W domu i w przedszkolu

 

MAGDALENA MARCZAK-PIUPCZUK

 

Proponujemy zajęcia z zastosowaniem metody Ruchu Rozwijającego W. Sherborne. 

Zaletą  tych  zajęć  jest  to,  że  nie  potrzebujemy  właściwie  żadnych  pomocy  (wystarczy  na 
przykład koc, ręcznik), a jedynie dużo wolnej przestrzeni i odpowiednie podłoże. Dzięki tym 
ćwiczeniom, dzieci uczą się poznawać przestrzeń i zachowania w niej, czują się swobodnie i 
nie  obawiają  się  otoczenia  oraz  osób  znajdujących  się  w  tym  otoczeniu.  Stają  się  mniej 
zahamowane i bardziej otwarte na sytuacje problemowe. Metoda ta pozwala dzieciom poznać 
swoje  ciało  i  uczy  kontrolować  jego  ruchy,  ułatwia  nawiązywanie  kontaktów,  a  także  uczy 
empatii. 

Cele 

Rozwijanie inicjatywy i aktywności w zabawie, 

Wchodzenie w interakcje z dorosłymi, 

Rozwijanie świadomości własnego ciała, przestrzeni oraz działania w niej, 

Doznawanie przyjemności i radości przez bliski kontakt dzieci z rodzicami. 

 

Dzieci i rodzice podczas tych zajęć zaspokajają następujące potrzeby: 

poczucie bezpieczeństwa; 

rozluźnienie, relaks, rozładowanie napięcia; 

„dawanie" i „branie"; 

akceptacja samego siebie; 

 

poczucie siły i własnej wartości; 

bliski kontakt z innymi ludźmi; 

poczucie własnej energii; 

 poznanie swojego ciała; 

odkrywanie własnych możliwości; 

zaufanie do siebie i innych; 

doznawanie przyjemności, radości, zabawy; 

bliskość fizyczna drugiego człowieka; 

więź z grupą; 

spontaniczność; 

pewność siebie; 

poczucie partnerstwa. 

Powitanie 

Nauczycielka wprowadza uczestników w tematykę zajęć mówiąc: Wybierzemy się dzisiaj do 
krainy świętego Mikołaja, by zobaczyć, co się tam dzieje. 

Wita zebranych machaniem ręki i prosi, by ci, którzy poczują się przywitani, także pomachali 
ręką.  Witam  wszystkich,  którzy  lubią  dostawać  prezenty.  Wszystkich,  którzy  lubią  dalekie 
podróże. Tych, którzy lubią się bawić. 

Następnie  prosi,  by  każdy  dorosły  przywitał  się  ze  swoim  dzieckiem  dłonią,  łokciem, 
kolanem, czołem, nosem itp. 

Ruch prowadzący do poznania schematu własnego ciała 

„Mikołaj przed lustrem" (dorosły i  dziecko stają naprzeciw siebie i naśladują swoje ruchy  - 
jak w lustrze). 

Jesteśmy  w  domu  świętego  Mikołaja,  który  przygotowuje  się  do  wyjścia.  Czesze  włosy, 
gładzi  brodę,  rozciera  zmarznięty  nos  i  uszy.  Wkłada  mikołajową  czapę,  buty,  rękawice. 
Przegląda się, uśmiecha do siebie, jest zadowolony ze swojego wyglądu. 

Ruch kształtujący związek z otoczeniem fizycznym (przestrzeń) 

Wychodzi  przed  dom.  Brodzi  w  wysokim  śniegu  (marsz  z  wysokim  unoszeniem  kolan). 
Patrzy,  jak  renifery  przygotowują  się  do  drogi.  (Rodzice  w  klęku  podpartym).  Głaszcze 
renifera  po  grzbiecie,  po  głowie,  sprawdza  czy  ma  zdrowe  nogi,  przytula  się  do  niego 
(dziecko) / dosiada go, żeby sprawdzić, czy jest gotowy do drogi. 

Ruch wiodący do wytworzenia związku z drugim człowiekiem 

- 

Relacja „z" 

- 

Jazda na reniferze. Rodzice w klęku poruszają się po sali wożąc na plecach dzieci. 

- 

Pakowanie prezentów. Renifery są przygotowane, teraz trzeba zapakować prezenty do 

worka (rodzice zawijają dzieci w koce i turlają je po podłodze). 

- 

Ciągnięcie worka. Dorosły ciągnie zawinięte w koc dziecko. 

- 

Ładowanie  worka  na  sanie.  Dorosły  stojąc  ugina  kolana  i  łapie  dziecko  za  ręce, 

dziecko wspina się na kolana mamy lub taty. Chwilę utrzymują równowagę w tej pozycji. 

- 

Relaks. Masaż według poleceń; 

Jedzie Mikołaj na sankach z górki - gładzenie pleców z góry na dół. 

Na niebie kłębią się bure chmurki - klepanie pleców całymi dłońmi. 

Słonko świeci - okrężne ruchy dłońmi aż do wytworzenia ciepła. 

Śnieżek pada - delikatne stukanie opuszkami palców. 

Święty Mikołaj w zaspę wpada - położenie się na plecach masowanego. 

- 

Relacja „przeciwko" 

- 

Zaspa. Dziecko próbuje się wydostać spod dorosłego przykrywającego go ciałem. 

- 

Paczka (rodzice zwinięci w kłębek są paczka mi, dzieci próbują je rozpakować ciągnąc 

za ręce i nogi dorosłych, stawiających opór).