce. Potem u

miechn

ł si

powoli i zmysłowo.

- Ta podró

robi si

coraz bardziej interesuj

ca stwierdził oschłym tonem. - Powiedz mi, Dawn, w

jaki sposób zamierzasz zrealizowa

swe zamiary?

Kropla trucizny.
Dawka oleju rycynowego. Bicz.
Gniazdo

mij.

Dawn odrzuciła takie odpowiedzi jako zbytnio odsłaniaj

ce jej my

li. Instynkt ostrzegał i nakazywał

spokój i utrzymanie dystansu. Zaplotła palce dłoni i obdarzyła go wyniosłym u

miechem.

- Mogłabym posła

na zielon

trawk

, a sama pój

ść

do kanionu z grup

z Jasnego Anioła.

- Oczywi

cie, mogłaby

. - Bryce wzruszył ramionami.

- Ale nie zrobi

tego,

eby dowie

ść

swej racji. - Nie

zwróciła uwagi na to,

e si

odezwał. - Pójdziemy razem, jak zaplanowali

my, a ja zgasz

te twoje

wyimaginowane iskry, po prostu ci

ignoruj

c na tyle, na ile si

da.

- Nie wyimaginowane i doskonale o tym wiesz. - Bryce pokr

cił głow

. - Ignorowanie mnie b

dzie

niemo

liwe i o tym te

dobrze wiesz.

Dawn przeszedł dreszcz. Wiedziała,

e on miał racj

Modliła si

eby si

mylił. Musiał si

myli

! Niemy krzyk przeszył jej pier

cisn

ł za gardło,

uniemo

liwiaj

c oddychanie.

Nagle Dawn poczuła,

e musi wyj

ść

, znale

źć

na dworze, by móc oddycha

! Odrzuciła włosy do

tyłu, przesun

ła si

na krze

le i wstała. Patrzenie z góry na Bryce'a przywróciło jej poczucie kontroli

nad sytuacj

i umo

liwiło wypowiedzenie ostatniej jadowitej kwestii:

- Ta rozmowa jest dla mnie zarówno obra

liwa, jak i nudna. Pozwolisz zatem,

e si

wycofam? - I

nie czekaj

c na odpowied

odwróciła si

na pi

cie i odeszła.

- Dawn, zaczekaj!

Przeszła ju

przez pół holu, kiedy usłyszała, jak wołał jej imi

przyciszonym, lecz

rozkazuj

cym tonem. Dawn zignorowała go, przy

pieszaj

c kroku, w ten sposób wprowa-

dzaj

c w

ycie swoje zapewnienia. W chwili gdy drzwi zamkn

ły si

za ni

, zacz

ła biec.

Bryce dogonił j

, gdy usiłowała trafi

kluczem do dziurki.

- Do jasnej cholery! Czy mo

esz mnie wysłucha

? Chwycił Dawn za rami

i odwrócił

twarz

w swoj

stron

- Nie! - krzykn

ła i znów zacz

ła walk

z zamkiem.Nie zamierzam słucha

gró

b ...

- Jakich gró

b? - przerwał zniecierpliwiony. - Przemocy? Nigdy nie u

ywam siły, a nawet

gdybym chciał, nie b

dzie mi z pewno

potrzebna. Wystarczy,

e b

dziemy blisko siebie.

- Nie! - Potrz

ła głow

, by nada

przeczeniu wi

cej mocy. Jednocze

nie poczuła

ulg

, słysz

c d

k klucza obracaj

cego si

w zamku.

- Tak, Dawn.

W jego głosie zabrzmiało uczucie, co wprawiło j

w zakłopotanie. Zacz

ło si

w niej

rodzi

niezwykłe przekonanie,

e Bryce próbuje zapobiec nieuniknionemu i dlatego chce j

odstraszy

. Uznaj

c ten pomysł za

mieszny, Dawn otworzyła drzwi i cofn

ła si

o krok.

- Poczekaj. - Mocne palce wbiły si

w jej mi

kkie ciało.

Wydawało si

e ... ucisk palców był w totalnej niezgodzie z postanowieniami niezwykłej

siły woli! A

trudno było w to uwierzy

. Ciemno

ci roz

wietlił błysk zrozumienia. Zdała sobie

spraw

e Bryce jest w konflikcie z samym sob

. A skoro Bryce chciał za wszelk

cen

unikn

ąć

tego, co musiało si

sta

, toczył walk

podobn

do tej, jaka rozgrywała si

w niej

samej. Dawn opanował nagły spokój; spokój i co

jeszcze: zgoda na to, czego nie da si

unikn

ąć

Nie miała ochoty analizowa

gł

bi swych uczu

, otrz

ła si

c z nich, wzruszaj

ramionami.

- Po co mam czeka

. Jest ju

pó

no i... - Znów jej przerwał.

- Nie jest za pó

no, by

zmieniła zdanie i wyruszyła do kanionu razem ze zorganizowan

grup

- przypomniał jej, tak jakby mogła o tym zapomnie

! - Czy wolałaby

tak zrobi

Tak! Mocno zacisn

ła wargi,

eby przypadkiem nie udzieli

spontanicznej odpowiedzi.

Nie wiedziała dlaczego, ale czuła,

e musi si

sprawdzi

, pokaza

Bryce'owi Stone, jaka jest

odwa

na, warto

ciowa i silna. Podniosła głow

i spojrzała mu w oczy.

- Nie. - W tym słowie zawarła cał

sił

przekonania.

Bryce pu

cił j

, podniósł r

i pogładził jej policzek odwrotn

stron

dłoni. Westchnienie,

e t

sknoty? mo

alu?, wydobyło si

spomi

dzy jego warg, gdy zadr

ała pod tym

dotkni

ciem.

- Obawiam si

e ta wyprawa wyda wi

cej owoców ni

same materiały do ksi

ąŜ

ki Mog

tylko mie

nadziej

adne z nas nie wyjdzie z kanionu

ałuj

c tego, co si

stało.

Powoli, bardzo powoli Bryce pochylił głow

w jej stron

· Drzwi były otwarte i Dawn mogła

w ka

dej chwili schroni

w pokoju. Zamiast tego, bezmy

lnie, nierozwa

nie podała mu

swoje wargi. Dawn czuła blisko

ść

jego oddechu,

ar ust i pal

ce pragnienie, by posmako-

jego pocałunków, gdy nagle Bryce podniósł głow

i cofn

ł si

- Kiepsko si

starasz,

eby mnie ignorowa

- wymamrotał niedbale. - B

o siódmej rano.

Przygotuj si

. I z tymi słowami odwrócił si

i odszedł.

Walcz

c ze łzami zło

ci i rozczarowania, Dawn weszła do pokoju i cicho zamkn

ła drzwi.

Bryce miał racj

, a ona tylko si

oszukiwała, mówi

e b

dzie go ignorowa

lała o tym cały czas, przegl

daj

c dokładnie ubrania, które zapakowała do mi

kkiej, nylonowej

torby, a potem przygotowała si

do snu.

Usta Dawn t

skniły do smciku jego warg. Piersi pragn

ły dotyku jego dłoni. Ciało pulsowało

Ŝą

daniem, by wypełnił j

swym ciałem.

Cała dr

ała, gdy w ko

cu wsun

ła si

do łó

ka. Le

ała spokojnie,

eby pomóc sobie w spokojnym

ciu i przypominała postanowienia, których tak długo si

trzymała.

Kiedy romans z m

ęŜ

czyzn

, którego uwa

ała za pokrewn

dusz

, a okazał si

jej niszczycielem,

sko

czył si

, Dawn pogr

ąŜ

yła si

w pracy do granic wyczerpania. To oczyszczenie przez prac

miało

dwojaki wpływ na jej

ycie. Pierwszy był namacalny, drugi mniej konkretny. Tym dotykalnym

rezultatem pracy były pieni

dze, jakie zarobiła na swoim maratonie pisarskim. Po raz pierwszy w

yciu Dawn srała si

niezale

na finansowo od ojca, bezwzgl

dnego człowieka interesu, którego

hobby była hodowla koni pełnej krwi. Po drugie za

wypracowała metod

na przetrwanie.

Zdecydowała, i

nigdy ju

nie b

dzie bezbronna wobec m

ęŜ

czyzny i

wiadomie ukryła swoj

bezpo

dnio

ść

wobec ludzi. Z wielk

precyzj

stworzyła obraz wyniosłej, agresywnej intelektualistki.

Te pozory trzymały na dystans tych, którzy mogliby j

skrzywdzi

. Jej uczucia te

były bezpieczne,

do chwili gdy Bryce Stone wysiadł z ci

ęŜ

arówki i wkroczył w jej

ycie.

Do chwili, gdy Bryce Stone ...
My

l ta opanowała Dawn i kr

ąŜ

yła w jej głowie, a

sen spu

cił na wszystko zasłon

Rozdział szósty

Bryce nie był w najlepszym nastroju. Dwie noce niespokojnego rozmy

lania, przerywane

krótkimi okresami snu, odbiły si

wyra

nie na jego wygl

dzie i nastroju. Jednym słowem

Bryce wygl

dał i czuł si

okropnie.

Dlaczego musiała wykaza

odwag

Pytanie to dr

czyło Bryce'a przez cał

noc. Dopóki mógł wierzy

e Dawn jest płytk

zepsut

egocentryczk

, typem kobiety, jakim pogardzał, udawało mu si

uciszy

sumienie i

przekona

e zasłu

yła na wszystko, co si

jej dostanie, nawet je

eli "wszystko "oka

e si

czym

znacznie wi

cej ni

tym, czego oczekiwała po wyprawie.

Nagły przejaw odwagi Dawn znacznie osłabił rozumowanie Bryce'a. Stał si

bezbronny

wobec własnego sumienia. W rezultacie sp

dził długie godziny tocz

c walk

wewn

trzn

Bryce zacz

ł j

pełen ufno

ci, a sko

czył w defensywie przeciwko argumentom własnej

logiki.

Pragn

ł jej.

Istniało ryzyko,

e j

zrani. Błagała, by j

wzi

ł.

Do kanionu, a nie dosłownie.
Zawsze mo

na posi

ąść

takie kobiety, zawsze brały wi

cej ni

dawały.

Uogólnienia. Szufladkowanie. Zły przykład. Trzeba by da

jej nauczk

Kto ma j

? Zgorzkniały nauczyciel? Jest nikim wi

cej jak zepsutym bachorem. Ma

jednak odwag

Ma, do cholery!

Za ka

dym razem, gdy zapadał w drzemk

, budziła go lepsza strona jego osobowo

ci,

Ŝą

c mu porzuci

plany wyprawy i zostawi

Dawn w spokoju.

e sumienie wygrałoby t

walk

wewn

trzn

, gdyby Bryce nigdy jej nie dotkn

ł,

gdyby nie był o włos od pocałunku, gdyby nie poczuł po

Ŝą

dania przenikaj

cego jego ciało. W

cu sumienie ucichło, stłumione nieprawdopodobnym pragnieniem, rz

cym czynami

Bryce'a.

Bryce chciał by

z Dawn bez wzgl

du na wszystko.

Koniec, kropka.

- Dzie

dobry. - Kiepskie samopoczucie Dawn pogorszyło si

gwałtownie, gdy usłyszała

niech

tny pomruk Bryce'a w odpowiedzi na swoje niepewne powitanie. G

sia skórka, której

dostała, nie miała nic wspólnego z chłodnym powietrzem poranka. Stała przy otwartych
drzwiach po stronie pasa

era, przyciskaj

c nylonow

torb

do piersi. Odchrz

ła.

- '" Co mam zrobi

z torb

? - Od razu zdała sobie spraw

e jako

kiepsko to powiedziała

i uzbroiła si

na odparcie oczywistego ataku, gdy Bryce spojrzał w jej stron

- Włó

do łó

ka.

zmarszczyła brwi, gdy nagle zrozumiała i przetłumaczyła sobie jego odpowied

: -

Wrzu

to na tył furgonetki. Najwyra

niej nie miał zamiaru wysi

ąść

z wozu,

eby jej pomóc, a

ton jego głosu sugerował zdecydowane zniecierpliwienie. Dawn po

piesznie wypełniła

polecenie, zanim wdrapała si

do furgonetki i usiadła obok. Zamkn

ła drzwi i natychmiast

poczuła napi

cie, jakim emanowało jego ciało. Zapi

ła pas i siedziała sztywno, wstrzymuj

oddech. Wrzucił pierwszy bieg i wyjechał z parkingu na autostrad

Poniewa

zwiedziła prawie całe miasteczko w dniu, w którym przyjechała do Tusayan,

odwróciła si

w stron

Bryce'a i zacz

ła studiowa

jego profil. Mocno zarysowana szcz

podkre

lała ponury wyraz jego twarzy, co jeszcze podra

niło jej i tak ju

kiepski nastrój.

Obudziła si

poirytowana i niewyspana. Pouczała si

od rana,

e nale

y utrzymywa

miły

nastrój, o ile wyprawa do kanionu ma by

do wytrzymania. Jego mrukliwo

ść

i to, jak jej

odburkn

ł, gdy usiłowała by

rozs

dnie sympatyczna, rozdra

niły

Powiedziała sobie,

e mo

e zrobi

jedn

z trzech rzeczy,

skoro miał na ni

burcze

. Mogłaby tak jak on odpowiada

tylko monosylabami. Mogłaby

cieka

i krzycze

chocia

by po to, by zwróci

jego uwag

. Mogła te

spróbowa

podroczy

z nim i wydoby

go z podłego nastroju. Dawn wybrała trzeci wariant, gdy

nie znosiła milczenia i była zbyt zm

czona, by w

cieka

i krzycze

_ Zawsze jeste

taki szczebiotliwy z rana? - spytała pogodnie.

Bryce zmierzył j

wzrokiem spod przymkni

tych powiek.

_ Je

eli masz ochot

na "szczebiot", to trzeba było wynaj

ąć

ptaka.

Wygl

dał tak nieubłaganie i ostro, a jednak Dawn nie mogła powstrzyma

miechu. Wpatrywała si

w niego, a wewn

trz trz

sła ni

tłumiona rado

ść

i nagle wydało jej

e zauwa

yła, jak k

ciki jego ust nieznacznie si

wyginaj

_ Niewiele trzeba, by ci

rozbawi

. - Tym razem podarował jej błyszcz

ce spojrzenie

otwartych oczu.

Dawn u

miechn

ła si

i wzruszyła bezsilnie ramionami. _ Uwielbiam proste,

bezpo

rednie, zwi

złe powiedzonka i absurdalny, wariacki humor.

- Poczekaj, niech zgadn

. - W tym głosie nie pozostał nawet

lad burkliwo

ci. - P

kasz ze

miechu na wyst

pach komików typu Henry'ego Youngmana i dostajesz czkawki na filmach

Mela Brooksa i Monty'ego Pythona.

- Przyznaj

do winy. - Zatkało j

, kiedy odwrócił si

do niej i u

miechn

ł. - Ja te

Dawn roze

miała si

i popatrzyła zdumiona.

- Podobaj

ci si

filmy Mela Brooksa i Monty'ego Pythona?

Bryce pokiwał głow

- A tak

e proste, bezpo

rednie, zwi

złe powiedzonka i absurdalny, wariacki humor. -

Obdarzył D~wn jeszcze jednym u

miechem.

Zdała sobie spraw

e by

e ł

czyło ich co

cej ni

wzajemny poci

g fizyczny i na

l zalało j

ciepło. Było to niewiele i prawdopodobnie na dłu

met

bez znaczenia,

ale i tM<: rozkoszowała si

tym uczuciem.

Furgonetka po

erała kilometry, a oni rozmawiali o fragmentach wyst

pów komediowych i

filmów, które podobały im si

bardzo albo wcale. Napi

cie w kabinie wcale nie zel

ało, kiedy

Bryce zatrzymał wóz przy budce stra

nika u południowego wej

cia do Parku Narodowego

Wielkiego Kanionu. Dawn zmarszczyła brwi, gdy Bryce pokazał przez otwarte okno mał

oprawion

w skór

legitymacj

- Dzie

dobry, Bryce. - Stra

nik u

miechn

ł si

, ledwie spojrzawszy na dokument i

machn

ł r

pokazuj

c, by przeje

ali.

Bryce schował legitymacj

i ruszył. Wtedy Dawn przyponmiała sobie, co powiedział

podczas ich pierwszej rozmowy,

e nie był zawodowym przewodnikiem. Nachmurzenie

ust

piło miejsca zdumieniu.

- Jeste

stra

nikiem w parku!

Bryce spojrzał rozbawiony. - Nie.
- Ale pracujesz tutaj? - Dawn ruchem r

ki pokazała

park.

- Pracuj

dla Słu

b Parku Narodowego. - Omiótł spojrzeniem spokojne zalesione obszary. -

Przydzielono mnie tutaj, gdy

urodziłem si

w tej cz

ęś

ci stanu. Dorastałem, badaj

c te tereny.

- Ale nad czym pracujesz? - zniecierpliwiła si

Dawn.

- Nad skamielinami.
. - Co prosz

Bryce roze

miał si

- Jestem paleontologiem - wyja

nił. - Szukam, badam i klasyfikuj

skamieliny.

- Ach tak. - Oczywi

cie Dawn wiedziała, czym zajmuje si

paleontolog. Tylko

e Bryce Stone nie

pasował do wyobra

enia o tym zawodzie. Prawd

mówi

c, dla niej wygl

dał wła

nie jak z

yty z

siodłem, otrzaskany przewodnik na szlaku.

-w ko

cu znalazłem sposób na zamkni

cie ci ust? Dawn stała si

od razu podejrzliwa.

- Nabierasz mnie?
U

miechn

ł si

zmysłowo i prowokacyjnie.

- Przyjd

kiedy

do mojego laborato

um, a poka

Ŝę

ci moje ... skamieliny.

Znowu mu si

udało.

miej

c si

, rzuciła mu jego wcze

niejsz

replik

- Niedoczekanie ...
- Twoje - doko

czył Bryce - Czy chcesz powiedzie

e nie po

wystarczaj

co długo?

miechn

ła si

przeci

gle i przekornie. - Szybko si

uczysz, Stone.

- Tak, wiem. Ale głównie je

eli chodzi o martwe sprawy ... takie jak skamieliny.

Zaskoczona zmian

jego nastroju na melancholijny i zmieszana nawi

zaniem do

mierci,

zamilkła. Powróciło napi

cie, niwecz

c ciepły nastrój kole

stwa. Dlatego z ulg

powitała widok

no rozrzuconych budynków.
- Co to za zabudowania? - Ciekawo

ść

była silniejsza ni

wszystko.

Bryce przybrał bezosobowy ton głosu przewodnika.
- Dom przy pierwszym zakr

cie w prawo to biuro Zarz

du Parku Narodowego, ten przy drugim

zakr

cie to centralne biura Freda Herveya. Zbli

amy si

teraz do ...

- Freda Harveya, który wznosił hotele wzdłu

linii kolejowej Santa Fe?

- Brawo! - pochwalił j

Bryce. - Jezeli spojrzysz w prawo, kiedy b

skr

cał w lewo, to zobaczysz

hotel ze stu pokojami, który Przedsi

biorstwo Harveya zbudowało w 1905 roku i nazwało ,,El Tovar"

na cze

ść

hiszpa

skiego podró

nika, Pedra de Tovar, który w 1540 roku poprowadził pierwsz

wypraw

do kraju Indian Hopi.

- Jeste

skarbnic

wiedzy - stwierdziła Dawn rzeczowym tonem, odwracaj

c głow

, by dokładniej

przyjrze

temu imponuj

cemu gmachowi z przełomu wieków. Chciałabym mu si

lepiej przyjrze

- Nie nadwer

ęŜ

aj szyi. Przyjrzysz mu si

do woli, kiedy b

dziemy wracali. Zarezerwowałem ci

pokój.

- Naprawd

? To wspaniale! Ale dlaczego? - A

podskoczyła i spojrzała mu prosto w twarz.

Bryce wzruszył ramionami.

- Na wypadek gdyby

chciała wł

czy

ten teren w zakres swoich bada

Dawn brała to pod uwag

, a poniewa

nic mu o tym nie mówiła, poruszyła j

dbało

ść

z jego

strony.

Dzi

kuj

. - U

miechn

ła si

delikatnie. - Chciałam tu troch

poszpera

, ale nie

pomy

lałam o wynaj

ciu pokoju. _ A powinna

była - zbeształ j

łagodnie. - Tu na

południowej kraw

dzi mo

na wiele zobaczy

. - Odwzajemnił jej u

miech. - Do czego ci

zach

cam.

Dawn poczuła si

nagle bardzo młoda i niedo

wiadczona, odwróciła wzrok w sam

por

, by zauwa

róg innego

budynku.

_ Co to jest? - spytała wyci

gaj

c znów szyj

_ Schronisko Jasnego Anioła. Prawie dotarli

my do celu. Dawn odwróciła si

w drug

stron

- Ato?

_ To jest zagroda, z której we

miemy nasze konie

i sprz

Zaparkował i poszli w jej stron

. Bryce wzi

ł torb

Dawn. Poczuła podniecenie kiedy

zbli

yli si

do zagrody zwierz

t. Ciemnoskóry, ciemnowłosy m

ęŜ

czyzna, opieraj

c si

płot,

ledził ich ruchy. Gdy podeszli na odległo

ść

kilku metrów, jego pooran

zmarszczkami

twarz rozja

nił u

miech.

_ Cze

ść

, Bryce. - M

ęŜ

czyzna wyci

ł r

_ Jak si

masz, Sam? - Bryce mocno u

cisn

ł podan

dło

, po czym przyci

ł Dawn

do swego boku.

_ Dawn, to jest Sam Pewnastopa Davis. Pracuje dla mnie od czasu do czasu. -

miechn

ł si

do Sama. - Sam, powiedz "cze

ść

"do klientki, która płaci.

_ Witaj, Sam. - Dawn nie bardzo wiedziała, co ma zrobi

. Wyci

ła wi

c r

miechaj

c si

Sam zrewan

ował si

tym samym.

_ Cze

ść

, Dawn. - Z

by mu błyszczały, a u

cisk dłoni był delikatny.

- Oczywi

cie jeste

Indianinem.

- Kim innym mog

z imieniem takim jak Pewnastopa? Plemi

Havasupai.

- My

li,

e jest Tonto - wtr

cił Bryce z krzywym u

mieszkiem.

- Nie wydaje mi si

eby Tonto był Havasupai. - Sam

wygl

dał na zmartwionego.

- Niech ci to nie sp

dza snu z powiek.

- Dziewczyna ... mo

e. Tonto ... nie pami

tam.

Dawn zacz

ła si

czu

tak, jakby znalazła si

rodku krzy

owego ognia albo trafiła na

rodek musztry. Przenosiła zdumiony wzrok z jednego na drugiego. Bryce zako

czył to

przekomarzanie si

, kiedy poszedł w stron

oczekuj

cych mułów.

- W porz

dku, Cochise, bierzmy je i wyprowadzajmy. Sam wydawał si

jeszcze bardziej

zmartwiony na d

k tego hollywoodzkiego sloganu.

- Cochise te

nie był Havasupai. Był Apaczem i dobrze o tym wiesz.

Bryce wzruszył ramionami.
- Jasne, ale lubi

z tob

troch

podroczy

. - Nagle stał si

bardzo rzeczowy. -

Sprawd

my wszystko.

Dawn powiedziała sobie,

e musi przyzwyczai

do zmiennych nastrojów Bryce' a i

pod

ąŜ

yła za m

ęŜ

czyznami w stron

zwierz

t. Rozwa

c zło

ono

ść

osobowo

ci człowieka,

którego tak szybko uznała za aroganta, bezczelnego plebejusza, zgł

biała tajemnic

ukryt

pod nazwiskiem Bryce Stane, obserwuj

c, jak metodycznie przechodził od jednego muła do

nast

pnego. Nie słyszała ani jednego słowa rozmowy, jak

prowadzili z Samem przyciszo-

nymi głosami.

Tajemnica była dla niej gro

na. W ko

cu wykryła i okre

liła niebezpiecze

stwo, jakie

stanowił dla jej wytrwale podtrzymywanej fasady. To nie poci

g fizyczny, jaki istniał od

pocz

tku mi

dzy nimi, stanowił gro

dla jej bezpiecze

stwa uczuciowego. Dawn była

pewna siebie, je

eli chodziło o stron

fizyczn

, bez wzgl

du na sił

przyci

gania.

Niebezpiecze

stwo stanowiły wci

ąŜ

nowe cechy charakteru, jakie ujawniał.

Dokoła Dawn toczyło si

normalne

ycie. Pracownicy zajmowali si

swoimi zadaniami,

tury

ci w małych i du

ych grupach, niektórzy ubrani zwyczajnie jak na spacer wzdłu

kraw

dzi kanionu, inni wyekwipowani w pojemniki z wod

i odpowiednio wyposa

eni,

zmierzali w stron

rozmaitych szlaków.

miech i przyciszone rozmowy oraz pokrzykiwania

poszukuj

cych si

przyjaciół zlewały si

w jedno z muzyk

drzew, odpowiadaj

cych

szelestem na pieszczot

jesiennego wiatru.

Po raz pierwszy czuła si

wyobcowana w miejscu, w którym miała zbiera

materiały do

ksi

ąŜ

ki. Nie słyszała. Nie widziała. Nie przyswajała. Ka

dym nerwem, ka

komórk

, ka

swoj

stk

nastroiła si

na charakter tajemnicy. Jej wewn

trzny komputer przyswajał

informacje, które zebrał w czasie minionych dni i wy

wietlał jeden po drugim wnioski na ten

temat.

Inteligentny.

Pewny siebie do granic arogancji. My

cy.

Z poczuciem humoru. Na dystans.
Szczery.
Uczciwy.

Dawn dr

ała w miar

, jak wnioski docierały do niej okre

laj

c zagro

enie, jakie stanowił

dla niej tajemniczy Bryce Stone. Zmysły mogła kontrolowa

z łatwo

. Wiedziała jednak,

nie b

dzie W stanie si

oprze

urokowi prawdy i uczciwo

ci.

Poruszona własnymi my

lami, Dawn zamrugała i skoncentrowała si

na Brysie. Instynkt

samozachowawczy nakłaniał j

, by brała nogi za pas, póki jeszcze był czas.

Post

piła krok do tyłu i zastygła w chwili, gdy Bryce uniósł głow

i spojrzał jej w oczy.

- Gotowa na spotkanie z Wielkim?
Czas si

sko

czył. Dawn wpadła we własn

pułapk

Wyprostowała plecy i ruszyła w jego stron

, u

miechaj

c si

- Tak.

Cztery muły szły jeden za drugim. Dwa niosły pieczołowicie zapakowany ładunek, a dwa

były osiodłane do jazdy wierzchem. Bryce pomógł jej dosi

ąść

drugiego muła, zanim wskoczył

na siodło zwierz

cia prowadz

cego. Sam klepn

ł go po zadzie,

eby ruszył, i pomachał na

egname.

- Szcz

ęś

liwej drogi. B

tu na was czekał.

- Dobra, Sam. Do zobaczenia. - Bryce pomachał i usadowił si

w siodle.

Oczekiwanie i rozgor

czkowanie doprowadziły Dawn do stanu niezwykłego podniecenia.

Otworzyła szeroko oczy, gdy zwierz

ta zbli

yły si

do kraw

dzi. Po raz pierwszy spojrzała na

kanion.

Szeroki na czterna

cie kilometrów rozpo

cierał si

przed jej oczami w całym swoim

fiołkowo-br

zowym i fioletowo-piaskowym porannym przepychu. Mimo i

była pisark

i miała

na podor

dziu setki przymiotników, potrafiła wymówi

tylko jedno słowo:

- Wspaniały!
- Nie najgorszy - odpowiedział Bryce kpiarskim tonem i dodał: - Jedziemy.
Muły ruszyły w dół szlakiem i Dawn zrozumiała,

e doszedł jej jeszcze jeden problem. Kanion nie

tylko był wspaniały, był te

gł

boki na prawie dwa kilometry.

Siedz

c na grzbiecie muła schodz

cego kr

cie

w dół

ciany Wielkiego Kanionu, Dawn

poniewczasie poczuła chwytaj

cy za pier

ciskaj

cy gardło l

k wysoko

ci.

Rozdział siódmy

Bryce znakomicie. czuł si

w siodle, odwrócił si

c, by spojrze

na Dawn i ogarn

ł go l

k. Była

cała usztywniona. Miała rozszerzone

renice, a na kredowobiałej twarzy malował si

wyraz absolutnej

paniki.

- Cholera ... - przekl

ł cicho. Dlaczego, do licha, nie powiedziała mu,

e cierpi na l

k wysoko

ci? W

jego głosie słycha

było zarówno zmartwienie, jak i zniecierpliwienie.

- Dawn, czy wszystko w porz

dku? - W chwili gdy wymawiał to pytanie, zdał sobie spraw

z jego

bezsensu. Oczywi

cie,

e nic nie było w porz

dku. Dawn dosłownie zamarła ze strachu w siodle!

- W ... w ... w porz

dku. - Ledwie poruszała wargami, odpowiadaj

c niepewnym, łami

cym si

głosem.

Bryce obrócił si

w siodle. Omiótł wzrokiem

cie

, która po jednej stronie miała skaln

cian

, po

drugiej za

urwisko si

ce ni

szego poziomu tego samego szlaku. Nie była szeroka, ale wiedział,

e w razie potrzeby da rad

zawróci

zwierz

ta i poprowadzi

je ku kraw

dzi i bezpiecze

stwu.

Spojrzał przez rami

i krzykn

ł: - Czy chcesz wraca

- Nie! - Odmówiła zdecydowanie, cho

przera

one oczy miała wci

ąŜ

utkwione w otchłani

przepastnego kanionu.
Pier

Bryce'a wezbrała mieszanin

uczu

współczucia, sympatii, podziwu. Oawn była przera

ona,

a jednak uparcie nie chciała si

podda

. Postanowiła pokona

strach.

Jest cholernie podobna do mnie! pomy

lał. Zastanowiło go to i musiał najpierw odchrz

ąć

, by

pozby

uczucia

ciskaj

cego gardło, zanim zawołał:

- Dawn, popatrz na nmie. - Kiedy jednak jej zahipnotyzowany wzrok nadal był- utkwiony w
przepa

ci, Bryce podniósł głos i wydał ostry rozkaz.

- Do cholery, Dawn! Popatrz na mnie! - podziw, jaki miał dla niej, powi

kszył si

niebywale, gdy

niech

tnie odwróciła wzrok od kanionu i spojrzała na niego. Dr

ała, ale uniosła dumnie głow

- Nie klnij, Stone.
Do licha! To była odwa

na kobieta.

Dawn dostrzegła cie

miechu na wargach Bryce'a. Pomy

lała,

wiadczy o czystej satysfakcji,

zacisn

ła wi

c z

by i w duchu przysi

gła sobie,

e za nic nie podda si

uczuciu ograniaj

cego j

irracjonalnego strachu, chocia

by dlatego,

eby pokaza

mu, jak bardzo si

mylił.

- Chc

eby

dokładnie wypełniała moje polecenia. - zawołał spokojnie Bryce.

Wypełniała polecenia! Pr

dzej ujrzy go w pie ...

ciekłe my

li Dawn urwały si

same i poczuła wstyd zrozumiawszy, jak mylnie go oceniła. On

tymczasem mówił dalej tym samym łagodnym tonem:
- Wzrok masz utkwi

rodku moich pleców. Nie patrz w dół, nie rozgl

daj si

i nie przejmuj

drog

. Muły j

znaj

. - Znów cie

miechu, ale tym razem zrozumiała,

e miał doda

jej odwagi i

(czy to jednak było mo

liwe?) odbijała si

w nim duma z jej zachowania. Bryce niespodzianie

odpowiedział na jej nieme pytanie, dodaj

wietnie sobie radzisz. Jeste

twarda. Uda ci si

. Pami

taj, wzrok masz utkwiony w

rodku

moich pleców, tak, jak by

chciała wywierci

w nich dziur

Skruszona Dawo popatrzyła na jego szerokie plecy, a on znów skoncentrował si

cie

ce. Po

kilku minutach wpatrywania si

w kołysz

ce ciało poczuła,

e napi

cie w niej słabnie. Panika

ciskaj

ca pier

i gardło zel

ała, co umo

liwiło w miar

nonnalne oddychanie. Była wci

ąŜ

przera

ona, ale nie sparali

owana strachem.

Nieco rozlu

niona, Dawn próbowała zanalizowa

wra

enie, jakie wywarł na niej ogrom kanionu.

Dawn nigdy przedtem nie do

wiadczyła l

ku wysoko

ci, ale musiała przyzna

e nigdy te

nie

wspi

ła si

na szczyt kraw

dzi kanionu gł

bokiego na dwa tysi

ce metrów. Jakich niezwykłych

rzeczy mo

na dowiedzie

na swój temat całkiem przypadkowo. Pod skórzanymi r

kawiczkami

miała dłonie spocone ze strachu, czoło, szyja i, o dziwo, kostki u nóg te

były mokre. Za to zaschło

jej w gardle, nosie i ocza(;h, które w dodatku j

piekły. Była otumaniona szokiem, było jej zimno i

ała na całym ciele.

Nienawidziła tych objawów, które

wiadczyły o silnym l

ku wysoko

ci, ale nie mogła zrobi

nic

innego, jak tylko zagry

źć

by i usiłowa

wytrwa

w postanowieniu przywarcia wzrokiem do koj

barczystych pleców przewodnika.
Droga w dół wewn

trznej

ciany kanionu była długa i m

ca. Z ka

dym krokiem muła serce

zamierało w piersi Dawn i uderzało raptownie, gdy kopyto str

cało w dół jaki

kamie

. Ale w

cu dotarli. Przybyli do schroniska nad rzek

Kolorado.

Obsun

wszy si

w siodle Dawn gł

boko wci

gała powietrze w płuca. Nie mogła widzie

, jak Bryce

zwinnie zeskoczył z muła i nagle znalazł si

przy niej. Delikatnie zdj

ł j

z siodła i wtulił w

bezpieczny raj swych ramion.

Ŝą

c gwałtownie, obj

ła go w pasie i przylgn

ła do jego muskularnego ciała z tak

moc

, z jak

wpatrywała si

w czasie jazdy w jego plecy.

_ Przepraszam Bryce, przepraszam. Przysi

gam, nie wiedziałam, nie ... - Głos załamał

, a z gardła wydobyło łkanie. Wstydz

c si

siebie i łez biegn

cych po policzkach, ukryła

twarz w jego koszuli.

Ćśś

... ju

dobrze ... - powiedział cicho Bryce.

Wzmocnił u

cisk, jakby chciał zgnie

ść

w ni.ni jej dr

Ŝą

ce ciało.

_ Wszystko wiem i rozumiem. -' Trzymał j

, dopóki gwałtowne łkanie nie przemieniło si

w łagodny płacz. Wtedy uniósł jej twarz ku swojej. Ciemne oczy, w które spojrzała,
wypełniała czuło

ść

i duma z wyczynu, jakiego dokonała.

_ Na pocz

tku w

ciekłem si

, bo my

lałem,

e była

wiadoma swojej fobii, a jednak

zuchwale zdecydowała

na wypraw

. Pó

niej zorientowałem si

e to twoje pierwsze

wiadczenie.

_ Wy ... wygłupiłam si

. - Poci

ła nosem. - Prze-

praszam.

_ Nie. - U

miechn

ł si

Bryce. - Była

wspaniała.

Oszołomiona t

pochwał

Dawn wpatrywała si

w niego w zdumieniu. Gdy zbli

yła si

do kraw

dzi kanionu i spojrzała na jego niezwykłe, zapieraj

ce dech w piersi pi

kno,

przyszło jej do głowy tylko jedno okre

lenie: wspaniały. Fakt, i

ten człowiek okre

lił j

tym

samym przymiotnikiem, był dla Dawn najwi

ksz

pochwał

Bryce powoli pochylał głow

, sprawiaj

e Dawn natychmiast zmieniła zdanie. Nie.

Najwi

ksz

pochwał

byłby słodki dar pocałunku tego m

ęŜ

czyzny. Bez wahania Dawn

rozchyliła wargi, by by

gotow

na przyj

cie jego warg.

Pocałunek był nieprawdopodobnie słodki, nieprawdopodobnie czuły, nieprawdopodobnie

... nieprawdopodobny. Wargi nie przyciskały si

z sił

, j

zyk nie badał. Bryce nie

Ŝą

dał

niczego, składał dar w nagrod

za dobrze wykonane zadanie. Trwało to tylko kilka sekund, a

przecie

w ci

gu tak krótkiej chwili oczarowania cały intymny

wiat Dawn odwrcrcił si

o sto

osiemdziesi

t stopni, wywołuj

c zam

t zmysłów, podwa

c wszystkie zało

enia. Gdzie

gł

bi siebie, w pilnie strze

onym k

cie swojego ,ja", Dawn poczuła budz

ce si

nowe

ycie.

Najbardziej zdumiewaj

ce było to,

e fakt ten wcale jej nie przera

ał.

Dawn znów zacz

ła dr

, mocniej ni

wtedy, gdy odreagowała skutki przera

cej

drówki w dół

ciany kanionu. Dygotała z pragnienia, zło

onego w swej istocie, lecz

jednocze

nie bardzo prostego. Nagle Dawn zapragn

ła zaspokoi

wszystkie swoje potrzeby:

emocjonalne, psychiczne, fizyczne. Bryce opacznie zrozumiał przyczyn

tych dreszczy.

- Jeste

wyczerpana - powiedział, patrz

c w jej zalan

łzami twarz, na której odcisn

ły si

lady wzgl

dnie krótkiej podró

y w kanionie i dłu

szej drogi w gł

b samej siebie. - Chod

do schroniska, odpoczniesz troch

, a ja przemy

jeszcze raz swoje plany.

Dawn odelwała wzrok od jego pi

knych podniecaj

cych warg i pozwoliła si

odprowadzi

do prostej chaty na szlaku. Starała si

zebra

w sobie, jednocze

nie my

c nad jego

ostatnim zdaniem.

Bryce nie usiadł. Przemierzał pomieszczenie. Wreszcie zatrzymał si

przed ni

, zsun

kapelusz i przeczesał palcami ciemne fale włosów.

_ Zarezerwowałem dla nas miejsca na noc na Rancho Duchów - powiedział nagle, zakładaj

stetsona na głow

. - Czy wiesz, co to jest?

Dawn doszła ju

do siebie, spojrzała na niego i kiwn

ła głow

. Zaintrygowała j

ta nazwa, kiedy

przegl

dała foldery. Miała nadziej

zobaczy

rancho, oferuj

ce usługi dla turystów, wyruszaj

cych

z Jasnego Anioła na dwudniowe wyprawy do kanionu.

_ Wydaje mi si

e b

dziemy musieli darowa

sobie Duchy. - Wsparłszy r

ce na biodrach

oczekiwał kontrargumentów. Wczoraj, nawet kilka godzin temu, Dawn spełniłaby te oczekiwania.
Teraz znajdowała si

jakby o tysi

c lat

wietlnych dalej i po prostu była tylko ciekawa.

- Dlaczego?

Zaskoczyła Bryce'a, ale szybko si

pozbierał. Wzruszył ramionami. Dawn u

miechn

ła si

czuj

c nagle, jak bardzo ten gest stał si

jej drogi. Zmarszczył brwi. A ona u

miechn

ła si

jeszcze

łagodniej. Bryce wygl

dał tak niedost

pnie, kiedy przybierał t

min

. Poddał si

i odpowiedział

miechem. Dawn zadr

ała.

- Dlaczego tak na mnie patrzysz? - spytał.

- To znaczy jak?

-_ Tak ufnie i. .. i ... - Urwał i znów wzruszył ramionaml.
-_ Poniewa

ci ufam. Powierzyłabym ci swoje

ycie. Chyba to wła

nie zrobiłam. - W jej u

miechu

pojawiła si

nutka przekory.

- Dawn. - Bryce wyszeptał jej imi

i post

pił krok do przodu. Zatrzymał si

nagle z tak oczywist

niech

e Dawn poczuła mrówki na całym ciele.

- A ... - kapelusz znów pow

drował z czoła, a palce przeczesały ciemne pasma włosów. -

Pytała

, dlaczego postanowiłem nie zatrzymywa

u Duchów.

- Tak.
Bryce przymru

ył oczy i przygl

dał si

jej przez chwil

. - Nie masz nic przeciwko temu? -

Zmarszczył brwi.-

To miejsce nie ma znaczenia dla twojej ksi

ąŜ

ki?

Zainteresowanie jej prac

obaliło resztki murów obronnych Dawn. Tym razem u

miech odsłonił j

tak

, jak

była naprawd

- Nie, Bryce, nie jest to do

wiadczenie niezb

dne dla mojej ksi

ąŜ

ki. Chciałam zobaczy

rancho,

ale ... - Wzruszyła jak on ramionami. Wewn

trzna walka, jak

toczył, odbiła si

na jego twarzy. Dawn

zobaczyła,

e pragn

ł; by mogła dowiedzie

wszystkiego, czego chciała na temat kanionu.

Zrozumiała,

e był wa

ny powód, aby nie spełni

jej

ycze

- Dlaczego postanowiłe

zmieni

plany?

eby dotrze

do Duchów, musieliby

my przej

ść

przez Kolorado po w

skim, wysoko

zawieszonym mo

cie. - Wypu

cił powietrze z płuc. - Kochanie, nie wydaje mi si

e powinna

tego próbowa

Bior

c pod uwag

fakt,

oł

dek Dawn

cisn

ł si

na sam

wzmiank

o czym

wysokim i

skim, nie mogła si

z nim nie zgodzi

- W porz

dku. - Nie

wiadomie na

ladowała jego lakoniczny styl odpowiedzi.

Bryce u

miechn

ł si

i rozło

ył r

ce ostrzegawczym gestem.

- Jeszcze co

. Zmieniłem plany całej naszej wyprawy. Nie było to dla niej zbyt wielkim

rozczarowaniem, skoro nie wiedziała nic o jego zamierzeniach. Była tylko ciekawa.

- Czy chcesz mi powiedzie

, czy te

mnie zaskoczy

? - Nuta przekory w jej głosie nie zawierała

ani krztyny

wyniosło

ci, któr

posługiwała si

tak skutecznie poprzedniego dnia.

Napi

cie znikn

ło z jego twarzy, dzi

ki czemu stał si

wył

cznie oszałamiaj

przystojnym m

ęŜ

czyzn

, pewnym siebie i rozlu

nionym.

- Po sp

dzeniu nocy u Duchów miałem zamiar zawróci

do szlaku Tonto, ale wydaje mi

e z tym sobie te

nie poradzisz, bo jest to mini-wersja

cie

ki, któr

wła

nie zeszli

my.

- Kiwn

ł głow

widz

c, jak si

skrzywiła. - No wła

nie. - Bryce westchn

ł. - Mam nadziej

nie boisz si

wody, skarbie.

Dawn zrobiła oczy wielkie jak spodki. W cicho

ci ducha marzyła o spływie rzek

na tratwie,

cho

by miała to by

krótka podró

. Nie o

mieliła si

jednak o tym wspomnie

. - Na pewno

nie mam - stwierdziła przekonuj

co. Dlaczego?

- Dlatego,

e je

eli jeste

odwa

na, spłyniemy rzek

i poka

Ŝę

ci jedno z moich

sekretnych, szczególnych miejsc.

Zapomniawszy błyskawicznie o parali

cej drodze w dół kanionu, o strachu i

wyczerpaniu, Dawn zerwała si

na nog!.

- Jestem odwa

na! Jestem gotowa! - Roze

miała si

, widz

c jego zdumienie. - Kiedy

wyruszamy?

miej

c si

razem z ni

, Bryce wzi

ł j

za r

i wyprowadził ze schroniska.

- Jak tylko rozładujemy muły i napompujemy tratw

.Spojrzał w gór

. - I lepiej

pieszmy, bo si

ciemni, zanim dotrzemy do celu.

Dawn nie miała poj

cia, jaki był cel, ani te

nie chciała wiedzie

. Je

eli było to miejsce

specjalne dla Bryce'a, było te

specjalne dla niej. Miała tylko jedno pytanie.

- Co z mułami?
- Zostawimy je tutaj - powiedział Bryce, pokazuj

ruchem głowy zagrod

z boku domu. - Nie raz zostawiałem tu zwierz

ta. Nic im nie b

dzie. -

Poci

ł j

w stron

małego muła, który zniósł j

bezpiecznie szlakiem w dół

ciany. -

Wskakuj.

Dawn spojrzała, nic nie rozumiej

- My

lałam,

e płyniemy w dół rzeki?

- Płyniemy. Ale najpierw musimy tam dotrze

- Przecie

d wida

! - zaprotestowała.

- Wida

. Chcesz d

wiga

cały ten sprz

t a

do wodo-

spadu?

- Aaa ...
- No wła

nie.

Z u

miechem na ustach Bryce zbli

ył si

do muła przewodnika. Dawn mina troch

zrzedła, ucichła, a zafascynowany wzrok utkwiła w białej pianie wody tworz

cej wiry wokół

kamieni.

Nie jechali daleko. Bryce pomógł Dawn zsi

ąść

z muła i sprawdziwszy poło

enie sło

ca,

natychmiast zacz

ł sprawnymi ruchami zdejmowa

baga

e ze zwierz

W rezultacie okazało si

e Dawn nie była zbyt pomocna. Kiedy podał jej tobołek,

rozejrzała si

i to był bł

d. Spojrzała te

w gór

, po raz pierwszy, odk

d zeszli na dno

kanionu.

Stoj

c pewnie obiema nogami na ziemi, nie była przera

ona zapieraj

cym dech widokiem

Wielkiego Kanionu. Była oczarowana. Popołudniowe

wiatło zmieniło nieznacznie

kolorystyk

warstw skalnych, półek i stercz

cych korzeni. Były teraz purpurowe lub

ciemnobr

zowe, a tam, gdzie padały promienie słoneczne, przybrały barw

jasnej czerwieni.

Zadzieraj

c głow

Dawn popatrzyła w gór

w stron

kraw

dzi.

- Mój Bo

e! - krzykn

ła głosem pełnym czci.

- Robi wra

enie, prawda? - spytał cicho Bryce.

Dawn potrz

ła głow

- Znacznie wi

cej ni

wra

enie - wymruczała, chłon

c szeroko otwartymi oczami pi

kno i

niezaprzeczaln

wielko

ść

kanionu.

- JesL .. jesL .. - Znów zabrakło jej słów. - Nie sposób go okre

- Wida

natomiast,

e robi si

bardzo ciemno. - Energiczny głos Bryce'a wdarł si

nastrój oczarowania. - Musimy rusza

, kochanie.

- Oczywi

cie. - Dawn z trudem oderwała wzrok od natury, która całkowicie zm

ciła jej

rozum. Spojrzała wokół.

- Ojej! - Zdała sobie nagle spraw

, jak wiele zrobił Bryce, kiedy ona poddawała si

czarowi

kanionu.

aden d

k nie zakłócił jej rozmarzenia, a jednak tratwa była napompowana,

załadowana i ustawiona na brzegu tylko o par

centymetrów od wody. Zaczerwieniła si

wstydu.

- Nic ci nie pomogłam. Przepraszam - wymamrotała.

Nie była zdziwiona jego sprawno

, ale zrobiła na niej wra

enie.

Bryce potrz

ł głow

- Nie ma za co przeprasza

; Płac

mi za wykonanie pracy. A ty robisz dokładnie to, co

powinna

: wchłaniasz atmosfer

kanionu. - Wsun

ł stop

w strzemi

i wskoczył na siodło. -

Załó

kamizelk

, czekaj przy tratwie i rozmy

laj, jak poznawa

rzek

. Wracam zaraz, jak

tylko odprowadz

zwierz

ta.

Posłuszna bez zastrze

, Dawn odwróciła si

i poszła w kierunku tratwy. Ogarn

ło j

podniecenie, gdy tak patrzyła w wartki nurt. Poczuła ssanie w

oł

dku. Jasne. Było ju

pó

ne popołudnie, a ona nic nie jadła od

niadania o szóstej rano, kiedy to wypiła

filiiank

kawy i zjadła jedn

grzank

. U

miechaj

c si

z przek

sem zastanawiała si

, czy to

odczucie było spowodowane zwykłym głodem, czy te

oczekiwaniem wra

. Bez wzgl

na to była pewna,

e podró

w dół rzeki oka

e si

najwi

ksz

przygod

w jej

yciu.

Rozdział ósmy

Spływ rzek

był oszałamiaj

cy. Trzymaj

c mocno uchwyty po bokach szerokiej tratwy, Dawn

wci

gała du

e hausty powietrza do płuc i

miała si

gło

no, gdy Bryce zr

cznie pokonywał krótki

odcinek kaskad. Była kompletnie przemoczona. Włosy ociekały jej wod

. Umierała z głodu. Nigdy nie

czuła i nie bawiła si

lepiej. Na jej

miech odpowiadał echem m

ski

miech z tyłu tratwy.

- Podoba ci si

, prawda? - krzykn

ł. Dawn spojrzała na Bryce'a przez rami

- Jestem zachwycona! - zawołała. - Prze

lizgni

cie si

przez ka'ikady było czym

fantastycznym!

Czy b

dzie jeszcze co

takiego?

- Obawiam si

e nie. - Bryce pokr

cił głow

. - Jeste

my prawie na miejscu.

- To znaczy gdzie?
Bryce miał obie r

ce zaj

te prowadzeniem tratwy, wskazał wi

c głow

punkt gdzie

przed nimi. -

Czy widzisz t

wyrw

Dawn przyjrzała si

brzegom i zobaczyła wgł

bienie.

- To strumie

, wpadaj

cy do rzeki. Miejsce, do którego zmierzamy, znajduje si

nad nim. - Kilka

minut pó

niej krzykn

ł: - Trzymaj si

Tratwa kołysała si

jak szalona, gdy Bryce skierował j

w stron

strumienia. Mocarna Kolorado

uniosła ich w gór

i cisn

ła na wody w

skiego dopływu. W porównaniu z hukiem wartkiego nurtu

rzeki potok był łagodny i spokojny.

Przej

ł j

dreszcz, spojrzała wi

c poprzez wysokie poszarpane skały na skrawek nieba

ciemniej

cy wraz z nadchodz

noc

. Tratwa zachwiała si

i Dawn rzuciło do przodu. Krzykn

ła

przestraszona, odwracaj

c si

, by spyta

Bryce 'a, co si

stało. W tym momencie wyskoczył na l

- Trzymaj si

, Dawn - rozkazał, wyci

gaj

c tratw

na łagodnie opadaj

cy brzeg. Oddychał

gł

boko z wysiłku. Podał jej r

- Koniec trasy. Wszyscy pasa

erowie wysiadaj

. Chwyciła wyci

gni

dło

, ostro

nie przeszła na

koniec tratwy i wyskoczyła na brzeg.

- Czy to jest wła

nie twoje ukryte, szczególne miejsce?

- Dawn popatrzyła na otoczenie w gasn

cym

wietle dnia.

- Tak. Dom z dala od domu. Jak ci si

podoba?

Dawn zło

yła r

ce, aby utrzyma

resztki uciekaj

cego ciepła. Dr

ała z zimna i wilgoci.

miechn

ła si

jednak słonecznie.

- Uwa

am,

e tu jest fantastycznie. - Odwróciła zachwycone spojrzenie w stron

szerokiego

pasa ziemi, który zmierzał ku górze w kierunku jaskini u podstawy skalnej

ciany. Jaskinia miała

e wej

cie, była do

ść

płytka i "'rysaka sklepiona.

- Czy-czy-czy dociera tu wielu t-t-turystów? - Dawn zaciskała z

by,

eby przypadkiem nie

zacz

ąć

nimi szcz

. Odwróciła si

i spojrzała na Bryce'a.

Z zadart

głow

patrzył w niebo.

- Nikt tu nie dociera. - Był jakby nieobecny. Opu

cił głow

i zacz

ł rozładowywa

tratw

. -

Musimy szybko si

zorganizowa

. Wkrótce zrobi si

cienmo.

Wci

ąŜ

zaciskaj

c z

by w obawie,

e Bryce usłyszy ich dzwonienie, Dawn pomagała mu w ciszy.

Dotkn

ła go przypadkowo, si

gaj

c po kolejny tobołek. Podskoczył jak ra

ony pr

dem.

Do diabła, zmarzła

na ko

ść

! - wykrzykn

ł. - Chod

, musisz si

rozgrza

. - Nie miała nawet czasu

odpowiedzie

czy zaprotestowa

, gdy

złapał j

za r

i pogonił w stron

jaskini.

_ Schro

tutaj przed chłodem nocy i nie wychod

, dopóki nie rozpal

ogniska - rozkazał,

ciwszy jej rami

_ Czym rozpalisz? - spytała, bo w całej okolicy nie było ani jednej gał

zeczki. Przyjrzała si

dokładnie piaszczystej ziemi przed jaskini

: oprócz dołu obło

onego kamieniami powierzchnia była

całkiem gładka.

_ Mam zapas drewna na opał - odpowiedział z tyłu jaskini, około czterech metrów od wej

cia.

Spojrzała, sk

d dochodził głos. Musiała wysili

wzrok, by móc go zobaczy

w mrocznym

zakamarku. Bryce kucn

ł, poniewa

jaskinia zni

ała si

i z tyłu miała zaledwie około metra wyso-

ci. Trz

c si

z zimna, skuliła si

i obserwowała, jak wychodzi i znów moze si

wyprostowa

_ Za minut

dzie si

pali

. - Przykucn

ł przy dziurze obło

onej kamieniami. Wrzucił gar

ść

chrustu, z kieszeni kurtki d

insowej wyci

ł plastikow

torebk

, w której miał skrawki papieru i

zapałki. Po chwili poło

ył grubsze kawałki drewna na pełzaj

cych po papierze i chru

cie

płomykach.

_- Sta

koło ognia i rozbierz si

- rozkazał. Kiedy podniosła głow

, on był ju

przy wyj

ciu.

- Co?

_ Masz za sob

długi, m

cy dzie

. - Głos Bryce'a dobie gał od strony tratwy. - Jeste

czona,

przemoczona i głodna. - Wrócił szybkim krokiem, nios

c jej torb

. Je

eli nie masz ochoty walczy

hipotermi

, wyskakuj l tych mokrych rzeczy i włó

na siebie co

suchego i ciepłego - Odwrócił si

go nie było. - I to zaraz!

Zdawała sobie spraw

e skromno

ść

byłaby jak najbardziej nie na miejscu. Poci

ła za

zamszow

kurtk

. Co

twardego stukn

ło j

w biodro. Zmarszczyła brwi. Po chwili przypomniała

sobie,

e rano wsun

ła do kieszeni mały aparat fotograficzny. Westchn

ła i upu

ciła

akiet na ziemi

Chciała robi

zdj

cia kanionu, gdy spuszczali si

cie

w dół. Miała zamiar fotografowa

rzek

Kompletnie zapomniała o aparacie w kieszeni.

Zgrabiałymi palcami rozpinała guziki bluzki i u

miechała si

do siebie. W czasie jazdy w dół

kanionu była tak sparali

owana strachem,

e potrafiła my

tylko o utrzymaniu si

w siodle.

Robienie zdj

ęć

nawet nie przyszło jej do głowy. Szale

czy spływ rzek

nie dawał czasu na

fotografowanie.

Przeszedł j

dreszcz, gdy

ła stanik: i rzuciła go na koszul

i kurtk

, wło

yła wi

c szybko

obszern

bluz

od dresu. Dr

Ŝą

c na całym ciele, przykucn

ła, by rozwi

sznurowadła ci

ęŜ

kich

butów. Wła

nie zdejmowała drugi, gdy wszedł Bryce z nar

czem sprz

tu.

- Przebior

i zaczn

robi

kolacj

Dawo nic nie powiedziała. Nie mogła. Poczuła

cisk w gardle. Nie do

ść

e Bryce wykonał cał

prac

, jeszcze zaj

ł si

. W jego głosie słycha

było zm

czenie. Wstaj

c, wykrzywiła si

do siebie

samej.

Ale z ciebie niezalezna, samowystarczalna osoba, karciła si

w duchu. Pozwalasz,

eby odwalał

cał

robot

, a ty sobie odgrywasz skromnisi

! Zło

ść

na sam

siebie rozgrzała j

całkowicie. Z

niecierpliwo

ła mokre d

insy. Wygrzebała z torby koronkowe majtki, obszerne spodnie od

dresu i grube skarpety. Ubrała si

szybko.

- Jak mog

ci pomóc? - spytała gło

no, by mógł j

dosłysze

w gł

bi jaskini. Zapadła krótkotrwała

cisza. Kie eJy Bryce odpowiedział. w jego głosie brzmiała niew

tpliwie nuta podziwu.

_ Nie przyniosłem jeszcze pojemników z wod

. Mogła-

przynie

ść

dwa z tratwy.

Wyszła. zanim sko

czył mówi

. Czuła si

jednocze

nie zawstydzona i zadowolona.

Sam zapakował cztery butle z wod

razem z reszt

zapasów. Kiedy wróciła z dwiema z nich, Bryce

krz

tał si

koło ogniska. Spojrzał na ni

i u

miechn

ł si

- Jak si

czujesz?

Dawo spu

ciła wzrok z niezwykł

li niej nie

miało

· _ Dobrze. Ciepło. Umieram z głodu. -

Podniosła oczy,

kiedy si

rozeSmiał. Zało

ył sprane d

insy i mi

irchow

koszul

. Podwin

ł r

kawy, dzi

ki czemu

Dawn mogła podziwia

ęś

ni na jego przedramieniu, gdy kroił szynk

konserwow

w grube

plastry. Ciekła jej

linka i doszła do wniosku,

e Bryce wygl

dał równie apetycznie, jak mi

skwiercz

ce na patelni Na t

l zarumieniła si

_. Mo

esz nala

wody do dzbanka na kaw

. - Przyjrzał si

uwa

nie jej zaró

owionej twarzy, zanim

ruchem głowy wskazał bł

kitne naczynie z jednej strony ognia. - Za chwil

dziemy jedli.

Posiłek był prosty, ale w pełni satysfakcjonuj

cy. Zgłodniała Dawn nie tylko pochłon

ła pełen talerz

szynki z pieczon

fasol

,· ale wytarła cały sos za pomoc

chrupi

cej bułeczki. Aromatyczna

kawa ze starego dzbanka smakowała jak nigdy w

yciu. Nasycona, spojrzała z uznaniem na kucharza i

wyci

ła r

z fili

ank

, prosz

c o jeszcze.

_ To było pyszne. - Przekorny u

mieszek grał na jej wargach - Czy me my

lałe

kiedy

o przeniesieniu

na W schodnie Wybrze

e w celu podj

cia pracy w charakterze prowadz

cego dom? - Przeszedł j

dreszcz podniecenia gdy Bryce u

miechaj

c si

leniwie, wyci

ł si

obok na ziemi podparłszy głow

ramieniem.

- Nie mam poj

cia - powiedział cicho i spojrzał na ni

z ukosa. - To by zale

ało od dodatkowych

korzy

ci wynikaj

cych z pracy. - Wygl

dał na zrelaksowanego, co sprawiło,

e stał si

ogrorrmie

poci

gaj

cy.

- Mm ... Pobyt w szpitalu? Bryce pokr

cił odmownie głow

- Dwa tygodnie płatnych wakacji?
- Mam teraz miesi

c. - U

miechn

ł si

z wy

szo

- Miesi

c. No tak ... A wi

c ... - Dawn rozpaczliwie szukała jeszcze bardziej absurdalnych propozycji.

Bryce roze

miał si

i wstał.

- Twój rozum ju

pi. Dlaczego nie pójdziesz za jego przykładem? - Za pomoc

tak samo

oszcz

dnych ruchów uło

ył dwa

piwory obok siebie. Z przekornym, lecz bardzo seksownym

mieszkiem odwrócił si

do niej plecami.

- Mo

e do jutra wymy

lisz bardziej kusz

propozycj

Dawn z przyjemno

przekomarzałaby si

z nim jeszcze, była jednak zbyt zm

czona.

- A naczynia? - spytała niewyra

nie, staraj

c si

ukry

ziewanie.

- Pomy

limy o tym jutro. - Rozpi

piwór i potrz

ł nim. - No, wskakuj.

Dawn nie zamierzała protestowa

. Wpełzła do

piwora całkowicie ubrana,

ła w

rodku

skarpetki i spodnie i rzuciła je w stron

torby. Nawet nie obejrzała miejsca, w którym le

ała, była zbyt

wyczerpana. Skuliła si

i zamkn

ła oczy. Nie usłyszała, jak Bryce cicho wyszeptał:

- Dobranoc.

Była w jakim

nieznanym miejscu. Spacerowała z ponurym u

miechem satysfakcji na ustach.

ycie

było dalekie od doskonało

ci, miało za to swoje dobre strony. Nagle poczuła czyj

ąś

obecno

ść

, siln

i rozgrzewaj

, wypełniaj

siln

sknot

za czym

. Marszcz

c brwi

rozejrzała si

· Niebo było bł

kitne,

wieciło sło

ce, a ziemia zdawała si

przyjazna. Czego

c było brak? Posłyszała

miech mi

kki, zmysłowy, n

cy. Wiedziałaju

, czego

brakowało w jej nagim

wiecie.

miech stawał si

coraz słabszy; Krzykn

ła z rozpacz

eby zaczekał na ni

, tylko na ni

. Zacz

ła biec, próbowała złapa

miech, kiedy nagle

stan

ła na kraw

dzi. Nie mogła si

zatrzyma

! Ziemia si

usun

ła i Dawn zacz

ła spada

dół, w przepa

ść

. Lec

c w pustk

krzyczała błagalnie, prosz

miech, by jej pomógł.

- Dawn! Kochanie! Obud

_ Bryce! - Otworzyła oczy, siadaj

c gwałtownie. Był przy niej, obejmował silnymi,

opieku

czymi ramionami. Sen był nadal bardziej realny ni

otaczaj

wiat. Dr

ała i

trzymała kurczowo

miech, którym okazał si

ęŜ

czyzna tu

obok niej. - Spadałam,

spadałam - łkała, chwytaj

c łapczywie powietrze ... - Ziemia nagle si

zapadła. Nie było

dna, nie było ko

ca.

Ostry ton głosu Bryce'a przedarł si

przez przera

enie, trzymaj

ce wyobra

stalowym

uchwytem. Wci

ąŜ

Ŝą

ca, oddychaj

c ci

ęŜ

ko szukała siły i znalazła j

w pocałunku. Jego

wargi spocz

ły na jej ustach z tak

energi

i przekonaniem,

e skutecznie przegnały resztki

nocnego koszmaru. DaWn nie czuła nic. Nic poza

arem j

zyka, płomieniem rozpalaj

cym

wsz

dzie tam, gdzie dotykały i pie

ciły jego r

ce.

Pocałunek stał si

bardziej nami

tny, tak bardzo,

e Dawn my

lała, i

oszaleje z

podniecenia i rozkoszy. Dygotała z oczekiwania, gdy wsun

ł r

ce pod bluz

, wstrzymała

oddech z zachwytu, kiedy długie palce pie

ciły jej piersi.

Ŝą

danie pulsowało we wszystkich cz

ęś

ciach ciała Dawn, prosz

c o zaspokojenie.

c za tym rozkazem, przyci

ła go do siebie i zacz

ła rozbiera

Ŝą

cymi palcami.

cisk Bryce'a nieco zel

ał, chocia

wargi nadal trzymał na jej ustach.

- Dawn, nie

pisz? - Słowa przepełnione pragnieniem przerywał gwałtowny oddech. - Czy

wiesz, czego chcesz?

- Tak. - Był to prawie j

k. - Pragn

. Pragn

miechu, który jest w tobie. - Prawie jej si

udało

ąć

z niego koszul

. Wzdychaj

c, uchwycił jej dłonie i przytulił do swej skóry. -

Prosz

, prosz

Bryce - szepn

ła, gładz

c napi

te mi

ęś

nie. - Prosz

, daj mi sw

sił

miech.

Bryce zadr

ał, gdy opadły ostatr.ie cz

ęś

ci ich ubrania.

W ciepłym, migotliwym

wietle ogniska skóra Dawn l

niła jak najlepsza porcelana. Ciemne

włosy odcinały si

od tła be

owego

piwora. Oczy błyszczały niekłamanym podnieceruem.

Bryce pochylił si

nad ni

tocz

c ze sob

walk

, by nie rzuci

i nie posi

ąść

gwałtownie tej kobiety, która potrafi.ła obali

wszystkie jego uprzedzenia.

Pragn

ł jej! Był wstrz

ąś

wiadomo

gł

bi po

Ŝą

dania. Czego

takiego nigdy nie

wiadczył. W dodatku była jego. Nie tylko chciała. Łkała, błagaj

c go o sił

miech.

Ŝą

danie si

wzmogło, spadaj

c jak nagie ostrze no

Wci

ąŜ

wahał. Nie powinien przyjmowa

daru ofiarowanego w szoku.

miech. To była

ostatnia rzecz, jak

by zrobił:

miał si

. Płakał, mo

e, ale na pewno nie

miał.

Potem całe ciało przej

ł dreszcz rozkoszy, gdy jej długie pi

kne flogi otoczyły jego biodra.

Ile razy wyobra

ał to sobie? Nie pami

tał i nie było to wa

ne.

Mówi

c cicho, jak bardzo jej po

Ŝą

da, przytulił si

do niej. Dawn była gotowa, ciepła i

pragn

ła go jak zgłodniały biedak, którego zaproszono na uczt

. Bryce wsun

ł j

zyk do

miodowych ust Dawn i cały zanurzył si

w aksamitnej gł

bi jej ciała.

Mam nadziej

e jutro b

chciał si

mia

. Taka była ostatnia trze

wa my

l Bryce'a przed

całkowitym oddaniem si

niezwykłym rozkoszom.

Dawn znów spadała, ale tym razem ciałem i dusz

przylgn

ła do Bryce'a. Kaskada dozna

była o

wiele bogatsza ni

spływ w dół Kolorado. Krew kr

ąŜ

yła w

yłach dziesi

ęć

razy szybciej. Huk w głowie

był dziesi

ęć

razy gło

niejszy. Jej bujna wyobra

nia nie potrat1łaby wymy

niczego bardziej

porywaj

cego, ni

Bryce zagł

biony w jej ciele.

Dło

mi ta

czył po jej skórze, wzbudzaj

c wsz

dzie rozkoszny dreszcz. Ustami pod

ąŜ

ał za dło

mi,

zmieniaj

c dreszcz W trawi

cy płomie

. Napi

cie rosło z ka

dym ruchem. Szeptał i cho

nie mo

było rozró

słów, wszystko było jasne. Ten szept hipnotyzował j

Nigdy, nigdy dot

d Dawo nie pragn

ła nikogo tak bardzo. Chciała stanowi

jedno z tym

ęŜ

czyzn

, z jego prawd

, uczciwo

, rado

. Bez wstydu, chciwie szukała jego warg. Gładziła

rozpalon

skór

z intymn

ufno

. Lubie

nie wyginała ciało dopasowane rytmem do przy-

pieszonej kadencji ruchów jego ciała.

Wczepiona w Bryce'a, poruszaj

c si

w jego rytmie, odrzuciła wszystkie zahamowania i oddała

całkowicie temu m

ęŜ

czy

nie i tej chwili. Bolesne napi

cie rosło. Rosło. Osi

wszy absolutny

szczyt, wybuchło. Poczuła,

e spada, przytulaj

c si

kurczowo, dr

Ŝą

c, szepcz

c jego imi

. Krzyk

odbił si

niesamowitym echem od

cian otulonego noc

kanionu.

Bryce pod

ąŜ

ył za ni

i poł

czyli si

w okrzyku zwyci

stwa.

Dawn westchn

ła zaspokojona i pogładziła szerokie, wstrz

sane dreszczem plecy. Chciałaby tak

zosta

przez cał

noc, spleciona z m

ęŜ

czyzn

, który pozwolił jej zazna

prawdziwej rozkoszy.

Zaprotestowała, gdy delikatnie przesun

ł si

i poło

ył obok. Pomy

lała,

e najbardziej odpowiedni

reakcj

na pi

kno ich prze

sprzed chwili byłby jego mi

kki, ciepły

miech.

- Musisz odpocz

ąć

- zamruczał, odgarniaj

c niesforny kosmyk włosów z jej policzka.

Dawn przylgn

ła do ciepłego ciała i posmakowała j

zykiem pachn

cej skóry.

- Odpoczywam - szepn

ła. U

miechn

ła si

, gdy poczuła,

miech napina mi

ęś

nie Bryce'a.

- Niezbyt długo b

dziesz odpoczywa

, je

eli masz zamiar tak dalej robi

- Smakujesz mi. - Musn

ła palcami płaski sutek, jednocze

nie powtarzaj

c poprzedni gest.

- Mnie te

to podoba - przyznał. - Za bardzo. Ale jeste

wyczerpana i musisz odpocz

ąć

. -

Obejmuj

c j

jednym ramieniem, drugim narzucił

piwór. - B

dzie nam dosy

ciasno razem.

- Tak lubi

- Ja te

. - Bryce musn

ł wargami jej włosy i przytulił mocniej. Jego ciepło, siła i

miech ukołysały

ciało i dusz

Dawn. -

pij ju

Westchn

wszy z zadowoleniem, Dawn posłuchała od razu.

Rozdział dziewi

- My

e powinienem ci

przeprosi

Zacisn

ła palce na widelcu i spojrzała ostro na Bryce'a. _

- Przeprosi

? Za co? - Z całej siły starała si

panowa

nad głosem.

Bryce spojrzał jej prosto w oczy z wła

ciw

mu otwarto

- za to,

e os

dziłem ci

pochopnie, zanim zdołałem si

przekona

, jaka naprawd

jeste

. I za

to,

e pó

niej ci dokuczałem.

Poczuła tak

ulg

e a

zrobiło jej si

słabo. N

cy zapach kawy i sma

onego bekonu obudził j

przed chwil

. Bryce odwrócił si

, gdy zauwa

ył,

e Dawn usiłuje wło

na siebie nie zwracaj

uwagi. Ubierała si

, a on kroił bekon. Powiedzieli sobie tylko: "dzie

dobry". Kiedy wi

c wspomniał o

przeprosinach, bała si

e chodzi mu o wspólnie sp

dzon

noc.

Ugryzła opieczon

nad ogniskiem bułk

i posłała mu

zabójczy u

miech.

- Byłe

okropny.

Bryce skrzywił si

_- Nawet nie wspominaj. - Dolał kawy do fili

anek, po czym dodał bezbarwnym tonem -

Uwa

ałem,

e mam po temu powód.

Dawn przełkn

ła ostatni kawałek bułki, popijaj

c kaw

. - Jak ten powód miał na imi

? - spytała

odwa

nie. Bryce zesztywniał i odwrócił wzrok w stron

strumie-

nia, który wił si

skim w

wozem w stron

Kolorado. Przygl

daj

c si

mu, cierpiała razem z nim.

Obj

ła palcami fili

ank

i poci

ła jeszcze jeden łyk kawy, by zwil

nagle wyschni

te gardło.

Wiedziała,

e trafiła w czuły punkt. Nie mogła zrobi

nic innego, jak czeka

i zastanawia

odpowie czy nie? Mogła te

zapomnie

o tym,

e w ogóle o co

pytała. Bryce spojrzał znów na ni

powoli ciemnymi oczami i zacz

ł mówi

- Miała na imi

Małgorzata; nie Małgosia ani Go

ka, Małgorzata. Miałem dwadzie

cia cztery lata,

ona dwadzie

cia siedem. - U

miechn

ł si

gorzko. - Małgorzata była bardzo niezale

samowystarczaln

, aroganck

kobiet

. Działała na mnie i podniecała do obł

du. Zakochałem si

oddałem jej cały błyskawicznie.

- Bryce, je

eli nie chcesz o tym mówi

... - Uciszył j

cichy

miech.

- Ju

dawno powinienem był o tym komu

powiedzie

e gdybym nie nosił w sobie tej historii, nie przypinał~ bym etykietek ka

dej kobiecie, która cho

troch

przypomina.

- Odeszła od ciebie?
- Nie. - Pokr

cił głow

. - Ja odszedłem. Po tygodniu

szcz

ęś

cia i sze

ciu miesi

cach mał

skiej m

ki. - Znów gorzko si

miechn

ł. - Widzisz,

Małgorzata chciała nie tylko równo

ci. Z ch

bym na to przystał. Nie, Małgorzata pragn

ła

dominowa

, a na to nie mogłem si

zgodzi

. Kiedy miałem dwadzie

cia cztery lata, byłem jeszcze

całkowicie przekonany o m

skiej wy

szo

ci.

- Wykr

ciła niezły numer twojemu "ego". Bryce, o dziwo, u

miechn

ł si

szeroko.

- Ja te

nieco nadszarpn

łem jej poj

cie o własnym „ja".

miech Dawn powoli zmienił si

w westchnienie. - My

lałe

e jetem taka sama?

- Uwa

ałem,

e jeste

identyczna. - Odpowied

była brutalnie szczera.

- To dlaczego nie kazałe

mi si

zmywa

od razu, pierwszego dnia?

Bryce uniósł brew.
- Chcesz usłysze

poprawn

odpowied

czy prawd

- Oczywi

cie prawd

- Bo cho

uwa

ałem ci

za rozpaskudzon

pannic

, to działała

na mnie i podniecała

do obł

du i

pragn

łem odda

ci si

cały. - Miała taki wyraz twarzy,

e wybuchn

miechem. - A wi

oczywi

cie działałem wbrew sobie i kazałem ci za to płaci

, odgrywaj

c si

na tobie, kiedy tylko

mogłem.

Dawn wcale nie była zadowolona. Zrobiło jej si

niedobrze.

- Rozumiem. - Odsun

ła fili

ank

na bok. - A ostatniej nocy, kiedy rzuciłam si

na ciebie,

stwierdziłe

e jeste

nadal podniecony, i mo

esz odegra

na mnie w inny, bardziej skuteczny

sposób.

- To nieprawda.
- Czy

by? - Podniosła prowokuj

co głow

Bryce nie wahał si

ani chwili.

- Czy mog

powiedzie

to samo o tobie?

Dawn patrzyła na niego przez chwil

nic nie rozumiej

c. - Nie wiem, o co ci chodzi? Co masz na

li?

- Czy zaprzeczysz,

e nie wło

yła

mnie do jakiej

szufladki z napisem na przykład: samiec,

szczur pustyni? Był wyra

nie zadowolony, gdy Dawn si

zarumieniła.

Odgarn

ła niedbałym gestem włosy z czoła.

~ Zuchwały plebejusz- poprawiła go chłodno i zachichotała.

- A ostatniej nocy, gdy oddała

mi si

tak słodko, z takim

arem, czy

nie stwierdziła

e nawet

zuchwały plebejusz b

dzie dobry, byle tylko odwrócił twoje my

li od koszmaru?

- Nie! - Dawn krzykn

ła tak, jakby j

zranił.

- Oto cała prawda. - Bryce wzruszył ramionami.

Tak. Tak wygl

dała prawda. Dawn spu

ciła wzrok i spojrzała w ogie

. Ostry ból odtr

cenia

sprawił,

e usiłowała broni

atakuj

c. Niesprawiedliwie oskar

yła Bryce' a o wykorzystanie

sytuacji. Czy

nigdy nie zrozumie,

e nie wszyscy m

ęŜ

czy

ni s

eraczami serc? Czy Bryce

przekonał si

e nie wszystkie kobiety s

takie, jak Małgorzata? Spojrzała na niego pytaj

co.

Nagle, tak jak wszyscy nowi kochankowie, we wszystkich epokach, poczuła,

e z

era j

ciekawo

ść

, pragnienie dowiedzenia si

wszystkiego na jego temat. Bryce przygl

dał si

jej z

dziwnym wyrazem twarzy. Pełnym nadziei? Oczekiwania? Zaczerpn

ła tchu i postanowiła si

dowie-

dzie

- I od tamtej pory nikogo nie ... - Dawn zako

czyła pytanie lekkim wzruszeniem ramion.

Bryce od razu zrozumiał, o co chodzi.

- Było kilka ... wszystkie miłe, spokojne, skromne kobiety i

aden· z tych zwi

zków nie był powa

ny. -

Błysk nagłego zrozumienia roz

wietlił mu wzrok. - Ciekawe mówił dalej w zamy

leniu. - Jakby

specjalnie wybierałem kobiety, które były podda

czo uległe w stosunku do m

ęŜ

czyzn, lecz cho

lubiłem je, nigdy nie czułem si

z nimi naprawd

... zwi

zany. - Wygi

ł wargi tym swoim wymu-

szonym u

miechem, który zaczynała kocha

- I czego ci

to nauczyło? - Dawn czuła rosn

ce podniecenie.

Bryce westchn

ł.

e nit: jestem taki bystry, jak mi si

wydawało odpowiedział szczerze. - Dochodz

teraz

do wniosku,

e w zwi

zkach z potencjalnymi niewolnicami znajdowałem równie mało

satysfakcji, co w zwi

zku z zatwardział

. władczyni

. - Oczy roz

wietlił mu jeszcze

niejszy blask. - Dochodz

te'

do wniosku,

e wła

nie spotkałem kogo

równego sobie. -

Głos miał teraz czysty i d

czała w nim nuta prawdy. - Zeszłej nocy w twych ramionach,

twym ciele, twym ,ja" znalazłem zaspokojenie, w ~akie przestałem ju

wierzy

Dawn musiała si

bardzo hamowa

, by nie przeskoczy

przez ognisko i nie rzuci

mu si

w ramiona. Miała łzy w oczach, patrzyła i nie mogła uwierzy

- Dzi

kuj

, to ... to najmilszy komplement, jaki kiedykolwiek usłyszałam.

- To prawda. - Miał takie łagodne usta. - A jak było z tob

? Czy powód, dla którego mnie

zaszufladkowała

, jako

nazywał?

Dawn poczuła,

e cała sztywnieje, ale starała si

rozlu

. Nigdy nie opowiadała o nim

ani o zgubnych skutkach ich romansu. Bryce jednak powiedział jej prawd

, czy

mogła nie

odwzajemni

tym samym? Zaczerpn

ła powietrza i wyja

niła zwi

ęź

le i rzeczowo.

- Miał na imi

John i my

lałam,

e go kocham. Mój ojciec wybrał go na swego nast

jako

szefa firmy, gdyby miał zamiar przej

ść

na emerytur

. Był, i nadal jest, ambitny, sumienny i

równie bezwzgl

dny jak mój ojciec. Nigdy tego w pełni nie rozumiałam, a gdy w ko

cu do

mnie dotarło, było zbyt pó

no, by wyj

ść

bez szwanku. - Oblizała wyschni

te wargi. - Byli

razem sze

ść

miesi

cy. Obserwowałam, jak manipuluje lud

mi i sprawdza si

InierteIn

perfekcj

rekina ludojada. - U

Inieszek igrał na jej wargach. - Zakładał,

e jako córka swego

ojca b

godziła si

na takie post

powanie w interesach i nie tylko godziła. Chciał,

ebym

pomagała mu na swój kobiecy sposób. Odmówiłam. Nalegał. Powiedziałam,

eby wynosił

do diabła. - Wzruszyła ramionami. - Po tym prze

yciu stałam si

podejrzliwa wobec

pewnych siebie, zuchwałych m

ęŜ

czyzn.

- Aluzja na miar

tego wieku - oschle stwierdził Bryce.

- I od tamtej pory nikogo nie ... - celowo powtórzył jejpytanie.

- Nikogo. A

do zeszłej nocy ..

artujesz! - wykrzykn

ł. Pó

niej, widz

c wyraz jej twarzy, powiedział łagodnie: - Nie, nie

artujesz.

- Nie, nie

artuj

. - Dawn westchn

ła. - Podobaj

mi si

tylko pewni siebie, silni

ęŜ

czy

ni. Bałam si

e znów si

sparz

, wi

c starałam si

trzyma

z dala od ognia. -

Zdradziła si

mówi

c: "starałam si

". Wiedziała o tym. I Bryce te

- Do wczoraj. - Obszedł ognisko dokoła i podszedł do mej.

Wstała.

- Tak. Do wczoraj. - Stała z podniesion

głow

. - Ciesz

e upierałam si

namówiłam ci

na bycie moim przewodnikiem. Miałam okazj

przekona

e nie wszyscy

ęŜ

czy

ni s

rekinami bez skrupułów.

miechała si

zmysłowo. Bryce uniósł jej podbródek i spojrzał prosto w oczy.

- W tym momencie musz

wyja

. Gdybym nie chciał by

twoim przewodnikiem, nie

namówiłaby

mnie, bez wzgl

du na to, jak bardzo by

upierała. - Powoli pochylił ku niej

głow

. - Musz

ci powiedzie

istniej

ró

ne rodzaje m

ęŜ

czyzn, nawet tych silnych i zadowolonych z siebie.

Ustami prawie dotkn

ł jej warg. Ledwie mogła oddycha

, co dopiero my

. Powiedziała wi

pierwsz

rzecz, jaka przyszła jej do głowy.

- Wymie

jeden rodzaj.

ła cicho, gdy prze

lizgn

ł si

zykiem po jej dolnej wardze.

- Niektórzy s

bardziej zmysłowi - zamruczał, zanim jej usta znikn

ły całkowicie pod jego

wargami. Nie przerywaj

c pocałunku, wzi

ł Dawn w ramiona, by przenie

ść

kilka metrów i poło

piworze. Tam wła

nie zacz

ł udowadnia

swoje stwierdzenie.

Dawn obudziła si

koło południa głodnajak wilk. Czuła si

rozkosznie rozleniwiona i było jej za

ciepło. Odgarniaj

c włosy z twarzy, usiadła zasłaniaj

c si

poł

piwora.

_ Dzie

dobry. - Bryce kl

czał przy ognisku i przygotowywał obiad. Był ubrany w obci

te nad

kolanami d

insy, ciało miał wspaniale opalone.

- Dzie

dobry. - Poci

ła lekko nosem, próbuj

c rozpozna

zapach, który dra

nił jej zmysły.

- Co gotujesz?
- Chod

i sama zobacz. - Bryce u

miechn

ł si

z wyzwaniem.

Poczuła,

e rumieni si

od stop do głów.

_ Odwró

. - Pasmo włosów znów spadło jej na oczy, zamiast odgarn

ąć

je r

, dmuchn

ła.

Bryce roze

miał si

i odwrócił ostentacyjnie.

- Gdyby

nie była taka pruderyjna - zawołał przez rami

- zaproponowałbym k

piel przed

obiadem.

- K

piel? Gdzie? - Dawn usiadła prosto.

- Kobieto! Obud

. Gdzie mo

emy si

? W strumyku oczywi

cie.

My? Spojrzała na niego ostro

nie.

- My? - wypowiedziała na głos my

li. - Mieliby

my si

razem k

... nago?

miech odbił si

echem od

cian kanionu.

- Oczywi

cie,

e razem i oczywi

cie,

e nago. - Ton jego głosu stał si

cieplejszy, - Byli

my ju

razem i nadzy.

l o tym, jak bardzo nadzy i jak bardzo byli razem, przej

ła j

dreszczem. Głodnym wzrokiem

pie

ciła muskularne plecy, smukł

tali

, szczupłe biodra i długie, kształtne nogi. Znała to ciało, czuła

napi

cie mi

ęś

ni pod gładk

skór

, obejmowała udami twarde po

ladki. Zaznała rado

ci i rozkoszy

poł

czenia ich ciał. Dlaczego nie mieliby dzieli

pieli w naturze?

Z okrzykiem:
- Ostatni w wodzie myje drugiemu plecy! - Dawn odrzuciła przykrycie i pop

dziła w stron

strumienia.

- To nie fair! - wrzasn

ł Bryce, zrzucaj

c spodenki. - Poza tym zapomniała

mydła!

piel oczywi

cie przemieniła si

w dokazywanie.

miej

c si

i baraszkuj

c jak dzieci, toczyli prawdziw

bitw

. Potem

miej

c si

i baraszkuj

c jak

doro

li, namydlali po kolei swoje ciała, a

miech przemienił si

w cichy pomruk. Pragnienie innego

rodzaju wywabiło ich w ko

cu z wody.

Dawn pochłon

ła obiad składaj

cy si

z chrupkiej, zbytnio przypieczonej wołowiny, rozkoszuj

dym k

sem. Sałatka owocowa z puszki smakowała jak ambrozja. Gdy uporali si

naczyniami, wyci

li si

w sło

cu. Dawn miała na sobie koronkowe majteczki i stanik, Bryce swoje

obci

te d

insy. Jeszcze nigdy nie była tak zadowolona i zrelaksowana.

- Powinnam robi

notatki - powiedziała, ziewaj

c szeroko.

Omiótł jej ciało szelmowskim spojrzeniem.
- Chcesz zanotowa

e opalała

w bieli

nie?

- Bystry Stone. Doskonale wiesz, co mam na my

li. -

Usiadła i rozejrzała si

po kanionie i rozbłyskuj

cym sło

cem strumyku. - Powinnam przelewa

papier to wszystko. - Gestem ogarn

ła w

ski w

wóz.

Bryce usiadł przy niej,

- Ajakie s

twoje wra

enia?

Dawn obj

ła r

kami kolana i oparła na nich brod

- Cisza, samotno

ść

, spokój - powiedziała cicho. - Przede wszystkim spokój.

- Spokój jest pozorny, jak wszystko w naturze. Pod powierzchni

czaj

konflikty. Wi

ksze

zwierz

rzuca si

na "małe,

eby prze

. To, co ro

nie walczy, o wod

, powietrze i

wiatło

słoneczne, by prze

. Kanion z dnia na dzie

przegrywa bitw

z sił

rzeki.

ycie to bezustanna

walka. Warto walczy

cho

by po to, by uzyska

złudzenie spokoju.

Odwróciwszy głow

, przygl

dała mu si

z policzkiem opartym na kolanie.

- W twoich ustach brzmi to beznadziejnie. Bryce u

miechn

ł si

łagodnie i pokr

cił głow

- Wcale nie. Gdyby walka o

ycie była bezowocna, zwierz

ta nie zaznałyby nigdy przyjemno

zaspokojenia głodu, wszystko, co ro

nie, nie mogłoby rozkwitn

ąć

kwiatami, zazieleni

ść

mi,

wyda

owoców; wody przestałyby płyn

ąć

i nigdy nie wyrze

biłyby tego kanionu, a ludzie nigdy nie

zaznaliby miło

ci. - U

miechn

ł si

tym swoim krzywym u

mieszkiem. - Nie, Dawn,

ycie nigdy nie

bywa bezowocne. Je

eli umiemy bacznie obserwowa

, mo

emy nauczy

równowagi rzeczy. Aby

umie

doceni

wiatło, trzeba zazna

ciemno

ci. W ciemno

ci ten kanion jest tylko dziur

w ziemi.

wietle jest.. . wielki.

- Jeste

filozofem! - Dawn była pełna podziwu. Roze

miał si

cicho.

- Kochanie, ka

dy, komu chce si

, jest filozofem. - Spojrzał na ni

z ukosa. - Tak naprawd

to jestem paleontologiem i musisz mi uwierzy

ycie to walka.

- Przypomniałe

mi,

e jestem pisark

. - Dawn westchn

ła dramatycznie. - I musz

zacz

ąć

zbiera

mate

ały.

Bryce, przybieraj

c nagle wygl

d uciele

nionej niewin-

ci, spytał:

- Czy w twojej powie

ci b

jakie

sceny miłosne?

- Tak, a dlaczego pytasz? - Jak łatwo dała si

nabra

Bryce podskoczył, chwycił j

w ramiona i zacz

ł biec

w stron

piwora.

Dawn przytuliła si

do niego i zawołała ze

miechem: - Co ty wyprawiasz?

- Chc

pomóc ci zebra

materiały na temat scen miłosnych w twojej ksi

ąŜ

ce. Jutro mo

esz zrobi

cał

mniej interesuj

reszt

sama.

Bryce rozlu

niony i w dobrym nastroju pokazał now

, młodzie

twarz. Był przekorny i wesoły,

co wydało si

Dawn niezwykle poci

gaj

ce. No i jeszcze ten ciepły, zmysłowy, swobodny

miech. Jej

dusza unosiła si

wraz z nim. Tu

przed zachodem sło

ca zwin

ła si

przytulona do ciała Bryce'a i

zamkn

ła oczy. Była w pełni zaspokojona. Udało jej si

złapa

na jawie

miech, który umkn

ł we

nie.

Spleceni ze sob

c w jednym

piworze, prze

nili cał

noc zapominaj

c o nie zjedzonej kolacji.

Bryce obudził Dawn o wschodzie sło

ca, szepcz

c jej do ucha:

- Kto

nadał ci odpowiednie imi

: Dawn, mój

wit. Dawn u

miechn

ła si

i odwróciła, by zarzuci

mu r

ce na szyj

. Po raz pierwszy w

yciu czuła si

w pełni wypocz

ta.

- Jak to? - Z fascynacj

obserwowała male

kie odbicie swej twarzy w jego oczach.

Bryce pocałował mi

kkie od snu usta, zanim odpowiedział.

- Ukazała

nad lini

mego horyzontu, by przegna

wszystkie chmury, jakie nad nim zawisły.

Dawn patrzyła na Bryce'a oniemiała, nie wstydz

c si

łez, które zacz

ły płyn

ąć

po jej policzkach.

- Ja ... Bryce ... to takie pi

kne ... Dzi

kuj

- To ty jeste

kna. - Bryce u

miechn

ł si

. - I z pewno

umierasz z głodu. - W nagłym

przypływie energii odrzucił

piwór. - No, poranna dziewczyno, k

piel i

niadanie. - Wypr

ęŜ

ył si

wyci

ł r

. - A je

eli porz

dnie wyszorujesz mi plecy - mówił z błyszcz

cymi oczami,

stawiaj

c j

na nogi - pomog

ci zbiera

materiały.

Cały dzie

za spraw

Bryce'a Dawn odebrała jako cud.

niadanie we dwoje było powodem oczarowania. W charakterystyczny dla siebie i ju

jej znany,

oszcz

dny sposób, Bryce przygotował smaczny posiłek składaj

cy si

z gotowanych płatków

owsianych z cukrem cynamonowym, jabłek z puszki i mleka w proszku. Kawa była gor

ca, mocna l

przepyszna.

Dawn spojrzała na Bryce'a z ukosa. Czuła si

wyj

tkowo dobrze. Była najedzona. Wła

nie

czyli sprz

koło ogniska.

- Czy dobrze wyszorowałam ci plecy, poszukiwaczu skamielin?

- Poszukiwaczu skamielin? - Roze

miał si

rado

nie.To pi

kne! - Uchwycił Dawn w talii i wycisn

na wargach szybki pocałunek. -

wietnie wyszorowała

mi plecy, wi

c bierz notes i ruszamy do

pracy.

Nie trzeba było wiele czasu, by zorientowa

e Bryce jest prawdziw

skarbnic

wiedzy na

temat kanionu.

Poszli ledwie widoczn

cie

w stron

rzeki Kolorado. Bryce nie tylko odpowiadał na pytania, ale

dostarczał informacji, o których Dawn nawet nie pomy

lała. Poniewa

sto si

zatrzymywali, bo

musiała zapisa

ne fakty, nie posuwali si

zbyt szybko do przodu.

Po raz pierwszy zatrzymała si

, by podziwia

ró

nokolorowe warstwy skalne, z których były

zbudowane

ciany kanionu.

- Jakie to skały? Wapienie? Piaskowce?
- Tak. A tak

e granity i skały łupkowe. - Wzi

ł od niej

aparat fotograficzny. Pisała, a on robił zdj

cia, opowiadaj

c. - Kolorado zacz

ła formowa

ten w

wóz

około sze

ciu milionów lat temu. Niektóre skały znajdowane w najgł

bszych partiach kanionu

pochodz

sprzed dwóch miliardów lat.

Dawn spojrzała na niego zdziwiona, przestaj

c pisa

. - Sprzed dwóch miliardów lat!

- Aha - odmrukn

ł Bryce, robi

c zdj

cie ocienionej

półki skalnej, która przybrała kolor purpury. Opu

cił aparat i u

miechn

ł si

. - Skamieliny znajdowane

w w

wozie wskazuj

na to, i

zwierz

ta i ro

liny

yły tutaj od miliardów lat.

- Niesamowite. - Dawn zapisywała szybko.
Nagle przestała, gdy

wydało jej si

e co

poruszyło w pobli

u rzeki.

- Czy teraz

w kanionie jakie

zwierz

ta?

- Oczywi

cie. - Bryce powiedział to rozbawionym to-

nem, widz

c, jak Dawn przygotowała notes, by zapisa

de słowo. - Około dwustu

siedemdziesi

ciu pi

ciu gatunków i około stu dwudziestu rodzajów ró

nych zwierz

Dawn przestała pisa

i zmarszczyła brwi. - Podaj mi jakie

konkretne przykłady.

- Ty naprawd

masz bzika na punkcie informacji droczył si

z ni

. Pokiwała głow

i posłała mu

takie spojrzenie,

e nie mógł si

nie roze

mia

. Był to

miech, od którego Dawn zaczynała si

uzale

nia

. - No dobrze. S

tu owce wielkorogie, łosie, krzy

ówKi jeleni, antylopy szablorogie, lwy

górskie, bobry, wiewiórki i w

ęŜ

- W

ęŜ

e? -- Dawn odruchowo wzdrygn

ła si

- Tak. - Bryce' owi nie udało si

ukry

miechu. - Wiewiórk

kaibab i ró

owego grzechotnika

Wielkiego Kanionu mo

na spotka

tylko tutaj. - U

miechn

ł si

szerzej. - My

lałem, ze

zainteresuje ci

ta wiadomo

ść

Prawd

powiedziawszy ta informacja była dla Dawn równie fascynuj

ca, co przekazuj

cy j

ęŜ

czyzna. Do pierwszego przyznała si

z łatwo

. Drugie wolała zachowa

dla siebie.

Przy uj

ciu strumienia do rzeki Kolorado Dawn oniemiała z zachwytu nad niezwykłym pi

knem

natury. Szeroko rozwarte

renice chłon

ły zapieraj

cy dech w piersiach spektakl, wyobra

nia

wskoczyła na wysokie obroty. Skrzy

owała długie, okryte d

insami nogi i usiadła na ziemi.

Tak, tak, ju

to widziała. Pióro poruszało si

po papierze z oszałamiaj

dko

. Dzi

faktom podanym przez Bryce'a i inspiracji, jakiej dostarczał kanion, cz

ęść

ksi

ąŜ

ki mówi

ca o

zagubionej w nim kobiecie rozwijała si

w wyobra

ni Dawn szybciej ni

ąŜ

yła notowa

- Jest wiele miejsc, w których mozna si

zgubi

w Wielkim. - Nie zdawała sobie sprawy,

powiedziała to gło

no. Wzdrygn

ła si

, gdy Bryce odezwał si

beznami

tnym tonem.

- Zgubi

na dobre.

Dawn podniosła nerwowo głow

- Ale ja nie chc

eby ona zgubiła si

na dobre! wykrzykn

ła, traktuj

c wymy

lon

posta

jak kogo

rzeczywistego. Bo dla Dawn ona była prawdziwa. Nakre

liła mu pokrótce fabuł

, dodaj

c na koniec:

- Jako

wykorzystam ró

owego grzechotnika, ale oczywi

cie nie u

mierc

jej. - Pogr

ąŜ

ona w

lach zmarszczyła brwi. Nie widziała u

miechu zrozumienia, maluj

cego si

na twarzy Bryce'a.

- Musz

znale

źć

. Ale potrzebuj

czego

specjalnego.

Zwyczajne odkrycie przez grup

ratowników nie wchodzi w rachub

. - Bawiła si

lami, patrzyła

przed siebie niewidz

cym wzrokiem, stukaj

c w zamy

leniu długopisem o z

by.

- Czy mog

zasugerowa

Chocia

Bryce mówił cicho, jego głos przerwał jej skupienie. Długopis przestał stuka

- Tak. Oczywi

cie. - U

miechn

ła si

zach

caj

co, zachwycona,

e zainteresował si

jej histori

- A co?

- Sam.
- Co? - Pokr

ciła głow

, jakby my

lała,

e go

le zrozumiała. - Co ma tu Sam do rzeczy?

- Pochodzi z plemienia Havasupai. - Bryce powiedział to takim tonem, jakby ten fakt wyja

niał

wszystko. A oczywi

cie nie wyja

niał. Dawn zmarszczyła brwi.

- Wiem o tym, ale ... - Wzruszyła ramionami i pokr

ciła głow

- Plemi

Havasupai

yje w rezerwacie w Kanionie Havasu, odnodze Wielkiego Kanionu, która

znajduje si

poza granicami parku.

Dawn poczuła niezwykłe podniecenie, jak zwykle, gdy czuła zbli

ce si

natchnienie.

- Czy jest to mo

liwe,

eby przypadkiem trafiła do tego kanionu? - spytała, mówi

c o postaci jak o

kim

ywym.

Bryce pocz

stował j

swoim krzywym u

miechem.

- Czy istnieje co

takiego jak prawa autorskie? - odpowiedział pytaniem na pytanie.

To było wszystko, czego potrzebowała. Nieistotne, czy dotarcie do rezerwatu było

niemo

liwe, czy tylko niesłychanie trudne. Wszystko, co musiała wiedzie

, to to,

e istniał i

był wła

nie tam. My

li biegły szybko, równie szybko biegł długopis po papierze. Zatrzymał

nagle. Niezb

dne jej było jakie

tło. Oderwała wzrok od notesu, by spojrze

zafascynowane ni

ciemne oczy.

- Czy mógłby

opowiedzie

mi o plemieniu Sama? Sposób, w jaki pochyliła si

nad kartk

wiadczył o tym,

e była pewna, i

Bryce wypełni jej

yczenie.

Bryce roze

miał si

cicho. Był to

miech, który wyra

ał uznanie, nie za

rozbawienie.

- Havasupai s

znani jako "Ludzie Niebieskozielonej Wody". S

wspaniałymi je

cami,

wychowywanymi w siodle. Do ich kanionu mo

na dotrze

przez szczyt Wzgórza Havasui w

dół szlaku Topocoba, który jest bardzo kr

ty i biegnie po

liskich, szarych, stromych,

wapiennych skałach. Trzydzie

ci par

metrów spadku pokonywane w dwudziestu dziewi

ciu

ostrych zakr

tach.

Dawn zapisywała ka

de słowo.

- Byłe

tam? Pokonałe

tras

na koniu?

- Tak.
Dawn nagle poczuła,

e prawie widzi niebezpieczny szlak. Strach chwycił j

za gardło.

- Mów dalej.
- Kiedy dotrzesz do dna, idziesz dalej jarem o czerwonych

cianach. Jar w pewnej chwili

poszerza si

, tworz

c gardziel. Nagle widzisz· gaje topolowe i brzozowe, pola uprawne

nawadniane przez strumie

Havasu, który powstał z zimnych, podziemnych

ródeł.

Istniej

tam jeszcze domostwa starego typu, ale w wi

kszo

ci Havasupai mieszkaj

zbudowanych przez siebie małych domkach. U

miechn

ł si

do własnych wspomnie

. -

dziłem lato w

ród plemienia Sama. Ich wioska wygl

dała, jakby przeniesiono j

Nowej Anglii.

Wyobra

nia Dawn pracowała na pełnych obrotach, rozwijaj

c fabuł

. Bez wahania

opowiedziała j

Bryce'owi.

- Mam! - wykrzykn

ła. - Zagubiona b

dzie si

bł

przez jaki

czas, a

w ko

cu natrafi

na jar, w którym zostanie znaleziona, w stanie prawie beznadziejnym, przez młodego osiłka
z plemienia Havasupai. Młody m

ęŜ

czyzna przywraca j

do zdrowia i potem odprowadza do

cywilizacji. Id

tym przera

cym szlakiem. - W u

miechu zawarła całe podniecenie. - No i

jak?

- Według mnie dobrze - powiedział Bryce z autentycznym zainteresowaniem.
- To nie koniec - mówiła dalej Dawn, przekazuj

c to wszystko, co stworzyła jej wyobra

nia.

- Moja bohaterka zakochuje si

w swoim wybawcy, kiedy s

w kanionie. On te

do niej

czuje. Zostaj

kochankami. - U

miechn

ła si

w zamy

leniu. - Oczywi

cie miło

ść

mojej

bohaterki do Indianina Havasupai sprowadzi na moj

posta

wiele kłopotów po powrocie na

łono rodziny, ale... to nast

pna cz

ęść

opowie

ci, któr

zajm

pó

niej. - Dawn zapisała

jeszcze i zatrzasn

ła notes. - Mam wszystko, czego chciałam. Dzi

kuj

Bryce u

miechn

ł si

- To ja powinienem ci podzi

kowa

. Bardzo mi si

podobało.

Siedzieli przez chwil

w milczeniu, patrz

c na rzek

, po czym Dawn odezwała si

- Ciekawa jestem, jak si

kocha Indianin?

Rozdział dziesi

Nadszedł czas odjazdu. Dawn stała przy tratwie i patrzyła na w

ski kanion i miejsce, w

którym przedtem rozbili obóz. Bryce skrupulatnie przywrócił wszystkiemu pierwotny wygl

Gdy obserwowała z brzegu jaskini

, pomy

lała,

e tak musiała wygl

od tysi

cy lat.

Jakby nigdy nie stan

ła tam stopa człowieka.

A przecie

była

wiadkiem rozkwitu miło

ci. Dawn wydało si

to całkiem wła

ciwe,

wła

nie w takim miejscu poznała, co to prawdziwe uczucie. Nie potrafiła sobie wyobrazi

przyszło

ci. Mi

dzy ni

i Bryce'em nie padło słowo: "kocham". Dawn była z tego

zadowolona. Wszystko, co wydarzyło si

dzy nimi, było jak sen i złudzenie. Nie zaistniało

w normalnym

yciu codziennym. Potrzebowała czasu i Bryce te

go potrzebował,

eby móc

rozpozna

nie nazwane jeszcze uczucia. Dawn oderwała wzrok od widoku. Był pi

kny, ale

nie na tym polegało prawdziwe

ycie.

_ Gotowa? - spytał cicho Bryce, jakby nie chciał prze-

rywa

jej my

li.

Dawn skryła smutek za u

miechem.

_ Gotowa. I tym razem przypomnij mi o robieniu zdj

ęć

. Bryce mógł jej przypomnie

całych rolkach filmu,

jakie zrobili w małym kanionie. Poczuła ulg

, gdy nie wspomniał o nich. Zdj

cia, jakie

wykonała w w

wozie i w jaskini, b

ułatwiały odtworzenie opowiadania. Fotografie

Bryce'a s

tylko dla niej.

Droga powrotna okazała si

bardzo trudna, gdy

musieli wielokrotnie przenosi

tratw

dokoła wodospadów. I chocia

porz

dnie si

napracowała, była zadowolona,

e mogła

fotografowa

z brzegu wzburzone wody kaskad. Sło

ce stało w zenicie, gdy dotarli do

schroniska. Było gor

co, a Dawn czuła si

czona. Z ulg

usiadła w miejscu ocienionym

dachem.

- Czy we wrze

niu zawsze jest tak gor

co w tej cz

ęś

ci Arizony? - spytała przyjmuj

c od

Bryce' a kanapk

z szynk

i puszk

soku.

Bryce napił si

i dopiero potem mógł odpowiedzie

- O tej porze roku na kraw

dzi panuj

po południu łagodne temperatury, w nocy mo

e by

całkiem zimno. Tutaj, na dnie kanionu, temperatura jest zazwyczaj o dwadzie

cia stopni

sza ni

na kraw

dzi.

Na sam

wzmiank

o kraw

dzi Dawn poczuła dreszcze.

Wsi

ąść

na muła i pojecha

cie

, to były ostatnie rzeczy, jakie chciała zrobi

Pragn

c odsun

ąć

jak najdalej nieuniknione, jadła i piła bardzo powoli.

Bryce wiedział doskonale o jej strachu i pozwalał, by odwlekała moment wyjazdu na tyle,

I)a ile było bezpiecznie. W pewnym momencie podszedł jednak do drzwi.

- Trzeba wyruszy

- powiedział ze współczuciem, ale zdecydowanie. - I to natychmiast.

- Wiem. - Dawn westchn

ła i wstała. - Jestem gotowa.

- Nie, nie była gotowa i nigdy nie b

dzie.

Bryce wyci

ł do niej r

- Jestem z tob

. Nie pozwol

eby ci si

stało. Zapami

taj to.

Dawn podała mu dło

i poczuła mocny u

cisk jego palców, tak jakby pragn

ł odda

jej

ęść

swojej siły.

- B

pami

. - Spróbowała si

miechn

ąć

. Chod

my, zanim stchórz

Nie mieli ju

tylu zapasów, wi

c załadunek mułów poszedł szybko. Bryce pracował, a Dawn

notowała swoje spostrze

enia na temat otoczenia. Niezbyt ch

tnie podeszła, gdy j

zawołał.

Z czuło

, w której mo

na by si

rozpłyn

ąć

, wzi

ł j

w ramiona. Pocałował słodko, ale

Dawn poczuła ju

gorycz rozstania. Bryce przez chwil

przygl

dał si

jej, gdy ju

siedziała

na mule. U

miechn

ł si

- Jeste

najodwa

niejsz

kobiet

, jak

kiedykolwiek spotkałem. Siedzisz twardo w siodle,

bez wzgl

du na ogarniaj

cy ci

strach, bez wzgl

du na ryzyko. Wszystko b

dzie w

porz

dku. - Błysn

ł u

miechem, podszedł do muła i wskoczył na siodło.

Dla Dawn jazda była koszmarem prze

ywanym na jawie, w pełnym

wietle dziennym.

Mimo

e wzrok miała przy

rubowany do pleców Bryce'a, widziała czasami otchła

kanionu.

Na pocz

tku próbowała zamkn

ąć

oczy, ale okazało si

e tak jest jeszcze gorzej. Oczami

wyobra

ni widziała brzeg

cie

ki, muł si

potykał i spadała w dół. Trzymała si

wzrokiem pleców kołysz

cych si

przed ni

W chwili gdy muły zeszły z kraw

dzi, Dawn była sztywna jak deska i blada jak

ciana.

Bryce odwrócił si

w siodle, spojrzał i nie zatrzymał zwierz

t, dopóki nie dotarIi do zagrody.

Sam czekał na nich, opieraj

c si

o ogrodzenie. Bryce nawet nie odpowiedział na

powitanie. Zeskoczył z muła i pobiegł w stron

Dawn, by wzi

ąć

w ramiona.

- Była

wspaniała - szeptał. - Wspaniała.

Tym razem nie załamała si

. Nie łkała, nawet nie płakała. Przylgn

ła tylko do niego z całej

siły, dopóki nie przestała dr

. Przylgn

ła ... bo mogła ju

nigdy nie mie

okazji przytuli

do niego. Kiedy u

cisk złagodniał, odsun

ła si

i u

miechn

ła.

- Po krótkim zastanowieniu - powiedziała trz

cym głosem - stwierdzam,

e wol

jednak

tutaj.

- Czy co

stało? - spytał zaniepokojony Sam. - Czy pani Kingsley jest chora?

- Pani Kingsley nic nie jest. Potrzebna jej gor

ca k

piel, gor

cy posiłek i sen. Zajmiemy

tym od razu. Zdj

ł torb

Dawn z muła, wzi

ł j

za r

i ruszył w stron

furgonetki. -

Zajmij si

zwierz

tami, dobrze, Sam? I po- . wiedz pani Kingsley dobranoc.

- Dobra - roze

miał si

Sam. - Dobranoc, pani Kingsley.

- Dobranoc, Sam - zawołała przez rami

Dopiero gdy powiedziała słowo: "noc" zdała sobie spraw

e szybko si

ciemnia. Bryce

wszystko znakomicie wyliczył. Wzdrygn

ła si

. Gdyby wyruszyli pół godziny pó

niej, zanim

zeszliby ze szczytu,

ciemniłoby si

. Ona za

byłaby bIiska obł

du.

Czuła si

załamana, kiedy zajechali przed hotel El Tovar.

Postanowiła nie wywiera

adnego nacisku, złapała wi

c swoj

torb

i starała si

nie da

niczego po sobie pozna

. Odwrócił si

i spojrzał łagodnie, a ona poczuła zbieraj

ce si

łzy i

z trudem je powstrzymywała.

- Nie

ałujesz? - spytał cicho. Pokr

ciła głow

. Nie ufała głosowi.

.- To dobrze. - Pogładził policzek Dawn zewn

trzn

stron

dłoni. Tak samo zrobił w

przeddzie

ich wyprawy. Ja te

nie. - Nadzieja zacz

ła wypełnia

jej serce, ale zastygła w

bezruchu, gdy opu

cił dło

na siedzenie. - My

e obydwoje potrzebujemy troch

czasu -

stwierdził zdecydowanie. - Czasu, by móc odzyska

normaln

perspektyw

. Wszystko, co

było mi

dzy nami, było pi

kne. Ale s

e musimy obydwoje zastanowi

, czy to, co

wydarzyło si

w kanionie, było prawd

czy złudzeniem.

Wmawiała sobie,

e ma racj

e naprawd

potrzebuje czasu,

eby podj

ąć

inteligentn

, rozs

decyzj

i zgodziła si

z nim.

- Je

eli dasz mi kluczyki, postaram si

, by odstawiono twój samochód do hotelu.'

Dawn przetrz

sała torebk

, szukaj

c kluczyków i walcz

c ze

ciskaj

cymi jej gardło łzami.

Znalazła je i podaj

c podzi

kowała.

- Zadzwoni

- obiecał.

- Wiesz, gdzie jestem. - Wzi

ła torb

i podniosła do

góry głow

Bryce u

miechn

ł si

. Nie pocałował jej. Nie liczyła na to. Zmusiła si

, by wysi

ąść

z samochodu i

wej

ść

po schodach hotelu. Nie obejrzała si

, gdy usłyszała,

e furgonetka odje

Nie mogła.
Hotel El Tovar był pi

kny. Został wzniesiony na pocz

tku dwudziestego wieku i dlatego miał

przestronne, wygodnie urz

dzone pokoje. Dyskretna elegancja i uprzejmo

ść

obsługi wpływały na

wyj

tkow

, szczególn

atmosfer

. Nie było windy. Nie skar

Ŝą

c si

Dawn wzi

ła swój klucz i weszła

z torb

na trzecie pi

tro. Warto było. Okna pokoju wychodziły na kanion. Teraz, gdy była otoczona

czterema solidnymi

cianami i w bezpiecznej odległo

ci, nie bała si

kanionu.

Bryce miał nad ni

władz

, której si

bała. Zrezygnowała z luksusu zastanawiania si

nad

zczyzn

, który miał nad ni

jak

ąś

władz

. Zamówiła kolacj

do pokoju, wzi

ła gor

piel i

poło

yła do łó

ka.

Spała długo. Nie była w nastroju do nawi

zywania kontaktu z beztroskimi urlopowiczami.

niadanie

zjadła wi

c, podobnie jak kolacj

, w pokoju. Jadła grzank

i popijała kaw

, stoj

c przyoknie i

podziwiaj

c wspaniało

ść

kanionu.

Wspaniały. Słowo to sprowadziło u

miech na jej wargi.

Człowiek, którego kocha, jest wspaniały. Człowiek, którego kocha. Podniosła głow

. Nie

potrzebowała czasu. Czas nie zmieni jej uczu

ani teraz, ani w przyszło

ci. Zapomniawszy o kawie

wpatrywała si

w jeden z siedmiu cu,dów

wiata. Zasłu

ył na swe imi

, cho

wielu mu tego

odmawiało.

Był naprawd

Wielki. Nie był złudzeniem, lecz prawd

Szeroki i gł

boki stanowił cz

ęść

krajobrazu przez tysi

ce lat i b

dzie jego cz

ęś

przez kolejne

tysi

ce.

Był prawdziwy.
Jak miło

ść

, któr

czuła do Bryce'a. Dawn wierzyła w uczciwo

ść

i stało

ść

tej miło

ci. My

l ta

zesłała na ni

spokój.

Siedział w furgonetce, jedn

nog

w obcisłych d

insach wystawił przez drzwi i kiwał ni

niecierpliwie, czekaj

c na Dawn.

kszo

ść

nocy chodził i my

lał. Był zm

czony przede wszystkim my

leniem. Rozwa

ywszy

sytuacj

na tysi

ce sposobów, postanowił kierowa

instynktem. A instynkt mówił mu,

e b~rłby

sko

czonym głupcem, gdyby pozwolił Dawn odej

ść

Ile razy w

yciu ma si

okazj

trzyma

w ramionach tak

kno

ść

jak Dawn? Zadawał sobie

pytanie kr

c si

na twardym siedzeniu. Niezbyt cz

sto - odpowiedział sobie sam. A kto byłby

takim idiot

eby nie przyj

ąć

takiego daru? Tym razem powiedział gło

no:

- Nie Bryce Stone.

eby jako

zabi

czas i utrzyma

niecierpliwo

ść

na wodzy, Bryce rozkoszował si

wspomnieniami o

Dawn. Pami

tał jej upór, kiedy starał si

zrazi

do siebie i namówi

na innego przewodnika.

Pami

tał zdecydowanie i odwag

w czasie parali

cej j

strachem drogi do kanionu i z powrotem.

Pami

tał, jak robiła notatki, by potem przemieni

je w porywaj

histori

miło

ci. Pami

tał

wreszcie słodkie, zaspokajaj

ce kochanie, które potrafili zmieni

w'przygod

Znów niecierpliwie machn

ł nog

. Nie pozwoli jej odej

ść

. Nie mo

e pozwoli

. Bryce wiedział,

musi przekona

Dawn, i

nale

Ŝą

do siebie, bez niej jego

ycie nie ma celu.

Dawn zobaczyła furgonetk

od razu, gdy wjechała na parking motelu. Serce zabiło jej mocno,

pełne nadziei i strachu. Musiała mpcniej chwyci

kierownic

, by nie straci

nad ni

panowania.

Zaparkowała, wysiadła i czekała. Zgłodniałym wzrokiem chłon

ła jego sylwetk

, staraj

c si

zobaczy

wszystko naraz. Nie widzieli si

dwadzie

cia cztery godziny, a jej wydawało si

e trwało

to całe tygodnie.

sknota jak choroba

ciskała jej

oł

dek. Czy tak wła

, nie b

dzie si

czuła, kiedy on zdecyduje si

odej

ść

? Chocia

stała w pełnym jesiennym sło

cu,

poczuła nagły chłód przera

enia. Wtedy Bryce u

miechn

ł si

i zacz

ł biec. Pochwycił j

w ramiona

i przytulił tak mocno, jakby nigdy ju

nie zamierzał jej pu

. W pełnym

wietle dnia, na oczach

wszystkich, zaniósł j

do pokoju.

Słowa nie były potrzebne, chocia

nimi posłu

yli.

- Nie chc

wraca

do New Jersey -. powiedziała szybko, jak tylko zatrzasn

li za sob

drzwi. - Nie

musz

, zastanawia

nad odpowiedni

perspektyw

. Potrafi

odró

rzeczywisto

ść

złudzenia. Kocham ci

. To moja rzeczywisto

ść

. I zawsze ni

dzie. - Stała spokojnie, a oczy

błyszczały jej sił

I,1czucia.

miech Bryce'a podziałał na ni

jak balsam.

- Zachwyca mnie to, co usłyszałem, bo ja te

kocham. - Obj

ł j

ramionami. - O Bo

e! Jak ci

kocham! Miał głodne, gor

ce usta i niecierpliwe wsz

dobylskie r

ce, które usuwały przeszkod

, jak

było ubranie.

Powtarzali te bezcenne słowa rytmicznie przez jaki

czas. Powtarzali szepcz

c, j

c, ko

zwyci

skimi westchnieniami.

- Kocham ci

Dzie

roz

wietlił ciemno

ci nocy, gdy Bryce zdecydował si

zada

kilka istotnych pyta

- Czy jeste

pewna,

e chcesz opu

Wschodnie Wybrze

e, by zamieszka

na pustyni?

Dawn przeci

ła si

zmysłowo. - Pisa

mog

wsz

dzie.

Bryce pogłaskał jej udo, daj

c w ten sposób wyraz swemu uznaniu dla ekscytuj

cej mowy jej

ciała.

- A co z przyjaciółmi, rodzin

Dreszcz rozkoszy wstrz

ł Dawn w odpowiedzi na jego pieszczoty.

- Jest tylko mój ojciec i nie mo

na powiedzie

eby

my si

swzególnie zgadzali. A przyjaciele

pozostan

przyjaciółmi bez wzgl

du na to, gdzie b

mieszkała.

- Czy jeste

pewna swych uczu

- Jestem pewna. A ty nie? - Dawn podniosła głow

, by mu si

przyjrze

miechn

ł si

powoli i cholernie zmysłowo.

- O tak. Jestem pewien. Czy mam udowodni

- Czy kanion jest gł

boki? - Dawn spojrzała mu w oczy.

Bryce odpowiedział tym mi

kkim

miechem, który poruszał najdalsze zak

tki jej duszy.

___________________