April Flowers

April Flowers

Wychodząc z windy zdałam sobie sprawę,  Ŝe wstrzymywałam oddech. Oddychaj
Bello.  On  moŜe  wyczuć  strach,  pamiętasz?  Jeśli  nie  byłabym  takim  kłębkiem
nerwów,  zaśmiałabym  się  na  tę  myśl.  Okazuje  się,  Ŝe  pamiętałam  jak  nie  tak
dawno  temu  szlam  wzdłuŜ  tego  samego  korytarza,  wypowiedziałam  do  siebie
dokładnie te same słowa. I spójrzmy gdzie mnie to doprowadziło. Skoro mowa o
przeczuciach.

Wiedziałam,  Ŝe  to  się  zrobi  niezręczne  jak  cholera.  Kurwa,  to  było
niedopowiedzenie  stulecia.  Kiedy  Mike  zadzwonił  do  mnie  i  powiedział,  Ŝe  pan
Cullen  podpisał  odbiór  kwiatów,  myślałam,  Ŝe  pęknie  mi  głowa  od  nagłego
wzrostu  ciśnienia  we  krwi.  Okłamał  mnie.  Chciałam  go  rozerwać  na  kawałki;
wziąć swoje Manolo

i wbić je w jego zimne, martwe serce.

Jak ten dupek mógł zrobić coś tak szowinistycznego i prymitywnego? Za kogo on
się uwaŜał? I jak na szykownego faceta był takim kretynem. Nie mogłam sobie
nawet wyobrazić jak on planował to przede mną zataić. Mam na myśli, czy on
uwaŜa, Ŝe jestem idiotką?

Uratował go przysłowiowy dzwon, kiedy Alice waliła w drzwi, upierając się Ŝe
wychodzę z nią w tej chwili. To prawie tak jakby wiedziała, jakie miały być moje
następne słowa. Ale mimo Ŝe się wyspałam i miałam duŜo czasu do namysłu,
podjęłam decyzję.

Zwolniłam, by móc się uspokoić. Dobrze robiłam. Wiedziałam to. RozwaŜyłam
wszystkie za i przeciw, przechodząc przez kaŜdą moŜliwość naprawienia tego i za
kaŜdym razem dochodziłam do tego samego wniosku. Musiałam zrezygnować.

Ukłucie smutku i coś co nie do końca mogłam rozpoznać uderzyły mnie, kiedy
pomyślałam o tych słowach. To miejsce było moim Ŝyciem i domem z daleka od
domu przez ponad sześć lat. Kochałam tu tylu ludzi i nie mogłam znieść myśli, Ŝe
ich juŜ więcej nie zobaczę.

Chcąc  upewnić  się,  Ŝe  zrobię  to  co  zaplanowałam,  obudziłam  nawet  tatę  dzisiaj
rano  i  powiedziałam  mu  o  moich  planach  powrotu  do  domu.  Oczywiście
początkowo  był  zaniepokojony;  zastanawiając  się  co  skłoniło  mnie  do  podjęcia
tak  nagłej  i  pochopnej  decyzji.  CóŜ,  nie  było  mowy,  Ŝebym  mu  kiedykolwiek
powiedziała.  Taa,  to  zdecydowanie  nie  była  rozmowa,  którą  chciałabym
przeprowadzić  z  ojcem.  Ale  kiedy  wytłumaczyłam  mu,  ze  po  prostu  stęskniłam
się  z  domem,  promieniał  szczęściem.  Robiliśmy  plany  i  rozmawialiśmy  o
wszystkich  rzeczach,  które  zrobimy  aby  nadrobić  tyle  straconych  lat.  W  środku

Manolo Blahnik

- szpilki

burzy uczuciowego zamieszania, miałam wiecznie obecny przełącznik, który
utrzymywał na niskim poziomie poczucie winy w tej sytuacji. Teraz skupiłam się
na tacie. Potrzebował mnie, a ja zbyt długo byłam daleko. Będzie dobrze.

Stojąc  przed  drzwiami,  odczekałam  chwilkę.  Czy  to  była  lekkomyślna  decyzja?
Czy  byłam  pewna,  Ŝe  nie  mogłabym  po  prostu  pracować  z  tymi  uczuciami?  Nie
mogłam po prostu trzymać się od niego z daleka? Nie. Nie było moŜliwości. Raz
za  razem  próbowałam  trzymać  dystans;  zawsze  z  takim  samym  rezultatem.
Musiałam się wynieść od pokusy. To był jedyny sposób.

Wyciągając rękę, ostroŜnie połoŜyłam ją na klamce. Poraziło mnie przygnębiające
uczucie, Ŝe być moŜe robie to ostatni raz. Jakie to było dziwne. Znów zaczęło się
to samo zaciskanie w Ŝołądku i musiałam zamknąć oczy, by powstrzymać się od
fizycznego bólu.

- Bądź silna Bello – powtarzałam sobie po cichu. – MoŜesz to zrobić.

Z  Ŝalem  nacisnęłam  klamkę  i  pozwoliłam  drzwiom  cicho  się  przede  mną
otworzyć, a potem weszłam do środka. Pokój był ciemny  i minęła chwila, zanim
przystosowałam  się  do  oświetlenia,  które  było  całkiem  inne  niŜ  jasne  światło
słoneczne  przedostające  się  z  duŜych  okien  na  korytarzu.  Moje  oczy  nastawiły
ostrość  i  zasapałam  na  rozciągający  się  przede  mną  widok.  Prawie  kaŜda
dostępna

powierzchnia

była

pokryta

najpiękniejszymi

kwiatami

jakie

kiedykolwiek widziałam. Delikatne róŜowe i fioletowe orchidee kołysały się i
tańczyły w lekkim wietrzyku klimatyzatora, a słodka woń unosiła się w powietrzu.
Kto…? Cofnęłam się na zewnątrz drzwi, by sprawdzić nazwisko na plakietce przy
ścianie. Nie. Edward Cullen CFO.

Wchodząc do środka, sięgnęłam do włącznika i podskoczyłam, kiedy zauwaŜyłam
postać stojącą w drzwiach do gabinetu pana Cullena.

- Jezu Chryste! Cholernie mnie pan przestraszył. – Pan Cullen stał tam w szarym
garniturze i cienkim czarnym krawacie; wyglądając jakby właśnie wyszedł z
okładki GQ

. Ale to nie to zatrzymało mój wzrok. On się uśmiechał. Naprawdę

uśmiechał.  Skłamałabym,  gdybym  powiedziała  Ŝe  to  mnie  nie  wystraszyło.  –  Co
się  z  panem  dzieje?  Ktoś  umarł?  –  powiedziałam  szyderczo,  powtarzając  jego
słowa.

- Domyślam się, Ŝe na to zasłuŜyłem – powiedział cicho. – Są dla ciebie. –
Właśnie starałam się znaleźć wolne miejsce do połoŜenia torebki i zamarłam.

- Co to znaczy, Ŝe są dla mnie? – Odwróciłam się by spojrzeć na niego
podejrzliwie. Powoli do mnie podchodząc, wyprostował rękę z filiŜanką parującej
kawy.

Magazyn dla mężczyzn; polskim odpowiednikiem jest LOGO.

- To dla ciebie. I myślę, Ŝe będzie lepiej jeśli usiądziesz. – Podał mi filiŜankę. Nie
uszło mojej uwadze, Ŝe jego ręce się lekko trzęsły. Niechętnie wzięłam od niego
kubek, przyglądając mu się nieufnie. – Mam parę rzeczy do powiedzenia i nie
chcę Ŝebyś mi przerywała. Oh, to teŜ twoje. – Z roztargnieniem pokazał dłonią
kosz muffinków i ciasteczek w drugiej ręce. Oglądając moje kwiaty pokrywające
biurko wzruszył ramionami i połoŜył koszyk na moich kolanach, zanim przeczesał
włosy rękami i odszedł.

- Okaaay. – Co się kurwa działo? Zaczął krąŜyć po pokoju, kilka razy otwierając i
zamykając usta, dopóki nie sformułował właściwych słów.

-  Byłem  dupkiem  –  wyrzucił  z  siebie  nagle.  –  Byłem  nieuprzejmy,arogancki  i
tchórzliwy. Traktuję cie w ten sposób, bo się boję. Kiedy tylko zobaczyłem twoją
twarz  na  zdjęciu,  poczułem  Ŝe  moje  serce  się  zatrzymało.  Wiedziałem,  Ŝe  mam
problem.  A  potem  tego  pierwszego  dnia…  byłaś  taka  piękna,  na  miłość  boską,
cytowałaś „Clerks” i myślałem Ŝe moje serce eksploduje, nie mogłem oderwać od
ciebie  oczu.  I  z  kaŜdym  dniem  robiło  się  gorzej.  Małe  rzeczy,  które  robiłaś;
śmieszne, sarkastyczne słowa, które mówiłaś. Wmawiałem sobie,, Ŝe nie moŜesz
być  tak  idealna,  jaką  sobie  ciebie  stworzyłem  w  umyśle.  śe  musisz  mieć  jakieś
gigantyczne wady. Ale się okłamywałem.  Bo jesteś idealna…  i jesteś idealna dla
mnie. – Zatrzymał się, nagle odwracając twarz w moja stronę. – Zakochałem się
w tobie.

Rozejrzałam  się  po  pokoju,  szukając  ukrytej  kamery.  Ktoś  mnie  wkręcał?
Cofnęłam  się  w  krześle  kiedy  do  mnie  podszedł.  Biorąc  koszyk  z  moich  kolan,
postawił go na podłodze.

- Bello, – wyszeptał, biorąc moją dłoń i klękając, - Kocham cię. I nie chcę z tym
dłuŜej walczyć. – Wpatrując się w jego oczy, poczułam, ze coś we mnie pękło i
uczucia, które próbowałam stłumić przez ostatnich dziewięć miesięcy wzrastają i
kwitną, groŜąc uwolnieniem się. – Wyjdź za mnie, Bello.

I  w  jakiś  sposób,  kaŜde  jego  podłe  słowo  straciło  znaczenie.  Miesiące  niemalŜe
tortur  i  bolesnych  szyderstw  straciły  znaczenie,  bo  on  mnie  kochał.  Ręce  mi  się
trzęsły,  a  serce  groziło  eksplozją.  Nie  chciałam  więcej  myśleć.  Zbyt  duŜo  czasu
spędziłam  myśląc.  Teraz  to  wiedziałam.  Rzucając  się  w  jego  ramiona,  poczułam
miłość i szczęście i kociaki i tęcze i wszystko w tym samym czasie.

- TeŜ cię kocham, Edwardzie. I chyba zawsze kochałam. – Oplótł mnie ramionami
i przycisnął mocno do siebie, a ja poczułam się jakbym była w domu. – Jesteś
teraz moim Ŝyciem.

The End